29 Ιανουαρίου 2020

Γιατί στην Άγκυρα αγαπούν τον καθηγητή Ιωακειμίδη

Του Βαγγέλη Γεωργίου από το slpress.gr 

Προ καιρού, η εφημερίδα "Τα Νέα" δημοσίευσε σειρά άρθρων του πρώην συμβούλου του υπουργείου Εξωτερικών και πρώην συμβούλου του κ. Σημίτη καθηγητή Παναγιώτη Ιωακειμίδη αναφορικά με τα λάθη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Ο ομότιμος καθηγητής κατηγόρησε την "ακραία  μαξιμαλιστική" Λευκωσία που δεν λύθηκε μέχρι σήμερα το Κυπριακό, άσκησε αρνητική κριτική σε συμμαχίες με το Ισραήλ που "απομονώνουν" την Τουρκία, ενώ έριξε το φταίξιμο στην Ελλάδα που ναυάγησαν οι συνομιλίες με τους Τούρκους το 2017. Σε συνέντευξή του στη συνέχεια τάχθηκε κατά του EastMed με το επιχείρημα ότι ενδέχεται να βλάψει το περιβάλλον και να εξαγριώσει την Τουρκία.
Για να δούμε, λοιπόν, τι λύσεις δίνει ο καθηγητής και σύμβουλος της κ. Γεννηματά και ένας από όσους συνυπέγραψαν το κείμενο που ζητούσε την αποφυλάκιση του κατηγορουμένου για διαφθορά πρώην υπουργού Γιάννου Παπαντωνίου. Ο καθηγητής έχει πει ποια είναι η λύση με την Τουρκία: Να την κλειδώσουμε σε διαδικασίες υλοποίησης και σεβασμού του διεθνούς δικαίου και συνεργατικές διαδικασίες. «Αυτό μάλιστα μπορεί να το κάνει η Ελλάδα μόνη της με συγκεκριμένα βήματα».
Ο καθηγητής διάβασε τη συνέντευξη του Τσαβούσογλου ότι οι Τούρκοι ίσως δεχτούν τη Χάγη κατόπιν διαπραγματεύσεων. Έτσι, πείστηκε ότι οι Τούρκοι υπό προϋποθέσεις θα πάνε στο Δικαστήριο, αλλά θα πρέπει η Ελλάδα όπως λέει ο ίδιος «να εμφανισθεί με μια ολοκληρωμένη σοβαρή προσέγγιση». Τι ακριβώς εννοεί δεν μας το λέει.
Ο κ. Ιωακειμίδης ομολογεί ότι η Τουρκία διεκδικεί περισσότερα από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αλλά δυσκολεύεται να απαντήσει στο εάν στη Χάγη θα πάμε μόνο για την υφαλοκρηπίδα ή και για όσα διεκδικεί η Τουρκία, δηλαδή ελληνικές νησίδες. Αφού δολιχοδρομεί, καταλήγει ότι η Χάγη «είναι μονόδρομος!». Πιστεύει ότι η «Ελλάδα δεν θα διακινδυνεύσει κάτι ουσιαστικό στο μέτρο που το διεθνές δίκαιο είναι με το μέρος μας».
Η προσέγγιση there is no alternative του καθηγητή ουσιαστικά εγκλωβίζει την Ελλάδα σε μια διαδικασία διαπραγμάτευσης με την επεκτατική Τουρκία για αποκλειστικά ελληνικά εδάφη και κυριαρχικά δικαιώματα. Αντί, λοιπόν, να πει τα πράγματα με το όνομά τους, γράφει: «Ένα σημαντικό λάθος του παρελθόντος ήταν όταν δεν επιλύσαμε συγκεκριμένα προβλήματα διότι δεν είχαμε αντιληφθεί πως ο χρόνος δεν λειτουργεί υπέρ μας. Η Τουρκία έχει ισχυρότερη θέση και προσθέτει θέματα, τα οποία κατά κανόνα είναι εις βάρος μας».

Λάθος η απομόνωση της Τουρκίας

Η λογική του έμπειρου εμπειρογνώμονα είναι πως έπρεπε να είχαμε παραχωρήσει τα παράνομα που ζητούσε για να μην μας ζητάει περισσότερα. Όσο δεν πληρώνεις τα λύτρα τόσο αυξάνεται το ποσό! Προσθέτει πως η Ελλάδα «είτε έχει είτε δεν έχει ισχύ» πρέπει να επιλέξει ως τρόπο επίλυσης της ελληνοτουρκικής διένεξης την ΕΕ. «Να διερευνήσουμε όλες τις δυνατότητες --έχει πει-- να επανασυνδέσουμε την Τουρκία με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, όχι να την απομονώσουμε. Η απομόνωση είναι ζημιογόνος».

Τρεις Ιεράρχες και σχολείο σήμερα…

Βασίλειος ο Μέγας, Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Γρηγόριος ο Θεολόγος: συμπιέζουμε την αγιότητα σε βιβλία και ομιλίες, σε αργίες και επετείους. Πάντα μας διαφεύγει…  
Τους «Προστάτες της Παιδείας και των Γραμμάτων» τιμά ράθυμα και υποκριτικά η δημόσια εκπαίδευση, σε μια συγκυρία φέτος [2010] για την πατρίδα καταθλιπτική. Η απειλή της επιτήρησης, η παύση πληρωμών, ο εφιάλτης της χρεοκοπίας… Μια κοινωνία που καλόμαθε να καταναλώνει σαν παράσιτο γίνεται τώρα «πεδίο βολής φτηνό» για τους πειραματισμούς των κερδοσκόπων του χρήματος.
«Η πλουτοκρατία ήταν, είναι και θα είναι ο μόνιμος άρχων του κόσμου, ο διαρκής αντίχριστος» που θα ’λεγε και ο Παπαδιαμάντης. Συνθλίβει μικρούς και αδύνατους. Αποθρασύνει μεγάλους και ισχυρούς. Μα πίσω από την κρίση των αριθμών, των δεικτών, και των ελλειμμάτων αποκαλύπτεται μια κρίση βαθιά πνευματική. Γιατί αν «ο αγώνας για το ψωμί μου είναι ζήτημα υλικό, ο αγώνας για το ψωμί του διπλανού μου είναι ζήτημα πνευματικό». Αυτό δεν θα σου το μάθουν βέβαια οι οικονομολόγοι που διαχειρίζονται τις κρίσεις του συστήματος, που καταρτίζουν «προγράμματα σταθερότητας». Θα σου το μάθουν δάσκαλοι ψυχωμένοι που μορφώνουν τα παιδιά μας.
Ποιος, αλήθεια, γιορτάζει και γιατί σήμερα; Ποια πρόταση ζωής εμπνέει το μαθητή, το δάσκαλο και το γονιό; Ποιον άνθρωπο διαπλάθουμε στο σχολείο σήμερα; Τι σχέση μπορεί να έχει η άσκηση στην αλήθεια της ζωής που μας υπέδειξαν οι τιμώμενοι Ιεράρχες, με την καθημερινότητα του σχολείου που βιώνουμε;
Από την αγωγή στην παιδεία και την εκπαίδευση, από την εκπαίδευση στην εξειδίκευση και μετά στην …ευέλικτη απασχόληση. Φαύλος κύκλος, ανακυκλώνει αδιάκοπα τη ζωή σαν επιβίωση.
Αγαπημένη μου μαθήτρια, αγαπημένε μου μαθητή
Τούτα τα χρόνια της σχολικής σου διαδρομής συμμετέχεις σ’ έναν αγώνα ανελέητο. Σ’ έναν πρωταθλητισμό ακραίων επιδόσεων. Δυνατότερα, ψηλότερα, γρηγορότερα!
Ενοχλητικά μονότονα και εκβιαστικά επαναλαμβάνεται η προτροπή των γονιών, των συγγενών και των δασκάλων σου: «Τώρα κρίνεται το μέλλον σου, πρόσεξε!».

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ. Όχι στην υποβάθμιση της γιορτής των Τριών Ιεραρχών!





Την υποβάθμιση και περιθωριοποίηση του εορτασμού των Τριών Ιεραρχών στα σχολεία, που επιφέρουν οι αλλαγές που πραγματοποιεί το Υπουργείο Παιδείας καταγγέλλει το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας, με την ακόλουθη ανακοίνωση:   

  1. Το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας καταδικάζει την επιλογή της Υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως, την ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών στις 30 Ιανουαρίου, το σχολείο να λειτουργεί κανονικά και να πραγματοποιείται το ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθημάτων της ημέρας.
  2. Το γεγονός ότι προβλέπεται στο ως άνω πλαίσιο η πραγματοποίηση εορταστικών εκδηλώσεων, δεν αναιρεί την ανεπίτρεπτη υποβάθμιση και περιθωριοποίηση της σχολικής αυτής εορτής, εκ μέρους της εκλεκτής της «Λέσχης Μπίλντερμπεργκ» κας Υπουργού.
  3. Μέχρι σήμερα, ολόκληρη η ημέρα της 30ής Ιανουαρίου ήταν αφιερωμένη στους Τρεις Ιεράρχες. Είτε με την τέλεση αποκλειστικά εκκλησιασμού και σχολικών εκδηλώσεων, είτε με την καθιέρωση της ημέρας ως σχολικής αργίας.
  4. Το καινοφανές πρότυπο που εισάγει η κα Κεραμέως, αντιγράφει τη νεοφιλελεύθερη μεθόδευση της κατάργησης της Κυριακής αργίας, με την έναρξη της λειτουργίας των καταστημάτων στις 11 π.μ.. Όλως υποκριτικώς, αφήνεται ένα δίωρο για όσους θέλουν να παραστούν στη Θεία Λειτουργία. Όμως, η αργία στην πράξη καταργείται, και αυτό είναι πρακτική αντιορθόδοξη και αντιχριστιανική, αφού η Κυριακή αργία συνδέεται άμεσα με την αφιέρωση της όλης ημέρας της Ανάστασης στο Θεό. Όπως διευκρινίζουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, η μέρα αυτή έχει να κάνει με την ξεκούραση και την αναψυχή του ανθρώπου, καθώς και με ποικίλα δυνατά έργα ευποιΐας. Το ίδιο ίσχυε στα σχολεία μας για την 30ή Ιανουαρίου, όσον αφορά στους Τρεις Ιεράρχες, διότι πρόκειται για μια μέρα συλλογικής μνήμης τριών από τους πλέον κορυφαίους αγίους της Ορθόδοξης πίστης μας.
  5. Οι αργίες καταργούνται στα πλαίσια της υλιστικής χρησιμοθηρίας και της αντίχριστης νεοφιλελεύθερης λογικής ότι «ο χρόνος είναι χρήμα». Αντί οι πολίτες, στα πλαίσια ενός δίκαιου καταμερισμού της εργασίας και των αγαθών, να χρειάζεται να βιοπορίζονται για λιγότερες μέρες, ο αδηφάγος «Μαμμωνάς της αδικίας» απαιτεί τους σκλάβους στα δεσμά της υπερεκμετάλλευσης προς όφελός του ολοένα περισσότερο χρόνο. Ο αληθινός στόχος είναι, όμως, ο ευτελισμός και η απαξίωση στη συνείδηση του κόσμου του αιτίου της καθιέρωσής τους.
  6. Την μεθοδευόμενη αυτή υποβάθμιση του εορτασμού των Τριών Ιεραρχών όφειλε να είχε καταδικάσει άμεσα η Διοικούσα Εκκλησία. Αντί γι’ αυτό, Ιεράρχες, έρχονται να επαινέσουν την αντιεκκλησιαστική στάση της Υπουργού και να χειροκροτήσουν την περιθωριοποίηση του εορτασμού από ημερήσιο σε ωριαίο ή δίωρο το πολύ. Διότι στο εκτός της εορταστικής εορταστικής εκδήλωσης διάστημα, για πρώτη φορά εφέτος, επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη-Κεραμέως, η 30ή Ιανουαρίου θα είναι πια μια μέρα όπως οι άλλες. Φαίνεται πως ό,τι και να πράξει η λεγόμενη «Δεξιά του Κυρίου», καθαγιάζεται εξ ορισμού. Από ό,τι φαίνεται, «εποιήσαμε φίλους ημίν εκ του Μαμωνά της αδικίας».

«Σπούδασα ιχθυοτρόφος και όχι κάθαρμα» – Συνεχίζονται οι καταγγελίες από τον Χρήστο Λοβέρδο Στελακάτο

Συνεχίζεται ο δικαστικός αγώνας για τον ιχθυολόγο Χρήστο Λοβέρδο Στελακάτο, που ξεκίνησε μετά από καταγγελίες του για εκτεταμένη χρήση τοξικών ουσιών και συγκεκριμένα της καρκινογόνου φορμαλδεΰδης από εταιρεία ιχθυοκαλλιεργειών.
Ο ιχθυολόγος δεν έπαψε να υποστηρίζει ότι διώκεται άδικα από την εταιρεία και τις δικαστικές αρχές, ενώ εμφανίζεται σε νέο βίντεο που ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης να καταγγέλλει διαδικασίες και μεθοδεύσεις που σύμφωνα με τον ίδιο έχουν στόχο την ηθική και οικονομική του εξόντωση.
Ο Χρήστος Λοβέρδος Στελακάτος αναφέρεται επίσης στην μεγάλη σημασία που έχει για τον ίδιο η αλληλεγγύη, ηθική και οικονομική, που του δίνει δύναμη να συνεχίσει τον δικαστικό αγώνα.

ΠΗΓΗ: http://www.katiousa.gr/koinonia/spoudasa-ichthyotrofos-kai-ochi-katharma-synechizontai-oi-katangelies-apo-ton-christo-loverdo-stelakato/?fbclid=IwAR0x2q8RiK5xM1A7IiATTb3Ya7rNFWDSlzlZXMQMlhA6K3RSH1Cuomz0hWw
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη ή δεν θα υπάρχει

Το πόσο γνήσια είναι τα δημοκρατικά μας ‘πιστεύω’ δοκιμάζεται πάντοτε μπροστά σε αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε.


Η πρόσφατη δημόσια διαμάχη σχετικά με τις αφίσες στους σταθμούς του μετρό δοκιμάζει την ποιότητα και το βάθος της δημοκρατίας μας.
Θα θέσω κάποια ερωτήματα που νομίζω ότι αξίζει ο καθένας μας να επεξεργασθεί:
-Προβλήθηκε το επιχείρημα ότι το θέμα των αμβλώσεων είναι νομικά λυμένο και άρα αποτελεί αναχρονισμό να τίθεται πάλι στον δημόσιο λόγο. Ποιος αποφασίζει αν για ένα θέμα ειπώθηκαν όλα και πλέον πρέπει υποχρεωτικά να σωπάσουμε; Ποιοι θα φιμώσουν ποιους στην δημοκρατία μας;
-Η αφίσα δεν έθετε νομικά ζητήματα, δεν ζητούσε αλλαγή του νόμου (κάτι που θα είχε κάθε δικαίωμα να κάνει). Προσπαθούσε απλώς να ασκήσει πειθώ ώστε να γίνονται λιγότερες αμβλώσεις. Υπάρχουν λοιπόν θέματα για τα οποία απαγορεύεται η ανάπτυξη επιχειρημάτων; Τότε γιατί το Σύνταγμα κατοχυρώνει (επί λέξει) την ελευθερία του καθενός ‘να διαδίδει τους στοχασμούς του’; Από τη στιγμή που δεν υφίσταται ύβρις, προσβολή, συκοφαντία, προτροπή σε παράνομη πράξη (ή ό,τι άλλο προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας), ποιος αποφασίζει για ποια θέματα επιτρέπεται η ανάπτυξη στοχασμών και για ποια απαγορεύεται;
-Επί της ουσίας, ομόφωνα η άμβλωση απαξιώνεται από ιατρικής πλευράς. Έστω και αν κάποιες περιπτώσεις ονομάζονται δικαιολογημένες από τον ιατρικό κόσμο, γενικά θεωρείται α) λάθος μέθοδος ‘αντισύλληψης’, β) δυνητικά επικίνδυνη για την μελλοντική γονιμότητα της γυναίκας, γ) δυνητικά τραυματική ψυχική εμπειρία. (Οι ψυχίατροι και οι κληρικοί μπορούμε ανεπιφύλακτα να επιβεβαιώσουμε το τρίτο). Τι μπορεί να απαγορεύσει, λοιπόν, τη δημόσια επικριτική τοποθέτηση;
Το ότι η άμβλωση λογίζεται νόμιμη κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης δεν μεταβάλλει τις ψυχοσωματικές της συνέπειες. Άλλωστε και το κάπνισμα είναι νόμιμο αλλά έχει τεθεί σχεδόν υπό διωγμό από το κράτος. Νόμιμες είναι και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών, και η χρήση πλαστικών συσκευασιών, και η οδήγηση υπό υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση ή με άσχημες καιρικές συνθήκες, και η καθημερινή διατροφή των παιδιών με ανθυγιεινά προϊόντα κ.ο.κ., αλλά αυτό δεν εμποδίζει την πολιτεία να τις αποθαρρύνει με δημόσια μηνύματα. Ένα κράτος που ενδιαφέρεται για τους πολίτες του δικαιούται και υποχρεούται να χρησιμοποιεί τα επιστημονικά δεδομένα για να καλλιεργεί την απαξίωση ακόμη και νόμιμων συμπεριφορών.

Καταδίκη και εξορία Αγίου Χρυσοστόμου 10 Ιουνίου 404 μ.Χ.

John_Chrysostom_in_exile_(Menologion_of_Basil_II)S.Drekou»aenai.EpAnastasi

Επιμέλεια της Σοφίας Ντρέκου

3. Καταδίκη και εξορία του Χρυσοστόμου

συνέχεια από το προηγούμενο

Η Ψευδοσύνοδος, στην οποία τα άγρια ανθρώπινα πάθη και το αβυσσαλέο μίσος εναντίον ενός συνεπισκόπου τους καθ' όλα αθώου, εθριάμβευσαν, -συχνά ο Θεός επιτρέπει να συκοφαντείται και να αδικείται ο δίκαιος- κατεδίκασε ερήμην τον Χρυσόστομον, τον καθήρεσε και αποφάσισε την εξορία του. Την απόφαση της Ψευδοσυνόδου αυτής επικύρωσε ο αυτοκράτορας.

Για να αποφευχθούν αιματοχυσίες και άλλες συνέπειες των οπαδών του Χρυσοστόμου οδηγήθηκε κρυφά και με στρατιωτική συνοδεία στη Βιθυνία (Πραίνετον). Ο λαός όμως, το πιστόν ποίμνιό του, πληροφορήθηκε τα διαδραματισθέντα και με διαδηλώσεις γύρω από τα ανάκτορα ζητούσε επιμόνως την ανάκληση του Χρυσοστόμου.

Επηκολούθησαν συγκρούσεις με τραυματισμούς και φόνους. Τότε, κατά σύμπτωση, συνέβη ένας μεγάλος σεισμός στην Κωνσταντινούπολη, ο οποίος, εκτός των άλλων καταστροφών γενικότερα, προκάλεσε και στο υπνοδωμάτιο της αυτοκράτειρας κάποιες καταστροφές.

Το γεγονός αυτό η δεισιδαίμων αυτοκράτειρα απέδωσε σε θεία οργή, συνδέοντάς το με την εξορία του Χρυσοστόμου, και συναισθανομένη ενδομύχως την ενοχή της για την σύμπραξή της, στην εξορία του Αγίου ανδρός, έντρομη ζήτησε επιμόνως από το σύζυγό της αυτοκράτορα Αρκάδιο την ανάκληση του Χρυσοστόμου, την οποία και έκανε δεκτή αμέσως ο σύζυγός της.

Ο Χρυσόστομος όμως ζητούσε να υπάρξει σχετική απόφαση Συνόδου για να επανέλθει, αλλά τέτοια Σύνοδος δεν προλάβαινε τότε να συγκληθεί γιατί οι επίσκοποι μόλις είχαν αναχωρήσει για τις επαρχίες τους μετά την Ψευδοσύνοδο παρά την Δρυν. Και έτσι ο Χρυσόστομος αναγκάσθηκε να συμμορφωθεί με την αυτοκρατορική απόφαση, χωρίς απόφαση Συνόδου και να επανέλθει στο θρόνο του.

28 Ιανουαρίου 2020

Το νεοφιλελεύθερο ''Κατηχητικό'' του κου 'Jumbo' για την Κυριακάτικη απασχόληση



Του Περικλή Δανόπουλου


Να και ο κύριος Jumbo. Με ύφος χιλίων καρδιναλίων και χοντροκομμένη ειρωνία, μας μιλά για την αναγκαιότητα της Κυριακάτικης απασχόλησης.

Βγάζει δημόσια, την νεοπλουτίστικη λογική και ηθική του.Την ηθική του μεταπράτη, που πέτυχε και τώρα μπορεί, και να επιβάλει γνώμες , και να εκπαιδεύει την κοινωνία.

Και ξέρει πολύ καλά, που απευθύνεται. Σε μια κοινωνία που έχει απολέσει την πυξίδα της, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό από το λάθος, το δίκαιο από το άδικο, που άγεται και φέρεται από επιτήδειους διαμορφωτές συνειδήσεων και που ίσως να νομίζει ότι αυτή τελικά είναι η πολυπόθητη ανάπτυξη. Η Κυριακάτικη απασχόληση....Δουλειά χωρίς ανάπαυση, χωρίς χρόνο για ψυχαγωγία.

Αλλά και αυτή ακόμα η κοινωνία,που βαδίζει με ιδεολογικά μετέωρα βήματα, δεν θα χωνέψει τόσο εύκολα τον νεοπλουτίστικο οπορτουνισμό και τον επίσης νεοπλουτίστικο οχετό από ιδεολογικά βοθρολύμματα του κυρίου Βακάκη.

Για μερικούς μπορεί να ήταν έκπληξη, για κάποιους απλά επιβεβαίωση, ότι σε αυτό τον δρόμο του νεοφιλελευθερισμού και της ασυδοσίας, δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η σύγκρουση!

ΙΜΙΑ, η αξημέρωτη νύχτα και τα καθηλωμένα F-16!

Αποτέλεσμα εικόνας για ΙΜΙΑ, η αξημέρωτη νύχτα και τα καθηλωμένα F-16!
Του Χρήστου Καπούτση
ΙΜΙΑ 1996. Μια νύχτα …αξημέρωτη. Τη νύχτα εκείνη η Ελλάδα πόνεσε, μάτωσε, διασύρθηκε, προδόθηκε , μίκρυνε! .
Είναι νύχτα 30-31 Ιανουαρίου 1996, η Τουρκία εκμεταλλευόμενη μια δύσκολη πολιτική συγκυρία για την Ελλάδα, (είχε παραιτηθεί ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου και ο νέος Πρωθυπουργός Κ.Σημίτη δεν είχε πάρει καν ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή), πραγματοποίησε στρατιωτική απόβαση επί αφύλαχτου ελληνικού εδάφους και κατέλαβε μια από τις βραχονησίδες των Ιμίων. Και στη συνέχεια, εφηύρε την καινοφανή θεωρία των «γκρίζων ζωνών», δηλαδή περιοχών, νησίδων, βραχονησίδων και νησιών του Αιγαίου, που είναι αδιευκρίνιστης εθνικής κυριαρχίας! Στην ουσία, η Τουρκία μετά τα Ίμια και μέχρι σήμερα, αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία, σε δεκάδες Ελληνικά νησιά και βραχονησίδες του Αιγαίου. Το κόστος, εκείνης της θυελλώδους, κυριολεκτικά και μεταφορικά, νύχτας των Ιμίων, αποδείχτηκε πολύ βαρύ για την Ελλάδα. Τη νύχτα εκείνη η Ελλάδα πόνεσε, μάτωσε, διασύρθηκε, προδόθηκε , μίκρυνε! Τρία στελέχη του Πολεμικού Ναυτικού οι Χ. Καραθανάσης, Ε. Γιαλοψός, Π. Βλαχάκος, θα χάσουν τη ζωή τους. Είναι το πλήρωμα του ελικοπτέρου, που εκτέλεσε αποστολή αναγνώρισης στα Ίμια και κατά την επιστροφή του, θα συντριβεί στη θάλασσα. Ο Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, έδωσε εντολή στον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη, να στείλει ένα ανθυποβρυχιακό ελικόπτερο σε αποστολή αναγνώρισης, επάνω από καταληφθέν ελληνικό έδαφος και να βεβαιώσει την κατάληψη! Στις 04.25΄ π.μ. η φρεγάτα «ΝΑΒΑΡΙΝΟ» F461 αναφέρει ότι έχει ήδη απογειώσει το ελικόπτερο της AB-212ASW «ΠΝ21», που αυτή τη στιγμή βρίσκεται πάνω από τη νησίδα και αναμένει την αναφορά των αποτελεσμάτων της αναγνώρισης από το πλήρωμά του. Είναι το τελευταίο σήμα… μετά χάνεται το στίγμα του ελικοπτέρου από τα ραντάρ….

Η Ελλάδα υποχρεώθηκε, για πρώτη φορά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, να υποστείλει την ελληνική σημαία από τμήμα της ελληνικής επικράτειας, τα ΙΜΙΑ. Όταν ο τότε Πρωθυπουργός Κ. Σημίτης έδωσε εντολή στον Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχο Χρ. Λυμπέρη να στείλει καταδρομείς και να υποστείλουν την Ελληνική σημαία από τα ΙΜΙΑ, ο Α/ ΓΕΕΘΑ του απάντησε , ότι αυτό δεν γίνεται, διότι εξευτελίζονται οι Ε.Δ. και θα είναι ντροπή να το μάθει ο ελληνικό λαός. Τότε επενέβη ο ΥΠΕΞ Θ. Πάγκαλος και είπε «Θα πούμε Αρχηγέ, ότι ο αέρας πήρε την ελληνική σημαία και τη χάσαμε»!!! Επίσης, τα γεγονότα στα Ίμια κλόνισαν την εμπιστοσύνη του Λαού , αλλά και της στρατιωτικής ηγεσίας στην αξιοπιστία της κυβέρνησης, ειδικά όταν ο πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής τους Αμερικανούς, για τον καταλυτικό τους ρόλο στην αποκλιμάκωση της έντασης.
Αναμφίβολα, δύο είναι οι βασικές πτυχές των γεγονότων των Ιμίων: η στρατιωτική και η πολιτική.

Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ!

Ο ΠΑΟΚ και ο λαός του ΠΑΟΚ δεν εκφράζουν μόνο τη Βόρειο Ελλάδα αλλά όλη την ελλαδική περιφέρεια που υποφέρει από την ανισότητα και τον υδροκεφαλισμό του αθηναϊκού κράτους. Ο ΠΑΟΚ και η Θ4 είναι φωνή λαού, διάδοχος του βυζαντινού ιπποδρόμου, τόπος ιερής άμυνας και ταξικού αγώνα.
Τούμπα, Ιράν, Καμπότζη, Βιετνάμ!
Είμαστε ο λαός που θαύμασε ο Μαραντόνα. Ο λαός που τίμησε τον Παύλο Φύσσα εντός γηπέδου, ο λαός των προσφύγων, των εργατών και των αγροτών. Είμαστε ο λαός του ΠΑΟΚ, μιας ομάδας με βαθύ ταξικό πρόσημο και ζωντανή την παράδοση της αντίστασης. Είμαστε η ομάδα που γέννησε τα ωραιότερα και πιο διαδεδομένα λαϊκά συνθήματα, είμαστε αυτοί που αρνούνται να ανήκουν εις την Δύσιν. Είμαστε ντε φάκτο τρομοκράτες – δεν υπάρχει αθηναϊκή κυβέρνηση που να μη μας φοβήθηκε και να μη μας λασπολόγησε, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Γι’ αυτό και η «νομοθετική ρύθμισή» τους μόνο προσβολή μπορεί να θεωρηθεί [αν νομίζουν ότι ο λαός μας θα ανεχτεί κάτι τέτοιο, οτι αυτη η εξευτελιστικη «χαρη» θα περασει ετσι, είναι βαθιά νυχτωμένοι, να τους πείτε].

Εἶναι συνένοχος ὅποιος ἀνέχεται τὴν ἐγκληματικὴ συμπεριφορὰ τῆς κυβέρνησής του



Ἐνόψει τῶν ἐκδηλώσεων μνήμης τῶν θυμάτων τῶν φρικτῶν ἐγκλημάτων τοῦ ναζισμοῦ παραθέτουμε ἐνδεικτικὰ τὸ κείμενο τῆς διαμαρτυρίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμασκηνοῦ τῆς 23.3.1943 στὶς γερμανικὲς Ἀρχὲς Κατοχῆς ἐνάντια στὶς ἐκτοπίσεις τῶν Ἑλλήνων Ἑβραίων, καθὼς καὶ ἀπόσπασμα τοῦ 2ου φυλλαδίου τοῦ “Λευκοῦ Ρόδου”, συνταγμένο ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀλέξανδρο Σμορέλ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προκύπτει ὅτι οἱ ναζιστικὲς θηριωδίες ἦταν κοινὸ μυστικό τὴ χιτλερικὴ περίοδο.   
“’Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και ο ακαδημαϊκός κόσμος του Ελληνικού Λαού, διαμαρτύρεται κατά της δίωξης των Εβραίων. Ο ελληνικός λαός, είναι βαθιά λυπημένος όταν έμαθε πως οι γερμανικές αρχές Κατοχής, έχουν ήδη θέσει σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα σταδιακής απέλασης των Ελλήνων της εβραϊκής κοινότητας και ότι οι πρώτες ομάδες των εκτοπισμένων, βρίσκονται ήδη καθ’ οδόν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Πολωνίας. Σύμφωνα με τους όρους της ανακωχής, όλοι οι Έλληνες πολίτες, χωρίς διακρίσεις, φυλής ή θρησκείας, θα έπρεπε να τυγχάνουν ίσης μεταχείρισης από τις κατοχικές αρχές. Οι Έλληνες Εβραίοι έχουν αποδείξει την αξία τους. Έχουν συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας, είναι νομοταγείς πολίτες και κατανοούν πλήρως τα καθήκοντά τους, ως Έλληνες. Έχουν κάνει θυσίες για την Ελλάδα και ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή της πάλης του ελληνικού έθνους, για την υπεράσπιση των αναφαίρετων ιστορικών δικαιωμάτων του.

Η γερμανική δολιότητα και το καθήκον της Ελλάδας


του Γιώργου Παπασίμου από την Ρήξη φ. 157

Ο αποκλεισμός της Ελλάδας από τη Διάσκεψη του Βερολίνου για την επίλυση της εμφύλιας κρίσης στη Λιβύη από Μέρκελ και Πούτιν, κατόπιν αιτήματος του Ερντογάν για μία ακόμα φορά, κατέδειξε την οδυνηρή πραγματικότητα για τη χώρα μας, στη σημερινή παγκόσμια γεωπολιτική ρευστότητα. Παρά τις ρητορείες και τα φληναφήματα του πολιτικού προσωπικού εξουσίας της χώρας, πρωτίστως για εσωτερική κατανάλωση, σε μια αποδυναμωμένη κοινωνία από τον δεκαετή μνημονιακό «οδοστρωτήρα», τίποτα δεν μπορεί να κρύψει τις γυμνές αλήθειες, με τις οποίες οφείλουμε, ως έθνος, να πορευθούμε και να αναδιοργανωθούμε, πριν επέλθουν νέοι εθνικοί ακρωτηριασμοί.
Πρώτον, δεν μπορούν, πλέον, ούτε ως ψευδαισθήσεις να σταθούν τα, μέχρι τώρα, αφηγήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, περί υπάρξεως «ομπρέλας προστασίας» λόγω της ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ κ.λπ. Και αυτό δεν αφορά μόνο τη Γερμανία, η οποία, για μια ακόμα φορά, ως παραδοσιακή πιστή σύμμαχος της Τουρκίας, φέρεται δολίως απέναντι στην Ελλάδα, αποκλείοντάς την από τη Διάσκεψη του Βερολίνου για τη Λιβύη, ενεργώντας ως προστάτης των τουρκικών συμφερόντων απέναντι σε μία χώρα που είναι μέλος της Ε.Ε., αλλά αφορά και τους υπόλοιπους ισχυρούς παράγοντες και αρμούς της Δύσης στη σημερινή ρευστή γεωπολιτική περίοδο.
Το ΝΑΤΟ τηρεί στάση επιτήδειας ουδετερότητας, η οποία, όμως, μετατρέπεται σε φιλοτουρκική στάση, αφού η Τουρκία παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο, λόγω του αναθεωρητικού επιθετικού οίστρου της. Την ίδια στάση ουδετερότητας τηρούν και οι Η.Π.Α., όπως φάνηκε εμφατικά και στο τελευταίο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσινγκτον και αυτό, παρά τα «χαστούκια» του Ερντογάν προς αυτές (αγορά των S-400 από τη Ρωσία και επιθετική φρασεολογία εναντίον τους).

Για την κατανόηση του τουρκικού επεκτατισμού


του Βασίλη Στοϊλόπουλου από την Ρήξη φ. 157

Η πολιτική τάξη της Ελλάδας δείχνει αποφασισμένη να λύσει τις διαφορές της με τους νεοθωμανούς στο «αμερόληπτο» Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ή, ακόμα χειρότερα, με απευθείας διαπραγμάτευση κάτω από χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Στο πλαίσιο αυτό, το πρόγραμμα προετοιμασίας της ελληνικής κοινής γνώμης για τις αναμενόμενες, ούτως ή άλλως, εθνικές υποχωρήσεις, προκειμένου «να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο», βρίσκεται εδώ και καιρό σε εφαρμογή, με αιχμή του δόρατος τα προπαγανδιστικά αθηναϊκά μέινστριμ και έναν στρατό από συστημικούς πολιτικούς αναλυτές.
Ενδεικτικό παράδειγμα ο καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου – και μέλος της «Επιτροπής 2021» των Μητσοτάκη-Αγγελοπούλου – Γιάννης Βούλγαρης, ο οποίος είναι πεπεισμένος ότι «η συνεννόηση με τη γείτονα (Τουρκία) στη βάση των διεθνών κανόνων και του διεθνούς δικαίου είναι δυνατή, αν και επίπονη. Αρκεί να μην μας παρασύρουν οι περιστασιακοί πολέμαρχοι, η αγεωγράφητη αλαζονεία να αποκλείσουμε την Τουρκία από τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της περιοχής, ή ανεύθυνες επιλογές των κυπριακών ηγεσιών που θα έπαιρναν στον λαιμό τους ολόκληρο τον ελληνισμό». Στο ίδιο μήκος κύματος και ο ομόλογός του Αλέξης Ηρακλείδης, που ισχυρίζεται ότι τα «νομιμοποιημένα και ζωτικά συμφέροντα» της Τουρκίας στο Αιγαίο, «μπορούν να επιλυθούν με διάλογο και ειρηνικό τρόπο».

Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών και η αργία των τεμπέληδων

Του Χριστόφορου Γ. Παπασωτηρόπουλου*

Για πρώτη φορά με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων,2 καταργείται η αργία των Τριών Ιεραρχών και μετατρέπεται σε «ημέρα εορτασμού», ούτε καν σε σχολική εορτή. Παρουσιάζεται μια ειδοποιός διαφορά στη νομοθεσία που καθορίζει τις σχολικές αργίες και εορτές σε σχέση με όλες τις προηγούμενες, εδώ και δεκαετίες, εγκυκλίους. Οι εκπαιδευτικοί υποχρεώνονται ρητώς να τηρήσουν το Ωρολόγιο Πρόγραμμα των μαθημάτων της ημέρας. Το νέο στοιχείο είναι ότι εντάσσει τη συγκεκριμένη εορτή, ως παρένθεση στη λειτουργία του Ωρολογίου Προγράμματος. Τι σημαίνει αυτό; 

Χαΐμ Κωνσταντινίδης : «Τη Ζάκυνθο ξέρετε πώς τη λένε στο Ισραήλ; Το νησί των δικαίων...»



Με τη Μίριαμ γνωρίστηκαν στον στρατό. Για να τη... ρίξει, της τραγουδούσε ζακυνθινές καντάδες. Φωτογραφία: Κλαίρη Μουσταφέλλου.

Στα τέλη της άνοιξης του 1944, τα «πλοία του θανάτου» των Ες-Ες έπλεαν στο Ιόνιο. Στοίβαξαν στα αμπάρια τους 2.000 Εβραίους από την Κέρκυρα, άλλους 400 από την Κεφαλονιά και έβαλαν πλώρη για τη Ζάκυνθο. Αποστολή των Γερμανών ήταν να συγκεντρώσουν όλα τα μέλη της εκεί εβραϊκής κοινότητας, στη συνέχεια να τους αποβιβάσουν στην Πάτρα και να τους φορτώσουν σε τρένα, με προορισμό το Αουσβιτς. Μια-δυο μέρες πριν φτάσουν στη Ζάκυνθο, ο φρούραρχος Πάουλ Μπέρεντς κάλεσε στο γραφείο του τον μητροπολίτη Χρυσόστομο και τον δήμαρχο Λουκά Καρρέρ. «Εχετε 24 ώρες να μου παραδώσετε μια λίστα με τα ονόματα όλων των Εβραίων που ζουν εδώ και με τα περιουσιακά τους στοιχεία», τους προειδοποίησε. Εκείνοι, πράγματι, επέστρεψαν πριν λήξει η διορία με ένα φάκελο. Ο Μπέρεντς τον άνοιξε, αλλά στο χαρτί που περιείχε ήταν γραμμένα μόνο δύο ονόματα: τα δικά τους. «Αν πειράξετε αυτούς τους ανθρώπους, θα πάω μαζί τους και θα μοιραστώ τη μοίρα τους», του είπε στα Γερμανικά ο Χρυσόστομος, ο οποίος είχε σπουδάσει στο Μόναχο.

Ο Γερμανός έμεινε άναυδος. Εστειλε επείγον σήμα στο Βερολίνο, ζητώντας νέες οδηγίες. Οι δύο άνδρες είχαν στο μεταξύ ενημερώσει τον πρόεδρο της εβραϊκής κοινότητας, Μωυσή Γανή, και μια τεράστια επιχείρηση είχε στηθεί: οι εβραϊκές οικογένειες διασκορπίστηκαν στο νησί, σε χωριά και αγροικίες, σε σπίτια Χριστιανών. Στους μήνες που ακολούθησαν μέχρι την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων, κανείς δεν βρέθηκε να μιλήσει, να προδώσει το παραμικρό. Και κάπως έτσι η Ζάκυνθος έγινε ο μοναδικός τόπος σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη απ’ όπου ούτε ένας από τους 275 Εβραίους κατοίκους δεν στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης.

27 Ιανουαρίου 2020

200 χρόνια από το 1821: Ο εξοστρακισμός της επανάστασης από το Ίδρυμα Ωνάση

 
Έναν ευφάνταστο όσο και πρωτότυπο τρόπο να τιμήσει την ελληνική Επανάσταση του 1821 βρήκε το Ίδρυμα Ωνάση. Στην πρωτοβουλία του με τίτλο «1821-2121 Past Forward – Η Επανάσταση έρχεται από το μέλλον» καλεί τους συμμετέχοντες να φανταστούν την επανάσταση που θα γίνει σε… 100 χρόνια!

Παρακάτω παραθέτουμε εκτενή αποσπάσματα από την εν λόγω δράση:


  • «Διακόσια χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης του 1821, στο ΙΔΡΥΜΑ ΩΝΑΣΗ κοιτάζουμε το αύριο και φέρνουμε μαζί σας στο προσκήνιο την Ελλάδα του μέλλοντος και τα νέα ιδανικά για τα οποία θα αξίζει να επαναστατήσει κανείς. Γιορτάζουμε τη μεγάλη ιστορική επέτειο, ανοίγοντας μια δημόσια συζήτηση για το πώς θα είναι η Ελλάδα το 2121».
  • «Το ΙΔΡΥΜΑ ΩΝΑΣΗ καλεί όλους τους ενεργούς, ανήσυχους πολίτες, να μοιραστούν τις ιδέες, τις απόψεις και τις σκέψεις τους πάνω σε ερωτήματα από το μέλλον: Τι θα πει να είναι κανείς Έλληνας το 2121; Τι θα πει επανάσταση για εσάς; Θα σημαίνει το ίδιο σε 100 χρόνια; Αν το ζήτημα του 1821 ήταν η ελευθερία, ποιο είναι το πιο επιτακτικό αίτημα του 2121;».
  • Στο ίδιο πλαίσιο, το Ίδρυμα, σε συνεργασία με την MRB, διεξάγει «πανελλήνια έρευνα στο ευρύ κοινό και σε φορείς για την επανάσταση του 1821 και για το πώς η έννοια της επανάστασης εκλαμβάνεται σήμερα, αλλά και στο μέλλον».
Μέσα από αυτόν τον μεταμοντέρνο αχταρμά, το Ίδρυμα αποτρέπει κάθε σοβαρή συζήτηση γύρω από το 1821. Και αυτό διότι μετατοπίζει ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός, με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο σε ενα πλήρως αδιευκρίνιστο, ως προς τις συνθήκες που θα επικρατούν, μέλλον. Με μια μονοκονδυλιά εξοστρακίζει την επανάσταση του 1821, τους λόγους, τις αιτίες, τις συγκρούσεις και τα διακυβεύματα που την πλαισιώνουν σε μία φαντασιακή πραγματικότητα. Έτσι, το γεγονός απο-ιστορικοποιείται, μετασχηματίζεται σε μια φάρσα μακριά τόσο από το τότε όσο και από το σήμερα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η συζήτηση για την επανάσταση του ‘21 γίνεται ανώδυνη. Δίχως αρχή μέση και τέλος, όπου η συγκεκριμένη ιστορική ανάλυση αντικαθίσταται από έναν χυλό ατάκτως ειρημένων ιδεών.

Φοιτητικοί περίπατοι στα βιβλιοπωλεία της Σόλωνος

Αποτέλεσμα εικόνας για ΕΣΤΙΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ


Αποτέλεσμα εικόνας για σπυροσ κουτρουληστου Σπύρου Κουτρούλη

Το 1982 βρέθηκα φοιτητής στο Οικονομικό τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ούτε δέκα χρόνια από την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και η ομαλή δημοκρατική εξέλιξη πρόσφερε καρπούς στην πνευματική ζωή, μια πλειάδα βιβλιοπωλείων που αντιπροσώπευαν συχνά διαφορετικές ή και αντίθετες κοσμοθεωρίες. Δύο χρόνια πριν από το οργουελιανό «1984 «και οι ανησυχίες για κυριαρχία του ολοκληρωτισμού είχαν περισσότερο φιλολογικό παρά πραγματικό ενδιαφέρον. Όμως κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι μετά από επτά χρόνια θα σχηματιζόταν οικουμενική κυβέρνηση με συμμετοχή της αριστεράς. Όπως και κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι μετά από επτά με οκτώ χρόνια τα σοβιετικά καθεστώτα θα κατέρρεαν το ένα μετά το άλλο, σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα με πρωτοβουλία των ηγεσιών τους.

Απολάμβανα ιδιαίτερα να αναλώνω πολλές ώρες στα πέριξ βιβλιοπωλεία. Απέναντι σχεδόν, στη Σόλωνος, λειτουργούσε το «Βιβλιοπωλείον της Εστίας» ένας πραγματικός θησαυρός του βιβλίου. Στο ισόγειο υπήρχαν οι πάντα ενήμεροι υπάλληλοι και το γραφείο της ιδιοκτήτριας της κ. Καραϊτίδου. Εκεί όμως που μπορούσες να βρεις τα πιο σπάνια βιβλία ήταν το υπόγειο και ο α΄όροφος. Σε μια άκρη του ισογείου υπήρχαν όλα τα περιοδικά που κυκλοφορούσαν κατεξοχήν η «Νέα Εστία» αλλά και άλλα μη αριστερά όπως τα «Πολιτικά θέματα», η «Εποπτεία», τα «Επίκεντρα». Από την «Εστία» θα περνούσε απαραίτητα το πιο δραστήριο τμήμα των στοχαστών, άλλωστε από τα βιβλία της «γενιάς του 30» θα ανοιχτεί σε άλλους όπως στον Κ. Αξελό.  Η «Εστία» θα δεχτεί αρκετές επιθέσεις από αναρχικούς, θα δεχτεί μεγάλο κτύπημα από την οικονομική κρίση και τελικά θα μετακομίσει σε ένα πολύ μικρότερο χώρο στη Διδότου.

"Συνεχίζονται οι νεο-Οθωμανικές προκλήσεις, ο Τούρκικος Αναθεωρητισμός και Επεκτατισμός..."

Αποτέλεσμα εικόνας για τουρκια αιγαιο
Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Εφημερίδα "Παρόν" της 26.01.20:

Κλιμακώνει την προκλητική τακτική που ακολουθεί το τελευταίο διάστημα η Άγκυρα, αφού πλέον ζητά την αποστρατικοποίηση νησιών του Αιγαίου.Όπως μετάδωσε το πρακτορείο Anadoluτην Πέμπτη, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ σχολίασε πως η Ελλάδα διατηρεί στρατό σε 16 νησιά τα οποία έχουν αποστρατικοποιημένο καθεστώς. «Η Ελλάδα πρέπει να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο σε 16 νησιά του Αιγαίου»!

Την ίδια στιγμή, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Τσαβούσογλου, μιλώντας στο Sputnik δήλωσε ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να μεσολαβεί δίκαια και αντικειμενικά στη συνεχιζόμενη διένεξη ανάμεσα στην Τουρκία και την Κύπρο, που αφορά την οριοθέτηση αποκλειστικών οικονομικών ζωνών στη Μεσόγειο, αντί να λαμβάνει απλώς αποφάσεις που στοχοθετούν την Άγκυρα.Η ΕΕ θα πρέπει να διαδραματίζει έναν ισορροπημένο και αντικειμενικό ρόλο στα ζητήματα. Χάριν της αλληλεγγύης, η ΕΕ είναι σε θέση να υποστηρίζει μόνο τα κράτη μέλη της. Όμως αυτό δεν λύνει το πρόβλημα. Αντί να κάνουν δηλώσεις ή να λαμβάνουν αποφάσεις εναντίον της Τουρκίας, θα πρέπει να βρουν τον τρόπο για να διευθετήσουν αυτό το πρόβλημα και μπορούν να είναι έντιμοι μεσολαβητές».

Ο Τούρκος υπουργός κατηγόρησε την ΕΕ για «δύο μέτρα και δύο σταθμά και υποκρισία» στη διαχείριση της κατάστασης και πρόσθεσε πως η ΕΕ είναι υποχρεωμένη να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Ο ίδιος δήλωσε πως πιστεύει ότι η κατάσταση θα πρέπει να διδάξει την ΕΕ «πώς να μοιράζεται» και να συνεργάζεται, ενώ πρόσθεσε πως η Τουρκία παραμένει ανοικτή για διάλογο.

Όσον αφορά το νέο μέτωπο στο οποίο ενεπλάκει η Τουρκία, δημιουργώντας ένα νέο-περίεργο Τρίγωνο «σχέσεων» Ελλάδας-Τουρκίας-Λιβύης, μετά την απόφαση για «εκεχειρία» που αποφασίστηκε το περασμένο Σάββατο στην Διάσκεψη για την Λιβύη στο Βερολίνο, ο Τσαβούσογλου δήλωσε:

Η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς

Auschwitz2

«Άουσβιτς» είναι το συνώνυμο για το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Στο πλαίσιο της υλοποίησης της εθνικοσοσιαλιστικής «Τελικής Λύσης» δολοφονήθηκαν με βιομηχανικό τρόπο μέσα σε δυόμιση χρόνια 1,1 εκατομμύρια άνθρωποι, από αυτούς το ένα εκατομμύριο ήταν Εβραίοι. Σύμφωνα με στοιχεία του Ιδρύματος Μνήμης Άουσβιτς από την Ελλάδα εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο γύρω στους 55.000 Εβραίους. Πρόκειται για την πολυπληθέστερη εθνική ομάδα μετά τους Εβραίους από την Ουγγαρία (430.000), την Πολωνία (300.000), τη Γαλλία (69.000) και την Ολλανδία (60.000). Την τύχη των Ελλήνων στο στρατόπεδο εξόντωσης τεκμηριώνει από το 2019 μόνιμη έκθεση στο Μουσείο του Άουσβιτς. Τη χρηματοδότηση της είχε αναλάβει η ελληνική βουλή.

Οι δολοφονηθέντες

Ο εκτοπισμός των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς αλλά και άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1943 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1944. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της ιστορικής έρευνας συνολικά, 58.886 Εβραίοι της Ελλάδας από έναν προπολεμικό πληθυσμό 71.611 ψυχών, βρήκαν το θάνατο στα γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης Άουσβιτς και Τρεμπλίνκα όπως και αλλού. Ο μεγαλύτερος αριθμός των δολοφονηθέντων Ελλήνων Εβραίων κατάγονταν από τη Θεσσαλονίκη. Μέχρι τη λήξη του πολέμου είχαν εξοντωθεί γύρω στα 45.000 πρώην κάτοικοι της πόλης, δηλαδή σχεδόν το 97% του εβραϊκού πληθυσμού.

Τα ¾ των Ελλήνων Εβραίων εξοντώθηκαν στους θαλάμους αερίων του Μπίρκεναου (Άουσβιτς ΙΙ) αμέσως μετά την άφιξη τους. Με το ξεκλείδωμα της πόρτας των βαγονιών στη «ράμπα του θανάτου» ξεκινούσε ο διαχωρισμός των νεοφερμένων σε δύο ομάδες. Γιατρός του στρατοπέδου ή αξιωματικός των SS προχωρούσε στη διαβόητη «επιλογή». Ένα νεύμα του δαχτύλου τους προς τα αριστερά οδηγούσε ανήμπορους, ηλικιωμένους, γυναίκες με παιδιά κατ’ ευθείαν στους θαλάμους αερίων και τα κρεματόρια και ένα νεύμα προς τα δεξιά τους νεότερους και υγιείς στο στρατόπεδο για καταναγκαστική εργασία.

Πηγή: Deutsche Welle

Η «άγνωστη» εξέγερση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς. Τραγουδούσαν Βαμβακάρη με αλλαγμένους στίχους που περιείχαν πληροφορίες για το σαμποτάζ. Ανατίναξαν ένα κρεματόριο...

Οι ήρωες αυτοί, που λίγα λεπτά πριν πεθάνουν είχαν ψάλει τον Εθνικό Ύμνο, ανεμίζοντας ένα κομμάτι ριγέ ύφασμα από τις στολές τους μιμούμενοι την ελληνική σημαία, θυμίζουν δίχως άλλο, παλαιότερα παραδείγματα της ελληνικής ιστορίας, όπως έγινε κατά την ηρωική έξοδο του Μεσολογγίου και την ανατίναξη στο Κούγκι και το Αρκάδι, από τις ενδοξότερες σελίδες της εθνικής μας ιστορίας. 

«Το πνεύμα αλληλεγγύης που διέκρινε τους Έλληνες, η απέχθεια τους για τη βία, η συνείδηση της επιβίωσης και η προσπάθεια διατήρησης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τους έκανε να αποτελούν την πιο συμπαγή εθνική ομάδα μέσα στο στρατόπεδο και γι’ αυτό την πιο πολιτισμένη». 

Η μαρτυρία αυτή είναι του ιταλού διανοούμενου, Πρίμο Λέβι, που βρέθηκε έγκλειστος στο κολαστήριο του Άουσβιτς, επιβεβαιώνει την γενναία στάση των Ελλήνων κρατουμένων που οδηγήθηκαν σε μια ηρωική εξέγερση στις 7 Οκτωβρίου 1944 μέσα στο εφιαλτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης των Ναζί.


 Άγνωστες πτυχές αυτής της ιστορίας περιγράφει το ντοκιμαντέρ με τίτλο «The Revolt of the Greek Jews» που βασίστηκε στην έρευνα της Φωτεινής Τομάη, διευθύντριας των Ιστορικών Αρχείων του Υπουργείου Εξωτερικών με τίτλο «Greeks in Auschwitz-Birkenau». Πρόκειται για τη μοναδική περίπτωση εξέγερσης μέσα στα ναζιστικά στρατόπεδα, που είχε σχέδιο αλλά προδόθηκε την τελευταία στιγμή. Παρόλα αυτά, οι Έλληνες αιχμάλωτοι κατάφεραν να ανατινάξουν ένα από τα πέντε κρεματόρια του στρατοπέδου, το «Κρεματόριο 4».

Λαυρέντιος Γκέμερεϋ: ένας «πολιτισμικός πρόσφυγας»




Από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Όπως όλοι οι Ευρωπαίοι μεγάλωσα και ’γω με την διδασκαλία ότι ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός γεννήθηκε στην Ελλάδα, ότι εμείς, οι πολιτισμένοι του κόσμου είμαστε οι απόγονοι όλων αυτών των θαυμάσιων ανθρώπων όπως ο Περικλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Φειδίας και χίλιοι δυο άλλοι. Και μάθαμε να λέμε «Δημοκρατία» και «πολιτική» και «οικονομία» και «θέατρο» και «ποίηση» και χίλιες δυο άλλες Ελληνικές λέξεις, και ποτέ δάσκαλος δεν μας είπε ότι είναι περίεργο πώς οι πολιτισμένοι λαοί, όπως οι Γερμανοί και οι Γάλλοι, δεν βρήκαν στις τόσο πλούσιες γλώσσες τους λέξεις για να εκφράσουν τις πιο βασικές δημιουργίες του ανθρώπινου πνεύματος: είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων και τέρμα. Και δεν βρέθηκε δάσκαλος που να μας πει ότι μολονότι εμείς είμαστε οι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, υπάρχουν κάποιοι φτωχοί συγγενείς που λέγονται Έλληνες και ίσως νάναι και αυτοί απόγονοι των «δικών» μας αρχαίων προγόνων.

» Έτσι μεγάλωσα. Ύστερα, πριν δεκαπέντε χρόνια, αποφάσισα να κάνω και εγώ ένα ταξίδι –προσκύνημα– στην πατρίδα του πολιτισμού «μου». Και ξεκίνησα για την Ελλάδα.

» Ήταν, όπως είπα, πριν δεκαπέντε χρόνια: ένα ωραίο πρωί του Ιουνίου, ξεμπαρκάρισα στην Ηγουμενίτσα, αρχή του προσκυνήματος.

» Με εντυπωσίασε το τοπίο, τρελλάθηκα με τα βουνά της Ηπείρου, με τα Γιάννενα, έμεινα με ανοιχτό στόμα στη Δωδώνη και νόμισα ότι άρχιζα να νοιώθω την Ελλάδα. Αλλά πριν φθάσω στην Πελοπόννησο και στην Αττική ξέχασα τοπία και αρχαιότητες, γιατί στο Αγρίνιο έπαθα το πρώτο «κοινωνιολογικό σοκ»:

» Ήταν απογευματάκι όταν έφτασα στην πλατεία του Αγρινίου, μόλις είχε τελειώσει η «σιέστα», ήδη ανοίγανε τα καφενεία και αποφάσισα να πιω ένα καφέ. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και βγήκα, κάθισα σε ένα τραπέζι και παράγγειλα. Αυτή τη στιγμή σηκώνεται από ένα άλλο τραπέζι ο μοναδικός άλλος πελάτης και έρχεται κοντά μου, κάθεται στο τραπέζι μου και αρχίζει να μου μιλάει. Δεν ήξερα τότε ακόμα ελληνικά και με το λεξικό που είχα στην τσέπη μου και με μερικές αγγλικές λέξεις που ήξερε ο συνομιλητής μου, σιγά-σιγά κατάλαβα τι θέλει ο άνθρωπος. Ήθελε να με γνωρίσει. Με ρώτησε από πού είμαι, τι δουλειά κάνω, αν είμαι παντρεμένος, αν ζουν οι γονείς μου και άλλα. Μου είπε ότι ο ίδιος είναι καπνεργάτης. Και τότε έπαθα το σοκ: Πώς γινόταν αυτό; Πώς είναι δυνατόν ένας εργάτης να μιλάει ελεύθερα με έναν αντιπρόσωπο της αστικής τάξης; Πώς μπορεί να ενδιαφέρεται χωρίς συμφέρον –γιατί ήξερε και αυτός, όπως εγώ, ότι ποτέ στη ζωή μας δεν θα ξαναϊδωθούμε– για κάποιον που θα έπρεπε ή να μισεί ή να φοβάται ή, τουλάχιστον, να νοιώθει απέναντί του ένα τέτοιο σύμπλεγμα κατωτερότητας, που να μην του έρθει ποτέ η επιθυμία να του μιλήσει. Γιατί σε μας, στις ευρωπαϊκές χώρες, αυτές είναι οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων…»

* * *

26 Ιανουαρίου 2020

Το τέλος της αθωότητας




Αλέκος Μιχαηλίδης


Ασφυκτικά ανυπόφορη είναι η προσπάθεια του ΑΚΕΛ να «ζωντανέψει» τον Γεώργιο Γρίβα. Χουλιγκάνικη συνθηματολογία κρίνεται η θέση πως τα «έργα» του είναι φωταγωγημένα στον Πενταδάκτυλο. Σαν ρεβανσιστική προσπάθεια ακύρωσης του αγώνα της ΕΟΚΑ. Μια ανιστόρητη επανάληψη περί πραξικοπήματος, που έγινε χωρίς τη συναίνεσή του. Όλα για να ξεπλυθεί η ιστορική μετριότητα του ΑΚΕΛ, που την κρίσιμη στιγμή αγνόησε τη δίψα του λαού και στάθηκε στο πλευρό της βρετανικής αποικιοκρατίας, στο πλάι του φασισμού. Κι ας επιμένουν πως πρόκειται για τον Γρίβα του ’74, αγνοώντας επιμελώς την ημερομηνία του θανάτου του: 27 Ιανουαρίου 1974, έξι μήνες πριν τη χουντική προδοσία και την τουρκική εισβολή.


Όλα, σαν αναθεωρήσεις περί ιστορικού τέλους, που επιβεβαιώνουν την ανυπαρξία της κυπριακής αριστεράς. Η οποία καταγγέλλει πως (η συνοδοιπόρος της στον μεγάλο αγώνα του εξωραΐσμού της κατοχής, στον μεγάλο αγώνα του «οδυνηρού συμβιβασμού») η ελληνοκυπριακή δεξιά, μαζεύτηκε στο κρησφύγετο του Γρίβα στη Λεμεσό. Όλα, όχι προς υπεράσπιση της «ιστορικής αλήθειας», αλλά προς απαλλαγή της δικής της ασυγχώρητης απουσίας από τη μοναδική ένοπλη αντιαποικιακή επανάσταση του κυπριακού Ελληνισμού. «Η ηγεσία του ΑΚΕΛ λησμόνησε το βασικό λενινιστικό δίδαγμα, ότι ο γνήσιος κομμουνιστής υποστηρίζει κάθε βόλι που στρέφεται ενάντια σε ξένο κυρίαρχο, ανεξάρτητα του ποιος ρίχνει το βόλι αυτό», κατέθεσε κάποτε ο πρώτος Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ, Πλουτής Σέρβας.

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο εμπνέει, προσελκύει και πείθει (MG. 57327)
Δεν είναι εγωιστής ούτε αλαζόνας, δε διακρίνεται για το εξουσιαστικό του ύφος, έχει πνεύμα μαθητείας, δεν περιαυτολογεί. 
Είναι ταπεινός έχοντας συναίσθηση των ατελειών και αδυναμιών του.
 Γνωρίζει καλά «ότι η επιείκεια είναι πιο δυνατή από τη βία», (MG. 57,61 ).


Ο παιδαγωγός πρέπει να επιδεικνύει δημοκρατικό πνεύμα και να σέβεται τη γνώμη των μαθητών του, ( MG. 60,35-36 ).
 Απέναντι τους να είναι απλός, ειλικρινής, απονήρευτος, άδολος.
 Να αποφεύγει την ειρωνεία και την υποκρισία. (MG. 61,404-406 ). 
Οι δάσκαλοι κατά τον Άγιο Πατέρα δεν πρέπει να είναι φορτικοί και πιεστικοί αλλά φιλόστοργοι. (MG. 62,402-403 ).
 Οφείλουν να υπερβάλλουν σε φιλοστοργία τους φυσικούς πατέρες.
 «Ο λόγος (του δασκάλου)», λέει ο Χρυσόστομος πρέπει να είναι «λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου (του μαθητού)», (MG. 61 593-594).
Τα βασικά στοιχεία της αληθινής παιδείας για τους Τρεις Ιεράρχες είναι: η αγάπη, η ελευθερία και ο σεβασμός του ανθρώπινου προσώπου.
 Και οι τρεις τονίζουν πως η σχέση παιδαγωγού μαθητή είναι μια σχέση ελευθερίας και δημιουργίας.
 Ο διάλογος είναι το καλύτερο μέσο για να επιτευχθεί ο σκοπός της αγωγής. 
Η εξουσιαστικότητα και ο δογματισμός όχι μόνο δείχνουν έλλειψη αγάπης, (M.G. 62,404), αλλά και δε φέρνουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.
 Ο εκπαιδευτικός οφείλει πρώτιστα να σέβεται το δώρο της ελευθερίας που χάρισε ο δημιουργός στα παιδιά και να μη φυλακίζει τις ανησυχίες τους, αλλά να ανοίγει δρόμους.