H προβολή της ημέρας: Ο Δράκος (ταινία)

Κώστας Σαμάντης

Η κινηματογραφική λέσχη του Άρδην προτείνει:

Το 1956 προβάλλεται στους  κινηματογράφους η ταινία του Νίκου Κούνδουρου, «Ο Δράκος». Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται εφτά μόλις χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, μετέωρη, καθημαγμένη, αμήχανη, προσπαθώντας  να ξεπεράσει το βαρύ αυτό τραύμα. Ο τριαντάχρονος Νίκος Κούνδουρος, έχει ήδη δημιουργήσει δύο χρόνια νωρίτερα, τη «Μαγική Πόλη». Τώρα κάνει ένα βήμα παραπέρα και δημιουργεί μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης υπογράφει το υποδειγματικό σενάριο, ενώ ο Μάνος Χατζιδάκις ντύνει ιδανικά με τη μουσική του την ταινία. Ο σκηνοθέτης με εμφανείς επιρροές από τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό αλλά και το φιλμ νουάρ, καταθέτει μια πολιτική, ουσιαστικά, ταινία για τη συγκυρία. Κατορθώνει να αποσπάσει μια σπαρακτική ερμηνεία από τον Ντίνο Ηλιόπουλο σε ένα ρόλο που δεν τον έχουμε συνηθίσει. Εξίσου ιδανικός στο ρόλο του ο συμπρωταγωνιστής του Γιάννης Αργύρης ενώ αξίζει να αναφερθεί και η παρουσία του Θανάση Βέγγου επίσης σε έναν ασυνήθιστο ρόλο (στον δεύτερο της καριέρας του μετά την Μαγική Πόλη). Η μελαγχολία κυριαρχεί πάνω στο κλίμα της ταινίας, ενώ η αγωνία της εποχής αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στους ρόλους των ηθοποιών. Καίτοι είναι αποδεκτή η κινηματογραφική αξία του Δράκου στις μέρες μας (πολλοί είναι αυτοί που την κατατάσσουν στις τρεις καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου), εν τούτοις στις μέρες της γνώρισε μνημειώδη εισπρακτική αποτυχία, μιας και ο σκηνοθέτης αναγκάστηκε να την αποσύρει από τις αίθουσες ύστερα από μόλις τρεις ημέρες προβολών. Εξίσου σκληρή ήταν και η αντιμετώπισή της από τους κριτικούς της εποχής. Χαρακτηριστικά η εφημερίδα της αριστεράς, Αυγή, έγραφε: «Δεν υπάρχει ένας εισαγγελέας να απαγορεύσει αυτήν την αθλιότητα;» Αυτή ακριβώς τη φράση ο Κούνδουρος αποτύπωσε σε πανό, το οποίο ανάρτησε έξω από κινηματογράφο τη δεύτερη μέρα προβολής της, σε μια κίνηση πρόκλησης προς τους θεατές. Η ταινία βραβεύτηκε το 1960 στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959 ενώ απέσπασε ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Βενετίας. Αξίζει να επιστήσουμε την προσοχή στη σκηνή του χορού το βράδυ πριν από την κλοπή των αρχαίων, σημείο αναφοράς πλέον στον κινηματογράφο. Ο σκηνοθέτης, με έμμεσες ή άμεσες παραπομπές, στήνει ένα μυσταγωγικό χορό βγαλμένο από τα χρόνια της αρχαίας τραγωδίας. Όλο το υπαρξιακό δράμα της εποχής αποτυπωμένο σε μία σκηνή θρηνώδους  ζεϊμπέκικου.

Ο άνθρωπος που «απαθανάτισε» την γενοκτονία των Αρμενίων

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Με την ευκαιρία της σημερινής 105ης επετείου της αρμενικής γενοκτονίας του 1915, παρουσιάζονται 13 φωτογραφίες για την αρμενική γενοκτονία και του ανθρώπου που την κατέγραψε με κίνδυνο της ζωής του.

Άρμιν Βέγκνερ

Ο Γερμανός Άρμιν Βέγκνερ υπήρξε στα νεανικά του χρόνια εθελοντής υπαξιωματικός του υγειονομικού στο στρατό των Νεότουρκων και ως εκ τούτου ένας από τους σημαντικότερους αυτόπτες μάρτυρες της αρμενικής γενοκτονίας στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Έχοντας εύκολη πρόσβαση, λόγω της ιδιότητάς του, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των εκτοπισμένων Αρμενίων και με άμεσο κίνδυνο της ζωής του φωτογράφισε και κατέγραψε τα απάνθρωπα γεγονότα της γενοκτονίας που σημάδεψαν για πάντα τη ζωή του.

Φωτογραφίζει Αρμένιους ιερείς να σκάβουν τάφους νεκρών συμπατριωτών τους, μ΄ ένα από αυτούς να του εξομολογείται: «Κάποτε ήμουν ιερέας, τώρα είμαι ένα πρόβατο που θα το σφάξουν».

Στέλνει κρυφά σε Αμερική και Γερμανία εκατοντάδες ντοκουμέντα της αρμενικής “Aghet” (καταστροφής), όπως αυτό το παιδικό παπούτσι.

Οι χρηματοδότες των Τουρκοσειρών

  

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ IHA

Είναι γνωστή η έκφραση «μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας», αλλά και η διαπίστωση πως «οι πιο επικίνδυνοι εχθροί βρίσκονται εντός των τειχών». Δυστυχώς, τις βλέπουμε να επαληθεύονται κάθε τόσο, και τώρα στην περίπτωση των Σκάι και Σταρ με τα τουρκικά σήριαλ. 

Την ώρα που η τουρκική επιθετικότητα εκδηλώνεται απέναντι στην Ελλάδα με τις πιο ύπουλες μορφές υβριδικού πολέμου, την ώρα που μια εξτρεμιστική Τουρκία εξευτελίζει καθημερινά κάθε έννοια θαλασσίων και εναέριων συνόρων της χώρας μας, την ώρα που όλοι σχεδόν οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι του τουρκικού καθεστώτος επιδίδονται σε ένα ασταμάτητο λεκτικό bullying εναντίον μας χωρίς κανένα λόγο, την ώρα που γνωστοί Τούρκοι «καλλιτέχνες» δημιουργούν άσματα με ευχές να «σταλεί» ο κορονοϊός στην Ελλάδα, υπάρχουν ελληνικές επιχειρήσεις που τροφοδοτούν την απληστία των καναλαρχών μας για χρηματικό κέρδος προβάλλοντας τουρκικά σήριαλ! Με αυτόν τον τρόπο υποστηρίζουμε την Τουρκία και την υποβοηθούμε στην προσπάθειά της για πολιτιστικό εκτουρκισμό της ελληνικής κοινωνίας.

Την Τετάρτη, 22 Απριλίου 2020, ρίξαμε μια ματιά στον κατάλογο των διαφημιζομένων στις τουρκοσειρές του STAR και του SKAI. Περισσότερες από σαράντα (ναι σαράντα!) επιχειρήσεις χρηματοδότησαν τις τουρκοσειρές που προβλήθηκαν στα δύο κανάλια, μόνο την συγκεκριμένη ημέρα!

Ανάμεσα τους οι γνωστοί – άγνωστοι: ΠΡΟΚΤΕΡ & ΓΚΑΜΠΛ, ΦΡΙΣΛΑΝΤ ΚΑΜΠΙΝΑ ΕΛΛΑΣ ΑΕ, NESTLE ΕΛΛΑΣ ΑΕ, VODAFONE-PANAFON ΑΕ ΤΗΛΕΠ/ΝΙΩΝ, η «Μεγάλη μας φίλη», η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (ναι, η Εθνική μας τράπεζα χρηματοδοτεί τουρκοσειρά!!) και πολλές – πολλές άλλες!

Από την Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020, θα αναρτάται στο ΙΗΑ, κάθε λίγες μέρες, πλήρης κατάλογος ΟΛΩΝ των διαφημιζομένων στις τουρκοσειρές. Όσες επιχειρήσεις επιμένουν να ξοδεύουν τα χρήματα των πελατών τους για διαφήμιση σε τουρκοσειρές θα «κερδίζουν» δικαιωματικά και πλήρη ανάλυση εταιρικού προφίλ, προϊόντων, εντύπων ή υπηρεσιών τους, ώστε οι πελάτες τους να είναι ενημερωμένοι.

Το καθημερινό αίσχος των τουρκοσειρών στην ελληνική τηλεόραση πρέπει να σταματήσει. 

Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να σταματήσει η χρηματοδότησή τους. 

Και σε αυτό ο κάθε ένας από εμάς οφείλει να κάνει το χρέος του, απέχοντας από την αγορά όλων των προϊόντων, όλων των εντύπων, όλων των υπηρεσιών που χρηματοδοτούν με την διαφήμιση τους τουρκοσειρές στην Ελλάδα!

Πηγή: INTERNATIONAL HELENIC ASSOCIATION

Παλαιότερη αφίσα του Άρδην

Ποια δημόσια υγεία προέχει;

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Η ορθολογικότητα της καραντίνας που έχει επιβληθεί βασίζεται σε δύο δεδομένα:
α). Τη γνώση των τρόπων με τους οποίους μεταδίδεται ο ιός.
β). Την προσωρινή έστω άγνοια όλων των φαρμακευτικών τρόπων με τους οποίους θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί σε μαζική κλίμακα.
Έτσι, η πολιτική της καταστολής
όλων των απολύτως φυσικών κοινωνικών συναναστροφών των πολιτών που έχει επικρατήσει στη χώρα μας και αλλού, καθώς και η συστηματική τρομοκράτηση του πληθυσμού, είναι εν μέρει μόνο «ορθολογικώς δικαιολογημένη».

Παράλληλα, θυμίζει έντονα τον πρωτογονισμό των προληπτικών θεραπειών που καταλήγουν να φαίνονται σαν οι μόνες πρακτικά υλοποιήσιμες μέθοδοι αντιμετώπισης ενός «κακού που μας βρήκε και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε».

Είναι όντως ανησυχητικό ότι οι μόνες συνέπειες που απασχολούν τους πολιτικούς αναλυτές είναι οι οικονομικές. Όλες οι άλλες, ιδίως οι σχετικές με την ψυχική ισορροπία των ανθρώπων και την πολιτισμική συνέχεια των κοινωνιών μοιάζουν να έχουν μπει στο περιθώριο.

Η έννοια της υγείας ή των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των φυσιολογικών και παθολογικών καταστάσεων, είναι εντούτοις ένα πρόβλημα ιδιαίτερα σύνθετο για όλους όσους δεν έχουν ταυτίσει την ιατρική επιστήμη με ένα είδος εφαρμοσμένης κτηνιατρικής ομιλούντων διπόδων.

Πράγματι, στο όνομα της περιφρούρησης της δημόσιας υγείας, τα μέτρα κοινωνικού απομονωτισμού ήδη πριν το Πάσχα έπεσαν βροχή:

Δίπλα στους σφραγισμένους χώρους συνάθροισης (ταβέρνες, καφέ, γυμναστήρια, παιδικές χαρές και παιδότοποι) και παράλληλα με την απαγόρευση του … ψαρέματος, του κολυμπιού στη θάλασσα και των πάσης μορφής «άσκοπων μετακινήσεων» των εγκλείστων στα σπίτια τους πολιτών, το πείραμα του πειθαναγκαστικού κοινωνικού απομονωτισμού της νεοελληνικής κοινωνίας περιέλαβε, ειδικά για τις ημέρες του Πάσχα, την απόπειρα διάλυσης του εθιμικού πλαισίου που συνδέεται συμβολικά με τις παραδοσιακές γιορτές της Ανάστασης.

Ο καθένας σπίτι του, χωρίς συγγενείς και φίλους, χωρίς σούβλες χορούς και βαρελότα. 10306 για τη διαχείριση θλίψης ή θυμού. Αν καμία φυλακή δεν είναι ωραία, εμείς στο σπίτι μόνοι και έρημοι, παρέα με την καθεστωτική TV «περνάμε καλά», ανταλλάσσοντας μέσω κινητών φωτογραφίες για να μείνουμε ασφαλείς, υγιείς και «να βγούμε νικητές στη μάχη με τον ιό που μας απειλεί».

Κάθε βόλτα απαγορεύεται με εξαίρεση τις σύντομες εξόδους για σωματική άσκηση, ή για τις ανάγκες κατοικιδίου ζώου – όχι όμως για τις ανάγκες των «κατοικιδίων» παιδιών, που σε κατάσταση ψυχοκοινωνικής και ψυχοκινητικής καταστολής, περνούν τις ημέρες και τις εβδομάδες τους ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους και μπροστά σε οθόνες με παιδικά προγράμματα.

Να καταργηθεί, επιτέλους, αυτό το μολυσματικό Πάσχα!

από

 Νίκος Σταθόπουλος

 

Ο αθεϊσμός και η «επιστημονικότητα» είναι το πρόσχημα. Η ουσία βρίσκεται στον δείκτη δραστικότητας των μορφών κοινωνικού ελέγχου.Tο Πάσχα στριμώχνεται στα «ανθυγιεινά», αφού το «μήνυμά» του ακυρώνει τον μετανεωτερικό μηδενισμό: ο μετανεωτερικός άνθρωπος θέτει ως οντολογικό του στόχο να ξεπεράσει τον θάνατο τον οποίο βιώνει ως το απόλυτο άγχος. Αυτό το «απόλυτο άγχος» πλέον εντάσσεται στις τελειοποιημένες στρατηγικές ενσωμάτωσης.

O «άνθρωπος της Σίλικον Βάλευ», αυτός ο μανιακός της «αιώνιας νιότης» και της «αθανασίας», γίνεται ανελεύθερος εθελοντής του απόλυτου ευνουχισμού μέσω της ιατρικοποιημένης «κοινωνικοποίησης» του θανάτου. Μιας «κοινωνικοποίησης» που, βέβαια, διατηρεί την ταξική της διαφοροποίηση, καθώς τα «νούμερα» των επίκαιρων στατιστικών δείχνουν ότι είναι «οι κάτω» που καταβάλλουν τον φόρο αίματος. Σιγά, τώρα, μην εγκριθούν θρησκευτικές παραστάσεις που ταυτίζουν το Θεό με τους «κάτω»…

ΤΟ ΦΕΤΙΝΟ ΠΑΣΧΑ, χυδαία αποϊεροποιημένο ως το μεδούλι, τρέπεται σε σημειολογικό κόμβο μιας ολόκληρης και ολοκληρωτικής εποχής. Της εποχής που σηματοδοτείται από την «απόλυτη μέριμνα επιβίωσης» ως αποϊδεολογικοποιημένης ιδεολογίας της λειτουργικής ενσωμάτωσης. Μέσω της «κοινωνικοποίησης δια του κορωνοϊού» μεταβαίνουμε από την επιφανειακή «Μαζική Δημοκρατία του Ωσαννά» στην «Μαζική Κατάσταση Εξαίρεσης τού Άρον-άρον σταύρωσον ημάς».

H Λαμπρή του ελληνικού λαού, καταδικάζεται ως «εστία μόλυνσης» και όλο το ιστορικό αγαπητικό φορτίο της αφορίζεται ως «επικίνδυνο»: επιτρέπεται το «επιθυμιακό φιλί» αλλά όχι το Φιλί της Αγάπης, αφού η αναστάσιμη μεγάλη αγκαλιά συντηρεί την «κοινοτική αρχή», άρα δεν πληροί τις προδιαγραφές της βολικής αποξένωσης. Η Λαμπρή γεννά ένθεα πλάσματα της αλληλεγγύης και του σωστικού δεσμού, αλλά ο παρών κόσμος του Μ. Γκέητς, της κας Λαγκάρντ και του Ν. Τραμπ, θέλει μια «κανονικότητα» με μάσκα και γάντια που θα εναλλάσσει τους χρήσιμους κοινωνικούς ρόλους καθ’ υπαγόρευσιν των «εποπτών της επιβίωσης».

“Κινηματογράφος και Ορθοδοξία” / ΤΟ ΝΗΣΙ (ταινία)

17 Απριλίου 2020 13:42

Η Κινηματογραφική Λέσχη του ΄Αρδην προτείνει, με αφορμή την Μεγάλη Εβδομάδα, κύκλο προβολών με θέμα “Κινηματογράφος και Ορθοδοξία”. Πρώτη ταινία του αφιερώματος “Το Νησί” (2006) του Πάβελ Λουγκίν.

Υπόθεση:

Κάπου στὴ βόρεια Ῥωσία, σ᾿ ἕνα μικρὸ ὀρθόδοξο μοναστήρι, ἐγκαταβιώνει ἕνας πολὺ ἀσυνήθιστος ἄνθρωπος. Οἱ συμμοναστές του προβληματίζονται ἀπὸ τὴν ἐκκεντρικὴ συμπεριφορά του. Οἱ προσκυνητὲς τῆς Σκήτης θεωροῦν ὅτι ἔχει τὴν δύναμη νὰ θεραπεύει ἀσθένειες, νὰ ἐξορκίζει τοὺς δαίμονες καὶ νὰ προβλέπει τὸ μέλλον. Ὡστόσο, ὁ ἴδιος θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο, λόγω μιᾶς ἁμαρτίας ποὺ διέπραξε στὰ νιάτα του.

«Ἔχοντας γιὰ πρωταγωνιστὴ τὸ Ῥῶσο πρώην ρὸκ στὰρ Πιὸτρ Μαμόνοφ στὸ ρόλο ἑνὸς κάτισχνου ἰδιόρρυθμου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος θαυματουργεῖ σὲ ἕνα νησὶ στὴν παγωμένη Λευκὴ Θάλασσα, ὁ σκηνοθέτης Πάβελ Λουνγκὶν ἐκπλήσσει τοὺς ὀπαδούς του μὲ τὸ λιγότερο ἀρρενωπὸ ἀπὸ τὶς ἄλλες του ταινίες, ἀλλὰ παράδοξα συναρπαστικὸ Νησὶ — μιὰ παραβολὴ γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴ λύτρωση».
Περιοδικὸ Variety

Δείτε την ταινία:

Σκηνοθεσία: Πάβελ Λουνγκίν / Pavel Lounguine. Παίζουν: Pyotr Mamonov, Viktor Sukhorukov, Dmitry Dyuzhev, Yuri Kuznetsov, Viktoria Isakova Διάρκεια: 110΄

“Ἡ Δημοπρασία τῶν Ψυχῶν” (ταινία για την αρμενική γενοκτονία)

Ἡ πρώτη ταινία γιὰ τὴν Γενοκτονία τῶν Ἀρμενίων, βασίζεται σ’ ἕνα βιβλίο τοῦ 1918 τὸ ὁποῖο ἀφηγεῖται τὴν ἱστορία τῆς Ἀουρόρα Μαρντιγκανιάν. Ὁ ἐναλλακτικὸς τίτλος τῆς ταινίας εἶναι «Ἡ Δημοπρασία τῶν Ψυχῶν» καὶ ἀφηγεῖται τὰ μαρτύρια τῆς νεαρῆς Αουρόρα, ἡ ὁποία εἶδε νὰ ἐκτελοῦνται μπροστὰ στὰ μάτια της ὁ πατέρας της, ἡ μητέρα της καὶ τ’ ἀδέλφια της. Ἀπὸ τὴν ταινία σώζεται μόνο ἕνα τμῆμα, τὸ ὁποῖο διατίθεται σὲ μορφὴ συμπακτωμένου δίσκου (DVD) μαζὶ μὲ τὸ βιβλίο τῆς Μαρντιγκανιάν, ἡ ὁποία θεωρεῖται σύμβολο γιὰ τοὺς Ἀρμένιους. Ἡ ἴδια ἡ Arshaluys (Aurora) Mardiganian, ἀποκάλυψε στὸν ἱστορικὸ κινηματογράφου Anthony Slide, πὼς οἱ σκηνὲς μὲ τὶς ἐσταυρωμένες γυναῖκες, ἦταν μιὰ πιὸ ἥπια ἐκδοχὴ τῶν ὅσων πραγματικὰ ὑπέστησαν, καθῶς δὲν μποροῦσαν νὰ τὰ ἀποδώσουν στὸ «φίλμ» ἐξ αἰτίας τῆς σκληρότητας. Ὁ τρόπος ποὺ θανάτωναν τὶς γυναῖκες μετὰ τὸν βιασμὸ τους, ἦταν μὲ διαβολισμό-παλούκωμα-ἀνασκολοπισμὸ καὶ κάτι τέτοιο δὲν μπορούσαν νὰ τὸ ἀποτυπώσουν στὸ «φίλμ».

Στα Άκρα - Γεώργιος Μπαμπινιώτης ΕΡΤ

Δίχως τη Γλώσσα μας και τον Πολιτισμό μας, η πατρίδα μας δεν έχει μέλλον

Στα Άκρα - Γεώργιος Μπαμπινιώτης | 22/04/2020 | ΕΡΤ

ΣΤΑ ΑΚΡΑ - «Γεώργιος Μπαμπινιώτης» | 28/04/17 | ΕΡΤ

Το «Άρδην» … μέσα από τις αφίσες του!

του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Εικοσιτέσσερα χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στα πολιτιστικά, κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα της χώρας συμπλήρωσε φέτος το περιοδικό Άρδην.

• Από τις διαδηλώσεις ενάντια στους νατοϊκούς βομβαρδισμούς της Σερβίας και την παράδοση Οτσαλάν στους Νεοθωμανούς από τους εκσυγχρονιστές,

• το σωτήριο ΟΧΙ στο σχέδιο Ανάν και στον ανιστόρητο ρεπούσιο «συνωστισμό της Σμύρνης»,

«Φέραμε πίσω αυτά τ’ ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής»

Εκκλησία Αγίου Γεωργίου Νεγάδων

«Φέραμε πίσω αυτά τ’ ανάγλυφα μιας τέχνης ταπεινής»

Η ζωγραφική παράδοση της Πίνδου, Μέρος  ΙΙ

του Γιώργου Καραμπελιά

Αν το δημοτικό τραγούδι μπόρεσε να διατηρηθεί μέσα από το ίδιο το λαϊκό σώμα, μέχρις ότου οι απηχήσεις του να φθάσουν στη λόγια ποίησή μας, με τον Κορνάρο, τον Σολωμό, τον Βαλαωρίτη ή τον Παλαμά, η ζωγραφική παραγωγή απαιτούσε την ύπαρξη και τη διαμόρφωση «σχολών» με διάρκεια, γνώση, δυνατότητα πειραματισμών και μεταφορά τους από γενιά σε γενιά. Και στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα δεν υπήρχε η συνέχεια της ζωής και η σχετική τάξη που να διασφαλίζουν τη διαμόρφωση ζωγραφικών σχολών σε μια διάρκεια γενεών, όπως θα συμβεί για μερικούς αιώνες στην Κρήτη και εν μέρει στα μεγάλα μοναστικά κέντρα – κατ’ εξοχήν το Άγιον Όρος αλλά σε ένα βαθμό και τα Μετέωρα. Ούτε η Θήβα και η «σχολή» της, του Φράγγου Κατελάνου και των Κονταρήδων, ούτε τα Γιάννενα ή το Ναύπλιο και η Αθήνα του Γεωργίου Μάρκου, θα μπορέσουν να δημιουργήσουν μια πραγματική σχολή μεγάλης διάρκειας, ούτε βέβαια τα ορεινά χωριά και οι κώμες ζωγράφων και καλλιτεχνικών συνοδειών όπως το Λινοτοτόπι, η Γράμμουστα, το Καπέσοβο, οι Καλαρρύτες, η Σαμαρίνα, τα Άγραφα, οι Χιονιάδες, όπου θα έχει «καταφύγει» η ζωγραφική τέχνη, θα κατορθώσουν να επιβιώσουν στη μεγάλη διάρκεια (η Γράμμουστα και το Λινοτοτόπι θα ξεθεμελιωθούν από τους Τουρκαλβανούς).

Τα Ζαγοροχώρια και το Καπέσοβο

Μετά λοιπόν την παρακμή των δυτικομακεδονίτικων πόλεων και της Μοσχόπολης, που κατεστράφησαν και καταδιώχθηκαν από τις συμμορίες των Τουρκαλβανών, το επίκεντρο των εμποροβιοτεχνικών αλλά και των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων θα μετατεθεί στα Μαστοροχώρια της Κόνιτσας, στο Συρράκο, τους Καλαρρύτες, το Μέτσοβο, τα Ζαγοροχώρια[1], την Κορυτσά.

Το καθένα από τα εκατοντάδες χωριά και κώμες που περιβάλλουν τα Γιάννενα ειδικεύεται σε μια ή περισσότερες δραστηριότητες, συγκροτώντας έναν ενιαίο και συνεχή γεωγραφικό, κοινωνικό, οικονομικό και πολιτισμικό ορεινό χώρο. Λίγο βορειότερα από τα Ιωάννινα, τα 46 Ζαγοροχώρια, με δεκάδες χιλιάδες πληθυσμό, συγκροτούσαν μια ομοσπονδία, το «Κοινό των Ζαγορισίων», διοικούμενο από βεκίλη, ενώ απολάμβαναν σημαντικά προνόμια όπως την απαγόρευση  εισόδου Τούρκων στα χωριά, την απαλλαγή από την παρουσίαση ενώπιον οθωμανικών δικαστηρίων, την ελεύθερη τέλεση θρησκευτικών τελετών με κωδωνοκρουσίες. Σημαντικό ρόλο ανάμεσά τους διατηρούσε το Καπέσοβο, που δημιουργήθηκε μάλλον κατά τον 16ο αιώνα,οι δε Καπεσοβίτες διακρίνονταν ως έμποροι και γιατροί: Ο Νούτσος Καραμεσίνης, αδελφοποιτός του Αλή και βεκίλης Ζαγορίου, ο γιος του, μυστικοσύμβουλος του Αλή, Αλέξης Νούτσος, ο μεγαλέμπορος και τραπεζίτης, Κωνσταντίνος Μαρίνογλου, καθώς και αρκετοί γιατροί, ανάμεσά τους ο Χριστόδουλος Πασχάλης ή Πασχάλογλου, γιατρός και μυστικοσύμβουλος του Μαχμούτ Β΄– που φυλακίστηκε το 1821 στην Πόλη και πέθανε το 1823. Εξάλλου, το Καπέσοβο και τα γειτονικά χωριά γύρω από το φαράγγι του Βίκου αποτελούσαν και την πατρίδα των λεγόμενων «βικογιατρών», δηλαδή των πρακτικών γιατρών που, με βάση τα βοτάνια του φαραγγιού, ασκούσαν την πρακτική ιατρική σε ολόκληρη την Ελλάδα[2]. Στο Καπέσοβο υπήρχε σχολείο για τα κοινά γράμματα, μάλλον από τον 17ο αιώνα, και «ελληνικό» σχολείο μετά το 1780[3].

Αντικρουση του Χομπσμπαουμ στα περι εθνους.- Ελευθεροτυπια 6.4.1995

από ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΗΣ

Η μυθοπλασία στην ιστορια. Η περιπτωση του Ερικ Χομπσμπάουμ

1. Η συνέντευξη του βρετανού ιστορικού ΄Ερικ Χομπσμπάουμ στην Ελευθεροτυπία της 27 Μαρτίου 1995 θα είχε περάσει απαρατήρητη εάν δεν είχε επιχειρήσει το ακατόρθωτο: την επιμειξία της επιστημονικής του άποψης με την πολιτική σκοπιμότητα που ήθελε να υπηρετήσει τη δεδομένη στιγμή. Παρατράβηξε τις ούτως ή άλλως προβληματικές θέσεις του για τις συνθήκες γένεσης και εξέλιξης του ταυτοτικού (εθνικού κλπ) φαινομένου προκειμένου να τις εφαρμόσει σε ένα γεωπολιτικό περιβάλλον, το οποίο στο έργο του το αντιμετωπίζει σταθερά ως παραπληρωματικό της δυτικο-ευρωπαϊκής διαδικασίας μετάβασης από τη δεσποτεία στον ανθρωποκεντρισμό.

Εντούτοις, δεν ήσαν κυρίως τα σχόλια της τρέχουσας δημοσιογραφικής επικαιρότητας που ξεσήκωσαν θύελλα αντιδράσεων από την πλευρά των ιθαγενών ηρακλέων της επιστημονικής ορθότητας. Αυτά, άλλωστε, είχαν εστιάσει την προσοχή τους βασικά στις πολιτικές ερμηνείες του Έρικ Χομπσμπάουμ σχετικά με την «εθνική» υπόθεση των Σκοπίων και μόνο, συνακόλουθα με αυτήν, στο ζήτημα της συνέχειας ή της ασυνέχειας του έθνους των Ελλήνων. Την οργή της εθνικιστικής νεοτερικότητας συγκέντρωσε, ουσιαστικά, το απαντητικό άρθρο μου στην Ελευθεροτυπία της 6ης Απριλίου 1995, λίγες μόλις μέρες μετά τη συνέντευξη του Βρετανού ιστορικού. Επρόκειτο, όπως προκύπτει δια γυμνού οφθαλμού, για κείμενο, αυστηρά επικεντρωμένο στο επιστημονικό μέρος του επιχειρήματος «Χομπσμπάουμ», ως προς το οποίο ο συγγραφέας διεκδικούσε το αυτονόητο δικαίωμα της έλλογης αντίρρησης.

Τι ήταν, ωστόσο, αυτό που ενόχλησε τους θεματοφύλακες της ευρωπαϊκής νεοτερικότητας στην Ελλάδα από τις αντιρρήσεις που εκφράσθηκαν στα επιχειρήματα του Ε. Χομπσμπάουμ;

Προσοχή Κορωνοϊός: Διατηρείτε τις αποστάσεις!

Όλα αυτά δείχνουν πόσο υποκριτική ήταν η παιδολαγνεία της σημερινής εποχής. Οι συνέπειες θα φανούν μάλλον αργότερα. Ίσως και πολύ αργότερα. Όταν σε κάποια τέρμινα θα έχουν αρθεί τα αυστηρά σημερινά μέτρα κοινωνικού απομονωτισμού, αλλά θα έχουν παραμείνει ενεργές πολλές ιδέες και διαδικασίες αντικατάστασης της κοινωνικής ζωής των παιδιών από διάφορες εξατομικεύουσες τεχνολογίες. Τότε ίσως ο αυλητής θα απομακρυνθεί από το παρόν, σέρνοντας πίσω του το μέλλον των δυτικών κοινωνιών.

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ*

Στο γνωστό παραμύθι του μαγεμένου αυλού, την εποχή που η πανούκλα θέριζε τις μεσαιωνικές ευρωπαϊκές πόλεις, ένα μυστηριώδες άτομο συμφωνεί με τις αρχές να απαλλάξει την πόλη από την μάστιγα των ποντικιών.

Παίζοντας τον αυλό του, το άτομο αυτό υλοποίησε την υπόσχεσή του και οδήγησε την μάζα των τρωκτικών εκτός της πόλεως. Όμως, οι αρχές αθέτησαν τις υποσχέσεις τους και ο λαός φάνηκε αχάριστος.

Εξοργισμένος ο αυλητής, ξαναπαίζει στον αυλό του έναν άλλο σκοπό, αυτή τη φορά προσκαλώντας πίσω του όλα τα παιδιά, που ακολουθώντας τον, εξαφανίζονται για πάντα, στερώντας από την πόλη το μέλλον της.

Θα μπορούσε άραγε ένας τέτοιος σκοπός που παίζεται συστηματικά από όλα τα καθεστωτικά ΜΜΕ να αποκαλείται «κοινωνικός απομονωτισμός»; Προφανώς, πρόκειται για μια πρακτική εντελώς παρά φύσει, ειδικά για το εξ’ ορισμού κοινωνικό ανθρώπινο άτομο, όπως είναι ήδη γνωστό από την εποχή του Αριστοτέλη.

Εντούτοις, πρόκειται για μια πρακτική που υπαγορεύεται ως έκτακτη ανάγκη λόγω της εμφάνισης του κορωνοϊού και επιβάλλεται πολιτικά από τις περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις ως μέσο πρόληψης της διάδοσης του φονικού αυτού ιού. Καλύτερα βέβαια να προλαμβάνεις παρά να θεραπεύεις, όπως λέει το γνωστό ιατρικό γνωμικό. Διότι ανεξάρτητα από την καταγωγή του και τις πολλές απορίες που σχετίζονται με τις συνθήκες της εμφάνισής του, δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει ότι ο παραπάνω ιός υπάρχει, μεταδίδεται εύκολα και σε πολλές περιπτώσεις είναι πράγματι θανατηφόρος.

Προφανώς, ο κοινωνικός απομονωτισμός, ως ένας άλλος σύγχρονος σκοπός του μαγεμένου αυλού που ακούγεται και διαβάζεται στα ΜΜΕ, φαίνεται πράγματι ικανός με τις καραντίνες των πληθυσμών, να υλοποιήσει εν μέρει τουλάχιστον τις υποσχέσεις του ως προς την ανάσχεση της επιδημίας.

Όμως, η αμοιβή που απαιτείται από τις κατά τόπους αρχές, δηλαδή από το δίκτυο των παρεμβάσεων της πολιτικής εξουσίας προς τις δυτικές κοινωνίες και τους πληθυσμούς των μέχρι σήμερα κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου, είναι να μείνει, έστω εν σπέρματι, επ’ αόριστον, στα μυαλά των πολιτικώς ορθά σκεπτόμενων πολιτών, ως ένας εναλλακτικός τρόπος και τόπος κατ’ οίκον ζωής με τη βοήθεια των τεχνολογιών.

Η περίπτωση του κ Χρήστου Ροζάκη και των έργων και ημερών του.

ΝΑ ΠΩΣ Ο ΣΗΜΙΤΗΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

 Η περίπτωση του κ Χρήστου Ροζάκη και των έργων και ημερών του. Ο κολητός του Σημίτη, Ο άνθρωπος που ήθελε να κάνει την προσέγγιση με την Τουρκία με ενδοτικούς όρους. Με δήλωση του το φθινόπωρο του 2014 ζητούσε «μέτωπο λογικής κατά του εθνικισμού», είναι Ιδρυτικό μέλος του ΚΕΜΟ (κέντρου μελετών μειονοτήτων). Το κέντρο αυτό επεξεργάζεται πολιτικές υπέρ των μειονοτικών ομάδων με την καθοδήγηση του. 

Είναι συντονιστής του μοντέλου «Βαβυλωνία» για την Ελλάδα. Τις 3/1/97 έγραψε στην Ελευθεροτυπία άρθρο με τίτλο «η διεθνής προστασία των μειονοτήτων στην Ελλάδα». Σε συνέντευξη του (ΝΕΤ Γ Βέλτσο) ξεκαθάρισε: «Σαφώς έβλεπα πάντοτε τα ελληνικά πράγματα, με το βλέμμα ενός ανθρώπου, που δεν είναι Έλληνας! Αυτή η πολυπολιτισμικότητα που υπάρχει στην Ελλάδα σήμερα, είναι η ελπίδα μιας «δικής μας ανανέωσης», μιας δυνατότητας να χρησιμοποιήσουμε αυτό το αίμα το καινούργιο, που εισδύει μέσα στις φλέβες μας, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο». 

Αντιλαμβάνεστε τι είναι και τι πιστεύει αυτός ο άνθρωπος; Ο κύριος αυτός κατάργησε το υφυπουργείο Αποδήμου Ελληνισμού και το έκανε γραμματεία. Και μετά ο ΓΑΠ το υποβάθμισε κιάλλο. Αυτοτελές υπουργείο θάπρεπε να είναι, με 20 εκατομμύρια ελληνογενείς ανά τον κόσμο! 

Ο Χ Ροζάκης εμφανίστηκε στο πολιτικό προσκήνιο στις 25 Σεπτεμβρίου του 1996, όταν ο τότε πρωθυπουργός κ. Κώστας Σημίτης, τον διόρισε ως υφυπουργό Εξωτερικών. Σημειωτέον ότι παραιτήθηκε μετά πεντάμηνο, όταν αποκαλύφθηκε το δεύτερο επώνυμο του, ως Ροζεστάϊν. Συνδέεται με σειρά καταδικαστικών αποφάσεων για την Ελλάδα, εκ μέρους του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), επειδή η χώρα μας αρνείται να αναγνωρίσει ψευδώνυμους “μακεδονικούς” και “τουρκικούς” συλλόγους. Αυτές ελήφθησαν με την ψήφο του κ. Χρήστου Ροζάκη, εκλεκτού του κ. Κώστα Σημίτη. Αντί να προασπίζει τα εθνικά μας συμφέροντα, πρωταγωνίστησε στις καταδίκες της Ελλάδας, για θέματα μάλιστα για τα οποία και ο ίδιος διαμόρφωνε πολιτική ως υφυπουργός Εξωτερικών.

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για την πιο ντροπιαστική στιγμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη;

Αρχικά τους άφησαν έξω από κάθε μέτρο στήριξης. Δεκάδες χιλιάδες δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, μηχανικοί, γιατροί, λογιστές, εκπαιδευτικοί και πλήθος επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών της χώρας είδαν τους κλάδους τους να απουσιάζουν από τις πρώτες εξαγγελίες της κυβέρνησης για τα «μέτρα στήριξης του κόσμου της εργασίας» και το κράτος να αδιαφορεί για την επιβίωσή τους. Στη συνέχεια, εν μέσω έντονων αντιδράσεων και σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μην κατηγορηθεί για αναλγησία, η κυβέρνηση αναγκάστηκε να εξαγγείλει άρον άρον, όχι την ένταξή τους στο επίδομα των 800 ευρώ, αλλά «επιταγές κατάρτισης» αξίας 600 ευρώ. Τελικά, οι ίδιοι οι «ωφελούμενοι» ανακαλύπτουν πως καλούνται να συμμετάσχουν σε μία διαδικασία που εξευτελίζει τους ίδιους και εκθέτει με τρόπο πρωτοφανή το υπουργείο Εργασίας και τον υπουργό Βρούτση. Η πιο ντροπιαστική στιγμή της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι γεγονός.

 Από την Μ. Πέμπτη, το «Σκοιλ Ελικικου Προσθέσεις και Ελέγχου Λοιμώχθηκαν» έχει κατακλύσει τα κοινωνικά δίκτυα, προσφέροντας άφθονο γέλιο και αγανάκτηση. Γέλιο διότι αυτή η φράση είναι από τις πλέον ενδεικτικές της προχειρότητας και της γελοιότητας που χαρακτηρίζει τα «προγράμματα επιμόρφωσης» τα οποία καλεί η κυβέρνηση να παρακολουθήσουν για να λάβουν συνολική «υποστήριξη» 600 ευρώ. Αγανάκτηση πάλι, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Σε κάθε περίπτωση, στο εγγύς μέλλον θα συνοδεύει το αφήγημα περί αριστείας, και βέβαια, τις αιτιάσεις για την υποστήριξη της ιδιωτικής εκπαίδευσης έναντι της δημόσιας.

Δεκάδες χιλιάδες επιστήμονες και ελεύθεροι επαγγελματίες, εργαζόμενοι που επλήγησαν από το ξέσπασμα της πανδημίας και το κλείσιμο της οικονομίας, αλλά και ασκούμενοι, επιστήμονες και ερευνητές, έχουν μέχρι στιγμής προσφέρει στη μπλογκόσφαιρα δεκάδες στιγμιότυπα του υλικού «επιμόρφωσης» το οποίο είναι αναγκασμένοι να παρακολουθήσουν, με τον χαβαλέ να μοιάζει η πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε μία τέτοια πραγματικότητα.

Τα δημοσιεύματα είναι πολλά, ενώ τα καλύτερα μπορείτε να τα δείτε και να γελάσετε στο αφιέρωμα της Ανασκόπησης στο Σκοιλ Ελικίκου:

Η αλήθεια είναι πως -ειδικά εν μέσω καραντίνας- γελάμε με λιγότερο γελοία πράγματα, και ένα πρόγραμμα εκμάθησης που προτίθεται να μάθει σε έναν επαγγελματία δικηγόρο ή μηχανικό πως ανοίγει και πως κλείνει ο υπολογιστής ή πως χωράει ένα έγγραφο μέσα σε έναν φάκελο, σε έναν γιατρό πως το AIDS εμφανίστηκε το 2003 ενώ είχε ξεσπάσει ταυτόχρονα χολέρα, πανώλη και ελονοσία, και σε έναν εκπαιδευτικό ποιοι τρόποι αλληλογραφίας υπάρχουν και τι κάνει ο καθένας, είναι σίγουρα από τα πιο γελοία πράγματα που προέκυψαν στην καραντίνα και θα συντροφεύουν την φήμη της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του υπουργού Βρούτση.

Τα Παιδιά της Οθόνης

Σ. Χαραλαμπόπουλος «Έκτακτα μέτρα»

Η πανδημία του κορωνοϊού και η αποτυχία ενός αυτοματοποιημένου κόσμου

• ResPublica, διαδικτυακό περιοδικό

(14/04/2020)

Marcel Duchamp, Νύφη, 1912, ακουατίντα 65×50 εκ. (λεπτ.)

Μτφρ: Αλέξανδρος Μπριασούλης / Σχόλιο: Γιώργος Κουτσαντώνης

Κάθε καταστροφή είναι η αποτυχία μιας αφήγησης, η αποτυχία μιας αναπαράστασης του κόσμου ή μιας προσπάθειας εξορθολογισμού του, η αποτυχία εν τέλει μιας αισθητικής και συναισθηματικής πρόσληψης του κόσμου. Δύο προσεγγίσεις είναι δυνατές μπροστά σε μια καταστροφή: καταρχάς μία καθαρά τεχνική προσέγγιση (π.χ. έλλειψη μασκών, αναπνευστήρων κτλ.), η οποία θα προσπαθήσει να βρει μια όσο το δυνατόν πιο ορθολογική ερμηνεία που να μην θέτει σε αμφιβολία την κυρίαρχη αφήγηση· και μια προσέγγιση πιο κριτική, η οποία θα προσπαθήσει να φέρει στο φως την αδυναμία ή τα όρια της κυρίαρχης αφήγησης στο να κατανοήσει την εισβολή του αναπάντεχου γεγονότος. Ενώ π.χ. η επιδημία γρίπης του Χονγκ Κονγκ του 1969, που προκάλεσε το θάνατο σχεδόν ενός εκατομμυρίου θυμάτων, πέρασε εντελώς απαρατήρητη, αυτό που συμβαίνει σήμερα με την επιδημία του covid-19, η οποία σε μόλις λίγες εβδομάδες και εντελώς ξαφνικά οδήγησε τον μισό παγκόσμιο πληθυσμό σε καραντίνα και σταμάτησε την παγκόσμια παραγωγή, εγείρει πολλά ερωτήματα.

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η γρίπη του Χονγκ Κονγκ πέρασε απαρατήρητη, γιατί ακριβώς δεν ανέτρεψε το κυρίαρχο αφήγημα εκείνης της εποχής, το οποίο είχε ήδη δεχτεί σοβαρό πλήγμα από την οικονομική κρίση της προηγούμενης χρονιάς. Όπως ακριβώς και η ισπανική γρίπη δεν έπληξε το κυρίαρχο αφήγημα του 20ού αιώνα, ο οποίος ανέρρωνε από την καταστροφή του Α’ Π. Π. Θα λέγαμε ότι αυτές οι πανδημίες κρύφτηκαν από μίαν ιστορική δυναμική που βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σήμερα. Η πανδημία του κορωνοϊού έκανε την εμφάνισή της εν μέσω πλήρους κρίσης του δυτικού ιστορικού αφηγήματος και πιο συγκεκριμένα αυτού της παγκοσμιοποίησης. Είναι ακριβώς η έλλειψη έρματος αυτού του κυρίαρχου οράματος, μαζί με την έλλειψη μιας αξιόπιστης ερμηνείας που κάνουν ορατή την κρίση της αρρώστιας. Γι’ αυτόν τον λόγο, η παρούσα υγειονομική κρίση είναι ταυτόχρονα και μια κρίση κοινωνική, τόσο εξ αιτίας του κενού που αποκαλύπτει όσο και γιατί ήταν η ίδια η δράση του κυρίαρχου ιστορικού αφηγήματος που δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για την εξάπλωση της επιδημίας. Αντιμετωπίζουμε λοιπόν ένα διπλό πρόβλημα: την καταπολέμηση της υγειονομικής κρίσης από την μια και την αναδημιουργία ενός κοινωνικού αφηγήματος από την άλλη.

Ο ΡΟΚΦΕΛΕΡ ΣΤΗΝ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΤΣΙΠΑΚΙ 666 ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Αυτό το επιλεγμένο 10λεπτο βίντεο είναι η συνέντευξη του Ααρών Ρούσο (Aaron Russo) που έδωσε στον Άλεξ Τζόουνς (ALEX JONES). Ο Ααρών Ρούσο είναι παραγωγός των ταινιών Trading Places και America: Freedom to Fascism. Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Ααρών αποκαλύπτει τρομακτικές πληροφορίες για την 9/11, τη CFR, τη παγκόσμια ελίτ και τη Νέα Παγκόσμια Τάξη που προωθεί το τσιπάρισμα των ανθρώπων ώστε να υποτάξει την ανθρωπότητα στην αντίχριστη παγκόσμια σιωνιστική διακυβέρνηση που οραματίζονται.

H προβολή της ημέρας: «Η ιστορία της Ζιγιάν» -Επανάσταση Γυναικών (ντοκιμαντέρ)

Ενα ντοκιμαντέρ, μια ταινία βασισμένη στην προσωπική ιστορία και την αφήγηση μιας γυναίκας, που οραματίζεται  μια φεμινιστική, οικολογική επανάσταση. Μέσα από τα μάτια της Ζιγιάν Τολχιλντάν, μιας αντιστασιακής, μιας πολεμίστριας, η οποία είναι επίσης διοικητής τάγματος, το ντοκιμαντέρ προσπαθεί να διερευνήσει τις πιθανότητες επιτυχίας ενός θεμελιώδους κοινωνικού μετασχηματισμού, παρά και κόντρα στις ισχυρές παραδόσεις της περιοχής, τις φεουδαρχικές πατριαρχικές δομές και τον αυξανόμενο ολοκληρωτισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό από όλες τις πλευρές.

Η συναρπαστική ιστορία της Ζιγιάν (Jiyan), μιας αντάρτισσας μαχήτριας, αξιωματικού των YPJ  (ΓεΠεΤζε – Μονάδες Προστασίας Γυναικών)  η οποία αφιέρωσε είκοσι χρόνια της ζωής της στον αγώνα των Κούρδων, αποκαλύπτει την αποφασιστικότητα των γυναικών για ελευθερία όχι μόνο εναντίον ενός άλλου καταπιεστικού καθεστώτος αλλά και κατά των ανισοτήτων στις σχέσεις των δύο φύλων, σε μια πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, καταπιεστική και εχθρική απέναντι στα δικαιώματα της γυναίκας.

Το Jiyan’s Story φιλοδοξεί να καταθέσει έναν από τα μέσα προσωπικό απολογισμό των γεγονότων στη Βόρεια Συρία, μια ενδοσκοπική εξερεύνηση μιας κοινωνικής αναταραχής ιστορικής σημασίας, ακολουθώντας τις γυναίκες στα πεδία των μαχών, στο βουνό, στο σχολείο, στο σπίτι, στην πολιτική, στην καθημερινότητα.

Ο δημιουργός της ταινίας, Χαλούκ Ουνάλ, στα πλαίσια των εορτασμών της κούρδικης πρωτοχρονιάς, το Newroz 2020, διέθεσε την Ιστορία της Ζιγιάν, ελεύθερα στο διαδίκτυο μέχρι το τέλος του μήνα. Τον ευχαριστούμε πολύ γιαυτό. Απολαύστε την!

Παρακολουθείστε το ντοκιμαντέρ, με ελληνικούς υπότιτλους,

πατώντας ΕΔΩ

Το ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκε τον Μάρτη του 2018, σε πρώτη προβολή, στην Θεσσαλονίκη.

Ο δημιουργός του ντοκιμαντέρ Χαλούκ Ουνάλ (Halûk Ünal), είναι Τούρκος, ζει στην Ελλάδα τα τελευταία τρία χρόνια μια και δεν μπορεί να επιστρέψει στην Τουρκία, μας είπε ότι η ταινία «Η Ιστορία της Ζιγιάν» – Επανάσταση Γυναικών, γυρίστηκε για να φέρει σε πρώτο πλάνο το γυναικείο ζήτημα.

Στη φιλική συζήτηση που είχαμε μαζί του, ο Χαλούκ Ουλάν μας δήλωσε:

«Ακόμα κι αν όλα χαθούν, αν η επανάσταση στη Ροζάβα ηττηθεί, η αυτοδιοίκηση και οι άλλες κατακτήσεις γκρεμιστούν, η μεγάλη τομή που έγινε στις συνειδήσεις των ανθρώπων, στα ζητήματα των δικαιωμάτων και της χειραφέτησης των γυναικών θα παραμείνει και θα σημαδεύει από δω και πέρα την ζωή όλων των λαών της Μέσης Ανατολής…».

Πάρτυ αδιαφάνειας με fast track χρηματοδότηση νέων hotspot στα νησιά - slpress.gr

Πάρτυ αδιαφάνειας με fast track χρηματοδότηση νέων hotspot στα νησιά - slpress.gr: Ιδρύεται τεχνική υπηρεσία και με fast track χρηματοδότηση της ΕΕ αναλαμβάνει την κατασκευή νέων hotspot στα νησιά για εκεί εγκλωβισμό μεταναστών. ΠΗΓΗ: Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Πως και ο πρόσφυγας γίνεται οικονομικός μετανάστης - slpress.gr

Πως και ο πρόσφυγας γίνεται οικονομικός μετανάστης - slpress.gr: Ποιος είναι πρόσφυγας και ποιος οικονομικός μετανάστης; Προσωποποιημένη ιδιότητα ο πρόσφυγας. Το ξεχείλωμα των κριτηρίων οδηγεί στο σημερινό αδιέξοδο. ΠΗΓΗ: Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΟΝ ΕΥΑΤΟ"

Πασχαλινό μήνυμα της Χριστιανικής Δημοκρατίας

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Ἡ μεγάλη ἀνατροπή

Γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ γιορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὴ νίκη τῆς ζωῆς πάνω στὸ θάνατο, τὸ πέρασμα τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν θάνατο στὴν προοπτικὴ τῆς ἀθανασίας, κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ. Τοῦτο πέτυχε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, λαμβάνοντας ἀνθρώπινη φύση καὶ ὑπομένοντας ταπεινώσεις, εὐτελισμούς, βασανιστήρια καὶ θάνατο ἀτιμωτικό, ὥστε ἡ άνθρώπινη φύση του νὰ μπορέσει νὰ νικήσει τὸν θάνατο. Ο Θεός αναδείχθηκε όντως ως η «Σταυρωμένη αγάπη» και κατέστη αντικείμενο όλης της δολιότητας, διαστροφής, εξαπάτησης, προδοσίας, φθόνου, υποκρισίας του ανθρώπινου γένους, έτσι ώστε ο λαός μας παραδοσιακά στο πρόσωπο των αδικουμένων να μη βλέπει το «κορόιδο» ή, έστω, τον «φουκαρά» αλλά, αντίθετα, τον «αδικημένο Χριστό», κάποιον στον οποίο οφείλει τιμή και όχι χλεύη, εφόσον και κατά το λόγο του νεοφανούς αγ. Παΐσιου, «οι αδικημένοι είναι τα πιο αγαπημένα παιδιά του Θεού».

Ἠ ἥττα τοῦ θανάτου ποὺ «πατήθηκε», εἶναι ἡ κορύφωση τῆς καταπολέμησης καὶ τῆς καταδίκης τῶν ποικίλων λογικῶν τοῦ θανάτου, μέσα ἀπὸ τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς καὶ τῆς μεγάλης Ἑβδομάδας. Τῶν λογικῶν ποὺ δὲν βλέπουν πιὸ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀτομικὴ ἐπιβίωση καὶ ποὺ λογίζουν τὸν θάνατο ὡς τέλος τῶν πάντων.

Ἡ άπελευθέρωση ἀπὸ κάθε μορφῆς δουλεία: «Δὲν σᾶς λέω πιὰ, δούλους γιατὶ ὁ δοῦλος δὲν ξέρει τὶ κάνει ὁ Κύριός του. Ἐσᾶς σᾶς ἀποκαλῶ φίλους, γιατὶ σᾶς ἔκανα γνωστὰ όλα ὅσα ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὸν πατέρα μου»  (1ο Εὐαγγέλιο  ὄρθρου Μεγάλης Παρασκευῆς, Κατὰ Ἰωάννη). Ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται καὶ γίνεται φίλος μὲ τὸ Θεό, αὐτεξούσιος καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε τυραννία. «Ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δὲ ἄρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος…  Τυραννὶς δὲ γνώμῃ αὐθαίρετος», ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς ὐμνωδὸς στὰ τροπάρια τῆς Μεγάλης Δευτέρας. Η Ανάσταση του Χριστού έρχεται να δώσει συν τοις άλλοις τη δυνατότητα απελευθέρωσης από την «απάνθρωπη τυραννία» του διαβόλου πάνω στο ανθρώπινο γένος, προτύπωση κάθε τυράννου.

Ἡ μεταμόρφωση τῆς ἐξουσίας σὲ διακονία, μὲ πρῶτο παράδειγμα τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤδη  ἀπὸ τὴν 5η Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καταδικάζει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀσκεῖται ἡ ἐξουσία. «Αὐτοὶ ποὺ νομίζουν ὅτι ἀσκοῦν ἀρχὴ στὰ ἔθνη…κατακυριεύουν καὶ …κατεξουσιάζουν…Ὅμως, δὲν θὰ εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα γιὰ σᾶς. Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μεγάλος ἀνάμεσά σας, νὰ διακονεῖ τοὺς ὑπόλοιπους.» (Κατὰ Μάρκον εύαγγέλιο). Ἀποκορύφωμα εἶναι τὸ πλύσιμο τῶν ποδιῶν τῶν μαηθητῶν ἀπὸ τὸν ἴδιο, κατὰ τὸν Μυστικὸ Δεῖπνο.

Ἡ καταγγελία κάθε μορφῆς καταδυνάστευσης ἀπὸ ἰδεολογικοὺς ἐξουσιαστές : «Ἐσεῖς δεν θὰ ἀποκληθεῖτε «Ραββί», γιατὶ ἕνας εἶναι ὁ δάσκαλός σας, ὁ Χριστός, κι ὅλοι ἐσεῖς νὰ εἶστε ἀδέλφια μεταξύ σας. Καὶ πατέρα νὰ μὴν ἀποκαλέσετε κανέναν πάνω στὴ γῆ, γιατὶ ἕνας εἶναι ὁ πατέρας σας στοὺς οὐρανούς. Οὔτε καθηγητὲς νὰ άποκληθεῖτε, διότι ἕνας εἶναι ὁ καθηγητής σας, ὁ Χριστός».

Αλβανίας Αναστάσιος: Το θείο δώρο της αφοβίας

«Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἐπιστὰς ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς, ἀφοβίαν καὶ εἰρήνην ἐδίδου». Ξεκινώντας από την παραπάνω αποστροφή του ιερού υμνωδού της πασχαλινής περιόδου, ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος  αναδεικνύει την αφοβία ως βασικό δώρο του αναστημένου Θεού προς τον άνθρωπο, στο πασχαλινό του μήνυμα.  “Η χριστιανική αφοβία συνδέεται οργανικά με τον φόβο του Θεού, ο οποίος είναι «ἀρχή σοφίας» (Παρ.9:10) και σημαίνει δέος, ευλάβεια, επίγνωση της παρουσίας Του. Ο ένθεος αυτός φόβος αποτελεί τη ζωτική πηγή και δύναμη της αφοβίας. Όποιος φοβάται τον Θεό, δεν φοβάται κανέναν και τίποτε. Η αφοβία στην οποία αναφερόμαστε δεν σχετίζεται με μία ακαθόριστη αισιοδοξία. Στηρίζεται στην πίστη στον Θεό και στην έμπρακτη αγάπη. “, τονίζει χαρακτηριστικά ο κ. Αναστάσιος. 

Ολόκληρο το πασχαλινό μήνυμα του κ. Αναστασίου έχει ως εξής: 

† Ἀναστάσιος

Ἀρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας

Πάσχα 2020

Αφοβία

«Μὴ φοβεῖσθε·» (Ματθ. 28:10)

Ένα βασικό δώρο που μας χάρισε ο Αναστάς Κύριος επισημαίνει ο ύμνος της πασχαλινής περιόδου: «Τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἐπιστὰς ὁ Ἰησοῦς τοῖς μαθηταῖς, ἀφοβίαν καὶ εἰρήνην ἐδίδου». Με τη δύναμη που προσφέρει η αφοβία αυτή, οι μαθητές, πτοημένοι προηγουμένως από τον «φόβον τῶν Ἰουδαίων», αναδείχθηκαν ατρόμητοι Απόστολοι «εἰς πάντα τά ἔθνη», μάρτυρες της Αναστάσεώς Του.

Ο φόβος είναι ένας επικίνδυνος σύμβουλος του ανθρώπου. Διεισδύει με ποικίλους τρόπους στη σκέψη και στη βούληση, μειώνοντας την ανθεκτικότητα και τη δημιουργικότητά μας. Φόβο προκαλούν στον άνθρωπο διάφορες αιτίες: πολεμικές συγκρούσεις, φυσικές καταστροφές, επιδημίες ασθενειών, όπως η πρόσφατη πανδημία COVID-19, που έχει συγκλονίσει την ανθρωπότητα ολόκληρη. Φόβο σε προσωπικό επίπεδο δημιουργούν οι εχθρότητες, οι αδικίες, οι ποικίλες ατομικές συγκρούσεις˙ αλλά συχνά και οι αδυναμίες μας. Ο ανθρώπινος φόβος κορυφώνεται κυρίως μπροστά στον θάνατο.

«Μὴ φοβεῖσθε·» (Ματθ. 28:10) παρότρυνε τις μυροφόρες γυναίκες ο αναστημένος Χριστός˙ τον χαιρετισμό «εἰρήνη ὑμῖν» απηύθυνε στους μαθητές Του, προσθέτοντας: «Λάβετε πνεῦμα Ἅγιον» (Ιω. 20:22). Η ζωή σας θα στηρίζεται στη συνεχή δύναμη και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσα στην ύπαρξή σας. Το Άγιο Πνεύμα ενδυναμώνει έκτοτε όλους τους μαθητές του Ιησού Χριστού, συνδέοντας την αφοβία με την ειρήνη και την αγάπη. Και ακόμη ο Κύριος τούς διαβεβαίωσε ότι θα είναι μαζί τους όλες τις ημέρες «ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματθ. 28:20).

21η Απριλίου: Αντίσταση σε κάθε μορφής τυραννία

Η βαριά κληρονομιά των ασυμβίβαστων αντιδικτατορικών αγώνων της Χ.Δ. και της “Χ”, που μας θυμίζει η επέτειος της 21ης Απριλίου, μας επιβάλλει, όσα χρόνια κι αν περάσουν, να μην ανεχόμαστε οποιασδήποτε μορφής “εκπτώσεις” στις  ελευθερίες του ελληνικού Λαού, αλλά και των άλλων Λαών του κόσμου. Τις οποίες καλούμαστε να υπερασπιζόμαστε ασυμβίβαστα, ενάντια σε οποιασδήποτε μορφής “τυραννικό φρόνημα” τις υπονομεύει και τις καταργεί. 

Οι δικτάτορες επικαλέστηκαν τον ανύπαρκτο “κομμουνιστικό κίνδυνο” για να καταλύσουν το δημοκρατικό πολίτευμα στις 21 Απριλίου 1967.

Εμφανίστηκαν υπερασπιστές του Ἐθνους και κατέστησαν υπαίτιοι της μεγαλύτερης εθνικής καταστροφής μετά τη Μικρασιατική, με την άλωση του ελληνικότατου βόρειου τμήματος της Κύπρου. Αφού απέσυραν τη Μεραρχία που είχε αποστείλει ο Γεώργιος Παπανδρέου, υπονόμευσαν συστηματικά τον εκλεγμένο Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, με αποκορύφωμα το προδοτικό πραξικόπημα που αποτέλεσε το πρόσχημα της τουρκικής εισβολής.

Εμφανίσθηκαν υπερασπιστές του Χριστιανισμού και προκάλεσαν τη χειρότερη και πιο αυθαίρετη επέμβαση στα εσωτερικά της Διοικούσας Εκκλησίας, με την επιβολή της αντικανονικής “αριστίνδην συνόδου” και “δοτού” Αρχιεπισκόπου. Και όταν η εμφανής αυτή παρανομία ανατράπηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ακολούθησε η 2η φάση της δικτατορίας, η εκδίωξη χωρίς απολογία 11 αρχιερέων προκάλεσε αναταραχές, διχασμούς και σκανδαλισμό στους πιστούς δεκαετίες μετά την πτώση της δικτατορίας. 

Δυστυχώς, όπως είχε προβλέψει ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης με τη δήλωσή του στο βρετανικό ραδιόφωνο BBC από το 1969,

“Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος. Τὸ δράμα αὐτοῦ τοῦ τέλους μᾶς βασανίζει, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα, ὅπως στοὺς παμπάλαιους χοροὺς τοῦ Αἰσχύλου. Ὅσο μένει ἡ ἀνωμαλία, τόσο προχωρεῖ τὸ κακό.”

Εξάλλου, η ελευθερία είναι δώρο Θεού: «Δὲν σᾶς λέω πιὰ, δούλους γιατὶ ὁ δοῦλος δὲν ξέρει τὶ κάνει ὁ Κύριός του. Ἐσᾶς σᾶς ἀποκαλῶ φίλους, γιατὶ σᾶς ἔκανα γνωστὰ όλα ὅσα ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὸν πατέρα μου»  (1ο Εὐαγγέλιο  ὄρθρου Μεγάλης Παρασκευῆς, Κατὰ Ἰωάννη). Ὁ ἄνθρωπος ἀπελευθερώνεται καὶ γίνεται φίλος μὲ τὸ Θεό, αὐτεξούσιος καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε τυραννία. «Ὁ πρῶτος οὖν ὑμῶν ἔστω πάντων διάκονος, ὁ δὲ ἄρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος…  Τυραννὶς δὲ γνώμῃ αὐθαίρετος», ἀναφωνεῖ ὁ ἱερὸς ὐμνωδὸς στὰ τροπάρια τῆς Μεγάλης Δευτέρας. Η Ανάσταση του Χριστού έρχεται να δώσει συν τοις άλλοις τη δυνατότητα απελευθέρωσης από την «απάνθρωπη τυραννία» του διαβόλου πάνω στο ανθρώπινο γένος, προτύπωση κάθε τυράννου.