Του Μάνου Λαμπράκη
Σε έναν κόσμο που θεοποιεί το τεκμήριο και εμπορευματοποιεί την απουσία, που επιθυμεί να αγγίζει, να κατέχει και να διασώζει, η Εκκλησία καλείται να αντισταθεί: όχι προσφέροντας κατάλοιπα, αλλά παρουσία. Τα λείψανα και τα κειμήλια, όσο ευλαβικά κι αν τα αντιμετωπίζει η παράδοση, γίνονται προβληματικά όταν απολυτοποιούνται, και γίνονται αντιευαγγελικά, όταν αποδίδονται στον ίδιο τον Χριστό.
Στα τέσσερα Ευαγγέλια δεν υπάρχει πουθενά λατρεία αντικειμένων. Ο Ιησούς αποδομεί τη λατρεία της τοποθεσίας με ριζική φράση:
«οὐκ ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὐδὲ ἐν Ἱεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ Πατρί» (Ἰω. δ΄ 21).
Η σωτηρία δεν κατοικεί σε υλικά υπολείμματα. Ο Θεός δεν διαμένει σε αντικείμενα, διαμένει σε πρόσωπα. Ο Χριστός, σε όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής Του, δεν αφήνει τίποτα για να Τον θυμόμαστε. Ούτε λείψανα, ούτε ενδύματα, ούτε αίμα φυλαγμένο. Αντίθετα, ο χιτώνας Του διαμοιράζεται:
«ἔλαβον τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἐποίησαν τέσσαρα μέρη… καὶ τὸν χιτῶνα… οὐ ῥαφτὸς, ἀλλ᾽ ὑφαντὸς δι᾽ ὅλου ἐκ τῶν ἄνωθεν» (Ἰω. ιθ΄ 23).
Το σώμα Του δεν παραμένει στον τάφο, αλλά ανασταίνεται:
«οὔτε ἐγκατελείφθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς ᾅδου, οὔτε ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδεν διαφθοράν» (Πρ. β΄ 31).
Και στους μαθητές στους Εμμαούς, μόλις Τον αναγνωρίζουν,
«αὐτὸς ἐξέλιπεν ἀπ᾽ αὐτῶν» (Λκ. κδ΄ 31).
Δεν τους αφήνει τίποτα. Ούτε χνάρι.
Αν η Εκκλησία επιμένει να αναζητά τα σημάδια Του σε σταυρούς, κάρες, λείψανα και καρφιά, τότε έχει ήδη παραδοθεί στο φετιχισμό της απουσίας. Ο Χριστός δεν είναι απών. Δεν είναι ένα σώμα που διασώθηκε σε τεμάχια. Είναι παρών. Είναι κοινωνούμενος. Ο ίδιος ο τάφος Του γίνεται θεολογική αρχή:
«οὐκ ἔστιν ὧδε· ἠγέρθη γὰρ» (Ματθ. κη΄ 6).
Ο Μητροπολίτης Ιωάννης Ζηζιούλας τόνιζε ότι το πρόσωπο είναι σχέση και όχι ουσία. Αν αυτό ισχύει για τον άνθρωπο, πολύ περισσότερο ισχύει για τον Θεάνθρωπο. Ο Χριστός δεν επιθυμεί να γίνει αντικείμενο λατρείας, αλλά σχέση κοινωνίας. Η παθολογία της εποχής μας είναι η βία της διαφάνειας, η ανάγκη απόδειξης, που καταλύει κάθε μυστήριο. Το λείψανο δεν είναι φορέας Πνεύματος, είναι συχνά η ανασφάλεια της πίστης μεταμφιεσμένη σε ευλάβεια.
Το μόνο αληθινό κειμήλιο του Χριστού είναι το Άγιο Ποτήριο.
Όχι ως αντικείμενο, αλλά ως λειτουργική συνθήκη Παρουσίας.
Όχι ως μνημείο, αλλά ως Πράξη κοινωνίας.
Όχι ως ανάμνηση ενός παρελθόντος Σώματος, αλλά ως μετοχή στο Αναστημένο Σώμα.
Ο Χριστός δεν άφησε πίσω Του τίποτα, γιατί δεν ήθελε να Τον ακολουθούμε μέσα από κατάλοιπα. Ήθελε να Τον γευόμαστε ζωντανό. Ο Χριστός δεν κείται, συνίσταται. Δεν διαφυλάσσεται, μεταδίδεται. Δεν αναπαύεται, επι-καλείται.
Γι’ αυτό και η Εκκλησία δεν υπάρχει για να φυλάττει τεκμήρια, αλλά για να γίνεται τόπος επιδημίας του Ζώντος. Και η μόνη προσκύνηση που της αναλογεί δεν είναι προς αντικείμενα, αλλά προς το μυστήριο της Αγάπης που δεν διατηρείται, αλλά προσφέρεται.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.