"ΜΑΝΤΑΜΕΣ" ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ!

«ΜΑΝΤΑΜΕΣ»

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ!!

Του Γιώργου Ζουρίδη.

Πολιτικού Μηχανικού.

Η επέλαση του κορωναϊού στον πλανήτη αποκάλυψε την γύμνια του «παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού» και της ιδεολογικής του υπόβασης, τον νεοφιλελευθερισμό.

Ως δια μαγείας κατέρρευσε η πολιτική των ανοικτών συνόρων και της διεθνούς αλληλεγγύης και περιχαρακώθηκαν οι λαοί στα στενά κρατικά τους σύνορα, προς επιβίωση τους. Και ο «σώζων εαυτόν σωθήτω»!!

Μόνο ο φέρων τα Μνημόνια από το Καστελλόριζο κ. Γεώργιος Παπανδρέου δεν το κατανοεί, και με περισσή αυθάδεια διαπιστώνει ότι η τραγωδία που προκαλεί ο ιός, μας υποδεικνύει ως γεγονός «την αναγκαιότητα μιας παγκόσμιας δημοκρατικής διακυβέρνησης!» που θα βοηθήσει στη μελλοντική αντιμετώπιση ανάλογων φαινομένων!! Φοβάμαι ότι θα τρίζουν τα κόκαλα του μακαρίτη πατέρα…

Μια που ανέφερα τα Μνημόνια, αναλογίζομαι με νοσταλγία(!) τα δέκα χρόνια μεταρρυθμίσεων(!) που υπέστην η ελληνική οικονομία και η κοινωνία με στόχο την αναδιάρθρωση και τον εκσυγχρονισμό κάθε λογής παραγωγικής δομής, την βελτιστοποίηση των μονάδων παροχής υπηρεσιών και την επιδιωκόμενη εκτόξευση της εθνικής μας οικονομίας, μετά από τις οδυνηρές θυσίες των Ελλήνων εργαζομένων και γενικότερα του λαού.

Ενός λαού που «φτωχοποιήθηκε» χωρίς γυρισμό  και που εξαπατήθηκε τα μέγιστα από όλα τα κόμματα εξουσίας που υπηρέτησαν τις έξωθεν εντολές που ήταν σαφείς:

Να σαρωθεί η λαϊκή συνείδηση από ένα ενιαίο ιδεολογικό πολτό που λέγεται: Παγκοσμιοποίηση, ελεύθερη αγορά και ανταγωνισμός, περιθωριοποίηση του στρατηγικού ρόλου κάθε υποδομής δημόσιου χαρακτήρα, γιγάντωση της παρουσίας του ιδιωτικού και του ατομικού που ποδοπατεί κάθε έννοια αλληλεγγύης και αλλοιώνει την συλλογική συνείδηση.

Και όμως ήταν και είναι ηλίου φαεινότερο ότι σε μια χώρα που είναι σε χρόνια εξάρτηση από το 1828, με μια υποτυπώδη αστική τάξη που είναι μεταπρατικού και όχι εθνικο- αναπτυξιακού χαρακτήρα λόγω καταβολής της, ο δημόσιος τομέας θα όφειλε και οφείλει να λειτουργεί ως εμπροσθοφυλακή, «παιδευτικά και αξιακά», στην άναρχη αντιπαλότητα των ιδιωτών με χαμηλή ταξική-κοινωνική συνείδηση.

Τεχνητή μείωση του πληθυσμού της Γης συνυπέγραψαν Έλληνες επιστήμονες

Καμενόπουλος Σωτήρης

9 Νοεμβρίου 2019

15066

Δυστυχώς δεν πρόκειται ούτε για fake news ούτε για συνωμοσιολογία. 11.258 άτομα, μεταξύ αυτών Ελληνίδες και Έλληνες, συνυπέγραψαν μία πολιτική, και όχι επιστημονική διακήρυξη, η οποία ρητώς περιλαμβάνει ως μέτρα αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής την τεχνητή μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, την τεχνητή μείωση της ανθρώπινης γονιμότητας και τον οικογενειακό σχεδιασμό.

Η διακήρυξη σαφώς και δεν μπορεί να θεωρηθεί επιστημονική καθώς αυτή συν-υπογράφηκε από άτομα των οποίων οι ειδικότητες δεν συνάδουν με τον τομέα της φυσικής, της χημείας και των μαθηματικών (δειγματοληπτικά: μουσειολόγοι, οικονομολόγοι, δικηγόροι, οδοντίατροι, παθολόγοι, γλωσσολόγοι, νοσοκόμοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, μουσικολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες κ.λπ). Τι ακριβώς εννοούν;

Επειδή στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, είχαν κατατεθεί περίεργες προτάσεις για δημιουργία πράσινου κυβερνητικού καθεστώτος (regime), μέχρι και κανιβαλισμού, προκειμένου να αποφευχθεί η παντελώς αμφισβητούμενη ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή, τα άτομα τα οποία συνυπέγραψαν τη συγκεκριμένη διακήρυξη οφείλουν να εξηγήσουν τί ακριβώς εννοούν. Ειδικότερα οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που τη συνυπέγραψαν.

"Ο παγκόσμιος πληθυσμός πρέπει να σταθεροποιηθεί και ιδανικά σταδιακά να μειωθεί μέσα σε ένα πλαίσιο που διασφαλίζει την κοινωνική ακεραιότητα. Υπάρχουν αποδεδειγμένα αποτελεσματικές πολιτικές που ενισχύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ μειώνουν τα επίπεδα γονιμότητας και περιορίζουν τις συνέπειες της πληθυσμιακής ανάπτυξης..."

Σενάρια επιστημονικής φαντασίας

Αυτές οι προτάσεις ούτε ως τρελή επιστημονική φαντασία τύπου Matrix δεν θα μπορούσαν να νοηθούν. Ας επαναληφθεί ακόμη μία φορά: δεν πρόκειται ούτε για fake news, ούτε για συνωμοσιολογία. Αποτελεί ξεκάθαρη επίσημη πολιτική διακήρυξη κατατεθειμένη δημοσίως στην παγκόσμια κοινότητα.

Ήδη, έχουν ξεκινήσει αντιδράσεις από επιστήμονες προερχόμενους από αναπτυσσόμενες χώρες οι οποίες μάλιστα παρουσιάσθηκαν όχι από τυχαία ιστοσελίδα, αλλά από την επίσημη ιστοσελίδα του κορυφαίου παγκοσμίως ακαδημαϊκού ιδρύματος: του ΜΙΤ.

Ο λόγος; Στη Δύση, η μείωση του πληθυσμού παρατηρείται ήδη, συνεπώς, ποιες χώρες αφορά η συγκεκριμένη πρόταση περί τεχνητής μείωσης του πληθυσμού, τεχνητής μείωσης της ανθρώπινης γονιμότητας και οικογενειακού σχεδιασμού; Προφανώς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Δικαιολογημένα ίσως, ορισμένα από τα πιο σπουδαία ονόματα στον τομέα της κλιματολογίας, δεν συνυπέγραψαν τη διακήρυξη αυτή. Ποιό είναι το ανησυχητικό φαινόμενο;

«Κορωνο-ευρωομόλογο»: Στα χνάρια του Λούθηρου;

«Ο αγώνας του Χίτλερ και η διδασκαλία του Λούθηρου (είναι) η καλή άμυνα του γερμανικού λαού.»

του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Ακόμα και σε μια δύσκολη περίοδο, όπως αυτή της πανδημίας του κορωνοϊού, οι Γερμανοί επιμένουν «ευλαβικά» στην αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και θεωρούν την ιδέα του «Κορωνο-ευρωομολόγου» σαν «συζήτηση-φάντασμα», προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση ακόμα και του κου Μητσοτάκη. Είναι όμως μόνο ο περιβόητος γερμανικός «οικονομικός εθνικισμός» που σαρώνει την «γερμανική» Ευρώπη ο μοναδικός λόγος που η προτεστάντισσα (στη νοοτροπία) και κόρη πάστορα κα Μέρκελ προκαλεί με τις εμμονές της το μένος Ιταλών, Ισπανών, Γάλλων, Ελλήνων και πολλών άλλων Ευρωπαίων;

Υπάρχει και μια ακόμη παράμετρος που ενδεχομένως να είναι εξίσου σημαντική με την οικονομία και τους – υπό κατάρρευση – μηχανισμούς της οικονομίας της αγοράς. Ο γερμανικός προτεσταντισμός και ο ιδρυτής του Μάρτιν Λούθηρος, «ο προφήτης των Γερμανών» όπως ο ίδιος αποκάλεσε τον εαυτό του. Για την πλειοψηφία του γερμανικού λαού ο Λούθηρος, ο «αρνητής της ελεύθερης βούλησης», είναι ότι η Ζαν Νταρκ για τους Γάλλους ή ο Φραγκίσκος της Ασίζης για τους Ιταλούς.

Γλώσσα, γραμματισμός και εκπαίδευση

 Εκτύπωση

των Donaldo Macedo* & Paulo Freire**

Ο Donaldo Macedo και o Paulo Freire συζητούν τη σχέση ανάμεσα στην κουλτούρα και την εκπαίδευση αναλύοντας τον ρόλο του κριτικού αλφαβητισμού στην κατανόηση της γλώσ­σας ως ταξικού στοιχείου. Αναφέρονται στο θέμα της βασικής εκπαίδευσης, της περιθωρι­οποιημένης κουλτούρας και της κυρίαρχης ιδεολογίας. Οι δύο συνομιλητές θίγουν επιπλέ­ον τη σημασία που έχει, για τις περιθωριοποιημένες ή υποταγμένες πολιτισμικά ομάδες, η αντίληψη του εαυτού μέσω της γλώσσας και την απελευθερωτική διάσταση που μπορεί να προσλάβει η χρήση της.

D. Macedo: Θα ήθελα να σας ρωτήσω για τη σχέση ανάμεσα στην εκπαίδευση -συ- μπεριλαμβανομένης και της βασικής- και της κουλτούρας. Στο ζήτημα αυτό, ωστό­σο, πρέπει να λάβουμε υπόψη διάφορους ορισμούς της κουλτούρας· δεν εννοώ εδώ την κουλτούρα με κάπα κεφαλαίο, εκείνη δηλαδή που είναι αντιπροσωπευτική των κυρίαρχων στοιχείων της ελιτιστικής τάξης. Η κουλτούρα δεν είναι ένα αυτόνομο σύστημα· χαρακτηρίζεται από κοινωνική διαστρωμάτωση και εντάσεις. Για να εί­μαι ακριβής, έχω υπόψη μου τον ορισμό του Richard Johnson για την κουλτούρα, ο οποίος περιλαμβάνει τις ακόλουθες τρεις προϋποθέσεις: πρώτον, οι πολιτισμικές διαδικασίες συνδέονται στενά με τις κοινωνικές σχέσεις, ειδικά με ταξικές σχέσεις και σχηματισμούς, με σεξουαλικές διαιρέσεις, με τη φυλετική δομή των κοινωνικών σχέσεων και με την ηλικιακή καταπίεση ως μορφή εξάρτησης· δεύτερον, η κουλτού­ρα περιλαμβάνει εξουσία και βοηθά την παραγωγή ασυμμετριών ως προς τις ικα­νότητες ατόμων και κοινωνικών ομάδων να καθορίζουν και να αντιλαμβάνονται τις ανάγκες τους· και τρίτον, η κουλτούρα δεν είναι ούτε αυτόνομη ούτε ένα έξωθεν καθορισμένο πεδίο, αλλά ένας χώρος κοινωνικών διαφορών και αγώνων.

Δεδομένης της έκτασης των παραγόντων που αλληλεπιδρούν στην πολιτισμική παραγωγή και αναπαραγωγή, πώς μπορεί μια χειραφετημένη βασική εκπαίδευση να υπερβεί τα κοινωνικά και ταξικά εμπόδια για να αλληλεπιδράσει με όλους αυ­τούς τους άλλους παράγοντες που σχετίζονται με την κουλτούρα;

Ρ. Freire: Η βασική εκπαίδευση και, γενικά, η εκπαίδευση είναι πολιτισμικές εκ­φράσεις. Δεν μπορείς να παράγεις βασική εκπαίδευση εκτός του κόσμου της κουλ­τούρας επειδή η ίδια η εκπαίδευση είναι μια διάσταση της κουλτούρας. Η εκπαί­δευση είναι μια πράξη γνώσης -η γνώση εδώ δεν περιορίζεται σε ένα μόνο συγκε­κριμένο αντικείμενο- εκ μέρους του ιδίου του υποκειμένου που γνωρίζει. Υπ’ αυτό το πρίσμα, η εκπαίδευση όχι μόνο αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως μέρος της ευ­ρύτερης κουλτούρας, αλλά τον θέτει και υπό το καθεστώς της διαρκούς αμφισβήτη­σης. Έτσι, κάθε φορά που η εκπαίδευση αμφισβητεί τον εαυτό της, εις απάντηση κα­τανοεί ακόμη βαθύτερα τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες εντός της ως μέρος εκείνων των διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα στο επίπεδο της ευρύτερης κουλ­τούρας. Προφανώς, όσο πιο πολύ διερωτάται και αμφισβητείται ως προς τον σκοπό που έχει στην κουλτούρα και στην κοινωνία, τόσο πιο πολύ η εκπαίδευση ανακα­λύπτει ότι η κουλτούρα είναι μια ολότητα που τέμνεται από τις κοινωνικές τάξεις. Στην κοινωνία της Βραζιλίας, για παράδειγμα, δεν μπορεί κάποιος να αρνηθεί ότι υπάρχουν πρότυπα συμπεριφοράς που είναι χαρακτηριστικά διάφορων κοινωνικοταξικών συμπεριφορών. Παραδείγματος χάριν, το γούστο, το οποίο είναι επίσης πολιτισμικό, καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα κοινωνικοταξικά όρια.

D. Macedo: Δεν σκόπευα να εστιάσω μόνο στις κοινωνικές τάξεις στην πολιτισμι­κή παραγωγή και αναπαραγωγή. Νομίζω πρέπει να εξετάσουμε άλλες πολιτισμι­κές επιρροές στην εκπαίδευση.

Ρ. Freire: Όταν μια παιδαγωγική προσπαθεί να επηρεάσει άλλους παράγοντες που δεν θα μπορούσαν να ερμηνευτούν από μια αυστηρά ταξική θεωρία, εξακολουθού­με να πρέπει να περάσουμε από την ταξική ανάλυση. Δεδομένης αυτής της αντί­ληψης, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι κοινωνικές τάξεις υπάρχουν και ότι η πα­ρουσία τους είναι αντιφατική. Δηλαδή, η ύπαρξή τους επιφέρει σύγκρουση συμφε­ρόντων. Προκαλεί και διαμορφώνει πολιτισμικούς τρόπους ύπαρξης και, συνεπώς, παράγει αντιφατικές εκφράσεις του πολιτισμού.

Γεωπολιτική Κρίση με φόντο το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό

Περικλής Γιαννόπουλος – Το άγνωστο και μακρυνό ταξείδι

Του Αντώνη Λαμπίδη 

110 χρόνια από την ηρωική έξοδό του

Κλάψτε τον ώριο Ιππόλυτον! Ώ νιάτα,

πού κρατάτε καθάρια μιαν Ελλάδα σκαλισμένη

στα μάρμαρα, ή της Πάρου

ή της Πεντέλης, στης γυμνής Aθήνας

το φως, ή μες στης πλούσιας Ολυμπίας

τα νερά και τα δέντρα, εδώ ζυγώστε.

Σιμώστε στο παράμερο ακρογιάλι

π᾿ ανθοστεφανωμένος εκατέβη

στ᾿ απριλιάτικο πέλαγο να σμίξει,

σ᾿ ένα φιλί θανάτου, της γης όλης

την άνοιξη, όμοιος ως φαντάζουν

στων Ετρούσκων τους τάφους τα πανώρια

των εφήβων κορμιά που κατεβαίνουν.

(Άγγελος Σικελιανός, «Απολλώνιος Θρήνος»  εφημερίς «Ακρόπολις», 15 Απριλίου 1910).

Στις 8 Απριλίου 2020 συμπληρώνονται 110 χρόνια από την απονενοημένη μα και συνάμα ηρωική έξοδο του Περικλή Γιαννόπουλου από την επίγεια ζωή.

Υπήρξε – κατά τον Γρηγόριο Ξενόπουλο – «ο μεγαλείτερος ως τώρα, ο ευγλωττότερος και ο φωτεινότερος απόστολος του κατά φύσιν ελληνικήν ζην». Το έργο του ημιτελές. Τα σωζόμενα δεν αποτελούν παρά μόνον την Αγγελία. Όμως, κάθε φράση του Γιαννόπουλου μπορεί να αποτελέσει τίτλο ένος ολόκληρου βιβλίου, μια αγωνιώδης κραυγή, ένα ουρανόμηκες σάλπισμα για την ανάδειξη του απαράμιλλου Ελληνικού Κάλλους… (1)

Δεν υπήρξε άλλοτε τόσο παρεξηγημένη προσωπικότητα όσο εκείνη του Περικλή Γιαννόπουλου. Στο διάβα των ετών, με τις έντονες ιδεολογικές συγκρούσεις και …παρακρούσεις, την παραχάραξη των εννοιών και την ισοπέδωση αρχών και αξιών, τον ευτελισμό των πάντων και την αποθέωση της μετριότητας, το διορατικό πνεύμα και η αισθητική αντίληψη του Περικλή Γιαννόπουλου υπήρξαν terra incognita για τους μικρονοϊκούς, αλλά και πεδίο εκμετάλλευσης από φανατικούς ποικίλης προέλευσης.

Απευθυνόμενος «στους ανθρώπους των Ιδεών και των Τεχνών», ο Περικλής Γιαννόπουλος στο έργο του «Η Ελληνική Γραμμή» (2) γράφει «Πρέπει να γίνει νοητόν, ότι ο Θεός εβαρύνθη πλέον να επεμβαίνη και να στέλλη αγγέλους εξ ουρανού. Και καιρός να παύσουν τα απελπίσματα και τα αναστενάγματα… Να αρχίση ο αγών… Αγωνισθείτε με αίμα και πυρ… Είναι ηλίθιον να περιμένετε από τα μαρμαρένια σπίτια, τους νεκρούς ανθρώπους, τα Πολυτεχνεία και κάθε τοιαύτα Άσυλα των Πνευματικών Ανιάτων. Σαν ελεύθεροι άνδρες δημιουργήσατε ελεύθερους, ανεξάρτητους πυρήνας…».

Δεν διδαχθήκαμε τίποτε…

Προσοχή κίνδυνος: Η γερμανική μοναδικότητα ξαναχτυπά

Πιζάνιας Πέτρος

3 Απριλίου 2020

3673

Πριν οκτώ χρόνια, εν μέσω της χυδαίας γερμανικής προπαγανδιστικής επίθεσης εναντίον των Ελλήνων και της χώρας μας, οι εκδόσεις "Πόλις" κυκλοφόρησαν ένα μυθιστόρημα του Hans Fallanda με τίτλο "Μόνος στο Βερολίνο". Εκτυλίσσεται στο Βερολίνο το 1940, ο ναζισμός στο απόγειό του, ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεσπάσει.

Ο συγγραφέας οδηγεί την περιγραφή του σε κοινωνικό βάθος που φτάνει στους κοινούς καθημερινούς ανθρώπους. Στις σχέσεις επικρατεί ο κανιβαλισμός, ακόμη και μέσα σε μια ταπεινή οικογένεια στην οποία ο ναζιστής γιος βασανίζει τα υπόλοιπα μέλη, τα οποία ωστόσο δεν είναι αντιναζιστές. Όλοι μαζί κατακλέβουν και τρομοκρατούν μια Εβραία γειτόνισσα που μισοκρύβεται. Πρόκειται για αμιγώς κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα. Πολλά πρόσωπα και όλα αποπνέουν βία, απελπισία αλλά δεν κάνουν τίποτε για αυτό.

Ένα ζευγάρι μόνο που έχει χάσει το παιδί του, διανέμει στον πόλεμο κρυφά ελάχιστες, μάλλον χειρόγραφες, προκηρύξεις εναντίον του Χίτλερ. Αυτό το ζευγάρι είναι μόνο του στο Βερολίνο και στη Γερμανία των 69,8 εκατομμυρίων το 1940. Τι έγιναν οι μόλις πριν εφτά χρόνια κομμουνιστές με 13,5% στις εκλογές, οι ιστορικοί Σοσιαλδημοκράτες με το πολλαπλάσιο ποσοστό που κράταγαν από τη Δεύτερη Διεθνή, εκείνη η θαυμαστή εργατική τάξη οργανωμένη σε τόσο δυναμικά συνδικάτα; Τι έγιναν όλοι οι σπουδαίοι Γερμανοί καλλιτέχνες και επιστήμονες;

Καταιγιστική προπαγάνδα

Ασφαλώς ο "τρόμος και η αθλιότητα του Γ' Ράιχ", ο συνδυασμός καταιγιστικής προπαγάνδας, διαρκούς απειλής και ωφελημάτων σε όσους ήταν υποστηρικτές, συνιστούσε αποτελεσματικό συνδυασμό ενσωμάτωσης του πληθυσμού. Επιπλέον, η εργατική τάξη βρήκε δουλειές στις βιομηχανίες επανεξοπλισμού της Γερμανίας και αρκετοί καλλιτέχνες και λίγοι επιστήμονες μετανάστευσαν. Από το 1933 στήθηκαν τα πρώτα στρατόπεδα εγκλεισμού για πολιτικούς αντιφρονούντες, γινόντουσαν δολοφονίες αντιναζιστών στους δρόμους και το κοινωνικό τοπίο εκκαθαρίστηκε σε υψηλό βαθμό.

Όλα αυτά δεν αποτελούσαν ειδικά γνωρίσματα της ναζιστικής Γερμανίας. Και σε άλλες πολλές χώρες, και ευρωπαϊκές, υπήρξαν στρατόπεδα πολιτικών κρατουμένων, εντατική προπαγάνδα, αστυνομικός έλεγχος, διώξεις πολιτικών αντιφρονούντων και όλα τα σχετικά, εκτός από τις δημόσιες δολοφονίες. Η γερμανική μοναδικότητα αναδύεται από μαζικές συλλογικές πράξεις.

Αυτές μόνο αποτελούν το κατεξοχήν αδιάψευστο κριτήριο για την ιστορική αποτίμηση κάθε λαού, κοινωνικής ομάδας, πολιτικής ηγεσίας. Κατά τη διάρκεια του Μεσοπολέμου, λοιπόν, εμπεδώθηκαν στην Ευρώπη πολλά φασιστικά, με την ευρεία έννοια, καθεστώτα. Ελλάδα, Βουλγαρία, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ουγγαρία, φυσικά Ιταλία, Γερμανία και αλλού.

Από όλα αυτά τα καθεστώτα, ένα μόνο, το ναζιστικό, επινόησε, σχεδίασε και εφάρμοσε την εξολόθρευση με βιομηχανικό τρόπο κοινών, άοπλων, σχεδόν παραδομένων από τον φόβο και απολύτως αθώων, ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Σαν να σκότωναν απλώς κατσαρίδες, το ναζιστικό καθεστώς ήταν το μόνο στον πλανήτη που εκτέλεσε, όχι ένοπλους αλλά κοινούς αθώους ανθρώπους: έξι εκατομμύρια Εβραίους, πέντε εκατομμύρια μέλη εθνικών μειονοτήτων, άγνωστο αριθμό άλλων, έτσι χωρίς απολύτως κανέναν στρατιωτικό ή πολιτικό λόγο.

Χωρίς αισθήσεις 

Τα εκατομμύρια των Γερμανών και Γερμανίδων που ζούσαν γύρω από αυτά τα στρατόπεδα δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, αλλά δεν μύριζαν κιόλας. Είχαν, μάλλον, χάσει τις αισθήσεις τους από την ταύτιση με το καθεστώς. Σε αυτή τη μαζική αναισθησία θα πρέπει να συνέβαλε το γεγονός ότι οι Γερμανοί στρατιώτες εισέπρατταν το 30% του μισθού τους και το υπόλοιπο 70% πήγαινε κατευθείαν στις οικογένειές τους. Είχαν κάθε συμφέρον να μην μυρίζουν την αποφορά της ανθρώπινης σάρκας από τους ναζιστικούς φούρνους.

Το γερμανικό ναζιστικό καθεστώς ήταν επίσης το μόνο το οποίο αιχμαλώτιζε απλούς πολίτες. Στη συνέχεια, τους έστελνε στη Γερμανία, στα μεγάλα ιδιωτικά εργοστάσια για αναγκαστική εργασία σε άθλιες συνθήκες, και επισήμως τους έδιναν κατά μέσο όρο οκτώ μήνες ζωής. Κάτι σαν ανταλλακτικά μηχανής. Ευρωπαϊκοί λαοί αντιστάθηκαν στην αναγκαστική επιστράτευση, αλλά οι μόνοι που κέρδισαν αυτή την μάχη ήταν οι Ελληνίδες και οι Έλληνες πολίτες, επειδή αντιστάθηκαν μέχρι τέλους.

Reuters: Το 7χρονο παιδί – θαύμα απ' την Ελλάδα συνέθεσε το “Βαλς της απομόνωσης"

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να διαβάσετε την δημοσίευση...

Ε΄Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο: "ἂν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος"

Ε΄Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν, ἀπό τό Εὐαγγέλιο

οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν· οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ᾿ ὃς ἐὰν θέλη γενέσθαι

μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος, καὶ ὃς

ἂν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι,καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶπολλῶν. Ἐκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον (ι´ 42- 45).

Νεοελληνική απόδοση

(Γνωρίζετε ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦνται ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν τὰ καταδυναστεύουν καὶ οἱ μεγάλοι τὰ καταπιέζουν. Νὰ μὴ γίνεται ἔτσι ὅμως μεταξύ σας, κι ὅποιος θέλει νὰ γίνει μεγάλος ἀνάμεταξύ σας νὰ εἶναι ὑπηρέτης σας, κι ὅποιος θέλει νὰ γίνει πρῶτος, νὰ εἶναι δοῦλος ὅλων. Γιατί καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦρθε γιὰ νὰ ὑπηρετηθεῖ ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσει, καῖ νὰ δώσει τὴ ζωή του λύτρο γιὰ τοὺς πολλούς).

Α-νόητος βίος και ιός

«Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη» – η Εκκλησία το βεβαιώνει τραγουδώντας «Χριστός Ανέστη»!

"...Πριν από 133 χρόνια, ο Νίτσε πιστοποιούσε, με προφητική ενάργεια συγκλονιστική, ότι «ο μηδενισμός στέκει στην πόρτα μας... η απαξίωση κάθε αξίας, η απουσία κάθε νοήματος – λείπει ο σκοπός, λείπει η απάντηση στο γιατί»..."

"...Ετσι, αποδέχθηκαν οι επίσκοποι να απαγορευθεί η συγκρότηση και φανέρωση της Εκκλησίας στην Ευχαριστία, προκειμένου να σωθούν από τον θάνατο οι βαφτισμένοι στον αναστάσιμο θάνατο. Αποδέχθηκαν να διαστραφεί η γιορτή της υπαρκτικής ελευθερίας σε θέαμα και ακρόαμα τηλεοπτικό. Προφανέστατα, επειδή πιστεύουν οι ιεράρχες ότι ο ρόλος της Ευχαριστίας είναι απλώς κηρυγματικός: να «ωφεληθεί» το άτομο, να διδαχθεί, να τονωθεί συναισθηματικά, να συμμορφωθεί με δεοντολογικές ντιρεχτίβες. Η Εκκλησία σήμερα έχει να κάνει με τη συμπεριφορά, καμία σχέση με την ύπαρξη.

Γιατί υπάρχουμε; Κι αν έχει αιτία και σκοπό η ύπαρξη, γιατί είναι εφήμερη, γιατί ο τρόμος της ανυπαρξίας; Η Εκκλησία απαντάει σε αυτά τα ερωτήματα ως γεγονός, όχι με κηρύγματα. Την αγάπη της μάνας ή τον αληθινό έρωτα δεν τα μαθαίνουμε μέσα από ιδεολογικές παρλαπίπες, η γνώση και των δυο «γεννιέται», είναι εμπειρία, χαρίζεται «ανεπαισθήτως» χάρη στην αμεσότητα της σχέσης..."

 Α-νόητος βίος και ιός

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Ο τρόμος για τον κορωνοϊό μας παραλύει. Πάμπολλες αφορμές θανάτου παραμονεύουν σε κάθε κλάσμα δευτερολέπτου. Ο κορωνοϊός μας τρομοκρατεί, γιατί δεν τον ξέρουμε, μας αιφνιδίασε και δεν έχουμε τρόπους να αμυνθούμε – φάρμακα και εμβόλιο. Μας πανικοβάλλει το κατακόρυφα αυξημένο στατιστικό ενδεχόμενο να μολυνθούμε. Να έχουμε έναν βασανιστικό θάνατο μέσα σε νοσοκομειακό αλαλούμ πανικού.

Οταν υπάρξουν φάρμακα και εμβόλιο, ο τρόμος θα αποσβεσθεί. Μόνο επειδή θα μειωθεί το στατιστικό ενδεχόμενο θανάτου μας. Μήπως θα ξέρουμε και ποιο «νόημα» (αιτία και σκοπό) έχει η ύπαρξη του κορωνοϊού; Οχι, όπως δεν ξέρουμε τι «νόημα» έχουν και οι παντοειδείς καρκίνοι, το έμφραγμα, το εγκεφαλικό επεισόδιο – οι αναρίθμητες αφορμές θανάτου – τι «νόημα» έχει επιτέλους ο θάνατος.

Αλλοτε, σε πολιτισμούς του παρελθόντος, ήταν μάλλον δεύτερη (όχι δευτερεύουσα) η ανάγκη για φάρμακα - εμβόλιο και πρώτη η ανάγκη για «νόημα». Ποιος βεβαιώνει αυτή την πρωτιά; Η πράξη, οι θεσμοί των ανθρώπων, ο μνημειωμένος λόγος τους. Οι άνθρωποι μιλούσαν για το «νόημα» της ύπαρξης, σπανιότατα με νοητικές κατηγορίες και λεκτικά σχήματα – τις εμπειρικές απαντήσεις τους τις αποτύπωναν στους θεσμούς του οργανωμένου κοινού βίου, όπως και στις γλώσσες της Τέχνης: σε ζωγραφιές, γλυπτά, μουσική, αρχιτεκτονήματα, χορό, δραματουργία. Σήμερα μοιάζει να ζούμε σε έναν πολιτισμό α-νοησίας, άσκεπτης αδιαφορίας για τα ουσιώδη, φανερής απουσίας «νοήματος» – μοιάζει αράγιστη και συμπαγής η βεβαιότητα ότι με τον θάνατο «τελειώνουν όλα».

Πιστοποιούμε αυτόν τον κατεστημένο μηδενισμό στον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας του βίου μας, ατομικού, συλλογικού, παγκόσμιου. Στα κίνητρα και στους στόχους της λεγόμενης «πολιτικής», στα συστήματα λειτουργίας της οικονομίας, στη λογική των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, στον πρωτογονισμό κυριαρχίας του ιδιωτικού πάνω στον δημόσιο (κοινωνικό) τομέα. Και εμφανέστερα, στους χυδαία χρηστικούς στόχους της Παιδείας, στην εμπορευματοποίηση της «πληροφόρησης» και της Τέχνης, την παγίδευση και των δύο στη στυγνή προτεραιότητα των «εντυπώσεων».

Πριν από 133 χρόνια, ο Νίτσε πιστοποιούσε, με προφητική ενάργεια συγκλονιστική, ότι «ο μηδενισμός στέκει στην πόρτα μας... η απαξίωση κάθε αξίας, η απουσία κάθε νοήματος – λείπει ο σκοπός, λείπει η απάντηση στο γιατί». Ψηλαφούμε σήμερα αυτόν τον θελημένο και ανάλγητο, παγερό μηδενισμό κάθε «νοήματος», στη φυσιογνωμική εκφραστική του προέδρου Τραμπ, στα νεκρόφιλα χαμόγελα της κυρίας Μέρκελ, στη ματαιόσπουδη τσαχπινιά της κυρίας Λαγκάρντ ή, απλώς, στην κωμική ανεπάρκεια σπουδαιοφανών ημέτερων σπιθαμιαίων.

«Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» του Κεν Λόουτς- Ας (ξανα)δούμε την ταινία

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ για την προβολή της

«I, Daniel Blake (Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ)», μια ταινία του Κεν Λόουτς που ακόμα κι αν την έχουμε δει αξίζει, ειδικά την περίοδο που ζούμε, να την ξαναδούμε.  Η ταινία είναι διαθέσιμη έως και 13/06/2020 στην ιστοσελίδα της ΕΡΤ. Δείτε την παρακάτω ή πατήστε εδώ για την προβολή της. 

O Ντάνιελ Μπλέικ είναι ένας 59χρονος ξυλουργός από το Νιούκαστλ μετά από ένα βαρύ καρδιακό επεισόδιο αντιμετωπίζει τη διάλυση και το αδιέξοδο του συστήματος ασφάλισης και υγείας της Βρετανίας. Δεν χρειάζονται παραπάνω. Ας (ξανα)δούμε την ταινία:

Τους πολεμά και από τον τάφο της! ΑΘΑΝΑΤΗ!!!

Η αστυνομία επιτέθηκε στην κηδεία της Helin Bölek.

 Δακρυγόνα στο Νεκροταφείο...

Η τουρκική αστυνομία επιτέθηκε στην κηδεία της τραγουδίστριας των Grup Yorum, Helin Bölek η οποία πέθανε μετά από 288 ημέρες σε απεργία πείνας.

Οι ισλαμοφασίστες δεν μπορούν να της συγχωρέσουν ότι τους πολέμησε έως την τελευταία της πνοή! ΑΘΆΝΑΤΗ!!!

Κορωνοϊός, Βαρουφάκης – Μπόρις, κοινός αγώνας

Οι ασύμμετρες απειλές, η παγκοσμιοποίηση και η εθνική συνοχή

του Γιώργου Καραμπελιά              

Η επιδημία του κορωνοϊού, η οποία ξεκίνησε αρχικώς ως μία μακρινή επιδημία εντοπισμένη στο Βουχάν της Κίνας, επεκτάθηκε με δραματικές συνέπειες σε όλο τον πλανήτη απειλώντας ως αόρατος, ύπουλος και άγνωστος εχθρός τη ζωή χιλιάδων και, ποιος ξέρει, ίσως και εκατομμυρίων ανθρώπων,καθώς και την καθημερινότητα δισεκατομμυρίων. Παράλληλα, μεταβλήθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μία κυριολεκτική «μάστιγα του Θεού» – πριν από όλα για την παγκοσμιοποίηση και τους μηχανισμούς της.

Η ταχύτατη εξάπλωση της επιδημίας αποτελεί προφανώς τη συνέπεια μιας οικονομίας και ενός τρόπου ζωής αποεδαφικοποιημένου, κατά το πρότυπο του περιβόητου τρίτου κύματος του Άλβιν Τόφλερ, ενός κόσμου που ξημεροβραδιάζεται σε αεροδρόμια, μετακινείται όλο και περισσότερο με γρήγορα αεροπλάνα, εγκαταβιεί σε διεθνή ξενοδοχεία, δεν γνωρίζει εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές ή ακόμα και έμφυλες ταυτότητες. Μιας οικονομίας στην οποία, για την παραγωγή ενός προϊόντος, συνεργάζονται δεκάδες χώρες και εκατοντάδες επιχειρήσεις και όπου η ανάπαυση του εργατικού δυναμικού έχει μεταβληθεί σε μία τεράστια νέα βιομηχανία, τη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου και του τουρισμού.

Άρκεσε όμως μία επιδημία που βρίσκεται ακόμα στην αρχή της για να οδηγήσει σε κατάρρευση των χρηματιστηρίων μεγαλύτερη και από εκείνη της κρίσης της Lehman Brothers, να επιφέρει το κλείσιμο εκατομμυρίων επιχειρήσεων, μικρών και μεγάλων, σε παγκόσμια κλίμακα, και να συντρίψει βαθιά ριζωμένες συνήθειες και τρόπους ζωής.

Ακόμη και αν, όπως το ευχόμαστε, αυτή η νέα πανδημία γνωρίσει ένα σχετικά σύντομο τέλος, ή εάν ευρεθεί επιτέλους κάποιο ιατρικό αντίδοτο, τίποτε δεν θα είναι πλέον όπως πριν. Κατ’ αρχάς, διότι η ανθρωπότητα της εποχής τής, κατά Κονδύλη, «Μαζικής Δημοκρατίας» και της τεχνολογικής αλαζονείας θα έχει συνειδητοποιήσει την ευθραυστότητά της απέναντι στη φύση που με τόση ευκολία παράβλεπε ή λοιδορούσε. Η περιφρονημένη φύση επανέρχεται με τρόπο απρόσμενο και θανατηφόρο –και οι οικολογικές παράμετροι της κρίσης είναι προφανείς, είτε με τον υπερπληθυσμό είτε με το «ξεσπίτωμα» των νυχτερίδων του Βουχάν από το μεγαλύτερο φράγμα στον κόσμο, εκείνο των «Τριών Φαραγγιών». Ταυτόχρονα βέβαια αποτελεί και μια απάντηση στη ύβρη, μια υπενθύμιση των ορίων.

Στέφανος Ροζάνης: "Η καραντίνα και ο αποκλεισμός είναι η ταφόπλακα του ανθρώπινου ευατού"

Ο συγγραφέας και καθηγητής Φιλοσοφίας εκφράζει τις αιρετικές απόψεις του για όλες τις πτυχές της νέας πραγματικότητας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ 

Ένας αόρατος εχθρός. Μια πανδημία. Αυστηροί περιορισμοί, ακινησία και φόβος. Μια εκκωφαντική ησυχία. Εποχή απαγορεύσεων και μετακινήσεων. Ερημωμένες πόλεις. Μια καθημερινότητα που εκτυλίσσεται μεταξύ πραγματικότητας και επιστημονικής φαντασίας. Μια απέραντη κοινωνική απομόνωση και ένας αποστειρωμένος κόσμος. Εγκλεισμός υποχρεωτικός. Ο κορωνοϊός δημιουργεί ένα κλίμα ανησυχίας και αβεβαιότητας. Όλα συνέβησαν με τρομακτική ταχύτητα. Τι είναι αυτό που ζούμε; 

Ποιες οι προεκτάσεις του; Γι' αυτό αναζήτησα για μια εκτενή συζήτηση τον συγγραφέα και καθηγητή Φιλοσοφίας, γνωστό και ως «αναρχικό φιλόσοφο», Στέφανο Ροζάνη. 

Ο Στέφανος Ροζάνης σπούδασε Mαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και Φιλοσοφία στο Καθολικό Ινστιτούτο της Φλωρεντίας. Αργότερα, δίδαξε Φιλοσοφία σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, όπως το Βερολίνο και η Βηρυτός, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης. Επιπλέον, για δέκα χρόνια δίδασκε στο τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου και έχει συγγράψει δεκάδες βιβλία. Κατά το παρελθόν καταπιάστηκε με τις Θεωρίες του Χρόνου. Όπως μου λέει στην αρχή της συνομιλίας μας, παραμένει κλεισμένος στο σπίτι του, στο κέντρο της Αθήνας.

 «Δυστυχώς, έχω τη συνήθεια του καπνίσματος και είναι άκρως περίεργο, όταν θέλω να μετακινούμαι μέχρι το περίπτερο για να αγοράσω τσιγάρα, το να έχω τον μπάτσο να μου ζητά βεβαίωση» λέει με μειλίχιο ύφος και μια δόση ειρωνείας. Πρόκειται για έναν στοχαστή που δεν διστάζει να εκφράσει τις αντισυμβατικές και αιρετικές απόψεις του για όλες τις πτυχές της νέας πραγματικότητας. 

 Ο έρωτας έχει εξοριστεί από τη ζωή μας διά παντός. Τον έχουμε εξαφανίσει από τον κόσμο μας. Άραγε, ποιον έρωτα; Η καραντίνα και ο αποκλεισμός είναι μια ταφόπλακα του ανθρώπινου εαυτού, όχι του «εγώ». Διότι το «εγώ» μας θα επιζήσει με χίλια δύο επινοήματα. 

Σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του μιλά ανοιχτά για το αγεφύρωτο ρήγμα στην εργασία, τις πολιτικές ηγεσίες και τις ανθρώπινες σχέσεις. Για τα δικαιώματα, την ελευθερία, την Εκκλησία, τη μοναξιά, την τηλεζωή και τον παρατεταμένο χωρισμό που βιώνουμε όλοι. 

 — Ζούμε σκοτεινές μέρες; 

Δεν θα το έλεγα. Η πανδημία που «χτύπησε» τελευταία οικουμενικά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πάντα υπήρχε στην ιστορική διαδρομή του ανθρώπου. Ας μην ξεχνάμε τεράστιες πανδημίες, όπως ο Μαύρος Θάνατος κατά τον Μεσαίωνα, την πανούκλα ή την ισπανική γρίπη. Είναι, λοιπόν, ένα σύνηθες φαινόμενο στη διάρκεια της Ιστορίας. 

 Αυτό που συμβαίνει σήμερα, ωστόσο, διαφέρει κατά πολύ ως προς τη δομή, η οποία είναι εγκατεστημένη στον σύγχρονο κόσμο. Μέσα σε αυτήν ενυπάρχουν δύο διακλαδώσεις: αφενός η κοινωνιολογική, με τη μορφή της παγκοσμιοποίησης, αφετέρου η τραγική επέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον και, κατά συνέπεια, η αλλοίωσή του. Νομίζω ότι η τραγική θέση του σημερινού ανθρώπου δεν οφείλεται στις επιδημίες ή πανδημίες αλλά κυρίως στο περιβάλλον, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και συναισθηματικό. 

 Ουσιαστικά, η διαφορά που παρατηρούμε εντοπίζεται στο περιβάλλον και όχι στην ίδια τη μορφή του ιού. Αυτό που ζούμε τώρα και το χαρακτηρίζω θλιβερό είναι όταν ακούω τη φράση «πώς θα αντέξει η οικονομία;». Εάν δείτε τους νόμους και τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί, θα διαπιστώσετε ότι προφανώς και δεν έχουν τεθεί για την προστασία του ανθρώπου αλλά για τη διάσωση της οικονομίας. Ο άνθρωπος έχει μπει εδώ και δεκαετίες σε δεύτερη μοίρα. Η οικονομία προηγείται των πάντων. Ακούμε εμφατικά: «Όσο λιγότερες ανθρώπινες απώλειες έχουμε, τόσο καλύτερα για την οικονομία».

 Μάλιστα, παρακολουθώ αυτές τις μέρες κάποιες αξιοθρήνητες στατιστικές οι οποίες συγκρίνουν τους νεκρούς κάθε χώρας, αυτήν τη λεγόμενη καμπύλη, όπως την ονομάζουν οι ειδικοί, η οποία εμπεριέχει αρκετό ψεύδος. Είναι απορίας άξιον. Πάντως, αν και έγκλειστος, δεν φοβάμαι τόσο τις επιδημίες ή τις πανδημίες όσο τους ίδιους τους ανθρώπους. 

  — Πιστεύετε ότι στην εποχή μας δοκιμάζονται ηγεσίες και ιδεολογίες;

Οι ιδεολογίες έχουν δοκιμαστεί ήδη από το παρελθόν. Όσον αφορά τις ηγεσίες, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τα ηγετικά πρότυπα στις μέρες μας δεν ανήκουν στον οραματικό τύπο αλλά στον διαχειριστικό. Οι ηγεσίες, πλέον, είναι λογιστικές. Γι' αυτό και δεν υπάρχουν οραματιστές πολιτικοί. Έχουμε ηγέτες-λογιστές που ακολουθούν συγκεκριμένους οικονομίστικους κανόνες. Συνεπώς, οι ηγεσίες μού είναι αδιάφορες. Χάσαμε και δυστυχώς χάνουμε συνέχεια την έννοια του ηγέτη, εκείνου που είχε όραμα και όνειρα. 

— Την ίδια στιγμή θεωρείτε ότι τα δικαιώματα και οι ελευθερίες δοκιμάζονται; 

Δικαίωμα και ελευθερία είναι συνάδουσες έννοιες. Δεν μπορεί να σταθεί η μία χωρίς την άλλην. Η ελευθερία την εποχή του σύγχρονου αρπακτικού καπιταλισμού έχει μετοικήσει εις τους ουρανούς. Δεν υπάρχει ελευθερία. Βέβαια, θα μου πείτε ότι φιλοσοφικά, όπως έλεγε ο Μπερντιάεφ, η ελευθερία δεν ανήκει στην Ιστορία. Η Ιστορία είναι μια εναλλαγή μορφών δουλείας. Όμως, το φάντασμα της ελευθερίας έχει πάψει να πλανάται πάνω από τον κόσμο. Ποια ελευθερία μού στερούν εμένα σήμερα, που βρίσκομαι έγκλειστος στο σπίτι μου; Αυτήν που δεν έχω; Η ελευθερία έχει καταντήσει ένα κουρέλι, παίγνιο στα χέρια των διαχειριστών. Και για ποια ελευθερία να παλέψω; Η τελευταία φορά που συνέβη μια τέτοια πάλη ήταν τον Μάη του '68. Από τότε έχει χαθεί το παιχνίδι, όχι διά παντός αλλά σίγουρα για κάποιες γενιές. 

— Είμαστε κοντά στο τέλος του καταναλωτικού καπιταλισμού; 

Ο καταναλωτικός καπιταλισμός έχει γίνει πια ένα τραγικό παρελθόν μπροστά στη νεότερη εξέλιξή του, που είναι ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός. Σήμερα, εν καιρώ πανδημίας, τα πάντα είναι κλειστά, όχι όμως οι τράπεζες. Και δεν μιλώ για τις απλές συναλλαγές του πολίτη αλλά για τον τραπεζικό υπάλληλο, ο οποίος είναι υποχρεωμένος να εργάζεται. 

— Τι θα μας αφήσουν ο εγκλεισμός και η κοινωνική απομόνωση; 

Κάντε ΚΛΙΚ για να διαβάσετε όλη τη συνέντευξη ΕΔΩ