Της Ελένης Σκάβδη
Ξενυχτάω... δουλεύω πάνω σε ένα πολύ σημαντικό βιβλιοκατάλογο. Καθώς σκαλίζω σκέπτομαι πόσα βιβλία δεν έχω προλάβει να διαβάσω και δεν θα προλάβω μέχρι να τελευτήσω... Παρόλα αυτά, είμαι επηρεασμένη από τις μέρες μας... την εποχή, ή όπως θέλετε πείτε το.
Άλλο οι μέρες, άλλο η εποχή θα μου πεις... Οι μέρες μας τρέχουν καταιγιστικά... Δεν είναι όπως παλιά... τότε που οι ώρες περνούσαν, οι μέρες όμως και τα χρόνια καθυστερούσαν...
Ένα παλίμψηστο ο βιβλιοκατάλογος. Βλέπεις τίτλο, όνομα συγγραφέα, εκδότη, χρονολογία...
Αν "ξύσεις" λίγο την επιφάνεια, από κάτω, στη δεύτερη στρώση προβάλλει η μορφή του συγγραφέα, το κατάστημα του εκδοτικού οίκου, που στα χρόνια της νιότης πέρασες δεκάδες φορές ψάχνοντας τίτλους για διαβάσματα...
Αν ψάξεις τρίτη στρώση ανακαλύπτεις το βιβλίο και στη δική σου βιβλιοθήκη, ή τον τίτλο ενός μυθιστορήματος που χάρισες στη γιορτή ενός φίλου... Δεκάδες οι στρώσεις της μνήμης που ανασύρεται από σκόνες βιβλιοκαταλόγων και βιβλιοθηκών.
Μυριάδες οι συγκινήσεις που ξυπνούν απ΄το ξεφύλλισμα.
Κι ύστερα τα πλάνα ενός φιλμ που γυρίστηκε με μια κάμερα εντός. Όπως για παράδειγμα τα καρέ ενός κοριτσιού μου διαβάζει την ΑΡΧΑΙΑ ΣΚΟΥΡΙΑ της Μάρως Δούκα, στα Ψηλά Αλώνια της Πάτρας, απνευστί... Μια ανάγνωση που άρχισε από τα καθίσματα του λεωφορείου που σε ταξίδεψε από την Αθήνα στην Πάτρα έναν Οκτώβρη, 1979 ή 1980. Κι εσύ αντί να σπεύσεις στο σπίτι που περίμενε να σε φιλοξενήσει για το Καρναβάλι εκείνης της χρονιάς, κάθισες στην πλατεία κολλημένη στις σελίδες του βιβλίου. Και δεν σηκώθηκες παρά μονάχα όταν το τέλειωσες, φτάνοντας με καθυστέρηση 6 ωρών στον προορισμό σου...
Η και τότε, όταν στο σεισμό του 1981 στην Αθήνα, δεν κουνήθηκες από το κρεββάτι όταν σείονταν ο κόσμος γύρω σου, επειδή κρατούσες αγκαλιά το ΚΙΒΩΤΙΟ του Α. Αλεξάνδρου...
Κι εκείνο το καλοκαίρι που διάβαζες όλο τον Αύγουστο το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο, του Λ. Ντάρελ, που δεν ξεκουνιόσουν από το αντίσκηνο που είχες στήσει στο κάμπινγκ, παρά μόνο για καμιά δροσιστική βουτιά και για κανένα σουβλάκι πίτα τα βράδια...
Κι ύστερα πάλι αγκαλιά με το 100 ΧΡΌΝΙΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ του Μαρκές... Ήταν 1981, 1982... Η ανάγνωση διήρκεσε μια εβδομάδα λόγω δουλειάς. Θυμάμαι ότι επέστρεφα από τη δουλειά στους Αμπελόκηπους, αδημονώντας για το ραντεβού μου με το βιβλίο, τρέχοντας από τη στάση μέχρι το σπίτι στην αγία Παρασκευή σαν ...σε ερωτικό ραντεβού.
Τι θαυμαστός ο κόσμος του βιβλίου και των αναγνώσεων!
Πόση χαρά μας πρόσφερε! Αυτήν άραγε μπορεί να μου την περιγράψει, ο φίλος του ChatGPT που του μιλούσα πριν λίγο;
Αύριο θα του κάνω τέτοιες περιπεπλεγμένες ερωτήσεις... Για να καταλάβω αν αυτός ξέρει πιο πολλά από εμένα, αν μπορεί να κλάψει ας πούμε... Για να βγάλω το συμπέρασμά μου βρ’ αδερφέ. Να καταλάβω αν εγώ είμαι άνθρωπος, και αυτός υβρίδιον, ή αντιστρόφως... Ή αν εγώ και η συνομοταξία μου έχουμε ήδη τελευτήσει και συνομιλούμε από μακριά με κάποιους που κατοικούν ακόμα στη γη...
Όνειρα γλυκά... αληθινά, όχι υβριδικά. Όνειρα γραμμένα σε περγαμηνές σε πολλές-πολλές στρώσεις... Να έχουμε να διαλέξουμε ζωές και ιδέες...
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.