Ο σεβασμός στις παραδόσεις, στη συλλογική συνείδηση του λαού, είναι καθήκον της Πολιτείας. Δεν έχουν ζωή κράτη που βλέπουν τους πολίτες ως καταναλωτικά χειραγωγήσιμα όντα και όχι ως πρόσωπα ελεύθερα, κομιστές και μέτοχοι της αέναης ιστορίας του λαού τους!
Ο αντιαποικιακός αγώνας του λαού της Δυτικής Σαχάρας δεν έχει τελειώσει.
Η Δυτική Σαχάρα αγωνίστηκε εναντίον κατ' αρχήν των Ισπανών κατακτητών και των Tropas Nomadas (στρατιωτικό σώμα του Ισπανικού Στρατού αποτελούμενο από Βεδουΐνους) για μια περιοχή που εκτείνεται στο Δυτικό μέρος της Σαχάρας μεταξύ Μαρόκου και Μαυριτανίας.
Οι Ισπανοί με τη σταδιακή αυτομόληση των Tropas Nomadas προς το Πολισάριο αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν και να υποχωρήσουν αναγνωρίζοντας και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης των κατοίκων της Σαχάρας.
Παράλληλα όμως το Μαρόκο και η Μαυριτανία βρήκαν την ευκαιρία να εισβάλλουν στην περιοχή και πατώντας σε ερμηνείες (ανάλογες της Τουρκίας στην Κύπρο) να κατακτήσουν και να μοιράσουν αρχικά την Σαγκουΐα Ελ Χάμρα και το Ρίο ντελ Όρο μεταξύ τους.
Σήμερα Ε.Ε. και κυρίως ΗΠΑ αρνούνται την αυτοδιάθεση του λαού της περιοχής, ταυτιζόμενοι με τα συμφέροντα του Μαρόκου.
Μεγάλη Τρίτη σήμερα και θα ξεκινήσουμε αλλιώτικα! Δε θα έχουμε εργασίες, παρά μόνο αναγνώσεις και δημιουργικά παιχνίδια!!!
Θα μιλήσουμε, θα ακούσουμε και θα διαβάσουμε για την ΑΓΑΠΗ, που είναι το μεγάλο μήνυμα αυτών των ημερών. Ο Χριστός σταυρώθηκε από αγάπη για τους ανθρώπους!
Μέσα από το υπέροχο, τρυφερό παραμύθι της Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου που έχει τίτλο «Πασχαλιά και πασχαλίτσα»
"Σ΄ έναν κήπο μια φορά, φούντωσε και άνθισε μια πασχαλιά. Άνοιξη είχε φτάσει και κόντευε πια το Πάσχα και όλα τα φυτά είχαν φορέσει τα καλά τους. Καμάρωνε η πασχαλιά τα ευωδιαστά της ανθάκια, αλλά ένιωθε ακεφιά.
Ξάφνου ο ουρανός γέμισε σύννεφα και ξέσπασε μια φοβερή καταιγίδα! Όταν η καταιγίδα σταμάτησε, βγήκε το ουράνιο τόξο και ο λαμπερός ήλιος. Τότε τίναζε τα κλαδιά της η πασχαλιά και είδε ένα μικρό κόκκινο ζουζούνι με μαύρες βούλες γαντζωμένο σε ένα από τα κλαδιά της.
«Ποια είσαι ; Πως βρέθηκες εδώ;» ρώτησε η πασχαλιά το ζουζούνι.
«Η μπόρα πήρε τη φωλιά και τη μαμά μου μακριά και έτσι τώρα δεν έχω ούτε φωλιά, ούτε μαμά» είπε αυτό στεναχωρημένο.
«Μη στεναχωριέσαι, θα σε προσέχω εγώ» είπε η πασχαλιά.
Είσαι πολύ καλή», είπε το ζουζουνάκι και της έδωσε ένα γλυκό φιλί στα κλαδιά της.
Η πασχαλιά ένιωσε τόσο όμορφα που της έφυγε η ακεφιά και τα λουλούδια της μοσχοβόλησαν ακόμα περισσότερο.
«Πώς σε λένε;» ρώτησε το κόκκινο ζουζούνι.
«Με λένε Πασχαλιά, γιατί ανθίζω το Πάσχα.» Το ζουζούνι έμεινε σιωπηλό.
«Μην είσαι λυπημένο, θα σου βρω εγώ ένα όνομα και θέλω να γίνω η μαμά σου, γιατί σε αγαπώ, αν το θέλεις και συ».
Το ζουζούνι συμφώνησε και πήγε μια βόλτα στον κήπο, αλλά γύρισε στεναχωρημένο, επειδή ένα σαλιγκάρι του είπε πως δεν μπορεί να έχει μαμά ένα φυτό. Η πασχαλιά όμως του είπε πως το μόνο που μετράει είναι η αγάπη.
Την άλλη μέρα που πήγε βόλτα πάλι στεναχωρήθηκε, γιατί ένα σκουλήκι του είπε πως δε γίνεται να έχει μαμά του την πασχαλιά, γιατί δεν έχουν τα ίδιο χρώμα.
«Το χρώμα δεν έχει σημασία» είπε η πασχαλιά «το μόνο που μετράει είναι η αγάπη».
Την επόμενη μέρα πάλι πήγε βόλτα, όμως γύρισε χαρούμενη.
«Κάποιος προσπάθησε σήμερα να με στεναχωρήσει, αλλά δεν τα κατάφερε» είπε το ζουζούνι.
«Μια κερασιά μου είπε ότι έπρεπε εκείνη να είναι η μαμά μου, γιατί έχουμε το ίδιο χρώμα, αλλά εγώ της είπα πως έχω μαύρες βούλες, ενώ τα κεράσια δεν έχουν. Επίσης μου είπε πως κοντά της θα είχα πολύ φαγητό και θα ζούσα μες τα πλούτη. Εγώ όμως της είπα πως δε μετράνε τα πλούτη, αλλά μόνο η αγάπη έχει σημασία !»
Η πασχαλιά δάκρυσε από χαρά και αποφάσισε να τη βαφτίσει, της έδωσε ένα όνομα που έμοιαζε πολύ με το δικό της, για να μοιάζουνε σε αυτό τουλάχιστον, την ονόμασε... Πασχαλίτσα.
«Επειδή το όνομά σου, θα θυμίζει το Πάσχα, τα βαφτίσια σου θα γίνουν τη μέρα της Ανάστασης». Τη μέρα εκείνη μαζεύτηκαν όλα τα λουλούδια, τα δέντρα, τα πουλιά και τα ζουζούνια του κήπου και με νονές τις ηλιαχτίδες, έγινε η βάφτιση.
Από τότε η Πασχαλιά και η Πασχαλίτσα μαζί αγκαλιά και αγαπημένες ζουν την άνοιξη και μας φέρνουν το Πάσχα."
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Από την Κυριακή των Βαΐων αρχίζει ουσιαστικά η λεγόμενη Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών.
Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος, διεθνολόγος –μεταπτυχιακός φοιτητής Βυζαντινής ιστορίας
Οι περισσότεροι από εμάς έχουν δει, ή έστω έχουν υπ’ όψιν τους, την ταινία The Matrix (1999). Η ταινία των αδελφών Γουατσόφσκι, με πρωταγωνιστές τους Κιάνου Ριβς και Λώρενς Φίσμπερν, έχει αφήσει εποχή για την σκηνοθεσία της, την αισθητική της αλλά πάνω από όλα για τη θεματολογία της και τα φιλοσοφικά και κοινωνικά ερωτήματα που εγείρει. Το ταξίδι του Νίο από την ανιαρή ζωή της αγνοίας στην αποκάλυψη της πραγματικότητος για την ανθρωπότητα και την ένταξη του στην αντίσταση ενάντια στους δυνάστες της έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα.
Μία από τις πιο κλασσικές σκηνές της ταινίας είναι η επιλογή του Νίο ανάμεσα στο μπλε και το κόκκινο χάπι. Ο αρχηγός της αντιστάσεως, ο Μορφέας, του δίνει τις εξής επιλογές:
«Αυτή είναι η τελευταία σου ευκαιρία. Μετά από αυτό το σημείο δεν υπάρχει γυρισμός. Παίρνεις το μπλε χάπι, η ιστορία τελειώνει. Ξυπνάς στο κρεβάτι σου και πιστεύεις ό,τι θέλεις εσύ. Παίρνεις το κόκκινο χάπι, παραμένεις στην Χώρα των Θαυμάτων, και θα σου δείξω πόσο βαθιά φθάνει η πραγματικότητα. Θυμήσου, το μόνο που σου προσφέρω είναι η αλήθεια. Τίποτε παραπάνω».
Φυσικά ο Νίο παίρνει το κόκκινο χάπι και έτσι ξεκινά η περιπέτεια του.
Ο συμβολισμός των δύο χαπιών είναι τόσο πρωτότυπος, όσο και αρχαίος – έχει ειπωθεί πως πρόκειται για μία μοντέρνα μεταφορά της πλατωνικής αλληγορίας του σπηλαίου. Με το μπλε χάπι, ο Νίο θα παραμείνει στο νοητικό περιβάλλον της μεγάλης μάζας της κοινωνίας, υπό την καθοδήγηση και τον έλεγχο του καθεστώτος και των μέσων επικοινωνίας, όπως ορίζουν οι κοινές αντιλήψεις, στερεότυπα και νόρμες. Αποφεύγεται η αμφισβήτηση και ο κριτικός έλεγχος του επικρατούντος αφηγήματος-ηθικής-κανόνων, υιοθετείται μία στάση κατ’ εξοχήν κομφορμιστική. Το υποκείμενη παραμένει σε μία κατάσταση αποχαυνώσεως και αγνοίας.
Το κόκκινο χάπι όμως, περιέχει την αλήθεια και την απαγορευμένη γνώση. Θέτοντας τολμηρά και «αιρετικά» ερωτήματα, αμφισβητώντας το status quo, το κόκκινο χάπι βάζει το «μικρόβιο» της καχυποψίας, του σκεπτικισμού και της ελευθεροφροσύνης. Αποτελεί μεταφορά εξερευνήσεως, αποκαλύψεως, διαφωτισμού. Το παραπέτασμα πέφτει και φαίνεται η αληθινή μορφή και ουσία των πραγμάτων, οι όντως κανόνες της κοινωνίας και του σύμπαντος. Το κόκκινο χάπι σπάει τα δεσμά της αγνοίας και της υποταγής. Είναι σπόρος επαναστατικού αναβρασμού.
Κορονοϊός - Ρουμανία: Αποφασίστηκε κατ' οίκον διανομή του Αγίου Φωτός - slpress.gr: Σε κατ' οίκον διανομή του Αγίου Φωτός στους πιστούς, το βράδυ της Αναστάσεως, προχωρά το υπουργείο Εσωτερικών της Ρουμανίας σε συνεργασία με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρουμανίας, μετά τη σχετική συμφωνία που υπεγράφη μεταξύ των δύο μερών. Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν, ιερείς, εθελοντές ενοριών και αστυνομικοί θα διανείμουν το Άγιο Φως, ξεκινώντας από απόψε (στις …
ΠΗΓΗ:
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Με μια γραπτή ανακοίνωση στο λογαριασμό του στο facebook o, από την Κυριακή των Βαίων, “καταζητούμενος” ιερέας του Κουκακίου, π. Γεώργιος Σχοινάς δίνει την προσωπική εκδοχή για τα γεγονότα που συνέβησαν.
Όπως τονίζει ενήργησε με απόλυτο σεβασμό στους νόμους του Ελληνικού Κράτους άλλά και τους κανόνες της Εκκλησίας που σύμφωνα με την παραδοση και τις δηλώσεις του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, δεν απαγορεύεται η μετάδοση της Θείας Κοινωνίας.
Αυτή η κοινωνία που καταργεί τις γεωγραφικές αποστάσεις, εμπερικλείει την απόσταση, ως θεαματικό διαχωρισμό.
Γκυ Ντεμπόρ, Η Κοινωνία του Θεάματος, §167
Μιλούσα μ’ ένα φίλο που ζει στο Μπέργκαμο, πόλη στον Βορά της Ιταλίας όπου σπούδασα και η οποία επί του παρόντος είναι μία από τις πλέον πληγείσες λόγω της επιδημίας του κορονοϊού. Μου περιέγραψε την κατάσταση σαν «ένα ατελείωτο επεισόδιο του Black Mirror» (Μαύρος Καθρέφτης). Όντως, είναι δύσκολο να αγνοήσεις την αίσθηση πως βιώνουμε μια δυστοπία, όπως αυτές που αναπαριστώνται σε τόσες σειρές του είδους. Δεν είναι σύμπτωση ότι ο Μαύρος Καθρέφτης, ίσως η πλέον διάσημη σ’ αυτές τις σειρές, εμπεριέχει τη λέξη «καθρέφτης» στον τίτλο τής. Τα επεισόδια της δεν αναπαριστούν έναν μακρινό κόσμο –μια μακρινή εποχή, απόμακρους γαλαξίες, παράλληλα σύμπαντα– αλλά ένα κοντινό μέλλον μιας απροσδιόριστης χρονολόγησης. Παράδοξο και οικείο μαζί, το μυστήριό του μας επιτρέπει να φανταστούμε τι θα οδηγήσει στην ενδυνάμωση τάσεων που είναι ήδη παρούσες στους καθημερινούς μας βίους. Ίσως αυτό που βιώνουμε αυτή τη στιγμή μπορεί να γίνει κατανοητό με τον ίδιο τρόπο. Ο εκτροχιασμός της κανονικότητας μας φαίνεται να αναγγέλλει ένα εγγύς μέλλον (ήδη ξεκίνησε) τόσο παράξενο και οικείο. Μπορούμε να μάθουμε κάτι για τον κόσμο στον οποίο ζούμε από τούτο το «ατελείωτο επεισόδιο»; Ασυνήθιστες στιγμές ή καιροί κρίσεων μπορούν τουλάχιστον να χρησιμέψουν καλύτερα στην κριτική αντίληψη της συνηθισμένης κανονικότητας μας. Έχω προτείνει αλλού ότι εξετάζουμε τον «καθρέφτη της τρομοκρατίας» ως ένα τρόπο να κατανοήσουμε καλύτερα την κοινωνία του ύστερου καπιταλισμού που έχει σπείρει νέες μορφές τρομοκρατίας.[1] Παρομοίως, θεωρώ ότι είναι συναφές να αναλογιστούμε επί του παρόντος από το είδωλο που σχηματίζεται επάνω στο μαύρο καθρέφτη της πανδημίας.
Ζούμε απίστευτες αλλά συνάμα και τραγικές στιγμές διώξεων για την Ορθοδοξία μας… Με την επίσημη Εκκλησία …άφαντη, ο αρμόδιος υφυπουργός Νίκος Χαρδαλιάς έφτασε στο σημείο να ζητήσει την παρέμβαση του εισαγγελέα για τα …περιστατικά που σημειώθηκαν την Κυριακή 12 Απριλίου 2020 σε εκκλησίες στο Κουκάκι και στη Κέρκυρα.
Αλήθεια η Ιερά Σύνοδος πού βρίσκεται;
Συγκεκριμένα αναφερόμαστε στον Ιερέα που κοινώνησε δύο ανθρώπους που έχριζαν επιτακτικής ανάγκης της Θείας Κοινωνίας στο Κουκάκι…
Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Σχοινάς
Να σημειώσουμε ότι είκοσι χρόνια προσφοράς συμπληρώνει φέτος ο πάτερ Γεώργιος Σχοινάς, ο εφημέριος της Ενορίας του Αγίου Νικολάου Φιλοπάππου, βοηθώντας με κάθε τρόπο τους φτωχούς της περιοχής. Ο «παπάς των φτωχών», όπως τον αποκαλούν, φροντίζει από το 2002 άτομα που δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις καθημερινές τους ανάγκες (ανέργους, πολυτέκνους, αστέγους και μικροσυνταξιούχους), διοργανώνοντας συσσίτιο στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, όπου προσφέρονται 300 γεύματα κάθε μέρα, όλο τον χρόνο.
Ο π. Γεώργιος είναι έγγαμος και πτυχιούχος της Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου. Άξιος!
Σας παραθέτουμε μια χαρακτηριστική ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου με κεντρικό δίδαγμα: «Μη μολυνθούμε. Κίνδυνος Θάνατος»:
«Σε έναν περικυκλωμένο στρατό αφήνετε πάντα μία οδό διαφυγής, ώστε να μην οπλιστεί με τη δύναμη της απελπισίας».
«Μην πιέζετε υπερβολικά έναν απελπισμένο στρατό. Εάν ξέρουν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, θα αγωνιστούν μέχρι θανάτου».
Αυτά έλεγε ο Σουν Τσου πριν από 2500 χρόνια στην «Τέχνη του Πολέμου», που αποτελεί ίσως το πιο γνωστό εγχειρίδιο στρατηγικής. Το παραπάνω σχήμα εξυπακούεται ότι δεν έχει εφαρμογή μόνο στην στρατιωτική κλίμακα που περιγράφει, αλλά σε κάθε μοντέλο ελέγχου και συντονισμού της κοινωνίας, καθώς και στη διαχείριση κρίσεων σε όλα τα επίπεδα. Από το πώς θα διαχειριστεί τη γεμάτη εκρήξεις περίοδο της εφηβείας στα παιδιά του ένας γονέας, μέχρι το πώς ένα κράτος θα πετύχει άμεσα την εφαρμογή μέτρων σε δύσκολες συνθήκες, με την αυστηρότητα που επιβάλλει το κατεπείγον μίας κατάστασης χωρίς να φτάσει στην κοινωνική έκρηξη.
Σήμερα, ολόκληρη η ανθρωπότητα, με την κρίση του κορωνοϊού, βιώνει καταστάσεις που δεν έχουν προηγούμενο. Η διαφορά από τα υπόλοιπα ιστορικά παραδείγματα με παρόμοια χαρακτηριστικά είναι ότι ποτέ στο παρελθόν αυτή η διάτρηση κοινωνιών, κρατών, συστημάτων και οικονομιών δεν έγινε ταυτόχρονα, σε τέτοια κλίμακα και με τόσο μεγάλη ταχύτητα. Σε τέτοιες καταστάσεις, όπου απαιτούνται λεπτοί χειρισμοί, δοκιμάζονται οι αρετές των ηγετών, οι αντοχές μοντέλων και συστημάτων και προπάντων η συνοχή των κοινωνιών.
Φτηνά χέρια εν μέσω πανδημίας θέλουν επειγόντως οι επιχειρήσεις του αγροτικού τομέα στη Γερμανία, όπου κάθε χρόνο απασχολούνται σχεδόν 300.000 εποχικοί εργάτες γης κυρίως από τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Πολωνία.
Φέτος η κατάσταση ήταν περίπλοκη λόγω του κορονοϊού και των απαγορεύσεων, όμως μπροστά στο κέρδος όλα λύνονται… Οι κυβερνήσεις Γερμανίας και Ρουμανίας ικανοποίησαν το αίτημα των επιχειρήσεων του πρωτογενούς τομέα και έτσι κατά χιλιάδες Ρουμάνοι εργάτες γης καταφθάνουν πλέον αεροπορικώς σε γερμανικές πόλεις.
Ήταν που ήταν σκληρές τα προηγούμενα χρόνια οι συνθήκες εργασίας τώρα λόγω πανδημίας η κατάσταση είναι αφόρητη για τους εργάτες που εξαναγκάζονται να φύγουν από την πατρίδα τους τη Ρουμανία για ένα κομμάτι ψωμί. Η DWέγραψε πως «ο Γιοάν εργάστηκε πέρσι για πρώτη φορά στη Γερμανία σε μια επιχείρηση καλλιέργειας σπαραγγιού κοντά στο Μίνστερ. Μετά από σχεδόν τρεις μήνες εξαντλητικής δουλειάς 10 ωρών την ημέρα χωρίς ρεπό, επέστρεψε στην πατρίδα του με κάτι λιγότερο από 1.850 ευρώ στην τσέπη. Από το μισθό του είχαν γίνει ήδη κρατήσεις 1.000 περίπου ευρώ για στέγη, φαγητό και κοινόχρηστα». Ο Ρουμάνος εργάτης για 90 μέρες 10ωρης εργασίας χωρίς σταματημό πήρε στο χέρι 1.850 ευρώ, δηλαδή δούλεψε για 20 ευρώ τη μέρα! Με αυτά τα χρήματα, συνήθως, πρέπει να βγάλουν το υπόλοιπο του χρόνου…
Καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να «μένουμε σπίτι» λόγω κορονοϊού και πολλοί βρίσκουν την ευκαιρία να δουν τους παλιούς φακέλους, ο παλιός φίλος Μίμης Νταλιάνης μου έστειλε αυτήν την ξεθωριασμένη φωτογραφία.
Καθισμένοι πάνω στα «Κοτρώνια», 16 χρονών, με παντελόνια καμπάνα και σανδάλια. Γιατί στα Κοτρώνια; Γιατί για μας ήταν ένα ορόσημο. Τα κοτρώνια ήταν βράχια, που όταν ήμαστε μικροί μας και τα αντικρίζαμε καθημερινά, μας φαίνονταν θεόρατα και απρόσιτα. Ξεχώριζαν σαν κορυφή σε μία έκταση που απλώνονταν σε μια ράχη δίπλα από το χωρίο και το ρέμα Ψηλαφάς, που το οριοθετούσε. Η έκταση αυτή άνηκε στην κοινότητα και χρησιμοποιούταν σαν «κοινοτική βοσκή». Μπορούσε δηλαδή να βοσκήσει κάποιος για λίγο τα ζώα.
Σήμερα, που τα ζώα της κτηνοτροφίας είναι ελάχιστα, η έκταση αυτή έχει λογγώσει, η βλάστηση δηλαδή έχει πυκνώσει και είναι σχεδόν αδιαπέραστη. Τα Κοτρώνια δεν φαίνονται πλέον μέσα από τους ψηλούς θάμνους και τα δένδρα. Ούτε να φτάσεις σχεδόν δεν μπορείς αφού τα μονοπάτια γύρω από το χωριό έχουν κλείσει, καθώς δεκαετίες τώρα δεν περνάνε ζώα.
Το ίδιο έχει συμβεί σε όλες τις παλιές λιβαδικές εκτάσεις στην άλλη πλευρά του χωριού, στις επικλινείς περιοχές πάνω από τον Τροχό, τον παραπόταμο του Λάδωνα. Και αυτές ήταν κοινοτικές βοσκές. Εκεί παλιότερα βοσκούσαν τα ζώα που συντηρούσαν οι οικογένειες. Υπήρχε μάλιστα και ένα οργανωμένο αυτοδιαχειριζόμενο σύστημα. Όλες οι οικογένειες είχαν μία ή δύο γίδες, για το κατσίκι που θα έπαιρναν το Πάσχα και για το γάλα. Για να βόσκουν υπήρχε η εξής οργάνωση: Όλες οι γίδες του χωριού βόσκονταν μαζί υπό την επίβλεψη ενός από τους φτωχούς του χωριού, οποίος έπαιρνε μια ετήσια αμοιβή ανά ζώο. Έπαιρνε το πρωί τα ζώα και τα γύριζε το βράδυ. Αυτά βέβαια δεν τα προλάβαμε, ίσχυαν μέχρι πριν το 1960. Μετά το χωριό άρχισε να εγκαταλείπεται και τα παλιά χωράφια έγιναν βοσκοτόπια.
του Δ. Α. Μαυρίδη, από το Άρδην τ. 79, Μάρτιος-Απρίλιος 2010
Η κατανόηση της Μικρασιατικής Καταστροφής
Η ασύλληπτης έκτασης, τρομερή Μικρασιατική Καταστροφή έχει απωθηθεί και παραμένει σήμερα ως ανοικτό τραύμα στο συλλογικό μας υποσυνείδητο. Είναι σκόπιμο να γνωρίζουμε τις συνθήκες και τις διεργασίες κάτω από τις οποίες συνέβησαν τα γεγονότα εκείνα, αφού ανάλογες συνθήκες συνεχίζουν να υπάρχουν και σήμερα. Πρόκειται για την άνιση διπλωματία που εφαρμόζεται στις ετεροβαρείς σχέσεις μας με τους ισχυρούς προστάτες, που είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητούμε.
Οπωσδήποτε, αν η Μικρασιατική Καταστροφή οφείλεται σε δυσμενείς αντικειμενικές συνθήκες, αυτό δεν είναι βέβαιο ότι ισχύει για την αντίστοιχη καταστροφή στη Θράκη. Οι δυσμενείς αυτές συνθήκες περιγράφονται, αλλά δεν περιορίζονται, από εξελίξεις όπως η ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού, ο αγγλογαλλικός ανταγωνισμός στην Εγγύς Ανατολή, το ενδιαφέρον της νεαρής Σοβιετικής Ένωσης και η προσέγγισή της προς το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα, η αντίθεση της Γαλλίας, της Ιταλίας και των ΗΠΑ στα σχέδια του Λόυδ Τζωρτζ για ενίσχυση των Ελλήνων ως εταίρων της Μεγάλης Βρετανίας και άλλα. Στοιχεία αρνητικά προς τη Μικρασιατική Επιχείρηση αποτέλεσαν επίσης η στάση πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων της Μεγάλης Βρετανίας, η τότε γεωπολιτική των πετρελαίων, οι πολιτικές εξελίξεις στην Υπερκαυκασία και η στάση του ευρύτερου μουσουλμανικού κόσμου, αλλά και τα περιορισμένα οικονομικά μέσα του ελληνικού κράτους και η έλλειψη οικονομικής υποστήριξης από μέρους της Μεγάλης Βρετανίας.
Καλείται στην ΓΑΔΑ ανήμερα την Μεγάλη Πέμπτη (16/4), στις 9.30 π.μ, να απολογηθεί για κατηγορίες που αφορούν πάλι τον μισό Ποινικό Κώδικα σχετικά με τη συμμετοχή του σε αγωνιστική κινητοποίηση κατά πλειστηριασμών!
Μπροστά στην πολιτική εξόντωση του ούτε καραντίνα, ούτε Μεγάλη εβδομάδα δεν τους σταματά!
Η αθλιότητα ενός σάπιου συστήματος που αγγίζει τα όρια της πολιτικής μοχθηρίας.
(Φωτο 1). Σαν σήμερα, στις 12 Απριλίου 1204 Φράγκοι και Ενετοί Σταυροφόροι κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη και τη λεηλάτησαν με μια πρωτόγνωρη μέχρι τότε στην παγκόσμια ιστορία καταστροφική μανία. Η πράξη αυτή που πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια της 4ης Σταυροφορίας θεωρήθηκε από σπουδαίους ιστορικούς αφενός «έγκλημα που παρέδωσε την Κωνσταντινούπολη και τα Βαλκάνια σε έξι αιώνες βαρβαρότητας» (Σερ Έντουιν Πήαρς) και αφετέρου μια «πράξη γιγαντιαίας πολιτικής ανοησίας» (σερ Στήβενσον Ράνσιμαν) που τελικά έφερε τους Οθωμανούς μέχρι έξω από τα τείχη της Βιέννης. Για την Αυτοκρατορία ήταν το δεύτερο «θανάσιμο κτύπημα», μετά από το πρώτο στη Μάχη του Ματζικέρτ το 1071 από τους Σελτζούκους, ενώ θ΄ ακολουθούσε το τελειωτικό τρίτο χτύπημα το 1453 με την Άλωση από τους Οθωμανούς του Μωάμεθ.
Κρίμα το χρήμα που δόθηκε για διαφήμιση για κάτι που δεν μπορούσε από κατασκευής να λειτουργήσει για τόσους πολλούς χρήστες.
Κρίμα η πίεση σε στελέχη, προφορικά για ευνόητους λόγους και όχι με υπογεγραμμένη εντολή, να χρησιμοποιήσουν προσωπικά στοιχεία γονέων χωρίς την εντολή τους για να τους δοθούν κωδικοί πρόσβασης.
Προσωπικά στοιχεία που βρίσκονται στο αρχείο αγνώστων.
Η επίθεση περιλαμβάνει το προσωπικό εκπαιδευτικό υλικό και βίντεο που φαίνονται μαθητές στον προσωπικό τους χώρο που μπορούν να αξιοποιηθούν από κάποιους;
Έγινε αυτό που χρόνια προειδοποιούσαμε ότι μπορούσε να συμβεί στα προγράμματα για την προστασία των νέων από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Αυτά συμβαίνουν όταν προτάσσεται η επικοινωνιακή εικόνα της Υπουργού από την παιδαγωγική μας ευθύνη.
Και υπήρχαν τρόποι να υπάρχει η επικοινωνία με τους μαθητές χωρίς κατασπατάληση χρήματος και διακινδύνευση των προσωπικών δεδομένων.
Ακολουθεί η ανάρτηση από την ιστοσελίδα που αλιέυσαμε την είδηση:
Σε περίοδο πανδημίας και ενώ η μεταφορά της χωράς στο διαδίκτυο υλοποιείται με ταχύτατους ρυθμούς με εξαιρετικά αποτελέσματα μέχρι αυτή τη στιγμή, φαίνεται πως συγκεκριμένες υπηρεσίες του Ελληνικού Δημοσίου δεν είναι προετοιμασμένες για μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο SCH.GR, το οποίο κατάφεραν, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, να παραβιάσουν Έλληνες hackers, σύμφωνα με ανώνυμη πληροφορία που γνωστοποιήθηκε μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στο SecNews.
Αυτά έως πότε θα γίνονται ανεκτά ,αν δεν επιδοκιμάζονται δια της σιωπής,από μερικούς που είναι υπέρ του σεβασμού κάθε θρησκείας; (Στον Ι.Ναό Αγίου . Βασιλείου στην οδό Μετσόβου) Γιώργος Γκόντζος
Εξουσιαστές, αντιεξουσιαστές βρήκαν το στόχο! Κάθε μέρα και μια επίθεση!
από Γιώργος Τασιόπουλος
Κούλογλου, αναρχικοί, κυβερνητικοί!
Να τελειώνουμε με τις θεούσες, τους οπισθοδρομικούς που μας χαλούν το νεοφιλελέ, μετανεωτερικό κόσμο που κατασκευάζουμε. Από κοντά το "μέτωπο της λογικής" της διοικούσας εκκλησίας και της εκκοσμικευμένης μερίδας των πιστών, που αγωνιούν για τη διαφύλαξη της καθώς πρέπει εικόνας της "εκκλησίας". Μη μας πούνε και παλαιομοδίτες...
Ούτε μια δήλωση συμπάθειας για εκείνο τον ιερέα, το καλό Σαμαρείτη, που φρόντιζε χρόνια τώρα τους άστεγους στο Κουκάκι και βιωματικά μαρτυρούσε την Αλήθεια και την Αγάπη της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ!
Υγ. Και επειδή οι φωτογραφίες έδειξαν μεμονωμένα, ελάχιστα πρόσωπα να προσέρχονται στο παραπόρτι για να μεταλάβουν τη Θεία Κοινωνία όπως ακριβώς γίνεται στο ταμείο των Super Market και των Τραπεζών καλό είναι να διευκρινιστεί, η Θεία Κοινωνία εγκυμονεί κινδύνους ή ο συνωστισμός; Η Ιερά Σύνοδος στην εγκύκλιό της το διευκρίνισε, πως δεν υπάρχει κίνδυνος και συνεπώς απομένει να στηρίξει τον ιερέα που λοιδορείται και διαπομπεύεται δημόσια γιατί τίμησε το πετραχήλι του. Να απαντήσει και η Πολιτεία στο ερώτημα γιατί συνωστισμός δεν υπήρχε.
Θεωρώ πολύ σημαντικό να στρέψουμε την προσοχή μας στην έννοια της χριστιανικής ελπίδας και να παλέψουμε με τα συγκλονιστικά ζητήματα που αυτή θέτει1. Μερικά από αυτά τα ζητήματα θα επιχειρήσω να ψηλαφίσω εδώ, γύρω από δύο άξονες: Πρώτον, η ελπίδα μέσα στην ιστορία και, δεύτερον, η ελπίδα μέσα στην απελπισία.
Α.
Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά, όχι γενικά της ελπίδας, αλλά συγκεκριμένα της χριστιανικής ελπίδας;
Πρώτα απ’ όλα, η χριστιανική ελπίδα δεν παράγεται από τον κόσμο, δεν γεννιέται από την ιστορία (ούτε καν από το μέλλον της ιστορίας), δεν προκύπτει από κάποια εντελέχεια (δηλαδή από κάποια εσωτερική δύναμη η οποία οδηγεί σε μια αναπόδραστη εξέλιξη). Η χριστιανική ελπίδα φτιάχνεται και χαρίζεται από τον Θεό και, ορθότερα, από το έργο του Θεού μέσα στην ιστορία. Ο Θεός δρα μέσα στην ιστορία, και με τη δράση του αυτή δημιουργεί κάτι ολότελα νέο για τον άνθρωπο και τον κόσμο: τη δυνατότητα της Ανάστασης και της ανακαίνισης.
Αυτός ο καίριος ρόλος του Θεού συνεπάγεται ότι η χριστιανική ελπίδα σημαίνει συνάντηση με κάποιον έξω από μένα. Σημαίνει πραγματική συνάντηση με τον Θεό, ο οποίος, ως αληθινή ύπαρξη βρίσκεται απέναντί μου και με καλεί σε αυτή τη συνάντηση. Αυτή η στροφή του ανθρώπου προς τα έξω έχει εξαιρετική σημασία, και πρέπει να αποτελεί το βασικό πλαίσιο για την όποια αναφορά μας στη στροφή του ανθρώπου προς τα μέσα, δηλαδή προς τον εαυτό του. Η στροφή προς τα μέσα, δηλαδή η δουλειά του ανθρώπου πάνω στον ίδιο του τον εαυτό, είναι πολύ σημαντική, υπό την έννοια ότι ο άνθρωπος καλείται να αμβλύνει τον εγωισμό του, να ανοίξει τον εαυτό του, να τον κάνει πρόθυμο να ξενοδοχήσει Αυτόν που έρχεται από απέναντι. Το θεμέλιο, όμως, για κάτι τέτοιο, είναι η στροφή προς τα έξω. Αν παραθεωρηθεί αυτός ο άξονας και ο άνθρωπος αναζητήσει την αλήθεια μέσα του, δηλαδή στα συστατικά του, τότε μπορεί να έχουμε Γνωστικισμό (στροφή του ανθρώπου στο θεϊκό στοιχείο που φωλιάζει μέσα του), μπορεί να έχουμε Ινδουισμό (στροφή του ανθρώπου προς το άτμαν του), δεν θα έχουμε όμως βιβλική πίστη. Δεν θα έχουμε Χριστιανισμό.
Τα χαρακτηριστικά που αναφέραμε (ότι δηλαδή η ελπίδα είναι δώρο που έρχεται απ’ έξω και ότι αφορά μια συνάντηση), συνεπάγονται ότι η ελπίδα είναι συνυφασμένη με την αγάπη. Αγάπη είναι το άνοιγμά μου σ’ αυτόν που είναι όχι-εγώ. Είναι ο τρόπος να δεχτώ το δώρο και να ανταμώσω τον Θεό εκεί όπου ο ίδιος μου το έχει ζητήσει: στα πρόσωπα των άλλων, και ειδικά των αδύναμων και των τσακισμένων.
Πολλές ταινίες κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, όμως αν ανήκετε στους σινεφίλ δύσκολα θα καταφέρετε να βρείτε μερικά αριστουργήματα, ιδίως των τελευταίων χρόνων. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει η ψηφιακή βιβλιοθήκη της ΕΡΤ που άνοιξε τις πύλες της και μέχρι στιγμής έχει ανεβάσει δώδεκα εξαιρετικές ταινίες που μπορείτε να απολαύσετε με ένα κλικ εντελώς δωρεάν.
Έχουμε και λέμε:
O Άνδρας που αγαπήθηκε πολύ
Ο Αντρέ Τεσινέ μεταφέρει την αληθινή ιστορία πίσω από την εξαφάνιση της Ανιές Λε Ρου, που συγκλονίζει εδώ και τριάντα χρόνια τη Γαλλία. Τα ίχνη της νεαρής γυναίκας χάθηκαν μετά από μια απόπειρα αυτοκτονίας της κι ενώ το σώμα της δεν βρέθηκε ποτέ, ο εραστής της θεωρήθηκε ύποπτος για τη δολοφονία της.
Παρόλο που η πηγή έμπνευσης είναι μια καθαρά αστυνομική υπόθεση, ο Tεσινέ επιλέγει να εστιάσει περισσότερο στα παιχνίδια εξουσίας και στον έρωτα, καταγράφοντας έτσι μια ολόκληρη εποχή. Η Κατρίν Ντενέβ -αυτή η ταινία είναι τέταρτη συνεργασία τους- η Αντέλ Ενέλ και ο Γκιγιόμ Kανέ ίσως στον πιο απαιτητικό ρόλο της καριέρας του αποτελούν μια αξιοθαύμαστη τριπλέτα, που ανεβάζει την ένταση εκεί που ο Γάλλος auteur φαίνεται να τραβάει ταχύτητα.
Η Κύπρια Αλίκη Δανέζη–Κνούτσεν, προσεγγίζει με ευαισθησία το θέμα των αγνοουμένων της Κύπρου μέσα από μια σύγχρονη ιστορία αναζήτησης. Η Δάφνη λοιπόν, μια Κύπρια φοιτήτρια, εγκαταλείπει τις σπουδές της και επιστρέφει στη Λευκωσία. Όταν ακούει μια είδηση στο ραδιόφωνο, σχετικά με δύο αγνοούμενους της τουρκικής εισβολής του 1974, οι οποίοι πιθανόν να ζουν στη νότια Τουρκία, αρχίζει να ελπίζει πως θα ξαναβρεί τον χαμένο πατέρα της. Η αδερφή της η Άννα θεωρεί την όλη υπόθεση μάταιη, όμως τελικά πείθεται να ακολουθήσει την αδελφή της σε ένα παράτολμο ταξίδι στην Τουρκία.
Η ταινία «Έξοδος 1826» είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή και αφορά την ιστορία 120 αντρών από τη Σαμαρίνα Γρεβενών και τα γύρω χωριά, που έσπευσαν να βοηθήσουν στην Έξοδο του Μεσολογγίου, τον Απρίλιο του 1826. Η ταινία είναι βασισμένη στο δημοτικό μας τραγούδι «Παιδιά της Σαμαρίνας», στα διασωθέντα ιστορικά στοιχεία και στη μυθοπλασία. Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι του Βασίλη Τσικάρα, η φωτογραφία του Δημήτρη Σταμπολή, η μουσική σύνθεση του Κανάρη Κεραμάρη, ενώ 2 παραδοσιακά τραγούδια επεξεργάστηκε ο Πάνος Κοσμίδης.
Λίγα λόγια για το έργο
Ο Ιμπραήμ πασάς και ο Τούρκος Φρούραρχος της Άρτας Ν. Σερβάν ετοιμάζουν την τελική επίθεση στο Μεσολόγγι. Ο καπετάνιος Μίχος Φλώρος επιστρέφει στη Σαμαρίνα για να πάρει κι άλλους άντρες και να τους οδηγήσει στο Μεσολόγγι συμπληρώνοντας το ήδη υπάρχον σώμα, στη ντάπια του στρατηγού Μακρή. Έτσι, με τη βοήθεια του προσωπικού του φίλου Ηλία Μανάκα κι άλλους 25 άντρες ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι προκειμένου να συναντήσουν στο Μεσολόγγι, τον Ζήση Χατζημάτη και τους υπόλοιπους συμπατριώτες τους. Στις 31 Μαρτίου του 1826 ξεκινά η δύσκολη πορεία τους, μέσα από τα βουνά. Την ίδια ώρα, οι γυναίκες στο χωριό προσπαθούν να μάθουν από την Ελένη Φλώρου, την πραγματική αιτία της ξαφνικής φυγής των αντρών τους.
Για τους οικονομολόγους Μαξίμ Κομπ, Ζενεβιέβ Αζάμ, Τομά Κουτρό και τον κοινωνιολόγο Κριστόφ Αγκιτόν, «η ιστορία δεν έχει γραφτεί» και υπάρχουν ακόμα τρόποι να μετατοπίσουμε την παγκοσμιοποίηση προς την πλευρά της μείωσης των ανισοτήτων, εξηγούν, σε ένα φόρουμ του Monde.
Μετάφραση: Χριστίνα Σταματοπούλου
Σε λιγότερο από δύο μήνες, η πανδημία που οφείλεται στον κορονοϊό αλλάζει ήδη τα δεδομένα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης. Η συνεχής επέκταση των αλυσίδων εφοδιασμού και του διεθνούς καταμερισμού της εργασίας, εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια, καθώς και η λειτουργία τους με τη μέθοδο της κατά παραγγελία παραγωγής, χωρίς διατήρηση αποθεμάτων, θεωρούνται πλέον πηγές κινδύνου που είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν και να δικαιολογηθούν.
Η φαρμακοβιομηχανία, η οποία έχει μετεγκαταστήσει ολόκληρα τμήματα του παραγωγικού μηχανισμού της, σε σημείο που το 80% των δραστικών ουσιών των φαρμάκων να εισάγεται τώρα από την Κίνα και την Ινδία, σε σύγκριση με το 20% πριν από τριάντα χρόνια, αναφέρεται ως παράδειγμα των τομέων που πρέπει να επανατοπικοποιηθούν. Αυτός ο όρος «επανατοπικοποίηση» ακούγεται πλέον σε όλες τις συζητήσεις, ακόμα και εκείνων που δεν σταμάτησαν εδώ και χρόνια να εργάζονται για την εμβάθυνση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στο όνομα της μείωσης του κόστους.
Ακόμα και αν δεν αμφισβητήσουμε το ίδιο το περιεχόμενο των επενδυτικών και παραγωγικών επιλογών, δεν θα πρέπει, άραγε, να προσθέσουμε στη σχέση ανταγωνιστικότητα-κόστος, η οποία καθοδηγεί τις επιλογές των επενδυτών εδώ και χρόνια, το αποκλειστικό κριτήριο της σχέσης «ανταγωνιστικότητα-ρίσκο», όπως πλέον επισημαίνεται; Ή μήπως θα πρέπει να αμφισβητήσουμε το ίδιο το περιεχόμενο αυτών των παραγωγικών επιλογών, του τρόπου χρηματοδότησής τους, του αποτυπώματός τους επάνω στον πλανήτη και της ποιότητας των θέσεων εργασίας που παρέχουν;
Το σύμπτωμα ενός από-διοργανωμένου κόσμου
Οι εκκλήσεις για επανατοπικοποίηση και αναζωογόνηση της οικονομίας δεν μπορούν, στην πραγματικότητα, να αποκρύψουν τον εγγενώς μη βιώσιμο χαρακτήρα του παγκόσμιου παραγωγικού συστήματος: στην έκθεση «Προοπτικές παγκόσμιων πόρων για το 2060», ο Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) εκτιμά ότι η εξαγωγή φυσικών πόρων θα πρέπει να αυξηθεί κατά 111% (150% για τα μέταλλα και 135% για τα ορυκτά) προκειμένου να συντηρηθεί μια παγκόσμια ετήσια ανάπτυξη της τάξης του 2,8% έως το 2060. Ακόμα και αν επανατοπικοποιηθεί και αναπροσαντολιστεί στην κατεύθυνση αναθεωρημένων μορφών προστατευτισμού, ένα τέτοιο οικονομικό μοντέλο δεν παύει να είναι μη βιώσιμο και ανεπιθύμητο.
«Μωρέ τι κορακοσύννεφο είναι τούτο;», μουρμούρισε ο Τρελονικολός σαν αντίκρισε μια γνωστή παρέα από μαυροφορεμένες γριές να βγαίνουνε ολοφυρόμενες απ’ τη μάντρα του νεκροταφείου. Άλλος κανένας δεν ήταν στην περιοχή, μιας και το σκοτάδι του Απρίλη είχε αρχίσει να πέφτει δροσερό πάνω απ’ το μικρό χωριουδάκι, εκτός του Τρελονικολού, που όταν τον ζόριζε κανείς για τις αθυροστομίες ή τις προσβολές του, έβγαζε με σπουδή ένα διπλωμένο κομμάτι χαρτί απ’ το σελάχι του, κι αφού το ξετύλιγε με προσοχή, έκανε πως διάβαζε με επισημότητα σαν τίτλο τιμής, μια φράση που ήταν αποτυπωμένη σ’ αυτό : «Ο κύριος Νικόλαος Κ, έχει το ακαταλόγιστο». Και συνέχιζε με κεκτημένη ταχύτητα: «Μη με πολυσκοτίζετε το λοιπόν γιατί θα ακούσετε κι άλλα. Άμετε παραπέρα γιατί έχω επίσημη άδεια με σφραγίδα και υπογραφή κοτζάμ καθηγητή να σας σιχτιρίζω όποτε θέλω», συμπλήρωνε, και πότε εισέπραττε τα γέλια κάποιων ακροατών του, πότε προκαλούσε τη φούρκα και τα νεύρα άλλων, λιγότερο ψύχραιμων που δεν ήξεραν πόσο αθώος ήτανε ο μισότρελος ετούτος νέος.
Από σήμερα, Mεγάλη Δευτέρα, ξεκινούν τα άγια Πάθη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τύπος του Κυρίου μας Ιησού είναι ο πάγκαλος Ιωσήφ που σήμερα επιτελούμε την ανάμνησή του (Γεν. 37 – 50).
Ήταν ο μικρότερος γιός του Πατριάρχη Ιακώβ και ο πιο αγαπητός. Όμως φθονήθηκε από τα αδέλφια του και αρχικά τον έρριξαν σ’ ένα βαθύ λάκκο και εξαπάτησαν το πατέρα τους χρησιμοποιώντας ένα ματωμένο ρούχο ότι δήθεν τον κατασπάραξε κάποιο θηρίο. Στη συνέχεια τον πούλησαν για τριάντα αργύρια σε εμπόρους, οι οποίοι τον ξαναπούλησαν στον αρχιμάργειρα του βασιλιά της Αιγύπτου, τον Πετεφρή.
Ο Ιωσήφ ήταν πανέμορφος και τον ερωτεύθηκε η γυναίκα του Πετεφρή, που θέλησε να τον παρασύρει σε ανήθικη πράξη βιαίως. Μόλις εκείνη έπιασε τον Ιωσήφ, εκείνος άφησε στα χέρια της το χιτώνα του και έφυγε. Εκείνη από το θυμό της τον συκοφάντησε στο σύζυγό της, ότι δήθεν αυτός επιτέθηκε εναντίον της με ανήθικους σκοπούς. Ο Πετεφρής την πίστευσε και φυλάκισε τον Ιωσήφ.
Κάποτε όμως ο Φαραώ, ο βασιλιάς της Αιγύπτου, είδε ένα παράξενο όνειρο και ζήτησε έναν εξηγητή. Με το φωτισμό του Θεού, μόνο ο Ιωσήφ μπόρεσε να το εξηγήσει. Ότι θα έλθουν στη χώρα του επτά χρόνια ευφορίας και επτά ακαρπίας και πείνας. Ενθουσιάσθηκε ο Φαραώ από τη σοφία του και τον έκανε γενικό άρχοντα, σαν πρωθυπουργό.
Ο Ιωσήφ διαχειρίσθηκε άριστα την εξουσία και φρόντισε στα δύσκολα χρόνια της πείνας όλο το λαό. Με αφορμή τη διανομή του σιταριού, φανερώθηκαν τ’ αδέλφια του που τον είχαν φθονήσει. Εκείνος δεν τους κράτησε κακία, αντίθετα τα προσκάλεσε μόνιμα στην Αίγυπτο μαζί με τους γονείς.
Αυτός λοιπόν αποτελεί προεικόνηση του Χριστού, διότι και Αυτός, αγαπητός γιός του Πατέρα, φθονήθηκε από τους ομοφύλους Του Ιουδαίους, πουλήθηκε από το μαθητή Του για τριάντα αργύρια και κλείσθηκε στο σκοτεινό λάκκο, τον τάφο.
Επίσης, σήμερα μνημονεύουμε και τη άκαρπο συκή, την οποία καταράσθηκε ο Κύριος και ξεράθηκε αμέσως Ματθ. 21:19, Μαρκ. 11:13). Συμβολίζει τόσο τη Συναγωγή των Εβραίων, η οποία δεν είχε πνευματικούς καρπούς, όσο και κάθε άνθρωπο που στερείται πνευματικών καρπών, αρετών.
