Το ασταθές διεθνές περιβάλλον και η Ελλάδα

από Ευάγγελος Κοροβίνης

Η αβεβαιότητα για τις εξελίξεις στις διεθνείς σχέσεις βρίσκεται στην ημερησία διάταξη. Οι ηγεσίες διαφόρων χωρών καταφεύγουν ακόμη και στην μελέτη της ιστορίας για να χαράξουν πορεία στον σημερινό κλυδωνιζόμενο κόσμο. Αρκετοί αποδίδουν την τρέχουσα αβεβαιότητα στην άρνηση των ΗΠΑ να πιούν το πικρό ποτήρι της ήττας των από το Ιράν και να «αράξουν στα πραγματικά τους κιλά» και στην ταυτόχρονη έλλειψη διάθεσης από την μεριά της Κίνας, της οικονομικής υπερδύναμης του Πλανήτη, να αναλάβει παγκόσμιες ευθύνες.

Πράγματι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, για παράδειγμα, παρουσιάζει για την Κίνα οικονομικό ενδιαφέρον, αλλά η χώρα αυτή δεν επιδιώκει να γίνει εγγυητής της ασφαλείας της περιοχής. Η Κίνα δεν έχει υπογράψει αμυντικές συμφωνίες με κράτη της Μέσης Ανατολής και ούτε θέλει να διαιτητεύσει επί των αντιπαραθέσεων μεταξύ σουνιτών και σιιτών ή επί της αραβοϊσραηλινής διένεξης. Η Ρωσία πάλι είναι απασχολημένη με την Ουκρανία και το ενδιαφέρον της για την Μέση Ανατολή είναι σχετικά περιορισμένο, αν και διατηρεί βάση στην Συρία και ασκεί κάποια επιρροή στην περιοχή μέσω των πωλήσεων όπλων. Και η Κίνα και η Ρωσία δεν θέλουν να γίνουν οι νέοι πάτρωνες. Παίζουν, προς το παρόν τουλάχιστον, τον ρόλο του αντιβάρου προς έναν σαφώς αποδυναμωμένο ηγεμόνα, τις ΗΠΑ.

Ο κόσμος, κατά αρκετούς λοιπόν, είναι πλήρως αναρχούμενος. Οι ΗΠΑ, παρότι αντιστέκονται ακόμη στον σοβαρό κλονισμό της θέσης των, δεν μπορούν να κρύψουν εύκολα την αδυναμία τους να προστατεύσουν τους συμμάχους των στον Περσικό Κόλπο και να διατηρήσουν ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ. Οι ψευδαισθήσεις περί μιας αμερικανικής στρατιωτικής παντοδυναμίας έχουν θρυμματισθεί και γιαυτό τα κράτη της περιοχής σπεύδουν να καλύψουν το κενό με περιφερειακές συμφωνίες ασφαλείας, όπως η πρόσφατη συμφωνία της Μέκκας. Η πλήρης απαγκίστρωση πάντως ή η πλήρης επανεμπλοκή της Αμερικής στην περιοχή δεν είναι πιθανές.

Πώς η Ελλάδα παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας

03/09/2026

EPA/TURKISH PRESIDENT OFFICE HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALE

Στη θεωρία παιγνίων “ορθολογικός” δεν σημαίνει εγκρατής, δίκαιος ή σώφρων. Σημαίνει κάτι πολύ ψυχρότερο: Ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις, παρατηρείς τον αντίπαλο, αξιοποιείς κάθε νέα πληροφορία και επιλέγεις την κίνηση που βελτιώνει τη θέση σου. Βεβαιότητα δεν υφίσταται.

Η Αθήνα μπορεί να εικάζει, αλλά δεν γνωρίζει ακριβώς πώς, πότε και πόσο μακριά θα κινηθεί η Τουρκία – ούτε τι θα έκαναν πραγματικά οι σύμμαχοι της Ελλάδας στο μέλλον. Το παίγνιο είναι πολυπαραγοντικό και δικτυωμένο. Η Άγκυρα είναι ορθολογικός παίκτης, που παίζει για να βελτιώσει τη θέση της με όλα τα διαθέσιμα μέσα.

Σε τέτοιο περιβάλλον, η στρατηγική είναι διαδικασία διαρκούς μάθησης: Ξεκινάς με μια εκτίμηση για τον αντίπαλο και την αναθεωρείς κάθε φορά που εκείνος σου δίνει στοιχεία. Δεν χρειάζονται μαθηματικά για να το καταλάβεις. Όταν ο γείτονας δημιουργεί τετελεσμένα, εισβάλλει σε χώρες, απειλεί με πόλεμο και διευρύνει απαιτήσεις, το να εξακολουθείς να του συμπεριφέρεσαι όπως στον παίκτη που φαντάστηκες στην αρχή, δεν είναι απλώς αφέλεια.

Η Αθήνα μπορεί να εικάζει, αλλά δεν γνωρίζει ακριβώς πώς, πότε και πόσο μακριά θα κινηθεί η Άγκυρα – ούτε τι θα έκαναν στην πράξη οι σύμμαχοι της Ελλάδας στο μέλλον. Το παίγνιο είναι πολυπαραγοντικό και δικτυωμένο. Η Άγκυρα έχει ήδη αποκαλύψει τον “τύπο” της: Στην Κύπρο η Τουρκία απέδειξε ότι μπορεί να αλλάξει την πραγματικότητα επί του εδάφους και να μεταθέσει στην Αθήνα το δίλημμα, αν είναι δηλαδή διατεθειμένη να πληρώσει για να ανατρέψει την πραγματικότητα αυτή.

ΔΥΟ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΟΤΙΕΣ 2024 - 2026

"...Σε συνέντευξη που έδωσε χθες στη Θεσσαλονίκη η Πανελλήνια Ομοσπονδία Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων (ΠΟΓΕΔΥ) κατήγγειλε ως «χουντική» την τροπολογία με την οποία οι έλεγχοι για τον αφθώδη πυρετό στη Λέσβο θα διεξάγονται υπό την εποπτεία του στρατού, είπαν ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ συνεχίζεται και σήμερα, ότι και νέο σκάνδαλο πρόκειται να αποκαλυφθεί τις επόμενες μέρες και πως οι ποινές που επιβλήθηκαν στους αγρότες από την Κρήτη που δικάστηκαν τελευταία είναι «αστείες».

Ειπώθηκαν τόσα πολλά στη συνέντευξη του προέδρου της ΠΟΓΕΔΥ, Νίκου Κακαβά, και του δρα Αθανάσιου Σαρόπουλου, προέδρου του ΓΕΩΤΕΕ Κεντρικής Μακεδονίας, που το θέμα για το οποίο κλήθηκαν οι δημοσιογράφοι, δηλαδή η διοργάνωση της 4ης Συνεδρίασης Εθνικού Διαλόγου για τη νέα ΚΑΠ 2028-2034, που θα γίνει σήμερα στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή, σχεδόν πέρασε σε δεύτερο λόγο..."

Η συνέντευξη τύπου ΕΔΩ...

ΔΥΟ ΕΡΕΥΝΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΜΑΣ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΟΤΙΕΣ 2024 - 2026

Βασικά ιστορικά στοιχεία επιζωοτιών και βασικές αρχές αντιμετώπισης

Υπάρχουν στοιχεία για τις επιζωοτίες αφθώδους πυρετού, ευλογιάς και άλλων ζωονόσων στην Ελλάδα, που σε ορισμένες περιοχές μετράνε έναν αιώνα. 

Ο αφθώδης, η ευλογιά, η πανώλη και άλλες ζωονόσοι πλήττουν κατά διαστήματα την κτηνοτροφία, με διαφορετική κάθε φορά ένταση και προκαλούν σε διαφορετικό κάθε φορά βαθμό τις γνωστές άμεσες και έμμεσες ζημιές στο ζωϊκό κεφάλαιο και την αγροτική οικονομία. 

Ο στρατηγικός σχεδιασμός της αντιμετώπισης μιας επιζωοτίας παραμένει ο ίδιος από τις αρχές τις δεκαετίας του 1950 και περιλαμβάνει τόσο το “stamping out”, όσο και την απομόνωση της περιοχής (καραντίνα), αλλά και τις σχολαστικές απολυμάνσεις, με τα κατάλληλα μέσα, καθώς και τους εμβολιασμούς, με τα κατάλληλα εμβόλια.

Το “stamping out” (εξέταση και σφαγή όλων των ζώων της εκτροφής, σε περίπτωση θετικού κρούσματος) θα πρέπει να διενεργείται εγκαίρως και να το ακολουθεί η ασφαλής και ολοσχερής επιτόπια καταστροφή των πτωμάτων των ασθενών και λοιμύποπτων ζώων.

Ο εμβολιασμός αποτελεί μέθοδο ελέγχου των επιζωοτιών και εφαρμόζεται σε συνδυασμό με την έγκαιρη εξέταση και σφαγή σε ζώνες γύρω από τις αρχικές εστίες. Στη ζώνη εμβολιασμού (άνοσος περιφερειακή ζώνη), εμβολιάζονται όλα τα ευαίσθητα στον ιό είδη ζώων, με εμβόλιο ομόλογο του ταυτοποιηθέντος ιού, και μάλιστα ο εμβολιασμός διενεργείται από την περιφέρεια προς το κέντρο της μόλυνσης. 

Επτά παρατηρήσεις σχετικά με το οικονομικό – παραγωγικό πρόγραμμα που παρουσίασε χθες βράδυ στην Θεσσαλονίκη ο Αλ. Τσίπρας.

Χριστόφορος  Βερναδάκης

Επτά παρατηρήσεις σχετικά με το οικονομικό – παραγωγικό πρόγραμμα που παρουσίασε χθες βράδυ στην Θεσσαλονίκη ο Αλ. Τσίπρας.

1. Η ΕΛ.ΑΣ. θέτει ως κεντρική αρχή ότι καμία μόνιμη κοινωνική παροχή δεν μπορεί να θεσπιστεί χωρίς ήδη προσδιορισμένη μόνιμη πηγή χρηματοδότησης. Το πολιτικά κρίσιμο εδώ είναι ότι ο διαθέσιμος δημοσιονομικός χώρος μετατρέπεται σε προκαταρκτικό όριο της κοινωνικής πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό ότι για την τετραετία 2027–2030 οι καθαρές νέες δαπάνες υπολογίζονται σε 5,47 δισ. ευρώ έναντι ήδη εκτιμώμενου διαθέσιμου χώρου 5,60 δισ. ευρώ. 

Το πρόγραμμα, επομένως, δεν ξεκινά πρωτίστως από τις ανάγκες των κοινωνικών δικαιωμάτων που πρέπει να αποκατασταθούν και από την αναζήτηση των αναγκαίων αναδιανεμητικών και ιδιοκτησιακών αλλαγών για τη χρηματοδότησή τους. Ξεκινά από το τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί με ασφάλεια εντός ενός προκαθορισμένου δημοσιονομικού πλαισίου. Η "Πατριωτική Εισφορά” και το Ταμείο Σύγκλισης διευρύνουν λίγο αυτό το πλαίσιο, δεν ανατρέπουν όμως τη βασική του λογική.

Εξηγείται έτσι η απουσία της αποκατάστασης του 13ου–14ου μισθού, η μη αναδιανομή του χρόνου εργασίας, η απουσία πολιτικών για τη δημόσια φροντίδα και την αναπηρία και, τελικά, η απουσία πολιτικής ιδιοκτησιακών μεταβολών στις επιχειρήσεις που διαχειρίζονται δημόσια αγαθά. 

Λίγο πριν την επανάσταση ο ελληνικός πληθυσμός της Μεσσηνίας

Λίγο πριν την επανάσταση ο ελληνικός πληθυσμός της Μεσσηνίας υπολογίζονταν σε 62.000, εγκατεστημένος σε 315 οικισμούς ( περιλαμβανομένων των 2.600 κατοίκων σε 8 οικισμούς της Μικρομάνης).

Η Μάνη είχε 35.000 κατοίκους σε 96 οικισμούς.

Όπως προκύπτει, οι αγροτικοί οικισμοί της Μάνης ήταν σημαντικά μεγαλύτεροι των Μεσσηνιακών, ως αποτέλεσμα της οικονομικής οργάνωσης του κάθε χώρου, της απουσίας οθωμανών από την Μάνη και αντίθετα της έντονης παρουσίας τους περί τα φρούρια και εντός αυτών και προσφέρει μια εικόνα της δεινής φτώχειας των μανιατών.

Σημ. 

*τα αθροίσματα  στο τέλος, αφορούν στο σύνολο της Πελοποννήσου

( John Lee Comstock, History of the Greek revolution,  New York, 1829)

*Αρκαδιά η σημερινή Κυπαρισσία 

Σίμων ο Τσαγκάρης και Σωκράτης

Σίμων ο Τσαγκάρης και  Σωκράτης: Φιλοσοφία στον Δημόσιο Χώρο της Αρχαίας Αθήνας.

Η αθηναϊκή Αγορά του 5ου π.Χ. αιώνα υπήρξε ένα ζωντανό και πολυδιάστατο περιβάλλον, όπου η καθημερινή ζωή συναντούσε την πολιτική, την αγορά, την τέχνη και –πρωτίστως– τη φιλοσοφία. Ο Σωκράτης (469–399 π.Χ.), κεντρική μορφή αυτής της πνευματικής δραστηριότητας, ανέπτυξε τη διαλεκτική του μέθοδο όχι μέσα σε σχολές, αλλά μέσα στον δημόσιο χώρο, συνομιλώντας με ανθρώπους κάθε κοινωνικής βαθμίδας. Ένας από τους χαρακτηριστικότερους συνομιλητές του ήταν ο Σίμων ο Τσαγκάρης.

Η πληροφορία για τη σχέση του Σίμωνα με τον Σωκράτη αντλείται κυρίως από τον Διογένη Λαέρτιο (Βίοι Φιλοσόφων, Βιβλίο Β΄), ο οποίος αναφέρει πως ο Σίμων ήταν παρών σε πολλούς σωκρατικούς διαλόγους και ότι επιχείρησε να καταγράψει μερικούς από αυτούς. Ο ίδιος συγγραφέας θεωρεί ότι τα κείμενα του Σίμωνα ήταν ανάμεσα στις πρώτες απόπειρες φιλοσοφικής συγγραφής από κάποιον που δεν άνηκε στον επίσημο κύκλο των μαθητών του Σωκράτη (όπως ο Πλάτων ή ο Ξενοφών).

«Σίμων ὁ σκυτοτόμος, ἀνήρ ἀμαθής μέν, φιλομαθής δέ, τῶν Σωκράτους ἀκροατῶν...»

– Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων 2.122

Ορισμένα αποσπάσματα, αν και αποσπασματικά, επιβίωσαν μέσω των λεγόμενων «Σωκρατικών διαλόγων» τρίτων συγγραφέων (όπως ο Αισχίνης ο Σωκρατικός) και ενσωματώθηκαν στην παράδοση των σωκρατικών γραφών.

Τετάρτη εξουσία - Σταύρος Λυγερός

Καλεσμένος επεισοδίου: Σταύρος Λυγερός – Διευθυντής ιστοσελίδας «SLPRESS.GR».

Ξεκινώντας την αφήγηση με τα πρώτα δημοσιογραφικά του ερεθίσματα, μας εξιστορεί την πλούσια και πολυκύμαντη πορεία του από την εποχή της δικτατορίας μέχρι σήμερα, αναλύοντας τα κρίσιμα πολιτικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την σύγχρονη Ελλάδα.

Θεματική ακολουθία:

• 1973-1981: Ξαστεριά– Αντί – Πολυτεχνείο
• 1981-1985: ΠΑΣΟΚ Ι
• 1985-1989: ΠΑΣΟΚ ΙΙ
• 1989: Καλοκαίρι του ’89
• 1989-1993: Ελεύθερη Ραδιοφωνία
• 1992: Maastricht – Μακεδονικό – Σαμαράς
• 1993: ΠΑΣΟΚ ΙΙΙ
• 1993-1996: Στη Φυγόκεντρο

Συμπληρώματα Διαστροφής

Γιάννης Παπαμιχαήλ, 

τ. Καθηγητής Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

Κάπου στην περιοχή της Κυψέλης υπήρξε προσφάτως μια «ωραία πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα». Με ανήλικα παιδιά που πάσχουν από σύφιλη και ένα κατεψυγμένο μωρό με πολλαπλά τραύματα στην πλάτη. Με άλλα λόγια, μια από τα ίδια. Αφού τέτοια έχουμε ξαναδεί και σίγουρα θα ξαναδούμε.

Η ιδεολογική δυσανεξία στις ιδέες της ιστορικής συνέχειας και της πολιτισμικής συνεκτικότητας που συγκροτούν την πεμπτουσία των λαών και των εθνικών τους συνειδήσεων, είναι ως γνωστό χαρακτηριστική της φιλελεύθερης γκλομπαλιστικής ιδεοληψίας. Τα ιδεολογήματα της διαφορετικότητας, δηλαδή της πολιτικά ορθής απεριόριστης ανεκτικότητας σε όλες τις διαφορές και επιτρεπτικότητας σε όλες τις παρεκκλίσεις από τους καθιερωμένους ηθικούς κανόνες που οργάνωναν την κανονική κοινωνική ζωή των πολιτών, αποτελούν σήμερα κάτι σαν ιδεολογικό συμπλήρωμα διατροφής της πολιτικά ορθής σκέψης όλων των κατά φαντασίαν πολιτών του κόσμου που ορκίζονται στο όνομα μιας παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας ομιλούντων διπόδων, με την αίσθηση μάλιστα ότι έτσι γίνονται και φαίνονται «προοδευτικοί» ή /και «αριστεροί»…

ΠΩΣ ΧΑΝΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Από τους Ινδιάνους της Αμερικής στην Ελλάδα: η αθέατη διαδρομή μιας πολιτισμικής ήττας

Μπορεί να χαθεί ένας λαός χωρίς να εξαφανιστούν οι άνθρωποί του; Να εξακολουθούν να γεννιούνται (πολύ λιγότερα) παιδιά, να υπάρχουν πόλεις και χωριά, να κυματίζει η σημαία, να μιλιέται ακόμη η γλώσσα, να λειτουργεί το κράτος, να γιορτάζονται οι εθνικές επέτειοι, κι όμως κάτι βαθύτερο να έχει αρχίσει να υποχωρεί; 

Να μην χαθεί δηλαδή η βιολογική παρουσία του λαού, αλλά να εξαφανιστεί η βεβαιότητά του ότι ο δικός του τρόπος να υπάρχει έχει αξία και αξίζει να συνεχιστεί;

Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη μορφή πολιτισμικής ήττας. Όχι όταν σου παίρνουν απλώς κάτι που έχεις, αλλά όταν αρχίζεις να αμφιβάλλεις για αυτό που είσαι. Όταν ο πολιτισμός σου παύει να αποτελεί πηγή νοήματος και γίνεται είτε αιτία ντροπής είτε ένα όμορφο αντικείμενο προς έκθεση. Όταν δεν "κατοικείς" πια πραγματικά την παράδοσή σου, αλλά την παρατηρείς από απόσταση, περίπου όπως ο επισκέπτης παρατηρεί ένα έκθεμα σε μουσείο.

Η ιστορία των Αυτόχθονων λαών της Βόρειας Αμερικής προσφέρει ένα ακραίο και οδυνηρό παράδειγμα αυτής της διαδικασίας, όσο κι αν δεν μπορεί να υπάρξει ιστορική εξίσωση ανάμεσα στην εμπειρία των Native Americans και στη νεότερη ελληνική εμπειρία. Βέβαια, οι Αυτόχθονες λαοί υπέστησαν και αυτοί κατάκτηση, βίαιες μετακινήσεις, απώλεια εδαφών, σφαγές, καταστολή γλωσσών και θρησκευτικών πρακτικών και οργανωμένες πολιτικές αφομοίωσης.  Εντούτοις, ο παραλληλισμός που επιχειρείται εδώ αφορά όχι την κλίμακα της βίας αλλά έναν ψυχοκοινωνικό μηχανισμό: τι συμβαίνει όταν ένας λαός αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του με τα μάτια ενός ισχυρότερου πολιτισμικού Άλλου.

Στην περίπτωση των Native Americans η απώλεια άρχισε από τον τόπο. Και ο τόπος δεν ήταν απλώς ιδιοκτησία. Δεν ήταν στρέμματα γης με μια συγκεκριμένη οικονομική αξία. Ήταν μνήμη, πρόγονοι, τροφή, τελετουργία, κοσμολογία. Ήταν το σημείο όπου συναντιούνταν οι ζωντανοί με τους νεκρούς και οι άνθρωποι με τη φύση. Η αφαίρεση του εδάφους επομένως δεν σήμαινε μόνο οικονομική αποστέρηση. Σήμαινε ρήξη ενός ολόκληρου συστήματος νοήματος.

Θεοφάνης Μαλκίδης: «Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα και η Ευρώπη στην παρούσα συγκυρία».

Για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο, ο Δρ. Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο.

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή:

“ Eδώ και δεκαετίες και στο βάθος των αιώνων φλέγεται η Μέση Ανατολή. Είναι μία αντιπαράθεση με την οποία, ασχολείται πλέον όλος ο κόσμος, αφού αφορά στην καθημερινότητα μας.

Αγγίζει και την χώρα μας, το παρόν και το μέλλον μας. Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εκεχειρία και την ειρήνη. Και όχι φυσικά ο Ερντογάν και η Τουρκία. Να θυμίσουμε οτι έχουν εκλογές οι ΗΠΑ και το Ισραήλ”.

Για το Ισλαμικό ΝΑΤΟ ανέφερε οτι αποτελεί ευθεία απειλή για την πατρίδα μας, αλλά και την ειρήνη στην Ανατολή, τονίζοντας οτι Τουρκία και Πακιστάν χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό ζήτημα.

Ενώ για την Τουρκία και το πως θα αντιδράσει στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, τόνισε:

“Ήδη υφίστανται δύο τουρκικές NAVTEX. Μην ξεχνάμε οτι η “Γαλάζια Πατρίδα” θα αποτελεί και νόμο του κράτους, άρα δεν έχει να κάνει με μία μόνο αντίδραση.

📎Για κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ που φτάσανε σ’ αυτή την κατάσταση είναι δύσκολο να αναγεννηθούν.

🥀ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 3ΗΣ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

🥀ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

🚩«Και ακούστε καλά τι σας λέω σε όλους σας. 

📎Για κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ που φτάσανε σ’ αυτή την κατάσταση είναι δύσκολο να αναγεννηθούν.

 Είναι δύσκολο το εγχείρημα αυτό. 

✔️Μπορεί να υπάρξουν ως κόμματα που συρρικνώνονται σταδιακά ή είναι κόμματα προσαρμογής στις επιλογές άλλων εξουσιών και άλλης σφαίρας οικονομικής και πολιτικής... 

✔️Το ΠΑΣΟΚ ήταν τόσο φορτισμένο στην ίδρυσή του ιδεολογικά, χαρισματικά, ιστορικά. Το ΠΑΣΟΚ διεκδίκησε μια ιστορική αποστολή. Γι’ αυτό είναι ψευδαίσθηση να πιστεύουν ότι θα υπάρξουν σαν ένα σχήμα αντίστοιχο της Ν.Δ. 

📎Και το άλλο είναι – το είπαμε και στο προηγούμενο Συνέδριο- ότι η πρόσοδος τελείωσε. 

✔️Η πρόσοδος είναι όλο αυτό το ιστορικό και πολιτικό προϊόν των αγώνων του λαού μας από το ’40, το ’50 και μετά, που το μορφοποίησε σε πολιτικό κίνημα ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά αυτή καταναλώθηκε τη δεκαετία του ’80. Αυτή είναι η αλήθεια» 

🥀Μιχάλης Χαραλαμπίδης

 (απόσπασμα από την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο ΠΑΣΟΚ, Ιούνιος 1996)

Από τον τρίτο δρόμο του Ανδρέα στον σοσιαλφιλελευθερισμό του Σημίτη - Βασίλης Ασημακόπουλος

Πρώτη δημοσίευση 03.09.2019

«Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν επαναστατικό κίνημα, κόμμα που υπερασπιζόταν μαχητικά την παγκόσμια περιφέρεια απέναντι στο αμερικανο-ευρωπαϊκό κέντρο, φορέας των κοινωνικοποιήσεων και της αυτοδιαχείρισης. Ήταν η ελληνική έκφραση του ρεύματος για κοινωνικό κράτος και κοινωνική δικαιοσύνη που αντιπαρατέθηκε στα συντηρητικά και φιλελεύθερα κόμματα σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Ήταν η ενσάρκωση των σοσιαλδημοκρατικών αντιλήψεων και πρακτικών προσαρμοσμένων στην ελληνική πραγματικότητα...» Κώστας Σημίτης, Δρόμοι ζωής, 2015

Τα κοινωνικά φαινόμενα, όπως το πολιτικό κόμμα, έχουν σχεσιακό και ιστορικό χαρακτήρα, όχι αμετάβλητο και δεδομένο. Το είναι ως γίγνεσθαι. Η ιστορικότητα ενός πολιτικού κόμματος, που είναι ο ιδιαίτερος τρόπος ύπαρξης του, διαμορφώνεται από τη σχέση μεταξύ αντικειμενικών συνθηκών και υποκειμενικών παραγόντων, προϊόν της συνάρθρωσης των οποίων είναι η συγκεκριμένη κίνησή του σε τόπο και χρόνο.

Μ΄αυτή την έννοια η ιστορία ενός πολιτικού κόμματος είναι η ιστορία μιας χώρας από μια συγκεκριμένη οπτική, σύμφωνα με τη διάσημη διαπίστωση του Αντόνιο Γκράμσι. Ούτε νομοτελειακοί ντετερμινισμοί ως αποτέλεσμα των αντικειμενικών δομών, ούτε ανιστόρητοι υποκειμενισμοί λόγω δράσης των πρωταγωνιστών εκτός ιστορικο-κοινωνικού πλαισίου.

Αναγκαιότητα, ενδεχομενικότητα, ετερογονία των σκοπών στην ιστορική διαδικασία, όπως αποτυπώνονται στον κινητήριο μοχλό εξέλιξης του πολιτικού σχηματισμού, την εσωκομματική του πάλη, που αποτελεί την κανονικότητα, τον συγκεκριμένο τρόπο ύπαρξης του κόμματος, σε σχέση πάντα με την πορεία του εθνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Έτσι, λοιπόν, και το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε έκφραση της ιστορικής στιγμής που ιδρύθηκε, συμπυκνώνοντας μια συγκεκριμένη – και ηγεμονική όπως αποδείχθηκε- ερμηνεία της συλλογικής μνήμης του εθνικού και κοινωνικού αγώνα, το φαντασιακό του ελληνικού «κοινού νου». Το ΠΑΣΟΚ αφετηριακά αποτύπωσε δύο ιδιαίτερες εθνικές στιγμές στην πάλη των ιδεών και των πολιτικών αγώνων σε σχέση με την αντίστοιχη ευρωπαϊκή εμπειρία. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 και μέχρι το 1974 η αριστερά σε επίπεδο πολιτικής μαζικής οργάνωσης ταυτίστηκε με όρους αποκλειστικότητας με το Κομμουνιστικό Κίνημα.

Ποιοι έγραψαν τη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη

Πρώτη δημοσίευση 03.09.2024

ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ

Δημοσιεύουμε το σημείωμα που έστειλε το ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Σωτήρης Κωστόπουλος στην σημερινή ηγεσία σχετικά με την απονομή τιμητικής διάκρισης σε ιστορικά στελέχη του Κινήματος. Ο Πρώην Γενικός Γραμματέας Τύπου και κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρει σε μερικές γραμμές, το πως γράφτηκε και διαμορφώθηκε η Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη, το ιδρυτικό έγγραφο του ΠΑΣΟΚ.

Πριν πω σε ποιον προτείνω να δοθεί τιμητική διάκριση από πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη, θα προχωρήσω σε μία ιστορική αναφορά, με αφορμή της επέτειο της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, την 3η Σεπτεμβρίου του 1974. Το κείμενο της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη γράφτηκε από μία επταμελή ομάδα στελεχών του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΚ και του ΠΑΚ Ευρώπης. Στην συνέχεια παραδόθηκε από τον Κίμωνα Κουλούρη στον Πρόεδρο, Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο συνταξίδεψε κατά την διάρκεια της επιστροφής του στην Ελλάδα.

Στην Αθήνα την διακήρυξη ο Πρόεδρος ανέθεσε να την ρετουσάρουν, ο καθηγητής Παπαθωμόπουλος Μανώλης και οι Βασιλειάδης Δαμιανός και Ζαφειρόπουλος Ιωάννης. Στην συνέχεια την παρέδωσαν στον Πρόεδρο, ο οποίος ενέκρινε το τελικό κείμενο, το οποίο δακτυλογράφησε η γραμματέας του Ανδρέα, Αγγέλα Κόκκολα. Η Διακήρυξη τυπώθηκε και μοιράστηκε στους υπογράφοντες την διακήρυξη, την οποία παρουσίασε ο Ανδρέας Παπανδρέου στο ξενοδοχείο King George. Φυσικά για να είμαστε ιστορικά αληθείς είχαν προηγηθεί ορισμένες συσκέψεις με την οργάνωση “Παναρμονία” (Θανάσης Τσούρας, Κώστας Λαλιώτης κ.α.).


Από την επταμελή ιστορική ομάδα που διαμόρφωσε την Διακήρυξη στο Μόναχο της Γερμανίας έχουν αποβιώσει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο Δαμιανός Βασιλειάδης και ο Γιώργος Τσουγιόπουλος. Εν ζωή είναι ο Κίμων Κουλούρης, ο Γιάννης Ζαφειρόπουλος, ο υπογράφων Σωτήρης Κωστόπουλος και ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος (Μάλλιας).

Οι βασικές αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη και η μετάλλαξή τους

Πρώτη δημοσίευση 02.09.2019

Ανάλυση του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

Εισαγωγικό σημείωμα

Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη είναι το αποτέλεσμα επίπονων και μακροχρόνιων θεωρητικών διεργασιών του ΠΑΚ στα χρόνια από την ίδρυσή του ως τη μέρα της δημοσιοποίησης της την 3η του Σεπτέμβρη. Ξεκίνησε από το πρώτο κείμενο του Ανδρέα Παπανδρέου μετά την έξοδό του από την Ελλάδα το 1968 και μετά από βασανιστική επεξεργασία σε σεμινάρια, συνέδρια και ειδικές συνεδριάσεις ολοκληρώθηκε μετά την τελική του επεξεργασία στο Καστρί (στο ξενοδοχείο Καστρί και το σπίτι στο Καστρί του Ανδρέα Παπανδρέου), για να διαμορφωθεί πια ως πολιτικό κείμενο ενός πολιτικού φορέα. 

Κατοχύρωνε τέσσερις βασικές αρχές που στην πορεία του Κινήματος δυσφημίστηκαν σκόπιμα, διαστρεβλώθηκαν, στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν και στο τέλος – με την οριστική και τελεσίδικη επικράτηση της αντιλαϊκής νεοφιλελεύθερης πολιτικής στο Κίνημα επί Κ. Σημίτη και τώρα Γ. Παπανδρέου - πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων. 

Όπως και να χαρακτηρίσει κανείς την 3η του Σεπτέμβρη και όσο και να θέλει να υποβιβάσει την αξία της δεν μπορεί να απορρίψει με κανένα τρόπο τις αρχές που περιλαμβάνονται σ’ αυτήν, οι οποίες έχουν διαχρονική αξία και των οποίων ή ισχύς παραμένει αναλλοίωτη.

Πολλοί κάνουν σκόπιμα σύγχυση ανάμεσα στην ανάλυση της πραγματικότητας, την στρατηγική ενός πολιτικού φορέα και την τακτική που εφαρμόζει στην πράξη. Εάν η ανάλυση της πραγματικότητας και η τακτική που ακολουθείται είναι τυχόν λάθος, αυτό δεν σημαίνει ότι και οι στρατηγικοί στόχοι είναι λάθος και πρέπει να αλλάξουν. 

Το ΠΑΣΟΚ στην πορεία του – και αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό – άλλαξε τις αρχές του, τους στόχους του, αντί να αλλάξει την τακτική του, στο βαθμό που οι τακτικοί ελιγμοί εξυπηρετούσαν τους μακροπρόθεσμους στόχους. Τελικά μεταλλάχτηκε σ’ ένα νεοφιλελεύθερο, σκληρό, αντιλαϊκό κόμμα.

Τις αρχές της 3ης Σεπτέμβρη τις διατυπώνουμε για ακόμη μια φορά για να γίνουμε σαφείς:

1. Εθνική Ανεξαρτησία.

2. Λαϊκή Κυριαρχία.

3. Κοινωνική Απελευθέρωση.

4. Δημοκρατικές Διαδικασίες.

Οι αρχές αυτές είναι ακόμη ζητούμενα. Παραμένουν ένα όραμα, δεν έχουν τριτοκοσμικό χαρακτήρα, όπως πολλοί προσπάθησαν να τις δυσφημίσουν, είναι επίκαιρες και θα παραμένουν επίκαιρες. Γι’ αυτές τις αρχές αγωνίστηκαν λίγο ή πολύ όλες οι προοδευτικές δυνάμεις της Ελλάδας από την εποχή του ΕΑΜ, της ΕΔΑ έως σήμερα. 

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα μοναδικό φαινόμενο. Η αλλαγή που διακήρυττε ο Α. Παπανδρέου και το Κίνημα παλιά είχε σαν βάση και περιεχόμενο αυτές τις τέσσερις αρχές. Αυτή ήταν, όταν πρωτοξεκινήσαμε, η πεμπτουσία του ΠΑΣΟΚ. Ένα Κίνημα αρχών με αυτά τα τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά.

Ας τα ξαναθυμηθούμε αναφέροντας ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα. 

Στην συνέντευξη τύπου στις 3 του Σεπτέμβρη ανακοινώνοντας ο Α. Παπανδρέου την διακήρυξη είπε μεταξύ άλλων και τα εξής σημαντικά, που προσδιορίζουν επακριβώς την έννοια αυτών των αρχών: 

«Ανακοινώνουμε σήμερα την εκκίνηση ενός νέου πολιτικού Κινήματος που πιστεύουμε ότι εκφράζει τους πόθους και τις ανάγκες του απλού Έλληνα, ενός Κινήματος που να ανήκει στον αγρότη, τον εργάτη, τον βιοτέχνη, τον μισθωτό, τον υπάλληλο, στην θαρραλέα και φωτισμένη νεολαία μας». 

Σαν σήμερα πριν 50 χρόνια.... 3 του Σεπτέμβρη 1974, ήταν η ημέρα Ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ.

Πρώτη δημοσίευση 03.09.2024

Γιώργος Τασιόπουλος 

"...Η πορεία προς την υποτέλεια, την υπονόμευση των εθνικών μας συμφερόντων, τη διάβρωση της λαϊκής κυριαρχίας, τον οικονομικό μαρασμό και την εκμετάλλευση του Έλληνα εργαζόμενου πρέπει να ανακοπεί.

 Αντίθετα, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος και αποφασιστικότητα στη θεμελίωση μιας νέας Ελλάδας..." 

(Επίκαιρο όσο ποτέ απόσπασμα)

 Αναδημοσιεύω μια σελίδα από το βιβλίο του συναγωνιστή Γιώργου Παπαγιαννοπούλου, "Η σκοτεινή πλευρά του Ήλιου", που συμμετείχε στη συγγραφή του ιδρυτικού κειμένου.     

    

Το αυθεντικό κείμενο της ιδρυτικής διακήρυξης του ΠΑΣΟΚ, που παρουσιάστηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974, δεν έχει καμία σχέση με το σημερινό ΠΑΣΟΚ της διολίσθησης στο σημιτικό εκσυγχρονισμό των χρηματιστηρίων, των Ιμίων και της Μαδρίτης, του ενδοτισμού και της απεμπόλησης εθνικής κυριαρχίας και των Μνημονίων. 

 Τα πρόσωπα που συνέγραψαν τη διακήρυξη σταδιακά διαφώνησαν και απομακρύνθηκαν.     

  Όλο το κείμενο της διακήρυξης:

Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Ελληνα.

52 Χρόνια από την Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη

Ο Δημοκρατικός, Πατριωτικός, αντι-ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας της Διακήρυξης, διαχρονικά επίκαιρος. 

3η Σεπτέμβρη 1974: “Απάντηση στην καχεξία του αστικού στοιχείου” (Παναγιώτης Κονδύλης)

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Κατ΄εντολήν του Αρχηγού του ΠΑΚ Ανδρέα Παπανδρέου, εννέα άτομα από το Γραφείο Εθνικού Συμβουλίου και του ΚΕΜΕΔΙΑ, από τις Οργανώσεις ΠΑΚ Δυτικής Ευρώπης και Βόρειας Αμερικής, γράφουμε στο Μόναχο της (τότε) Δυτικής Γερμανίας το σχέδιο Διακήρυξης.
Με αφορμή την “επέτειο” της ιστορικής Διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη 1974, θεμέλιου λίθου Ίδρυσης του Ριζοσπαστικού ΠΑΣΟΚ της Μεταπολίτευσης, διαπιστώνω:

– την αντοχή στο διάβα του χρόνου, ενός κειμένου που γράφτηκε πριν 52 χρόνια.

– την ταπεινωτική κατάληξη ενός ιστορικού εγχειρήματος που ξεκίνησε με λαμπρές προοπτικές.

– το πόσο ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ παραμένουν σήμερα, 52 χρόνια μετά, οι αρχές της Διακήρυξης: 

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΑΞΑΡΤΗΣΙΑ- ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ –ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ.

Την 3η Σεπτέμβρη 1974 είχαμε την Διακήρυξη ενός ιστορικού εγχειρήματος για την «Απελευθέρωση» της χώρας και του Λαού μας (από τα δεσμά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, από την εναντίωση στην τουρκική εισβολή στην Μεγαλόνησο, για την Λαϊκή συμμετοχή και τις δημοκρατικές διαδικασίες), για την ΕΔΡΑΙΩΣΗ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην Πατρίδα.

Οι οδυνηρές συνέπειες του ξεπουλήματος

Βασίλης Βιλιάρδος 

Ποιος είναι ο λόγος που αυξήθηκε ξανά το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών μας (-9,5 δις € στο εξάμηνο του 2026), παρά το ότι οι εισαγωγές μας ήταν καθοδικές και οι εξαγωγές ανοδικές; Το έλλειμμα του σημαντικότερου δηλαδή οικονομικού δείκτη μίας χώρας; Η απάντηση είναι απλή και επώδυνη: το ξεπούλημα των δημοσίων και ιδιωτικών επιχειρήσεων!

Ειδικότερα, μπορεί μεν να αυξήθηκαν οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών (κυρίως του τουρισμού) και να μειώθηκαν οι εισαγωγές, αλλά

(α) μειώθηκαν τα δευτερογενή εισοδήματα, μεταξύ άλλων λόγω περιορισμένων εισροών από την ΕΕ ενώ, κυρίως

(β) μειώθηκαν τα πρωτογενή εισοδήματα - δηλαδή, καταγράφηκαν αυξημένες καθαρές πληρωμές προς το εξωτερικό για τόκους, κυρίως για κέρδη και μερίσματα, ως αποτέλεσμα των αυξημένων ξένων επενδύσεων στην εγχώρια αγορά.

Για παράδειγμα, μόνο οι εισηγμένες εταιρίες και κυρίως οι αφελληνισμένες τράπεζες, μοίρασαν μερίσματα στο εξωτερικό πάνω από 4,28 δις € μόνο για τη χρήση του 2025 - τεκμηριώνοντας το ότι, μπορεί μεν όταν ξεπουλιώνται οι ελληνικές επιχειρήσεις να αυξάνονται οι ξένες επενδύσεις και να μειώνεται το έλλειμμα, αλλά αυτό συμβαίνει μία μόνο φορά.

Η στάση της Uzay Bulut είναι ακριβώς η γνήσια εκδήλωση της Ρωμηοσύνης.

Χρήστος Μολυβάς

Για όσους δεν την γνωρίζουν, η Uzay Bulut είναι μια δημοσιογράφος και ερευνήτρια που γεννήθηκε στην Τουρκία αλλά ανακάλυψε την ρωμαίικη καταγωγή της.Η Uzay ξεχωρίζει για το σθένος, την ιστορική συνέπεια και την πνευματική της ακεραιότητα. Σε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου η ιστορική αλήθεια συχνά παραχαράσσεται ή θάβεται κάτω από τη σιωπή, η ίδια επιλέγει να μιλά ανοιχτά, σπάζοντας ταμπού δεκαετιών.

Σε πρόσφατη παρέμβασή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Bulut προέβη σε μια βαθιά γενναία δήλωση αυτοπροσδιορισμού. Απαντώντας στις επιθέσεις που δέχεται επειδή φέρει τουρκικό όνομα, υπενθύμισε σε όλους την ιστορική πραγματικότητα.Οι πρόγονοί της, όπως και αμέτρητοι άλλοι Ρωμηοί στη Μικρά Ασία και τον Πόντο, πιέστηκαν βίαια να ασπαστούν το Ισλάμ και να υιοθετήσουν τουρκικά επώνυμα. Με παρρησία δηλώνει ότι η άρνηση των προγόνων αποτελεί πνευματική υποδουλώση, ενώ η αποδοχή των ελληνικών της ριζών είναι πράξη τιμής και ελευθερίας.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: Αὐτά, δάσκαλε...

Του Κώστα Πατλακίδη

Μια κι οι δάσκαλοι επανήλθαν χτες στα σχολεία τους. Παπαδιαμάντης, "Η δασκαλομάννα": "γιατί πληρώνεται ο δάσκαλος".

Κι αναρωτιέμαι τι θα έγραφε σήμερα...

«Τὸ σκολειὸ (κατὰ τὴν θεωρίαν τὴν ὁποίαν ἀνέπτυσσε μὲν ἓν τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ἠσπάζοντο δὲ οἱ πλεῖστοι τῶν γονέων), τὸ σκολειό, ἂς ὑποθέσουμε, δὲν ἔγινε γιὰ νὰ μαθαίνουν τὰ παιδιὰ γράμματα, δηλαδή. Ἔγινε γιὰ νὰ μαζώνουνται οἱ κλῆρες, τὰ παλιόπαιδα, τὰ διαβολόπουλα. Πῶς μπορεῖ, τὸ λοιπόν, ἕνας γονιὸς νὰ τὰ ἔχῃ μπελὰ ἀπὸ τὸ πρωὶ ὣς τὸ βράδυ; Καὶ ποῦ συφτάνεται ἕνας φτωχὸς νὰ τὰ θρέψῃ;

Μπορεῖ νὰ τὰ χορταίνῃ κομμάτια; Μήπως χορταίνουν, οἱ διαόλοι, ποτέ;

 Καὶ εἶναι ἱκανὴ μία χήρα γυναίκα νὰ τρέχῃ ἀπὸ γιαλὸ σὲ γιαλό, ἀπὸ βράχο σὲ βράχο, γιὰ νὰ τὰ συμμαζώνῃ; Γιατί πληρώνεται ὁ δάσκαλος; Γιὰ νὰ ἔχῃ τὸ βάρος αὐτό, νὰ εἶναι οἱ γονιοὶ ἥσυχοι. Ὅταν εἶναι συμμαζωμένα ἐκεῖ-δά, μὲς στὸ σκολειό, γλυτώνει ὁ γονιὸς καὶ καμπόσα κομμάτια, παραδείγματος χάριν. Ἂς τρῶνε τὰ θρανία, ποὺ εἶναι ξύλινα, ἂς τρῶνε τοὺς πίνακας καὶ τὰ χαρτιά τους, τοὺς τοίχους καὶ τὸ πάτωμα, γιὰ νὰ εἶναι οἱ νυκοκυραῖοι ἡσυχώτεροι γιὰ τὲς ἀχλαδιές των, τὲς βερυκοκκιές των, τὲς συκιὲς καὶ τ’ ἀμπέλια των. 

Ἡ καθεμιὰ πανδρεμένη, τὸ λοιπόν, πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ξεφορτώνεται τὴν κλήρα της, ποὺ οἱ πλιότεροι ἄνδρες λείπουν χρόνο-χρονικῆς, ἡ καθεμιὰ χήρα πρέπει νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ ρίχνῃ τὸ στρίγλικό της, τ’ ἀρφανό της. Ἡ καθεμιὰ ἀρχόντισσα νὰ ἔχῃ μέρος γιὰ νὰ βάζῃ τὸν πάποωω της, τὸ χῆνο της, κ’ ἡ καθεμιὰ φτωχή, τὸ θάρρος της καὶ τὴν ἀπαντοχή της. Αὐτά, δάσκαλε»

Αυτό το πλοίο είναι ένα μαύρο φέρετρο

ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ

Δημοσιεύθηκε στον ΠΟΛΙΤΗ 2 Σεπτεμβρίου 2026 

Πρώτα εγκατέλειπαν τα ποντίκια το πλοίο, το οποίο βούλιαζε. Όμως, αυτό ήταν παλιά. Άλλαξαν οι καιροί. Πρώτα το εγκαταλείπουν οι καπετάνιοι, όχι τα ποντίκια. Στις κραυγές για βοήθεια των επιβατών του πλοίου που βούλιαζε, πρώτα προσέτρεξε για βοήθεια ένας πολίτης με την εμπορική του βάρκα, όχι η ακτοφυλακή. Και οι πρώτοι που πήδηξαν μέσα στη βάρκα του ήταν ο πρώτος και ο δεύτερος καπετάνιος. Τον ικέτευαν λέγοντάς του «σώσε μας» όλοι όσοι βρίσκονταν με σωσίβιο πάνω στο τελευταίο απομεινάρι του πλοίου που έμεινε στην επιφάνεια του νερού. Όλοι έσπαγαν το κεφάλι τους να καταλάβουν γιατί βούλιαξε το πλοίο. Ένας φίλος έκανε την πιο σωστή διάγνωση: «Ο ουσιαστικός λόγος γι’ αυτό είναι η τουρκική νοοτροπία».    

Ουσιαστικά δεν είναι το πλοίο που βούλιαξε. Είναι η «τδβκ». Αυτό το πλοίο βούλιαξε επειδή έπλεε στη βουλιαγμένη «τδβκ». Δεν είναι δυστύχημα αυτό. Είναι ομαδική δολοφονία. Το πλοίο είχε αγοραστεί κάποτε από την Ελλάδα. Ύστερα ανάρτησαν τη σημαία της «τδβκ», κατεβάζοντας την ελληνική σημαία. Ένα πλοίο που έκανε ταξίδια σε πολύ μικρές αποστάσεις και κατασκευάστηκε από τη Γαλλία μόνο για λίμνες. Πολύ κατεστραμμένο. Χτυπημένο από παντού. Το κόλλησαν, το μπάλωσαν. Το άφησαν μέσα στη θάλασσα σαν φέρετρο. Μόλις άρχισε να μπάζει νερό, οι επιβάτες ικέτευσαν τον καπετάνιο. «Γυρίστε πίσω»! Δεν γύρισαν. Δεν είναι πλοίο αυτό. Ένα μαύρο φέρετρο είναι! Ποιος δίνει άδεια και πώς σε αυτό το πλοίο που έχει χίλιες δυο τρύπες; Να που του έδωσαν. Ο ερευνών αξιωματικός λέει στον δικαστή ότι «υπάρχει έγκριση της τουρκικής Loyd». Ποια είναι η τουρκική Loyd; Μια εταιρεία με προέλευση από την Τουρκία. Εκείνη είναι αρμόδια, λέει, να δίνει άδεια στα πλοία της «τδβκ» να εκτελούν διεθνή δρομολόγια. Αν δώσει έγκριση εκείνη, οι δικοί μας αρμόδιοι εδώ λένε «εντάξει» με κλειστά μάτια, λέει. Υπήρχε πράγματι η έγκριση της τουρκικής Loyd; Το ερευνήσαμε. Το 2024 δεν υπήρχε έγκριση. Η τουρκική Loyd έλεγε ότι «έχετε 29 ελλείψεις, συμπληρώστε τες και τότε ελάτε, δεν γίνεται χωρίς να τις συμπληρώσετε, αυτό το πλοίο δεν μπορεί να πλεύσει». Συμπλήρωσαν τις ελλείψεις του; Αυτό το πλοίο πηγαινοερχόταν ανάμεσα στην Κερύνεια και το Τάσοτζου από το 2024.   

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, λέει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Του Ηλία Κανάκη

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, λέει ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Αντί να ντραπεί για την εγκατάλειψη της ελληνικής παραγωγής, μας προτείνει ουσιαστικά να εξαφανίσουμε τον μικρό παραγωγό, τον οικογενειακό ελαιοτριβέα και ολόκληρα χωριά που ζουν από την ελιά.

Αυτή είναι, λοιπόν, η περίφημη ανταγωνιστικότητα τους;

Να κλείσουν τα ελαιοτριβεία. Να μείνουν λίγες τεράστιες μονάδες. Να συγκεντρωθεί η παραγωγή στα χέρια των λίγων. Και ο αγρότης να γίνει υπάλληλος ή να εγκαταλείψει τη γη του.

Γιατί το όραμα δεν είναι Καμια Ελλάδα με χιλιάδες παραγωγούς που ζουν αξιοπρεπώς από τον μόχθο τους.

Το όραμα φαίνεται να είναι μια Ελλάδα όπου η ελιά, το λάδι και ο πλούτος της υπαίθρου θα περνούν από τα χέρια των πολλών στα ταμεία των λίγων.

Τρία mega ελαιοτριβεία, λένε κάποιοι. Γιατί όχι;

Τι χρειάζονται χιλιάδες οικογένειες, συνεταιρισμοί και μικρές επιχειρήσεις;

Να κλείσουν όλοι για να μείνουν οι μεγάλοι.

Να ξεριζωθεί η ύπαιθρος για να βαφτιστεί αυτό εκσυγχρονισμός.

Να εξαφανιστεί η οικογενειακή παραγωγή για να πανηγυρίσουν οι λίγοι.

Και μετά θα μας πουν ότι φταίει ο αγρότης που δεν είναι ανταγωνιστικός.

📌 ΤΕΧΝΟΦΑΣΙΣΜΟΣ

Της Όλγας Στείρη

🔸 Μετά τὴν Γάζα.... 

Ἡ μάταιη ἐλπίδα τοῦ μεγάλου κεφαλαίου.

▪️ «...Τόσο οι Δημοκράτες όσο και οι Ρεπουμπλικανοί ανταγωνίζονται ταυτόχρονα στην προσπάθεια να προστατεύσουν τον "απλό άνθρωπο" από τον συλλογικό Σαμ Άλτμαν και να μην χάσουν τις τεράστιες δωρεές από αυτόν.

Το μέγεθος της δυσφορίας

Η ταχύτητα με την οποία αλλάζει η κοινή γνώμη σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη στις ΗΠΑ είναι πιο ενδεικτική από το ίδιο το επίπεδο υποστήριξης. Σύμφωνα με την Gallup, το ποσοστό όσων πιστεύουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη φέρνει περισσότερο κακό παρά καλό, αυξήθηκε κατά ένα έτος από 31% σε 39%, ενώ για τους "ωφελούμενους" είναι 9%. Στην ηλικιακή ομάδα 18-29 ετών, σχεδόν οι μισοί θεωρούν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι επιβλαβής, και εκεί παρατηρείται η ταχύτερη αύξηση σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Το 79% αναμένει μείωση του αριθμού των θέσεων εργασίας.

Όσον αφορά τα κέντρα δεδομένων, η αλλαγή είναι ακόμη πιο δραματική. Το φθινόπωρο του 2025, η χώρα ήταν περίπου διαιρεμένη στα δύο. Την άνοιξη του 2026, η Gallup κατέγραψε ότι το 71% είναι κατά την κατασκευή τους στην "περιοχή διαβίωσης" τους.

Κατά την ίδια περίοδο, το ποσοστό των Αμερικανών που θεωρούν ότι κατανοούν το θέμα αυξήθηκε από 64% σε 70%. Η βιομηχανία για χρόνια εξηγούσε την έλλειψη υποστήριξης με την έλλειψη εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε.

▪️ Η απάντηση της βιομηχανίας

Η αντίδραση του μεγάλου κεφαλαίου στην πολιτική απειλή είναι παραδοσιακή. Το "Super PAC" "Leading the Future", που δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 2025, συγκέντρωσε πάνω από 125 εκατομμύρια δολάρια. Η Τεχνητή Νοημοσύνη, τα κρυπτονομίσματα, οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες και ο διαδικτυακός τυχερός χώρος ξοδεύουν συνολικά περίπου 300 εκατομμύρια δολάρια στις ομοσπονδιακές εκλογές αυτού του κύκλου. Για να το θέσουμε σε προοπτική, αυτό αντιστοιχεί περίπου στα δύο τρίτα όλων των εταιρικών δωρεών από όλους τους τύπους επιχειρήσεων.

Τα χρήματα πηγαίνουν και στα δύο κόμματα και οι δηλωμένοι στόχοι είναι δύο: η δημιουργία ενός ενιαίου εθνικού πλαισίου που θα αντικαθιστά τους νόμους των πολιτειών και η ήττα των νομοθετών που επιμένουν σε αυστηρούς κανονισμούς. Παράλληλα, λειτουργεί ένα διοικητικό δίκτυο: το διάταγμα του Τραμπ τον Δεκέμβριο όριζε το Υπουργείο Εμπορίου να καταρτίσει έναν κατάλογο των επιβαρυντικών νόμων των πολιτειών και το Υπουργείο Δικαιοσύνης να δημιουργήσει μια ομάδα για την αμφισβήτησή τους στα δικαστήρια.»

https://t.me/glebsmith77/493

🔸 Συνέχεια: ἡ νομικὴ διάσταση:

▪️«...Η πηγή των προβλημάτων βρίσκεται στη δομή του αμερικανικού συστήματος ρύθμισης.

🇬🇷ΕΦΥΓΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ (2 Σεπτεμβρίου 2021)🥀*

Γιώργος Τασιόπουλος 

✔️Φόρος τιμής στη μνήμη του είναι να θυμόμαστε τους αγώνες του στα τελευταία χρόνια της ζωής του. 

 ✔️Τότε που μίλησε για προδοσία και η ανησυχία του βγήκε αληθινή: "μερικοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας"...

📍ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ

Μίκης Θεοδωράκης(12 Φεβρουαρίου 2012): 

«Μπαίνω στη Βουλή να τους πω να σταματήσουν το έγκλημα» 

«Πάω στη Βουλή για τους κοιτάξω στα μάτια, γιατί μερικοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας»,

«…Στέλνουμε μήνυμα αισιοδοξίας… παλέψαμε, αγωνιστήκαμε και θα νικήσουμε και αυτή τη φορά… από δω και πέρα αρχίζει η προδοσία».

📍ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ

Στις 4 Φεβρουαρίου 2018, ο Μίκης Θεοδωράκης επέλεξε να είναι ο κεντρικός ομιλητής στο συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος για τη Μακεδονία.

"...μην προχωρήσετε σ’ αυτό το έγκλημα εις βάρος της Ελλάδας. 

Η ζημιά που θα προκαλέσετε στον τόπο μας θα είναι ανεπανόρθωτη. Αλλά και η κρίση της Ιστορίας και του ελληνικού λαού θα είναι αμείλικτη..."

*Μόνο αυτά δεν θυμούνται όλα τα συστημικά ΜΜΕ σήμερα στις αναφορές για το θάνατό του

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από την υποτίμηση της δραχμής, στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα

από Βασίλης Βιλιάρδος

.

Η ελληνική οικονομία ευρίσκεται αντιμέτωπη με μια ιστορική πρόκληση – επειδή ο πληθωρισμός στην Ελλάδα αναδεικνύει ξανά τα δομικά προβλήματα της χώρας. Στην εποχή της Ευρωζώνης, η απώλεια που καταγράφει η ελληνική ανταγωνιστικότητα τείνει να γίνει μόνιμη. Χωρίς τα παραδοσιακά εργαλεία της νομισματικής πολιτικής, το δίλημμα ευρώ vs δραχμή έρχεται ξανά στην επιφάνεια – όχι βέβαια ως τάση επιστροφής, αλλά ως μάθημα για το πώς η έλλειψη ευελιξίας επηρεάζει άμεσα την αγοραστική δύναμη των Πολιτών και το κόστος παραγωγής των επιχειρήσεων. Στο παρελθόν, πριν από την είσοδο στην Ευρωζώνη, όταν η Ελλάδα είχε υψηλό πληθωρισμό, η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδος μπορούσαν να καταφύγουν στην υποτίμηση της δραχμής – οπότε, υποτιμώντας το εθνικό νόμισμα, τα ελληνικά προϊόντα γίνονταν αυτόματα πιο φθηνά για τους ξένους που είχαν ισχυρότερα νομίσματα «σβήνοντας» έτσι την απώλεια της ανταγωνιστικότητας που είχε προκαλέσει ο πληθωρισμός. Σήμερα όμως, εντός της Ευρωζώνης, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο – αφού η Ελλάδα μοιράζεται το ίδιο νόμισμα με τους βασικούς εμπορικούς της εταίρους και δεν μπορεί να το υποτιμήσει. Επομένως, όταν η χώρα έχει υψηλότερο πληθωρισμό, η απώλεια της ανταγωνιστικότητας γίνεται μόνιμη και συσσωρευτική – με πολύ οδυνηρά επακόλουθα για τους Έλληνες.

Ανάλυση

Οι τρόποι αντιμετώπισης ενός πολύ υψηλού χρέους, τόσο σε απόλυτο μέγεθος, όσο και σε σχέση με το ΑΕΠ, είναι οι εξής τρεις: (α) η διαγραφή μέρους του (= «κούρεμα»), (β) ο πληθωρισμός και (γ) η χρηματοπιστωτική καταστολή – η οποία θα μπορούσε να μεταφρασθεί ως μία σταδιακή συρρίκνωση των πραγματικών αποταμιεύσεων (ανάλυση).

Στην περίπτωση της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, ο πληθωρισμός είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δοθεί στην κυβέρνηση – αφού συμβαίνουν τα εξής:

(α) Ο πληθωρισμός «διαβρώνει» το χρέος σε απόλυτα νούμερα. Για παράδειγμα, με πληθωρισμό 2%, τα 30.000 € που οφείλονται για το 2041, θα αγοράζουν όσα περίπου 22.300 € σήμερα – ενώ με πληθωρισμό 3%, μόλις 19.250 € (μαθηματικός υπολογισμός στο τέλος).

(β) Ο πληθωρισμός μειώνει τη σχέση χρέος προς ΑΕΠ. Για παράδειγμα, το πραγματικό ΑΕΠ της Ελλάδας αυξήθηκε από το 2019 έως το 2025 κατά περίπου 20 δις € στα 204 δις € – ενώ το ονομαστικό, δηλαδή μαζί με τον πληθωρισμό, στα 248 δις €. Με υποθετικά λοιπόν σταθερό δημόσιο χρέος στα 363 δις € (γράφημα), το δημόσιο χρέος ως προς το πραγματικό ΑΕΠ ήταν στο 178% του ΑΕΠ (όσο περίπου το 2019), ενώ ως προς το πληθωριστικό διαμορφώθηκε στο 146% – οπότε η πτώση του κατά τις 32 μονάδες οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στον πληθωρισμό.

Ο Εμφύλιος - και οι σύγχρονες προσλήψεις του

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Όσοι και όσες πολέμησαν στον Εμφύλιο το 1946 με 1949  υπό την σημαία του ΔΣΕ ήταν ανεξαιρέτως ήρωες.Πολεμησαν μια στρατιωτική μηχανή τελείως υπερτερη τους, που υπακουε σε ένα από τα πρώτα πειράματα του στρατού των ΗΠΑ κατά των εξεγέρσεων ( anti-insurgency projects ) την δημιουργία ανταρτοπόλεων, την εξώθηση των αγροτών στην εσωτερική εξορία, το στέγνωμα του νερού γύρω από το ψάρι του ανταρτοπόλεμου κλπ . 

Όσα έγιναν στην Ελλάδα ήταν ένα αποικιοκρατικό πείραμα,  επαναλήφθηκαν στη Μαλαισία από τους Βρετανούς , στο Βιετνάμ από τις ΗΠΑ, στην Αλγερία από τους Γάλλους κλπ Ήθελε τεράστιο  προσωπικό σθένος για να μετάσχεις σε αυτόν τον  τιτάνιο αγώνα.

Και η συνέχεια ήταν, μετά την ήττα, ακόμη τραγικότερη.  Μετεμφυλιακό κράτος, εκτελέσεις, στρατόπεδα, φτώχεια και εξαθλίωση, ώθηση του λαού  στην εξωτερική μετανάστευση, δύο καθεστώτα πολιτών ως το 1974 , ολοκλήρωση του Εμφυλίου η χούντα  κλπ.Οι συνέπειες κρατούν ως σήμερα.  Και όσοι κατέφυγαν στις Λαϊκές Δημοκρατίες έζησαν την τραγωδία των διασπασεων του ΚΚΕ, την Τασκένδη, την διασπαση του 1956, την διασπαση του 1968, τον έλεγχο και καταστολη  από τις " σοσιαλιστικές" αρχές και τόσα άλλα.  Τραγικότερη των περιπτώσεων ο Νίκος  Ζαχαριάδης, που έγινε  τραγικό θύμα του συστήματος όπου είχε αφιερώσει την ζωή του.

Θα ήθελα εδώ να θέσω δύο ζητήματα.

Μπορούσε ο ΔΣΕ να νικήσει;

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΥΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗΣ

Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΜΦΙΛΕΓΟΜΕΝΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΥΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΣΤΕΡΓΙΑΔΗΣ - Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ ΚΑΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1922 ΚΑΙ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Κρινιώ Καλογερίδου

The Enigmatic and Controversial Cretan High Commissioner of Asia Minor, Aristeidis Stergiadis: His Role in August and September 1922 and His Responsibility for the Destruction of Smyrna

Τέτοιες μέρες, το 1922, η Σμύρνη ήταν παραδομένη από τους Τούρκους στις φλόγες (13 -17 Σεπτεμβρίου 1922). Πέντε μέρες και νύχτες χρειάστηκαν για να μετατραπεί σε νεκροταφείο: 25.000 Ελληνες Μικρασιάτες χάθηκαν τότε. Αλλοι τόσοι ήταν οι νεκροί από τις 27 Αυγούστου (9 Σεπτεμβρίου με το νέο ημερολόγιο), όταν οι δυνάμεις του Κεμάλ έμπαιναν στην πόλη. Ηταν η τελευταία πράξη του δράματος, που οδήγησε στον ξεριζωμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και τον αφανισμό 2.150 ελληνικών οικισμών της περιοχής…

Η πιο αινιγματική προσωπικότητα, που εμπλέκεται άμεσα στην καταστροφή της Σμύρνης παραμένει ο Αριστείδης Στεργιάδης. Ο επί 40 μήνες Έλληνας Ύπατος Αρμοστής. Στο πρόσωπό του συγκεντρώθηκε το γενικό ανάθεμα και επί δεκαετίες, όποιος άρθρωνε κάποιο υπερασπιστικό λόγο διακινδύνευε να χαρακτηριστεί, περίπου, ως εθνικός μειοδότης.

Μια σειρά από αιτίες ανέδειξαν τον νομομαθή Κρητικό στο νούμερο ένα αποδιοπομπαίο τράγο για τον ξεριζωμό των Μικρασιατών. Με τη δημόσια σιωπή και στάση του τα χρόνια, που ακολούθησαν, συνέβαλε κι ο ίδιος στην ανακήρυξή του σε προδότη των προδοτών.

enosivourlioton.gr

Ο Αριστείδης Στεργιάδης κατάφερε, γιατί περί κατορθώματος πρόκειται, να στρέψει εναντίον του τους Έλληνες και τους άλλους Χριστιανούς της Ιωνίας, ενώ φαίνεται ότι η συμπεριφορά του απέναντι στους Μουσουλμάνους κάθε άλλο παρά εχθρική ήταν.

Εκτός από όλα τ’ άλλα κατάφερε να διχάσει και τους ιστορικούς, ορισμένοι από τους οποίους τον επικρίνουν σφοδρά και άλλοι τον επαινούν.

Στο σημερινό μας άρθρο θα παρουσιάσουμε εκτενώς την προσωπικότητα του Αριστείδη Στεργιάδη κυρίως μέσα από άγνωστα περιστατικά τα οποία δείχνουν τον χαρακτήρα του.

Η Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας και η Αίγυπτος

Οι χώρες αυτού που τώρα ονομάζεται Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας πραγματοποίησαν μια διάσκεψη στην Τουρκία.

Ενώ συζήτησαν για μια σειρά από πράγματα, το πιο αξιοσημείωτο ήταν η επιθυμία τους να επεκτείνουν τον οργανισμό σε *άλλες* χώρες.

Για όσους από εσάς τους παρακολουθείτε από την πατρίδα σας, τουλάχιστον δύο από τις τρεις εμπλεκόμενες χώρες έχουν επικρίνει την Αίγυπτο τόσο για την άρνησή τους να συμμετάσχουν όσο και για την άρνησή τους να ενταχθούν.

Η Αίγυπτος είναι τελικά ο μεγάλος σουνιτικός στρατός που λείπει. Η συμπερίληψή της θα έκανε τη συμμαχία περισσότερο ένα «ενιαίο σουνιτικό μέτωπο».

Εκτός από το ότι η Αίγυπτος δεν εμπιστεύεται την Τουρκία (ποτέ μην εμπιστεύεστε έναν Οθωμανό). Είναι ενοχλημένη με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει η Σαουδική Αραβία (οι φίλοι δεν σε αναγκάζουν να τους πουλήσεις νησιά για χρήματα που χρειάζεσαι για να επιβιώσεις), και το Πακιστάν έχει στο «παρελθόν» αποδεχτεί τη συνεργασία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Όσο περισσότερο έχουν αυτές τις συναντήσεις, τόσο περισσότερο η έλλειψη της Αιγύπτου (ο ισχυρότερος σουνιτικός στρατός παρεμπιπτόντως, μόνο από το μέγεθος η Αίγυπτος έχει περισσότερα αεροσκάφη, τεθωρακισμένα οχήματα και ναυτικά μέσα) γίνεται ελέφαντας στο δωμάτιο.

Από τα δράματα του Αγώνα

Του Γιάννη Σπανού

Η αυλαία του Αυγούστου του 1956 έκλεισε μ’ ένα ακόμα αιματηρό δράμα της ελευθερίας. Όταν η είσοδος του παλιού Νοσοκομείου Λευκωσίας βάφτηκε με το αίμα δυο αγωνιστών της ΕΟΚΑ και ενός φαρμακοποιού και με τον τραυματισμό δυο παλληκαριών ορκισμένων στη λευτεριά της πατρίδας και την ένωσή της με τη μάνα Ελλάδα. Ήρωες του δράματος ο Κυριάκος Κολοκάσης και ο Ιωνάς Νικολάου, τραυματίες ο Σπύρος Κυριάκου κι ο Γιώργος Ταλιαδώρος κι ο Φαρμακοποιός Κούλης Κυριακίδης που το χέρι της τραγικής του μοίρας τον έσπρωξε στη σκηνή της μάχης του Νοσοκομείου το πρωϊ της 31ης Αυγούστου 1956.

Οι συνθήκες που μέσα στη δίνη τους ξετυλίχτηκε η τραγωδία ήταν σκληρές για όλο το νησί. Η σκιά του έκτακτου νόμου των Άγγλων βαριά. Κι η ποινή του θανάτου για όποιο κρατούσε όπλο ανελέητη, καταπίεζε τα στήθια του κόσμου μέρα- νύχτα, ενώ στα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης ήταν κλεισμένοι 3.362 αγωνιστές στις Φυλακές 1114, ενώ τα βουνά δρασκέλιζαν 300 αντάρτες. Τα γεγονότα άρχισαν από την προηγούμενη νύχτα όταν έφθασαν στο Γέρι, από τη Λευκωσία ο Παναγιώτης Κοτζιάς κι ο Ιωνάς Νικολάου για να μεταδώσουν την είδηση πως την άλλη μέρα οι Άγγλοι θα μετέφεραν τον κατάδικο Πολύκαρπο Γιωρκάτζη κι έπρεπε να αποτολμηθεί η απόδρασή του. Η πληροφορία απευθυνόταν στον Κυριάκο Κολοκάση και τον Σπύρο Κυριάκου της ομάδας «Γεράκι»που έμεναν στο καταφύγιο, ένα αλώνι.

Οι ίδιοι είχαν πρωταγωνιστήσει και την προηγούμενη βδομάδα στην απαγωγή του Αργύρη Καραδήμα κι ενός καταδίκου του κοινού ποινικού δικαίου.

Την κατασπάραξαν τη Συρία οι ύαινες.

Της Μαριάννας Κορομηλά 

Έκλεισαν κιόλας 15 χρόνια από την έναρξη αυτού του πολέμου ανάμεσα στις περιφερειακές δυνάμεις. Μια αδυσώπητη σύγκρουση, που ονομάστηκε "εμφύλιος", ενώ σταδιακά παρακολουθούσαμε τους επίδοξους να ορμάνε πάνοπλοι και απροκάλυπτα στο πεδίο. Και ο πόλεμος συνεχίζεται. Οι ζώνες κατοχής (από την Τουρκία και το Ισραήλ) αυξάνονται και πληθύνονται. Οι "μεγάλοι" σιωπούν ικανοποιημένοι. Αναγνώρισαν, μάλιστα, τον επικηρυγμένο αρχιτρομοκράτη σαν "πρόεδρο" της διαλυμένης χώρας.

 Η Ρωσία παραχώρησε τη θέση της (επί Άσαντ υιού κατείχε το λιμάνι της Λατάκειας) στο πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας. Καρσί στα κατεχόμενα της Κύπρου. Οι Κούρδοι, για άλλη μια φορά, εγκαταλελειμμένοι. Οι Δρούζοι δηλώνουν ότι λατρεύουν το Ισραήλ. Ο νότιος Λίβανος ανασκάπτεται. Τρομοκρατικές ομάδες ελέγχουν ή και κατέχουν σχεδόν τη μισή χώρα. Οι Χριστιανοί διώκονται (πριν από 50 χρόνια, οι Ορθόδοξοι έφταναν τα δύο εκατομμύρια). Σκόνη ατέλειωτη, βρώμικη, τοξική, σκέπασε την αιματοβαμμένη Συρία. 

Και μη ρωτήσεις τι απέγινε η πρωτοβυζαντινή Μονή του Συμεών του Στυλίτη, το μέγα προσκύνημα ανάμεσα σε Αντιόχεια και Χαλέπι. Σήμερα, 1η Σεπτεμβρίου, θα γιόρταζε. Αλλά στη Συρία κανείς δεν γιορτάζει πια. Μόνο οι ύαινες χορεύουν πάνω από τα κουφάρια. 

"Χαίρε φιλτάτη Συρία! Τι έξοχη χώρα για τον εχθρό!"

MONTEFALCO – ΝΕΜΕΑ! Δύο μικροί δήμοι, δύο μεγάλοι οινικοί τόποι

Του Ντίνου Παπαντωνίου 

Εύχομαι καλό μήνα και καλή επιτυχία στις Μεγάλες Μέρες της Νεμέας, που φέτος πραγματοποιούνται από τις 4 έως τις 6 Σεπτεμβρίου.

Διάλεξα σήμερα να γράψω για δύο ξεχωριστούς οινικούς τόπους, όπου η γη, το αμπέλι και το κρασί έχουν διαμορφώσει την ιστορία και την ταυτότητά τους: το Montefalco, «το μπαλκόνι της Ούμπρια», και τη Νεμέα, τη γενέθλια γη του Αγιωργίτικου.

Δύο τόποι με πολλά κοινά στοιχεία. Μικροί πληθυσμιακά, μεγάλοι όμως ως προς τη φήμη, την παραγωγή, το πολιτιστικό τους απόθεμα και τη σχέση των ανθρώπων τους με τη γη.

Το Montefalco βρίσκεται στην επαρχία της Περούτζια, στην κεντρική Ούμπρια. Είναι χτισμένο σε λόφο, σε υψόμετρο περίπου 472 μέτρων, έχει έκταση 69,34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό περίπου 5.250 κατοίκους.

Αποκαλείται «La Ringhiera dell’Umbria» , «το μπαλκόνι της Ούμπρια»,επειδή από τον λόφο του η θέα απλώνεται στις κοιλάδες του Clitunno, του Topino και του Τίβερη.

Το ιστορικό κέντρο, τα μεσαιωνικά τείχη, οι εκκλησίες, οι πλατείες και οι αμπελώνες δημιουργούν μια ενιαία εικόνα τόπου. Η αρχιτεκτονική, η τέχνη, το κρασί, το ελαιόλαδο και η τοπική οικονομία δεν λειτουργούν χωριστά, αλλά ως ένα σύνολο.

Γι’ αυτό το Montefalco έχει ενταχθεί και στο δίκτυο των «Ομορφότερων Χωριών της Ιταλίας».

Ιδιαίτερη θέση κατέχει το Μουσειακό Συγκρότημα του Αγίου Φραγκίσκου, με τις τοιχογραφίες του Benozzo Gozzoli και έργα του Perugino. Στον ίδιο χώρο λειτουργεί από το 2024 και το Μουσείο του Sagrantino.

Το κρασί, επομένως, δεν παρουσιάζεται μόνο ως εμπορικό προϊόν. Εντάσσεται στην ιστορία, στη ζωγραφική, στη θρησκευτική παράδοση και στη συλλογική μνήμη του τόπου.