Ο ψυχίατρος Φελίξ Γκουαταρί μιλά για τις παθογένειες του «επαναστατικού» γκρουπουλισμού. Πάντα επίκαιρο
Από το βιβλίο του Φελίξ Γκουαταρί : Μοριακή επανάσταση-Εκδόσεις Κομμούνα-
Ερώτηση: Να πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, όπως αυτό των
τροτσκιστικών ομάδων. Για ποια σύγκρουση επιθυμίας μπορεί να πρόκειται
εδώ; Παρ’όλες τις πολιτικές διαμάχες, κάθε ομάδα φαίνεται να εκπληρώνει
τον ίδιο ρόλο απέναντι στα μέλη της: μια καθησυχαστική ιεραρχία, την
αποκατάσταση ενός κοινωνικού περιβάλλοντος, μια οριστική ερμηνεία του
κόσμου. Δε βλέπω τι διαφορά υπάρχει μεταξύ τους:

(…)
Όσο για την βαθύτερη ουσία των προβλημάτων, εδώ, έχεις δίκιο: όλες οι
ομάδες λένε σχεδόν το ίδιο πράγμα. Αλλά είναι ενδιαφέρον να επισημάνει
κανείς τις αντιθέσεις τους στο επίπεδο του στύλ, την αντίληψή τους για
τον αρχηγό, την προπαγάνδα, την πειθαρχία, την πίστη, τη μετριοφροσύνη,
τον ασκητισμό του αγωνιστή.
(…)
Θα πρέπει να μελετήσουμε διεξοδικά τον ακριβή ρόλο αυτών των μηχανών
σύνθλιψης της επιθυμίας που είναι τα γκρουπούσκουλα, τη λειτουργία τους
σαν μυλόπετρες και κόσκινα. Βρισκόμαστε πάντα μπροστά στο ίδιο δίλημμα: ή
να συντριβούμε από το κοινωνικό σύστημα ή να ενταχθούμε στο
προκατασκευασμένο πλαίσιο αυτών των μικρών εκκλησιών. Μ’αυτή την έννοια ο
Μάης του ’68 υπήρξε μια πραγματική αποκάλυψη. Η δύναμη της συλλογικής
επιθυμίας έφτασε σε μια τέτοια ένταση που τίναξε στον αέρα το σύνολο των
γκρουπούσκουλων. «
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.