Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

ΕΛΠΙΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ

ΕΛΠΙΣ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΣ
Τοῦ Πλά­τω­να Δρα­κού­λη
Κοι­νω­νι­κῶς καὶ πο­λι­τι­κῶς καὶ ἐ­θνι­κῶς ἡ χώ­ρα μᾶς εὑ­ρί­σκε­ται εἰς ἀ­δι­έ­ξο­δον. Οἱ ὁ­δη­γοί της δὲν βλέ­πουν. Οἱ θε­σμοί της δὲν λει­τουρ­γοῦν. Τὰ μο­χθοῦν­τα καὶ στε­ρού­με­να καὶ λη­στευ­ό­με­να πλή­θη της δὲν ἔ­χουν ἀ­κό­μη τὴν τόλ­μην τῆς ἀ­πελ­πι­σί­ας. Οὐ­δὲν ἄλ­λο εἶ­δος τόλ­μης ἔ­χουν δι­ό­τι ἡ ὀ­λι­γαρ­χί­α εἰς τὴν ὁ­ποί­αν ἔ­χουν ἀ­πὸ γε­νε­ᾶς ἐμ­πι­στευ­θῆ τὰς τύ­χας των, τοῖς ἔ­χει ἐ­πι­τη­δεί­ως ἀ­φαι­ρέ­σει πᾶν ἄλ­λο εἶ­δος τόλ­μης. Θὰ τοῖς δώ­ση ἄ­ρα­γε τόλ­μην ἡ ἐ­πι­κει­μέ­νη ἀ­πελ­πι­σί­α των; Αὐ­τὸ εἶ­νε μέ­γα ζή­τη­μα. Ἂν καὶ ἡ ἐ­πι­κει­μέ­νη ἀ­πελ­πι­σί­α δὲν γεν­νή­ση τόλ­μην, τό­τε δὲν ἀ­πο­μέ­νει εἰ­μὴ ἡ τρα­γω­δί­α τοῦ τέ­λους καὶ τὸ τέ­λος τῆς τρα­γω­δί­ας.
Κοι­νω­νι­κὴ ἀ­πο­σύν­θε­σις, πο­λι­τι­κὴ πα­ρα­λυ­σί­α, ἐ­θνι­κὴ χρε­ω­κο­πί­α. Ἀ­πο­σο­βοῦν­ται τὰ ἀ­παί­σι­α ταῦ­τα; Ναί, ἀλ­λά μό­νον εἰς δύ­ο πε­ρι­πτώ­σεις· ἤ ἐ­ὰν οἱ ὀ­δηγοῦν­τες ἔ­χουν φῶς καὶ ἐ­θε­λο­θυ­σί­αν, ἤ ἐ­ὰν τὰ δει­νο­πα­θοῦν­τα πλή­θη ἔ­χουν τόλ­μην. Ἡ πρώ­τη πε­ρί­πτω­σις ἀ­πο­κλεί­ε­ται, δι­ό­τι οἱ ὁ­δη­γοῦν­τες δὲν ἐμ­φο­ροῦν­ται ἀ­πὸ ὑ­περ­τέ­ραν ἀν­τί­λη­ψιν τῆς εὐ­θύ­νης των οὔ­τε ἀ­πὸ τὴν γεν­ναί­αν ὁρ­μήν της ἐ­θε­λο­θυ­σί­ας. Τὸ Κοι­νο­βου­λευ­τι­κόν πο­λί­τευ­μα εἶ­νε ὀ­δυ­νη­ρὰ ἀ­πο­τυ­χί­α.
Εἶ­νε ἐν πά­σει πε­ρι­πτώ­σει, σύ­στη­μα ἀ­νε­πί­δε­κτον ἐ­φαρ­μο­γῆς καὶ λει­τουρ­γί­ας εἰς ὅ ση­μεῖ­ον σή­με­ρον ἔ­χει φθά­σει ἡ συ­ναί­σθη­ση τοῦ ἄ­το­μου ὡς μέ­λους πο­λι­τει­α­κῆς ὀρ­γα­νώ­σε­ως. Ὑ­πῆρ­χεν ἐ­πο­χὴ καθ’ ἢν τὸ Κοι­νο­βου­λε­υτι­κὸν σύ­στη­μα ἀν­τε­πε­κρί­νε­το πρὸς τὰς χρεί­ας καὶ τὰς βλέ­ψεις τοῦ ἀ­τό­μου. Ἀλλ’ ἄλ­λαι εἶ­νε τὴν σή­με­ρον αἳ χρεῖ­αι του αὖ­ται, ἄλ­λαι αἱ βλέ­ψεις του, ἄλ­λοι οἱ πό­θοι του, ἄλ­λος ὁ ὁ­ρί­ζων του. Πῶς ἀν­τα­πο­κρί­νε­ται πρὸς τοῦ­το ἡ δῆ­θεν κυ­βέρ­νη­σις, ἡ δῆ­θεν ἀν­τι­προ­σω­πεί­α τοῦ Συ­νό­λου ὅ­περ λέ­γο­μεν λα­όν, ἢ κοι­νω­νί­αν ἢ κρά­τος ἢ ἔ­θνος. Δὲν ἀν­τα­πο­κρί­νε­ται πο­σῶς ἐκτός ἐφ’ ὅ­σον, δι­ὰ παν­τὸς δο­λί­ου τε­χνά­σμα­τος, τὸ πα­ρα­πλα­νᾶ πρὸς κα­θυ­πό­τα­ξιν καὶ ἀ­φαί­μα­ξιν. Ἀ­πὸ τοῦ­δε λοι­πὸν ἡ συμ­μόρ­φω­σις τῶν ἀ­τό­μων πρὸς τὸ θέ­λη­μα τοι­αύ­της κυ­βερ­νή­σε­ως καὶ τοι­αύ­της ἀν­τι­προ­σω­πεί­ας κα­ταν­τᾶ ἁ­πλὴ δει­σι­δαι­μο­νί­α. Καὶ ἂν ἡ ἀ­πελ­πι­σί­α δὲν ἔλ­θη νὰ τὴν δι­α­λύ­ση δι’ ἀ­προσ­δο­κή­του καὶ αἰφ­νι­δί­ας τι­νὸς τόλ­μης τῶν μυ­ρι­ά­δων τοῦ πά­σχον­τος κό­σμου, δὲν γνω­ρί­ζο­μεν τί θὰ δυ­νη­θῆ πο­τὲ νὰ μᾶς ἀ­παλ­λά­ξη ἀ­πὸ τὸν ἐ­φι­άλ­την ὅ­στις ὑ­πὸ τὴν προ­σω­πί­δα τῆς κυ­βερ­νή­σε­ως καὶ τῆς ἀν­τι­προ­σω­πεί­ας, ρο­φᾶ καὶ τὰς τε­λευ­ταί­ας ἰκ­μά­δας τῆς ἄλ­λο­τε τολ­μη­ρᾶς φυ­λῆς μας. Εἰς τὸ κα­τη­γο­ρῆτή­ρι­ον τοῦ­το, ἐν­νο­εῖ­ται, συμ­πε­ρι­λαμ­βά­νο­μεν ὅ­λους ἐν γέ­νει τοὺς πο­λι­τευ­ο­μέ­νους τοὺς ὑ­πη­ρε­τοῦν­τας τὸ πλου­το­κρα­τι­κὸν κα­θε­στώς.
Δὲν θέ­λο­μεν καὶ δὲν πρέ­πει ἐ­πὶ τοῦ πα­ρόν­τος νὰ εἴ­πω­μεν πε­ρισ­σό­τε­ρα. Μί­αν μό­νην ἐ­ρώ­τη­σιν ἀ­πευθύ­νο­μεν εἰς τὰ πά­σχον­τα πλή­θη. Δὲν ἔ­χε­τε ἀ­κό­μη τὴν τόλ­μην τῆς ἀ­πελ­πι­σί­ας δι­ὰ νὰ σᾶς σώ­ση ἀ­πὸ τὸ τρα­γι­κόν σας τέ­λος;

Μα­ΐ­ου 1922
Από το βιβλίο: Αι νέαι αντιλήψεις, Εκδόσεις Αναδημιουργικής Εταιρείας, 1924

ΠΗΓΗ: http://ardin-rixi.gr/archives/202693
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου