Της Κατερίνας Καστρίδου
"Είμαι ο Γιαχία Σινουάρ,
ο γιος ενός πρόσφυγα που μετέτρεψε την εξορία σε προσωρινή πατρίδα κι έκανε το όνειρο αιώνια μάχη...
Γεννήθηκα στον προσφυγικό καταυλισμό της Χάν Γιούνις το 1962, σε μια εποχή που η Παλαιστίνη ήταν απλώς μια σκισμένη ανάμνηση και χάρτες ξεχασμένοι στα τραπέζια των πολιτικών...
Είμαι ο άνθρωπος που έπλεξε τη ζωή του μέσα από τη φωτιά και τη στάχτη και από νωρίς κατάλαβα ότι το να ζεις κάτω από την κατοχή δεν σήμαινε τίποτα άλλο από μια μόνιμη φυλακή.
Έμαθα στους δρόμους της Γάζας ότι ο άνθρωπος δεν μετριέται με τα χρόνια της ζωής του, αλλά με αυτά που δίνει στην πατρίδα του. Και έτσι ήταν η ζωή μου: φυλακές και μάχες, πόνος και ελπίδα.
Μπήκα στη φυλακή για πρώτη φορά το 1988 και καταδικάστηκα σε ισόβια, αλλά δεν γνώριζα τον δρόμο του φόβου.
Η συμβουλή μου προς εσάς: Μη φοβάστε τις φυλακές, γιατί είναι μόνο μέρος του μακρύ δρόμου μας προς την ελευθερία.
Όταν αποφυλακίστηκα βάσει της συμφωνίας "Wafa al-Ahrar" το 2011, δεν βγήκα όπως πριν. Bγήκα πιο δυνατός κι η πίστη μου αυξήθηκε στο ότι αυτό που κάνουμε δεν είναι απλώς ένας περαστικός αγώνας, αλλά μάλλον η μοίρα μας που την κουβαλάμε μέχρι την τελευταία σταγόνα του αίματός μας...
Η συμβουλή μου είναι να παραμείνετε πιστοί στο όπλο, στην αξιοπρέπεια που δεν διακυβεύεται και στο όνειρο που δεν πεθαίνει ποτέ.
Ο εχθρός θέλει να εγκαταλείψουμε την Αντίσταση, να μετατρέψουμε την υπόθεσή μας σε μια ατέρμονη διαπραγμάτευση.
Αλλά σας λέω: μην διαπραγματεύεστε για αυτό που δικαιωματικά σας ανήκει.
Η Αντίσταση δεν είναι απλώς ένα όπλο που κουβαλάμε μαζί μας. Αντίθετα, είναι η αγάπη μας για την Παλαιστίνη σε κάθε ανάσα που παίρνουμε, είναι η θέλησή μας να παραμείνουμε, παρά την πολιορκία και την επιθετικότητα.
Η συμβουλή μου είναι να μείνουμε πιστοί στο αίμα των μαρτύρων, σ' αυτούς που έφυγαν και μας άφησαν αυτό το γεμάτο αγκάθια μονοπάτι. Είναι αυτοί που μας άνοιξαν το δρόμο προς την ελευθερία με το αίμα τους, γι' αυτό μην σπαταλάτε αυτές τις θυσίες στους υπολογισμούς των πολιτικών και στα διπλωματικά παιχνίδια.
Οι τελευταίες μου επιθυμίες είναι να θυμόμαστε πάντα ότι η αντίσταση δεν είναι μάταιη και δεν είναι απλώς μια σφαίρα, αλλά είναι μια ζωή που ζούμε με τιμή και αξιοπρέπεια
Η φυλακή και η πολιορκία με δίδαξαν ότι η μάχη είναι μεγάλη και ο δρόμος δύσκολος, αλλά έμαθα επίσης ότι οι άνθρωποι που αρνούνται να παραδοθούν δημιουργούν τα δικά τους θαύματα με τα χέρια τους.
Μην περιμένετε από τον κόσμο να αποδώσει δικαιοσύνη για εσάς. Έχω βιώσει κι έχω δει πώς ο κόσμος παραμένει σιωπηλός μπροστά στον πόνο μας.
Μην περιμένετε δικαιοσύνη: Να είστε η δικαιοσύνη.
Φέρτε το όνειρο της Παλαιστίνης στις καρδιές σας και μετατρέψτε κάθε πληγή σε όπλο και κάθε δάκρυ σε πηγή ελπίδας.
Αυτή είναι η θέλησή μου: Μην εγκαταλείπετε τα όπλα σας, μην αφήσετε πέτρες, μην ξεχνάτε τους Μάρτυρές σας και μην συμβιβάζεστε μ' ένα όνειρο που δικαιωματικά είναι δικό σας.
Είμαστε εδώ για να μείνουμε, στη γη μας, στις καρδιές μας και στο μέλλον των παιδιών μας.
Σας εμπιστεύομαι στην Παλαιστίνη, τη γη που αγάπησα μέχρι θανάτου και το όνειρο που σήκωσα στους ώμους μου σαν αδάμαστο βουνό.
Αν πέσω, μην πέσεις μαζί μου. Kουβαλήστε για μένα ένα πανό που δεν έπεσε ποτέ και κάντε το αίμα μου γέφυρα για μια πιο δυνατή γενιά που γεννήθηκε από τις στάχτες μας.
Μην ξεχνάτε ποτέ ότι η Πατρίδα δεν είναι μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί, αλλά μια πραγματικότητα που πρέπει να ζήσετε.
Από κάθε μάρτυρα γεννιούνται χίλιοι αντιστασιακοί από την κοιλιά αυτής της γης.
Αν επιστρέψει η πλημμύρα και δεν είμαι ανάμεσά σας, να ξέρετε ότι ήμουν η πρώτη σταγόνα στα κύματα της ελευθερίας και έζησα για να σας δω να ολοκληρώσετε το ταξίδι.
Να γίνετε αγκάθι στο λαιμό τους, πλημμύρα χωρίς υποχώρηση, και μην ησυχάσετε μέχρις ο κόσμος να μας αναγνωρίσει ως νόμιμους ιδιοκτήτες του δικαιώματος.
Δεν είμαστε αριθμοί στα δελτία ειδήσεων.
Ο Θεός να μας καθοδηγεί και να μας προστατεύει όλους".
29 Οκτωβρίου 1962 - 16 Οκτωβρίου 2024
Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.