Η πρόκληση της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958: οι απόγονοι του πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 (3)

27 Ιανουαρίου 2026

Αζίζ Σαχ – Η πρόσφατη κυπριακή ιστορία έχει διαμορφωθεί από τρεις ή πέντε ψευδείς ειδήσεις.

Όπως οι προκλήσεις της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958, η σφαγή του Γκιόνελι στις 12 Ιουνίου 1958, ο βομβαρδισμός του Τουρκικού Γραφείου Ειδήσεων στις 7 Ιουνίου 1958 και ο βομβαρδισμός των τζαμιών Μπαϊρακτάρ και Ομέργκε στις 25 Μαρτίου 1962...

Στις 21 Ιανουαρίου 1958, τα συνθήματα «Ζήτω Ένωση», «Ζήτω Μακάριος», «Ζήτω Γρίβας» και «Ζήτω ΕΟΚΑ» ήταν γραμμένα στην πύλη και στους τοίχους του Τουρκικού Λυκείου.

Στη συνέχεια, οι φοιτητές πραγματοποίησαν συγκέντρωση με τουρκικές σημαίες. Η συγκέντρωση έγινε βίαιη, τραυματίστηκαν φοιτητές και συνελήφθησαν 11 άτομα.

Ο Οσμάν Όρεκ, Γενικός Γραμματέας του Κόμματος των Τουρκοκυπρίων, απέστειλε τηλεγράφημα διαμαρτυρίας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο Δρ. Κιουτσούκ, ένας αυτονομιστής που βρισκόταν στην Άγκυρα εκείνη την εποχή,

-«Πώς τολμούν οι Έλληνες να γράφουν αυτά τα πράγματα στους τοίχους του τουρκικού λυκείου... Από εδώ και στο εξής, θα πολεμάμε μέχρι τέλους, είτε με διχοτόμηση είτε με θάνατο», λέει.

Μαρία Καρυστιανού:Κίνδυνος ανεπίτρεπτων παραχωρήσεων στις “Πρέσπες του Αιγαίου”.

Θα της πουν πάλι με αυταρχικό τρόπο ότι δεν δικαιούται να ομιλεί για τα εθνικά!

Αλλά τα ερωτήματα αυτά βασανίζουν κάθε ευαίσθητο Έλληνα πολίτη που έχει συνείδηση της τραγικής υποχωρητικότητας έναντι των τουρκικών απειλών εδώ και δεκαετίες.

Θα έπρεπε να τίθενται καθημερινά και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης αλλά ανεξήγητα τα περισσότερα σιωπούν αν δεν ταυτίζονται με την κυβέρνηση.

Γερομοριάς 

Η δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού:

Στον απόηχο της  θλιβερής  επετείου των Ιμίων που είναι σύμβολο  μνήμης, σύμβολο  τιμής ηρώων, σύμβολο εθνικού καθήκοντος και αγάπης για την Ελλάδα.

Η ίδια η ιστορία μας διδάσκει  το επαπειλούμενο κόστος από τις απειλές πολέμου σε βάρος της χώρας. 

Παρά ταύτα η αδράνεια, αλλά και η κρυφή ατζέντα της Κυβέρνησης, προάγουν αργά και σταδιακά:

 α) τη μη κατανόηση και ενάσκηση  των έννομων ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και 

 β) τον υποχωρητικό διάλογο και την διαπραγμάτευση της διαχρονικά απειλούμενης εθνικής κυριαρχίας και  εθνικής ασφάλειας του ελληνισμού.

Όταν ο ίδιος ο ΠΘ της Ελλάδας προεξοφλεί από το 2023 στην Τουρκία ότι:

 «Οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου, μπορεί ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις, οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

 

Όταν είναι σε ισχύ εισβολή και κατοχή στην Κυπριακή Δημοκρατία, απειλή πολέμου (casus belli) της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, Τουρκολυβικό μνημόνιο και Γαλάζια πατρίδα.

ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ

Η νευρωτική αποστασιοποίηση από οτιδήποτε ελληνικό. 

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η επέτειος των Ιμίων δεν επιστρέφει μόνο ως διπλωματικό επεισόδιο ή ως μια κρίση. Επιστρέφει ως καθρέφτης. 

Όχι για το τι χάθηκε τότε, αλλά για το πώς έχουμε μάθει να στεκόμαστε απέναντι στο συλλογικό εαυτό μας.

Η εικόνα της σημαίας που «την πήρε ο άνεμος» δεν είναι απλώς ένα συμβάν. Είναι μια φράση-καταφύγιο. Ένας τρόπος να αποφύγουμε το βλέμμα. Να μη χρειαστεί να πούμε τι έγινε, ποιος αποφάσισε, πώς διαχειριστήκαμε την ευθύνη. Να μην χρειαστεί να ζητήσουμε θεσμική λογοδοσία-επειδή ξέρουμε ότι αυτή δεν θα υπάρξει ποτέ. Να μη χρειαστεί, κυρίως, να μιλήσουμε σοβαρά για το «εμείς». «Να μην μπλέξουμε», αν με εννοείς. Ένα ακόμη "μπάζωμα" της αλήθειας!

Κάπως έτσι, στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, η αυτοκριτική -απαραίτητη και υγιής- γλίστρησε αθόρυβα σε κάτι άλλο. 

Σε μια νευρωτική αποστασιοποίηση από οτιδήποτε ελληνικό.

Να μιλήσεις για συλλογικότητα/κοινωνία/λαό -πολύ περισσότερο Έθνος- και να σπεύσεις να προσθέσεις ειρωνεία.

Να μιλήσεις για ιστορία και να νιώθεις ότι πρέπει να απολογηθείς.

Να μιλήσεις για κυριαρχία και να φοβάσαι μήπως χαρακτηριστείς φασίστας.

Σαν να αφαιρείς "μετά βδελυγμίας" το "Ε" από το "ΕΑΜ" και σου μένει μονάχα ένα αμήχανο και μικρό "αμ". 

Δεν πρόκειται για ωριμότητα. Πρόκειται για εσωτερίκευση μιας απαξίωσης που βαφτίστηκε ρεαλισμός ή και πρόοδος.

Όταν ένα συλλογικό σώμα μαθαίνει να βλέπει τον εαυτό του κυρίως μέσα από το βλέμμα των ανώτερων άλλων, τότε η σκέψη του αποικιοποιείται. Όχι το έδαφος - το φαντασιακό.

Η αξία μετριέται με εξωτερικούς δείκτες.

Η σοβαρότητα κρίνεται από ξένες προσδοκίες.

Το πρώτο ερώτημα δεν είναι «τι είμαστε;», αλλά «τι θα πουν;».

Σ’ αυτό το πλαίσιο, η σημαία δεν γίνεται σύμβολο ευθύνης. Δεν γίνεται συν-βολο, που "βάζει/συνδέει μαζί". 

Γίνεται αμηχανία. 

Οπότε, ή θα τη λατρέψει κανείς φετιχιστικά, ή θα αποστρέψει το βλέμμα του για να μη τον παρεξηγήσουν. 

Η νηφαλιότητα εξαφανίζεται.

Τελώνου Και Φαρισαίου

Τελώνης καί Φαρισαῖος

Πόσο εὔκολο τρόπο διάλεξε γιά νά σωθεῖ ὁ Φαρισαῖος! 

Εὐκολότερο κι ἀπὸ τὸν πιὸ εὔκολο τρόπο πού ὁδηγεῖ στήν καταστροφή!

 Ἀπ’ ὅλες τίς ἐντολές πού ἔδωσε ὁ Θεὸς στούς ἀνθρώπους, μέσω τοῦ Μωυςῆ, αὐτός διάλεξε τίς δύο εὐκολότερες. Στήν πραγματικότητα ὅμως δέν τηρεῖ καμιά. Ὁ Θεὸς δέν ἔδωσε τίς δύο αὐτὲς ἐντολὲς ἐπειδὴ ὁ ἴδιος εἶχε ἀνάγκη νά νηστεύουν καὶ νά δίνουν τὸ δέκατο τῆς περιουσίας τους οἱ ἄνθρωποι. Αὐτὸ εἶναι τὸ μόνο πού δὲν χρειάζεται ὁ Θεός. Δέν ἔδωσε τίς ἐντολὲς αὐτὲς στούς ἀνθρώπους σὰν αὐτοσκοπό, ἀλλὰ – ὅπως καί τίς ἄλλες ἐντολὲς- γιά νά καρποφορήσουν στήν ταπείνωση, στήν ὑπακοὴ στόν Θεό, στήν ἀγάπη γιά Ἐκεῖνον καὶ γιά τὸν ἀνθρωπο.

Μέ λίγα λόγια, τὶς ἐντολὲς ὁ Θεός τίς ἔδωσε γιά νά διεγείρουν, νά μαλακώσουν καὶ νά φωτίσουν τίς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.Ὁ Φαρισαῖος τηροῦσε τίς ἐντολὲς χωρὶς σκοπό. Νήστευε κι ἔδινε τὸ δέκατο τῆς περιουσίας του, ἀλλὰ μισοῦσε τοὺς ἄλλους, τοὺς περιφρονοῦσε, στάθηκε μέ ἀλαζονεία μπροστὰ στόν Θεό. Παρέμεινε ἕνα ἄκαρπο δέντρο. Ὁ καρπὸς δέν ἔγκειται στήν νηστεία, ἀλλὰ στήν καρδία.Ὁ καρπὸς δέν προκύπτει ἀπὸ τήν συγκεκριμένη ἐντολὴ ἀλλ’ ἀπὸ τὴν καρδία. Ὅλες οἱ ἐντολὲς κι ὅλοι οἱ νόμοι ὑπάρχουν γιά νά βελτιώνουν τὴν καρδία. Νά τήν θερμαίνουν, νά τήν φωτίζουν, νά τὴν ποτίζουν, νά τὴν περιχαρακώνουν, νά τήν σπέρνουν, νά τὴν καλλιεργοῦν. Κι ὅλ’ αὐτὰ μόνο καὶ μόνο γιά νά καρποφορήσει ὁ ἀγρὸς τῆς καρδίας, ν’ ἀνάπτυχθεῖ καὶ νά ὡριμάσει ὁ καρπός.

Ὅλα τὰ καλὰ ἔργα εἶναι μέσα, δέν εἶναι σκοπός· εἶναι ἡ μέθοδος, ὄχι ὁ καρπός. Σκοπός εἶναι ἡ καρδία πού φέρει τὸν καρπό.

Ὁ Φαρισαῖος μέ τὴν προσευχὴ του δέν πέτυχε τὸν ἐπιδιωκόμενο σκοπό. Δέν ἀποκάλυψε τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς του, ἀλλὰ τὴν ἀσχήμια της.

Φύλο και Πόλεμος των Σεξουαλικών Διακρίσεων

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2026

ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΠΕΚΙΟΛΙ

Η δημιουργική καταστροφή είναι μια έκφραση του Γιόζεφ Σουμπέτερ που περιγράφει τη συνεχή κίνηση του καπιταλισμού προς την αλλαγή. Η έννοια είναι θεμελιώδης για την οικοδόμηση της Νέας Παγκόσμιας Τάξης σε κάθε σφαίρα της κοινωνίας, από τις επιχειρήσεις έως την επιστήμη, τη λογοτεχνία, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τον κινηματογράφο, την πολιτική και το δίκαιο. Κάθε ίχνος της προηγούμενης τάξης πραγμάτων πρέπει να καταστραφεί και ένας από τους κύριους μηχανισμούς είναι
το πανάρχαιο διαίρει και βασίλευε.

Η δημιουργία και η εκμετάλλευση τεχνητών διαιρέσεων εντός της κοινότητας είναι ο στόχος της εξουσίας ανά πάσα στιγμή. Η δημιουργία μιας κοσμοθεωρίας ευνοϊκής για τους στόχους μιας φιλελεύθερης-καπιταλιστικής παγκόσμιας κυβέρνησης απαιτεί την καταστροφή όλων των συστημάτων πεποιθήσεων και της κοινωνικής οργάνωσης, έως την ανατροπή κάθε υπαρξιακής, ηθικής, πολιτικής, πνευματικής, ακόμη και βιολογικής μορφής. Από αυτή την οπτική γωνία, μπορούμε να κατανοήσουμε τη φαινομενικά αφύσικη συμμαχία με τη «Νέα Αριστερά», το ηγεμονικό κίνημα στις αρχές του 21ου αιώνα.

Γεννημένη ανάμεσα στα πιο ακραία περιθώρια του μαρξισμού - τροτσκιστική και αναρχική - η Νέα Αριστερά ενσωμάτωσε άλλες εμπειρίες και επιρροές, ιδιαίτερα μια προσανατολισμένη ανάγνωση του Νίτσε και του Φρόιντ (με τον Μαρξ, τους «κυρίους της καχυποψίας») και ιδιαίτερα του γαλλικού δομισμού, από τον Ντελέζ και τον Γκουαταρί μέχρι τον Φουκώ, περνώντας από τον αποδομισμό του Ντεριντά. Ο άνθρωπος άρχιζε να θεωρείται ως μια «μηχανή επιθυμίας», η εξουσία ως «συσκευή», η κοινωνία ως «ρίζωμα» που αναπτυσσόταν χωρίς κατεύθυνση μέσα σε έναν «ομαλό χώρο», συνώνυμο για τον Ντελέζ με τον ωκεανό και την έρημο, περιοχές που κατοικούνται από νομάδες και επομένως τόπους συνεχούς αλλαγής. Ετερογένεση των σκοπών, η αρχή σύμφωνα με την οποία οι πράξεις μερικές φορές παράγουν συνέπειες αντίθετες από τους αρχικούς τους στόχους, ή απλώς η συγγένεια μεταξύ φιλελεύθερης και μεταμαρξιστικής σκέψης στο κοχλάζον καζάνι του τελευταίου, καταστροφικού μισού αιώνα.

Ένα από τα βασικά σημεία του κοινού προγράμματος, από τη δεκαετία του 1960 και μετά, ήταν μη κατάργηση της έννοιας της φυσικής οικογένειας.

Ο διαχωρισμός των πατέρων από τους γιους (το έργο του 1968) και των ανδρών από τις γυναίκες ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της δημιουργικής καταστροφής, η οποία κατέληξε σε διάλυση.

Παναγιώτης Μπάρκας: Η ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ.

Του αν. καθ. Παναγιώτη Μπάρκα

Θέλω να πιστεύω ότι το θέμα του κινήματος «Καρυστιανού» δεν μένει ψηλά στην επικαιρότητα λόγω δημοσιογραφικού κενού. Απεναντίας! Παρά τις τιτάνιες προσπάθειες αποδόμησης και υποβάθμισής του, επιμένει ως θεμελιακό υπαρξιακό ζήτημα του διαχρονικού αλλά και οικουμενικού Ελληνισμού από τη γέννησή του. Η Μαρία των Τεμπών κατάφερε να ξεπηδήσει από τον βαθύ μητρικό πόνο, αναδεικνύοντάς τον σε εθνικό πόνο διαμαρτυρίας κατά της κρατικής απολυταρχίας.

Η ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΜΑΡΙΑ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Αποτελεί ουσιώδη, μάλιστα ιστορική εξέλιξη, η μετάβαση της ίδιας της πενθούσας μάνας. Από τον δικό της πόνο, στον κοινωνικό πόνο. Δεν κινήθηκε ποτέ σε αναζήτηση εκδίκησης, αλλά δικαιοσύνης. Διαπίστωσε όμως ότι η απαίτηση για δικαίωση, για την ίδια και για τους 57 δολοφονημένους του κράτους, μέσω του αυτονόητου, της απονομής δικαιοσύνης, προσέκρουσε στο τοίχος του ελεγχόμενου από το ίδιο το έγκλημα του θεσμού της δικαιοσύνης. Από την άλλη, διανοήθηκε, όπως το σύνολο της κοινωνίας που την στήριξε σθεναρά ως υπόθεση του συνόλου, ότι δεν μπορεί να υπάρξει εν΄μέρη δικαίωση χωρίς τη συνολική δικαιοσύνη του κράτους δικαίου. Ότι αυτό το θεμελιώδες εγχείρημα επιτυγχάνεται με την αλλαγή του τρόπου συνολικής λειτουργίας αυτού του κράτους. Τα Τέμπη δεν είναι πλέον πληγή των άμεσα και έμμεσα πενθούντων, αλλά αποκάλυψαν τη σήψη του κράτους, συνέπεια της εξυπηρέτησης του δικτύου των συμφερόντων των εξουσιαστών.

Στη λογική αυτή, επιβάλλεται και η ενσάρκωση στο πρόσωπό της Καρυστιανού, έστω και ως σύμβολο, η ιστορική αυτή αναγκαιότητα.

ΕΘΝΙΚΗ ΕΝΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΈΛΛΗΝΑ

Η εξέλιξη συμπίπτει με τη συγκυριακή κατάσταση ότι ο Ελληνισμός καλείται έστω και αργά να απαλλαγεί οριστικά, από ένα κράτος που αντί να ενσαρκώνει την εθνική κυριαρχία και την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, έχει μετατραπεί σε μια διαχειριστική εξουσία ιδιοτελών και ξένων συμφερόντων.

Η εσωτερική παρακμή και οι διεθνείς εξελίξεις και συγκυρίες, υπαγορεύουν στον Έλληνα να δομήσει το ελληνικό κράτος, τέτοιο ώστε να αναλάβει επάξια την οικουμενική αποστολή του Ελληνισμού, με καθολική ελευθερία.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος:«Ὁ Θεὸς τοῦ διαβόλου»

Σύναξη ΕΚΕΣΟ Ι. Ν. Ἁγίου Γερασίμου Ἄνω Ἰλισίων Ἀττικῆς
Τρίτη 27 Ἰανουαρίου 2026

Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβ. π. Νικόλαος Λουδοβίκος, Καθηγητὴς τοῦ παιδαγωγικοῦ Τμήματος τοῦ Πανεπ. Ἰωαννίνων Θέμα: «Ὁ Θεὸς τοῦ διαβόλου»


00:00​ Καλωσόρισμα
01:54​ Oμιλία
01:27:34​ Συζήτηση

Η ελληνική μειονότητα και η διεθνής νομιμότητα

 27 Ιανουαρίου, 2026

«Ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του»

Θουκυδίδου Ιστορίαι (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου)

Του Γιώργου Κυριακού

Η διαβόητη δήλωση του Ελλαδίτη πρωθυπουργού, πως «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών» (επέμβαση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα), εισάγει μια νέα διάσταση στο νέο γεωπολιτικό γίγνεσθαι, που αφορά και τον ελληνισμό (Αιγαίο, Κύπρος, Ρουμ της Συρίας, Μαριουπολίτες κ.λπ.) και στο οποίο εντάσσεται η Βορειοηπειρωτική Κοινότητα. Η δήλωση περιφρόνησης προς το διεθνές δίκαιο θα μπορούσε να δικαιολογήσει όσα υφίσταται ο Ελληνισμός διαχρονικά από το αλβανικό κράτος. Μάλιστα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως νομιμοποιητική σύμπλευση με το καθεστώς Ράμα. Επιπρόσθετα ο κ. Συρίγος, από πολλούς υποστηριζόμενος ως «ειδικός» επί των βορειοηπειρωτικών θεμάτων, προσπάθησε να δικαιολογήσει τον πρωθυπουργό του, πως «δεν είχε πλήρη εικόνα»… Έτσι πιστώνεται η αντινομία στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Ποιο είναι όμως το αρραγές πλεονέκτημα στο οποίο βασίζεται η πολιτική μειοδοσίας;

Σύντομη αναδρομή

«Όταν χρησιμοποιώ μια λέξη», είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, «σημαίνει ακριβώς ό,τι εγώ επιλέγω να σημαίνει, μήτε περισσότερα μήτε λιγότερα». «Το ζήτημα», επέμεινε η Αλίκη, «είναι αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα». «Το ζήτημα», είπε ο Χάμπτι Ντάμπτι, «είναι να ξέρεις ποιος κάνει κουμάντο, αυτό είναι όλο».

Λούις Κάρολ, Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων

Ο Ελληνισμός στην Αλβανία –όπως και το σύνολο των Αλβανών– εκδήλωσε απέχθεια για τον κομμουνισμό μετά τη διαστροφική καπηλεία του από το καθεστώς των Χότζα-Αλία, και στράφηκε για τη «σωτηρία» του κυρίως προς τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. Πράγματι υπήρξαν «διορθωτικές» παρεμβάσεις εκ μέρους των ΗΠΑ, όπως π.χ. το 1995 για την αποφυλάκιση των «Πέντε της Ομόνοιας» [1]. Επίσης υπήρξαν παρεμβάσεις, έως και παρεμβολές, εκ μέρους των ελληνικών και ιδιαίτερα των ηπειρωτικών οργανώσεων στις ΗΠΑ, που δημιούργησαν προσδοκίες πως «θα μας απελευθερώσουν οι Αμερικανοί».

Η ιστορική εξήγηση έγκειται στο γεγονός ότι μετά την ιστορική ήττα της απόπειρας ενσωμάτωσης της ενιαίας Ηπείρου στην Ελλάδα (δεκαετία 1910), χιλιάδες ακολούθησαν το ρεύμα της μετανάστευσης στην Αμερική ιδρύοντας αδελφότητες που φρόντιζαν παραδειγματικά τα χωριά τους. Επίσης, μετά το κλείσιμο των συνόρων το 1945 από το ολοκληρωτικό καθεστώς, χιλιάδες φυγάδες, πρόσφυγες ή αποκλεισμένοι Βορειοηπειρώτες στον ελλαδικό χώρο μετανάστευσαν στις ΗΠΑ, και πίεζαν προς αποκατάσταση των δικαιωμάτων τους – ματαίως, εφόσον διαψεύστηκαν από τη στάση των ΗΠΑ στη Συνδιάσκεψη των Παρισίων [2].

ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ & ΣΙΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ "ΧΑΡΙΖΩ ΟΙΚΟΠΕΔΑ, ΞΑΝΑΓΡΑΦΩ ΧΡΕΗ"

Post2Post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς έβαλαν θεούς και δαίμονες, μαζί με κάτι χορηγούς, για να πάρει αυτοδυναμία η ΝΔ το 19. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΝΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία, αφού έχωσαν  και κάτι Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική για να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη. Μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει.

Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων εκτέλεσης όσων είχαν συμφωνηθεί με τον πρόεδρο της Turkish Petrolium Koc το 2018, ο Μητσοτάκης ακολούθησαν τα εξής:

🔺️29 Ιουλίου 2019:  επισκέπτεται τη Λευκωσία και πληροφορείται, για πρώτη φορά, από τον υπουργό Εξωτερικών (νυν Πρόεδρο), Νίκο Χριστοδουλίδη, ότι η Τουρκία προσεταιρίζεται την ηγεσία της Τρίπολης, με σκοπό την υπογραφή μνημονίου υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ο επίσης παρών, Δένδιας σημειώνει ότι ήδη προβαίνει σε παραστάσεις προς το Παρίσι και τη Ρώμη. Ο Μητσοτάκης, που δεν είχε ενημερωθεί σχετικά από την τότε διπλωματική του σύμβουλο και νυν υφυπουργό Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τονίζει στους παριστάμενους ότι θα αναλάβει προσωπικές πρωτοβουλίες στο εξωτερικό. Ο Χριστοδουλίδης, χωρίς να αποκαλύψει την προειδοποίησή του προς τον Πρωθυπουργό, περιγράφει τα επερχόμενα με τη Λιβύη και σε δηλώσεις του, στο ΡΙΚ, τις επόμενες ημέρες.

🔺️22 Αυγούστου 2019: ο Μητσοτάκης συνομιλεί με τον πρόεδρο Εμ. Μακρόν, στο Παρίσι, αλλά η “πρωτοβουλία” (για την οποία έκανε λόγο στη Λευκωσία) εξαντλείται σε μια λακωνική αναφορά. Αν και ο Μακρόν, που διέθετε εξαιρετική πληροφόρηση (λόγω της πολλαπλούς σημασίας της Λιβύης για τα γαλλικά συμφέροντα στις χώρες του Σαχελ), εμφανίστηκε πρόθυμος για συντονισμό Αθήνας-Παρισιού, ο Μητσοτάκης δεν αξιοποιεί το γόνιμο κλίμα.

🔺️23 Αυγούστου 2019: το Μέγαρο Μαξίμου λαμβάνει πληροφορίες ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας των ΗΠΑ επικρίνει τις κινήσεις της Τουρκίας στη Λιβύη, αλλά δεν προβαίνει σε κάποια κίνηση αξιοποίησης ούτε αυτής της διπλωματικής ευκαιρίας.

🔺️29 Αυγούστου 2019: ο Πρωθυπουργός επισκέπτεται το Βερολίνο, χωρίς να αναφέρει τίποτα περί Λιβύης ούτε στην καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ κατά τις συνομιλίες των δύο αντιπροσωπειών, ούτε στις δημόσιες δηλώσεις του.

🔺️2 Σεπτεμβρίου 2019: νέες πληροφορίες, από την αμερικανική πλευρά, επιβεβαιώνουν ότι “κάτι συζητείται” μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Το Μέγαρο Μαξίμου δεν επιδιώκει να μάθει κάτι περισσότερο ή να ζητήσει παρέμβαση των ΗΠΑ προς αποτροπή των χειρότερων.

🔺️26 Σεπτεμβρίου 2019: ξεχνώντας και πάλι τα περί “διεθνών πρωτοβουλιών”, ο Μητσοτάκης δεν εγείρει το ζήτημα του προετοιμαζόμενου τουρκολιβυκού μνημονίου στον γ.γ. του ΟΗΕ, Αντ. Γκουτέρες, κατά τη συνάντησή τους στη Νέα Υόρκη.

🔺️5 Οκτωβρίου 2019: οι λέξεις “Λιβύη” και “μνημόνιο” δεν διατυπώνονται από τον Πρωθυπουργό προς τον -επισκεπτόμενο την Αθήνα- υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μ. Πομπέο, αν και ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών, Φ. Ρίκερ, και ο πρεσβευτής, Τζ. Πάιατ, δίνουν επανειλημμένες “πάσες” στην ελληνική πλευρά, ρωτώντας για τη στάση της έναντι του τουρκικού ενεργειακού σχεδιασμού στη Μεσόγειο. Ίσως πρόκειται για τη μεγαλύτερη χαμένη ευκαιρία παρέμβασης των ΗΠΑ.

Ροζάβα, Κούρδοι, διασπορά και τόπος.

PolitikART: Η επαναστατική αισθητική της αντίστασης, η επαναστατική αντίσταση της αισθητικής.

Ειδικό PolitikART

Φερχάτ Μπαγκντέι

Σήμερα, καθώς οι συγκρούσεις μεταξύ του HTS και των συνδεδεμένων με αυτό δυνάμεων - των κυρίαρχων εκπροσώπων της τζιχαντιστικής-ισλαμιστικής παράδοσης στη Συρία - και των SDF κλιμακώνονται ξανά, ο ακτιβισμός στη διασπορά δεν μπορεί να γίνει κατανοητός απομονωμένος από αυτό το πλαίσιο. Αυτός ο ακτιβισμός δεν είναι απλώς μια αντίδραση στις συγκρούσεις σε έναν «μακρινό» και «ξένο» χώρο. Αντίθετα, καταδεικνύει πώς οι Κούρδοι επανεμφανίζονται ως υποκείμενα στις ευρωπαϊκές πόλεις, γίνοντας μέρος αυτών των διαδικασιών και χώρων.

Η Ροζάβα μπήκε στη συλλογική μνήμη των Κούρδων όχι μόνο ως το όνομα ενός πολέμου ή ενός τόπου, αλλά και ως ο τόπος μιας μακράς ιστορικής ρήξης. Με τις συγκρούσεις που ξεκίνησαν στη Συρία το 2012, οι Κούρδοι, αντιστεκόμενοι στο καθεστώς Άσαντ, ξεκίνησαν με προσοχή και περιέργεια μια διαδικασία αυτοδιοίκησης. Αυτή η διαδικασία έφερε μαζί της πολλές συγκρούσεις, θανάτους και φυσικές εκτοπίσεις. Φυσικά, οι Κούρδοι, βασιζόμενοι στις προηγούμενες εμπειρίες τους, είχαν υπολογίσει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα αυτής της διαδικασίας πριν την ξεκινήσουν. Ωστόσο, ειδικά με την εντατικοποίηση των επιθέσεων του ISIS στο Κομπάνι το 2014-2015, η Ροζάβα μετατράπηκε από έναν απλό de facto διοικητικό χώρο σε έναν πολιτικό, ηθικό και συναισθηματικό χώρο για τους Κούρδους. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η Ροζάβα έγινε ένας τόπος που έδειξε πώς οι Κούρδοι συγκροτούνταν, σκέφτονταν τον εαυτό τους και κατασκευάζονταν ως συλλογικό υποκείμενο εντός της υπάρχουσας συγκυρίας.

Αυτή η προσέγγιση απέναντι στη Ροζάβα εκφράζει πολύ περισσότερα από ένα κλασικό αντανακλαστικό αλληλεγγύης. Αυτή η μορφή ιδιοκτησίας αντιστοιχεί όχι μόνο σε μια πρακτική στρατιωτικής αντίστασης, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο το κουρδικό υποκείμενο ανακατασκευάζει και υπερασπίζεται τη δική του πολιτική φαντασία μέσα στον χώρο. Η αυτοδιοίκηση, η οικολογία, η κατάσταση του να είσαι ισότιμο υποκείμενο, ο λόγος για την απελευθέρωση των γυναικών και οι πρακτικές πολυπολιτισμικής ζωής έχουν για πρώτη φορά πάψει να είναι αφηρημένοι λόγοι και έχουν προβληθεί και δοκιμαστεί σε έναν συγκεκριμένο χώρο. Επομένως, η Ροζάβα έχει πλέον μετατραπεί από το να είναι απλώς «μια περιοχή που πρέπει να προστατευτεί» σε ένα στάδιο όπου «αυτό που μπορούμε να είμαστε» γίνεται ορατό.

Άντον Τσέχωφ: «Είμαι Έλληνας»

Σαν σήμερα, 29 Ιανουαρίου 1860, γεννήθηκε στην πόλη Ταγκανρόγκ της ρωσικής αυτοκρατορίας ο μεγαλύτερος συγγραφέας του 20ού αιώνα, Άντον Τσέχωφ.

«Στη Ρωσία δεν υπάρχει τίποτα, ενώ στην Ελλάδα υπάρχουν τα πάντα!» Αυτή η ατάκα ενός Έλληνα εμπόρου στο βοντβίλ «Γάμος» (1889) του Άντον Παβλόβιτς Τσέχοφ έγινε ίσως ο κύριος ελληνικός αφορισμός στη ρωσική γλώσσα.

Ο Τσέχωφ δεν βρέθηκε ποτέ στην Ελλάδα, αλλά συνδέθηκε με αυτή από τη γέννησή του, καθώς οι νονοί του ήταν Έλληνες: ο έμπορος Ντμίτρι Κιρίλοβιτς Σοφιανόπουλος και η σύζυγός του Ελιζαβέτα Εφίμοβνα.

Η ιστορία λέει ότι η Μεγάλη Αικατερίνη επέτρεψε σε όλους τους Έλληνες (σ.σ. και Αλβανούς) να μεταναστεύσουν στο Ταγκανρόγκ, για την ενίσχυση της οικονομίας αυτής της πόλης-λιμάνι που ίδρυσε ο Έλληνας Ιωάννης Βαρβάκης από ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Αυτό έγινε μετά τον ρωσο-τουρκικό πόλεμο (1769). Έτσι, το Ταγκανρόγκ απέκτησε το σημαντικότερο εμπορικό λιμάνι στην Αζοφική θάλασσα για εμπόριο ξυλείας.

Μέχρι την επανάσταση του 1917, το 60% του πληθυσμού ήταν Έλληνες. Κατ' αρχάς, η πόλη έγινε σχεδόν ελληνική, μέχρι που ο Δούκας Ποτέμκιν ήθελε να μετονομάσει το Ταγκανρόγκ σε Σπάρτη. Η οικογένεια Τσέχοφ ζούσε ανάμεσα στους Έλληνες και οι γονείς του ονειρεύονταν ότι ο Άντον Πάβλοβιτς θα σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Οι Έλληνες ήταν οι πιο επιτυχημένοι επιχειρηματίες και έμποροι. Ο Έλληνας συμμαθητής του συγγραφέα, Πάβελ Φεντόροβιτς Ιορντάνοφ, έγινε κάποια στιγμή δήμαρχος του Ταγκανρόγκ.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

Πρόσκληση σε Ημερίδα

Συμφωνία Ε.Ε.-Mercosur

Τι είναι; Ποιοί κερδίζουν; Γιατί μας αφορά όλους;

• Γιατί οι αγρότες διαδηλώνουν σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο;

• Ποιές οι επιπτώσεις της συμφωνίας στην παραγωγή και την τροφή;

• Μετά την παραπομπή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τι;

Σε ερωτήματα όπως τα παραπάνω θα προσπαθήσει να απαντήσει η ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου, στο αμφιθέατρο Νιαβή, στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (Ιερά Οδός 75) και διοργανώνεται από την Πανελλαδική Δικτύωση για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Η ημερίδα είναι ανοιχτή στο κοινό.

Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας

Θεματική ομάδα για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση και τη Διατροφική Κυριαρχία

Σημείωση:

Θα υπάρχει δυνατότητα και διαδικτυακής συμμετοχής μέσω της πλατφόρμας google meet μέσω του παρακάτω συνδέσμου: meet.google.com/cyr-qytj-shs   

Πληροφορίες: Τηλ: 6973828009 

e-mail: yparxiako.ellada@gmail.com 

Ιστοσελίδα: yparxiakoellada.gr

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Αλληλεγγύη στη Ροζάβα, τέλος στις αυταπάτες

30/01/2026

Παναγιώτης Ξοπλίδης

Οι δυνάμεις του νέου καθεστώτος της Δαμασκού, με τη στήριξη της Τουρκίας και την ανοχή ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, επιχειρούν να ξεριζώσουν τους Κούρδους από τα εδάφη τους, διασφαλίζοντας συγκεκριμένα ανταλλάγματα.

Με μια ευρεία στρατιωτική επίθεση το καθεστώς του πολέμαρχου αλ-Τζολάνι και νυν προέδρου αλ-Σάρα, από κοινού με ισλαμιστικές πολιτοφυλακές υποστηριζόμενες από την Τουρκία, απειλούν όλη τη Ροζάβα. Η επίθεση ξεκίνησε από τις πρώτες ημέρες του 2026 εναντίον των κουρδικών συνοικιών του Χαλεπίου και συνεχίστηκε με την κατάληψη των Ράκα και Ντέιρ εζ-Ζορ. Οι περιοχές αυτές δεν κατοικούνται από κουρδική πλειοψηφία, ωστόσο είχαν καταληφθεί από τον SDF, τον στρατιωτικό βραχίονα των Κούρδων, κατά τη διάρκεια της μάχης ενάντια στον ISIS. O κουρδικός στρατός αποχώρησε χωρίς μεγάλη αντίσταση ώστε να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση των πόλεων Χασάκα, Καμισλί και Κομπάνι.

Η ρίζα της σύγκρουσης βρίσκεται στη συμφωνία που είχε υπογραφεί στις 10 Μάρτη 2025 μεταξύ της κουρδικής ηγεσίας και της «μεταβατικής κυβέρνησης». Αυτή περιλάμβανε την εξασφάλιση των δικαιωμάτων των Κούρδων (γλώσσα, ομοσπονδιακή αυτονομία, διατήρηση στρατιωτικής δύναμης στις περιοχές τους κ.α.), με ταυτόχρονη αναγνώριση της κυριαρχίας του κεντρικού κράτους, παραχώρηση των πηγών πετρελαίων και φυσικού αερίου, καθώς και ενσωμάτωση του SDF στον κρατικό στρατό. Η συμφωνία, όμως, δεν εφαρμόστηκε ποτέ πλήρως και η «διαπραγμάτευση» πήρε ένοπλη μορφή, καθώς ένα χρόνο μετά ο αλ-Τζολάνι αισθάνεται πολύ πιο ασφαλής, έχοντας την κάλυψη ΗΠΑ και Ευρώπης. Φορώντας πλέον το κοστούμι του πρόεδρου, ο άλλοτε επικηρυγμένος ως τρομοκράτης προχώρησε σε συναντήσεις με Τραμπ, Μακρόν όπου συμφωνήθηκε η δυνατότητα δημιουργίας στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ σε οποιαδήποτε περιοχή της Συρίας και το άνοιγμα σε «επενδύσεις».

Η παρουσία της Τουρκίας λειτουργεί ως «εγγυητής» των ασταθών συμφωνιών και το αντάλλαγμα που απαιτείται είναι η κατάργηση της ελευθερίας των κουρδικών περιοχών στη Συρία. Αυτή την κατεύθυνση διευκόλυνε και η συνάντηση αντιπροσωπειών Συρίας και Ισραήλ στο Παρίσι, με συμμετοχή ΗΠΑ και Τουρκίας, όπου συμφωνήθηκε η στρατιωτική, διπλωματική και οικονομική συνεργασία. Εκεί, ο αλ-Τζολάνι φέρεται να συμφώνησε να μη διεκδικήσει τα κατεχόμενα από το Ισραήλ Υψίπεδα του Γκολάν, προκειμένου να πάρει το πράσινο φως για την κατάληψη της Ροζάβα.

Οικ. Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος: «Ἡ μετατροπή τῶν σχολείων εἰς «παραδείσους τῶν νέων τεχνολογιῶν» δέν λύει τό πρόβλημα τῆς παιδείας»

29.01.2026

Αναλυτικά ο πανηγυρικός λόγος του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στην Τελετή εορτασμού των Τριών Ιεραρχών στο ΑΠΘ:

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Θεσσαλονίκης κύριε Φιλόθεε, Ποιμενάρχα τῆς θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας,

Τιμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Ἱεράρχαι,

Ἐξοχώτατοι,

Ἐλλογιμώτατοι, κύριε Πρύτανι, κύριοι Ἀντιπρυτάνεις, κύριοι Κοσμήτορες καί Πρόεδροι Τμημάτων, κύριοι Καθηγηταί, κυρίαι Καθηγήτριαι,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι,

Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,

Προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ φοιτηταί καί φοιτήτριαι,

Κυρίαι καί Κύριοι,

Ἐκφράζομεν θερμάς εὐχαριστίας πρός τάς Πρυτανικάς Ἀρχάς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διά τήν εὐγενῆ καί λίαν τιμητικήν πρόσκλησιν νά ἐκφωνήσωμεν τόν Πανηγυρικόν Λόγον ἐπί τῇ ἑορτῇ τῶν Τριῶν Ἱεραχῶν, τῶν «Προστατῶν τῶν Ἑλληνικῶν καί Χριστιανικῶν Γραμ-μάτων». Ἐπαναλαμβάνομεν καί ἐνώπιόν σας, ὅτι κάθε τιμή πρός ἡμᾶς διαβαίνει ἐπί τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν, τήν πάμπολλα καί ἀνεκτίμητα προσενεγκοῦσαν εἰς τήν παιδείαν τοῦ Γένους. Αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν διακονοῦμεν ὡς κληρικός ἐπί σχεδόν ἑξήκοντα πέντε ἔτη, ἐξ ὧν τά τριάκοντα πέντε ὡς Προκαθήμενος αὐτῆς. Δοξάζομεν τόν φιλάνθρωπον Δοτῆρα παντός ἀγαθοῦ δι᾿ ὅσα ἐπεδαψίλευσεν εἰς τό ταπεινόν ἡμῶν πρόσωπον. Αὐτά τά ὁποῖα θά εἴπωμεν, ἐν συνεχείᾳ, ἐκφράζουν τό πνεῦμα τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τήν ἀνύστακτον μέριμνάν της διά τόν πνευματικόν πολιτισμόν, ὅπου καρποφορεῖ ἡ πολύτιμος παρακαταθήκη τῶν Μεγάλων Ἱεραρχῶν, τῶν «τριῶν μεγίστων φωστήρων τῆς τρισηλίου θεότητος».

Ἔχει ζωτικήν σημασίαν νά γνωρίζουν οἱ νέοι καί αἱ νέαι μας τήν ἀσύγκριτον προσφοράν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου πρός τό Γένος, τόν κεντρικόν ρόλον του εἰς τήν διάσωσιν τῆς ταυτότητός μας, καθώς καί τήν παγχριστιανικήν καί πανανθρωπίνην ἀποστολήν του. 

Οι αρχαίοι, ο Χριστός και ο πολιτισμός της βαρβαρότητας

από Άρδην - Ρήξη 27 Ιανουαρίου 2026

Παναγία Παρηγορίτισσα – Άρτα

του Σωτήρη Γουνελά, συγγραφέα* δημοσιεύτηκε στον νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 27

Πριν αρχίσω, μια μικρή αναφορά στον Φαίδρο του Πλάτωνα. Λέει ο Σωκράτης για τον θεό Θευθ, που στην Αίγυπτο παρουσιάστηκε στον βασιλιά να του ανακοινώσει ότι βρήκε τη γραφή και τους αριθμούς. Τότε ο βασιλιάς του απαντάει ότι αυτό που βρήκε είναι «φάρμακον λήθης» και ότι οι άνθρωποι θα χάσουν τη μνήμη τους και, διαβάζοντας έργα άλλων, θα τα νομίζουν δικά τους και, αντί να γίνουν σοφοί, θα γίνουν δοκησίσοφοι. Είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα.
Από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα, έχει περάσει πολύς καιρός, τόσος που η ζωή εκείνη έχει θαμπώσει, σχήματα θαμπά έρχονται ως εμάς, με εξαίρεση όλα εκείνα τα αιώνια πράγματα διατυπωμένα με λέξεις που δεν καταργούνται στον αιώνα τον άπαντα.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που δόθηκαν μια κι έξω («εφάπαξ») και τα οποία διατηρούνται στον βαθμό που το ανθρώπινο γένος επικοινωνεί με τις φωτεινές θείες πηγές του. Όταν η επικοινωνία διακόπτεται, το γένος αυτό, το κατά Πλάτωνα και Λάχεσιν «θανατηφόρον» (δηλ. φορέας θανάτου), καταπέφτει και σχεδόν διαλύεται: τότε διανύεται σε όλη της τη λαμπρότητα η περίοδος της ύβρεως ή της αμαρτίας. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή είναι η παρούσα περίοδος.
Όταν λοιπόν προσπαθούμε να «επιστρέψουμε» και να ξαναπιάσουμε επαφή με τα αιώνια και τα σπουδαία –σ’ αυτόν εδώ τον τόπο–, χρειάζεται πριν απ’ όλα να έχουμε αίσθηση αυτής της πραγματικότητας, η οποία απλώνεται παγκοσμίως και παρασύρει τους πάντες στη δίνη της.

Ξέρετε, στον κόσμο αυτόν χρειάζεται να διαλέξουμε δασκάλους. Να αρχίσουμε από τους Προσωκρατικούς, να συνεχίσουμε με Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, να περάσουμε στους Έλληνες Πατέρες αλλά και στα σύγχρονα ελληνικά και δυτικοευρωπαϊκά έργα, όχι για απόκτηση εγκυκλοπαιδικών ή εξειδικευμένων γνώσεων, αλλά για να βρούμε (ή να ξαναβρούμε) μέσα από αυτά τη Συνέχεια Λόγου και Ήθους ενός αρχαίου λαού, όπως είμαστε οι Έλληνες, που όμως φαίνεται, σήμερα, δεν πολυδίνουμε σημασία γι’ αυτά τα παλαιότερα, ούτε φαίνεται να φροντίζουμε τη μνήμη, έτσι ώστε να αντλούμε από τα αρχαία ελληνικά και χριστιανικά πρότυπα και μάλιστα όσα ξεχώρισαν και ξεχωρίζουν για την οικουμενική τους διάσταση. Τίθεται ζήτημα οικείωσης με τις αλήθειες, τα έργα, τα πρόσωπα, γιατί διαφορετικά δεν καταλαβαίνουμε τίποτε ούτε για τα περασμένα, ούτε για τα τωρινά.
Εάν αρχίζαμε από τον Ηράκλειτο, θα έπρεπε πριν απ’ όλα να σταθούμε στο απόσπασμα που λέει ότι ο Λόγος είναι κοινός, και είναι κοινός όχι μονάχα για τους ανθρώπους, για τα πάντα, γιατί είναι θείος. Όλα τα ρυθμίζει, καθώς «τρέφονται γαρ πάντες οι ανθρώπινοι νόμοι υπό ενός, του θείου». Γι’ αυτό, εξάλλου, λέει ότι ο Λόγος είναι αρμονιστής του σύμπαντος.

Το νέο ΦΡΕΑΡ

ΚΛΙΚ στην εικόνα ....

Δ. Τσαϊλάς: η ελληνοτουρκική ναυτική σύγκρουση που θα διαμορφώσει την Ανατολική Μεσόγειο

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Με βάση τα περισσότερα κριτήρια, η Ελλάδα και η Τουρκία θα έπρεπε να είναι εταίροι. Μοιράζονται την ιδιότητα του μέλους της συμμαχίας στο ΝΑΤΟ, αντιμετωπίζουν αλληλεπικαλυπτόμενες προκλήσεις ασφαλείας και βρίσκονται σε έναν από τους πιο στρατηγικά ζωτικής σημασίας θαλάσσιους διαδρόμους στον κόσμο. Ωστόσο, το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος παραμένουν από τους πιο στρατιωτικοποιημένους και ασταθείς θαλάσσιους χώρους στην Ευρώπη. Αυτό δεν είναι απλώς προϊόν ανεπίλυτων διαφορών ή ιστορικών παραπόνων. Αντανακλά μια βαθύτερη και πιο επακόλουθη σύγκρουση μεταξύ δύο ανταγωνιστικών στρατηγικών κοσμοθεωριών. Η μία βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και την αποτροπή, και η άλλη στην προβολή ισχύος και τον αναθεωρητισμό.

Αυτή η σύγκρουση γίνεται καλύτερα κατανοητή μέσα από τον ελληνοτουρκικό στρατηγικό ανταγωνισμό, το ναυτικό δόγμα και την περιφερειακή συμπεριφορά, ώστε να φωτίσουν γιατί επιμένουν οι ελληνοτουρκικές εντάσεις, γιατί επαναλαμβάνονται οι κρίσεις και γιατί η Ανατολική Μεσόγειος κινδυνεύει να γίνει εργαστήριο για την επίλυσης διαφορών της θαλάσσιας τάξης.

Δύο Αντίθετες Στρατηγικές Λογικές

Η Ελλάδα, αντιπροσωπεύει μια σχολή στρατηγικής σκέψης που βασίζεται στον κλασικό ρεαλισμό, ο οποίος περιορίζεται από το νόμο. Για εμάς, η ναυτική ισχύς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη νομική νομιμότητα. Η αποτροπή υπάρχει για τη διατήρηση της κυριαρχίας και όχι για την επέκτασή της. Η σταθερότητα επιτυγχάνεται μέσω της προβλεψιμότητας, των συμμαχιών και της τήρησης καθιερωμένων κανόνων, όπως η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Η παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης κατά τον Ντοστογιέφσκι στο Έγκλημα και τιμωρία

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να το διαβάσετε...

29 Ιανουαρίου 1881 🌿.✟. Πέθανε ο μέγας Ρώσος λογοτέχνης Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Θεωρείται από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους όλων των εποχών.

Στην παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης, που θ' ακούσουμε τις αμέσως επόμενες εβδομάδες, την Κυριακή της Απόκρεω, ο Ντοστογιέφσκι με την εκ βαθέων ψυχογραφική ανάλυση του ήρωά του στο έργο Έγκλημα και τιμωρία, κατάφερε να χαρακτηριστεί ως ένα αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και να μελετάται σε γνωστά πανεπιστήμια ως ξεχωριστό μάθημα στα τμήματα ψυχολογίας.

ΠΗΓΗ:https://www.sophia-ntrekou.gr/2024/12/mellousa-krisi-Dostoevsky.html?fbclid=IwY2xjawPpe-tleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAwzNTA2ODU1MzE3MjgAAR4l3UDwp5Qd9zI65uARMXajVlXcuavd_BJTKHf4H3mTQdQT8x9zEALro2vx8Q_aem_TDbyBTg1nTpfHb6C7FTllQ&m=1

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

” Η Εργατική τάξη πάει στον Παράδεισο”… Τρίκαλα, εργοστάσιο “Βιολάντα”

Γράφει ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ*

Πέντε εργάτριες στα Τρίκαλα δεν γύρισαν από το νυχτοκάματο. Πέντε οικογένειες θρηνούν, μαζί και η τοπική κοινωνία. Πέντε σπίτια μαυροφορέθηκαν.Τα αίτια του δυστυχήματος ερευνώνται με κυρίαρχη εκδοχή την διαρροή προπανίου από κακοσυντηρημένο δίκτυο, με σοβαρές παραλέιψεις στην ασφάλεια.

Το τραγικό δυστύχημα με τον θάνατο των πέντε εργατριών μητέρων στα Τρίκαλα επαναφέρει στην επικαιρότητα το γεγονός της περιορισμένης προστασίας της Εργασίας στη Χώρα μας, τα προβλήματα υγείας και ασφάλειας που την συνοδεύουν.

Είναι γνωστόν ότι τις περισσότερες φορές η εργάτρια ή ο εργάτης δεν έχουν επιλογή. Το μεροκάματο ή το νυχτοκάματο το χρειάζονται. Ακόμη και εάν είναι μεροκάματα του τρόμου. Ξορκίζοντας ‘την κακιά την ώρα”..
Το Εργατικό Κέντρο της περιοχής διαμαρτυρόταν και προειδοποιούσε για τα προβλήματα με την ασφάλεια στις μονάδες της περιοχής. Ματαίως!

Το αληθινό όραμα, ο δρόμος, των Τριών Ιεραρχών

π. Κώστας Λαγός 

Οι Τρεις Ιεράρχες, τους οποίους λέμε πως τιμούμε σήμερα θεωρούνται οι προστάτες της παιδείας. Και εορτάζοντάς τους ως τέτοιους, τους προσβάλλουμε μάλλον παρά τους αποδίδουμε τιμή. 

Στην πραγματικότητα τους προσβάλλουμε με την ίδια την κοινωνική και πολιτική ζωή που έχουμε αφήσει να υπάρχει με αυτή τη μορφή στον τόπο μας...

Οι Τρεις Ιεράρχες, θα τα πω πολύ επιγραμματικά, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, είχαν ένα πολύ συγκεκριμένο όραμα για την παιδεία και την κοινωνία. 

Θεωρούσαν πως η κατοχή πλούτου είναι έγκλημα όταν δεν μοιράζεται και στους φτωχούς, πως η πλεονεξία των ισχυρών είναι η αιτία όλων των πολέμων, πως η κοινοκτημοσύνη είναι ο μόνος τρόπος για να πάψουν οι συγκρούσεις, πως οι εργοδότες που δεν πλήρωναν τους εργαζομένους τους όσο έπρεπε είναι όμοιοι με δολοφόνοι και πως οι τότε νόμοι αδικούσαν τις γυναίκες -αφού τους είχαν γράψει άντρες- και υπενθύμιζαν ότι ενώ και ο Αδάμ και η Εύα ξεγελάστηκαν από τον διάβολο- ο Χριστός, η σωτηρία μας δηλαδή, ήρθε μέσω της γυναίκας στη γη. 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Παλαιότρες και νέες αναρτήσεις για τους Τρεις Ιεράρχες από το ιστολόγιό μας ΕΔΩ

Τρεις Ιεράρχες και παιδεία

Ἡ παιδεία τῶν τριῶν Ἱεραρχῶν τῆς ἑλληνικῆς καὶ τῆς ὀρθόδοξης κληρονομιᾶς, εἶναι ἡ παιδεία ποὺ χρειάζεται ἡ Εὐρώπη σήμερα, γιὰ νὰ ξαναβρεῖ τὰ ὑπαρκτικὰ καὶ πνευματικὰ θεμέλιά της

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ,

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Ο καλός δάσκαλος κατά το Χρυσόστομο

Οι φθονεροί άνθρωποι.

Ο ουρανοφάντωρ θεμελιωτής του χριστιανικού ήθους

Τι συμβαίνει στη Ροζάβα; Έ...να συλλογικό εγχείρημα συνθλίβεται στη σιωπή

Στις κοινωνικές επιστήμες, το συλλογικό τραύμα δεν αφορά μόνο τη βία που υφίσταται μια κοινωνία, αλλά το ρήγμα που αυτή η βία προκαλεί στο κοινό της νόημα, δηλαδή στο πώς οι άνθρωποι κατανοούν τον εαυτό τους, τον κόσμο και το μέλλον. 

Υπό αυτή την έννοια, όσα συμβαίνουν σήμερα στη Ροζάβα δεν είναι απλώς μια ακόμη «περιφερειακή σύγκρουση» στη Μέση Ανατολή. Είναι μια συνεχιζόμενη τραυματική εμπειρία που απειλεί να διαλύσει ένα σπάνιο συλλογικό εγχείρημα.

Η Ροζάβα υπήρξε, για πάνω από μια δεκαετία, κάτι περισσότερο από μια γεωγραφική περιοχή. Υπήρξε μια απόπειρα συλλογικής αυτονομίας μέσα σε συνθήκες πολέμου. Δημοκρατική αυτοδιοίκηση, συμμετοχή των γυναικών, πολυεθνοτική συνύπαρξη, κοινοτική οργάνωση. 

Η Ροζάβα υπήρξε μια συνειδητή προσπάθεια να οργανωθεί η κοινωνία από τα κάτω, με διαφορετικούς όρους από αυτούς του κράτους, της αγοράς ή της στρατιωτικής εξουσίας.

Στον πυρήνα της απόπειρας αυτής βρισκόταν η ιδέα ότι η πολιτική δεν πρέπει να ασκείται αποκλειστικά μέσω ενός κεντρικού κράτους, αλλά μέσα από κοινότητες, συνελεύσεις και συλλογικά όργανα, όπου οι άνθρωποι συμμετέχουν άμεσα στη λήψη αποφάσεων. Η βασική μονάδα δεν ήταν το κόμμα ή ο ηγέτης, αλλά τα τοπικά συμβούλια γειτονιάς ή χωριού, με πραγματικές αρμοδιότητες στην καθημερινή ζωή.

Ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Του Διονύση Σκλήρη

Αντιγράφω από τους προτεινόμενους Προγρ. Άξ. της Συντονιστικής Επιτροπής της Πρωτοβουλίας για την Ανασυγκρότηση του Κομμουνιστικού Κινήματος για τον σύγχρονο καπιταλισμό - ιμπεριαλισμό (σύνδεσμος ΕΔΩ):

"Οι εξαρτημένες χώρες διακρίνονται, επιπλέον, σε

 (α) αυτές που είναι σε ανοιχτή σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό, είτε βρίσκονται υπό την εξουσία των κομμουνιστικών κομμάτων, είτε διότι τυγχάνει μια κυρίαρχη πολιτικά μερίδα της εθνικής τους αστικής τάξης να επιθυμεί μια (πιο) ανεξάρτητη, εθνική ανάπτυξη και την άνοδο στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και σε

 (β) αυτές που υποτάσσονται και ενσωματώνονται στην ιμπεριαλιστική στρατηγική, είτε διότι δεν υπάρχει μερίδα της αστικής τάξης με προσδοκίες εθνικής ανεξαρτησίας, είτε γιατί αυτή δεν κυριαρχεί πολιτικά. 

Η ιστορική και σύγχρονη εμπειρία των περιπτώσεων που χώρες υπό αστική εξουσία συγκρούονται με τον ιμπεριαλισμό δείχνει ότι η περίπτωση αυτή αφορά κυρίως χώρες που βασίζονται σε σπάνιους φυσικούς πόρους, κυρίως ενεργειακούς (π.χ. πετρέλαιο και φυσικό αέριο), τις γεωπροσόδους από τους οποίους η εθνική αστική τάξη επιθυμεί να καρπωθεί προνομιακά (έναντι των ιμπεριαλιστών ανταγωνιστών), ενώ τις αξιοποιεί για τη σύναψη συμμαχιών με τις εργατικές και λαϊκές τάξεις (π.χ. σημερινή Ρωσία, Ιράν, μέχρι πρόσφατα η Συρία και η Λιβύη,  Βενεζουέλα και άλλες χώρες της Λατ. Αμερικής, χώρες του Σαχέλ όπως η Μπουρκίνα Φάσο κ.α.· συνήθως είναι το κράτος ή/και ο στρατός αυτός που αναλαμβάνει κυρίαρχο πολιτικό ρόλο ή και την ίδια την οικονομική διαχείριση των πόρων αυτών μέσω της εθνικοποίησής τους). 

Η εθνική ανεξαρτησία των χωρών αυτών είναι εξαιρετικά επισφαλής στην πορεία του ιστορικού χρόνου, στον βαθμό που δεν ανακύπτει μια επαναστατική διαδικασία σε αντιιμπεριαλιστική -με τη στρατηγική έννοια της εργατολαϊκής εξουσίας- ή σοσιαλιστική κατεύθυνση, καθώς οι αστικές ηγεσίες εμπλέκονται σε έναν διμέτωπο αγώνα εναντίον και του ιμπεριαλισμού και των εγχώριων υποτελών τάξεων. Μάλιστα, είναι ακριβώς σε τέτοιες χώρες που παρατηρούνται τα τελευταία χρόνια ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις με τη μορφή των “έγχρωμων” (αντ)επαναστάσεων, οι οποίες αξιοποιούν έντεχνα υπαρκτές κοινωνικές αντιθέσεις, ταξικές, εθνικές ή θρησκευτικές."

Τα παραπάνω δεν είναι "συνωμοσιολογία", ούτε "γεωπολιτική" με αδιαφορία για τις "ταξικές σχέσεις".

Περιγράφει τις ανταγωνιστικές σχέσεις κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων με ΕΘΝΙΚΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ. 

Μόλις διάβασα ότι οι Φρουροί της Επανάστασης ελέγχουν τα 2/3 της ιρανικής οικονομίας σε ανάρτηση του Διονύσιος Σκλήρης από άρθρο του στο Βήμα.

Ο ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΜΑΡΙΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΕΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ..

ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΕΙΧΕ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΜΕ ΤΟΝ "ΓΙΟ ΤΟΥ ΑΓΩΓΙΑΤΗ" ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΣΟΒΟΛΑ!

Τασιόπουλος Γιώργος 

Έγραψε στο tvxs , την ιστοσελίδα του ο Στέλιος Κούλογλου,

 "«Εδοξάσθη κρυπτόμενη και εξευτελίσθη εμφανιζόμενη»;

Και συνεχίζει..

"... οι χθεσινές θέσεις της για τα ελληνοτουρκικά και την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν αφήνουν κανένα περιθώριο: η κυρία Καρυστιανού τάσσεται εμμέσως πλην σαφώς κατά του ελληνοτουρκικού διαλόγου και μας προειδοποιεί για πιθανή εθνική προδοσία. Επειδή θα γίνει συνάντηση!

Ο κύβος ερρίφθη: η πρώην πρόεδρος του Συλλόγου για τα Τέμπη αποφάσισε να ηγηθεί της ελληνικής ακροδεξιάς και μας το ανακοίνωσε με ανάρτηση της στο διαδίκτυο. Και με θέσεις πιο δεξιές και από αυτές του Αντώνη Σαμαρά, να τον προλάβει, πριν εξαγγείλει το κόμμα του..."

 Το άρθρο καθρεφτίζει τη στάση της ελιτίστικης Αριστεράς απέναντι σε κάθε ενεργή πολιτική παρέμβαση και σε όποιο πολιτικό πρόσωπο δεν έχει πίσω του σόι, δεν είναι από πολιτικό τζάκι, δεν έχει την έγκριση της συστημικής μηντιακής και ψευτοκουλτουριάρικης διανόησης και δεν το παίζει προοδευτικός διανοούμενος.

Ας γυρίσουμε στο 1989, τότε που το όνομα του Δημήτρη Τσοβόλα ήτανε σημαία στα χείλη όλων των δημοκρατών, όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ, τότε που η δημοτικότητα του είχε σπάσει όλα τα ρεκόρ όλων των εποχών.

Τότε το ΒΗΜΑ δημοσίευσε ένα άρθρο του Κούλογλου, με τίτλο «Ο Μήτσος της Ρήνης από τους Μελισσουργούς της Άρτας, ο γιος του αγωγιάτη», που κορόιδευε την ταπεινή καταγωγή του Δημήτρη.

Ο κόσμος ξεσηκώθηκε και πολίτες αποφάσισαν να κάψουν τα φύλλα της εφημερίδας στις πλατείες σε Γιάννενα, Λάρισα και Άρτα, ενώ μυριόστομο το σύνθημα «Τιμή και δόξα στο γιό του αγωγιάτη» δονούσε την Ελλάδα. (Δες ΕΔΩ)

Να θυμίσουμε ότι ο κ. Κούλογλου στο παρελθόν όχι άδικα έχει κατηγορηθεί για λογοκλοπή, τον έχουν στην μπούκα πρώην σύντροφοί του στο ΕΚΚΕ, ενώ το επίσημο ΚΚΕ τον έχει κατηγορήσει και για αντικομμουνισμό. (Δες ΕΔΩ)

Φυσικά πριν γίνει ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ο Στέλιος Κούλογλου, όπως κάθε "σοβαρός" άνθρωπος που σέβεται την "αριστερή" του προέλευσή βρέθηκε επί χρόνια στην αυλή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ (άλλωστε κράταγε από παλιά η φιλία με τον Θ. Τσουκάτο) και κέρδισε σκανδαλωδώς αρκετά χρήματα που του απέφεραν οι εκπομπές του στην κρατική τηλεόραση.

Το 2000 η Ευρωπαϊκή Ενωση και το Πανεπιστήμιο Χάγκεν βράβευσαν τον Κούλογλου και τις αντικομμουνιστικές επιδόσεις του στο «ντοκιμαντέρ», «Κομμουνισμός, η μεγάλη ουτοπία του 20ού αιώνα»,

Όπως τον κατηγόρησε το ΚΚΕ (Δες ΕΔΩ) μέσω του Ριζοσπάστη, "...το πρώην μέλος του «ΕΚΚΕ» (σύντροφος του Τσουκάτου) ακολουθεί τη γνωστή μεθοδολογία: Διαστρεβλώνει κατάφωρα την ιστορική πραγματικότητα (τόσο στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα όσο και στο ελληνικό) με τη βοήθεια «μαρτυριών» αποκλειστικά επαγγελματιών αντικομμουνιστών και πάνω σ' αυτή τη διαστρέβλωση οικοδομεί τα... ρεπορτάζ του αντικομμουνισμού του.

Αυτή την... «επιστημονική» μέθοδο ιστορικής ανάλυσης φαίνεται ότι θαύμασε το Πανεπιστήμιο του Χάγκεν που σε συνεργασία και με προτροπή της Ευρωπαϊκής Ενωσης, βράβευσε τον Κούλογλου και το αισχρό του «δημιούργημα»...".

Στο ΣΥΡΙΖΑ όταν άρχισαν τα δύσκολα ετοίμαζε την ανεξαρτητοποίησή του με δηλώσεις όπως και αυτή, "Η ΝΔ δεν είναι κόμμα δωσίλογων. Όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα σύμμαχος του Κουφοντίνα. Eγώ θα πρότεινα περισσότερο χειρουργείο στον Παύλο Πολάκη και δεν πρόκειται να ασχοληθώ με την περίπτωση..."

Όπως φαίνεται έχει επανέλθει κανονικά στο γνωστό του ρόλο...

Καιρός να επαναφέρει στο πρόγραμμά της και την εκπομπή του η ΕΡΤ, έχουμε να μάθουμε.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η 8η επέτειος του λιντσαρίσματος της 22ας Ιανουαρίου 2018: «Ο Τελευταίος Διοικητής», Διοικητής Άλι!

24 Ιανουαρίου 2026

Αζίζ Σαχ – 22 Ιανουαρίου 2018: Ήταν μια υπέροχη οργάνωση, μια υπέροχη οργάνωση του Τμήματος Ειδικών Δυνάμεων Πολέμου.

Όπως τα γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 στην Τουρκία, όπως το Sivas-Maraş-Çorum, όπως η 1η Μαΐου 1977, όπως η σφαγή στο Madımak…

Όπως οι προκλήσεις της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958 στην Κύπρο, όπως η σφαγή του Γκιόνελι στις 12 Ιουνίου 1958, όπως ο βομβαρδισμός του Τουρκικού Γραφείου Ειδήσεων στις 7 Ιουνίου 1958, όπως ο βομβαρδισμός των τζαμιών Μπαϊρακτάρ και Ομέργκε...

22 Ιανουαρίου 2018. Ήταν μια μεγαλοπρεπής επίδειξη οργάνωσης από το Τμήμα Ειδικών Δυνάμεων Πολέμου, αλλά ένας Διοικητής που διέλυσε το σύστημα απέτρεψε την αιματοχυσία: ο Ali Savaş Altan, ο «Τελευταίος Διοικητής» που αναδύθηκε από την κοινωνία μας.

Σε καμία από τις προκλήσεις και τις σφαγές του Τμήματος Ειδικού Πολέμου δεν θα βρείτε ούτε έναν διοικητή που να μην υπάκουσε σε διαταγές.

Αυτό που συνέβη στη Λευκωσία στις 22 Ιανουαρίου 2018 ήταν παρόμοιο με αυτό που συνέβη στο Μαδίμακ. Η μόνη διαφορά ήταν ότι ένας διοικητής, ακούγοντας τη συνείδησή του, άλλαξε την πορεία των γεγονότων...

π. Β. Γοντικάκης: περί Παιδείας

Ο π. Βασίλειος Γοντικάκης, προηγούμενος Ι.Μ. Ιβήρων Αγίου Όρους, την ημέρα εορτασμού των τριών Ιεραρχών, την γιορτή των Γραμμάτων και της Παιδείας, μίλησε στους μαθητές και καθηγητές του Μουσικού Σχολείου Δράμας την Τρίτη 29 Ιανουαρίου 2013.

Στο δεύτερο βίντεο απαντά σε ερωτήσεις των μαθητών του Σχολείου.

Ο ἀντικοινωνικὸς χαρακτήρας τῆς ἰδιοκτησίας

 

Γιῶργος Σικελιώτης - Οἰκογενειακὸ

Ξενομερίτες εἴμαστε καὶ περαστικοὶ ἀπὸ τὴ γῆ. Ὅσο δὲ γιὰ τὸ «δικό μου» καὶ τὸ «δικό σου» εἶναι μόνο ψιλὰ λόγια, ποὺ δὲν ἰσχύουν στὴν πραγματικότητα. Κι ἂν ίσχυρίζεσαι ὅτι ἡ οἰκία σου εἶναι δική σου, εἶναι λόγος ἄνευ περιεχομένου. Διότι καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ἡ ὕλη εἶναι τοῦ Δημιουργοῦ, ἀκόμα κι ἐσὺ ποὺ κατασκεύασες ὅλα αὐτὰ καὶ τὰ πάντα. Κι ἂν ἡ χρήση εἶναι δική σου, ἀλλὰ κι αὐτὴ εἶναι ἀβέβαιη, ὄχι μόνο λόγῳ τοῦ θανάτου, ἀλλὰ καὶ λόγω τῶν εὐμετάβλητων συνθηκῶν τῆς ζωῆς. Αὐτὰ λοιπόν, ἀφοῦ τὰ συνειδητοποιήσουμε καλά, ἂς φιλοσοφήσουμε καὶ θὰ εἴμαστε διπλὰ κερδισμένοι. […]

Κοινὰ εἶναι (τὰ ἀγαθὰ) τὰ δικά σου καὶ τοῦ συνανθρώπου σου, ὅπως κοινὸς εἶναι ὁ ἥλιος, καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ γῆ καὶ ὅλα τὰ ἄλλα. Καὶ ὅπως ἀκριβῶς ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τὸ σῶμα μας, στὸ ὁποῖο τὰ πάντα εἶναι τοῦ σώματος ὁλόκληρου ἀλλὰ καὶ κάθε μέλους χωριστά, τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴ χρήση τῶν χρημάτων: δηλαδὴ ἡ ἰδιοποίηση ἀπὸ ἕνα μέλος καταστρέφει τὴ ζωή.

Καὶ γιὰ νὰ γίνω σαφέστερος· […] ὅπως εἶναι κακὸ ἡ κοιλία νὰ κατέχει ἀποκλειστικὰ τὶς τροφὲς καὶ νὰ μὴ τὶς διανέμει στὰ ὑπόλοιπα μέλη, βλάπτοντας ὁλόκληρο τὸ σῶμα, ἴδια εἶναι καὶ ἡ κακία τῶν πλεονεκτῶν: νὰ κατακρατοῦν δηλαδὴ ὅ,τι διαθέτουν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Αὐτὸ καταστρέφει καὶ τοὺς ἑαυτούς τους καὶ τοὺς ἄλλους.

 

ἅγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Ι´ εἰς τὴν Α´ πρὸς Κορινθίους

Η προβοκάτσια της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958: απόγονος του πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955.

25 Ιανουαρίου 2026

Αζίζ Σαχ – Ας γυρίσουμε πίσω στις 26 Ιανουαρίου 1958, την ημέρα που ξεκίνησαν οι προκλήσεις της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958!

Λίγες μέρες αργότερα, το ρητορικό μέτωπο θα ξεκινήσει τις «εκδηλώσεις μνήμης» του...

Ο Τουφάν Έρχουρμαν θα κάνει επίσης μια δήλωση, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία, λέγοντας: «Το καθεστώς εγγύησης είναι η κόκκινη γραμμή μας...»

Ω, Τουφάν, ό,τι κι αν κάνεις, μην ξεχάσεις να εκμεταλλευτείς την πρόκληση της 27ης-28ης Ιανουαρίου 1958...

Προσκαλέστε και τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή στις προκλητικές εορταστικές εκδηλώσεις μνήμης, άλλωστε, έχετε τον ίδιο στόχο!

Η δουλειά σου είναι να εκμεταλλεύεσαι, Τουφάν...

Ξόδεψες όλο αυτό τον χρόνο αναλύοντας τις αδυναμίες και τις παθήσεις αυτού του πληθυσμού μάταια; Τα εκμεταλλεύτηκες όλα!

Ξεκινήσατε την προεκλογική σας εκστρατεία επισκεπτόμενοι τον Σύνδεσμο Μουτζαχεντίν της TMT και για 5 χρόνια εξυμνούσατε όλες τις προκλήσεις της TMT...

Όταν το έκανε ο Τατάρ, ο λαός τον κορόιδευε. Όταν το κάνει ο Τουφάν, θα χειροκροτήσουν!

Οι αδυναμίες και οι ασθένειες προορίζονται για εκμετάλλευση. Κράτα τις πληγές ανοιχτές, Τουφάν...

Κρατήστε το ανοιχτό ώστε οι εργολάβοι να μπορούν να φυτέψουν σπόρους σε αυτές τις πληγές!

***

Όταν ρωτήθηκε την 1η Απριλίου 1954, ο υπουργός Εξωτερικών καθηγητής Fuat Köprülü είπε:

«Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τη φίλη και σύμμαχό μας Ελλάδα όσον αφορά την Κύπρο. Γιατί για την Τουρκία δεν υπάρχει κυπριακό πρόβλημα», λέει.

Σε απάντηση, στις 19 Αυγούστου 1954, ο Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα έστειλε έκθεση στο Λονδίνο στην οποία ανέφερε τα εξής:

-«Είναι πολύ σαφές ότι η ελληνοτουρκική φιλία είναι εύθραυστη. Ακόμα και ένα πολύ μικρό σοκ θα μπορούσε να είναι αρκετό. Ακόμα και ένα ασήμαντο περιστατικό, όπως το να γράψεις συνθήματα με κιμωλία στον τοίχο της γενέτειρας του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, θα ήταν αρκετό για να προκαλέσει αναταραχή.»

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, βάπτισε ένα παιδί στο Ζαρό!

Η συμπλήρωση ενός χρόνου, στις 25 Ιανουαρίου, από την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, συγκίνησε ιδιαίτερα την οικογένεια του Μανώλη και της Κατερίνας Βολοσυράκη στον Κάτω Ζαρό Δήμου Φαιστού, καθώς ο, αείμνηστος πλέον, ποιμενάρχης είχε βαπτίσει το πρώτο παιδί τους. 

Η ιστορία αυτής της πνευματικής σχέσης είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: Ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος, και τότε Επίσκοπος στη Μονή Πετράκη στην Αθήνα, εμφανίστηκε το, μακρινό 1977, ως πραγματικός... "άγγελος εξ ουρανού" στη ζωή της οικογένειας Βολοσυράκη, βοηθώντας τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη στιγμή όταν αρρώστησε το νεογέννητο παιδί τους και έπρεπε, επειγόντως, να μεταφερθεί αεροπορικώς σε Νοσοκομείο της Αθήνας. Όταν όλα πήγαν καλά, ο Αναστάσιος ήρθε στο Ζαρό για να τελέσει τη βάπτιση του παιδιού που πήρε το όνομα Παντελής και σήμερα είναι πατέρας ο ίδιος δύο παιδιών. 

Όπως μας αφηγήθηκε, με φωνή ραγισμένη από τη συγκίνηση, ο ίδιος ο Μανώλης Βολοσυράκης,

"Στις 2 του Σεπτέμβρη του 1977, γεννήθηκε ο γιός μου ο μεγάλος. Μου λένε από το Νοσοκομείο, "του κοπελιού του χει μπει ίκτερος με το γάλα και θα χρειαστεί να το πας απόψε στην Αθήνα!". Με το που μπήκα στην αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου Ηρακλείου, βράδυ, αμοναχός με το μωρό, με πλησιάζει ο Σεβασμιότατος, που ταξίδευε κι αυτός από Ηράκλειο για Αθήνα, και μου λέει "που το πας το παιδί, τέκνο μου, τέθοια ώρα;". Εγώ βούρκωσα μόλις μου το πε -βουρκώνω και τώρα που το θυμούμαι! "Έτσι κι έτσι", λέω, "το παιδί γεννήθηκε πριν τρεις μέρες και μόλις το θήλασε η γυναίκα μου κιτρίνισε και με στέλνουνε επειγόντως στην Αθήνα, διότι εδώ πέρα δεν υπάρχουνε θερμοκοιτίδες για να μπει το παιδί και θα το πάω στο Παίδων-Αγία Σοφία". Και μου λέει "μη φοβάσαι! Αφού έπεσες στα χέρια μου, εγώ είμαι εδώ. Το μωρό θα το κάνομε καλά"!

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΜΗΤΕΡΕΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΡΑ

Η τραγική μητέρα μιας από τις εργαζόμενες που σκοτώθηκαν στην έκρηξη του εργοστασίου Βιολάντα είπε κάτι που θα έπρεπε να συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία, περισσότερο από κάθε στατιστική.

Η κόρη της δούλευε νυχτερινή βάρδια για να μπορεί να είναι με το παιδί της το πρωί! Και ταυτόχρονα κατήγγειλε τα ελλείμματα συντήρησης και ασφάλειας στις εγκαταστάσεις του εργοστασίου.

Σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται η διπλή καταπίεση της σύγχρονης εργαζόμενης μητέρας: ταξική και έμφυλη.

Στην Ελλάδα του 2026, η μητρότητα αντιμετωπίζεται ως ιδιωτική υπόθεση της γυναίκας.

Το κράτος, η αγορά και η κοινωνία λειτουργούν σαν να μην υπάρχουν παιδιά, σαν να μην υπάρχει φροντίδα, σαν να μην υπάρχει καν αναπαραγωγή της ζωής με βιολογικούς όρους. 

Οι νέες μητέρες αναγκάζονται να κάνουν ακροβατικά μεταξύ βαρδιών, συγγενών, παιδικών σταθμών με ελλείψεις και μισθών που δεν φτάνουν.

Η νυχτερινή εργασία γίνεται «λύση» για να μπορεί μια μητέρα να δει το παιδί της!

Αλλά αυτό, να πάρει η ευχή, δεν είναι επιλογή. Είναι στυγνός κοινωνικός εξαναγκασμός. 

Πως στο καλό μας έπεισαν ότι η μητρότητα στην Ελλάδα είναι ατομικό πρόβλημα; 

Οι γυναίκες της εργατικής τάξης δεν έχουν την πολυτέλεια της τηλεργασίας, των ιδιωτικών παιδικών σταθμών, των nannies, της ευέλικτης απασχόλησης. Η μητρότητα τους βιώνεται μέσα σε εργοστάσια, σούπερ μάρκετ, νοσοκομεία, call centers.