Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ιδρυτικού μέλους του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα
Το πικρό απόφθεγμα ότι η πρώτη απώλεια σ΄ ένα πόλεμο είναι η αλήθεια, φαίνεται ότι ισχύει και για τους εορτασμούς μνήμης αυτού του πολέμου. Παράλληλα με τους εορτασμούς για το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αρχίζει να ξεδιπλώνεται μία ιδιότυπη ιστορία παραχαράξεων και αποσιωπήσεων, οι οποίες ουσιαστικά αμαυρώνουν αυτούς τους εορτασμούς, που εξελίσσεται, εμπλουτίζεται και τροποποιείται ανάλογα με τις πολιτικές σκοπιμότητες που επικρατούν.
Αυτό είναι εμφανές από τον πρώτο εορτασμό του τέλους του πολέμου. Τα 75.000.000 θυμάτων, τα χαίοντα ερείπια ολόκληρων πόλεων, η μεθοδευμένη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης, δεν εμποδίζει αυτή τη διαδικασία παραχάραξης και αποσιώπησης να εξελιχθεί.
Από τα πρώτα και μόνιμα θύματα αυτού του πολέμου είναι ο αντιφασιστικός χαρακτήρας του. Ενδεικτικό του μεγέθους της παραχάραξης είναι ότι ο λεγόμενος Δυτικός κόσμος ανακάλυψε επισήμως τα 30.000.000 νεκρών του ρωσικού λαού όταν αποφασίστηκε να τερματιστεί ο Ψυχρός Πόλεμος.
Όπως έχει επιγραμματικά επισημάνει ο Νίκος Σβορώνος, σε ορισμένες τουλάχιστον στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ο ρόλος του ξένου παράγοντα προσλαμβάνει χαρακτήρα σχεδόν θεσμικό. Η περίπτωση της Ελλάδας από τις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είναι χαρακτηριστική. Η επέμβαση του ξένου παράγοντα σε αγαστή συνεργασία με τους ντόπιους συνεργάτες του, μεθόδευσαν, πέραν όλων των άλλων, και την παραχάραξη των γεγονότων, που μας ενδιαφέρουν.
Για τη μόνιμη και δυστοπική ενσωμάτωση της τεχνολογίας σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, με αφορμή την πανδημία του κορωνοϊού, προειδοποιεί η Ναόμι Κλάιν σε άρθρο της στο theintercept.com.
Ακολουθεί μεταφρασμένο ένα μικρό και χαρακτηριστικό απόσπασμα του άρθρου της Ναόμι Κλάιν:
Σε μία πρόσφατη ενημέρωση του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, Andrew Cuomo, σχετικά με την εξέλιξη της πανδημίας την πολιτεία, συμμετείχε μέσω βιντεοκλήσης ο τέως CEO της Google, Eric Schmidt, ο οποίος ανακοίνωσε ότι θα διευθύνει μια επιτροπή, που θα συντονίσει την μετάβαση της Νέας Υόρκης στην μετα-Covid εποχή, με έμφαση στην μόνιμη ενσωμάτωση της τεχνολογίας σε κάθε πτυχή της αστικής ζωής.
«Οι πρώτες προτεραιότητες αυτού που προσπαθούμε να κάνουμε», δήλωσε ο Schmidt, «εστιάζονται στην τηλε-υγεία, στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και στις ευρυζωνικές συνδέσεις. … Πρέπει να αναζητήσουμε λύσεις που μπορούν να παρουσιαστούν τώρα και να επιταχυνθούν, και να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία για να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα». Για να μην υπάρχει αμφιβολία ότι οι στόχοι του τέως προέδρου της Google ήταν καθαρά καλοπροαίρετοι, στο background η εικόνα του πλαισιωνόταν από χρυσά φτερά αγγέλου.
Μόλις μια μέρα νωρίτερα, ο Cuomo είχε ανακοινώσει μια παρόμοια συνεργασία με το Ίδρυμα Bill και Melinda Gates για την ανάπτυξη ενός «εξυπνότερου εκπαιδευτικού συστήματος». Αποκαλώντας τον Gates «οραματιστή», ο Cuomo είπε ότι η πανδημία έχει δημιουργήσει «μια στιγμή στην ιστορία που μπορούμε πραγματικά να ενσωματώσουμε και να προωθήσουμε τις ιδέες του [Gates]… όλα αυτά τα κτίρια, όλες αυτές οι φυσικές αίθουσες διδασκαλίας - γιατί χρειάζονται άραγε με όλη την τεχνολογία που έχετε;» ρώτησε, προφανώς ρητορικά.
Η Αρουντάτι Ρόι είναι διεθνούς φήμης Ινδή συγγραφέας και αγωνίστρια. Κείμενα και παρεμβάσεις της έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς στον Δρόμο (βλ. edromos.gr/tag/αρουντάτι-ρόι/). Το πιο γνωστό ίσως μυθιστόρημά της, «Ο Θεός των μικρών πραγμάτων», κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Επίσης από τις εκδόσεις Α/συνεχεια κυκλοφορεί το βιβλίο της «Βαδίζοντας με τους συντρόφους». Στο άρθρο της για την πανδημία μας ταξιδεύει στην απελπισία της Ινδίας την εποχή του κορωνοϊού και αφήνει ένα παράθυρο για την επόμενη μέρα, όχι μόνο για τη χώρα της αλλά για όλο τον πλανήτη.
Ποιος μπορεί να χρησιμοποιήσει τον όρο «έγινε viral» τώρα χωρίς να τρέμει λίγο; Ποιος μπορεί να κοιτάξει οτιδήποτε άλλο –μια λαβή πόρτας, ένα κουτί από χαρτόνι, μια τσάντα με λαχανικά– χωρίς να φανταστεί ότι εκείνες οι αόρατες, ούτε νεκρές, ούτε ζωντανές, άμορφες κουκίδες περιμένουν να προσκολληθούν στους πνεύμονές μας;
Ποιος μπορεί να σκεφτεί να φιλάει έναν ξένο, να ανεβαίνει σε ένα λεωφορείο ή να στέλνει το παιδί του στο σχολείο χωρίς να αισθάνεται πραγματικό φόβο; Ποιος μπορεί να σκεφτεί μια συνηθισμένη ευχαρίστηση και να μην αξιολογήσει τον κίνδυνό της; Ποιος από εμάς δεν έγινε αλμπάνης επιδημιολόγος, ιολόγος, στατιστικολόγος και προφήτης; Ποιος επιστήμονας ή γιατρός δεν προσεύχεται κρυφά για ένα θαύμα; Ποιος ιερέας –τουλάχιστον στα κρυφά– δεν παραδίνεται στην επιστήμη;
Ακόμη και όταν ο ιός πολλαπλασιάζεται, ποιος δεν θα μπορούσε να ενθουσιαστεί από το φίνο τιτίβισμα των πουλιών στις πόλεις, από τα παγόνια που χορεύουν στις διαβάσεις των δρόμων και από τη σιωπή στους ουρανούς;
Ο αριθμός των κρουσμάτων παγκοσμίως αυτή τη βδομάδα ανέβηκε πάνω από ένα εκατομμύριο. Περισσότεροι από 50.000 άνθρωποι έχουν ήδη πεθάνει**. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι ο αριθμός θα διογκωθεί σε εκατοντάδες χιλιάδες, ίσως περισσότερο. Ο ιός έχει μετακινηθεί ελεύθερα κατά μήκος των εμπορικών δρόμων και του διεθνούς κεφαλαίου και η τρομερή ασθένεια που προκάλεσε έχει κλείσει τους ανθρώπους στις χώρες τους, στις πόλεις τους και στα σπίτια τους.
Αλλά, σε αντίθεση με τη ροή του κεφαλαίου, ο ιός αυτός επιδιώκει πολλαπλασιασμό, όχι κέρδος, και ως εκ τούτου, κατά λάθος, σε κάποιο βαθμό αντιστρέφει την κατεύθυνση της ροής. Χλευάζει τους ελέγχους της μετανάστευσης, τη βιομετρία, την ψηφιακή επιτήρηση και κάθε άλλο είδος ανάλυσης δεδομένων και χτυπά σκληρότερα –μέχρι στιγμής– στα πλουσιότερα και πιο ισχυρά έθνη του κόσμου, προκαλώντας στον κινητήρα του καπιταλισμού ένα τρεμάμενο σταμάτημα. Προσωρινά ίσως, αλλά όσο χρειάζεται για να επανεξετάσουμε τα μέρη του, να προχωρήσουμε σε μια αξιολόγηση και να αποφασίσουμε αν θέλουμε να συμβάλλουμε στο να τον διορθώσουμε ή να αναζητήσουμε μια καλύτερη μηχανή.
Εργάτες στο Νέο Δελχί, εσωτερικοί μετανάστες από την ινδική ύπαιθρο, έχασαν τις δουλειές τους και βαδίζουν προς τον αυτοκινητόδρομο που οδηγεί εκτός της μεγαλούπολης, επιχειρώντας να φτάσουν με τα πόδια στα χωριά τους…
Είναι ξεκάθαρο ότι τις τελευταίες βδομάδες η Άγκυρα επιχειρεί μια ακόμη κίνηση στην παρτίδα που παίζεται εδώ και δεκαετίες στην σκακιέρα του Αιγαίου. Με την κίνηση αυτή η τουρκική ηγεσία διευκρινίζει ότι δεν είναι μόνο κάποιες μικρές νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο των οποίων το καθεστώς κυριαρχίας είναι αδιευκρίνιστο, αλλά υπάρχουν και μεγάλα νησιά – το σύνολο των νησιών στο ανατολικό Αιγαίο τα οποία η Ελλάδα κατέχει παράνομα.
Η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει και επίσημα διατυπώνει η τουρκική πλευρά είναι απλή: Τα νησιά στο ανατολικό Αιγαίο αποδόθηκαν στην Ελλάδα υπό τον όρο να είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Από τη στιγμή, λοιπόν, που η Ελλάδα τα οχύρωσε παραβιάζει τις Συνθήκες με τις οποίες τα πήρε στην κατοχή της.
Το τουρκικό αφήγημα οικοδομείται τον τελευταίο καιρό καταρχήν με θεωρητικές «επιστημονικές» προσεγγίσεις, οι οποίες διακινούνται μέσω δημοσιεύσεων και βιβλίων, στη συνέχεια αυτές οι απόψεις υιοθετούνται και διατυπώνονται δημόσια με δηλώσεις από κορυφαία στελέχη της τουρκικής πολιτικής ζωής. Στο τελικό στάδιο, την πρακτική εφαρμογή αυτών των απόψεων, αναλαμβάνουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις οι οποίες επιχειρούν κινήσεις εντός περιοχών ελληνικής κυριαρχίας την οποία όπως είπαμε υπονομεύει με συστηματικό τρόπο η Άγκυρα.
Έχουμε ήδη συνηθίζει τις καθημερινές πτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών επάνω από ελληνικά (και κατοικημένα) νησιά με τις οποίες η Άγκυρα υπενθυμίζει ή επιδεικνύει τις δυνατότητές της να υποστηρίξει τις απόψεις της. Από τις αρχές αυτού του μήνα η τουρκική πλευρά «επισημοποιεί» ακόμη περισσότερο τις θέσεις της, καθώς σε navtex (δημόσια προειδοποίηση προς ναυτιλλομένους για πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων) με τις οποίες δεσμεύει περιοχές μεταξύ Χίου, Ψαρών και Σάμου καταγράφει την άποψή της ότι τα εν λόγω νησιά «παραβιάζουν» το καθεστώς αποστρατικοποίησης που προβλέπει η Συνθήκη της Λοζάνης του 1923.
Το να εισδύσει κανείς στη θεολογία του Γέροντος, και νυν ανακηρυγμένου Αγίου, Σωφρονίου του Έσσεξ είναι μια δύσκολη υπόθεση, γι’ αυτό ομολογώ στον αναγνώστη ότι στο παρόν κείμενο δεν προβαίνω σε τίποτε περισσότερο από μερικές απλές σκέψεις.
Καταρχήν πρέπει να πούμε ότι ο Γέροντας Σωφρόνιος, που δέχθηκε την θρησκευτική επίδραση της οικογενείας του, ζούσε από πολύ νωρίς το κοσμικό δράμα πολύ έντονα. Στις δύσκολες ημέρες που διάγουμε, οπότε και κυριαρχεί ο φόβος παρά η συνειδητοποίηση του κοσμικού κακού, έχει σημασία να γνωρίζουμε ότι ένας άνθρωπος βίωνε την τραγωδία του Αδάμ από την νεότητά του. Το πρόβλημα του κοσμικού δράματος βιώθηκε λοιπόν από το γέροντα Σωφρόνιο σε έντονο βαθμό, από την νεαρή του κιόλας ηλικία. Συνέβη να ζήσει και τους δύο παγκοσμίους πολέμους, ενώ ταυτοχρόνως είχε ζωηρή την επιθυμία για αναζήτηση της αιωνιότητας. «Ότε εξερράγη ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος, γράφει, το πρόβλημα της αιωνιότητος εκυριάρχει εις την συνείδησίν μου. Αι ειδήσεις περί των χιλιάδων αθώων ανθρώπων, οίτινες εφονεύοντο εις τα πεδία των μαχών, έθετον ενώπιόν μου το άγριον θέαμα της ανθρωπίνης τραγωδίας. Ήτο αδύνατον να συμβιβασθώ προς το γεγονός ότι πλήθος νεαρών υπάρξεων εθερίζετο βιαίως, και δη μετά παράφρονος σκληρότητος»(«Οψόμεθα τον Θεόν καθώς εστί», Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας, 1993, σελ.16). Όλες αυτές και άλλες παρόμοιες σκέψεις τον οδηγούσαν προς το ερώτημα: «Και εγώ… διά ποίον λόγον εγεννήθην;» Παράλληλα, έχει μεγάλη σημασία να σημειώσουμε ότι οι αρνητικές αυτές μα εντελώς φυσικές για ένα νέο σκέψεις συμβάδιζαν με την ανάγκη που είχε ο Άγιος τότε «διά την αναζήτησιν της τελειότητος», με «τον ενθουσιασμόν διά το φως της γνώσεως, ήτις εναγκαλίζεται τα πάντα» (αυτόθι). Πώς μπορούσε εξαιτίας των τραγικών γεγονότων που συνέβαιναν γύρω του να εγκαταλείψει την καλή αυτή επιθυμία για το αγαθό;
Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ που αναφέρεται στη ζωή του Αγιορείτη ασκητή, Γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή, ο οποίος αγιοκατατάχθηκε στις 9 Μαρτίου 2020 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έλαβε πέντε βραβεία από την επιτροπή του φεστιβάλ, συμπεριλαμβανομένου και του βραβείου για το βίντεο που συνοδεύει το τραγούδι «Μια προσευχή για όλους» (βλ. παρακάτω βίντεο) με στίχους του ίδιου του Γέροντα από το βιβλίο «Γέροντας Ιωσήφ – Επιστολές και Ποιήματα» και το οποίο ερμηνεύει ο Τζόναθαν Τζάκσον, ο χολιγουντιανός ηθοποιός που ενσαρκώνει και το ρόλο του γέροντα Ιωσήφ του Ησυχαστή στο ντοκιμαντέρ. (σε παρακάτω βίντεο και συνέντευξη επεξηγεί πως έγινε Χριστιανός Ορθόδοξος)
Η κριτική επιτροπή απένειμε, μεταξύ άλλων:
Βραβείο του Καλύτερου Δημιουργικού Ντοκιμαντέρ στην παραγωγή του Ινστιτούτου Άγιος Μάξιμος ο Γραικός, για τον Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, και το
βραβείο καλύτερου ηθοποιού στον Χολυγουντιανό ηθοποιό και τραγουδιστή, Jonathan Jackson για το ρόλο του Αγίου Ιωσήφ στο ντοκιμαντέρ.
Βραβείο Ειδικής Μνείας στους μοναχούς της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου στο Άγιο Όρος, για την επιμέλεια, και τη συμμετοχή τους στο ντοκιμαντέρ, ενώ
Τιμητικό Βραβείο δόθηκε στους ίδιους μοναχούςγια την πνευματική και κοινωνική τους συμβολή σε όλον τον κόσμο.
Στις 21 Μαΐου από τις 9:00 το πρωί (ώρα Ελλάδος) ως και τις 22 Μαΐου ακριβώς την ίδια ώρα θα μπορεί το κοινό να παρακολουθήσει το ντοκιμαντέρ «Ιωσήφ ο Ησυχαστής» στην πλατφόρμα του φεστιβάλ ταινιών του Λονδίνου (LGFF), το οποίο θα πραγματοποιηθεί διαδικτυακά, λόγω των μέτρων για τον κορωνοϊό, για τα θέατρα και τους κινηματογράφους στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Περίληψη: Πρόκειται για την ιστορία ενός ασκητού του Αγίου Όρους του οποίου πρόσφατα το Οικουμενικό Πατριαρχείο προανήγγειλε την αγιοκατάταξή. Το ντοκιμαντέρ φέρει το μοναχικό του όνομα: Γέροντας Ιωσήφ, ο Ησυχαστής. Περιέχει σκηνές από τα παιδικά του χρόνια στο νησί της Πάρου, τη μετάβαση του στην Αθήνα και τις δραστηριότητές του εκεί και την ζωή του στο Άγιον Όρος. Ο Γέροντας Ιωσήφ, δέχτηκε από τον Θεό την πρόσκληση για την ασκητική ζωή και το 1921 έγινε μοναχός. Συνάντησε έμπειρους ασκητές, εκ των οποίων πρόσφατα κάποιοι αγιοκατατάχτηκαν. Πολύ σύντομα δέχτηκε μεγάλες αποκαλύψεις από τον Θεό και ταυτόχρονα μεγάλους δαιμονικούς πειρασμούς. Έζησε με προσευχή, νηστεία και αγρυπνία, έλαβε την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, και απέκτησε χαρίσματα προοράσεως και προφητείας. Σύντομα δέχτηκε μαθητές, όπου ήδη ο ένας από αυτούς αγιοκατατάχτηκε: ο Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης. Άλλοι τρεις από τους μαθητές του έγιναν ηγούμενοι σε μοναστήρια του Αγίου Όρους, όπως ο ίδιος το προφήτευσε. Δημιουργήθηκαν από την πνευματική του γενεά μοναστικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα, Κύπρο, Αμερική, Καναδά, και σε άλλα μέρη του κόσμου. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες οσιακές μορφές του Αγίου Όρους, και ευρύτερα της Εκκλησίας.
Το ντοκιμαντέρ θα μπορείτε να το παρακολουθήσετε στον παρακάτω σύνδεσμο μόνο στις ημερομηνίες που αναφέρουμε (21 ως 22 Μαΐου από τις 9:00 ως τις 9:00 ώρα Ελλάδος)
Δείτε το:
Το παρακάτω βίντεο για το τραγούδι «Μια προσευχή για όλους» (Α prayer for all), που βασίζεται σε ένα ποίημα που έγραψε ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και ερμηνεύει ο Τζόναθαν Τζάκσον, πήρε το Βραβείο Καλύτερου Βίντεο Κλιπ!
Ο Τεχνικός μηδενισμός, χωρίς ανθρώπινο ήθος και ελευθερία
του Δημήτρη Γιαννάτου *
Πώς φτάσαμε να θεωρούμε «πρόοδο» την αποδέσμευση του ανθρώπου από την ίδια την υλική του παρουσία; Πως ο απόλυτος ατομικισμός και η τεχνολογική σχετικότητα των πάντων έφτασε να θεωρείται η μοναδική ( η δικτατορικά μοναδική) Αλήθεια; Η τεχνολογία και η επιστήμη δεν είναι η Αλήθεια, είναι μια μέθοδος μόνο. Μας βοηθά εν μέρει να φτάσουμε στην όποια αλήθεια. Η αλλοίωση όμως της τεχνολογίας σε «τεχνοφασισμό» ενυπάρχει στην ίδια τη σύνθεση της νέας τεχνολογίας. Όμως η πληροφορική-ψηφιακή υπεράσπιση των πάντων, παίρνει τη θέση «απόλυτης αλήθειας» που αν την κριτικάρεις, κινδυνεύεις να στιγματιστείς ως απόκληρος και ως εχθρός της ανθρωπότητας.
Πάμε παρακάτω, τώρα. Στις μέρες μας, τονίζοντας την πανανθρώπινη ανάγκη, ο άνθρωπος να παραμείνει άνθρωπος όχι μόνο στην συναισθηματική ανθρωπιά του, αλλά και στην υλική-σωματική του υπόσταση, είναι σημαντικό να συνεχίσουμε την ανθρώπινη αξιοποίηση της επιστήμης. Και όχι να δικαιολογούμε εκείνη την τάση της ηλεκτρονικής επιστήμης και πολιτικής που διευκολύνει αποκλειστική μετατροπή της ανθρώπινης σχέσης σε …viral ναρκισσιστικά τηλεπαράθυρα σωματικής απουσίας. Η αιφνίδια αλλαγή που προωθείται στην σωματικής επαφή δεν αποτελεί απλά ένα διάλειμμα λόγω έκτακτης ανάγκης. Ίσως γι’αυτό πολλοί γονείς, θεωρήσουν υπερβολικά αυτά που γράφω ή άλλοι που νιώθουν όντως προβληματισμένοι και ανήσυχοι να απωθούν τις σκέψεις τους, ελπίζοντας σε μια «χαρούμενη επιστήμη» που απλά θα συνεχίσει να είναι «μόνο ένα εργαλείο για τον άνθρωπο».
Όμως, η κοινωνικότητα των ανθρώπινων σωμάτων, δεν μπορεί να υποκατασταθεί από το ασθενικό χάπι των «συνδέσεων». Όμως πως εξελίχθηκε η ιστορία του ανθρώπου μέχρι τις μέρες μας, όπου οδηγούμαστε σε μια αλλοτρίωση, όταν η εικονική κοινωνικότητα θα θεωρείται «ελευθερία»; Ας δούμε σύντομα την συμβολική και ουσιαστική εξέλιξη του κόσμου, όπως την περιγράφει η Φιλοσοφία και οι Κοινωνικές επιστήμες.
Λίγο πριν επιστρέψουν στις σχολικές τάξεις οι μαθητές της Γ’ Λυκείου, η κ. υπουργός Παιδείας, επικαλούμενη το δημόσιο συμφέρον, νομοθέτησε εκπρόθεσμα και αιφνιδιαστικά τη ζωντανή αναμετάδοση της διδασκαλίας από τη σχολική τάξη για όσους μείνουν σπίτι.
Η παραπάνω απόφαση προκάλεσε δικαιολογημένα ένα κύμα αντιδράσεων σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές. Η απόφαση είναι παράνομη, αντιπαιδαγωγική, αντικοινωνική και αψυχολόγητη, επειδή:
Παραβιάζει την κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα ελευθερία της διδασκαλίας και της παιδαγωγικής σχέσης δασκάλου-μαθητών, που αποτελεί την πεμπτουσία μιας ζωντανής και δημιουργικής σχολικής ζωής.
Μετατρέπει τις αίθουσες διδασκαλίας με την αυταρχική επιβολή ενός bigbrother σε εκπομπή reality. Δε μας φτάνουν, άραγε, όλα τα πρωινάδικα, τα άθλια τηλεοπτικά σκουπίδια -reality;
Οι κάμερες, που παραβιάζουν τα προσωπικά δεδομένα, θα λειτουργήσουν, ως ένας νέος ‘’σύγχρονος ηλεκτρονικός επιθεωρητής‘’, χειραγωγικά στη συμπεριφορά δασκάλων και μαθητών, αφού όλοι θα νιώθουν ότι παρακολουθούνται, ότι καταγράφεται κάθε κίνηση, φράση, συμπεριφορά και απάντησή τους. Έχει σκεφθεί η υπουργός το πιθανό »πάρτι» και τον στιγματισμό μαθητών και εκπαιδευτικών στα socialmedia; Έτσι θα διαμορφώσουμε τον στοχαστικό- κριτικό πολίτη, που χρειάζεται η ραγδαία μεταβαλλόμενη εποχή μας; Ή μήπως αυτό ακριβώς επιδιώκουμε με τις κάμερες; Tη χειραγώγηση και όχι τη χειραφέτηση. Και, ακόμη, αναρωτήθηκε η κ. Υπουργός, ότι οι πρώτοι που θα νιώσουν ότι παρακολουθούνται στην ιερή ώρα του μαθήματος θα είναι οι μαθητές της Γ’ Λυκείου, δηλαδή αυτοί που η Πολιτεία θεωρεί, πλέον, πολίτες με δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι; Τους ρώτησε;
Κατανοεί η κ. υπουργός ότι με την επιπόλαιη απόφασή της ενθαρρύνει την αποχή από το σχολείο και όχι τη συμμετοχή σ’ αυτό, ιδιαίτερα στη Γ’ Λυκείου ; Αντί να αναρωτηθεί, γιατί άραγε οι μαθητές της Γ’ Λυκείου, αν μπορούσαν, δε θα επέστρεφαν στο σχολείο, προτιμώντας τη σιγουριά των φροντιστηρίων (πρόκειται για το ακανθώδες θέμα της σχέσης ‘στενών δεσμών’ λυκείου -πανεπιστημίου ) τούς ενθαρρύνει να το κάνουν.
Γιατί “οι ΜΚΟ ανθούν εκεί όπου η “κανονική” οικονομία μαραζώνει”;
Ποια η εμπειρία από “τα προγράμματα ενοικίασης σπιτιών σε αιτούντες άσυλο που λειτουργούν διάφορες ΜΚΟ” στην Θεσσαλονίκη; Τι σημαίνει “η αυτονόμηση των ΜΚΟ από τοπικές κοινωνίες”;
Πως ερμηνεύεται η άποψη για “ιδεολογική επιρροή, πολιτική ισχύ,και οικονομική δύναμη που είναι οι τρεις κυριότερες παράμετροι της “soft power” που διαχειρίζεται ο εργαλειοποιημένος ανθρωπισμός”;
Γιατί η Αρουράντι Ρόι, συγγραφέας και μέλος οργανώσεων εναντίον της παγκοσμιοποίησης διατύπωνε το 2004 την άποψη για “ΜΚΟ-ποίηση ”της αντίστασης” και για “εξουδετέρωση της πολιτικής αγανάκτησης ” από την δράση ΜΚΟ;
Σ’αυτά και άλλα ερωτήματα επικεντρώθηκε η παρέμβαση (Ηχητικό ΕΔΩ) του Γιώργου Ρακκά πολιτικού επιστήμονα και δημοτικού συμβούλου της παράταξης “Μένουμε Θεσσαλονίκη” στην εκπομπή “ό,τι πεις εσύ” (Γιώργος Γκόντζος), στο δημοτικό ραδιόφωνο Ιωαννίνων.
Ακολουθεί σχετικό άρθρο του για την ιστοσελίδα του δημοτικού ραδιοφώνου Ιωαννίνων
Η «πολιτική της συμπόνοιας» δεν διαθέτει μόνο ‘κήρυκες’, ιδεολογικούς και μηντιακούς θεράποντες, αλλά συντηρεί μια ολόκληρη οικονομία, εκείνη των ανθρωπιστικών οργανώσεων. Κάποτε, τις δεκαετίες του 1970, ίσως και του 1980, θα ήταν εντελώς άδικο το να αποκαλέσει κανείς τις ΜΚΟ ως «αγορά του ανθρωπισμού». Το πνεύμα του εθελοντισμού και της προσφοράς ήταν κυρίαρχο σε αυτές –η δε επαγγελματοποίησή τους φάνταζε ένα μικρό, μακρινό σύννεφο μόνο σε έναν κατά τα άλλα φωτεινό ουρανό.
Σήμερα, η σχέση αυτή έχει αντιστραφεί. Στο εξωτερικό, η μεταβολή των ΜΚΟ σ’ ένα είδος ‘πολυεθνικών της κοινωνικής οικονομίας’ διαρκεί ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990. Στην Ελλάδα, ανέκυψε τελευταία, και συνδέθηκε αποφασιστικά με την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση: Η PRAKSIS, για παράδειγμα, μια ΜΚΟ απ’ τις πέντε βασικές που δραστηριοποιούνται γύρω από τη μετανάστευση, το 2013 είχε κύκλο εργασιών 4,2 εκ.€ και 144 άτομα προσωπικό· το δε 2017, ο κύκλος εργασιών της θα εκτοξευτεί στα 32,7 εκ.€ και το προσωπικό της στους 817 –μιλάμε για σχεδόν οκταπλασιασμό των μεγεθών.[2]
«Πρόσφυγες καλοδεχούμενοι, τουρίστες στα σπίτια σας!». Ένα σύνθημα, που κυκλοφορεί ευρέως στον αντι-εξουσιαστικό χώρο, και μπορεί κανείς να το βρει σε πληθώρα στους τοίχους των Εξαρχείων και άλλων συνοικιών της Αθήνας, στην Θεσσαλονίκη και την Πάτρα, και βέβαια, στη Μυτιλήνη. Το συγκεκριμένο σύνθημα έρχεται, υποτίθεται, να αντιπαραβάλλει την ‘ζεστασία της αλληλεγγύης’ στον ακατάσχετο τουρισμό με τα υπερκέρδη του. Χρησιμοποιείται, για παράδειγμα, σε κινητοποιήσεις εναντίον του Airb’n’b, και των κοινωνικών επιπτώσεων που έχει ο τουριστικός «εξευγενισμός» ορισμένων συνοικιών των μεγάλων πόλεων.
Ανέλπιστα, και δίχως καν να περάσει από το μυαλό όσων το υιοθετούν, συνιστά μια πολύ καλή, ευκαιρία για να πραγματευτούμε το πως η εμπλοκή των ΜΚΟ στο μεταναστευτικό, όταν γίνεται σε συνθήκες όπου τόσο η ίδια η μετανάστευση όσο και η δραστηριότητα των οργανώσεων κλιμακώνεται ανεξέλεγκτα, καταλήγει να λειτουργεί ως αυτονομημένο σύστημα που λειτουργεί σε βάρος των υπόλοιπων αναγκών της τοπικής κοινωνίας και οικονομίας. Έτσι, όταν αντιπαραβάλλει κανείς την υποδοχή των μεταναστών και των τουριστών, καταλήγει να περιγράφει… δυο ανταγωνιστικές ‘βιομηχανίες’!
Η «οικονομία της αλληλεγγύης» έχει δημιουργήσει μια ολόκληρη αγορά στα νησιά του βορειοανατολικού Αιγαίου. Με την εξάπλωσή της, τις θέσεις εργασίας που δημιουργεί, τα χρήματα που επενδύει στην ενοικίαση ακινήτων, καθώς και στις κάθε τύπου προμήθειες τροφίμων, ειδών υγιεινής κ.λπ. μπορεί να λογίζεται ως ολόκληρος οικονομικός κλάδος. Ποια είναι η ιδιαιτερότητά του; Ότι λόγω της φύσης των δραστηριοτήτων του, εξαπλώνεται από την ίδια την προσφυγική και μεταναστευτική κρίση, δηλαδή, ο παράγοντας εκείνος που οδηγεί τους υπόλοιπους κλάδους της οικονομίας σε ύφεση, οδηγεί την «οικονομία της αλληλεγγύης» σε επέκταση.
ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΠΗΡΑΝ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ!
Μια και είδαμε το ΣΥΡΙΖΑ να έχει βγάλει το σπαθί απ' το θηκάρι του για να υπερασπιστεί την ιερότητα της αίθουσας διδασκαλίας και το άβατο από τις βιντεοκάμερες του εκπαιδευτικού μαθήματος να θυμηθούμε και την άποψη του Αντώνη Λιάκου, του γκουρού του εκσυγχρονισμού και της κεντροαριστεράς μιας και υπηρέτησε Σημίτη, Γ. Παπανδρέου και τον ΣΥΡΙΖΑ μάλιστα, ως διορισμένος πρόεδρος του λεγόμενου Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, (περίοδος 2015-2016).
Ακολουθεί απόσπασμα από τη δημοσίευση του Χρήστου Κάτσικα και όλη η ανάρτηση:
"....Σε πρόσφατο άρθρο της Μαρίας Νταλιάνη, στο protagon.gr, με τίτλο
«Ο φόβος της ΟΛΜΕ μπροστά στην κάμερα» παρεμβαίνει ανάμεσα σε άλλους και ο διορισμένος πρόεδρος του λεγόμενου Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία, Αντώνης Λιάκος (περίοδος 2015-2016).
Τι λέει ο Αντώνης Λιάκος; Αφού σημειώνει ότι δεν υπάρχει νομικό εμπόδιο για τη διαδικτυακή μετάδοση του μαθήματος, παραθέτει ένα ωραίο παράδειγμα για τα περί προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα γράφοντας: «Για να έχουμε αίσθηση του μέτρου των πραγμάτων, άλλος είναι ο κίνδυνος για την εμπιστευτικότητα όταν κάνεις ΚΥΣΕΑ με ζουμ και άλλος φυσικά όταν κάνεις τη Βιολογία της Α΄ Λυκείου».
Ας θυμίσουμε ότι την ιδέα της τηλεκπαίδευσης και την αντικατάσταση της ζωντανής διδασκαλίας με τηλεκπαίδευση την έφερε ως πρόταση πριν από τη Νίκη Κεραμέως ο Αντώνης Λιάκος επίσημα και με σφραγίδα. Στο 36σέλιδο «Υπόμνημα για την αναδιοργάνωση της Μέσης Εκπαίδευσης και την είσοδο στα ΑΕΙ-ΤΕΙ», που είδε το φως της δημοσιότητας με την υπογραφή του προέδρου του Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου κ. Αντώνη Λιάκου, όπου σκιαγραφείται ένα αριστοκρατικό Λύκειο για πολύ λίγους, στις σελίδες 34-35 οι συντάκτες γράφουν τα εξής εκπληκτικά:
«Εξορθολογισμός και τηλεκπαίδευση. Ο συνολικός αριθμός ωρών διδασκαλίας στο Λύκειο θα είναι 33, έτσι θα υπάρχει μια αρχική οικονομία για τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου. Από κει και πέρα θα απαγορεύεται να γίνει τμήμα σε κάποιο μάθημα αν δεν υπάρχουν τουλάχιστον 20 μαθητές για το μάθημα αυτό. Αυτό σημαίνει ότι κάποια μαθήματα θα παρέχονται μόνο σε ορισμένα Λύκεια. »Πιθανόν να πρέπει να φτιαχτούν δομές για τις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου με περισσότερα παιδιά (πράγμα που είναι και παιδαγωγικά σωστό) ή ακόμα κάποια μαθήματα να τα παρακολουθούν οι μαθητές σε συγκεκριμένη χρονικά ζώνη ή, τέλος, το όλο σύστημα να λειτουργήσει ως καταλύτης για να αναπτυχθούν επιτέλους υποδομές σύγχρονης τηλεκπαίδευσης. Ειδικά σε περιπτώσεις απομακρυσμένων Λυκείων κάποια μαθήματα θα διδάσκονται με τηλεκπαίδευση: τα σχολεία θα εξοπλιστούν με μία ή δύο κατάλληλες αίθουσες με εξαιρετική υποδομή και πολύ καλό εξοπλισμό. »Θα έχουν πολύ γρήγορη σύνδεση στο διαδίκτυο και οι μαθητές θα εντάσσονται κανονικά σε μια απομακρυσμένη τάξη. Με χρήση κατάλληλου λογισμικού και εξοπλισμού οι μαθητές θα συμμετέχουν κανονικά στο μάθημα, θα βλέπουν και θα ακούν τους πάντες και οι πάντες θα βλέπουν και θα ακούν αυτούς, θα παίρνουν τον λόγο, θα συμμετέχουν σε διαγωνίσματα και παρουσιάσεις κ.λπ.». Δηλαδή, πρότειναν να εξαφανίσουν στα απομακρυσμένα Λύκεια τον εκπαιδευτικό και στη θέση του να έχουν... τηλεκπαίδευση!..."
Αθέατα σχέδια του ΥΠΑΙΘ και μνηστήρες της τηλεκπαίδευσης
Οι συνέπειες της σοβαρής οικονομικής κρίσης που προέκυψε από την πανδημία του νέου κορωνοϊού φαίνεται ότι διασπείρουν περισσότερο φόβο στην κοινή γνώμη από τη διασπορά του ιού, με τους πολίτες να ανησυχούν ιδιαίτερα για την "επόμενη μέρα.
Ο ευσυνείδητος Έλληνας μόλις πριν λίγους μήνες είχε αποφασίσει ότι δεν μπορούσε η χώρα να λιθοβολεί την αριστεία, να κυβερνιέται από ανίδεους, να υποτάσσεται διεθνώς λέγοντας ναι σε όλα, χωρίς να έχει εθνικό πρόγραμμα ενδυνάμωσης και αξιοποίησης του δυναμικού της χώρας.
Μόλις πριν λίγους μήνες ψήφισε θυμωμένος για να αλλάξει την άρρωστη αύρα που έπνεε στην πατρίδα του.
Μόλις πριν λίγους μήνες ανάσανε με ανακούφιση προσδοκώντας την αριστεία να σαλπάρει προς την αύξηση της παραγωγικότητας, προς υλοποίηση σχεδίων αύξησης εθνικής αξίας, προς άνω θρώσκω του ταπεινωμένου διεθνώς Έλληνα;
Προβληματίζεται…
Τι συνέβη σε αυτή την χώρα;
Ποιο το μήνυμα που πρέπει να αποκωδικοποιήσει αυτός ο πολίτης, ο οραματιστής, ο καλοπροαίρετος; Αυτός ήταν έτοιμος, αν του ζητούνταν, να ξαναβάλει πλάτη για να δει ανατολή ελπιδοφόρου ήλιου χωρίς να ντρέπεται που είναι Έλληνας.
Αρχίζει να κατανοεί. Εξορθολογίζει τα δεδομένα. Και συνειδητοποιεί…
Καταρχάς χωριστήκαμε.
Οι προνομιούχοι και οι μη.
Οι προνομιούχοι πρέπει να αμείβονται με παχυλούς μισθούς, να παίρνουν μπόνους, να οδηγούν πανάκριβα αυτοκίνητα. Να κάνουν αξιωματικά και εκ διορισμού την διαφοροποίηση, την τεράστια διαφορά στις αμοιβές. Αυτό που είναι αμφίβολο αν θα υπάρχει ως εισόδημα για κάποιους αποτελεί για αυτούς τα αδιαπραγμάτευτα, τα κατοχυρωμένα δεδομένα των αρχικών συνθηκών των διορισμών τους. Πρέπει να ακριβοπληρώνονται με χαοτικές διαφορές από τις αμοιβές των άλλων, μολονότι μπαίνουν στο παιχνίδι χωρίς πληγές από πρόσφατους αγώνες και θυσίες.
Πριν μια δεκαετία που ξεκίνησε η βαθύτατη ύφεση της οικονομίας, ο ανιδιοτελής έβαλε πλάτη σε ό,τι του ζητήθηκε.
Αθήνα 13 Μαΐου 2020… Στο κατώφλι του Ηρωδείου, στη σκιά της Ακρόπολης, μια μοναδική πράξη αγάπης και αλληλεγγύης προς τους άγρια διωκόμενους Τούρκους μουσικούς και ηθοποιούς του “Grup Yorum”, υπό την αιγίδα της νεοσύστατης πρωτοβουλίας καλλιτεχνών #SupportArtWorkers. Πάνω από 120 Έλληνες μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, ηχολήπτες και εικονολήπτες ερμήνευσαν και απαθανάτισαν το “Tencere Τava Ηavası” των Kardeş Türküler στη μνήμη των απεργών πείνας Helin Bölek, Mustafa Koçak και İbrahim Gökçek, που πέθαναν μαχόμενοι για την ελευθερία της έκφρασής τους απέναντι στο απάνθρωπο καθεστώς του Ερντογάν.
Παραφράζοντας ένα απλό στίχο του Καζαντζάκη, από την Ασκητική του … αντιλήφθηκα ότι το μόνο που κάνουμε είναι να “κραυγάζουμε”…
Τις κραυγές αυτές όμως θα έπρεπε να τις κάνουμε λόγο! Λόγο ουσίας. Και τελικά να ζητήσουμε τον λόγο απο αυτούς που πρέπει να λογοδοτήσουν.
Αν όχι σε εμάς, σε αυτο το ανθρώπινο “κοπάδι” που ανηφόρησε τον δρόμο της εξορίας και της προσφυγιάς πνιγμένο στο δάκρυ και στο αίμα…
Γονατίζουμε μπροστά στη Γενοκτονία των Ποντίων. Και ζητούμε την παγκόσμια αναγνώριση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η κατοχική δύναμη Τουρκία πρέπει να πληρώσει…
1908: Κίνημα των Νεότουρκων στην οθωμανική Θεσσαλονίκη. Οι εθνικιστές ηγέτες (Κεμάλ – Ενβέρ – Ταλάτ) υποσκελίζουν το σουλτάνο Αμπτούλ Χαμίτ και αναλαμβάνουν τον πολιτικό έλεγχο της αυτοκρατορίας.
1910. Αυταρχικά, κατασταλτικά μέτρα κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της αυτοκρατορίας.
1911: Σε συνέδριο του «Κομιτάτου Ένωση και Πρόοδος» των Νεότουρκων κυριαρχεί το σύνθημα: «Η Τουρκία στους Τούρκους».
1913 : Οργανώνεται από τους Νεότουρκους το «Γραφείο Εγκατάστασης Φυλών και Μεταναστών» και ιδρύεται η μυστική υπηρεσία (Teskilat i-mahsusa)
1914. Έναρξη του Α’ ΠΠ. Οι πρώτες μαζικές διώξεις κατά Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη. Πογκρόμ στη Δυτική Μικρά Ασία και η σφαγή της Φώκαιας. Ρωσοτουρκικός Πόλεμος. Έξαρση του τουρκικού εθνικισμού, συσπείρωση του μουσουλμανικού στοιχείου.
Ένα παράξενο κόμικ που ανατέθηκε για δημοσίευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2012 πρόβλεψε με τρομακτική ακρίβεια αυτό που έχει ξεδιπλωθεί με την παγκόσμια πανδημία του Covid-19. Ωστόσο, σε αυτήν την προπαγάνδα σχετικά με την επιδημία, είναι οι μη εκλεγμένοι globalistγραφειοκράτες που σώζουν τον πλανήτη.
Το κόμικ, με τίτλο «Infected», (Μολυσμένοι) ήταν παραγωγή του βραχίονα διεθνούς συνεργασίας και ανάπτυξης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Δεν προοριζόταν να διανεμηθεί ευρέως στο κοινό, αλλά να διανεμηθεί εντός των θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Μόνο μερικές εκατοντάδες κόμικς δημιουργήθηκαν.
Η περιγραφή της ΕΕ για την παράξενη έκδοση αναφέρει ότι «Παρόλο που η ιστορία μπορεί να είναι φανταστική, εντούτοις συνδέεται με ορισμένες πραγματικές πληροφορίες».
Το graphicnovelαπεικονίζει επιστήμονες μέσα σε ένα εργαστήριο στην Κίνα που διενεργούν πειράματα με θανατηφόρα παθογόνα:
Ο ήρωας του κόμικ ταξιδεύει από το μέλλον, για να προειδοποιήσει τις αρχές για την επικείμενη πανδημία, και παρουσιάζει ένα αντίδοτο, αλλά γίνεται γρήγορα στόχος κερδοσκόπων που θέλουν να κλέψουν τη θεραπεία και να την πουλήσουν σε φαρμακοβιομηχανίες:
Γενοκτονία Ποντίων: Η εξόντωση του ποντιακού πληθυσμού είχε αρχίσει να οργανώνεται από τους Τούρκους από τον Δεκέμβριο του 1916.
Το σχέδιο οργάνωσαν οι Εμβέρ και Ταλαάτ και προέβλεπε «Άμεση εξόντωση μόνον των ανδρών των πόλεων από 16 έως 60 ετών και γενική εξορία όλων των ανδρών και γυναικόπαιδων των χωριών στα ενδότερα της Ανατολής με πρόγραμμα σφαγής και εξόντωσης».
Οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν με εντολή του Κεμάλ από τις περιοχές της Σαμψούντας και της Πάφρας.
Οι Τούρκοι δολοφόνησαν, βίασαν και εκτόπισαν χιλιάδες Πόντιους. Πολλοί ήταν εκείνοι που πέθαναν από τις κακουχίες καθώς αναγκάστηκαν να καλύψουν με τα πόδια τεράστιες αποστάσεις. Μάλιστα, οι Τούρκοι δεν τους επέτρεπαν να παραλάβουν ούτε τρόφιμα ούτε στρώματα και τους υποχρέωναν να διανυκτερεύουν σε έρημα μέρη που ήταν εκτεθειμένα στις χειμερινές συνθήκες. Πολλοί πέθαιναν από την πείνα ή τους αποτελείωναν οι Τούρκοι με τη λόγχη.
Χωριά λεηλατήθηκαν και παραδόθηκαν στις φλόγες ενώ υπολογίζεται ότι μέχρι το 1924 είχαν χάσει τη ζωή τους 353.000 Πόντιοι.
Ο Σάββας Κανταρτζής είχε περιγράψει στο βιβλίο του το 1975 την επίθεση των Τούρκων στο χωριό Μπεϊαλάν που καταστράφηκε από τις συμμορίες των Τούρκων:
“Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Άλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει… Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, θα δώσουν φωτιά στα σπίτια και θα τους κάψουν.
Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω…
Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Το άρθρο αποτελεί απόσπασμα από το αφιέρωμα του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη με τίτλο:
«Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος -κράτος (1908-1923). Η Γενοκτονία στην Ανατολή». Εκδόθηκε από το “Ε-Ιστορικά” της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας στις 19 Μαϊου 2013.
Η εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού.
Η εμφάνιση του επαναστατικού κινήματος στην Κρήτη απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα και η αυτονόμηση του νησιού, όπως επίσης οι ελληνικές και βουλγαρικές επαναστάσεις στη Μακεδονία, θα ευνοήσουν την ισχυροποίηση των εθνικιστικών απόψεων στο εσωτερικό του οθωμανικού στρατού. Παράλληλα, η κοινωνική θέση των αστών των ραγιάδων στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, θα τροφοδοτήσει με ανασφάλεια και μίσος τα παραδοσιακά μουσουλμανικά κυρίαρχα στρώματα της. Έτσι θα εμφανιστεί ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός στο πρόσωπο των Νεότουρκων στρατιωτικών.[10] Το ενδιαφέρον στην τουρκική περίπτωση είναι ότι εξ αιτίας της απουσίας σημαντικών μουσουλμανικών αστικών στρωμάτων, οι στρατιωτικοί επιφορτίστηκαν το ρόλο της αστικής τάξης. Η διεκδίκηση της οικονομικής ισχύος από τους αστούς των ραγιάδων ήταν μια από τις βασικές αιτίες της στρατιωτικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή της Αυτοκρατορίας....
Ρόλος έκπληξη: Στην Coca Cola HBC η Αννα Διαμαντοπούλου
Πρόκειται να αντικαταστήσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου που σκοπεύει να παραιτηθεί
Την Άννα Διαμαντοπούλου προτείνει το Διοικητικό Συμβούλιο της Coca‑Cola HBC για την αντικατάσταση του μέλους του διοικητικού συμβουλίου, John Sechi. O κ. Sechi σκοπεύει να παραιτηθεί από αυτό έχοντας συμπληρώσει εξαετή θητεία. Όπως ανακοινώθηκε από την εταιρεία, το διοικητικό συμβούλιο προτείνει να εκλεγεί στη θέση του ως νέο μέλος του ΔΣ και νέο μέλος της Επιτροπής Αμοιβών η Άννα Διαμαντοπούλου, με ισχύ που ξεκινά αμέσως μετά την ολοκλήρωση της ετήσιας Γενικής Συνέλευσης των μετόχων της εταιρείας.
Η κ. Διαμαντοπούλου είναι πρώην Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπή για την Απασχόληση και τις Κοινωνικές Υποθέσεις, είναι ιδρυτής και πρόεδρος του ΔΙΚΤΥΟΥ - Δίκτυο Μεταρρυθμίσεων στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ένα κορυφαίο ανεξάρτητο, μη κομματικό ινστιτούτο πολιτικής με έδρα την Αθήνα. Επισημαίνεται ακόμη ότι η κ. Διαμαντοπούλου δεν έχει συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο της Coca‑Cola HBC.
Η Γενική Συνέλευση θα κληθεί επίσης να αποφασίσει τη διανομή μερίσματος 0,62 ευρώ ανά μετοχή, όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά στις 13 Φεβρουαρίου 2020. Το συνολικό προς διανομή ποσό θα ανέλθει σε 300.000.000 ελβετικά φράγκα. Η δε καταβολή του μερίσματος αναμένεται να γίνει στις 28 Ιουλίου στους μετόχους της εταιρείας, όπως αναγράφονται στο μετοχολόγιο στις 3 Ιουλίου 2020. Η Γενική Συνέλευση των μετόχων της εταιρείας θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 16 Ιουνίου 2020, με τους περιορισμούς που ισχύουν λόγω πανδημίας.
Απογοητευτικό το μήνυμα της ΠτΔ για την Ποντιακή Γενοκτονία!:
"...Σήμερα τιμούμε τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα των Ελλήνων του Πόντου, που χάθηκαν πριν από έναν αιώνα..."
"Χάθηκαν" εκεί που ήταν"συνωστισμένοι"!!!
Αόρατο.... πουθενά το όνομα των γενοκτόνων και των αρχηγών τους! Φαντάζεστε αντίστοιχη αναφορά για το Εβραϊκό ολοκαύτωμα;
Οι Πόντιοι δεν χάθηκαν σφάχτηκαν, γενοκτονήθηκαν και οι θύτες είναι οι γνωστοί Νεότουρκοι με επί κεφαλής τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Τοπάλ Οσμάν. Καθοδηγητής ο Γερμανός αρχιστράτηγος Λίμαν φον Σάντερς, ο οποίος εισηγήθηκε στους Τούρκους, την απομάκρυνση των Ελλήνων από τα παράλια, δήθεν για στρατιωτικούς λόγους, κατηγορώντας τους σαν πράκτορες της Αντάντ. Η Γερμανία του Κάιζερ είναι ο ηθικός αυτουργός των εγκλημάτων κατά των εν Τουρκία Χριστιανών και προ πάντων των Ελλήνων.
Σχεδίασαν και πραγματοποίησαν την εξόντωση των χριστιανών της Μ. Ασίας. Πάνω σε αυτή τη γενοκτονία ιδρύθηκε το Τουρκικό κράτος. Ήταν τα πρότυπα του Χίτλερ, σύμφωνα με ομολογία του. Η αναγνώριση των εγκλημάτων, πρώτα από του ίδιους τους Τούρκους είναι απαραίτητη λυτρωτική πράξη κάθαρσης για να συμπεριληφθούν στα πολιτισμένο έθνη. Να συμπεριφερθούν όπως οι απόγονοι των Ναζί οι οποίοι γονάτισαν μπροστά στα μνημεία των θυμάτων τους. Όταν οι απόγονοι των υπεύθυνων των των γενοκτονιών δεν αναγνωρίζουν το έγκλημα και δεν προβαίνουν τουλάχιστον σε δημόσια συγγνώμη για το έγκλημα, ενσωματώνουν σαν αποδεκτές αυτές τις πρακτικές ακραίας βίας και τις φρικαλεότητες. Όσοι Έλληνες πολιτικοί προσποιούνται άγνοια συναινούν εμμέσως στην αποτρόπαια πράξη των γενοκτόνων και στην ουσία από ηθικοί αντίπαλοι γίνονται σύμμαχοι των θυτών με τον κίνδυνο απαλλαγμένοι από το τραύμα της ενοχής να επαναλάβουν το βάρβαρο έργο τους.
Η σιωπή των επιτηδείων ουδέτερων είναι η αιτία γενοκτονιών και σφαγών, από τη σφαγή των Αρμενίων το 1894, μέχρι τη γενοκτονία 1914-1923 των Ελλήνων του Πόντου και της Μ. Ασίας, το πογκρόμ κατά των Εβραίων το 1934, αλλά και τη μαζική απέλαση των Ρωμιών από την Κωνσταντινούπολη το 1964.
Τελευταίο επεισόδιο στη διαχρονική πορεία ακραίας βίας συνιστά η Συρία και πλέον χαρακτηριστική στο παρελθόν είναι η εισβολή στην Κύπρο.
Το να εισδύσει κανείς στη θεολογία του Γέροντος, και νυν ανακηρυγμένου Αγίου, Σωφρονίου του Έσσεξ είναι μια δύσκολη υπόθεση, γι’ αυτό ομολογώ στον αναγνώστη ότι στο παρόν κείμενο δεν προβαίνω σε τίποτε περισσότερο από μερικές απλές σκέψεις.
![Η Τεχνοκρατία [John Filiss] | Αδάμαστο](https://adamasto.squat.gr/files/2013/04/20111119_IRD001_0.jpg)
