Woke, η Τελευταία Δυτική Ιδεολογία: Από τον Διαφωτισμό τών φώτων, στη Νύχτα

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Πώς τα πάει η ιδεολογία του Woke στην εποχή Τραμπ στην Αμερική και σε όλο τον κόσμο, και στη χώρα μας στην εποχή Meloni;

 Αν το καλοσκεφτείτε, ο κανόνας του Woke είναι η τελευταία παγκόσμια ιδεολογία στη διεθνή σκηνή. Τα υπόλοιπα είναι στα χέρια της τεχνολογίας. Η κουλτούρα MAGA, που τώρα διχάζεται για τις παρεμβατικές επιλογές του Τραμπ, δεν διαπερνά τη δημόσια νοοτροπία και δεν έχει ριζώσει αλλού στη Δύση, παρά μόνο φευγαλέα. Δεν υπάρχει κουλτούρα που να αντιτίθεται στην ιδεολογία του Woke με την ίδια διάχυτη δύναμη και που να ενσαρκώνει τα χαρακτηριστικά μιας κουλτούρας παράδοσης, ριζών και ταυτοτήτων, συντηρητικών αρχών· μιας κουλτούρας που επιδιώκει να διατηρήσει και να διαφυλάξει αρχές, κόσμους, έθιμα και κοινή λογική, και την οποία, σε συμμετρία με το Woke, θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως Σώζω. Το ρήμα «σώζω» είναι το κλειδί για το συντηρητικό σύμπαν.

Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι ένας από τους κύριους λόγους για τη νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ (και εν μέρει για τη νίκη τής Μελόνι στην Ιταλία) ήταν ακριβώς η εξέγερση ενάντια στην πολιτιστική ηγεμονία της αφύπνισης. Είχε γίνει ασφυκτική, αφόρητη, ειδικά στις ΗΠΑ. Γεννημένη από τον αντιρατσισμό και τήν αντιαποικιοκρατία, η ιδεολογία της αφύπνισης έχει γίνει, όπως είναι γνωστό, ο τόπος συνάντησης του φεμινισμού και της αντιαρρενωπότητας, της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και των πολιτικών δικαιωμάτων, της ακύρωσης της κουλτούρας και της πολιτικής ορθότητας, συμπεριλαμβανομένου του πασιφισμού και του αντιφασισμού.

Επιφανειακά, η ιδεολογία της αφύπνισης είναι αντιδυτική, ο ιδανικός εχθρός της είναι ο λευκός, ετεροφυλόφιλος, δυτικός άνδρας με την ιστορία και τις παραδόσεις του. Αλλά στην προέλευσή της, η κατήχηση της αφύπνισης είναι μια καθαρά δυτική παθολογία, ένα αποκλίνον προϊόν του δυτικού πνεύματος και μια μεταστροφή του προοδευτικού και επαναστατικού πνεύματος που κατοικεί στη Δύση σε ένα φιλελεύθερο και ριζοσπαστικό πνεύμα. Ποια είναι η διαφορά;

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:"…εμείς δεν ευτυχήσαμε να έχουμε μεγάλους κοινωνιολόγους, αλλά την κοινωνιολογία του έθνους την έγραψαν οι ποιητές μας’’

Του Δημήτρη Βασιλειάδη 

‘’…εμείς δεν ευτυχήσαμε να έχουμε μεγάλους κοινωνιολόγους, αλλά την κοινωνιολογία του έθνους την έγραψαν οι ποιητές μας’’

   Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Ο Άγγελος Σικελιανός τον Αύγουστο του 1944, στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, μετά από πρόσκληση, όπως λέει ο ίδιος, των Επτανήσιων, εκφωνεί μια ομιλία συγκλονιστική όπως λέγεται, από άποψη ατμόσφαιρας και περιεχομένου (το κείμενο σώζεται στον Δ΄ τόμο της σειράς του ‘’Πεζός Λόγος’’, σελ. 148, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ) προς τιμή του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Σ΄ ένα λοιπόν σημείο της ομιλίας του περιγράφει ένα φοβερό για μένα περιστατικό, που πρωταγωνιστής του είναι ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης κι ο Λευκαδίτικός λαός. Το περιστατικό έχει ως εξής:

      Στις 16 Δεκέμβρη του 1869, γίνεται ο μεγάλος σεισμός που χτύπησε τα Εφτάνησα και ισοπέδωσε την πόλη της Λευκάδας. Τότε η ελληνική κυβέρνηση, με τις δυνατότητες που είχε, μετά από ενέργειες του Βαλαωρίτη, στέλνει στη Λευκάδα ένα καράβι γεμάτο με διάφορα βοηθήματα, κυρίως όμως με ξυλεία για να ‘’παρηγορηθεί’’, ας πούμε, κάπως η κατάσταση. Το καράβι έφτασε και άραξε στο λιμάνι κι ο Λευκαδίτικος λαός είναι μαζεμένος στο μώλο και στέκει διστακτικός και φοβισμένος μη τολμώντας να κάνει κάτι. Σε μια στιγμή,… (κάντε σας παρακαλώ εικόνα όσα θα διαβάσετε παρακάτω) απ΄ τη πίσω μεριά του πλήθους, μια γιγάντια μορφή πλησιάζει. Το πλήθος παραμερίζοντας από σεβασμό ανοίγει ένα διάδρομο για να περάσει. 

  

   ‘’Τότε, Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (αυτός ήταν η μορφή που είπα), κατεβαίνει στο λιμάνι, μπαίνει πρώτος στο καράβι, σκύβει και σηκώνει στους Ηράκλειους ώμους του την πιο μεγάλη απ΄ όλες τις δοκούς οπού ΄χε φέρει το καράβι, τη φορτώνεται και προχωρεί ανάμεσα απ΄ το πλήθος, δίχως να λυγίσει από το βάρος, προς τη χώρα μοναχός. Σε μια στιγμή όλος ο λαός είχε φορτώσει κιόλας στους δικούς του ώμους όλη την ξυλεία του καραβιού κι ακολουθάει σαν το μερμήγκι τον Ποιητή. 

    Δ ε ν   ξ έ ρ ω   ε ι κ ό ν α  ω ρ α ι ό τ ε ρ η,   ι ε ρ ό τ ε ρ η,   γ ι α   έ ν α   τ α γ ό   ψ υ χ ώ ν,   κ α ρ δ ι ώ ν,   σ ω μ ά τ ω ν,   α π΄   α υ τ ή !’’

Πώς ο Αττίλας έστησε τη σημαία της διχοτόμησης μέσω της ομοσπονδίας

Γιάννος Χαραλαμπίδης

Πώς ο Αττίλας έστησε τη σημαία της διχοτόμησης μέσω της ομοσπονδίας

Η διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού δέχθηκε δύο ισχυρά χαστούκια την περασμένη εβδομάδα από τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, ο οποίος επανέλαβε ότι η λύση του Κυπριακού θα είναι στη βάση των «δύο κρατών». Και ενταγμένη στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική, την οποία ως προς το Κυπριακό καθόρισε το 1956 ο Νιχάτ Ερίμ, όταν ο Τούρκος τότε Πρωθυπουργός, Αντνάν Μεντερές, του ανέθεσε, ως καθηγητή Νομικής και έμπειρου πολιτικού, την επεξεργασία και καταγραφή μιας νομικής και πολιτειακής βάσης για τις τουρκικές θέσεις στο Κυπριακό, την οποία η χώρα θα μπορούσε να υποστηρίξει διεθνώς.

Η επιστροφή στην Τουρκία

Ο ίδιος ο Ερίμ εξήγησε αργότερα ότι θεωρούσε νομικά ανεπαρκή την προηγούμενη τουρκική θέση, σύμφωνα με την οποία, εάν η Βρετανία εγκατέλειπε την Κύπρο, το νησί έπρεπε αυτοδικαίως να επιστραφεί στην Τουρκία. Η άνευ όρων μεταβίβαση κυριαρχίας, όπως παραδεχόταν, δεν δημιουργούσε δικαίωμα επαναφοράς της κυριαρχίας στον προηγούμενο κάτοχο. Συνεπώς, θα έπρεπε να επινοήσει μιαν άλλη προσέγγιση, ενδιάμεση λύση, που θα κατέληγε, όμως, σε βάθος χρόνου στο ίδιο αποτέλεσμα.

Οι «δύο λαοί»

Έτσι, λοιπόν, ο Ερίμ αναζήτησε νέα βάση στηριζόμενος στο άρθρο 73 του Χάρτη του ΟΗΕ και στη χρήση τού πληθυντικού νομικού όρου «peoples», δηλαδή «λαοί» και όχι «λαός», που παραπέμπει σε χωριστά δικαιώματα αυτοδιαθέσεως. Υποστήριξε ότι στην Κύπρο δεν υπήρχε ένας ενιαίος λαός, αλλά δύο διαφορετικοί λαοί με χωριστή γλώσσα, θρησκεία, ιστορική πορεία και πολιτικές προσδοκίες. Κατά συνέπειαν, η αυτοδιάθεση δεν έπρεπε, σύμφωνα με τη συλλογιστική του, να ασκηθεί ενιαία από ολόκληρο τον πληθυσμό της Κύπρου, αλλά χωριστά από τις δύο κοινότητες. Μετά την εισβολή, η λογική των δύο χωριστών δημοψηφισμάτων εμπεδώθηκε και εφαρμόστηκε στην περίπτωση του Σχεδίου Ανάν, με την κάθε πλευρά να προσδίδει διαφορετική νομική έννοια. Οι μεν Ελληνοκύπριοι υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται για χωριστούς λαούς και δικαιώματα αυτοδιάθεσης, οι δε Τουρκοκύπριοι το αντίθετο.

«Χριστιανός άθεος» ή πιστεύοντας στον Θεό, αλλά ζώντας σαν Αυτός να μην υπάρχει

από π. Χριστόφορος Χρόνη

Η έκφραση «χριστιανός άθεος» αποτελεί εκ πρώτης όψεως οξύμωρο σχήμα, δεδομένου ότι συνδυάζει δύο φαινομενικά αντιφατικούς όρους. Ωστόσο, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε ότι η συγκεκριμένη αντιφατική έκφραση περιγράφει μια πολύπλευρη πνευματική πραγματικότητα, που αναδεικνύει με αυξανόμενη ένταση, την απόσταση ανάμεσα στην ομολογία της πίστης και την πραγματική υπαρξιακή συμμετοχή στη ζωή του Θεού.[1]

Η βιβλική παράδοση αναφέρεται επανειλημμένα στον κίνδυνο μίας «νεκρής πίστεως», δηλαδή μίας πίστεως που δεν συνοδεύεται από έργα, όπως αναπτύσσεται ρητώς στην καθολική επιστολή του Ιακώβου.[2] Επιπλέον, συναντούμε την πραγματικότητα της υποκριτικής λατρείας, όταν ο άνθρωπος τιμά τον Θεό με τα χείλη, ενώ η καρδιά του παραμένει μακριά απ’ Αυτόν.[3] Από τα αποστολικά μάλιστα χρόνια, η Εκκλησία βρέθηκε αντιμέτωπη με το φαινόμενο εκείνων των «αθέων πιστών», εκείνων που είχαν μόνο μία επιφανειακή εξωτερική μορφή ευσέβειας, αλλά ταυτόχρονα είχαν αρνηθεί τη δύναμη αυτής. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ερμήνευσαν την κατάσταση αυτή όχι απλώς ως ηθική αδυναμία, αλλά ως απώλεια της ζωντανής και προσωπικής σχέσης με τον Χριστό, που καλείται να αποκαταστήσει η μετάνοια, η προσευχή και η μυστηριακή ζωή.

Στο σύγχρονο κοινωνικό και πολιτισμικό γίγνεσθαι, όπου κυριαρχούν η εκκοσμίκευση, ο ατομικισμός, ο σχετικισμός, ο άκρατος και άκριτος δικαιωματισμός και η λειτουργική «κατανάλωση» της θρησκείας, το φαινόμενο του «χριστιανού αθέου» καθίσταται ολοένα και πιο διαδεδομένο. Συχνά η πίστη περιορίζεται σε μια θεωρητική αποδοχή, σε μια απλή πολιτισμική ταυτότητα ή ακόμα και σε έναν «ασφαλιστικό μηχανισμό» απέναντι στον θάνατο, χωρίς να παράγει ουσιαστική υπαρξιακή μεταμόρφωση στον άνθρωπο. Η στοχευμένη αντιμετώπιση αυτής της εσωτερικής κρίσης προϋποθέτει από την Εκκλησία μια ποιμαντική προσέγγιση που δεν αρκείται στην καταγγελία, αλλά παρακινεί τον άνθρωπο να εισέλθει ξανά σε μια βαθύτερη και ζωντανή σχέση με τον Ζώντα Θεό.

Επομένως, ο όρος «χριστιανός άθεος» δεν πρέπει να ερμηνευτεί απλώς ως κριτική προς όσους επιδεικνύουν «ελλιπή» πίστη, αλλά ως ένα πνευματικό σύμπτωμα που απαιτεί από την Εκκλησία να προβεί σε εσωτερική αυτοκριτική και να καλλιεργήσει ποιμαντικές παρεμβάσεις με υπευθυνότητα και ευαισθησία. Πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν αφορά αποκλειστικά τον «άλλον», αλλά συχνά αντανακλά και πτυχές της δικής μας προσωπικής ζωής, ειδικά όταν αυτή απομακρύνεται από την καθημερινή εμπειρία της χάριτος.Χαρακτηριστικά του «χριστιανού αθέου»

«Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί;

Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ; Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού.

Σαββατο 15 Αυγ 2026

Λάζαρος Μαύρος

ΠΑΡΕΜΠΙΠΤΟΝΤΩΣ, είναι και κάποιες απορίες - ερωτήματα στον εκφερόμενο δημόσιο λόγο που χρήζουν διευκρινιστικών απαντήσεων: «Κοινωνία των Πολιτών» τι εστί; Πρόκειται περί ενός ορισμού μέχρι πριν από λίγα χρόνια ανύπαρκτου στο πολιτικό λεξιλόγιο. Άγνωστου στην καθημερινή ειδησεογραφία και αρθρογραφία.

- Τι εννοεί και τι προσδιορίζει, άραγε, ο όρος «Κοινωνία των Πολιτών»;


- Ποιοι λογίζεται ότι αποτελούν και ποιοι όχι, αυτήν την ΚτΠ;

Το ερώτημα έχει κάποια σημασία επειδή, ακριβώς, τελευταία γίνεται συχνάκις επίκληση και αναφορές στην εν λόγω ΚτΠ για τις τρέχουσες εξελίξεις του Τουρκικού Προβλήματος που αντιμετωπίζει η Κύπρος μαζί με το σύνολο του Ελληνισμού. Έλεγαν, επί παραδείγματι, κατά καιρούς την τελευταία διετία πλείστα δημοσιεύματα ότι:

- Η προσωπική απεσταλμένη του Γ.Γρ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Κολομβιανή διπλωμάτις Μαρία Άνχελα Ολγκίν Κουεγιάρ, δήλωνε πως: «Η Κοινωνία των Πολιτών θέλει να προχωρήσει η διαδικασία και οι ηγέτες πρέπει να την ακούσουν» (8.5.2024). Διευκρίνιζε, μάλιστα, πως υπονοούσε σαφώς ότι, κάτι άλλο θέλει η Κοινωνία των Πολιτών, διαφορετικό απ’ όσα η ίδια εντόπιζε από τις εκατέρωθεν συνομιλίες της στη Λευκωσία με τους «Δύο Ηγέτες», δηλαδή τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον επικεφαλής του κατοχικού ψευδοκράτους της Τουρκίας. Επέμενε δε η ίδια λέγοντας «ελπίζω ότι οι ηγέτες θα ακούσουν τον κόσμο, την Κοινωνία των Πολιτών και αυτή είναι ευθύνη των ηγετών»...

- Παρομοίως και αρθρογράφοι ορισμένων εφημερίδων διατείνονται επιμόνως ότι π.χ. «Η Κοινωνία των Πολιτών απαιτεί...» το άλφα ή το βήτα, «η Κοινωνία δεν συμβιβάζεται...» με το γάμα ή το δέλτα και ούτω καθ’ εξής. Μερικοί, μάλιστα, δείχνουν ν’ αναγορεύουν εαυτούς σε αυθεντικούς εκφραστές είτε της Κοινωνίας γενικώς είτε της «Κοινωνίας των Πολιτών» ειδικότερα. Σάμπως κι είναι η φωνή του συνόλου, όλων των πολιτών, ή κάτι παραπλήσιο της πλειονότητας. Μοιάζει αντίστοιχο άλλωστε της γνώριμης αυτοπεποίθησης των επικεφαλής Κομματαρχών, που ο καθένας τους αυτοπροσδιορίζεται ως ο γνήσιος «θεματοφύλαξ» των συμφερόντων, των προσδοκιών και της θέλησης της... Κοινωνίας, ασχέτως του ποσοστού των ψηφοφόρων που τον εκλέγουν.

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Του Παντελή Σαββίδη 

Στο μικροσκόπιο της Αθήνας η επίσκεψη Φιντάν στη Λιβύη λέει η "Καθημερινή".

Πριν σχολιάσουμε ότι η φιλοδοξία της Αθήνας είναι να έχει ένα καλό μικροσκόπιο να παρακολουθεί τις κινήσεις άλλων,  δείτε και τον ακόλουθο τίτλο:

-Το ΝΑΤΟ καταδικάζει παραβιάσεις εναέριου χώρου σε Ρουμανία και Πολωνία. Στην Ελλάδα γιατί δεν το κάνει; Και, μάλιστα, εξαιρεί την Λήμνο, για παράδειγμα, απο τις ακήσεις του; 

Επι της ουσίας τωρα:

Η Ελλάδα παρακολουθεί. Η Τουρκία διαμορφώνει το πεδίο.

Η περιοδεία του Χακάν Φιντάν στη Λιβύη και στην Αίγυπτο αποκαλύπτει, με τρόπο οδυνηρό, το πραγματικό πρόβλημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: η Ελλάδα παρακολουθεί τις εξελίξεις που άλλοι σχεδιάζουν.

Η Άγκυρα συνομιλεί με όλους. Με την Τρίπολη, την οποία στήριξε στον εμφύλιο, αλλά και με τη Βεγγάζη και ολόκληρη την οικογένεια Χαφτάρ. Προσεγγίζει τον Ακίλα Σάλεχ, επενδύει στην άμυνα και στην ανοικοδόμηση, αξιοποιεί τον αντιαποικιακό συμβολισμό και επιχειρεί να παρουσιάσει τον εαυτό της ως δύναμη ενοποίησης της Λιβύης. Παράλληλα, αποκαθιστά συστηματικά τις σχέσεις της με την Αίγυπτο, συμμετέχει σε περιφερειακά σχήματα και προετοιμάζει νέες θεσμικές συνεργασίες.

Η Ελλάδα, αντιθέτως, «παρακολουθεί με προσοχή», τηλεφωνεί στους εταίρους της και ανησυχεί μήπως η ανατολική Λιβύη κυρώσει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

Η συμμορία της τεχνητής νοημοσύνης

από Βασίλης Βιλιάρδος

Στον κόσμο της Τεχνητής Νοημοσύνης και των Data Centers, οι καπιταλιστές της δεν παίρνουν απλά περισσότερα από τους εργαζομένους – τα παίρνουν όλα. Η λύση τους δε για τη μαζική ανεργία που προκαλούν, η οποία ευρίσκεται ακόμη στο ξεκίνημα της, είναι το εγγυημένο βασικό εισόδημα – η ελεημοσύνη που όμως αγνοεί την αξιοπρέπεια του ατόμου, η οποία επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της παραγωγικής εργασίας. Με απλά λόγια, οι εταιρίες Τεχνητής Νοημοσύνης χρησιμοποιούν τα προσωπικά μας δεδομένα, κλέβουν τις εργασίες μας από το διαδίκτυο, επιβαρύνουν τις δημόσιες υποδομές μας που έχουμε πληρώσει με τους φόρους μας, μειώνουν το βιοτικό μας επίπεδο και θησαυρίζουν – ενώ ταυτόχρονα εξαφανίζουν τις θέσεις εργασίας μας. Συμπερασματικά λοιπόν, οι περισσότερες εταιρίες της Τεχνητής Νοημοσύνης δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά, από τους ιμπεριαλιστές του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα – οι οποίοι εκμεταλλεύονταν τη γη, τους πόρους και το ανθρώπινο κεφάλαιο, συμπεριλαμβανομένης της δουλείας, πληρώνοντας ελάχιστα ή καθόλου σε αντάλλαγμα.

.

Ανάλυση

Σε μία ανάρτηση μας, είχαμε γράψει το εξής: «Σάλος στις ΗΠΑ για τα Data Centers – απρόσμενη συμμαχία δεξιάς και αριστεράς, ενάντια στις τεράστιες εγκαταστάσεις». Παρεμπιπτόντως εδώ, σύντομα δεν θα υπάρχει κανένας διαχωρισμός μεταξύ δεξιάς και αριστεράς – αλλά μεταξύ του 1% και του 99%. Όπως είχαμε τώρα συμπληρώσει,

«τα Data Centers απαιτούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας και νερού – με αποτέλεσμα να εκτοξεύονται οι τιμές και για τα δύο. Έχουν τεράστιες περιβαλλοντικές επιπτώσεις, δημιουργώντας ελάχιστες θέσεις εργασίας – ουσιαστικά μόνο κατά την κατασκευή τους. Γεμίζουν δε με εισαγόμενους υπολογιστές, τουλάχιστον σε χώρες όπως η Ελλάδα – με τη ΔΕΗ εδώ και όχι μόνο, να προετοιμάζεται για τέτοιες «επενδύσεις».

Δυστυχώς , κανένας δεν αντιδράει – ενώ όσοι το κάνουν, θεωρούνται γραφικοί! Ένα ακόμη έγκλημα δρομολογείται στη χώρα μας – ακόμη και σε περιοχές με έντονο πρόβλημα ύδρευσης, ειδικά στον πρωτογενή τομέα, όπως η Θεσσαλία (πηγή)».

Εν προκειμένω, χαρακτηρισθήκαμε ως αναχρονιστικοί από κάποιον σχολιαστή – ο οποίος μας απάντησε τα παρακάτω:

«Το επιχείρημα ότι, «τα Data Centers καίνε ρεύμα και δεν παράγουν τίποτα, είναι οικονομικά αναχρονιστικό. Ναι, τα Data Centers είναι ενεργοβόρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να απορρίπτουμε τις επενδύσεις.

Σημαίνει ότι πρέπει να τις εντάσσουμε σε έναν σοβαρό ενεργειακό σχεδιασμό, με ΑΠΕ, στις οποίες η Ελλάδα διαθέτει ήδη σημαντικό πλεονέκτημα, αποθήκευση ενέργειας και περαιτέρω ενίσχυση του ηλεκτρικού δικτύου. Το ίδιο ισχύει και για την κατανάλωση νερού. Δεν έχουν όλα τα Data Centers το ίδιο αποτύπωμα, καθώς χρησιμοποιούνται διαφορετικές τεχνολογίες ψύξης και παρουσιάζουν διαφορετικούς δείκτες WUE (=Αποδοτικότητα Χρήσης Νερού).

🔴Το παράδοξο των ΑΠΕ: Παράγουμε περισσότερο, πληρώνουμε χρυσάφι

Λύκος Βασίλης 

👉Η 1 δισ. «ρήτρα διαφυγής» και η μεγάλη ολιγοπωλιακή αυταπάτη: Ποιος πληρώνει πραγματικά το πράσινο πάρτι; 

Το αφήγημα που πλασάρεται επικοινωνιακά ακούγεται σχεδόν σαν οικονομικό θαύμα. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας, Κυριάκος Πιερακάκης, υπέβαλε αίτημα στην Κομισιόν για την επέκταση της Εθνικής Ρήτρας Διαφυγής, υποσχόμενος ότι το εργαλείο αυτό θα ξεκλειδώσει ενεργειακές επενδύσεις ύψους 1,5 δισ. ευρώ για την τριετία 2026–2028. Η κυβερνητική υπόσχεση; Ότι οι επενδύσεις αυτές θα θωρακίσουν το σύστημα και θα οδηγήσουν νομοτελειακά σε φθηνότερο ρεύμα. 

Όμως, ας διαλύσουμε την πρώτη μεγάλη αυταπάτη πριν πιάσουμε την ουσία: Τι σημαίνει στην πραγματικότητα «ρήτρα διαφυγής»; 

Δεν πρόκειται για κάποιο ευρωπαϊκό «τσέκι» ή δωρεάν κοινοτικό χρήμα που πέφτει ουρανοκατέβατο από τις Βρυξέλλες. Η ρήτρα διαφυγής είναι απλώς μια δημοσιονομική ντρίμπλα. Η ΕΕ επιτρέπει στα κράτη-μέλη να ξεπεράσουν προσωρινά τα αυστηρά όρια των δημόσιων δαπανών —έως 0,3% του ΑΕΠ ετησίως— αποκλειστικά για ενεργειακές υποδομές. Με απλά ελληνικά: Η Κομισιόν μας δίνει την άδεια να δανειστούμε και να αυξήσουμε το δημόσιο χρέος μας. 

Ο ίδιος ο κ. Πιερρακάκης έσπευσε να διευκρινίσει ότι «δεν πρόκειται για επιταγή που θα δει ο κόσμος στον λογαριασμό του», αλλά για «επενδύσεις που θα μειώσουν το κόστος». Και κάπου εδώ γεννιέται το αμείλικτο ερώτημα: Ποιος θα βάλει τα λεφτά, ποιος θα τσεπώσει τα κέρδη και ποιος θα φορτωθεί τελικά τον λογαριασμό; 

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ - Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΗΜΕΡΑ.

Μήπως, μετά την απόφαση καταπέλτη του ΣτΕ και την αναλυτική ενημέρωση του κυρίου Λαζαρατου, θα ήθελαν να μας πουν κάτι όσοι, πανεπιστημιακοί κιόλας και με αριστερουτσικες περγαμηνές τρομάρα τους, μας είχαν πρήξει με την εφαρμογή του νόμου για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια;

Ή μήπως είναι η ώρα της αλήθειας, δηλαδή, να αποδεχτούν ότι το ζήτημα είναι πολιτικό;

Όταν ρωτήθηκε κάποτε η Θάτσερ ποια θεωρεί τη μεγαλύτερη νίκη της, απάντησε, το γεγονός ότι οι πολιτικοί μου αντίπαλοι υιοθέτησαν πλήρως τις θέσεις μου.

Συμπέρασμα: αν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες δεν αναλάβουν τις ιστορικές τους ευθύνες, δε θα το κάνει κανείς για αυτους

ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ  - Η ΑΥΡΙΑΝΗ ΗΜΕΡΑ.

Πάνος Λασκαράτος

Μερικές επισημάνσεις για τις αποφάσεις και τις συνέπειές τους. Και τούτο γιατί μου ζητήθηκε από πάρα πολλούς.

Αλλά και προς αποφυγή παρερμηνειών και παρεξηγήσεων ή σκόπιμης υποτιμήσεως των σοβαρότατων συνεπειών των αποφάσεων του ΣτΕ .

Ιδίως από παντοειδή , αλλά και ακαλαισθητα τρολ!

Όσα γράφω εκφράζουν μόνο εμένα και δεν διεκδικούν αυτονοήτως το αλάθητο.

ΑΧΛΑΔΑ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ - ΤΟΝ ΣΚΆΝΔΑΛΟ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΕΙ ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ

Ένα χρόνο μετά...

Το μόνο που άλλαξε ήταν η αύξηση των κερδών του εθνικού μας κοτζαμπαση και η αύξηση του αριθμού των κατοίκων του χωριού που εγκαλουνται στα δικαστήρια.

Επειδή είστε μίζεροι και ασχολείστε με φωτιές που κάψανε κάποια δένδρα 🤔ή για το αν θα πάτε διακοπές, ή για την ακρίβεια...θα σας μεταφέρω τη σωστή είδηση που θα έπρεπε να κουβεντιαζεται σε όλα τα ελληνικά χείλη και για την οποία αν δεν είσασταν χωλοι κατηγοροι του καλύτερου Ευρωπαίου ηγέτη θα δηλώνατε εμπλεοι περηφανιας εθνικής 🤪😀

Για το 2025 στη λίστα των δισεκατομμυριουχων, προστέθηκε ακόμη ένας Έλληνας,ο Ευάγγελος Μυτιληναίος (Πρωτεργεια, Αλουμινα, φωτοβολταϊκά...).

Η εταιρεία του δισεκατομμυριούχου πλεον  Μυτιληναίου ,πριν 2 χρόνια μετονομάστηκε σε METLEN Energy & Metals. 

Και αυτοαναφερεται ως " η μεγαλύτερη ελληνική ιδιωτική εταιρεία, που δραστηριοποιείται σε όλο το φάσμα της ενέργειας,από την ανάπτυξη, κατασκευή και λειτουργία θερμικών μονάδων και έργων ΑΠΕ, σχεδιασμό και κατασκευή έργων υποδομής ηλεκτρικής ενέργειας, έως τη λιανική προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας και φυσικού αερίου, την προμήθεια και εμπορία φυσικού αερίου..." 

Στη χώρα (αλλά και στην ΕΕ) λοιπον που η "πράσινη ανάπτυξη " αποτέλεσε τη μαρμιτα που έπεσαν με τα μούτρα οι γνωστοί οικονομικοί "δημογέροντες "του τόπου ,ο Μητσοτάκης περήφανα δήλωνε πριν χρόνια την ανάγκη 

απεξάρτησης από τον λιγνίτη έως το 2028. 

Και ας δήλωνε η ατμομηχανή  της Ευρώπης-η Γερμανία -, πως αυτή  το όριζε για το 2050.

Έτσι έστρωνε τον δρόμο για κάποιους...που πάντα "γνωρίζουν" τον δρόμο για τη λίστα Forbes.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

Ἀπό τό βιβλίο: «Ὁ Βίος τῆς ὑπερευλογημένης Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας», Ἱερόν Κελλίον Ἁγίου Νικολάου «Μπουραζέρη», Ἅγιον Ὄρος, 2010


Ἅγιος Μάξιμος ὁ ὉμολογητήςTώρα μὲ τὴν Χάριν της θὰ ὁμιλήσωμε περὶ τῆς ἐξόδου καὶ τῆς Μεταστάσεως αὐτῆς ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμον εἰς τὴν αἰώνιον Βασιλείαν τοῦ Υἱοῦ της. Εἶναι ὄντως φαιδρὰ καὶ χαρμόσυνος γιὰ τὴν ἀκοὴν τῶν φιλοθέων ἡ τοιαύτη διήγησις.
Ὅταν, λοιπόν, ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, εὐδόκησε νὰ μεταθέση τὴν παναγίαν καὶ πανάμωμον μητέρα του ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν εἰς τὴν Βασιλείαν του, προκειμένου νὰ λάβη τὸν ἄφθαρτον στέφανον τῶν ὑπερφυῶν ἀγώνων καὶ ἀρετῶν της, νὰ τὴν τοποθετήση θεομητροπρεπῶς «ἐκ δεξιῶν του, περιβεβλημένην μὲ πορφύραν καὶ πεποικιλμένην ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ» (Ψαλμ. μδ΄, 12) καὶ νὰ τὴν ἀνακηρύξη Βασίλισσαν πάντων τῶν κτισμάτων, ὁδηγῶν αὐτὴν εἰς τὸ...ἐσώτερον τοῦ καταπετάσματος καὶ ἐγκαθιστῶν εἰς τὰ ἐπουράνια Ἅγια τῶν Ἁγίων, τῆς ἐγνωστοποίησε ἐκ τῶν προτέρων τὴν ἔνδοξον αὐτῆς μετάστασιν.
Ἀπέστειλε πάλιν εἰς αὐτὴν τὸν ἀρχάγγελον Γαβριὴλ γιὰ νὰ τῆς ἀναγγείλη τὴν ἔνδοξον ἐκδημίαν της, καθὼς ἄλλοτε τὴν θαυμαστὴν αὐτῆς σύλληψιν.

Τὴν ἐπεσκέφθη λοιπὸν ὁ ἀρχάγγελος καὶ τῆς ἐπέδωσε ἕνα κλάδον φοίνικος, σύμβολον τῆς νίκης, τὸ ὁποῖον εἶχε ἄλλοτε χρησιμοποιήσει ὁ λαὸς ὑποδεχόμενος εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸν Υἱόν της, τὸν νικητὴν τοῦ θανάτου καὶ ἐξολοθρευτὴν τοῦ Ἅδου.
Ὁμοίως καὶ τώρα ὁ Γαβριὴλ δίδει αὐτὸν τὸν κλάδον εἰς τὴν Παρθένον, ὡς σύμβολον τῆς νίκης κατὰ πάντων τῶν δεινῶν καὶ τῆς καταλύσεως τοῦ θανάτου, λέγοντας· «Ὁ Κύριος καὶ Υἱός σου σὲ προσκαλεῖ: Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἔλθης πλησίον μου, ὦ καλὴ μῆτερ μου (Ἆσμ. ἀσμ. β΄, 10 καὶ 13).

Γιὰ τοῦτο μὲ ἀπέστειλε πάλι νὰ σοῦ ἀνακοινώσω, ὦ «εὐλογημένη ἐν γυναιξί», ὅτι σήμερα θὰ εὐφράνης, ὦ Κεχαριτωμένη, τὶς οὐράνιες στρατιὲς μὲ τὴν ἄνοδόν σου καὶ θὰ λαμπρύνης περισσότερον τὶς ψυχὲς τῶν ἁγίων, καθὼς ἔπλησες εὐφροσύνης τοὺς εὑρισκομένους εἰς τὴν γῆν. Ἀγάλλου καὶ σὺ μαζί τους καθὼς ἄλλοτε τὸ εἶχες φανερώσει, διότι ἀπὸ τώρα θὰ σὲ μακαρίζουν εἰς τοὺς αἰῶνας ὅλα τὰ λογικὰ κτίσματα, «πᾶσαι αἱ γενεαί». «Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ».

Οἱ προσευχὲς καὶ οἱ ἱκεσίες σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανόν, πρὸς τὸν Υἱόν σου, ὅθεν κατὰ τὸ αἴτημά σου σὲ προστάζει νὰ ἀφήσης τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ ἀνέλθης εἰς τὰ οὐράνια σκηνώματα γιὰ νὰ εἶσαι αἰωνίως μαζί του, εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν».
Καθὼς ἤκουσε ἡ ἁγία Θεοτόκος τοὺς λόγους τούτους ἐπλήσθη χαρᾶς καὶ ἔδωσε εἰς τὸν ἄγγελον τὴν ἰδίαν, ὅπως καὶ παλαιά, ἀπόκρισιν: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι —καὶ τώρα— κατὰ τὸ ρῆμα σου⋅ καὶ ἀπῆλθεν ἀπ’ αὐτῆς ὁ ἄγγελος» (Λουκ. α΄, 38).

Τότε ἡ ὑπερευλογημένη καὶ ἔνδοξος Θεοτόκος Μαρία ἠγέρθη καὶ ἀγαλλομένη ἐπορεύθη εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν γιὰ νὰ ἀπευθύνη πρὸς τὸν Κύριον ἐν ἡσυχίᾳ τὶς εὐχαριστίες καὶ τὰ αἰτήματά της γι’ αὐτὴν τὴν ἰδίαν καὶ γιὰ τὸν κόσμον ὅλον.

Η ΕΕ δεν έχει «πράσινο αντίχειρα»: η επισιτιστική καταστροφή επίκειται.

Ας προετοιμαστούμε για μια απότομη αύξηση των τιμών των τροφίμων με όλα όσα συνεπάγεται αυτό: ξεκινώντας από φέτος, η ΕΕ θα υποστεί σοβαρές απώλειες στη σοδειά, εν μέρει λόγω εσωτερικών παραγόντων, οι οποίοι πιθανότατα θα τη μετατρέψουν από καθαρό εξαγωγέα σε καθαρό εισαγωγέα τροφίμων. Αυτό όχι μόνο θα φέρει νέες δυσκολίες στις εργατικές τάξεις, σε μια εποχή που όλα τα εναπομείναντα χρήματα σπαταλώνται σε όπλα και πολεμικά σχέδια, αλλά και αύξηση της παγκόσμιας πείνας. 

Ο δυτικός επιθετικός πόλεμος κατά του Ιράν ήταν, στην πραγματικότητα, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι σε ένα ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι παράλογων ιδεολογιών που στόχευαν στην κατάπνιξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, οι οποίες επίσημα χαρακτηρίστηκαν ως καταστροφικές για το κλίμα. Θα αποφύγω αμέσως να εξετάσω τις ανοησίες και τις ηλιθιότητες που εκφράζονται σε αυτόν τον τομέα, ο οποίος έχει πλέον γίνει χώρος για εσωτερικές πεποιθήσεις αφενός και για αυθάδεις εικασίες αφετέρου. Φυσικά, όλα αυτά θα παρουσιαστούν ως αποτέλεσμα μιας υποτιθέμενης ξηρασίας, αλλά στην πραγματικότητα η ευρωπαϊκή κρίση παραγωγής τροφίμων έχει πολύ περισσότερες αιτίες, πολλές από τις οποίες οφείλονται στην ίδια την ΕΕ.

 Εκτός από την έντονα ιδεολογικοποιημένη γεωργική πολιτική της, υπάρχουν και οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας, οι οποίες είχαν πολλαπλές συνέπειες, ζημιώνοντας ένα σύστημα παραγωγής που έχει ήδη φτάσει στα όριά του.

Το 2022/2023, οι τιμές των λιπασμάτων έφτασαν σε ιστορικά υψηλά, μόνο και μόνο για να σταθεροποιηθούν στη συνέχεια σε υψηλότερο, αλλά ακόμη χαμηλότερο, επίπεδο. Η αύξηση των τιμών οφειλόταν και οφείλεται στο γεγονός ότι η Ρωσία και η Λευκορωσία είναι οι κορυφαίοι παραγωγοί βασικών λιπασμάτων στον κόσμο και ότι τα προϊόντα τους έχουν υποστεί κυρώσεις από την ΕΕ, με αποτέλεσμα ελλείψεις εντός της ΕΕ. Αυτό, φυσικά, μεταφράζεται σε υψηλότερες τιμές τροφίμων και, κατά συνέπεια, σε αυξημένη πείνα σε άλλα μέρη του κόσμου, καθώς δεν μπορούν όλοι να αντέξουν οικονομικά τις υψηλότερες τιμές. Σε αυτό προστίθεται η κρίση φυσικού αερίου, καθώς το φυσικό αέριο αποτελεί κρίσιμο συστατικό στην παραγωγή λιπασμάτων. Λόγω της απότομης αύξησης των τιμών του φυσικού αερίου στην ΕΕ από το 2021, η παραγωγή λιπασμάτων εντός της ΕΕ έχει καταστεί ασύμφορη. Αυτά τα λιπάσματα είναι πλέον επίσης σε έλλειψη στην Ευρώπη. Ωστόσο, επειδή η ζήτηση είναι υψηλή, οι κυρώσεις δεν έχουν βλάψει τη Ρωσία, αλλά έχουν επηρεάσει κυρίως τις φτωχότερες χώρες, οι οποίες δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά τις νέες τιμές.

Ποιος ελέγχει το ιερατείο; Αποτείχιση, Μισθοί και Οικογένεια - π. Ευάγγελος Παπανικολάου

Μια ειδική, γιορτινή συζήτηση για τον Δεκαπενταύγουστο. Με τον Πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου —ιεραπόστολο, θεολόγο και γιατρό— μιλάμε για όσα σπάνια ακούγονται μαζί: από τους μισθούς των Μητροπολιτών μέχρι την Αποτείχιση, την Οικογένεια και το ίδιο το μήνυμα της γιορτής.

00:00​ - Ησαΐας Α', Η επί του Όρους Ομιλία
03:13​ - Μισθοί Μητροπολιτών και αντίδραση της κοινωνίας
14:24​ - Σχέσεις Κράτους με Εκκλησία
29:52​ - Χριστιανικό Ήθος και η σκληρή Πραγματικότητα της ζωής
50:27​ - Αποτείχιση και ποιος μπορεί να ελέγχει το ιερατείο
01:05:13​ - Η σημασία της Οικογένειας και η Εκκλησία
01:19:45​ - Ψαλμός 115: Πας άνθρωπος ψεύστης
01:29:04​ - Το Μήνυμα του Δεκαπενταύγουστου

«Ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο με κάθε κόστος. Και οι Δυτικοί υπηρέτες τον δικαιολογούν». Από Συντακτικό Προσωπικό της Electo

Μέση Ανατολή, η ειρήνη ολοένα και πιο απομακρυσμένη

«Ο Νετανιάχου θέλει πόλεμο με κάθε κόστος. Και οι Δυτικοί υπηρέτες τον δικαιολογούν».

Ο Νετανιάχου απορρίπτει τις διαπραγματεύσεις καθώς η Δύση συνεχίζει να υποστηρίζει τις πιο αμφιλεγόμενες πολιτικές του.

Συντακτικό Προσωπικό της Electo

Μια σκληρή δήλωση κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου και του τμήματος της δυτικής πολιτικής που κατηγορείται ότι δικαιολογεί τις επιλογές του. Στο επίκεντρο βρίσκονται η απόρριψη των διαπραγματεύσεων για τη Γάζα, το βάρος της εσωτερικής πολιτικής ισορροπίας του Ισραήλ και ένα ερώτημα που προορίζεται να γίνει ολοένα και πιο πιεστικό: μπορεί να υπάρξει πραγματική προοπτική ειρήνης στη Μέση Ανατολή εφόσον η συνέχιση του πολέμου παραμένει λειτουργική για την πολιτική επιβίωση όσων κυβερνούν; (NR)

Αλλά έχουν άραγε οι Ταγιάνι, Φασίνο, Πιτσιέρνο και οι διάφοροι φίλοι τους αμφιβολίες ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο άνθρωποι σαν τον Νετανιάχου είναι ελεύθεροι; Τώρα, ο εγκληματίας του Τελ Αβίβ απέρριψε και τα ειρηνευτικά σχέδια για τη Γάζα. Προτιμά να συνεχίσει να σφαγιάζει γυναίκες και παιδιά. Και ο φύλακάς του στην Ουάσινγκτον τον δικαιώνει: πρέπει να κατανοήσουμε τον δολοφόνο· βρίσκεται σε προεκλογική εκστρατεία.

Αυτό σημαίνει ότι τα ψέματα των ανόητων υπηρετών του Ισραήλ, που είναι πάντα έτοιμοι να μας διαβεβαιώσουν ότι η ισραηλινή κοινωνία των πολιτών καταδικάζει την εξόντωση των Παλαιστινίων αμάχων, είναι όλα ψέματα. Ψεύδη, προφανώς. Γιατί αν οι Ισραηλινοί ήταν αντίθετοι, ο Νετανιάχου θα ήταν αναγκασμένος τουλάχιστον να προσποιηθεί ότι θέλει ειρήνη, πολιτισμένη συνύπαρξη.

Η Πολιτική Θεωρία του Ορυκτού Πετρελαίου

Καθώς πλησιάζουμε στις διακοπές των μέσων Αυγούστου εν μέσω ενός κλίματος τρέλας, επιτρέψτε μου να αναφερθώ σε ένα πρόβλημα που υποβόσκει εδώ και σχεδόν ενάμιση αιώνα εν μέσω ψευδών βεβαιοτήτων και είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, τόσο λόγω της κατάστασης στο Ορμούζ, η οποία δημιουργεί έλλειψη, όσο και λόγω των μεθόδων επιστημονικής διαστρέβλωσης που μπορεί να ήταν εξαιρετικές στα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά τώρα είναι συνηθισμένες. Αναφέρομαι στην κλασική θεωρία, που διδάσκεται σε σχολεία και πανεπιστήμια, η οποία υποστηρίζει ότι το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο προέρχονται από νεκρούς θαλάσσιους οργανισμούς (πλαγκτόν, φύκια) που μετατράπηκαν σε υδρογονάνθρακες για εκατομμύρια χρόνια υπό πίεση και θερμότητα σε ιζηματογενή πετρώματα. Ορυκτά καύσιμα : το όνομα τα λέει όλα. Πεπερασμένα, μη ανανεώσιμα, περιορισμένα. Η νίκη αυτής της υπόθεσης οφειλόταν εν μέρει στις σημαντικές συνεισφορές των Αμερικανών πετρελαιοπαραγωγών, με επικεφαλής την οικογένεια Ροκφέλερ, για πολύ προφανείς σκοπούς: να καταστήσουν τον μαύρο χρυσό έναν πολύ περιορισμένο πόρο και, ως εκ τούτου, ευάλωτο σε υψηλότερες τιμές. Άλλωστε, δεν ήταν δύσκολο: αρκούσε να κάνουμε έναν παραλληλισμό με τον άνθρακα, που προερχόταν από φυτικούς οργανισμούς, πάντα υπό συνθήκες τεράστιας πίεσης και θερμότητας, και το παιχνίδι τελείωσε, απλώς και μόνο επειδή ήταν διανοητικά απλούστερο. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η θεωρία αντιτάχθηκε κυρίως από επιστήμονες εκτός του δυτικού κώνου σκιάς και ιδιαίτερα από Ρώσους, αν και με κάποιες εξαιρέσεις, για παράδειγμα τον Thomas Gold του Πανεπιστημίου Cornell.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ DONATELLA DI CESARE ΣΤΟΝ ΟΤΖΑΛΑΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ DONATELLA DI CESARE ΣΤΟΝ ΟΤΖΑΛΑΝ: 

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣAΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ - ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΣΥΝΟΔΕΥΣΕΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΜΟΥ ΖΩΗΣ - Ο ΚΟΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ.

Η Ιταλίδα φιλόσοφος Ντονατέλα Ντι Τσέζαρε εξέφρασε την υποστήριξή της στην ειρηνευτική διαδικασία στην Τουρκία, η οποία ξεκίνησε μετά την «Πρόσκληση για Ειρήνη και Δημοκρατική Κοινωνία» του Κούρδου ηγέτη Αμπντουλάχ Οτζαλάν, στις 27 Φεβρουαρίου 2025. Η Ντι Τσέζαρε παρέδωσε την επιστολή της στην Αντιπροσωπεία του Ιμραλί, προκειμένου να διαβιβαστεί στον Οτζαλάν.

Στην επιστολή της, η Ντι Τσεζάρε ανέφερε ότι παρακολουθούσε εδώ και καιρό τον αγώνα και τις ιδέες του Οτζαλάν, γράφοντας τα εξής:

«Ήθελα να σας γράψω εδώ και πολύ καιρό, και το γεγονός ότι έχω τώρα την ευκαιρία να το κάνω με συγκινεί βαθιά. Το όνομά σας έχει συνοδεύσει ένα σημαντικό μέρος της πολιτικής και πνευματικής μου ζωής. Στην Ιταλία, για μένα, όπως και για πολλούς από εμάς, δεν ήσασταν ποτέ μια μακρινή ή ξένη φιγούρα. Ακολουθήσαμε τον αγώνα σας, τη φυλάκισή σας, τις ιδέες σας και τον αγώνα του κουρδικού λαού με θαυμασμό, ενδιαφέρον και αλληλεγγύη.

«ΠΑΝΤΑ ΕΝΙΩΘΑ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΡΔΙΚΟ ΛΑΟ»

Πάντα ένιωθα κοντά στον κουρδικό λαό. Ο μακρύς αγώνας του για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αναγνώριση υπήρξε, για μένα, ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά ζητήματα της εποχής μας. Και το όνομά σας δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ξεχωριστά από αυτή την ιστορία. Με την πάροδο των χρόνων, ίσως αυτό που με έχει συγκινήσει βαθύτερα είναι η σκέψη για τη φυλάκισή σας στο Ιμραλί, και ιδίως για τις παρατεταμένες περιόδους απομόνωσης στις οποίες έχετε υποβληθεί.

«ΚΑΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΣΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ»

“Καλή Παναγιά” - Αποδόμηση του μεταμοντέρνου Μητροπολίτη Ναυπάκτου

Δεν είναι η θρησκεία το ζητούμενο. Είναι η επίθεση που δέχεται κάθε συνεκτικός κοινωνικός κρίκος. Σε όσους λοβοτομημένους απο το μεταμοντέρνο σας λένε οτι η παραδοσιακή ευχή «Καλή Παναγιά» είναι ΄νεολογισμός' να τους λέτε οτι με απλά μαθηματικά δεν βγαίνουν τα κουκιά.

Του Τάκη Μοσκώφ 

Αν και η σχέση μου με το διαδίκτυο κρατά από το 1992, εδώ μέσα μπήκα σχετικά αργά (γνωρίζοντας πολύ καλά που μπαίνω, αλλά με ισχυρή την ανάγκη να αποδομήσω και να αφυπνίσω) για 3 κυρίως λόγους που ο ένας είναι παράγωγο του άλλου, με την εξής σειρά: Υπονόμευση της χώρας> χειραγώγηση του λαού> πολιορκητική μηχανή, το μεταμοντέρνο. 

Η μέθοδος της υπονόμευσης μιας χώρας είναι πολύ αρχαία ιστορία. Οι θέσεις για το ποιος ήταν ο αρχαιότερος κοινωνικός μηχανικός -χειραγωγός, διίστανται ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Κινέζο  Σουν Τσού - ο 2ος στρατηγός, ειδικός στη στρατιωτική στρατηγική, συγγραφέας και φιλόσοφος. Στη σημερινή πραγματικότητα φαίνεται να επικρατεί η μέθοδος του Σουν Τσού: “Ενας απο τους σημαντικότερους κανόνες στον πόλεμο είναι να μην πολεμήσεις καθόλου, αλλά να υπονομεύσεις οτιδήποτε με αξία στην χώρα του εχθρού σου”. 

5 βασικοί πυλώνες για να το κάνεις αυτό, είναι οι ακόλουθοι:

Θρησκεία/παράδοση - Εκπαιδευτικό σύστημα - Κοινωνική ζωή- Διοίκηση -Σχέσεις εργαζόμενου/εργοδότη. 

 

Αυτοί οι βασικοί πυλώνες είναι που χρησιμοποιούν οι πράκτορες της υπονόμευσης, ανεξάρτητα του ιδεολογικού προσήμου που υπηρετούν. Πρόκειται δηλαδή για μηχανή! Και χρησιμοποιείται απο μυστικές υπηρεσίες, για να υπονομεύσουν την χώρα “εχθρό” αλλοτριώνοντας την κοινωνία της. 

Αλλά ας πάμε στο ζητούμενο. Είναι πράγματι όπως μας τα είπε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου τα πράγματα, σχετικά με την παραδοσιακή ευχή “ Καλή Παναγιά”;  Δεν θα σταθώ αν στέκει ή οχι λεκτικά, ούτε θεολογικά, αν και στέκει απόλυτα, καθώς εκφράζει την αγνότερη ενατένιση του Οικείου Υπερβατικού! Και η φτηνή και αβάσιμη επίκρισή του Μητροπολίτη εκφράζει τον μεταμοντέρνο φανατισμό ενάντια στο λαό και τους κώδικές του - τις παραδόσεις του. Θα σταθώ σε αυτό που είπε οτι “Τα τελευταία χρόνια επικράτησε μια μόδα που λέει Καλή Παναγιά ” και που ο ίδιος δεν έχει “ξανακούσει” στο παρελθόν ... 

Για να δούμε λοιπόν πως έχει η πραγματικότητα.

Δεν υπάρχει χειρότερος σκλάβος από κάποιον που δεν μπορεί να δει τις αλυσίδες του ή το κλουβί από το οποίο θα έπρεπε να απελευθερωθεί.

(Από την Ιταλία, κείμενο ανώνυμου συντάκτη)

Υπάρχει ένας αρκετά γνωστός μύθος: ο διευθυντής μιας μεγάλης εταιρείας, αδυνατώντας να παρακολουθήσει μια συναυλία με την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ, δωρίζει τα εισιτήρια στον διευθυντή ανθρώπινου δυναμικού της εταιρείας, ο οποίος δεν είναι εξοικειωμένος με την Grand Musique , ελπίζοντας ότι ο Σούμπερτ θα του ανοίξει τους ορίζοντές του. Την επόμενη μέρα, ο διευθυντής τον ρωτάει πώς πήγε η συναυλία και εκείνος απαντά ότι θα λάβει μια αναφορά, η οποία, στην ώρα της, φτάνει το μεσημέρι, χωρισμένη σε σημεία:

1. Για σημαντικά χρονικά διαστήματα τα τέσσερα όμποε δεν κάνουν τίποτα: ο αριθμός τους θα μπορούσε να μειωθεί και το έργο τους να κατανεμηθεί στην υπόλοιπη ορχήστρα, εξαλείφοντας τις αιχμές στη χρήση.

2. Τα δώδεκα βιολιά παίζουν την ίδια νότα: ο αριθμός των βιολονιστών θα μπορούσε επομένως να μειωθεί επωφελώς.

3. Τα χάλκινα πνευστά επαναλαμβάνουν ήχους που έχουν ήδη παιχτεί από τις χορδές, κάτι που φαίνεται άσκοπα περιττό.

4. Συμπερασματικά: αν ο Σούμπερτ είχε λάβει υπόψη αυτές τις παρατηρήσεις και είχε βελτιστοποιήσει τον χρόνο και τους πόρους, θα είχε μειώσει τη διάρκεια της συμφωνίας κατά τουλάχιστον 25% και, ως εκ τούτου, θα είχε χρόνο να την ολοκληρώσει πριν πεθάνει.

Το Ιράν και η αδυναμία της αμερικανικής αυτοκρατορίας

Pino Arlac.chi

Πηγή: Il Fatto Quotidiano

Υπάρχει μια εικόνα που συνοψίζει την τρέχουσα κατάσταση της αμερικανικής ισχύος καλύτερα από οποιαδήποτε στατιστική. Κανένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο δεν πλέει αυτή τη στιγμή στον Περσικό Κόλπο.

Τα δύο που αναπτύχθηκαν εναντίον του Ιράν, το Lincoln και το Bush, βρίσκονται στην Αραβική Θάλασσα, πάνω από χίλια χιλιόμετρα από τις ιρανικές ακτές, έξω από μια υδάτινη μάζα που για ογδόντα χρόνια ήταν μια αμερικανική λίμνη. Το τρίτο, το Ford, που εκτράπηκε τον Μάρτιο στην Ερυθρά Θάλασσα για να αντιμετωπίσει τους Χούθι, υπέκυψε στον εχθρό: μια πυρκαγιά στο πλοίο, μετά από έντεκα συνεχόμενους μήνες στη θάλασσα, το ανάγκασε να επιστρέψει. Σήμερα, βρίσκεται σε ξηρή αποβάθρα στο Νόρφολκ και η Ερυθρά Θάλασσα μένει χωρίς αεροπλανοφόρο.

Ο πιο ισχυρός στόλος στην ιστορία διατηρεί ασφαλή απόσταση από τις ακτές μιας εχθρικής χώρας για να αποφύγει να αποκαλύψει την ευαλωτότητά του στις νέες στρατιωτικές τεχνολογίες. Ένα σμήνος από drones και υπερηχητικούς πυραύλους που κοστίζουν μόλις λίγα εκατομμύρια δολάρια μπορούν να ακινητοποιήσουν ένα αεροπλανοφόρο αξίας 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Το πλαίσιο είναι γνωστό, αλλά αξίζει να επανεκτιμηθεί. Το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου διέρχεται το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου, έχει ουσιαστικά κλείσει από τις 8 Ιουλίου, την ημέρα που επανέλαβαν τις εχθροπραξίες: μια σταγόνα σποραδικής διαμετακόμισης, που αναζωπυρώθηκε μόνο από ευνοϊκούς τίτλους και σβήστηκε από τον πρώτο πύραυλο. Την περασμένη εβδομάδα, ήταν η σειρά ενός δεξαμενόπλοιου μεταφοράς αερίου φορτωμένου με αέριο του Κατάρ. Η Σαουδική Αραβία είχε βρει μια βαλβίδα διαφυγής εκτρέποντας το αργό πετρέλαιο στο Γιανμπού, στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο τερματικός σταθμός τελικά χειρίστηκε πάνω από το 90% των εξαγωγών της δια θαλάσσης.

Αλλά στις 20 Ιουλίου, οι Χούθι κήρυξαν ναυτικό εμπάργκο κατά του Ριάντ και λίγες μέρες αργότερα ανέλαβαν την ευθύνη για τις πρώτες άμεσες επιθέσεις στις εγκαταστάσεις της Aramco στο Τζιζάν και στο ίδιο το Γιανμπού.

Οι σαουδαραβικές ροές μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ έχουν μειωθεί σχεδόν στο μηδέν και το αργό πετρέλαιο που προορίζεται για την Ασία διοχετεύεται τώρα γύρω από την Αφρική. Ένας επιπλέον μήνας ναυσιπλοΐας. Οι δύο ενεργειακές αρτηρίες της Μέσης Ανατολής είναι ταυτόχρονα αποκλεισμένες. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ πριν, ούτε καν στο σοκ του 1973, ούτε καν κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ.

Να που γίναμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης!

Βύρων Λάμπρου 

Το τελευταίο διάστημα έχουμε έναν καταιγισμό παρεμβάσεων για τις αγορές ακινήτων από Βούλγαρους στην Καβάλα.

“Γέμισε λέβα η Τούζλα” αναφέρει αθηναϊκό δημοσίευμα. (Μα δεν έχει πλέον ευρώ η Βουλγαρία;) Να μην αφήσουμε την ευκαιρία να εξελιχθεί σε φούσκα.

Κυβέρνηση, δήμαρχοι και δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης βλέπουν ανάπτυξη. Δεν λείπουν φυσικά και οι μεσίτες οι εταιρείες real state για να δηλώσουν παρόν ή να διαφημίσουν τους νέους οικισμούς που στήνουν (παραλία Δήμου Παγγαίου, Περιγιάλι και Κεραμωτή).

Ορισμένα δεδομένα που μέσα στην γενική παραζάλη χάνονται.

1. Με κοινή διυπουργική απόφαση ΟΛΗ η Θάσος χαρακτηρίζεται ως “Ανεπτυγμένη Περιοχή” τουριστικά (7/8/2026). Αλλάζουν απλά οι όροι δόμησης που ευνοούν φυσικά τις μεγάλες ξενοδοχιακές εγκαταστάσεις.

2. Οι αυξήσεις στις τιμές των ακινήτων πάνε στα σύννεφα. Η Καβάλα συναγωνίζεται πλέον την Χαλκιδική σε ακρίβεια. Από κοντά και οι λίγες ενοικιάσεις εκτινάσσονται και οδηγούν ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού να ξοδεύει μεγάλο μέρος του εισοδήματός του για κατοικία.

3. Το κυκλοφοριακό σύστημα της πόλης της Καβάλας και των τουριστικών προορισμών καταρρέει. Οι μόνιμοι κάτοικοι, οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματίες βρίσκονται αντιμέτωποι με συμφόρηση (κυκλοφορίας και νεύρων).

4. Από όλους αυτούς του επαΐοντες κανείς δεν αναρωτιέται σε ποια οικονομική ανάπτυξη συμβάλλει ο τουρισμός και κοντά του ο κατασκευαστικός τομέας. Είναι γνωστό ότι δεν παράγεται τίποτα με τον τουρισμό (προσφορά υπηρεσιών και πώληση αγαθών που τα περισσότερα εισάγονται), οι δε οικιστικές κατασκευές σταματούν να προσφέρουν στο τοπικό ΑΕΠ μόλις ολοκληρωθούν.

5. 558.000 επιβάτες στα πλοία της γραμμής για την Θάσο. Κοινώς βουλιάζει το νησί. Αλλά μέσα στην παραζάλη τους κανένας δεν αναφέρει ότι για να καλυφθούν οι ανάγκες τόσων ανθρώπων απαιτούνται αντίστοιχες υποδομές που δεν υπάρχουν. Δρόμοι, καθαριότητα, ύδρευση, αποχέτευση, υπηρεσίες υγείας κλπ είναι αδύνατον να καλύψουν αυτά τα μεγέθη.

Κάθομαι στο εδώλιο του κατηγορουμένου μόνο και μόνο επειδή είμαι Έλληνας!!

Του Θανάση Χούπη

Τίρανα, Δεκαπενταύγουστος του 1994.

Λίγο μετά τις 5 το απόγευμα, αφού πλήρωσα, με τη βοήθεια του θεόσταλτου εφοπλιστή Βαγγέλη Αγγελάκου, το πρόστιμο που μού επιβλήθηκε, στο αλβανικό νόμισμα ("λεκ" / lek), έβγαινα απ' τη φυλακή που βρισκόταν στα περίχωρα της αλβανικής πρωτεύουσας.

Το "έγκλημα"που διαπράξαμε, για το οποίο μας συνέλαβαν, πάνω από 20 δημοσιογράφους, τεχνικούς - μέλη τηλεοπτικών συνεργείων και εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, απ' την Ελλάδα και την Ομογένεια, ήταν η απόφασή μας να σταθούμε στο πλευρό των Πέντε Ελλήνων, Βορειοηπειρωτών, ηγετικών στελεχών της "Ομόνοιας". Άλλοι από επαγγελματική υποχρέωση και όλοι υπακούοντας στο εθνικό χρέος.

Η πολλαπλά ευεργετημένη ηγεσία της Αλβανίας, με τον Σαλί Μπερίσα στο τιμόνι της, εκείνη την περίοδο, με τη στήριξη και κάποιων ιδεολογικά συγγενών τους εξ Ελλάδος, είχαν αποφασίσει να προκαλέσουν, για πολλοστή φορά την Πατρίδα μας.

Προσδιόρισαν την έναρξη της "Δίκης" - παρωδία, για τις 15 Αυγούστου, θεωρώντας ότι οι Έλληνες θα ήταν εκείνη τη μέρα στα Πανηγύρια... Κι όταν είδαν ότι αυτό δεν συνέβη, καθώς στα Τίρανα βρέθηκαν πολλές εκατοντάδες εκπρόσωποι της πολιτικής και της κοινωνίας, αποφάσισαν να κλιμακώσουν τις προκλήσεις. 

Μόλις ολοκληρώθηκε η ανάγνωση των χαλκευμένων ψευδο-κατηγοριών και η αρχική τοποθέτηση των κατηγορουμένων, καθώς η ζέστη στην αίθουσα του "Δικαστηρίου" ήταν αφόρητη, κατευθύνθηκα στον περίβολό του, για να δώσω την πρώτη ανταπόκριση της ημέρας στην ΕΡΤ3. 

Στη σκέψη μου κυριαρχούσε η αγέρωχη εικόνα του Κώστα Κυριακού και του Ηρακλή Σύρμου, πρώην πολιτικών κρατουμένων στο κολαστήριο καταναγκαστικής εργασίας του Σπάτς. Τους είχαν βάλει στη δεύτερη σειρά, πίσω απ' τον Θόδωρο Μπεζιάνη, τον Βαγγέλη Παπαχρήστο και τον Παναγιώτη Μάρτο, οι οποίοι είχαν κι αυτοί στο βλέμμα τους τη δύναμη και το κουράγιο που άντλησαν από τη διεθνή και την ομόθυμη, ελληνική κατακραυγή, για τις σταλινικές μεθοδεύσεις της τυραννίας των Τιράνων.

Η Παναγιά που ύμνησαν οι ποιητές

Οι ποιητές μας για την Παναγία

Η Παναγία αποτελεί αστείρευτ κιη πηγή έμπνευσης και για πολλούς σύγχρονους Έλληνες ποιητές αλλά τους δόκιμους ποιητές του καιρού μας, που Της αφιερώνουν βιβλία ολόκληρα, αυτοτελείς συνθέσεις και συχνές αναφορές.

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ ΝΙΚΟΣ

Κοσμά του Ινδικοπλεύστη

Εκεί, Ταμίλες χαμηλές που εμύριζαν βαριά,

Σιγκαλινές με στήθη ορθά, τριγύρω σου λεφούσια.

Εδώ ζυγίζεις το κορμί με τ’ αχαμνά μεριά

Και προσκυνάς τη Δέσποινα τη Γαλακτοτροφούσα.

Πήγες εκεί που εδίδασκε το πράσινο πουλί,

όπου της μάγισσας ο γιος θ’ αντάμωνε το στόλο.

Έλυνε κείνος με σπαθί όσα η γραφή διαλεί.

Μα συ ξηγάς τα αινίγματα καινούργιων Αποστόλων.

«Τραβέρσο», Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα 1975, σ. 21

***

Μάρκος Αυγέρης

Να, ο λαός Σου

…Τεράστιο κύμα ο λαός μου

που μ’ ανασηκώνει

και με φέρνει όπως η αγκαλιά το βρέφος

των Ουρανών η Πλατυτέρα

«Αντίδρομα και Παράλληλα», Αθήνα 1969, σελ. 72

***

Οδυσσέας Ελύτης, «Άνεμος της Παναγίας»

Σε μια παλάμη θάλασσας γεύτηκες τα πικρά χαλίκια
Δύο η ώρα το πρωί περιδιαβάζοντας τον έρημο Αύγουστο
Είδες το φως του φεγγαριού να περπατεί μαζί σου
Βήμα χαμένο. Ή αν δεν ήτανε η καρδιά στη θέση της
Ήταν η θύμηση της γης με την ωραία γυναίκα
Η ευχή που λαχτάρησε μεσ’ απ’ τους κόρφους του βασιλικού
Να τη φυσήξει ο άνεμος της Παναγίας!

«Η Μετα-φυσική ως αρρώστια και ως Γιορτή»

Tου Χρήστου Γιανναρά

Γιορτή της Παναγιάς του Δεκαπενταυγούστου –«καλή Παναγιά» εύχονται στα νησιά μας, το γλωσσικό ομόλογο του «καλή Ανάσταση» ή «καλά Χριστούγεννα».

Όσοι καταλαβαίνουν ασυμβίβαστη τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία (κατανόηση που όριζε κάποτε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα του Έλληνα), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς τη «Θεοτόκο»: τη γυναίκα που έδωσε σάρκα στην ελευθερία του Θεού από την ίδια τη θεότητά του, ελευθερία μανικού έρωτα για το πλάσμα του –να υπάρξει άνθρωπος ο Θεός χωρίς να καταλύεται το «όλως έτερον» της θεότητας. «Νενίκηνται της φύσεως οι όροι», ψέλνει η Εκκλησία γι’ αυτή τη γέννα του Θεού από άνθρωπο, πρώτη και μοναδική στην Ιστορία ταύτιση της ελευθερίας με την Αιτιώδη Αρχή του υπαρκτικού γεγονότος.

Όσοι δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά της Εκκλησίας από τη θρησκεία, την αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος όταν θρησκειοποιείται (αλλοτρίωση που όρισε την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της μεταρωμαϊκής Δύσης), βλέπουν στο πρόσωπο της Παναγιάς κυρίως την «Παρθένο» (the Virgin, la Vierge). Θέλουν να ξορκίσουν τον πρωτόγονο ενοχικό φόβο για τη σεξουαλικότητα. Φόβο που ακόμα φυλακίζει τη γυναίκα στην «μπούργκα», να κρυφοβλέπει τον κόσμο αόρατη ως φύλο, τον ίδιο φόβο που στα θρησκευτικά περιβάλλοντα θέλει να κρύψει, να εξαφανίσει τη γυναικεία χάρη, ιδιαίτερα τα μαλλιά (γιατί άραγε τα μαλλιά;), ακόμα και να τα ξυρίσει, όπως οι φανατικοί Εβραίοι στις γυναίκες τους. Την ιεροποίηση της βιολογικής παρθενίας, περίπου λατρεία, τη γεννάει η φυσική θρησκεία, το τυφλό ένστικτο θωράκισης του εγώ απέναντι στον φόβο για το άγνωστο υπερβατικό.

Ερμηνεία της εικόνας της Κοίμησης της Θεοτόκου

Αναρτήσεις στο Γερομοριά για την Κοίμηση της Θεοτόκου, την Παναγία και τον Δεκαπενταύγουστο ΕΔΩ

Απολυτίκιον Κοιμήσεως Θεοτόκου

Η αγία εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι πολυπρόσωπη. Δύο όμως πρόσωπα ξεχωρίζουν στην όλη παράσταση: Ο Χριστός και η Παναγία. Ο Χριστός μας με το ηγεμονικό Του παράστημα που κρατεί την ψυχή της Παναγίας Μητέρας Του, βρέφος φασκιωμένο, και το λιπόσαρκο σκήνωμα της Παναγίας.

«Στην εικόνα δεσπόζει το νεκρικό κρεβάτι, στολισμένο με πλούσια ποδέα, όπου αναπαύεται η Παναγία με τα χέρια σταυρωμένα. Μπροστά στερεωμένο σε ένα απλό κηροπήγιο καίει ένα χοντρό κερί. Πίσω από το νεκρικό κρεβάτι και στη μέση ακριβώς στέκει ο Χριστός με το σώμα σε περίεργη στροφή προς τα δεξιά, προς την κεφαλή της Μητέρας Του. Στα χέρια Του απλωμένα στην ίδια κατεύθυνση, κρατεί την ψυχή της, που έχει τη μορφή φασκιωμένου μωρού με τα χέρια σταυρωμένα. Τον τριγυρίζει δόξα. Μέσα σ’ αυτή είναι ζωγραφισμένοι στην κορυφή ένα εξαπτέρυγο και σε μονοχρωμία τέσσερις άγγελοι που πλαισιώνουν το Χριστό με χειρονομίες και έκφραση λύπης στα πρόσωπά τους… Πάνω ακριβώς από το Χριστό στην κορυφή του τόξου της εικόνας έχουν ανοίξει οι πύλες του ουρανού και φαίνονται δύο άγγελοι, πάλι σε μονοχρωμία, να σκύβουν με σκεπασμένα χέρια για να πάρουν με τη σειρά τους την ψυχή της. Στην κεφαλή και στα πόδια του νεκρικού κρεβατιού είναι μαζεμένοι οι δώδεκα απόστολοι με εκφράσεις, στάσεις και χειρονομίες που δείχνουν βαθιά λύπη. Ο Πέτρος θυμιατίζει στην κεφαλή της Παναγίας, ο δε Απόστολος Παύλος και ο Θεολόγος Ιωάννης σκύβουν στα πόδια της και την ασπάζονται. Πιο πίσω είναι τρεις ιεράρχες με ανοιχτά βιβλία και στα αριστερά, στο βάθος, θρηνούν τρεις γυναίκες. Τη σύνθεση κλείνουν στο βάθος, πίσω από τις ομάδες των μαθητών, δύο συμβατικά αρχαιόπρεπα κτήρια. Ανάμεσα σ’ αυτά διαβάζεται η επιγραφή «Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ Θ(ΕΟ)ΤΟΚΟΥ» (Α. Καρακατσάνη). Οι τέσσερις (εικονίζονται οι τρεις) Ιεράρχες που παραβρέθηκαν στην Κοίμηση ήταν: ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, ο Ιερόθεος, ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο Τιμόθεος. Ο Ιερόθεος δεν εικονίζεται.

Η Παναγία στην Ελληνική λογοτεχνία

από Μαντώ Μαλάμου

Ἐντοπίζοντας κατ’ ἀρχήν ὡς κατ’ ἐξοχήν πηγή ἐμπνεύσεως τῶν Ἑλλήνων λογοτεχνῶν τήν ὑμνολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἡ διδάκτωρ Φιλολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ καί Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Μαντώ Μαλάμου ἀναφέρει ὡς ἔκτυπο παράδειγμα κατ’ ἀρχάς τόν Ν. Γ. Πεντζίκη.

Στή συνέχεια μέσα ἀπό κείμενα ποιητικά καί πεζογραφικά τῶν: Μιχαήλ Μητσάκη, Κωστῆ Παλαμᾶ, Στρατῆ Μυριβήλη, Κ. Π. Καβάφη, Γιάννη Ρίτσου, Γιώργου Ἰωάννου, Κώστα Βάρναλη, Κώστα Μόντη, Ἄγγελου Σικελιανοῦ, Ὀδυσσέα Ἐλύτη, Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη καί σύντομες ἀναφορές σέ άλλους (Γ. Σεφέρη, Ν. Καροῦζο, Ν. Γκάτσο, Τ. Λειβαδίτη, Λ. Παπαδόπουλο) διερευνᾶ τήν ἀδιάλειπτη παρουσία τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ ὡς Μητέρας τοῦ ἀνθρώπου σέ κάθε ἔκφανση τῆς ἀτομικῆς καί συλλογικῆς ζωῆς τῶν Ἑλλήνων.

Η μνήμη είναι επικίνδυνη! Ποιον φοβάστε στη Σουμελά; Πώς μια ορθόδοξη λειτουργία μετατράπηκε σε «ποντιακή απειλή»

Η ιστορία δεν εξαφανίζεται επειδή απαγορεύεις στους ανθρώπους να τη διηγούνται. Άρθρο που τσακίζει κόκκαλα από τον Ταμέρ Τσιλινγκίρ κατά της Τουρκίας.

Δημοσιεύτηκε στις 14 Αυγούστου 2026 

Του Ταμέρ Τσιλινγκίρ

15 Αυγούστου 2010…

Ύστερα από 88 χρόνια τελείται ξανά Θεία Λειτουργία στην ιστορική Μονή της Παναγίας Σουμελά, στην περιοχή της Ματσούκας της Τραπεζούντας.

Με την άδεια των τουρκικών αρχών.

Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες φτάνουν στην Τραπεζούντα και ανεβαίνουν στην Παναγία Σουμελά.

Ανάβουν τα κεριά τους.


Ψάλλουν.

Προσεύχονται.

Της Θείας Λειτουργίας προεξάρχει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

Εκείνη την ημέρα ο Βαρθολομαίος εξηγεί με μια πολύ απλή φράση γιατί βρίσκονται εκεί:

«Ήρθαμε να προσευχηθούμε».

Προσεύχονται για τους κληρικούς και τους μοναχούς που έζησαν στη Μονή.
Μνημονεύουν ακόμη και τους Οθωμανούς σουλτάνους που κατά καιρούς προστάτευσαν τη Σουμελά (!!!).

Ευχαριστούν την κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας και τις τοπικές αρχές.

Και όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στον μήνα του Ραμαζανιού.
Ο Βαρθολομαίος εύχεται στους μουσουλμάνους για το Ραμαζάνι.

Ύστερα όλοι επιστρέφουν στα σπίτια τους.

Η Τουρκία δεν διαλύεται.


Η Τραπεζούντα δεν αλλάζει χέρια.

Η Συνθήκη της Λωζάννης δεν καταργείται.

Δεν ιδρύεται κάποιο καινούργιο κράτος στη Μαύρη Θάλασσα.

Τα σύνορα δεν αλλάζουν.

Δεκαπενταύγουστος και Αριστερά. Η γιορτή του ελληνικού Κοινοτισμού και της Μητριαρχίας.

Του Ανδρέα Ζαφείρη

Ακόμη και στο πιο μικρό χωριό, «ανήμερα της Παναγιάς», δεκάδες θα ενώσουν τα χέρια τους, (ταυτόχρονα με εκατοντάδες χιλιάδες σε ολόκληρη τη χώρα), σχηματίζοντας χορούς σε μορφή κύκλου. Εκατοντάδες χιλιάδες θα προσκυνήσουν την «Αιώνια Μητέρα».

Το Πανηγύρι (ακόμη και στην σύγχρονη, εκφυλισμένη του μορφή) παραμένει ίχνος από αυτό που δηλώνει το ίδιο του το όνομα. Πανήγυρις, από το παν(όλος) και άγυρις (συνέλευση).Ο Δεκαπενταύγουστος, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη γιορτή στον ελλαδικό χώρο, ήταν η μεγάλη γιορτή της Κοινότητας και της Μητριαρχίας.

Είναι η ημέρα που η κοινότητα επανασυνδέεται. (Ενώ Πάσχα και Χριστούγεννα είναι οι γιορτές της «οικογένειας»). Είναι η ημέρα της επιστροφής και της επανένωσης. Μέσα στη περίοδο όπου παραδοσιακά ο κύκλος των αγροτικών και κτηνοτροφικών εργασιών ήταν στο ναδίρ, μέσα στη περίοδο του καλοκαιριού όπου οι ξενιτεμένοι και οι νομάδες επέστρεφαν. (Στη σύγχρονη εκδοχή, η περίοδος με τις θερινές άδειες). Η Κοινότητα (παν)-(ηγυρίζει). Και ένας ολόκληρος πολιτιστικός, γεωγραφικός χώρος ενώνεται, μέσω του ταυτόσημου Χρόνου, και στο Χώρο και στη Συνείδηση.

Έμαθα για τον εαυτό μου καθώς μάθαινα τη μητρική μου γλώσσα.

από τη Σάρια Οζγκιούρ

Γεια σας αγαπητοί αναγνώστες.

Την περασμένη εβδομάδα σας μίλησα λίγο για το εσωτερικό ταξίδι. Για την εσωστρέφεια, για το πώς να μπορείτε να ακούσετε τη δική σας φωνή...

Αυτή την εβδομάδα θέλω να συνεχίσω αυτό το ταξίδι από ένα άλλο σημείο: να κατανοήσω τον εαυτό μου και να μπορέσω να τον κοιτάξω με ειλικρίνεια.

Μερικές φορές, οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι κάτι λείπει από τη ζωή τους όχι όταν το χάνουν, αλλά χρόνια αργότερα, όταν επανεμφανίζεται.

Το συνειδητοποίησα αυτό το 2009.

Πήγα από την Κωνσταντινούπολη στο Αμέντ (Ντιγιαρμπακίρ) για να δουλέψω σε ένα σκηνικό γυρισμάτων κουρδικής ταινίας. Μέχρι τότε, νόμιζα ότι ήξερα κουρδικά. Ήταν μια γλώσσα που άκουγα από παιδί. Την είχαν μιλήσει στο σπίτι, την είχαν ακούσει στους δρόμους και την είχαν εντυπώσει στο μυαλό μου μέσα από τις συζητήσεις των μεγαλύτερων.

Για μένα, ήταν η μητρική μου γλώσσα.

Έπειτα κατασκευάστηκε το σκηνικό. Έλαβα τα σενάρια.

Κοιτούσα το κείμενο, προσπαθώντας να καταλάβω τι έλεγε.

Δεν κατάλαβα.

Μετά από λίγο, τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα.

Αρχικά, γέλασα με τον εαυτό μου.

«Μου είπαν ότι ήταν κουρδική ταινία», είπα.

Οι άνθρωποι στο πλατό με κοίταξαν και χαμογέλασαν.

«Erê heval, φάε Κούρδι», είπαν.

Ναι, ήταν στα κουρδικά.

Αλλά εκείνη τη στιγμή, κάτι άλλο μου έγινε σαφές: Ήμουν ένας ξένος στη μητρική μου γλώσσα.

Εκείνη τη μέρα έμαθα πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βρίσκεσαι σε μια στιγμή που δεν καταλαβαίνεις τη δική σου γλώσσα.

Υπήρχε αμηχανία. Υπήρχε θυμός. Και ένα κενό που δυσκολεύομαι να περιγράψω...

🇬🇷ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ🇨🇾

Γιώργος Τασιόπουλος 

🥀ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

(Κώστας Βάρναλης)

"Πού να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;

Σε ποιο νησί του Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;

Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις

Ξέρω πως θάχεις την καρδιά τόσο καλή, τόσο γλυκή,

που με τα βρόχια της οργής ταχιά θενά σπαράξεις..."

🇨🇾🇬🇷11 και 14 Αυγούστου 1996 ήταν η θυσία του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού στην Κύπρο!

🇬🇷Στις 12 Αυγούστου 2010 του Αριστοτέλη Γκούμα στην Β. Ήπειρο!

🌷Είναι οι εθνομάρτυρες του Δεκαπενταύγουστου για τον Ελληνισμό, έγιναν ζωντανά σύμβολα μνήμης ιερών τόπων, μας θυμίζουν με τη θυσία τους το χρέος μας σε πατρίδες που χιλιάδες χρόνια υπήρξαν τα κάστρα του ελληνισμού!

✔️ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΧΝΑΜΕ!

        ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

⛪Με το χέρι του Αναστασίου, μια προσευχή και μια μαρτυρία για τον Αριστοτέλη Γκούμα, μας θυμίζει ο Δημοσθένης Ζιούλης 

Μια χειρόγραφη ανακοίνωση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστασίου, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα.

Λίγες γραμμές γραμμένες με το χέρι, αλλά με λόγο που ακόμη αντηχεί: οδύνη για τον νεκρό, προσευχή για την ψυχή του, καταδίκη της βίας, αναζήτηση της αλήθειας και απαίτηση για δικαιοσύνη.

Έτσι στεκόταν ο Αναστάσιος απέναντι στην αδικία.

Με την πίστη μπροστά και τη συνείδηση όρθια.

✔️Για τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα

Αργυρόκαστρο, 13 Αυγούστου 2010

«Με οδύνη συμμετέχω στο βαθύ πόνο που προκάλεσε η δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα, δεόμενος όπως ο Θεός αναπαύσει εν ειρήνη την ψυχή του.

Σ Ο Λ Ω Μ Ο Σ. Σ Ο Λ Ω Μ Ο Υ 🇨🇾 14 Αυγούστου 1996

🇬🇷  Σ Ο Λ Ω Μ Ο Σ.     Σ Ο Λ Ω Μ Ο Υ  🇨🇾

14 Αυγούστου 1996

   🥀 Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ!

"Μεσ' στη σγουρή σου φλόγα τυλιγμένος, 

στην πιο αψηλή κορφή στο Καθαρτήρι,

στέκεις ορθός και συντηράς το Γένος.

Το άναντρο εσύ της Λησμονιάς ποτήρι 

δεν καταδέχτηκες να πιεις...

... λιγνός Ακρίτας τριγυρνάει τη χώρα 

τα σύνορά μετράει, μετράει το νου μας,

το κίνδυνο νογάει κι ορμάει με φόρα,

μπλαβή αστραπή στην άκρη του γκρεμού μας!"

"ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΙΩΝΑ ΔΡΑΓΟΥΜΗ"

 

Νίκος Καζαντζάκης

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com