Προτεσταντισμός και Καπιταλισμός

από

 Απόστολος Διαμαντής

Εφόσον ο προτεστάντης πιστεύει στη θεία χάρη που θα επιλέξει αυτόν που θα σωθεί, αλλά και στον προορισμό, είναι σαφές πως η κοινωνική του ζωή θα πρέπει να είναι εναρμονισμένη με την πίστη του. Λέει η Βίβλος: «είδες άνθρωπον επιτήδειον εις τα έργα αυτού; Αυτός θέλει εμφανισθεί ενώπιον βασιλέων». Και η Βίβλος είναι το μόνο κείμενο που δέχεται ως αυθεντία ο προτεστάντης. Η απόκτηση χρήματος, στο παρόν κοινωνικό σύστημα του καπιταλισμού, είναι ακριβώς το μέτρο της επιτήδευσης στα κοινωνικά μας έργα. Επομένως η επιδίωξη του κέρδους, το οποίο είναι η βάση της καπιταλιστικής λογικής, είναι και η καρδιά της προτεσταντικής ηθικής.

Το καθήκον είναι ένα χρέος που αισθάνεται το άτομο, απέναντι στο επάγγελμά του, αλλά και απέναντι στον Θεό, στη διαδικασία του προορισμού και της απόκτησης της Θείας Χάρητος. Όπως ο Θεός επιλέγει τον καλό χριστιανό για να τον σώσει, έτσι και ο καπιταλιστής βιομήχανος επιλέγει τον σωστό εργάτη, για να τον προσλάβει. Ποιος επιλέγει τον Βιομήχανο; Η αγορά. Θα πρέπει επομένως όλοι να κάνουν το καθήκον τους, απέναντι στο υπάρχον σύστημα: ο εργάτης να είναι σωστός και εργατικός, ώστε να μην βρεθεί άνεργος, ο βιομήχανος να συμμορφώνεται με τους κανόνες της αγοράς, ώστε να μην βρεθεί εκτός της και όλοι μαζί, σαν καλοί προτεστάντες να είναι πιστοί στα καθήκοντά τους, ώστε να μην βρεθούν εκτός της θείας χάρητος.

Τεχνολογική εξάρτηση και τέλος ελευθερίας

Από Brandon Smith - 4 Ιουλίου 2019 - Πηγή Alt-Market.com

Μπράντον Σμιθ

Μεταφράστηκε από τον Hervé, έγινε επεξεργασία από τον San για το Francophone Saker και αποδόθηκε στα ελληνικά από τον Γερομοριά

Η τεχνολογία μπορεί να είναι εκθαμβωτική αλλά και εξουθενωτική για την πραγματική ανθρώπινη πρόοδο και όταν λέω "πρόοδος" δεν εννοώ πρόοδο στον κόσμο των μηχανών αλλά πρόοδο στον κόσμο των πολιτών και κανείς δεν μπορεί να μας καθοδηγεί αναγκαστικά σε άλλο κόσμο.

Πρώτα απ 'όλα, αναγνωρίζω πλήρως ότι κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να επικρίνει την τεχνολογική καινοτομία, διατρέχει τον κίνδυνο να αποκαλείται  "τρελός"  ή  "παρωχημένο απολίθωμα", ένα βάρβαρο λείψανο μιας περασμένης εποχής. 

 Ωστόσο, αυτή η στάση δείχνει άγνοια. Υποθέτει ότι ο δρόμος στον οποίο συμμετέχουμε ως είδος είναι αυτός της διαρκούς βελτίωσης όσο συνεχίζουμε να ακολουθούμε τον μεγάλο θεό της τεχνολογίας. αλλά τι γίνεται αν αυτή η υπόθεση είναι εντελώς λανθασμένη; Και λοιπόν, αν αντισταθούμε αντι να την ακολουθούμε;

Δεν είμαι εδώ για να ακούω και να κινώ το δόρυ μου μπροστά στον τροχό και τη μηχανή καύσης και τον προγραμματιζόμενο υπολογιστή - μου αρέσουν όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά αυτό που δεν μου αρέσει είναι το σκοτεινό μέλλον που βλέπω όταν η ανθρωπότητα μετατρέπει τις μηχανές σε μια μεγάλη ψηφιακή «νοσοκόμα στο σπίτι» από μέταλλο και χάνουμε την ικανότητά μας να φροντίζουμε τον εαυτό μας οι ίδιοι. Η εξάρτηση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της δουλείας και ο πολιτισμός μας γίνεται όλο και πιο εξαρτώμενος.

Κατά τη διάρκεια της διαβίωσής μου σ 'αυτή τη γη, είχα το προνόμιο και τον πόνο να βλέπω την ψηφιακή εποχή να γίνεται πραγματικότητα. Ήμουν μάρτυρας της δημιουργίας του προσωπικού υπολογιστή, της γέννησης του Διαδικτύου, της διάδοσης της τεχνολογίας των κινητών τηλεφώνων και τώρα της διάδοσης της «τεχνητής νοημοσύνης» και της 5G. Έχω επίσης δει μια ολόκληρη γενιά χιλιετηρίδων να αποσυντίθεται σε άχρηστους και αποθαρρυμένους ανθρώπους, χωρίς πρακτικές δεξιότητες παραγωγής ή επιβίωσης και εντελώς εξαρτημένη από την ψηφιακή τεχνολογία για τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της  ψευδαίσθησης της ανάπτυξης φιλίας, της προστασία της ιδιωτικής ζωής. 

Τα αντεπιχειρήματα εναντίον αυτού θα ποικίλουν. Κάποιοι θα πουν ότι η κοινωνία μας έχει γίνει απλά πιο άνετη και άνετη και αυτό είναι καλό. Άλλοι θα υποστηρίξουν ότι οι σκεπτικιστές σαν κι εγώ φοβούνται τις κοινωνικές αλλαγές που έρχονται με την παγκοσμιοποίηση που έφερε η ψηφιακή εποχή. Ακόμα άλλοι θα ισχυριστούν ότι η συγκέντρωση και η εξάρτηση είναι "φυσικές" επεκτάσεις της ανθρώπινης εξέλιξης, ότι είναι αναπόφευκτη και ότι πρέπει να την αποδεχτούμε.

Η Εθνική και Αντιστασιακή δράση των Ελλήνων Ορθόδοξων κληρικών κατά τη Γερμανική κατοχή 1940-1944

Γράφει ο Θεολόγος – Εκκλησιαστικός Ιστορικός – Νομικός κ. Ιωάννης Ελ. Σιδηράς

«Δια του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν»

Οι λέξεις «Έπος» και «Εθνική Εποποιΐα» εκφράζουν στον απόλυτο βαθμό τους εθνικούς και αντιστασιακούς αγώνες του ελληνικού λαού για το ύψιστο αγαθό της Ελευθερίας έναντι του φασισμού και του Ναζισμού κατά τη φρικτή Γερμανοϊταλική Κατοχή (1940-1944). Οι λέξεις αυτές, που η αδέκαστη ιστορία δια «πολλών τεκμηρίων» απέδωσε και καθιέρωσε μέσα στις χρυσές σελίδες του «Έπους του ’40», εκφράζουν προσφυώς και δικαίως την απαράμιλλη ηρωική και μαρτυρική αντίσταση του ελληνικού κλήρου και λαού, που προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της υφηλίου.

Οι Έλληνες Ορθόδοξοι κληρικοί υπήρξαν «πρόσωπα-σύμβολα» σε όλους τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες της πατρίδος και σε πολλές περιπτώσεις απετέλεσαν τα φωτεινά πρότυπα ηρωϊσμού και αυτοθυσίας υπέρ του αγωνιζόμενου ελληνικού λαού. Ιεράρχες, Ιερείς, Ιερομόναχοι ακόμη και Μοναχές πότισαν με το αίμα τους την ευλογημένη ελληνική γη «δια του Χριστού την πίστιν την αγίαν και της πατρίδος την ελευθερίαν». Και τούτο, όπως συνήθως γράφεται, δεν συνέβη μόνο κατά την περίοδο του κορυφαίου αγώνος για την εθνική Παλιγγενεσία (1821), αλλά και κατά τη διάρκεια της Γερμανοϊταλικής κατοχής (1940-1944) στην Ελλάδα, όταν οι παντός βαθμού Έλληνες Ορθόδοξοι κληρικοί, από τους Αρχιεπισκόπους Αθηνών και μέχρι τον τελευταίο παπά και καλόγερο υπέμειναν ανδροπρεπώς και γενναιοφρόνως «το εθνικόν μαρτύριον» και έδωσαν αφόβως την «Ορθόδοξη μαρτυρία» υπέρ του δεινώς δοκιμαζομένου και μαρτυρικώς καταδιωκόμενου ελληνικού λαού, μπολιασμένοι «ως ένα σώμα και μια ψυχή» με τον λαό, ως τέκνα και οι ίδιοι αυτού του περήφανου και αδούλωτου λαού.

Η αδέκαστη ιστορία λοιπόν  στις σελίδες της έχει καταγράψει την εθνική και αντιστασιακή δράση των Ελλήνων Ορθοδόξων κληρικών εκ των οποίων πολλοί –ακόμη και ιεράρχες–συγκρότησαν και ενίσχυσαν τις αντιστασιακές οργανώσεις γενόμενοι μάλιστα και μέλη αυτών επιδεικνύοντας πρωτοφανή και πρωτόγνωρη συμμετοχή και στον ένοπλο αγώνα για την αποτίναξη της «Γερμανοϊταλικής κατοχικής μπότας» και την απελευθέρωση της Ελλάδος. Και αν για κάτι περισσότερο θα μπορούσε να εγκαυχάται η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος, αυτό είναι ο ανυπέρβλητος αγώνας των Ιεραρχών και λοιπών κληρικών της για τη σωτηρία των Ελλήνων Εβραίων από τη θηριωδία του Γερμανικού ναζισμού στα κρεματόρια, όπου οδηγούνταν ως «πρόβατα επί σφαγήν» γενόμενοι «ολοκαύτωμα» θυσίας στον βωμό της αρρωστημένης ναζιστικής ρατσιστικής και σωβινιστικής ιδεολογίας και κοσμοθεωρίας.

Αρχιεπίσκοποι Χρύσανθος Α΄ (1938-1941) και Δαμασκηνός Α΄ (1941-1949)

Τα κατά την Εκκλησιαστική Ιεραρχία δύο πρώτα πρόσωπα που με την όντως και αποδεδειγμένα ηρωϊκή εθνική στάση και δράση τους σφράγισαν ανεξίτηλα την απαρχή και συνέχεια της αδούλωτης ελληνικής εθνικής αντίστασης του λαού μας, ήταν οι Αρχιεπίσκοποι Αθηνών, ο Κομοτηναίος την καταγωγή, Χρύσανθος Α΄ (1938-1941) και Δαμασκηνός Α΄ (1941-1949).

Προκήρυξη: Όχι στον Μουσολίνι Όχι στον Ερντογάν

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ «ΑΘΗΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Αυτές τις μέρες γιορτάζουμε την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και το απαράμιλλο ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου. Σε δύο, μόλις χρόνια, θα κληθούμε να γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την κήρυξη της Εθνεγερσίας του 1821. Την επόμενη χρονιά, το 2022, κλείνουμε 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Δυστυχώς ο Ελληνισμός τον 21ο αιώνα, μετά από μια 10ετία σαρωτικής κρίσης που οδήγησε στην δραστική κοινωνική, οικονομική, και δημογραφική αποδυνάμωση του Ελλαδικού και Κυπριακού κράτους, βιώνει και τη γεωπολιτική μετεξέλιξη της κρίσης.

Όλοι έχουμε κατανοήσει ότι βρισκόμαστε ενώπιον προκλήσεων που αφορούν την ίδια την επιβίωση του ελληνικού έθνους. Έχει φροντίσει γι’ αυτό ο Ταγίπ Ερντογάν, με τις καθημερινές απειλές για την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λοζάνης, την Κυπριακή ΑΟΖ, τις προκλήσεις στο Αιγαίο, και βέβαια, τον τρόπο που χρησιμοποιεί τις μεταναστευτικές ροές, με ανοιχτό στόχο την αλλοίωση του πληθυσμού της Ελλάδας, αλλά και τον εκβιασμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η μεθοδικότητα της πολιτικής του Ερντογάν έχει τρομάξει σύσσωμη την πολιτική ηγεσία, που χαμένη μέσα σε έναν τυφλό κοσμοπολιτισμό, γαλουχημένη στα Αμερικάνικα κολέγια και τα πανεπιστήμια του εξωτερικού, δεν διαθέτει το σθένος και την ιδεολογική προετοιμασία για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που μας βάζει η ίδια η γεωπολιτική θέση της χώρας.

Το «σχέδιο» του νέο-οθωμανισμού είναι ξεκάθαρο: Οι νέο-σουλτάνοι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν την αποδυνάμωση των εθνικών κρατών, τη μετανάστευση, την υποχώρηση των Αμερικανών και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το «κενό ελέγχου» στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία, για να επανέλθει η Τουρκία στις περιοχές που άλλοτε όριζε η Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Μια φορά κι έναν καιρό αντήχησε ένα «Όχι»…

του Νίκου Σταθόπουλου*

«Γι’ αυτούς η νύχτα ήταν μια μέρα πιο πικρή / Λιώναν το σίδερο, μασούσανε τη γης / Ο Θεός τους μύριζε μπαρούτι και μουλαροτόμαρο», εμπνέεται ο Ελύτης από το Έπος του ‘40…

Τ

ο έπος είναι η ηρωική στιγμή όπου μια ανθρώπινη ομάδα συνειδητών συνεκτικών δεσμών, καταφάσκει και αναδεικνύει τη γενέθλια ταυτότητά της απέναντι σε μια εξωτερική απειλή. Είναι «ηρωικό», και γιατί αποτελεί άθλο κατά του υπέρτερου, και γιατί υλοποιεί την ηθική της αυταπάρνησης.

Το έπος είναι πρωτογενής συλλογική πράξη, από τη φύση του έργο λαού. Οι αφέντες του μεταμοντέρνου εξουσιασμού, απεχθάνονται το έπος, ακριβώς γιατί οργανώνει συνειδησιακά τα αξιακά φορτία που ανατρέπουν εκ βάθρων την δομική ανηθικότητα του πλανήτη-εμπόρευμα, δηλαδή την ιδιωτικότητα, την ιδιοτέλεια, τον επιβιωτισμό, την εμπορευματοποίηση…

Το Έπος του ‘40, από την αντεπίθεση της ξιφολόγχης μέχρι τη γυναικεία πανστρατιά για τη «ζεστή φανέλα του στρατιώτη», δεν ήταν ένας «εθνικιστικός παροξυσμός» αλλά η ένοπλη ειρήνη της πατριωτικής αυτοάμυνας. Αν υπερβείς τον πολιτικάντικο ιστορικισμό, θα συναντήσεις το βάθος της ανθρώπινης απλότητας, δηλαδή την εναντίωση στην κουλτούρα της τεχνητότητας όπου θεμελιώνεται η παρούσα πολιτισμική εγκληματικότητα.

Σαν απλοί τίμιοι άνθρωποι της κανονικής ζωής, βουληθήκαμε χωρίς διανοητισμούς και συν πλην, να πολεμήσουμε για ό,τι συνιστούσε την υλικότητα και το πνευματικό βάθος του συλλογικού μας εαυτού. Πόση διαστροφή ιδεολογικών διαθλάσεων μπορεί να απεμπολήσει αυτή τη φυσική τάξη της ζωής; Πόσος αισχρός συστημικός καιροσκοπισμός, μέσω της υποτίμησης του «Όχι», επιδιώκει να δώσουμε χαρούμενοι όλη τη γη και όλο το ύδωρ στη σημερινή απειλή εκ μέρους του νεοοθωμανισμού;

“Επίκαιρα”

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

9

Δημοσιεύθηκε στο “Παρόν” της 27ης .10.19

“Επίκαιρα”

————–

Παρότι το θέμα των ημερών είναι το παρόν και το μέλλον της Συρίας, μετά την πρόσφατη εισβολή της Αναθεωρητικής Νέο-οθωμανικής Τουρκίας στα Συριακά εδάφη - τα οποία είχαν εν πολλοίς απελευθερώσει οι Κούρδοι -, και το οποίο μας αφορά άμεσα δεδομένου ότι η τουρκική επιθετικότητα εκδηλώνεται KAI κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας- κατά της Ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε δύο άλλα θέματα, που μας αφορούν εξίσου:

-1. Την ένταξη στο ΝΑΤΟ της γειτονικής FYROM («Βόρειας Μακεδονίας»):.

Μετά το βέτο Μακρόν στην έναρξη της ενταξιακής πορείας στην ΕΕ των Δυτικών Βαλκανίων –με την στήριξη Ολλανδών και Δανών- που προκάλεσε  απογοήτευση και πολιτική κρίση στην γειτονική χώρα, με την προκήρυξη πρόωρων εκλογών για τις 12 Απριλίου του 2020,  είναι σε εξέλιξη ένας διπλωματικός μαραθώνιος προκειμένου να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για την ένταξη της χώρας τουλάχιστον στο ΝΑΤΟ, ως πλήρες μέλος. Σήμερα αυτή συμμετέχει ως προσκεκλημένη χώρα.

Την ένταξη στο ΝΑΤΟ επιθυμούν και αυτοί που στήριξαν τη Συμφωνία των Πρεσπών και εκείνοι που την πολέμησαν, όπως το εθνικιστικό VMRO, που επαναφέρει στην προεκλογική αντιπαράθεση τον όρο «Δημοκρατία της Μακεδονίας» χωρίς τον γεωγραφικό προσδιορισμό. Οι ΗΠΑ απάντησαν στην απόφαση της Ε.Ε. με την έγκριση με συντριπτική πλειοψηφία (91 ναι, δύο όχι) από την ολομέλεια της αμερικανικής Γερουσίας του πρωτοκόλλου ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.

.Η ολοκλήρωση της διαδικασίας εξακολουθεί να αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ. Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα διεξαχθεί στο Λονδίνο στις 3-4 Δεκεμβρίου και θα εορταστούν τα 70 χρόνια της Συμμαχίας θα γίνει τιμητική αναφορά στη Βόρεια Μακεδονία. Την ίδια στιγμή, η Ελληνική πολιτική ηγεσία «βολεύεται» άλλοτε  πίσω από μια περίεργη αφωνία, άλλοτε από υποβάθμιση του. Αυτή την στιγμή εμείς αναφερόμαστε μόνο στην προστασία των μακεδονικών προϊόντων…

Να επισημάνουμε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών υπονομεύει το erga omnes – τη χρήση της ονομασίας Βόρεια Μακεδονία στο εσωτερικό και το εξωτερικό, καθώς προβλέπει ότι η εσωτερική αλλαγή των ονομάτων στο γειτονικό κράτος, δηλαδή στα εσωτερικά τους έγγραφα, θα αρχίσει μόλις ανοίξει το ενταξιακό κεφάλαιο στην ΕΕ και θα κλείσει εντός πενταετίας μετά από αυτό το πρώτο βήμα. Άρα με την καθυστέρηση στην ευρωπαϊκή ενταξιακή διαδικασία μετά το βέτο Μακρόν, παγώνει και το erga omnes.

-2. Μια παρατήρηση επί του Μεταναστευτικού (ονομαζόμενου καταχρηστικά και ως Προσφυγικού)- με την επισήμανση ότι η ΕΘΝΙΚΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ είναι όρος ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ της ΕΛΛΑΔΑΣ:

Γ. Μαργαρίτης: Το έπος των Ελλήνων και τα ιστορικά συμπεράσματα

Στοιχεία για το έπος του ’40, ότι συνέβηκε στα Ελληνοαλβανικά βουνά, στο εσωτερικό της χώρας, αλλά και πως όλα αυτά συνδέονται με το σήμερα και τις αναταραχές στην ευρύτερη γειτονιά μας, έδωσε μέσα από τη συχνότητα του 98,4 και στο Γιώργο Σαχίνη ο Καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας Γιώργος Μαργαρίτης.

O «άλλος» Μάρξ – Γιατί το Κομμουνιστικό Μανιφέστο είναι παρωχημένο!

by Norbert Trenkle

Τουλάχιστον από τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, ο Karl Marx για άλλη μια φορά ορθώς θεωρείται υπερβολικά σημερινός. Ωστόσο, οι νέοι και παλιοί φίλοι του επικεντρώθηκαν σε αυτό το μέρος της θεωρίας του που είναι από καιρό  ξεπερασμένο: η θεωρία της ταξικής πάλης μεταξύ της αστικής τάξης και του προλεταριάτου.

Αντίθετα, ο «άλλος Μαρξ», αυτός που επέκρινε τον καπιταλισμό ως μια κοινωνία βασισμένη στη γενική παραγωγή των αγαθών, στην αφηρημένη εργασία και στη συσσώρευση της αξίας, έλαβε ελάχιστης σοβαρή προσοχής. Αλλά ακριβώς αυτό το μέρος της θεωρίας του Μαρξ μας επιτρέπει να αναλύσουμε επαρκώς την τρέχουσα κατάσταση του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και της διαδικασίας κρίσης του.

Η θεωρία της ταξικής πάλης, αντιθέτως, δεν συμβάλλει καθόλου στην κατανόησή μας για το τι συμβαίνει σήμερα, ούτε είναι ικανή να διαμορφώσει μια νέα προοπτική κοινωνικής χειραφέτησης. Για το λόγο αυτό, πρέπει να πούμε ότι το Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος είναι σήμερα παρωχημένο. Έχει μόνο ιστορική αξία.

Οιδίποδας Τύραννος του Σοφοκλή

από

 Κώστας Γεωργουσόπουλος

 

499

Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος μας αφηγείται το ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο για τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή το εμβληματικότερο, ίσως, δράμα της αρχαίας γραμματείας που ανήκει στο Θηβαϊκό κύκλο και σύμφωνα με τις πηγές διδάχθηκε  για πρώτη φορά το 425 π.Χ. εν μέσω του Πελοποννησιακού πολέμου και του λοιμού που είχε αποδεκατίσει το λαό της Αθήνας

Μας αποκωδικοποιεί τον μύθο του, την υπόθεση του έργου και αναλύει με τρόπο απλό και μεστό τις μοναδικές και πανανθρώπινες διαστάσεις του ήρωα και των συμπρωταγωνιστών του τονίζοντας ότι  στο επίκεντρο της προβληματικής του έργου τίθεται το άτομο σε σχέση με την προσωπική του ελευθερία, την εξουσία, την κοινωνία και τη θεϊκή βούληση.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο  εικαστικό εργαστήρι της ARTe τον Ιούνιο του 2019.

Σολζενίτσιν : «Η αθεΐα, το πρώτο βήμα για τα γκουλάγκ»

Από: Aleksandr Solzhenitsyn, “Godlessness: the First Step to the Gulag”. Templeton Prize Lecture, 10 Μαΐου 1983 (Λονδίνο).

Πριν από περισσότερο από μισό αιώνα, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι να ακούω ορισμένους ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που έπληξαν τη Ρωσία: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, γι' αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια και όλα αυτά τα χρόνια διάβασα εκατοντάδες βιβλία, συγκέντρωσα εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες και έχω ήδη συγκεντρώσει οκτώ τόμους της δικής μου προσπάθειας να κατανοήσω τα ερείπια που άφησε η αναταραχή αυτή. Αλλά αν μου ζητηθεί σήμερα να διατυπώσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα την κύρια αιτία της καταστροφικής επανάστασης που αφάνισε περίπου εξήντα εκατομμύρια από τον λαό μας, δεν θα μπορούσα να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια παρά να επαναλάβω: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Επιπλέον, τα γεγονότα της ρωσικής επανάστασης μπορούν να γίνουν αντιληπτά τώρα, στα τέλη του αιώνα, σε σχέση με τα γεγονότα που συνέβησαν στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό που προκύπτει εδώ είναι μια διαδικασία παγκόσμιας σημασίας. Και αν μου ζητηθεί να προσδιορίσω εν συντομία το κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρου του εικοστού αιώνα, και εδώ δεν θα ήμουν σε θέση να βρω τίποτα πιο ακριβές και μεστό από το να το επαναλάβω για άλλη μια φορά: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό.

Οι αποτυχίες της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκαν τη θεϊκή της διάσταση, αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα. Το πρώτο από αυτά ήταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και πολλά από τα σημερινά μας προβλήματα μπορούν να αναχθούν σε αυτόν. Ήταν ένας πόλεμος (η μνήμη του οποίου φαίνεται να ξεθωριάζει) όταν η Ευρώπη, γεμάτη υγεία και αφθονία, έπεσε σε ένα οργίλο ξέσπασμα αυτο-ακρωτηριασμού, που δεν μπορούσε παρά να χάσει τη δύναμή της για έναν αιώνα ή περισσότερο και ίσως για πάντα. Η μόνη πιθανή εξήγηση για τον πόλεμο αυτό είναι μια ψυχική έκλειψη μεταξύ των ηγετών της Ευρώπης λόγω της χαμένης συνειδητοποίησης μιας Ανώτατης Αρχής πάνω τους. Μόνο μια άθεη πικρία θα μπορούσε να παρακινήσει φαινομενικά χριστιανικά κράτη να χρησιμοποιήσουν δηλητηριώδη αέρια, ένα όπλο τόσο προφανές πέρα από τα όρια της ανθρωπότητας.

Η άμυνα, το χρήμα και οι Νενέκοι*

Του Νίκου Ιγγλέση

https://greekattack.wordpress.com

Η Τουρκία με σχέδιο και σταθερά βήματα προχωράει στην επανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, περίπου 100 χρόνια μετά τη διάλυσή της στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η Άγκυρα έχει ήδη ζητήσει την επικαιροποίηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που καθόρισε τα εξωτερικά σύνορα όλων των κρατών της περιοχής. Οι Τούρκοι μιλούν για τα «σύνορα της καρδιάς τους» που περιλαμβάνουν όλους τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς από τα Βαλκάνια και τον Καύκασο μέχρι τη Συρία και το Ιράκ (έχουν εισβάλει και στις δύο χώρες) και φτάνουν μέχρι την Τρίπολη της Λιβύης. Διεκδικούν, πέραν από τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, ένα μεγάλο κομμάτι της Ανατολικής Μεσογείου που αποκαλούν «Γαλάζια Πατρίδα» και σ’ αυτήν περιλαμβάνουν όλη σχεδόν την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς και το μισό Αιγαίο.

Η νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία φιλοδοξεί να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη της ευρύτερης περιοχής και ισότιμος συνομιλητής των Μεγάλων Δυνάμεων. Όμως, για να συμβεί αυτό απαιτούνται ισχυρές ένοπλες δυνάμεις. Ένα «φαραωνικό» πρόγραμμα εξοπλισμών βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Οι νεο-Οθωμανοί, μέσω της κρατικής και ιδιωτικής πολεμικής βιομηχανίας τους, κατασκευάζουν 250 άρματα μάχης (Altay) και 336 τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού. Έχουν ήδη ναυπηγήσει 6 κορβέτες (τύπου Milgem) και θα ναυπηγήσουν άλλες 6, ενώ το 2020 θα έχει ολοκληρωθεί ο εξοπλισμός του πρώτου σκάφους αμφίβιας εφόδου (Anadolou) – πρόκειται για μίνι αεροπλανοφόρο με 12 αεροσκάφη Stovl (βραχείας απονήωσης και κάθετης προσνήωσης), με ελικόπτερα και με μικρά αποβατικά σκάφη. Επίσης κατασκευάζονται 91 επιθετικά ελικόπτερα (T-129 Atak). Οι νεο-Οθωμανοί αγόρασαν 4 συστοιχίες των ρωσικών αντιαεροπορικών – αντιβαλλιστικών πυραύλων S-400, κατασκευάζουν πυραυλικά συστήματα εδάφους-εδάφους, όπως ρουκέτες (Kasirga) με βεληνεκές 120 χιλιόμετρα και βαλλιστικούς πυραύλους (Bora – Yilidirim) με βεληνεκές έως 500 χιλιόμετρα. Ακόμα οι νεο- Οθωμανοί κατασκευάζουν drones – μη επανδρωμένα αερο-οχήματα (Bayraktar – Akinci), αντιαρματικά όπλα, ραντάρ, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, ενώ διαθέτουν και στρατιωτικούς δορυφόρους.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΙΣΤΟ ΣΤΗ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΗΣ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥ "ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ"

"Στις μέρες μας, που οι ακραίες φωνές του λαϊκισμού επιδιώκουν να δυναμώσουν, που ο ατομικισμός και η αποξένωση μαστίζουν την ανθρωπότητα, είναι πιο κρίσιμο από ποτέ να αναβιώσουμε αξίες, όπως η αυταπάρνηση, ο αλτρουισμός και η αλληλεγγύη, που μας επιτρέπουν, σήμερα, να ζούμε σε μία ελεύθερη, δημοκρατική χώρα".

Αυτό τονίζει μεταξύ άλλων, η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, στο μήνυμά της για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, ενώ υπογραμμίζει ότι είναι μία ημέρα που φέρει ιδιαίτερο βάρος για τη συλλογική μας ταυτότητα, για τρεις ιδιαίτερους λόγους.

Πρώτον: Μας υπενθυμίζει τα επιτεύγματα του Ελληνισμού. Στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, της πιο μελανής ίσως σελίδας της παγκόσμιας ιστορίας, οι αντίξοες συνθήκες και η δυσανάλογη ισχύς προς τον κατακτητή δεν πτόησαν τον ελληνικό λαό. Αψηφώντας κάθε δυσκολία, οι Έλληνες αποφάσισαν να υψώσουν το ανάστημά τους και να αντιταχθούν στις δυνάμεις του μίσους και της βίας, υπερασπιζόμενοι την ελευθερία μας.

Δεύτερον: Αποτελεί διδαχή και αναδεικνύει τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες μας. Η έμφυτη τάση του λαού μας να αντιμετωπίζει θαρραλέα τις δυνάμεις, που τον απειλούν, συνιστά επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην μακραίωνη ιστορία μας. Η ισχύς αυτή πηγάζει από την ικανότητά μας να συσπειρωνόμαστε γύρω από έναν κοινό στόχο, όταν οι θεμελιώδεις αξίες μας κινδυνεύουν. 

Τρίτον: Αναδεικνύει τη σημασία της εκπαίδευσης στην προσπάθεια να διατηρήσουμε την εθνική μας μνήμη, καθώς και να καλλιεργήσουμε μια πιο διαδραστική σχέση με το παρελθόν μας. Η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και η γνωριμία με την ιστορική μας ταυτότητα, η δυνατότητα εντοπισμού και αξιολόγησης αξιόπιστων ιστορικών πηγών , αποτελούν γνώσεις και δεξιότητες που οφείλει να αναπτύξει στους μαθητές ένα σύγχρονο σχολείο».

Προσπαθεί να ξαναγράψει την ιστορία η Υπουργός ξεχνώντας τις λέξεις φασισμός - ναζισμός - δωσιλογισμός - εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας - εθνική αντίσταση - Γερμανοί- Ιταλοί - Βούλγαροι.  

Θυμάται όμως το λαϊκισμό,  γιατί αυτός είναι ο κίνδυνος για τον κάθε πολιτικό που είναι υποταγμένος στην ΤΙΝΑ - δεν υπάρχει άλλη λύση - της εποχής του.  Μόνος κίνδυνος οι ΕΑΜίτες κάθε εποχής που φωναζουν στ' άρματα, στ' άρματα! Γιατί Βελουχιώτηδες και Γλέζους πάντα θα γεννά ο τόπος όπως και Τσολάκογλους, όμως.  Οι πρώτοι θα βαπτίζονται λαϊκιστές και στις μέρες μας εθνικολαϊκιστές.  Οι προσκυνημένοι, οι υποτελείς στα κελεύσματα των ξένων χαρακτηρίζονται νουνεχείς, λογικοί.  Και δυστυχώς το "μέτωπο της λογικής" βρίσκει εκπροσώπους και στα δυο στρατόπεδα. Και το δεξιό και το αριστερό!  Και τότε και τώρα!  Θα θυμηθούμε μερικές στιγμές υποτέλειας, που αμαύρωσαν τον ηρωικό αγώνα και τις θυσίες του ελληνικού λαού, εκείνων των χρόνων. 

Ο αστικός πολιτικός κόσμος απέναντι στις δυνάμεις κατοχής

Να θυμήσουμε ότι το μεγαλύτερο τμήμα του αστικού πολιτικού κόσμου της εποχής ανήκει στους «απόντες» του αγώνα, καθώς η πλειονότητα από τους πολιτικούς που κυβερνούσαν τη χώρα έφυγαν στην Αίγυπτο ενώ δεν έλειψαν και αυτοί που στελέχωσαν τις τρεις «ελληνικές» κατοχικές κυβερνήσεις των κουίσλιγκ χτυπώντας, μαζί με τους κατακτητές, τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, φορώντας ακόμη και την αποκρουστική κουκούλα του προδότη.

Οι θεολογικές ρίζες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

 

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

Στή διάρκεια τῆς ἱστορίας της, μέ τό δόγμα, τή λατρεία, τή δράση της, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ζεῖ καί κηρύσσει ἀδιάκοπα τή βιβλική ἀποκάλυψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλασθεῖ κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καί ὀφείλει νά κινεῖται πρός τό καθ᾽ ὁμοίωσιν, ὅτι ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότητα προῆλθε ἀπό ἕνα ἀνθρώπινο ζεῦγος πού δημιούργησε ὁ Θεός. Συνεπῶς, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἀνεξάρτητα ἀπό φυλή, χρῶμα, γλώσσα, μόρφωση, εἶναι προικισμένοι μέ τήν ἀξιοπρέπεια τῆς θεϊκῆς τους καταγωγῆς.

Ἐνῶ ἡ δυτική σκέψη τόνισε περισσότερο ὡς χαρακτηριστικό τῆς θείας αὐτῆς εἰκόνας τόν νοῦ, τή νόηση καί τή θέληση, ἡ ἀνατολική θεολογία ἐπισήμανε ἰδιαίτερα τό στοιχεῖο τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀγάπης, θέτοντας ὡς κέντρο ἀναφορᾶς τήν ἐν ἐλευθερίᾳ καί ἁρμονίᾳ ἀγάπη καί κοινωνία τῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μέ τήν ἐνανθρώπησή Του ἑνώθηκε μέ ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο «φύραμα». «Σῶμα δὲ αὐτοῦ (τοῦ Χριστοῦ), καθὼς εἴρηται πολλάκις, πᾶσα ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ᾗ κατεμίχθη», διευκρινίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης. Ἔκτοτε κάθε ἄνθρωπος καλεῖται νά φθάσει ἐν Χριστῷ, διά τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, σέ κάτι ἀσύλληπτα μεγάλο: νά προχωρήσει στή θέωση.

Ἡ θέωση αὐτή δέν σημαίνει ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἀπρόσιτη θεία οὐσία, ὅπως τή φαντάζεται ὁ πανθεϊσμός, ἀλλά κοινωνία, μέθεξη στίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ἀνάκραση στή δόξα Του. Προσλαμβάνοντας ὁ Χριστός τήν ἀνθρώπινη φύση, χάρισε ἀσύλληπτη ἀξία στόν ἄνθρωπο, στό κάθε ἀνθρώπινο πρόσωπο, σφραγίζοντας ὁριστικά τήν ἐλευθερία καί τήν ἀξιοπρέπειά του.

Μέσα στά ἀλλεπάλληλα ρήγματα ἀπό τίς ἀνθρώπινες διχοστασίες ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νά συνεχίζει ἀδιάκοπα, σέ κάθε τόπο καί χρόνο, τή διακονία τῆς «καταλλαγῆς», αὐτή τή συμφιλίωση, παγκοσμίων διαστάσεων, πού πραγματοποίησε ὁ Χριστός. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ζώντας τό μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ Σωτηρίας, τῆς Σαρκώσεως τοῦ Λόγου, τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως, διακηρύσσοντας τήν ἀνεξιχνίαστη, «τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ» ἔχει πάντοτε ὑπογραμμίσει τήν ἱερότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπινου προσώπου, ἀνεξαρτήτως καταγωγῆς, ἐθνικότητος, θρησκείας, ἐνοχῆς ἤ ἀρετῆς.

Τα παιδιά του περιμένουμε την Ιεραρχία της Εκκλησίας να ζητήσει συγνώμη απο τον Πυρουνάκη για τις άδικες κατηγορίες και τα δεινά που υπέστη

Πάπα Γιώργης Πυρουνάκης! ΑΞΙΟΣ!!!

Το πρότυπο του καλού ποιμένα, του αγωνιστή παπά που έσωσε την αξιοπρέπεια της ελλαδικής εκκλησίας από την καταισχύνη του "Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών".

Ο γιος του Σήφης Πυρουνάκης, εκπαιδευτικός, άξιος συνεχιστής του έργου του πατέρα του δηλώνει:

"Τα παιδιά του περιμένουμε την Ιεραρχία της Εκκλησίας να ζητήσει συγνώμη απο τον Πυρουνάκη για τις άδικες κατηγορίες και τα δεινά που υπέστη".

Κατά τη διάρκεια της χούντας ανακρίθηκε, διώχθηκε και παύθηκε από την ενορία του δεν σταμάτησε να υπερασπίζεται πολιτικά διωκόμενους αγωνιστές.

Στην καταγωγή Σφακιανός από τους γονείς του, αντιστασιακός παπάς, που τα έβαλε με τους ναζί, τους αμερικάνους, τους χουντικούς και αφορίστηκε από την εκκλησία.

Οι γονείς του διώχθηκαν από την Κρήτη ύστερα από ένα αποτυχημένο πραξικόπημα που έγινε εναντίον των Οθωμανών και κατέφυγαν στη Μήλο. Υπήρξε συμμαθητής στο Πειραιά, με σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Νίκος Καββαδίας.

Ίδρυσε τέσσερα νυχτερινά σχολεία για τους εργαζόμενους νέους άνδρες και γυναίκες, δύο επαγγελματικές σχολές και «Λαϊκό Πανεπιστήμιο», τις πρώτες κατασκηνώσεις εργαζομένων παιδιών στο Πέραμα. Για να αναδείξει το ρόλο και τη σημασία της εργατικής τάξης και να ανυψώσει ψυχικά τους ανθρώπους που την αποτελούν ξεκινά την Γιορτή του Εργάτη Χριστού. Το 1938, στη γιορτή του Εργάτη Χριστού στον Πειραιά, θα παραβρεθούν πάνω από πέντε χιλιάδες εργαζόμενα παιδιά.

Μερικά ακόμα από τα έργα του είναι οι νυχτερινές Δημοτικές Σχολές στη Δραπετσώνα, την Αγία Σοφία, τον Άγιο Νικόλαο και τα Ταμπούρια, ο Σύνδεσμος Νέων Πειραιώς, οι Φιλικές Εστίες, τα Σπίτια Στοργής, τα Φιλικά Αναρρωτήρια, η ίδρυση γραφείου για τη μελέτη και την καταγραφή των προβλημάτων των εργαζόμενων νέων, το Οικοτροφείο Σιβιτανιδείου.

Το 1939, το καθεστώς του δικτάτορα Μεταξά, του πρότεινε να αναλάβει ρόλο στη νεολαία του κόμματος. Ο Πυρουνάκης αρνήθηκε και, την ίδια χρονιά, το Νοέμβριο του 1939, το καθεστώς διέλυσε την οργάνωση του. Μετά από 3 μήνες, η Ακαδημία Αθηνών τον βραβεύει για την προσφορά του στους νέους.

Την περίοδο της Κατοχής οργανώνει συσσίτια για τα παιδιά και τους απόρους και αναρρωτήρια για παιδιά με προχωρημένες παθήσεις και συνάμα φτιάχνει κατασκηνώσεις. Η Φιλική Εταιρεία Νέων κατά την περίοδο της Κατοχής γλίτωσε 5.000 παιδιά και ισάριθμους, περίπου, ενήλικους (Χρ. Θεοχαράτος, «Εικόνες», 25-5-1988). Μετά την Κατοχή παύθηκε από Πρόεδρος της Φιλικής Εταιρείας Νέων. Αυτός αποφάσισε τότε να στραφεί στην εκκλησία και γίνεται ιερέας σε ηλικία 39 ετών και το 1949 ξεκινά τη διακονία του στην Ελευσίνα.

ΧΙΛΗ! Ανατριχίλα, η δύναμη του λαού, η δύναμη των πολλών, η ελπίδα στις νότες και στη νιότη.

Φαίνεται, αυτοί δεν έχουν καλούς διαπραγματευτές ούτε εμπιστεύονται τα δημοψηφίσματα που θα τους επαναφέρουν στην "κανονικότητα"... Αντιστέκονται στους δρόμους για ΓΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!

Ένας «ασώματος» άνθρωπος στην πλατεία του internet

Η σωματική απουσία ως δομικό στοιχείο στη διαμόρφωση ενός νέου ανθρωπολογικού μοντέλου και η θέση της ορθόδοξης θεολογίας

από

 π. Χ. (Λίβυος) Παπαδόπουλος

Πάνε πολλά χρόνια από την μέρα εκείνη που για πρώτη φορά συναντήθηκα με τον χώρο και τον κόσμο του ίντερνετ. Δηλαδή το διαδίκτυο. Θα ήταν γύρω στο 1995. Εκείνη την εποχή δεν είχε ο καθένας το δικό του υπολογιστή. Οι περισσότεροι αρχίσαμε να γνωρίζουμε το νέο αυτό χώρο του διαδικτύου από συγκεκριμένα μαγαζιά και καφετέριες. Δεν χρειάστηκαν όμως πολλά χρόνια, ώστε να γίνει πραγματικότητα και στην Ελλάδα η απόκτηση υπολογιστή για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Δεκάδες άνθρωποι, όλων των ηλικιών, σε πόλεις και χωριά, στεκόντουσαν με «θρησκευτική» ευλάβεια πάνω από το νέο επίτευγμα του τεχνολογικού πολιτισμού, μαγεμένοι και γοητευμένοι από την ταχύτητα και τις πλούσιες πληροφορίες που μπορούσε κανείς να βρει και να παρακολουθήσει μέσα σε αυτόν τον χώρο. Ένας νέος διαδικτυακός πλανήτης είχε αποκαλυφθεί, και καλούσε τους πάντες να τον εξερευνήσουν. Ένας κόσμος πληροφορίας και εικόνας που με απίστευτη ταχύτητα επεξεργαζόταν δεδομένα, προσκαλούσε τους χρήστες του, όχι απλά να απολαύσουν το νέο τεχνολογικό επίτευγμα, αλλά να μετάσχουν ενεργά σε αυτό.

Ο παθητικός τηλεθεατής ή ακροατής θα έδινε την σειρά του σε έναν δυναμικό υποκείμενο που όχι απλά και μόνο θα κατανάλωνε πληροφορίες, αλλά πλέον θα συνδιαμόρφωνε πραγματικότητες. Η αλληλεπίδραση στο χώρο της γνώσης, της μάθησης, των ειδήσεων, και του γενικότερου κοινωνικού σχολιασμού, θα γινόταν καθημερινό βίωμα των πολιτών. Η δυνατότητα του πολίτη από απλός αποδέχτης να μετατρέπεται σε άμεσο συν δημιουργό που σχολιάζει κείμενα, παρεμβαίνει στην ειδησιογραφία με δικά του ρεπορτάζ, μετέχει με την κριτική και την ψήφο του στην εξέλιξη μιας νέας κινηματογραφικής ταινίας ή μουσικής παραγωγής, αποτελούσε ουσιαστικά μια θεμελιώδη επανάσταση για την σύγχρονη μορφή δημοκρατίας.

Επίσης στα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε ότι πολλές φορές το διαδίκτυο και ο πληροφοριακός κόσμος του έγινε η αιτία να αναδυθούν τεράστια ταλέντα συγγραφικής τέχνης που κάτω από άλλες συνθήκες και σε διαφορετικές εποχές δεν θα γνωρίζαμε ποτέ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα πιο καλογραμμένα σύγχρονα κείμενα υπάρχουν σε blog ημερολογιακών σκέψεων και παρεμβάσεων.

Αξίζει όμως να θυμηθούμε μερικές από τις πιο σημαντικές παρεμβατικές μορφές κοινωνικής αλληλεπίδρασης που έφερε ο χώρος του ίντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.

1. Μετοχή του πολίτη, ανεξάρτητα από την κοινωνική του τάξη, την εθνική, θρησκευτική και πολιτισμική του ταυτότητα, καθώς και τις πολιτικές του πεποιθήσεις, στην γνώση των μεγάλων βιβλιοθηκών του κόσμου, πανεπιστημιακών προγραμμάτων, μουσειακών εκθέσεων, και γενικότερα σε πρωτογενείς πηγές πολιτισμού και μάθησης.

Λέσβος: Χειροπέδες σε μετανάστη που κατηγορείται ότι αποπειράθηκε να βιάσει 18χρονη

Πρόκειται για έναν 23χρονο Αλγερινό μετανάστη

Σε χρόνο ρεκόρ η Ασφάλεια Μυτιλήνης κατάφερε μετά από «άγριο» ανθρωποκυνηγητό να εντοπίσει και να συλλάβει έναν 23χρονο Αλγερινό μετανάστη , ο οποίος κατηγορείται ότι αποπειράθηκε να βιάσει μία 18χρονη κοπέλα.

Ο 23χρονος, σύμφωνα με μαρτυρίες, εισέβαλε στο σπίτι της 18χρονης στο κέντρο της Μυτιλήνης και εκεί όπως ισχυρίζονται η κοπέλα και ο αδερφός της, αποπειράθηκε να τη βιάσει.

Πριν λίγη ώρα ενημερώθηκαν οι γονείς της κοπέλας και όλοι μαζί κατευθύνθηκαν στην Ασφάλεια Μυτιλήνης για την αναγνώριση του δράστη.

Σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση η 18χρονη αναγνώρισε τον δράστη, ενώ ο αδελφός της, ο οποίος ήταν παρών στο περιστατικό, ήθελε να ξυλοκοπήσει τον 23χρονο δράστη.

Η υπόθεση τώρα θα πάρει το δρόμο της Δικαιοσύνης.

Σώτη Τριανταφύλλου, ιδιαίτερα εύστοχη στα ΝΕΑ 19.10.2019 για την Τουρκία

του Σπύρου Κουτρούλη

Δυστυχώς τα ΝΕΑ δεν δημοσιεύουν ελεύθερα στο διαδίκτυο τα άρθρα των συνεργατών τους, γι' αυτό και θα αναπαράγω ένα τμήμα από το άρθρο της Σώτης Τριανταφύλλου με τον τίτλο "Το ματς" που περιγράφει με τεκμηριωμένο τρόπο, δίχως υπεκφυγές, τις συνέπειες που έχει η στάση της Τουρκίας.

Συμπεραίνει ότι "ο στόχος της Τουρκίας δεν ήταν να γίνει "μέλος" της Ευρώπης, στόχος της ήταν και παραμένει η κυριαρχία της μέσω της δημογραφίας, της θρησκείας και του πολιτικού ισλάμ, της προοπτικής του χαλιφάτου. Ο κεμαλισμός δεν υπάρχει:η Τουρκία κινείται προς το πακιστανικό μοντέλο μέσα στη γενική αδιαφορία ή μέσα στην τρελή ευρωπαϊκή αισιοδοξία. Η ιστορία της είναι μια σειρά από γενοκτονίες, διπλωματική διπροσωπία, παντουρκισμό, κοινωνικό δαρβινισμό - προπάντων, η Τουρκία εμφορείται από το σύμπλεγμα κατωτερότητας των ελλειμματικών πολιτισμών έναντι της Ευρώπης που εκδηλώνεται με ευθυξία, σπασμωδικότητα, με τον φόβο της ταπείνωσης".

Γράφει λοιπόν η Σώτη Τριανταφύλλου αρχικά: "το χρονικό της μάταιης προσπάθειας για συνεννόηση Ευρώπης-Τουρκίας συμπυκνώνει την ευρωπαϊκή παθολογία και καταδεικνύει την αποτυχία της πολιτικής του κατευνασμού. Ο τουρκο-γερμανός ευρωβουλευτής Βουράλ Εζερ, που εκφράζει με άνεση τις τουρκικές βλέψεις, στρογγυλοκάθεται στα έδρανα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος: "Θα ολοκληρώσουμε αυτό που άρχισε ο Σουλεϊμάν με την πολιορκία της Βιέννης το 1529. Θα κατακλύσουμε την Ευρώπη χάρη στους καρπερούς άνδρες μας και στις υγιείς γυναίκες μας. Το 2100 στη Γερμανία θα ζουν 35 εκατομμύρια Τούρκοι και 20 εκατομμύρια Γερμανοί". Η ΕΕ απαντάει: Βάλτε τα δυνατά σας, θα σας βοηθήσουμε κι εμείς. Ήδη σας βοηθάμε. Το 1949, η Τουρκία έγινε μέλος του ΝΑΤΟ αν και κράτησε φιλογερμανική στάση στο Β' παγκόσμιο Πόλεμο. Στη συνέχεια, ζήτησε και πέτυχε ειδική μεταχείριση από την ΕΟΚ(π.χ. τελωνειακές διευκολύνσεις) κι όταν υπέβαλε αίτημα ένταξης η ευρωπαϊκή Αριστερά τη στήριξε ενθουσιωδώς. Ως αιθεροβάμων (αν είμαστε καλοπροαίρετοι) ή ως υπονομευτική του ευρωπαϊκού πολιτισμού (πράγμα πιθανότερο) έβλεπε τους Τούρκους σαν κλώνους του Ναζιμ Χιμέτ και του Γιλμάζ Γκιουνέι. Το 1989, όταν λέγαμε ότι μια μουσουλμανική χώρα, με τέτοιο μέγεθος, δίχως δημοκρατικούς θεσμούς και με ιστορία επιθετικότητας και κατακτήσεων έναντι της Ευρώπης δεν μπορεί να γίνει δεκτή στην ΕΟΚ, η Αριστερά απαντούσε "Αχά! Ώστε η Ευρώπη είναι μια κλειστή λέσχη χριστιανών..." Μάλιστα, είναι".

Αναμονή του μοιραίου

Christos Yiannaras | 21 Oct 2019

Αρχές του μήνα, στο «Σπίτι της Κύπρου», η Αννα Μαραγκού παρουσίασε το βιβλίο της «Περπατώντας στις όχθες του Πεδιαίου ποταμού» με φωτογραφίες του Γιώργου Πανταζή, Εκδόσεις «Το Ροδακιό».

Επιγραμματική πληροφόρηση: Η Αννα Μαραγκού ήταν, για μερικές δεκαετίες, η ψυχή (αστραφτερή παρουσία ακατάπαυστα δημιουργική) στις δραστηριότητες «πολιτισμού» του Δήμου Λευκωσίας. Ο Γιώργος Πανταζής, αρχιτέκτονας και ταλαντούχος φωτογράφος. Πεδιαίος, ο αφανής πια ποταμός που διασχίζει τη Λευκωσία. Και «Το Ροδακιό» είναι το καύχημα («βασιλικός στ’ αφτί μας») της βιβλιόφιλης Αθήνας.

Θα αδικούσε το βιβλίο και η πιο ευφυής, συντομογραφική απόπειρα αποτίμησης, αξιολόγησής του. Οι «31 ιστορίες για τη Λευκωσία» είναι κομψοτεχνήματα γλωσσικής εκφραστικής, η χάρη τους ανυπότακτη σε χαρακτηρισμούς. Η πόλη, τα χτίσματα, οι άνθρωποι και η συνύπαρξή τους είναι ένα παρελθόν αιώνων, που επιμένει να συνιστά παρόν – ομορφιά που αντιστέκεται, αρχοντιά που επιμένει. Λέμε «πολιτισμό» την αλλοτινή σοφία που αβίαστα κοινωνείται διαρκώς, την απομνημείωσή της σε οικοδομές, ρυμοτομία, αισθητική του χώρου – ό,τι αποτυπώνει πρώτιστα ήθος κι ύστερα ανάγκη.

Τα κείμενα φωτίζουν το κληροδότημα, οι φωτογραφίες υπηρετούν την πρόκληση να αξιωθείς κάποτε την άμεση θέαση του εραστού τεχνήματος. Οσοι ζουν σαν λιμό την έκλειψη της αριστείας («άριστου έργου»), μπορούν να έχουν, για πολύν καιρό, το βιβλίο αυτό στο προσκεφάλι τους.

Επιστροφή στη μνημονιακή βαρβαρότητα με σφραγίδα Άδωνη - Βασίλης Ασημακόπουλος

 

Το "αναπτυξιακό" νομοσχέδιο που θα ορίζει τον τρόπο που θα ρυθμίζονται οι συλλογικές εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα (αρ. 53-56) πέρασε στη Βουλή με 165 ψήφους. Πρόκειται για έναν νόμο που κινείται στην κατεύθυνση της εργαλειοποίησης του δικαίου στην υπηρεσία του ολοκληρωτισμού της αγοράς. Έτσι, απορρυθμίζεται και αποσυλλογικοποιείται το εργατικό δίκαιο, καθώς επανέρχονται βασικές ρυθμίσεις που παραπέμπουν στη μνημονιακή βαρβαρότητα και οι οποίες είχαν καταργηθεί από την κυβέρνηση Τσίπρα.

Συγκεκριμένα, καθιερώνεται η δυνατότητα εξαίρεσης επιχειρήσεων από τις συλλογικές ρυθμίσεις, είτε δια συλλογικών συμβάσεων, είτε δια υπουργικής απόφασης μετά από γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας, με την επίκληση διαφόρων κριτηρίων, τα οποία όπως ορίζονται στο νόμο είναι αόριστα και σε κάθε περίπτωση δυσχερώς ελέγξιμα από την εργατική πλευρά.

Ανατρέπεται η αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης στις περιπτώσεις συρροής συλλογικών ρυθμίσεων και επανέρχεται η υπεροχή της επιχειρησιακής συλλογικής σύμβασης έναντι της κλαδικής που ίσχυε την περίοδο που διαρκούσε το Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής. Προβλέπεται δε περαιτέρω δυνατότητα εξαίρεσης επιχειρήσεων με υπουργική απόφαση από την αρχή της ευνοϊκότερης ρύθμισης στις περιπτώσεις συρροής συλλογικών ρυθμίσεων.

Επανέρχεται ουσιαστικά η κατάργηση της επεκτασιμότητας με υπουργική απόφαση των συλλογικών συμβάσεων, που ίσχυε μέχρι την ολοκλήρωση του Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής (αρ. 37 ν. 4024/2011). Πρόκειται για κομβικής σημασίας μηχανισμό αναφορικά ιδίως με τον καθορισμό του μισθού. Είναι εξαιρετικά σημαντικό, καθώς λόγω της μικρομεσαίας δομής της ελληνικής επιχειρηματικότητας, του χαμηλού βαθμού συγκέντρωσης-συγκεντροποίησης κεφαλαίου και παραγωγής, μορφοποιείται ένα πλέγμα συλλογικής εκπροσώπησης συμφερόντων εργαζομένων και εργοδοτών σχετικά μειωμένης αντιπροσωπευτικότητας.

Η δυνατότητα κήρυξης υποχρεωτικής μιας συλλογικής σύμβασης με υπουργική απόφαση (αρχή της επεκτασιμότητας) συγκρατούσε το ύψος των μισθών καθώς επεξέτεινε την ισχύ της συλλογικής ρύθμισης στο σύνολο του κλάδου ή του επαγγέλματος, εφόσον οι συμβαλλόμενες συνδικαλιστικές οργανώσεις και εργοδοτικές ενώσεις κάλυπταν το 51% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος.

Στην ίδια κατεύθυνση με τον Παπανδρέου