Ο ιός ρίχνει τις μάσκες – Οι ευρωπαϊκές ελίτ σκάβουν τον λάκκο τους

Αποστολόπουλος Απόστολος

4 Απριλίου 2020

5392

Γίνεται όλο και δυσκολότερο να ξεχωρίσεις ποιο είναι το χειρότερο, η ραγδαία εξάπλωση του ιού ή το ηφαίστειο της ανεργίας. Η θνησιμότητα του παραμένει χαμηλή, αλλά η διάδοση της ασθένειας είναι πρωτοφανής και προκαλεί πανικό, με τη συμβολή και των ΜΜΕ. Η ελπίδα να βρεθεί σύντομα εμβόλιο ή θεραπεία παραμένει αμφίβολη. Προβάλλει στον ορίζοντα η πιθανότητα να κλονιστεί συθέμελα η ΕΕ, ακόμα και να διαλυθεί, με ευθύνη της Γερμανίας.

Για πρώτη φορά διαφαίνονται καλές πιθανότητες συμμαχίας ομάδας κρατών εναντίον του Βερολίνου και των συμμάχων του. Το ερώτημα είναι ως ποιο σημείο θα τολμήσουν να αντισταθούν στη Γερμανία, μιας και φαίνεται πως ο Μακρόν αποσύρει την απαίτηση του για ευρωομόλογο. Την ένταση της διαμάχης αποκάλυψε ο Σαλβίνι, πρώην υπουργός, ηγέτης της Λέγκας και πιθανότερος νικητής των προσεχών ιταλικών εκλογών. «Η ΕΕ είναι φωλιά φιδιών και τσακαλιών» δήλωσε εν ονόματι μιας Ιταλίας που Βρυξέλλες και Βερολίνο εγκατέλειψαν στο έλεος του κορονοϊού.

Το πιο σημαντικό στις εξελίξεις, στα κοινωνικά-πολιτικά και όχι στα ιατρικά δεδομένα, είναι η παρέμβαση του κόσμου. Η οργή του κόσμου, για παράδειγμα στην Ιταλία, υποχρεώνει τις κυβερνήσεις, από την Αθήνα έως τις ΗΠΑ, να εγκαταλείψουν τις νεοφιλελεύθερες αγκυλώσεις και να αγνοήσουν τις απειλές για συνεργασία με τον ρωσικό ή κινεζικό "εχθρό". Αντιθέτως, μόλις η Ρώμη ζήτησε βοήθεια από Κίνα, Ρωσία και Κούβα, έσπευσε και ο Τραμπ να τείνει χείρα βοηθείας. Η Κίνα, λένε στη Δύση, κρύβει τους νεκρούς από τον κορονοϊό. Ίσως. Αλλά, δυστυχώς, και ο Δυτικός Κόσμος έχει πει πολλά και αποδεδειγμένα ψέματα.

Η μετεξέλιξη της Λέγκας

Ο Τραμπ στέλνει βοήθεια στην Ιταλία, μαχαιρώνοντας τη Γερμανία που εγκατέλειψε τη Ρώμη, επειδή ο Σαλβίνι κλίνει προς τις ΗΠΑ. Η εξέλιξη της Λέγκας είναι αποκαλυπτική και διδακτική για την επιρροή του κόσμου, όπως άλλωστε συμβαίνει και στην Ελλάδα με την ΝΔ. Η Λέγκα ήταν αρχικά η φωνή των πλούσιων αστών του Μιλάνου, (παγκόσμιο κέντρο της ανδρικής μόδας), των υπεροπτικών υποστηρικτών της απόσχισης του "ευρωπαϊκού" ιταλικού Βορρά από τον καθυστερημένο ιταλικό Νότο.

Η Λέγκα ήταν μια σκληροτράχηλη τοπικιστική Δεξιά με αρχηγό τον Ουμπέρτο Μπόσι. Οι Ιταλοί, ακόμα και το τότε υπαρκτό Κομμουνιστικό Κόμμα, δεν τον χαρακτήριζαν φασίστα, όπως τον αποκαλούσαν συλλήβδην και επιπόλαια στην Ελλάδα. Η Λέγκα, από επαρχιακό κόμμα υπέρ της απόσχισης, μετεξελίχθηκε σταδιακά σε υποστηρικτή της εθνικής κυριαρχίας, στον ίδιο δρόμο με τη Μαρίν Λεπέν.

Η Λέγκα προσαρμόστηκε στην αλλαγή στάσης των πλούσιων παραγόντων, αλλά και του απλού κόσμου στο Μιλάνο, όταν διαπίστωσαν ότι οι ιθύνοντες στο Βερολίνο και κυρίαρχοι των Βρυξελλών τους έβλεπαν, στην καλύτερη περίπτωση, σαν υπηρέτες με λιβρέες και λευκές περούκες, ενώ προορίζουν τους "τεμπέληδες" Έλληνες «για γκαρσόνια με λερωμένες ποδιές», όπως έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Γεννηθήτω το ατομικό Lebensraum;

του Κώστα Θεολόγου*

«Μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές μας κινήσεις κι ομιλίες» προσπάθησε, μας είπε ο ποιητής (Κ. Καβάφης, 1913, «Οσο μπορείς») να μην εξευτελίζεις τη ζωή σου, για να μην καταντήσει «σα μια ξένη φορτική». Η πολλή συνάφεια του κόσμου και οι πολλές κινήσεις ματαιώθηκαν με νόμο, αλλά οι πολλές ομιλίες –κυρίως virtual– συνεχίζουν να ταλανίζουν τη σκέψη και τις συμπεριφορές μας.

Πάντως, ακόμη και σε αυτές τις αμετροεπείς ομιλίες, υπάρχει απόσταση τουλάχιστον ενός μέτρου, διότι λαμβάνονται μέτρα, ώστε να μετρηθούμε στο τέλος και να μη βρεθούμε λειψοί σε μεγάλο βαθμό. Το προσωρινό πλαίσιο της καθημερινής ζωής διαμορφώνει έναν ζωτικό χώρο, ένα ατομικό Lebensraum, για να δείξει τρανά πόση σημασία έχει ο χώρος για την οργάνωση και τη λειτουργία της κοινωνικής ζωής.

Ακούγονται και γράφονται γνώμες και θεωρίες συνωμοσίας ή πραγματιστικές έστω, για τη μετάβαση στην κοινωνία χωρίς μετρητά (cashless society), στην οικονομία των mega διαστάσεων, που δεν περιλαμβάνει τις μικρές και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για ένα τεράστιο παιχνίδι-πείραμα των συσπειρώσεων κεφαλαίου, στο οποίο συμμετέχει και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας και φιλάνθρωποι χορηγοί της ιατρικής έρευνας και των εμβολίων και άλλα πολλά, καλλιεργώντας πολύτροπα τον αόρατο φόβο σε όλους.

Ο φόβος αποτυπώνεται οπτικά σε αριθμούς νεκρών και δραματοποιείται στα δελτία ειδήσεων, με άδειες κυκλοφορίας, άδειες πόλεις, γεμάτα φέρετρα και διαλογή (triage) ασθενών.

Μα, όταν φοβούνται οι άνθρωποι πρέπει να έρθουν κοντά, να μη σκιάζονται, να πάρουν δύναμη από την αγκαλιά του άλλου, να νιώσουν το χτυποκάρδι τους, να αγγίξουν τα χέρια και τα μάγουλά τους, τα χείλη τους και τα κορμιά τους. Ο φόβος φυλάει τα έρ’μα και τους έρημους ανθρώπους τους αφήνει στη σιωπή της απόστασης. Από μακριά γίνονται όλα, η έγνοια, η φροντίδα, ο ανεφοδιασμός σε τρόφιμα και φάρμακα, η ελπίδα, η διδασκαλία, η συνύπαρξη, η αγάπη…

Ο ιός "ξεβράκωσε" τον οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας

Λυγερός Σταύρος

29 Μαρτίου 2020

26276

Το ευρωπαϊκό ενοποιητικό εγχείρημα οικοδομήθηκε σε δύο αρχές-θεμέλια: Πρώτον στην ισοτιμία κάθε κράτους-μέλους, ανεξαρτήτως μεγέθους και ισχύος. Δεύτερον, στην αλληλεγγύη. Αυτές οι δύο αρχές ήταν, άλλωστε, που το κατέστησαν ελκυστικό. Αρχές που εδώ και χρόνια έχουν ακυρωθεί από τον οικονομικό εθνικισμό της Γερμανίας, αλλά σήμερα ο ιός αφαιρεί και τον φερετζέ.

Παλαιότερα, ο γαλλογερμανικός άξονας λειτουργούσε σαν ατμομηχανή, αλλά οι σύνοδοι κορυφής ήταν πάντα πεδία σκληρής, αλλά εποικοδομητικής διαπραγμάτευσης. Προφανώς, ποτέ η Γερμανία δεν μετρούσε το ίδιο με τη Μάλτα, αλλά υπήρχε χώρος για τα συμφέροντα ακόμα και του πιο μικρού εταίρου. Κι αυτό ήταν που στο πολιτικό επίπεδο ενίσχυε τον συνεκτικό δεσμό και την ελκτική δύναμη. Η εκ περιτροπής προεδρία της ΕΕ, μάλιστα, θεσμοθετήθηκε για να συμβολίσει ακριβώς τη θεμελιακή αρχή της ισοτιμίας, η οποία σήμερα έχει καταντήσει άδειο κέλυφος.

Καταλύτης για να εκδηλωθούν οι υφέρπουσες ηγεμονιστικές τάσεις του Βερολίνου και για να μεταλλαχθεί η ΕΕ ήταν η οικονομική κρίση του 2008. Η σημερινή Ευρώπη είναι πολύ διαφορετική από αυτό που ήταν πριν. Αντί για "ευρωπαϊκή Γερμανία" που ήθελαν όχι μόνο οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Γαλλία, αλλά και η προηγούμενη γενιά Γερμανών πολιτικών που βίωσε τον απόηχο του ναζισμού, έχουμε προ πολλού διολισθήσει στη "γερμανική Ευρώπη".

Η Ευρώπη έχει ατύπως αλλά ουσιαστικά αποκτήσει αφεντικό και οι χώρες-μέλη έχουν ιεραρχηθεί. Το είδαμε καθαρά στον τρόπο που αντιμετωπίσθηκε η ελληνική κρίση. Αυτό δεν θα είχε καταστεί δυνατόν εάν η πολιτική της Μέρκελ για επιβολή μονοδιάστατης λιτότητας στην ευρωπαϊκή περιφέρεια δεν συνέπλεε με τα συμφέροντα της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας του χρήματος.

Το Βερολίνο είχε σχέδιο

Εάν για τις υπόλοιπες χώρες του ευρωπαϊκού νότου η πολιτική του ευρωιερατείου (στους κόλπους του ο γερμανικός παράγοντας κατέχει δεσπόζουσα θέση) συνιστούσε σκληρή δοκιμασία, για την Ελλάδα συνιστούσε καταστροφή. Ορισμένοι θεωρούσαν ότι τα Μνημόνια ήταν απλώς ένα λάθος των καλοπροαίρετων εταίρων μας. Εάν ίσχυε αυτό, οι αλλεπάλληλες παταγώδεις διαψεύσεις των προβλέψεων θα είχαν οδηγήσει το ευρωιερατείο σε αναθεώρηση της μνημονιακής πολιτικής. Το γεγονός, όμως, ότι επέμεινε μέχρι το τέλος στην ίδια καταστροφική "θεραπεία" κατέδειξε ότι είχε κρυφή ατζέντα.

Οι εγχώριες άρχουσες ελίτ δεν είχαν σχέδιο για την Ελλάδα, αλλά το Βερολίνο είχε. Με όπλο το χρέος μετέτρεψε την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρώπης. Τυπικά, βεβαίως, παρέμενε ισότιμη χώρα-μέλος. Στην πράξη, όμως, είχε συρρικνωμένα δικαιώματα. Είναι ενδεικτικό ότι λαμβάνονταν αποφάσεις για την Ελλάδα, χωρίς τη συμμετοχή της.

Το Βερολίνο είχε τότε ηθικολογήσει με κραυγαλέο λαϊκισμό, μιλώντας για "μερμήγκια" και "τζιτζίκια". Η Ελλάδα είχε, βεβαίως, καταλυτικές ευθύνες που είχε μετατραπεί σε αδύναμο κρίκο. Οι παθογένειες των αδύναμων κρίκων, όμως, είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι ότι –λόγω της ανισομερούς ανάπτυξης– πάντα και παντού θα υπάρχουν αδύναμοι κρίκοι. Γι’ αυτό και μετά την Ελλάδα ακολούθησαν και οι άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, διαψεύδοντας τον τότε ισχυρισμό του ευρωιερατείου ότι η Ελλάδα ήταν ειδική περίπτωση.

Σε δύο βάρκες η Γερμανία

Το 2010, η Ευρωζώνη είχε την ευκαιρία να προχωρήσει σε διορθωτικές παρεμβάσεις με σκοπό να ενισχυθεί το ενοποιητικό εγχείρημα. Αντ’ αυτού, όμως, η Γερμανία επέβαλε λύσεις που ήταν συμβατές με τον οικονομικό εθνικισμό της. Η Ευρωζώνη δεν αντέδρασε ως πραγματική ένωση. Γι’ αυτό και τότε οι Αγορές είχαν επιτεθεί και στους άλλους αδύναμους κρίκους.

Μετά από τόσα χρόνια, ο απολογισμός της καθιέρωσης του ευρώ μιλάει από μόνος του. Ωφελημένες είναι οι πιο ανταγωνιστικές οικονομίες, με πρώτη τη γερμανική, και ζημιωμένες οι οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η ανισορροπία αυτή συνιστούσε από μόνη της ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Αρνούμενες να πληρώσουν το κόστος της διάσωσης του ευρώ, οι χώρες του ευρωπαϊκού πυρήνα είχαν οχυρωθεί πίσω από τη μονοδιάστατη λιτότητα, η οποία, όμως, ισοδυναμούσε με ασύμμετρο οικονομικό πόλεμο εναντίον του ευρωπαϊκού Νότου.

Η πολιτική αυτή εξυπηρέτησε βραχυμεσοπρόθεσμα τα συμφέροντα του ευρωπαϊκού πυρήνα, αλλά με κοινοτικά κριτήρια ήταν καταστροφική. Το Βερολίνο και οι σύμμαχοί του πατούσαν και πατάνε σε δύο βάρκες. Θέλουν τα πλεονεκτήματα του ευρώ, αλλά όχι και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η ύπαρξη του κοινού νομίσματος. Η πολιτική τους περνούσε, επειδή τα θύματα του ασύμμετρου πολέμου αντιδρούσαν περισσότερο ή λιγότερο υποτονικά. Πρώτον, επειδή η μακρά περίοδος ευημερίας είχε αμβλύνει τα αντανακλαστικά τους. Δεύτερον, επειδή είχαν τότε αρκετά να χάσουν.

Όσο οι κοινωνικές αντιδράσεις παρέμεναν υποτονικές οι άρχουσες ελίτ των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας χρησιμοποιούσαν την κρίση όχι τόσο για να επιβάλλουν επιβεβλημένες μεταρρυθμίσεις και να αλλάξουν την πολιτική της Ευρωζώνης, όσο για να προωθήσουν μέτρα με ταξικό πρόσημο. Εκτός αυτού, ήταν τόσο ιδεολογικά και λειτουργικά ταυτισμένες με το ευρωπαϊκό οικοδόμημα που αδυνατούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι η γερμανική ηγεμονία και η μονοδιάστατη λιτότητα ουσιαστικά ναρκοθετούσαν το ενοποιητικό εγχείρημα. Με τη συμπεριφορά τους επιβεβαίωναν την πολιτική τύφλωσή τους. Έβλεπαν τα δένδρα κι όχι το δάσος.

Φοβού τον οικονομικό εθνικισμό των Γερμανών

Η σαρωτική επιστροφή του γερμανικού εθνικισμού

Μελάς Κώστας

4 Απριλίου 2020

3381

Με την πανδημία να σαρώνει την Ευρώπη και με το Βερολίνο να αρνείται πεισματικά την έκδοση ευρωομολόγου για τη χρηματοδότηση των έκτακτων μέτρων, είναι αναπόφευκτο να επανέλθει στο προσκήνιο το λεγόμενο Γερμανικό Ζήτημα, το απεχθές αποτύπωμα που η μεγάλη αυτή χώρα έχει αφήσει στην ιστορία του 20ου αιώνα.

Είναι κοινός τόπος η επισήμανση ότι μετά την ενοποίηση της Γερμανίας άλλαξε ο τόνος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας. Άρχισαν να εμφανίζονται εκ νέου προβληματισμοί και θέματα που είχαν ξεχασθεί μετά την καταλυτική ήττα στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στο βιβλίο του “Η εξωτερική πολιτική της Γερμανίας. Επιστροφή στη διεθνή σκηνή”, ο Gregor Schollgen γράφει:

«Η ενοποίηση των δύο γερμανικών κρατών, η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού κράτους αποτελούσε τον κυρίαρχο στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας, ο οποίος ήταν διατυπωμένος με σαφήνεια στο Προοίμιο του Θεμελιώδους Νόμου (Σύνταγμα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας), και αυτό σε μια εποχή, κατά την οποία η επίτευξη του φαινόταν τελείως απίθανη.

»Ακολουθώντας πιστά την παράδοση του 19ου αιώνα, ο όρος “έθνος” δήλωνε την ένωση των Γερμανών σε ενιαία πολιτική κοινότητα στη βάση της καταγωγής, των κοινών γλωσσικών, πολιτισμικών, οικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών και, φυσικά, της νεότερης ιστορίας που τους συνδέει στενά μεταξύ τους σε μια κοινή μοίρα.

»Ως σημείο αναφοράς παρέμενε το Γερμανικό Ράιχ που είχε ιδρυθεί το 1871. Σύμφωνα με απόφαση του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου τον Ιούλιο του 1973, το κράτος αυτό μπορεί να μην παρήκμασε μετά την άνευ όρων παράδοσή του το Μάιο του 1945 και με τα γεγονότα που ακολούθησαν αμέσως μετά. Ωστόσο, από το 1945 δεν ήταν πλέον αυτοδύναμο.

»Το ότι ο όρος “γερμανικό έθνος” διατηρήθηκε, από την εποχή της τομής στην περίοδο 1945-49 και εξής, ως σταθερά της πολιτικής σκέψης στη Γερμανία, καταδεικνύεται και από τη θεμελίωση του στο Σύνταγμα της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από το οποίο απαλείφθηκε μόλις τον Οκτώβριο του 1974, δηλαδή 25 χρόνια μετά την ίδρυση αυτού του κράτους.

Δεν πρέπει να ξεχαστεί η θυσία της Helin Bölek που πέθανε για την ελευθερία

Ο κοροναϊός σάρωσε τα πάντα, ακόμη και τις θυσίες ανθρώπων για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Οι δημοκρατικές χώρες δεν πρέπει να κλείνουν τα μάτια σ' αυτό που γίνεται από το καθεστώς Ερντογάν

Βασίλης Σ. Κανέλλης

Κάθε μέρα ανακοινώνεται ο αριθμός των θυμάτων από τον κοροναϊό σε όλο τον κόσμο. 60 χιλιάδες, 62 χιλιάδες κι ένας, και δύο και πενήντα.

Από προχθές, όμως, υπάρχει ένα ακόμη «θύμα» της πανδημίας που δεν πρόκειται να μπει σ’ αυτή τη λίστα γιατί δεν πέθανε από κοροναϊό, αλλά αυτός ο αόρατος εχθρός «έσβησε» τη φωνή της.

Ο λόγος για την τραγουδίστρια από την Τουρκία, Helin Bölek, η οποία μόλις στα 28 της χρόνια πέθανε έπειτα από 288 ημέρες απεργίας πείνας.

Ένα νεαρό, ταλαντούχο κορίτσι από τη γειτονική μας χώρα που ήθελε να τραγουδάει ελεύθερα, που διώχθηκε αυτή και το συγκρότημά της από το καθεστώς Ερντογάν και που επέλεξε αυτή την ακραία μορφή αντίδρασης και αντίστασης απέναντι στο βαθύ κράτος του Σουλτάνου.

Αν ο πλανήτης δεν ζούσε τον εφιάλτη του κοροναϊού, η Bölek θα ήταν σήμερα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης σε ένα φασιστικό καθεστώς το οποίο, με τη δημοκρατική ομπρέλα των εκλογών που κερδίζει συχνά – πυκνά ο Ερντογάν, παίρνει επίσημα θέση ανάμεσα στα πολιτισμένα κράτη.

Ο μεγάλος σεισμός του 1886 στους Γαργαλιάνους και τα Φιλιατρά [σκίτσα της εποχής]

Από  τα « Τετράδια Ιστορίας» του Παναγιώτη Α. Κατσίβελα, ιατρού

Στις 15 Αυγούστου του 1886 ,20 λεπτά πριν τα μεσάνυκτα  έπληξε την Μεσσηνία και την Ηλεία ισχυρός σεισμός  έντασης (Μ 7,5 ) . Οι Γαργαλιάνοι τα Φιλιατρά η Χώρα  και άλλα 123 χωριά καταστράφηκαν .

326 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 796 τραυματίστηκαν . 6000 σπίτια κατέρρευσαν  ή υπέστησαν σοβαρές βλάβες .

 Στην περιοχή του Αγρίλη εκδηλώθηκε τεράστιο θαλάσσιο κύμα .που σήμερα θα το αποκαλούσαμε τσουνάμι .

Στην περιοχή του Μαράθου εσχίστη  το έδαφος ,απ’  οπού ανάβλυζε γλυκό νερό

Βλάβες υπέστησαν και ο Πύργος, η Μαραθόπολη, η Πύλος, η Καλαμάτα, η Κορώνη, η Μεθώνη, τα νησιά Στροφάδες κ.ά.

Ο σεισμός έγινε έντονα αισθητός σε: Ζάκυνθο, Κεφαλονιά, Πάτρα, Ιωάννινα και Ηράκλειο, ενώ έγινε αισθητός και σε Τεργέστη, Μάλτα, Συρία, Αλεξάνδρεια, Κάιρο και Μικρά Ασία.

Οι μετασεισμοί που ακολούθησαν προκάλεσαν ακόμα περισσότερες βλάβες σε κτίρια. (αρχείο ΟΑΣΠ)

Η κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη προσπάθησε, να αντιδράσει, στέλνοντας πολεμικά πλοία με ανθρώπινο δυναμικό, σκηνές και ξυλεία στην περιοχή της Μεσσηνίας.

Η καταστροφή όμως είναι τόσο μεγάλη, καθώς ολόκληρα χωρία και κωμοπόλεις έχουν κυριολεκτικά ισοπεδωθεί, που το φτωχό και μικρό κράτος δεν μπορεί να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

Η εφημερίδα «το Άστυ»(*) από τις πρώτες στιγμές  έστειλε ανταποκριτή και μάλιστα τον ζωγράφο Οδυσσέα   Φωκά(**) ο οποίος με σκίτσα απέδωσε  πλήρως την έκταση της τραγωδίας και της καταστροφής  . Επί πλέον μας δίνει σήμερα πολύ σημαντικές πληροφορίες με τα σκίτσα του για την αρχιτεκτονική των κτηρίων, όπως και για την αρχιτεκτονική του χώρου .

Αντί της χρήσης της φωτογραφίας ,που τότε για να γίνει χρειαζόταν πολύ μεγάλος εξοπλισμός και προϋποθέσεις ,χρησιμοποιούνταν  καλλιτέχνες  ζωγράφους ή σκιτσογράφους  που ζωγράφιζαν- σκιτσάριζαν , τα γεγονότα  κάνοντας έτσι πιο ζωντανά τα ρεπορτάζ .

Θα δημοσιοποιήσω τα κείμενα   και τις φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα ΤΟ ΑΣΤΥ και τις φωτογραφίες που ανάγκη σχολιασμού,  ως προς την τραγωδία, δεν  έχουν .Να επισημάνω ότι στην εφημερίδα «το Άστυ» ουδέν άλλο κείμενο ανευρέθη .

                 Ο ΣΟΥΡΗΣ ΓΙΑ ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΥΣ

Γράφει Ο  Γεώργιος Σουρής για τον Μάραθο και τους  Γαργαλιάνους στο ποίημα  « οι Σεισμοί»(  τον Αύγουστο του1886 ) στο «Ρωμηό»

 «….Συ ,Κυριε , οπου την γην ολιγον επιβλέπεις,

και τρεμ’ η Μαραθουπολις και ολ’οι Γαργαλιανοι,

οπου το α ν τ ε σ τ α τ ο υ ς κ β ο της σφαιρας ανατρεπεις

κι ο βασιλευς κι ο σκουπιδας σαστιζει και τα χανει,

ειπε μου Συ, οπου το παν ενωπιον σου κλινει,

με τουτα τα κουνηματα ο κοσμος τι θα γινη?

…»

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση μπορείτε να βρείτε  το ποίημα πλήρες .

https://el.wikisource.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CE%AF

                Ο ΙΩΑΝΝΗΣ  ΠΟΛΈΜΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΦΙΛΙΑΤΡΑ

Ο Ιωάννης Πολέμης γράφει στο Άστυ για την τραγωδία με το ψευδώνυμον Guerrier της  24 Αυγούστου 1886 αριθ.                 Φύλλου 49

Ξύπνα

Τζωρτζ Σόρος, ο Νονός

Μια βάφτιση με ιδιαίτερο νόημα, από το μακρινό Φθινόπωρο του 2009

Του Γιώργου Ρακκά

Στο μακρινό Φθινόπωρο του 2009, η οικογένεια Στυλιανού Ζαββού (προέδρου του Solidarity Now) – Σοφίας Δοξιάδη βάφτιζε την κόρη τους, Σοφία Ισαβέλλα. Το κοσμικό γεγονός θα είχε απασχολήσει μόνον τα περιοδικά εκείνα που καταπιάνονται με τον βίο των ελίτ, αν ένας από τους δύο νονούς δεν ήταν άνθρωπος με ιδιαίτερη οικονομική και πολιτική εξουσία, διεθνούς μάλιστα βεληνεκούς – ο γνωστός και μη εξαιρετέος, Τζωρτζ Σόρος.

Ο Σόρος, καταφθάνοντας στην Ελλάδα, μόνο με την βάφτιση δεν ασχολήθηκε. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της ελληνο-αμερικανικής National Herald, ο Σόρος θα πραγματοποιήσει αλλεπάλληλες συναντήσεις και γεύματα εργασίας όπου θα συγκεντρώσει γύρω του την αφρόκρεμα της ελληνικής πολιτικής και οικονομικής ελίτ, μιας και στην κυβέρνηση τότε βρισκόταν το, εξαιρετικά φιλικά διακείμενο προς αυτόν, ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου του νεότερου. Οι σχέσεις μεταξύ των δύο ήταν ιδιαίτερες στενές, από την εποχή της θητείας του τελευταίου στο υπουργείο Εξωτερικών της χώρας, στην τελευταία περίοδο της κυβέρνησης Σημίτη. Ο Παπανδρέου θα αξιοποιήσει και έναν άνθρωπο με σημαντική διαδρομή στο δίκτυο Σόρος, τον Άλεξ Ρόντος. Το δίδυμο του υπουργού και του ειδικού του συμβούλου θα εκτοξεύσουν τη δραστηριότητα των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων στην Ελλάδα, αλλά και θα παρέχουν διευκολύνσεις στην προσπάθεια του ίδιου του Ιδρύματος για την Ανοιχτή Κοινωνία ώστε να εδραιώσει σε όλη τη Βαλκανική το δίκτυο επιρροής που ο Σόρος κατέστρωνε.

Ο Στέλιος Ζαβός και δίπλα του ο Τζόρτζ Σόρος

Στο κοσμικό γεγονός του φθινοπώρου του 2009, ο Ζαβός θα παραθέσει στην οικία του ένα γεύμα, με τον Σόρος ως τιμώμενο πρόσωπο, στο οποίο θα παραβρεθεί η ελίτ της βιομηχανίας και του εφοπλισμού για να συζητήσουν τις κυριότερες πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις ολόκληρης της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Την επομένη, κάτι αντίστοιχο θα συμβεί στην Αθηναϊκή Λέσχη, ωστόσο το αντικείμενο της συνάντησης, αυτή τη φορά, θα είναι η γεωπολιτική. Η συγκέντρωση ήταν ιδιωτική και θα κληθούν σε αυτήν πρέσβεις, υπουργοί, πολιτικοί παλαιών κυβερνήσεων καθώς και της παρούσης, δημοσιογράφοι και επιχειρηματίες. Μεταξύ αυτών, σύμφωνα με την εφημερίδα, παρόντες θα είναι και οι εξής: Οι τότε πρέσβεις των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, Ντάνιελ Σπέκχαρτ και Ντέιβηντ Λάνστσμαν, ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου, η τότε υπουργός Ναυτιλίας και Ανταγωνισμού, Λούκα Κατσέλη, ο Λουκάς Πανάρετος, που τότε εκτελούσε χρέη υφυπουργού Παιδείας, ο Πέτρος Ευθυμίου, ο Γεράσιμος Αρσένης και ο Γιάννος Παπαντωνίου, ακόμα, από το ΠΑΣΟΚ. Από την ΝΔ, θα παραβρεθούν ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και ο βουλευτής και σημερινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης. Τον κλάδο των εφοπλιστών εκπροσωπούσαν οι εφοπλιστές Γιώργος Εμπειρίκος, Νικόλας και Αντώνης Λαιμός, Γιώργος Προκοπίου, και Παναγιώτης και Νικόλας Τσάκος, ενώ επίσης παρόντες από τον επιχειρηματικό κόσμο ήταν ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος (τότε πρόεδρος του ΣΕΒ), ο Ευθύμιος Βιδάλης (αντιπρόεδρος του Solidarity Now και συνέταιρος του Ζαββού στην εταιρία Zeus Capital), ο Τάκης Κανελλόπουλος, ο Αναστάσης Λεβέντης, ο Πάνος Μαρινόπουλος, ο Γιώργος Περιστέρης και ο Ευτύχης Βασιλάκης.

Ο Φανούρης Και Το Σόι Του 1957

Ελληνική διανόηση και αλλαγή παραδείγματος

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενό του, το 1889, ο κορυφαίος ιστορικός Κων/νος Παπαρρηγόπουλος αναδεικνύει την αντίθεση ανάμεσα στο σώμα των διανοουμένων της εποχής του και την κοινή λαϊκή συνείδηση για το ζήτημα της ιστορικής συνέχειας ή ασυνέχειας του ελληνικού έθνους και ειδικότερα το κρίσιμο θέμα του «μεσαιωνικού Ελληνισμού», δηλαδή της βυζαντινής περιόδου. Η κυρίαρχη τάση στη διανόηση των πρώτων δεκαετιών του ελεύθερου πολιτικού βίου των Ελλήνων στη σύγχρονη εποχή –που ήταν και επικρατούσα τάση της άρχουσας τάξης εκείνης της περιόδου όπως αναλύει ο αρχιτέκτονας-πολεοδόμος Δημήτρης Μάρτος στις μελέτες του για τον αθηναϊσμό και τον δυτικό ιμπεριαλισμό– ευθέως επηρεασμένη από την κατεύθυνση της Δυτικής ιστορικής επιστήμης (αλλά και της αποικιακής συγκρότησης της Δύσης αφετηριακά σε βάρος των χώρων του ελληνισμού), με πλέον εμβληματικό το έργο του Φαλλμεράιερ –όπως προσαρμοζόταν από την κυρίαρχη εγχώρια διανοητική τάση- ήταν η απόρριψη του «μεσαιωνικού Ελληνισμού». Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Παπαρρηγόπουλος «αγωνίζονται να συναρμόσωσι τον νέον Ελληνισμόν μετά του αρχαίου δι’ εναερίου τινός και αοράτου γέφυρας». Η άποψη αυτή βρισκόταν σε προφανή αντίθεση με το εθνικο-λαϊκό σώμα, τις μνήμες και τις απελευθερωτικές προσδοκίες των ανθρώπων. Το έργο του Κων/νου Παπαρρηγόπουλου, όπως και του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου, συνιστούσε μια επιστημολογική τομή, μια αλλαγή παραδείγματος, η οποία περιγράφεται υποδειγματικά στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του Κώστα Βεργόπουλου, «Το Αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα».

Η οικείωσή της από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, τόσο υπό την ηγεμονία του ανορθωτικού-βενιζελικού κινήματος και της μεσοπολεμικής γενιάς του ’30, αλλά και από εκπροσώπους του αστικού ιδεαλιστικού ρεύματος, όσο και από την αριστερή-κομμουνιστική διανόηση από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 και κυρίως υπό την εμπειρία της παλλαϊκής εθνικο-απελευθερωτικής αντίστασης και πάλης στα χρόνια της Κατοχής, με τις μεταξύ τους (πολύ) έντονες διαφορές, οδήγησαν σε μια κοινή αντίληψη για το ζήτημα της πολιτισμικής συνέχειας του ελληνικού έθνους μέσα από την ιστορικότητά του, σε μια συνάρθρωση διανόησης, λαϊκού αλλά και αστικού αισθήματος. Μια εν αντιθέσει ενότητα, σύμφωνα με την ορολογία του Άγγελου Ελεφάντη. Ένα συγκρουσιακό «εμείς». Στο επίπεδο της διανόησης, Παπαρρηγόπουλος, Κανελλόπουλος, Σβορώνος, σχηματικά μιλώντας.

Η εμπειρία της Δικτατορίας, η έξαρση της προπαγανδιστικής πατριδοκαπηλείας και η προδοσία-τραγωδία της Κύπρου, πυροδότησε δύο τάσεις.

Μια έξαρση της αντιιμπεριαλιστικής/εθνικολαϊκής αντι-εξαρτησιακής ιδεολογίας, απέναντι στη μετεμφυλιακή-δικτατορική δεξιά της εθνικοφροσύνης-αμερικανοσύνης, η οποία κυριάρχησε αρχικά στη μεταπολιτευτική αριστερά με όρους μαζικής οργάνωσης και κουλτούρας. Μια εκδοχή της εθνικο-λαϊκής ηγεμονικής ατμόσφαιρας ήταν ο διάλογος μαρξισμού-ορθοδοξίας στις αρχές της δεκαετίας του ’80.

Μια τάση στη διανόηση κυρίως στο χώρο της ανανεωτικής κομμουνιστικής αριστεράς – χωρίς να συγκροτεί ενιαίο ερμηνευτικό ρεύμα – επικέντρωνε στην επιστημονική κριτική του εθνικο-λαϊκού αφηγήματος και του αντι-εξαρτησιακού σχήματος στην Αριστερά, μέσα από την αντι-λαϊκιστική θεώρηση και τη στενά ταξική σύλληψη της ελληνικής πραγματικότητας.

Η αδυναμία ιδεολογικο-πολιτικής ολοκλήρωσης του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ ως χώρου συνάρθρωσης της θεωρίας της εξάρτησης και εθνικο-λαϊκών εμπειριών και κατ’ εξοχήν φορέα εθνικής και κοινωνικής απελεύθερωσης με όρους μαζικούς, η κρατικοποίηση, η ήττα και ο σταδιακός μεταμορφισμός του, σε συνδυασμό με το διεθνές «89» και την επικράτηση της παγκοσμιοποίησης, οδήγησαν σε μια μεγάλη τομή στην εξέλιξη της εγχώριας αριστερής διανόησης ειδικά στο κρίσιμο ζήτημα της θεώρησης του έθνους. Κυριάρχησε η μοντερνιστική θεωρία για το έθνος, που είχε παραχθεί 10-20 χρόνια πριν στα αγγλοσαξωνικά κυρίως πανεπιστήμια (Γκέλνερ, Μπ. Άντερσον, Χόμπσμπαουμ, Κεντούρι), δηλαδή το έθνος ως κατασκευή-επινόηση αφετηριακά της νεωτερικότητας στα τέλη του 18ου αιώνα, είτε της βιομηχανικής επανάστασης και της αστικής τάξης, είτε του κράτους και της εθνικιστικής ιδεολογίας. Μια θεωρία η οποία έχει ήδη δεχθεί καταλυτική κριτική από τη θεωρία του εθνοσυμβολισμού (Σμιθ).

Αϊσέ Ιμάμ: “Δεν ξέρετε πως είναι να βάζεις ελληνική σημαία στα Πομακοχώρια”…

Από το defencepoint.gr 

«Με κοροϊδεύετε ότι κάνω ορθογραφικά λάθη, όμως δεν ξέρετε πως είναι να βάζεις στο μπαλκόνι σου -στα Πομακοχώρια- την Ελληνική σημαία. Να είσαι ενάντια σ’ όλο το χωριό. Ενάντια στο Τουρκικό Προξενείο. Ενάντια σε αυτούς “που το παίζουν” Τούρκοι», γράφει η Αϊσέ Ιμάμ από τα Πομακοχώρια Ξάνθης

Η Αισέ είναι απ’ τα Πομακοχώρια Ξάνθης. Το κείμενο δημοσίευσης που έγραψε στο facebook το κοροϊδεύουν. Δύσκολα διαβάζεται. Όχι τόσο για τα ορθογραφικά και συντακτικά λάθη. Όσο για τον κόμπο που προκαλεί στον λαιμό. Πλημμυρίζει όμως από ανθρώπινη περηφάνια. Σ’ ένα τόπο που οι Πομάκοι μαθητές, καλούνται να μάθουν στα σχολεία και να μιλούν στη ζωή τους Πομάκικα, Τουρκικά, Ελληνικά, Αραβικά, αλλά και Αγγλικά. Η Αισέ αναφέρει:

«…. Εσείς συνεχίζετε να με κοροϊδεύετε ότι δεν ξέρω να γράφω. Εσείς όμως δεν ξέρετε πως είναι να βάζεις στο μπαλκόνι σου -στα Πομακοχώρια- την Ελληνική σημαία. Να είσαι ενάντια σ’ όλο το χωριό. Ενάντια στο Τουρκικό Προξενείο. Ενάντια σε αυτούς «που το παίζουν» Τούρκοι, μόνο και μόνο να παίρνουν χρήματα, δύναμη και «προνόμια».

“Εγώ λοιπόν που κοροϊδεύετε ήρθα αντιμέτωπη μ’ όλη την Θράκη. Γιατί εσείς δεν ξέρετε τι είναι στην δική μας κοινωνία, να είσαι Πομάκα μουσουλμάνα χωρισμένη και με παιδί… Να κρεμάσει γυναίκα στο χωριό την Ελληνική σημαία στο μπαλκόνι της. Να το πληρώνω καθημερινά με τη ζωή μου και τη ζωή του γιου μου. Να έχω μάθει όσο κανείς τις λέξεις ρατσισμός, μπούλινγκ, λεκτική και σωματική κακοποίηση. Να μου κάνουν συνέχεια μηνύσεις, προσβολές. Να με έχουν οδηγήσει στη φτώχεια και στην ανέχεια, γιατί κανείς δεν δίνει δουλειά, ούτε βοήθεια, ούτε συναναστροφή μαζί μας.

“Εγώ τολμώ να λέω σε όλους: Εμένα με λένε Αισέ Ιμάμ. Σε όποιον αρέσει! Τολμώ να λέω ότι είμαι Ελληνίδα και δεν φοβάμαι. Μακάρι κάποιος να μπορούσε να δει τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια. Αυτή η χώρα ανήκει και σε μένα και θέλω να ανήκει και στα δικά μου παιδιά και εγγόνια…..».

Μεταναστευτικό και εθνομηδενιστική Αριστερά

Του Δημήτρη Μάρτου

Η αποχώρηση των μεταναστών από τα ελληνικά σύνορα, είτε εξαιτίας του κορονοϊού, επειδή αυτός αποδυνάμωσε το επιχείρημα της ελεύθερης διακίνησή τους, είτε γιατί η Τουρκία ικανοποιήθηκε οικονομικά από την Ευρώπη, όπως διατείνεται ένα μέρος του γερμανικού τύπου, είναι προσωρινή. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, θα τους ξαναφέρουν, όσους βέβαια καταφέρουν να γλυτώσουν από την αντικορονοϊκή πολιτική της ερντογανικής παρέας.

Αυτό το κείμενο είναι μια κριτική στα εθνικά αντανακλαστικά ομάδων της ελληνικής Αριστεράς, με αφορμή τη στάση τους στη λεγόμενη «μεταναστευτική κρίση».

Η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, σε πρόσφατο κείμενό της, αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό με το «σύνθετο χαρακτήρα του ως ανθρωπιστικό, ταξικό και διεθνές ζήτημα», αλλά όχι και... εθνικό. Γιατί αυτή η πρεμούρα ενάντια σε ό,τι είναι εθνικό; Γιατί οι μετανάστες, τους οποίους κινητοποιεί και διακινεί η Τουρκία, μαζί με κάποιους εμπόρους ψυχών, εργαλειοποιούνται και από παρέες Αριστερών; Αφού το μεταναστευτικό είναι «αποτέλεσμα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης» (Ιδρυτικό Συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ, 2019), μήπως οι διακηρύξεις περί ‘’ελεύθερης διακίνησης’’ δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να διευρύνουν την ασύδοτη διακίνηση κεφαλαίων και εργατικής δύναμης, που, πρωτίστως, αντιστρατεύεται τον εθνικό τους έλεγχο;

Υπάρχουν δύο μορφές εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού. Η νεοφιλελεύθερη, του δυτικού ιμπεριαλισμού και η του τουρκικού ιμπεριαλισμού.

Η νεοφιλελεύθερη εργαλειοποίηση

Είναι γνωστή η ανάπτυξη μιας νέας κεφαλαιοκρατικής και εργατικής γεωγραφίας, που επιδιώκουν τα ισχυρά κράτη της Δύσης, όπως αυτά εκφράζονται από την κουλτούρα του Νταβός και των γκόλντεν μπόυς. 

 Η νέα γεωγραφία αντιστρατεύεται την αρχιτεκτονική των εθνών-κρατών και των συνόρων, επειδή αυτά προβάλλουν εμπόδια στις ανεξέλεγκτες μετακινήσεις ανθρώπων, στην αγελοποίηση και την αποεθνικοποίησή τους. Είναι γνωστό ότι απογυμνωμένοι οι άνθρωποι από εθνικές ταυτότητες χειραγωγούνται ευκολότερα.

Σ’ αυτήν την προοπτική ευθυγραμμίζονται και εκδοχές της Αριστεράς, που προσβλέπουν μέσα από τις μεταναστευτικές ροές στην ανασυγκρότηση του αντικαπιταλιστικού οράματος, από το οποίο αντλούν το υπαρξιακό τους υπόστρωμα. Πολλοί θεωρητικοί της θεωρούν ότι στα χρόνια της παγκοσμιοποίησης, το παραδοσιακό επαναστατικό υποκείμενο, η εργατική τάξη, εκτράπηκε σε ακροδεξιές αναζητήσεις και σε εθνι(κι)σμό (έμφαση στην υπεράσπιση των εθνικών αξιών). Επόμενα, η ανασύνθεση του επαναστατικού οράματος θα γίνει με ένα νέο εργατικό υποκείμενο, τους μετανάστες, στους οποίους χαλαρώνει, αυτό που οι μαρξιστές συνήθως θεωρούσαν μια «ενοχλητική υπόθεση», η εθνική συνείδηση. Προσβλέπουν, δηλαδή, σε μια νέα παγκόσμια εργατική γεωγραφία, όπου οι παγκόσμιες ροές της εργατικής δύναμης, οι νέοι σταθμοί διαμονής και διανομής της, οι μεγαπόλεις και παγκοσμιουπόλεις, θα αναμορφώσουν τα παραγωγικά και καταναλωτικά δίκτυα και θα ανατρέψουν τις παραδοσιακές δομές, τα έθνη-κράτη, δημιουργώντας το νέο υποκείμενο, αντίδοτο στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Μερικοί το αποκαλούν «πλήθος» (Χάρντι-Νέγκρι, Η αυτοκρατορία 2000). Πολλοί, μάλιστα, νομίζουν ότι οι διακινητές των μεταναστών υποκαθιστούν τις παλαιές εργατικές ‘’πρωτοπορίες’’. Δεν λένε, όμως, πιο θα είναι το παρελθόν και η μνήμη αυτού του νέου υποκειμένου; ή δεν θα έχει; ή θα έχει τη μνήμη του Δυτικού πολιτισμού, όπως έγινε και με το προλεταριάτο του ‘’διεθνιστικού’’ κομμουνιστικού μανιφέστου, που διέψευσε τις προσδοκίες για την οικουμενική και απελευθερωτική του φύση;

Η τουρκική εργαλειοποίηση των μεταναστών

ΣΥΝΟΡΑ - ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ - ΤΟΠΙΚΟΤΗΤΑ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Παρουσίαση - μετάφραση του Κώστα Χατζηαντωνίου 

ΣΥΝΟΡΑ - ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ - ΤΟΠΙΚΟΤΗΤΑ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Την ώρα που στην Ελλάδα ένας ανόητος πρώην πρωθυπουργός δεν καταλαβαίνει τίποτα και επιμένει στην ανάγκη… παγκόσμιας διακυβέρνησης, ένας Γάλλος ευπατρίδης, ένας αληθινός Ευρωπαίος, ο Φιλίπ ντε Βιλλιέ αναλύει με συνέντευξη στην επιθεώρηση “Valeurs actuelles” τη βαθύτερη σημασία της κρίσης του κορονοϊού που διαλύει το μύθο της “ευτυχισμένης παγκοσμιοποίησης” και σηματοδοτεί την επιστροφή σ’ ένα τετράγωνο της επιβίωσης: σύνορα- κυριαρχία- τοπικότητα- οικογένεια. 

Υπενθυμίζοντας πως από το 1994 επεσήμαινε πως η παγκοσμιοποίηση είναι «ένα σύστημα καταπίεσης στο οποίο οι φτωχοί των πλούσιων χωρών επιδοτούν τους πλούσιους των φτωχών χωρών, με συνέπεια οι επιχειρήσεις να πηγαίνουν όπου η παραγωγή είναι φθηνότερη ώστε να πουλάνε όπου υπάρχει αγοραστική δύναμη», μιλά για μια παγίδα που κάποια στιγμή θα έκλεινε. Αυτή η στιγμή έφτασε: «Η παγκοσμιοποίηση, η οποία για την Ευρώπη δεν υπήρξε κάτι περισσότερο από δούρειος ίππος, ευνόησε τέσσερις θανατηφόρες κρίσεις. Τη χρηματοπιστωτική κρίση, την οικονομική κρίση, τη μεταναστευτική κρίση (μια μετανάστευση που δεν είναι πλέον εργασία, αλλά διευθέτηση που εγκαθιστά στο έδαφός μας την αντιπαράθεση δύο πολιτισμών- σκεφτείτε τον Ερντογάν, γράφει, στον οποίο έναντι έξι δισεκατομμυρίων ευρώ, η Ευρώπη ανέθεσε την αποστολή να φυλάει τα σύνορά της και επομένως, εναπόκειται σε αυτόν να ανοίξει τις κλειδαριές όποτε το θέλει) και τώρα την υγειονομική κρίση. 

Ο ντε Βιλλιέ περιγράφει την προπαγάνδα ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού ο οποίος επέλεξε πρώτα την αμερικανική και κατόπιν την κινεζική αλλοτρίωση, μέσω ενός διεθνούς καταμερισμού εργασίας που έκανε τη Γαλλία (αλλά και την Ευρώπη θα προσθέταμε) μια χώρα χωρίς επαρκή βιομηχανία, μια χώρα που δεν διαθέτει φάρμακα και ανταλλακτικά, που πωλεί τις πλατφόρμες των αεροδρομίων της και που ευνοεί την υποβάθμιση της γεωργίας σε μια αυτοκτονική αγροχημική διαδικασία. 

Σε αυτήν την κρίση –συνεχίζει ο Ντε Βιλλιέ– από την αρχή, τα θεσμικά όργανα των Βρυξελλών έχουν πέσει κάτω στο ταπί και είναι τα εθνικά κράτη που έχουν αναλάβει όλους τους μοχλούς. «Μετά το Μπρέξιτ χθες και τον κορωνοϊό σήμερα, το καθίδρυμα των Βρυξελλών είναι νεκρό. Είναι σαν μια αποκεφαλισμένη πάπια που συνεχίζει να τρέχει. Χωρίς κεφάλι και χωρίς εγκέφαλο, όμως, τίποτα δεν ζει. Το μεγάλο ερώτημα που βρίσκεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη είναι να φτιάξουμε κάτι άλλο, μια συναυλία εθνών. Σε μια συναυλία, δεν επιδιώκουμε όλοι να φυσούν την ίδια τρομπέτα, αλλά να εναρμονίζουν τους οργανικούς τους ήχους, για το λόγο ακριβώς ότι είναι όλοι μοναδικοί. Ας σταματήσουμε λοιπόν να τρέχουμε πίσω από μια ιστορία που γίνεται χωρίς εμάς».

Τι πρέπει να γίνει; Ο ντε Βιλλιέ είναι ξεκάθαρος: να αμφισβητήσουμε το κυρίαρχο αναπτυξιακό και κοινωνικό μοντέλο και να αφομοιώσουμε τα τέσσερα μεγάλα μαθήματα αυτής της κρίσης.