Νίκος Καλογερόπουλος (1952 - 2026)

Έφυγε χθες από τη ζωή ο σημαντικός ηθοποιός Νίκος Καλογερόπουλος. Γεννημένος στα Φιλιατρά Μεσσηνίας το 1952, ο Νίκος Καλογερόπουλος σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη και έμελλε να διαγράψει μια σπουδαία πορεία στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και το θέατρο. Στη μικρή οθόνη εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη σειρά του ΕΙΡΤ «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» το 1975 και έκτοτε πήρε μέρος σε μερικές από τις εμβληματικότερες σειρές της δημόσιας τηλεόρασης, όπως «Ο φωτογράφος του χωριού» (ΕΡΤ, 1977), «Μεθυσμένη Πολιτεία» (ΕΡΤ, 1980), «Χαίρε Τάσο Καρατάσο» (ΕΡΤ-2, 1985), κ.ά. Παράλληλα, άφησε ιστορία με τον διπλό ρόλο του ”Μήτσου” και του ”Μάιμου” στο θρυλικό «Στο κάμπινγκ» (ΕΤ-1, 1989).

Το Αρχείο της ΕΡΤ αποχαιρετά με θλίψη τον αγαπημένο ηθοποιό και παρουσιάζει ένα επεισόδιο της εκπομπής «Δρόμοι» παραγωγής 2005. Στο παρακάτω απόσπασμα, ο Νίκος Καλογερόπουλος θυμάται την πρώτη του θεατρική παράσταση, την ”Απεργία” του Γιώργου Σκούρτη καθώς και τους δασκάλους του, τον Δημήτρη Κεχαϊδη, τον Κάρολο Κουν, τον Παύλο Μάτεσι, μεταξύ άλλων. Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στο πρώτο θεατρικό έργο που έγραψε και ανέβασε το 1976 με τίτλο ”Ο Μπαμπούλας” και στον αφορισμό που του έκανε η εκκλησία λόγω του αντιθρησκευτικού περιεχομένου του έργου. Ακόμη, μιλά για τη σειρά «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» (ΕΙΡΤ, 1975), τις δυσκολίες που συνάντησαν αρχικά οι συντελεστές της για να πραγματοποιηθεί, τη σχέση του με τον σκηνοθέτη της Βασίλη Γεωργιάδη και παρεμβάλλονται πλάνα από τη σειρά.

Δείτε ολόκληρο το αφιέρωμα εδώ:

 https://www.ert.gr/ert-arxeio/nikos-kalogeropoulos-9-aygoustou-2026/

Δείτε ξανά όλα τα επεισόδια της σειράς «Στο κάμπινγκ» στο ERTFLIX:

 https://www.ertflix.gr/#/details/ERT_PS054876_E0

Διαμόρφωση της αντιληπτής πραγματικότητας

από τoν Andrea Zhok

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μια διαβόητη και ευρέως διαδεδομένη ικανότητα να διαμορφώνουν την αντιληπτή πραγματικότητα.
Ο Λάρι Σάνγκερ, συνιδρυτής της Wikipedia, αποκάλυψε πώς η CIA αναθεωρούσε συστηματικά τις σελίδες της Wikipedia επί χρόνια, προς το συμφέρον της κυβέρνησης των ΗΠΑ, «φιλικών κυβερνήσεων» και ορισμένων εταιρειών.

Γνωρίζουμε ότι το Ισραήλ διαθέτει τεράστιες επενδύσεις σε προπαγανδιστικές εκστρατείες (hasbara). Υπάρχουν 726 εκατομμύρια ευρώ που έχουν προβλεφθεί για το 2026, αλλά πολύ περισσότερα (όπως ο διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision ή η δηλητηρίαση πηγών τεχνητής νοημοσύνης, μέσω εταιρειών όπως το Clock Tower X) περνούν μέσω έμμεσων καναλιών.

Αυτό το γεγονός εξηγεί την φαινομενική συνεχή αύξηση των αντιισλαμικών εκστρατειών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μόνο χθες, μέτρησα τρεις viral αναρτήσεις, με μια πλημμύρα likes, τις οποίες μια σύντομη έρευνα αποκάλυψε ότι ήταν εντελώς ψευδείς (ένα αίτημα για υιοθεσία από το Sharjah στο Μίσιγκαν, μια φερόμενη δίωξη σκύλων ως ακάθαρτων ζώων και βίντεο μη ανιχνεύσιμης προέλευσης που περιγράφονται ως τιμωρητικές αποστολές από ισλαμικές ομάδες).

Αυτός ο ανεμοστρόβιλος από ψέματα, διαστρεβλωμένες μισές αλήθειες ή απροκάλυπτες συκοφαντίες είναι το λίπασμα πάνω στο οποίο ανθίζουν οι εκρήξεις των Vannacci μας, αποστραγγίζοντας παρασιτικά τους φόβους πολλών, όχι σε μια προσπάθεια να τους επιλύσουν, αλλά για να τους επιδεινώσουν για εκλογικούς σκοπούς.

ΠΩΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ Η ΤΡΟΦΙΚΉ ΑΛΥΣΊΔΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΥΡΑΜΙΔΑΣ ΤΩΝ "ΚΌΚΚΙΝΩΝ ΔΑΝΕΙΩΝ", ΑΠΟ ΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΈΔΩΣΑΝ ΚΑΙ 3η ΘΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ

 

Από το 2010 μέχρι σήμερα, οι Τράπεζες συσσώρευσαν κόκκινα δάνεια ύψους περίπου 120δισ. Από αυτά, τα 106δισ αφορούν (ενυπόθηκα ή μη) επιχειρηματικά, στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια που κοκκίνησαν μέχρι το 15 λόγω της βίαιης συρρίκνωσης κατά 25% του ΑΕΠ (για να σωθούν 5-6 γαλλογερμανικές τράπεζες).

Η ΕκΤ, δια του Στουρνάρα, πίεσε αυτός ο όγκος να μειωθεί για να μπορούν οι 4 συστημικές τράπεζες να περνούν τα stress tests που κάνει κάθε χρόνο η ΕκΤ.

Και πάνω σε αυτή την απαίτηση, έχει στηθεί ένα απίθανο φαγοπότι, που συνεπικουρείται και με τον πτωχευτικό νόμο που ψήφισε το 20 η κυβέρνηση της ΝΔ. Μπροστά του η αφαίμαξη της Εθνικής Οικονομίας κατά 60δισ από την κλίκα Παπαντωνίου-Σημίτη με το σκάνδαλο του Χρηματιστήριου, μοιάζει με πταίσμα!

🔸Στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας βρίσκεται, όπως αναμένεται, η ΤτΕ δια του Στουρναρα. Αυτή έκανε δύο πράγματα

✔️ Δέσμευσε σε δύο δόσεις 24δισ από το "μαξιλάρι Τσίπρα" με την μορφή εγγυήσεων, που δοθηκαν με τα Προγραμματα Ηρακλής Ι και ΙΙ στις Τράπεζες. Για τις "χασούρες" που θα είχαν πουλώντας σε funds τα κόκκινα δάνεια που είχαν δώσει, είπε. Τώρα ετοιμάζει και τον Ηρακλή ΙΙΙ.

Οι Τράπεζες, αυτές τις κρατικές εγγυήσεις, (που θα εγγραφούν στα κρατικά  χρέη) τις μετέτρεψαν σε ρευστό μέσω δανείων από την ΕκΤ. Που με την σειρά της,  "πούλησε" αυτά τα δάνεια στην δευτερογενή αγορά κοκκινων δανείων σε άλλες Τράπεζες και funds, που έλαβαν δάνεια από Τράπεζες για να τα αγοράσουν. 

(σημείωση: κάθε τέτοιος κύκλος αγοροπωλησιας, που επαναλαμβάνεται πολλές φορές, οδηγεί στην παραγωγή νέων ευρώ από την ΕκΤ. Λέγεται κομψά "μόχλευση")

Από το μπριός στο ράμεν: το βίτσιο της ελίτ

«Αν δεν έχουν ψωμί, ας φάνε κέικ ». Η διάσημη φράση που αποδίδεται στη Μαρία Αντουανέτα από τους επαναστάτες έχει με την πάροδο του χρόνου γίνει ένα είδος χαρακτηριστικού στοιχείου της αντιδραστικής σκέψης. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Ρουσσώ, στις Εξομολογήσεις του , που επινόησε τη φράση, αποδίδοντάς την σε μια «μεγάλη πριγκίπισσα» που μπορεί να ήταν η ίδια η Μαρία Αντουανέτα ως παιδί, στην αυλή της Βιέννης.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η άμεση και συγκεκριμένη διατύπωση της απόστασης της ελίτ από τον λαό ήταν μια τεράστια επιτυχία, με την έννοια ότι έκανε τη Βασίλισσα της Γαλλίας ακόμη πιο αντιδημοφιλή στον λαό από ό,τι ήταν στις Βερσαλλίες, όπου κατηγορήθηκε ότι δεν έτρεφε αρκετό σεβασμό για την εθιμοτυπία που αναπτύχθηκε υπό τον Βασιλιά Ήλιο και ότι αναμειγνύεται στις κρατικές υποθέσεις - κάτι που κατέστη δυνατό, αν όχι απαραίτητο, δεδομένης της αθωότητας του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄, του οποίου η κύρια ασχολία ήταν κλειδαράς.

Μπορούμε επίσης να υποθέσουμε ότι η απόδοση αυτής της φράσης σε αυτήν - όχι χωρίς κάποια βάση, δεδομένου ότι η ίδια η Βασίλισσα είχε, ας πούμε, διαφημίσει το κρουασάν με τη μορφή του αυστριακού kipferl - συνέβαλε κατά κάποιο τρόπο στην εκτέλεσή της. Ωστόσο, για τους ισχυρούς, ακόμη και σήμερα, και ιδιαίτερα σήμερα, φαίνεται σχεδόν αδύνατο να αντισταθούν στον πειρασμό να τονίσουν το χάσμα μεταξύ αυτών που μπορούν και αυτών που δεν μπορούν, κάτι που απαγορεύεται επίσημα από τη δημοκρατική ρητορική.

ΣΕ ΦΙΛΩ...ΚΑΙ ΠΙΝΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Για τον Νίκο Καλογερόπουλο

Αντί επικήδειου.

Με τον θάνατο του Νίκου Καλογερόπουλου ένιωσα μια βαθιά θλίψη που με ξάφνιασε. Όχι γιατί πίστευα πως οι άνθρωποι σαν εκείνον δεν φεύγουν ποτέ. Αλλά γιατί, καθώς διάβαζα ξανά τα λόγια του και θυμόμουν τους ρόλους του, κατάλαβα πως, χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει, τον κουβαλούσα κι' αυτόν χρόνια μέσα μου, παρέα με τον άλλο "ηττημένο νικητή" τον Χρόνη Μίσσιο. 

Ξέρεις τώρα, κάποιους ανθρώπους δεν τους συναντάς στην καθημερινότητά σου. Κι όμως, κάποια στιγμή ανακαλύπτεις πως σου κράτησαν συντροφιά στις πιο αθόρυβες διαδρομές της ζωής σου. Ο Νίκος ήταν ένας από αυτούς. Δεν ξέρω αν ήταν οι ρόλοι του. Δεν ξέρω αν ήταν ο τρόπος που μιλούσε. Ίσως να ήταν ο τρόπος που σιωπούσε. Εκείνη η γενναιόδωρη ήσυχη μελαγχολία που δεν ζητούσε αλλά χάριζε. Εκείνη η τρυφερότητα που δεν φοβόταν να συνυπάρχει με την ήττα.

Γιατί ο Νίκος δεν μου έδινε ποτέ την αίσθηση ενός ανθρώπου που νίκησε τη ζωή. Μου έδινε την αίσθηση ενός ανθρώπου που συμφιλιώθηκε με γενναιότητα μαζί της. Και αυτό είναι πολύ πιο ζόρικο.

Κάποτε σε μια συνέντευξη του είχε πει: «Πες μου αν υπάρχει κάτι καλύτερο... Το κακό είναι ότι άμα μιλάς για την πατρίδα σου, σε λένε γραφικό.» Πόσο παράξενη εποχή...Έχουμε φτάσει... να απολογούμαστε για όσα αγαπάμε. Για την πατρίδα. Για την ποίηση. Για την πίστη. Για τον έρωτα. Για την τρυφερότητα. Σαν η εποχή μας να θεωρεί πιο ασφαλή την ειρωνεία από τη συγκίνηση. Κι όμως, εκείνος δεν ντράπηκε ποτέ γι' αυτά που αγαπούσε. Ίσως γι' αυτό μου ήταν τόσο οικείος.

Τα τελευταία χρόνια γράφω πολύ. Για τον έρωτα. Για το τραύμα.

Για τη συμφιλίωση. Για την ανάγκη να μη σκληρύνουμε κι' άλλο.

Δεν τα αναφέρω αυτά επειδή πιστεύω πως οι διαδρομές μας ήταν ίδιες. Θα ήταν υπερβολικό και άδικο απέναντί του. Τα αναφέρω γιατί, βλέποντας σήμερα τη δική του πορεία, καταλαβαίνω καλύτερα και τις ερωτήσεις που με απασχολούν τόσα χρόνια. Σαν να αναγνωρίζω, εκ των υστέρων, μια συγγένεια όχι στις απαντήσεις, αλλά στην αγωνία.

Έγραψα κάποτε πως η ζωή δεν μας ζητά να γίνουμε κάποιος άλλος. Μας ζητά να εγκαταλείψουμε εκείνον που δεν είμαστε πια.

Έγραψα πως δεν πρέπει να ζητάμε νερό από άδεια πηγάδια. Πως η μεγαλύτερη ελευθερία αρχίζει όταν καίμε τα καράβια που μας κρατούν δεμένους στις "συνήθεις επιστροφές". Και, γράφοντάς τα, νόμιζα πως μιλούσα για τον έρωτα. Σήμερα αναρωτιέμαι αν, χωρίς να το ξέρω, μιλούσα και για ανθρώπους σαν τον Νίκο. Για εκείνους που προτίμησαν να χάσουν κάτι από τον κόσμο, παρά να χάσουν την αλήθεια τους. Αυτήν ακριβώς «Την αλήθεια ρε... την αλήθεια!» που αναζητούσε με όλο του το είναι στην ταινία του Θόδωρου Μαραγκού «Μάθε παιδί μου γράμματα». 

Ο Δημήτρης Τσίρκας για τον Στέλιο Ράμφο

Ο Στέλιος Ράμφος υπήρξε ο αγαπημένος διανοούμενος των λεγόμενων εκσυγχρονιστικών ελίτ. Τις τίμησε και τον τίμησαν δεόντως. 

Ο Ράμφος έβλεπε την ελληνική κοινωνία ως μια καθυστερημένη κοινωνία – οικονομικά, πολιτικά, πολιτισμικά - και τον Έλληνα ως μια ανώριμη προσωπικότητα, καθηλωμένο σε μια μόνιμη νηπιακότητα.

Αντί όμως να αναλύσει αυτή την υστέρηση με βάση οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές, τους πολιτικούς θεσμούς, τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, ο Ράμφος την απέδιδε στην ημιτελή Αναγέννηση του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία που πάγωσε περαιτέρω την είσοδο της Ελλάδας στη νεωτερικότητα.

Αυτό με τη σειρά του παρήγαγε ανώριμους ανθρώπους, χωρίς στέρεη και επεξεργασμένη εσωτερικότητα. 

Οι Έλληνες ουδέποτε έγιναν άτομα – με τη δυτική, φιλοσοφική έννοια – δηλαδή αυτόνομα, συνειδητά υποκείμενα. Η δε συλλογική συμπεριφορά τους παραμένει έρμαιο των συγκυριών, διακατεχόμενη από έντονη αστάθεια και συναισθηματική μεταβλητότητα.

Όταν η γνώση μεταφέρθηκε στην Ευρώπη

«Η Μεταφορά Γνώσης (Ι)» Από Σύνταξη Inchiostronero

«Η Μεταφορά Γνώσης (Ι)»

Πώς η Ιταλία της Αναγέννησης έχασε την πρωτοκαθεδρία της, ανοίγοντας άθελά της το δρόμο για τη γέννηση της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας.

Σύνταξη Inchiostronero

Συντακτικό σημείωμα

Για πάνω από έναν αιώνα, η Ιταλία ήταν το πνευματικό εργαστήριο της Ευρώπης. Ιδέες, μέθοδοι και ανακαλύψεις που άλλαξαν τον κόσμο γεννήθηκαν εδώ. Στη συνέχεια, σχεδόν ανεπαίσθητα, το κέντρο της γνώσης άρχισε να μετατοπίζεται προς τη Βόρεια Ευρώπη. Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα ενός μεμονωμένου γεγονότος, ούτε η απλή συνέπεια της καταδίκης του Γαλιλαίου. Ήταν η αρχή ενός μετασχηματισμού που προοριζόταν να αναδιαμορφώσει τη γεωγραφία της δυτικής γνώσης.

Σε αυτό το πρώτο μέρος ανασυνθέτουμε την πρωτοκαθεδρία της Αναγεννησιακής Ιταλίας, το ρήγμα που προκάλεσε ο δέκατος έβδομος αιώνας και την αργή μεταφορά της έρευνας πέρα ​​από τις Άλπεις.

Περιεχόμενο

• Η ιταλική πρωτοκαθεδρία.
• Η ρήξη του δέκατου έβδομου αιώνα.
• Το πέρασμα πέρα ​​από τις Άλπεις. Ιταλία, το πρώτο εργαστήριο του σύγχρονου κόσμου
  

Η ρήξη του δέκατου έβδομου αιώνα.

Το πέρασμα πέρα ​​από τις Άλπεις. Ιταλία, το πρώτο εργαστήριο του σύγχρονου κόσμου

Από την Ιταλία στον Βορρά: Ένα ταξίδι ευρωπαϊκής καινοτομίας
Για όσους κοιτάζουν έναν χάρτη της Ευρώπης σήμερα, μπορεί να φαίνεται φυσικό να συνδέσουν τη γέννηση της νεωτερικότητας με το Λονδίνο, το Άμστερνταμ ή το Παρίσι. Ωστόσο, για πάνω από έναν αιώνα, η καρδιά της ευρωπαϊκής καινοτομίας χτυπούσε αλλού. Ανάμεσα στη Φλωρεντία, τη Βενετία, την Πάντοβα, την Μπολόνια, την Πίζα και τη Ρώμη, διαμορφώθηκε ένας νέος τρόπος θεώρησης του κόσμου, βασισμένος όχι μόνο στην αυθεντία των αρχαίων κειμένων, αλλά και στην άμεση παρατήρηση, την εμπειρία και την εμπιστοσύνη στη λογική. Πριν η γνώση μετακινηθεί, η πατρίδα της ήταν η Ιταλία.
Η Αναγέννηση δεν ήταν απλώς μια αναγέννηση της κλασικής αρχαιότητας. Ήταν μια πολιτιστική επανάσταση που επηρέασε κάθε τομέα της γνώσης. Η ανθρωπότητα επέστρεψε στο επίκεντρο του φιλοσοφικού στοχασμού, η φύση έγινε αντικείμενο συστηματικής έρευνας και τα ιταλικά πανεπιστήμια έγιναν τα κύρια κέντρα εκπαίδευσης για την ευρωπαϊκή ελίτ. Η Μπολόνια παρέμεινε το σημείο αναφοράς για τις νομικές σπουδές. Η Πάντοβα έγινε το σημαντικότερο ευρωπαϊκό κέντρο για την ιατρική, την ανατομία και τις φυσικές επιστήμες. Η Πίζα συνέβαλε στην εκπαίδευση μιας νέας γενιάς μαθηματικών και φυσικών.

Ο Σταύρος Γιαγκάζογλου για τον Στέλιο Ράμφο

Του Σταύρου Γιαγκάζογλου

Θυμάμαι τον Στέλιο Ράμφο, όταν γράφοντας τη διατριβή μου  διάβαζα το μόλις εκδοθέν έργο του «Ιλαρόν φως του κόσμου» (1991). Επρόκειτο για τριάντα μαθήματα που παρουσίασε στο Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν ένα χρόνο νωρίτερα με τίτλο «Αλήθεια: Από την θεωρία του Πλάτωνα στην Θεοπτία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά». Ήταν η γόνιμη περίοδος συνάντησης του με την Ορθόδοξη Παράδοση και το ρεύμα των διανοουμένων της στη δεκαετία του 1980. Είχα ήδη ακούσει για τον Στέλιο Ράμφο από συζητήσεις για το βιβλίο του «Η Πολιτεία του Νέου Θεολόγου» στο περιοδικό «Σύναξη» το 1983. Τότε αναζήτησα τις πρώτες πλατωνικές μελέτες και σπουδές του όπως, «Τόπος υπερουράνιος», «Το δαχτυλίδη του Γύγη», «Μελέτη θανάτου», αλλά και το βιβλίο του «Η παλινωδία του Παπαδιαμάντη». Μαζί με τον Ιωάννη Ζηζιούλα και τον Χρήστο Γιανναρά το έργο του Στέλιου Ράμφου έγινε μέρος του μικρού κανόνα των συγγραφέων που μελετούσα. 

Ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το Μύθο του Σπηλαίου

από Στέλιος Ράμφος

-10 Αυγούστου 2026

Ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το Μύθο του Σπηλαίου από την Πολιτεία του Πλάτωνος. Η διάλεξη έλαβε χώρα το 1998 στο Ίδρυμα Γουλανδρή Χόρν και οργανώθηκε από το Άλσος γραμμάτων και τεχνών. Το πιο φημισμένο φιλοσοφικό κείμενο. … αυτός που απελευθερώνεται δυστροπεί, σύρεται με το ζόρι στην έξοδο για να δει τον πραγματικό κόσμο. Αποφασίζει να γυρίσει πίσω δεν αντέχει η ψυχή του να χει δει την πραγματικότητα και να μην φωτίσει και τους άλλους. Αν τους πει αυτά τα οποία είδε θα τον θεωρήσουν τρελό και θα τον καταξεσχίσουν.

Πρόκειται για το Μύθο της Γνώσεως και της Παιδείας. Στο χώρο του σπηλαίου αντιστοιχεί ο αισθητός κόσμος. Στον δαυλό αντιστοιχεί ο ήλιος τον οποίο ξέρουμε ότι είναι η έσχατη μορφή της γνώσεως. Στην ανάβαση και τη θέα του δεσμώτου αντιστοιχεί η άνοδος της ψυχής από τον ορατό τόπο στον νοητό. Εκεί που ο Δ αντιλαμβάνεται τη διαφορά νύχτας και μέρας, εκεί ο ήλιος μόλις που φαίνεται, είναι Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ. Ο ήλιος είναι η καθολική αιτία κάθε καλού και κάθε ωραίου. Για να πολιτεύεται κανείς με σωφροσύνη πρέπει να γνωρίζει την ιδέα του αγαθού. Όσοι την έχουν γνωρίσει εδώ κάτω αρνούνται τα ανθρώπινα και θέλουν να μείνουν επάνω στο αγαθό και όταν πάλι γυρνάνε πίσω σ' αυτό τον κόσμο δείχνουν αδέξιοι και γελοίοι διότι τους παρακολουθούμε να κυνηγάνε τις σκιές του δικαίου και όχι αυτό το οποίο ξέρουν ποιο είναι πραγματικά.

Γιατί μπλέκεται ο θεωρός; Διότι στην άνοδο και την κάθοδο έχουμε συνεχείς επιταράξεις των οφθαλμών.

Αν όλα όσα είπαμε ισχύουν, τότε είναι σαφές ότι η γνώση δεν έρχεται σωρευτικά απέξω στον άνθρωπο, όπως διεκήρυσσαν οι σοφιστές , αλλά είναι εγκατεστημένοι στην ψυχή. Οπότε όλος ο σκοπός της παιδείας δεν είναι να μάθουμε καινούρια πράγματα αλλά να στρέψουμε την ψυχή από το σκοτάδι προς το φως. Η παιδεία είναι η περιαγωγή της ψυχής. Γι' αυτό το λόγο ο δεσμώτης υποχρεούται να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση και να ανεβεί.

Η Ιωάννα Τσιβάκου για τον Στέλιο Ράμφο

Της Ιωάννας Τσιβάκου

Σήμερα έφυγε από τη ζωή ένας εξέχων στοχαστής κι ένας καρδιακός φίλος, ο Στέλιος Ράμφος. Γνωριστήκαμε ενθουσιώδεις φοιτητές τη δεκαετία του ’60, στα γραφεία της «Πανσπουδαστικής», όταν ο Στέλιος ανέλαβε την αρχισυνταξία και αμέσως ξάφνιασε με το πρωτοποριακό του πνεύμα. Τα ηγετικά χαρακτηριστικά που εκείνη την εποχή ανέδειξε, τον συνόδευαν πάντα, όμως ποτέ δεν θέλησε να τα εξαργυρώσει στις πολιτική αρένα.

 Από εκείνα τα χρόνια, παρόλο που δεν μπορούσα τότε να το προσδιορίσω, με έθελξε το πνευματικό στοιχείο που απέπνεε και που δεν είχε σχέση ούτε με τις τέχνες ούτε με τα γράμματα, παρά με την ενδόμυχη ψυχική του τάση να συνδυάσει το υπερβατικό με το γήινο. Από τότε ήταν δοσμένος στην αναζήτηση ενός δρόμου ικανού να οδηγήσει τον άνθρωπο προς το Απόλυτο, προς κάτι διαρκές και αιώνιο, που να υπερβαίνει τον κόσμο της ουσίας και της φθοράς. Το δήλωσε άλλωστε αυτό σε μια συνέντευξη που έδωσε στο ΒΗΜΑ το 2016, όταν δήλωσε τη συμφωνία του με τη φράση του Πλάτωνος από την Πολιτεία, ότι «“το αγαθό βρίσκεται επέκεινα της ουσίας”. Είναι πέρα από τα όντα. Αν με ρωτούσαν από πού πήρα την έκφραση “ο Θεός είναι το μυστήριο του αλλιώς”, θα έλεγα από το έκτο βιβλίο της Πολιτείας».

 Όμως πίστευε ότι το αιώνιο αχνοφέγγει στον κοσμικό χρόνο και μέσα στον χρόνο γνωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτό του ως ύπαρξη.  

Γράμμα στον Χρόνη (Μίσσιο)…Νίκος Καλογερόπουλος…! (βίντεο)

Καλό σου ταξίδι Νίκο... Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ...

Το “Τρενοτεχνείο” στην Κυπαρισσία, ο χώρος πολιτισμού που δημιούργησε με μεράκι ο Νίκος Καλογερόπουλος βανδαλίστηκε από αγνώστους.

Το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων, ο Νίκος Καλογερόπουλος ήρθε αντιμέτωπος με την καταστροφή, γεμάτος θλίψη και απορία για το κίνητρο πίσω από την πράξη αυτή, σύμφωνα με τον ιστότοπο eleftheriaonline.gr

Τον βανδαλισμό διαπίστωσε το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων ο Νίκος Καλογερόπουλος . Το σοκ μεγάλο αλλά και η απορία του γιατί έγινε στόχος ένας χώρος πολιτισμού .

ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/watch?v=XAkMaHt_Fbc&t=37s

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μαύρη επέτειος της εισβολής

20 Ιουλίου 1974: Ο τουρκικός Αττίλας πλήττει την Κύπρο

Κυριακη 09 Αυγ 2026

Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης

Μέρος Ε΄

Η περιπέτεια του οχηματαγωγού «Ρέθυμνον»

Στις 21 Ιουλίου αποφασίστηκε, χωρίς να ενημερωθεί ο Αρχηγός Ναυτικού Πέτρος Αραπάκης, η ενίσχυση της Κύπρου με χερσαίες δυνάμεις μεταφερόμενες από τη θάλασσα. Για τον σκοπό αυτόν είχε επιταχθεί το οχηματαγωγό «Ρέθυμνον», με μεγάλη μεταφορική δυνατότητα και ταχύτητα. Τις εσπερινές ώρες της 21ης Ιουλίου άρχισε η επιβίβαση στο πλοίο 573 οπλιτών και 550 Κυπρίων εθελοντών (κυρίως φοιτητών), υπό τον Συνταγματάρχη Παπαποστόλου, που είχε διατελέσει πριν από λίγα χρόνια Διοικητής Καταδρομών της Εθνικής Φρουράς.

Αρχηγός της αποστολής διορίστηκε ο έφεδρος Πλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού, Σπύρος Ζούλιας. Η όλη επιχείρηση οργανώθηκε από το Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων, ενώ ο Αρχηγός Ναυτικού, όπως προαναφέρθηκε, δεν ενημερώθηκε καθόλου. Τα μεσάνυχτα της 21ης Ιουλίου, το πλοίο, λόγω της μεγάλης ταχύτητάς του, έπλεε ήδη στη θαλάσσια περιοχή μεταξύ Ρόδου και Κρήτης. Τα μεσάνυκτα της 22ας προς 23η Ιουλίου, και ενώ το πλοίο βρισκόταν κοντά στην Κύπρο, ο Πλοίαρχος Ζούλιας έλαβε σήμα του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων, που του έλεγε: «Σπεύσατε και αποβιβάσατε τα τμήματα εις Ρόδον απειλουμένην υπό Τούρκων». Ύστερα από σύντομη σύσκεψη, αποφασίστηκε η άμεση εκτέλεση της εντολής του ΑΕΔ.

Όταν το πλοίο έφθασε στη Ρόδο και αποβίβασε τις δυνάμεις του, διαπιστώθηκε ότι στο νησί επικρατούσε απόλυτη ηρεμία, τάξη και ασφάλεια. Κανένας δεν απειλείτο. Οι στρατιώτες που βρίσκονταν εκεί έκαναν περίπατο, όταν η παραλία και η γενική εικόνα ήταν εκείνη της ειρηνικής περιόδου. Το σήμα ήταν διατυπωμένο με παραπειστικό τρόπο από τους εγκεφάλους του Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων. Διότι, προφανώς, είχαν εκτιμήσει ότι οι 550 Κύπριοι, φοιτητές οι περισσότεροι, δεν θα συμφωνούσαν να γυρίσουν πίσω, εκτός αν συνέβαινε τέτοιο γεγονός, που να επέβαλλε τη ματαίωση της αποστολής.

Συνιστά απειλή για την Ελλάδα η τριμερής συμμαχία Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν;

09/08/2026

EPA/A. HUSSAIN

ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Στις 7 Αυγούστου 2026, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα τη λεγόμενη “Mecca Joint Defence Agreement”, μια συμφωνία η οποία προβλέπει ότι «ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων».

Τη συμφωνία υπέγραψαν ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Σεχμπάζ Σαρίφ, σε μια συγκυρία κατά την οποία η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε βαθιά αποσταθεροποίηση και η Σαουδική Αραβία αντιμετωπίζει αυξημένες απειλές κατά κρίσιμων υποδομών της. Οι τρεις πλευρές επιμένουν ότι το νέο σχήμα έχει αμυντικό χαρακτήρα και δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένου κράτους.

Οι λεπτομέρειες της συμφωνίας δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί στο σύνολό τους. Αυτό όμως που ήδη γνωρίζουμε αρκεί για να τη διαφοροποιήσει από τις συνήθεις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας. Η ρήτρα σύμφωνα με την οποία μια επίθεση εναντίον ενός μέλους αφορά και τα υπόλοιπα δύο εισάγει σαφώς τη λογική της συλλογικής άμυνας. Δεν πρόκειται βεβαίως για ένα νέο ΝΑΤΟ, αφού δεν υπάρχει, τουλάχιστον προς το παρόν, κοινή στρατιωτική διοίκηση ή μόνιμος μηχανισμός επιχειρησιακού σχεδιασμού. Υπάρχει όμως κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή πολιτική διακήρυξη.

Η εξέλιξη αυτή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Σαουδική Αραβία και Πακιστάν είχαν ήδη προχωρήσει σε διμερή συμφωνία αμοιβαίας άμυνας, ενώ η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο κρατών είναι παλαιά και ιδιαίτερα στενή. Κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σύγκρουσης με το Ιράν, το Πακιστάν έχει ήδη αναπτύξει στη Σαουδική Αραβία στρατιώτες, μαχητικά αεροσκάφη και συστήματα αεράμυνας. Η ένταξη της Τουρκίας μεταβάλλει επομένως την κλίμακα του εγχειρήματος.

Η συμφωνία αλλάζει τις γεωπολιτικές εξισώσεις

Οι αιτίες του ελλείμματος τρεχουσών συναλλαγών και άλλα κείμενα

8 Αυγούστου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Λόγω του ξεπουλήματος των δημοσίων επιχειρήσεων και του αφελληνισμού των ιδιωτικών, όπως των τραπεζών, αυξήθηκε το έλλειμμα στο ισοζύγιο πρωτογενών εισοδημάτων – σημειώνοντας πως όταν οι ξένες πολυεθνικές ή οι ξένοι στρατηγικοί επενδυτές στην Ελλάδα, όπως σε τράπεζες, τηλεπικοινωνίες ή ενέργεια, καταγράφουν κέρδη, ένα μεγάλο μέρος αυτών των κερδών μεταφέρεται στο εξωτερικό ως μέρισμα. Σε συνδυασμό δε με τις πληρωμές τόκων προς το εξωτερικό για τα δάνεια μας, διευρύνεται άμεσα το έλλειμμα του ισοζυγίου πρωτογενών εισοδημάτων – επειδή αποτελούν καθαρές εκροές κεφαλαίων από την ελληνική οικονομία. Επομένως, όλες οι προσπάθειες αύξησης των εξαγωγών και μείωσης των εισαγωγών, στην ουσία ακυρώνονται – ενώ αυτοί που θεωρούν πως το ξεπούλημα είναι ορθολογική ξένη επένδυση, απλά δεν καταλαβαίνουν τίποτα από Οικονομία. Με απλά λόγια, για να καλύψουμε τα 3 δις € περίπου μόνο των μερισμάτων που έδωσαν οι τράπεζες, θα πρέπει να αυξήσουμε ανάλογα τις εξαγωγές μας ή να μειώσουμε τις εισαγωγές – καταλήγοντας έτσι στη θέση του Σίσυφου!

Η εξέλιξη του ελλείμματος

«Εκτόξευση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών στα 8,9 δις € στο πεντάμηνο του 2026»

Τι απαντάει η κυβέρνηση για τα εξωτερικά ελλείμματα που αυξάνουν τα εξωτερικά χρέη (ήδη πάνω από 597 δις €), μειώνουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας και καθιστούν αδύνατες τις αυξήσεις μισθών; Ότι είναι πρόβλημα του παραγωγικού μας μοντέλου – χωρίς όμως να το εξειδικεύει, ή να κάνει κάτι τα τελευταία 7 χρόνια για να το αλλάξει.

Αντίθετα, από έλλειμμα 2,6 δις € ολόκληρο το 2019, στο πεντάμηνο του 2026 εκτινάχθηκε στα 8,9 δις € – ενώ το 2025 έφτασε στα 14,1 δις, το 2024 στα 15,9 δις κοκ. Τι δεν καταλαβαίνει;

Πως όταν μια χώρα έχει εξωτερικό έλλειμμα και δημοσιονομικό πλεόνασμα, το σύνολο τους επιβαρύνει τον ιδιωτικό τομέα (ανάλυση) – εν προκειμένω, με την υπερφορολόγηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων, αφού τα καρτέλ όπως των τραπεζών πληρώνουν ελάχιστους ή καθόλου φόρους.

Η ΚΛΟΠΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Από τον Roberto Pecchioli - 09/08/2026

Πηγή: EreticaMente

Κάποιος αποφασίζει ότι οι άντρες πρέπει να ξυρίζουν τα μαλλιά τους στα πλάγια, και όλοι τρέχουν στον κουρέα, ή μάλλον, στον κομμωτή. Οι ίδιοι άνθρωποι επιλέγουν μια καλλονή που απαιτεί τατουάζ στο σώμα τους, και οι μάζες κάνουν τατουάζ με χαρά, αδειάζοντας και τα πορτοφόλια τους. Άλλοι αποφασίζουν ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια πρέπει να επιδεικνύουν τα οπίσθιά τους στην παραλία, και σαν δια μαγείας, εμφανίζεται η μαζική επίδειξη οπισθίων, πολύ χρήσιμη στους κατασκευαστές για την κατασκευή ακριβών μαγιό από λίγα μόνο εκατοστά υφάσματος. Μήπως η μοναξιά των ατομικιστικών ατόμων χωρίς κληρονόμους σε αρρωσταίνει; Αγοράστε ένα, ή δύο, ή περισσότερα σκυλιά, και γίνετε πελάτες σούπερ μάρκετ που ειδικεύονται στην ευημερία των παρένθετων παιδιών σας.

Επιδεικνύουμε ποιοι είμαστε, εκθέτουμε κάθε στιγμή της ζωής μας στο βραστό καζάνι των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεχνώντας κάθε ιδιωτικότητα, σβήνοντας τη σεμνότητα των πράξεων και των συναισθημάτων, εκθέτοντας ανέμελα πτυχές της ζωής που πάντα παρέμεναν κρυμμένες. Το αποκαλούν διαφάνεια, και ποιος ξέρει γιατί είναι υποχρέωση, ακόμη και αξία. Η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί, δικαιολογημένη με νέες και κενές λέξεις: ένταξη, ανθεκτικότητα, βιωσιμότητα. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι -δεν είμαστε πλέον λαός- τα πιστεύουν όλα, συμπεριφερόμενοι ακριβώς όπως θέλουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία. Πώς ήταν δυνατόν να εξαρτηθούν οι μάζες σε σημείο να χάσουν κάθε συνείδηση, ανεξάρτητη σκέψη και κριτική σκέψη;

Η απάντηση είναι περίπλοκη, αλλά η κοινωνία της απεριόριστης φύσης, ο πιο βάναυσος υλισμός, ο ατομικισμός και η αδιαφορία για τους άλλους, για τη λογική, για την προσωπική κρίση, είναι οι καρποί μιας νέας ανθρωπολογίας.

Ένας άνθρωπος χωρίς ιδιότητες βασιλεύει αδιαμφισβήτητα από μια βιαστική κυριαρχία που στοχεύει στην κατανάλωση, στο παρόν χωρίς αύριο, αδιάφορος για τα πάντα. Αν δεν είσαι στο τραπέζι, λέει μια διπλωματική παροιμία, είσαι στο μενού. Αλλά η πλειοψηφία δεν το γνωρίζει αυτό και σε κάθε περίπτωση δεν νοιάζεται, ενδιαφέρεται μόνο για το άμεσο, τις αμφίβολες απολαύσεις της κατανάλωσης, ένα ενιαίο, ετεροκατευθυνόμενο έργο ζωής.

Η ήττα των ιδεών 2 Του Marcello Venziani

Συνέχεια από Σάββατο 1η. Αυγούστου 2026

Η ήττα των ιδεών 2

Του Marcello Venziani

Η ήττα του Πλάτωνα

Η σιωπή των ιδεών στην παγκόσμια εποχή(συνέχεια)

Δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς ότι η τελευταία ψευδο-ιδέα που γέννησε η Δύση δεν προέρχεται από τα εδάφη της πολιτικής, αλλά από τον περιορισμό τους προς όφελος της οικονομίας και της τρομερής κινητήριας δυνάμεώς της, της Τεχνικής. Η πολιτική ως υποτελής περιφέρεια της αγοράς οδηγεί στη σιωπή των ιδεών και στην αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού ως ορίζοντα. Έπειτα υπάρχει ένας οικονομικός φιλελευθερισμός συνδυασμένος με τη διατήρηση ορισμένων αξιών, ηθών και συνηθειών, με περισσότερο αποφασιστισμό και λιγότερες ανασφάλειες, από τον οποίο προκύπτει η κεντροδεξιά· και ένας οικονομικός φιλελευθερισμός που διευρύνεται στο πεδίο των ηθών και περιορίζεται στο οικονομικό επίπεδο, από τον οποίο προκύπτει η κεντροαριστερά. Οι πρώτοι προσφέρουν περισσότερη προστασία στα ζητήματα της ασφάλειας, της δημόσιας τάξεως και των παραδεδομένων αξιών· οι δεύτεροι προσφέρουν περισσότερη προστασία στα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα.

Κατά τα λοιπά, έχουν απομείνει οι φλούδες του παρελθόντος, τα άδεια κελύφη των ιδεών. Μερικές φορές είναι δοχεία εξουσίας ή κατοικίες φατριών, υπολειμματικές εστίες ομάδων· αλλά πλέον είναι απονεκρωμένες στο επίπεδο των ιδεών, τόσο ως προς το πάθος όσο και ως προς την επεξεργασία τους. Έτσι, από το παρελθόν απομένουν οι φλούδες, μερικές φορές μάλιστα αρκετά μεγάλες.

Οι φλούδες του κομμουνισμού, του νεοφασισμού, της χριστιανοδημοκρατίας, του σοσιαλισμού, της αναρχίας, της μοναρχίας, του εργατισμού και της σοσιαλδημοκρατίας, του συνδικαλισμού και του κοσμικού ή θρησκευτικού εθνικισμού, καθώς και του περιβαλλοντισμού —ο οποίος υπήρξε η προτελευταία ιδέα του εικοστού αιώνα και αποκρυσταλλώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Είναι καθησυχαστικό και πολεμικά αποτελεσματικό να κρατά κανείς τον αντίπαλο διαρκώς υπό κατηγορία, προσάπτοντάς του την καταγωγή του και τη βασανιστική προσπάθειά του να την απωθήσει: αν ξύσεις κάτω από το δέρμα των νεοφώτιστων —λέγει η επαναλαμβανόμενη κατηγορία— θα βρεις τον παλιό κομμουνιστή, τον παλιό θρησκόληπτο, τον παλιό φασίστα και ούτω καθεξής· όλοι αυτοί σήμερα συνοψίζονται στη μορφή του αντιαμερικανού.

ΜΕΤΡΗΣΙΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΤΑΕΤΙΑΣ ΤΗΣ ΝΔ:

Οι 10 Χειρότεροι Δείκτες της Ελλάδας στην Ε.Ε. Παρόλα αυτά έχουν το θράσος να βγαίνουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης της δεξιάς και να  προσπαθούν να μετατρέψουν το κυριολεκτικά  το μαύρο σε άσπρο. 

1 Ελευθερία του Τύπου (27η θέση / Τελευταία): Σταθερά στον πάτο της ΕΕ των 27 σύμφωνα με τους Reporters Without Borders (RSF).

2. Υλική Αποστέρηση Παιδιών (27η θέση / Τελευταία): Το 33,6% των παιδιών κάτω των 16 ετών στερείται βασικών αγαθών, η χαμηλότερη επίδοση στην ΕΕ βάσει της Eurostat.

3.Ρυθμός Αποταμίευσης Νοικοκυριών (27η θέση / Τελευταία): Η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα με σταθερά αρνητικό ποσοστό αποταμίευσης (-5,12%), σύμφωνα με την Eurostat.

4. Δημόσιες Δαπάνες για την Παιδεία (26η θέση / Προτελευταία): Η Ελλάδα επενδύει μόλις περίπου το 3,5% - 3,9% του ΑΕΠ της στη δημόσια εκπαίδευση, καταγράφοντας μία από τις χαμηλότερες επιδόσεις στην ΕΕ και απέχοντας σημαντικά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (4,7%).

5.Αγοραστική Δύναμη (26η θέση / Προτελευταία): Στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, ισοβαθμώντας με τη Βουλγαρία, η οποία μάς περνάει ήδη  βάσει της Eurostat.

6.Ετήσιοι Μισθοί (26η θέση / Προτελευταία): Στα €18.000 για εργασία πλήρους απασχόλησης, αφήνοντας πίσω μόνο τη Βουλγαρία, σύμφωνα με την Eurostat.

🌷ΝΙΚΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ: «Έτσι μου είπαν να σας τα γράψω».

🥀Ένα τελευταίο μήνυμα του Νίκου Καλογερόπουλου στο fb στο φίλο του Γιώργος Χ. Παπασωτηρίου..

🌷“Φίλε Γιώργο σου στέλνω την αγάπη μου και τίς ευχές μου από τά τελευταία μέτρα της ζωής μου.

Σαλταρισμενος σαλπάρω και θυμωμένος με την πλειοψηφία που δεν κατάλαβε ποτέ και πού τά ξέρει ΌΛΑ. όσο για τούς εκπροσώπους... ΓΑΜΗΣΕ ΤΟΥΣ. 

 Οι θεοί μαζί σου

Εσύ με τίς ιδέες σου κι εγώ με τόν καρκίνο μου.την αγάπη μου!!!!”

Νίκος Καλογερόπουλος - Ηθοποιός

📎Αν μου επιτρέπει ο κ.  Παπαδημητρίου νομίζω ότι το μήνυμα απευθύνεται και σε μας όλους, 

 πλειοψηφία μας ονομάζει, καθώς Λαός δεν γίναμε...

Όσο για τους ανθρώπους της εξουσίας δεν χαλάει τα λόγια του...

Καλό του ταξίδι συμπατριώτη, 

πάλεψες όρθιος και ο λόγος του ήταν εγερτήριος, 

εμείς δεν είμαστε έτοιμοι να σε ακολουθήσουμε..

📎Άλλωστε την διαθήκη του, το κάλεσμά του μας το έκανε νωρίς ο Νίκος Καλογερόπουλος στο ξεκίνημα των δύσκολων χρόνων στους «Οι Ιππείς της Πύλου» (2011). 

Όσες Λέξεις Χάσαμε, Τόσες, Σκέψεις Δεν Μπορούμε Πια να Σκεφτούμε

Πώς η Γλώσσα οργανώνει (και περιορίζει) την πραγματικότητα 

Ο Ερμόδωρος Λακεδαιμόνιος

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ αν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι που δεν υπάρχω λέξη για αυτό; Κάτι που, επειδή ακριβώς δεν υπάρχει η λέξη, δεν το βλέπεις καν. Περνάει μπροστά σου και δεν το αναγνωρίζεις, γιατί το μυαλό δεν έχει πού να το βάλει.

Αυτό ακριβώς ζούμε εδώ και πολύ καιρό. Ζούμε ανάποδα. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τις λέξεις. Εμείς τις χάσαμε.

Συνηθίζουμε να βλέπουμε την γλώσσα σαν ετικέτα για κάτι. Υπάρχει το πράγμα, και μετά απλά του κολλάμε ένα όνομα και αυτό είναι όλο. Αλλά όποιος έχει σταθεί μπροστά σε ένα αρχαίο ελληνικό κείμενο και είτε έχει προσπαθήσει να συγκρίνει το αρχαίο κείμενο με μια πρόχειρη απόδοση, είτε έχει προσπαθήσει να το αποδώσει σε νέα ελληνικά ξέρει ότι δεν είναι έτσι. Κάθε φορά που μια λέξη δεν αποδίδεται με ακρίβεια χάνεται μια διάκριση που κάποτε κάποιος έκανε με προσοχή, επειδή την χρειαζόταν για να σκεφτεί καθαρά.

Οι αρχαίοι δεν είχαν πολλές λέξεις από κάποιο φιλολογικό φετίχ ή επειδή ήταν ιδιότροποι. Είχαν πολλές λέξεις επειδή έβλεπαν πολλά διαφορετικά πράγματα εκεί όπου εμείς σήμερα βλέπουμε ένα.

Πέντε ζεύγη που δείχνουν το πρόβλημα

Έρως, φιλία, στοργή, φιλότης, αγάπη. 

Γιατί Media Labs και όχι Book Clubs;

Γνώμες Βίβιαν Ευθυμιοπούλου

ISTOCK

Τι είναι ευκολότερο σήμερα για τους μαθητές; Η πρόσβαση στον ψηφιακό κόσμο ή στον κόσμο του βιβλίου τα οφέλη του οποίου κανείς και ποτέ δεν έχει αμφισβητήσει;ΒΙΒΙΑΝ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ

19 Ιουνίου 2026 

Η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός προσωπικά δηλώνουν θερμοί υποστηρικτές του περιορισμού της χρήσης των κινητών από τους ανήλικους καθώς και της πρόσβασής τους στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Μάλιστα, για να στηρίξει την άποψή του, επικαλείται την επιστημονικά στιβαρή έρευνα του κοινωνικού ψυχολόγου Jonathan Haidt που έχει εμπνεύσει στις ΗΠΑ ένα κανονικό κίνημα για την υπόθεση αυτή.

Πολλοί είμαστε αναφανδόν υπέρ αυτής της πρωτοβουλίας που αν προχωρήσει (το «αν» υπογραμμισμένο γιατί ο κ. Μητσοτάκης έχει εξαγγείλει πολλά και έχει πραγματοποιήσει πολύ λίγα) πιστεύω ότι πρέπει όλοι να τη στηρίξουμε.

Αυτός είναι ο λόγος που αισθάνθηκα πολύ μεγάλη έκπληξη μόλις διάβασα ότι η Υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη ανακοίνωσε ότι θα δαπανήσει 18,6 εκατομμύρια Ευρώ για τη δημιουργία media labs σε 500 σχολεία της χώρας. Στόχος του προγράμματος είναι «η ενίσχυση του ψηφιακού γραμματισμού, της δημιουργικής έκφρασης, της κριτικής σκέψης και της ενεργού συμμετοχής των μαθητών στη δημόσια σφαίρα.Σύμφωνα με την πρόσκληση, κάθε Media Lab θα αποτελεί έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, εξοπλισμένο με σύγχρονα ψηφιακά μέσα για την παραγωγή και επεξεργασία οπτικοακουστικού υλικού», διαβάζω.

Δηλαδή, την ώρα που ο πρωθυπουργός της χώρας εμφανίζεται μπροστάρης στον περιορισμό της χρήσης του κινητού τηλεφώνου και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης από ανήλικους, στα σχολεία θα διδάσκονται πως θα φτιάχνουν τα τέλεια βιντεάκια για το Τικ Τοκ ακόμα κι αν το θέμα τους είναι εκπαιδευτικό;

Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι η κυρία Ζαχαράκη θα δαπανήσει 18,6 εκ «για την ενίσχυση της κριτικής σκέψης» μέσω ψηφιακών εργαλείων αντί να δαπανήσει αυτά τα χρήματα στο να αποκτήσει και το τελευταίο σχολείο μια βιβλιοθήκη με πραγματικά βιβλία.

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό». Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η αριστερά χάνει τη σύνδεσή της με τον λαό

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό».

Από τις λαϊκές ρίζες στις πολιτισμικές ελίτ, ένας μετασχηματισμός που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα και την πολιτική συναίνεση.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι


Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εντοπίζει τη μετάβαση από την ιστορική αριστερά, βαθιά ριζωμένη στη βάση και τις τοπικές κοινότητες, στο σημερινό προοδευτικό σύμπαν, που κατηγορείται ότι έχει χάσει την επαφή με τον λαό υπέρ των πολιτιστικών και πολιτικών ελίτ. Μέσα από μια σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές κατηγορίες δεξιάς και αριστεράς δεν επαρκούν πλέον για να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το πραγματικό χάσμα βρίσκεται μεταξύ του λαού και των ολιγαρχιών, του κέντρου και της περιφέρειας, του ανήκειν και της αποστασιοποίησης . (NR)

Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στους εορτασμούς της Ενότητας, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούζο, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλά και χαμηλά, ο λαός και η ελίτ (ή μάλλον, οι ολιγαρχίες συν τις ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), το κέντρο και η περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

👉 Μια κριτική στην κριτική του Γιάννη Ραχιώτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Διάβασα, μέσα από κοινοποιήσεις φίλων εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άρθρο-παρέμβαση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη με τίτλο «Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει» το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του militaire 

(✍️

 https://www.militaire.gr/i-geopolitiki-mas-ypoteleia-kai-to-systima-poy-den-fovatai-ta-nea-kommata-antitheta-ta-chreiazetai/ ) 

και την ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος. Κεντρική του θέση, όπως την αντιλαμβάνομαι (χωρις ελπίζω να παραποιώ την ουσία της), είναι ότι μια πραγματική πολιτική εναλλακτική στη χώρα οφείλει να τοποθετεί στο κέντρο της την αντίθεση στην εξάρτηση από το δυτικό σύστημα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συνδέοντάς την με μια πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Και ακόμη περισσότερο, ότι πολιτικά εγχειρήματα που δεν είναι ρητά τέτοια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι η κριτική ή η μεθοδολογία τους, παραμένουν ενσωματώσιμα ή «εν δυνάμει ελέγξιμα» από το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να αμφισβητήσουν. 

Για να στερεώσει την άποψη του ασκεί κριτική σε τέσσερις απόψεις και τους φορείς τους, επιλέγοντας μάλιστα τέσσερις“όμορες” απόψεις κατα καιρούς συνομιλιτών του ή δυνάμει συνομιλητών του. Ανάμεσα στις αναφορές του υπάρχει και μία στη δική μας προσπάθεια, στα Συνέδρια και στην Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, καθώς και στη συμβολή του Ρούντι Ρινάλντι. Τις σκέψεις που μου γέννησε η σχετική “κριτική” επιχείρησα να συνοψίσω σε πέντε σημεία στα οποία νομίζω ότι αξίζει να επιμείνουμε.

1️⃣ Το «υπαρξιακό πρόβλημα» δεν είναι μια άχρονη λέξη συνώνυμη της εξάρτησης

Μια νέα πολιτική τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή

από τον Filippo Bovo - 07/08/2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Όσον αφορά την εξέλιξη του προηγούμενου Συμφώνου Αμοιβαίας Άμυνας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, που τώρα επεκτάθηκε στην Τουρκία στη σύνοδο κορυφής της Μέκκας, βλέπω πολλή σύγχυση και, πάνω απ' όλα, πολλή δυσφημιστική προπαγάνδα. Αυτό αποδεικνύει ότι πάνω από πέντε μήνες πολέμου δεν έχουν διδάξει τίποτα σε πολλούς ανθρώπους και τώρα δεν χάνουν χρόνο πέφτοντας με τα μούτρα στις ίδιες παλιές παγίδες παραπληροφόρησης: για όλα φταίνε οι αντιαραβικές, αντιτουρκικές και συχνά ακόμη και αντιισλαμικές προκαταλήψεις που μολύνουν την κουλτούρα πολλών στη Δύση, ακόμη και στον λεγόμενο «αντιφρονούντα» κόσμο.

Ο νέος οργανισμός αμοιβαίας άμυνας συγκεντρώνει τρεις μεγάλες χώρες του μετριοπαθούς μουσουλμανικού κόσμου. μετριοπαθείς, ναι, αλλά δεν πρέπει πλέον να γίνονται κατανοητές με όρους του παρελθόντος, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη ιστορία τους, με μια συνεχή επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ, για να μην αναφέρουμε εκείνες με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, σχετικά με τις αμερικανικές απειλές για νέες επιθέσεις εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων ύδρευσης και ενέργειας, και την αντίδραση που συνάντησαν από τις κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών, για να κατανοήσει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Αυτές οι νέες επιθέσεις σταμάτησαν επίσης από τη σαφή και διπλωματική αντίδραση αυτών των χωρών: η επίθεση σε ιρανικές εγκαταστάσεις ύδρευσης και ενέργειας θα δικαιολογούσε την παρόμοια αντίδραση της Τεχεράνης εναντίον παρόμοιων εγκαταστάσεων σε όλη την περιοχή, οδηγώντας σε καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Αν το Ιράν είχε τους λόγους του για να το πράξει, χώρες όπως τα κράτη του Κόλπου θα είχαν επίσης τους δικούς τους, για παράδειγμα, εκποιώντας τα κεφάλαιά τους από τις ΗΠΑ και διοχετεύοντάς τα αλλού, ίσως στην Κίνα: για να αναφέρουμε μόνο έναν.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Του Παντελή Σαββίδη 

Η Τουρκία αμφισβητεί το ελληνικό Χωροταξικό Τουρισμού – Τι συνέβη και γιατί αντέδρασε η Άγκυρα

 Το νέο πλαίσιο ρυθμίζει την τουριστική ανάπτυξη, αλλά η Τουρκία επαναφέρει τις αξιώσεις περί «γκρίζων ζωνών», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα συμπεριέλαβε νησίδες και βραχονησίδες αμφισβητούμενης —κατά την τουρκική θέση— κυριαρχίας

Νέο μέτωπο αντιπαράθεσης στο Αιγαίο άνοιξε η Τουρκία, με αφορμή αυτή τη φορά το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό που θεσμοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση στις 7 Αυγούστου 2026.

Το πλαίσιο εγκρίθηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και Τουρισμού Όλγας Κεφαλογιάννη, την οποία συνυπογράφει η υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Μαριλένα Σούκουλη.

Πρόκειται για εθνικό σχέδιο που καθορίζει πού και υπό ποιους όρους μπορεί να αναπτύσσεται η τουριστική δραστηριότητα. Ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, την ανέγερση νέων ξενοδοχειακών μονάδων, τον αριθμό των επιτρεπόμενων κλινών, τα όρια αρτιότητας, την προστασία κορεσμένων προορισμών και τους κανόνες δόμησης στις παράκτιες και νησιωτικές περιοχές.

Το νέο πλαίσιο κατατάσσει τις περιοχές της χώρας σε πέντε ζώνες, ανάλογα με την ένταση της τουριστικής δραστηριότητας, ενώ προβλέπει ξεχωριστή κατηγοριοποίηση των νησιών σε τρεις ομάδες. Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει μικρά κατοικημένα και ακατοίκητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, για τα οποία θεσπίζονται αυστηρότεροι όροι προστασίας και ιδιαίτερα ήπιες μορφές τουριστικής ανάπτυξης.  

Η τουρκική αντίδραση

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του ελληνικού σχεδίου, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, δήλωσε ότι το ελληνικό Χωροταξικό «δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία» ως προς τα «αλληλένδετα ζητήματα του Αιγαίου».

Σ. Μητραλέξης:Η Κίνα που είδα . - Πώς μας βλέπει το Πεκίνο

Ο Σωτήρης Μητραλέξης επισκέφθηκε την Κίνα και μίλησε στο κινεζικό
κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο Gansu TV. Σε αυτή τη συζήτηση μοιράζεται
τις εντυπώσεις του και αναλύει τι σημαίνει η άνοδος της Κίνας για
την Ελλάδα και την Ευρώπη.

00:00​ - Κίνα: ένας άλλος κόσμος
02:20​ - Τι δεν καταλαβαίνουμε για την Κίνα;
08:10​ - Το σύστημα της Κίνας: άλματα σε οικονομία και τεχνολογία
21:13​ - Πώς βλέπει η Κίνα την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
28:24​ - Γιατί πρέπει να μάθουμε για την Κίνα και τι θέλει

Η καταστροφή απειλεί τις ευρωπαϊκές ελίτ

Όλα όσα δεν έπρεπε να είχαν συμβεί, όσα δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν στο μυαλό των παραπλανημένων, συμβαίνουν αντίθετα με γοργούς ρυθμούς, προκαλώντας την δυτική ελίτ, ανίκανη να προσαρμοστεί σε αυτή την απροσδόκητη νέα πραγματικότητα. Η Ουκρανία γίνεται κόλαση για τις Βρυξέλλες, όπως ακριβώς το Ιράν για τον Λευκό Οίκο, σε σημείο που ακόμη και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγός Νταν Κέιν, εργάζεται για να βρει μια διέξοδο από μια στρατιωτικά αδύνατη κατάσταση, απευθυνόμενος σε όλους όσους στην κυβέρνηση Τραμπ έχουν συνέλθει. Η υπόθεση της Θέουτα έχει οδηγήσει σε μια νέα, βαθιά ρήξη εντός της ΕΕ, ενώ η δημιουργία ενός ισλαμικού ΝΑΤΟ με τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν προαναγγέλλει και εγκαινιάζει μια νέα μετα-αμερικανική πορεία στη Μέση Ανατολή.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα πλαίσιο που ήταν εντελώς αδιανόητο μόλις πριν από μια δεκαετία: την έναρξη ενός παγκόσμιου οικονομικού χειμώνα λόγω της σπανιότητας του μαύρου χρυσού, που πλέον είναι αναπόφευκτο δεδομένων των ζημιών που υπέστησαν πολλές εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στον Κόλπο, οι οποίες θα έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις. Αν ο πόλεμος τελείωνε σήμερα, θα αντιμετωπίζαμε ακόμα ένα ανήσυχο φθινόπωρο. Αλλά πάνω απ 'όλα, η εμφάνιση μιας στενής de facto στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ιράν, Ρωσίας και Κίνας προαναγγέλλει μια ιστορική αλλαγή στην παγκόσμια τάξη. Η ρωσική και κινεζική υποστήριξη έχει υλοποιηθεί με την πρόσβαση της Τεχεράνης στο κινεζικό δορυφορικό σύστημα Beidu, το οποίο της επέτρεψε να λάβει ακριβή δεδομένα σχετικά με τις θέσεις των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων στον Περσικό Κόλπο, βελτιώνοντας εκθετικά την ικανότητά της να χτυπά αμερικανικούς στόχους και βάσεις. Υπάρχουν όμως και τα συστήματα αεράμυνας 400 Man Pad που παρείχε το Πεκίνο, η επιτάχυνση της παράδοσης των ρωσικών συστημάτων Verba, η άφιξη κινεζικών ναυτικών πυραύλων και έξι ρωσικών επιθετικών ελικοπτέρων Mi-28, η ταχεία προμήθεια από τη Μόσχα ανταλλακτικών για τα αντιπυραυλικά συστήματα S300 που υπέστησαν ζημιές από τους βομβαρδισμούς και αυτή των ηλεκτρονικών συστημάτων παρεμβολής που θα τοποθετηθούν σε ιρανικούς πυραύλους.

Η βασίλισσα της Ελλάδος Αμαλία και ο Βασιλικός Κήπος της Αθήνας11 Ιουλίου 2026

Τα Ανάκτορα των Αθηνών, κτισμένα για τον πρώτο βασιλέα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους Όθων1 ήταν ο σημαντικότερος αρχιτεκτονικός σχεδιασμός (διάρκεια ανέγερσης 1836-1843) στη νέα πρωτεύουσα. Επανειλημμένως έχει τονισθεί η βαρύνουσα σημασία που έμελλε να διαδραματίσει το οικοδόμημα αυτό στην πολεοδομική εξέλιξη της νέας Αθήνας, καθώς και το γεγονός ότι η ανέγερσή του σηματοδότησε, όπως ανεμένετο, την ανάπτυξη μιας ιδιότυπης κλασικιστικής αρχιτεκτονικής στον ελληνικό χώρο.

Ο βασιλεύς Λουδοβίκος Α΄της Βαυαρίας για πολιτικούς λόγους, και προκειμένου να εδραιωθεί η εξουσία της δυναστείας των Wittelsbach στην Ελλάδα, επιθυμούσε την ταχύτερη δυνατή έναρξη της οικοδομήσεως των ανακτόρων. Κατά τη διάρκεια της τετραμήνου παραμονής του στην Αθήνα (από τον Δεκέμβριο του 1835 έως τον Μάρτιο του 1836) και κατόπιν επανειλημμένων γνωμοδοτήσεων σχετικά με τις κατάλληλες περιοχές χωροθετήσεως του κτηρίου, καθώς και κατόπιν συντάξεως δύο διεξοδικών αναφορών των θεραπόντων ιατρών του Όθωνος Röser και Wibmer (που τις υπέβαλαν την πρωτοχρονιά του 1836 και στις οποίες συνιστούσαν ως πλέον υγιεινή περιοχή για την ανέγερση των Ανακτόρων τις ανατολικές παρυφές της πόλεως, δηλαδή την περιοχή του αρχαίου Λυκείου), ο βασιλεύς Λουδοβίκος – παρακάμπτοντας τον διστακτικό υιό του ‘Οθωνα – έκανε δεκτή την πρόταση των δύο ιατρών.

Ο Friedrich von Gaertner (1791-1845), ο αρχιτέκτων, στον οποίον ο βασιλεύς Λουδοβίκος ανέθεσε την εκπόνηση των σχεδίων των Ανακτόρων, ώρισε ως ακριβή τόπο χωροθέτησής τους όχι τη νότια κλιτύ του Λυκαβηττού, αλλά μια χαμηλή έξαρση του εδάφους στις ανατολικές παρυφές της νέας πόλεως, κοντά στην πύλη του Διοχάρους του αρχαίου τείχους, από όπου απολάμβανε κανείς ανεμπόδιστα τη θέα του Σαρωνικού, της Ακροπόλεως και της παλαιάς πόλεως.

Άποψη της Αθήνας από τον Λυκαβηττό. Διακρίνεται το τείχος του βοεβόδα Χασεκή και στον ορίζοντα τα βουνά της Σαλαμίνας. Επιχρωματισμένη χαλκογραφία του Franz Heger (1792-1836).

Η επιλογή του συγκεκριμένου σημείου για τη χωροθέτηση των Ανακτόρων υπήρξε πολύ επιτυχής διότι προσέφερε έναν ανοικτό περιβάλλοντα χώρο και υπερυψωμένη θέση, η οποία εξησφάλιζε άριστες οπτικές διασυνδέσεις. Ξενίζει, ωστόσο, η αδιαφορία του Gaertner για μια μελετημένη πολεοδομική ένταξη των Ανακτόρων στον ιστό τόσο της παλαιάς όσο και της νέας πόλεως. Το οικοδόμημα αναγείρεται σε μια προνομιούχο θέση που γεννά αυθορμήτως την σκέψη δημιουργίας μιας εκτεταμένης περιοχής πρασίνου, η οποία θα μπορούσε να εκτείνεται από τις κλιτύες του Λυκαβηττού μέχρι τις όχθες του Ιλισσού.2 Και πράγματι, αργότερα το νότιο τμήμα αυτής της περιοχής απέκτησε ενιαίο χαρακτήρα χώρου αναψυχής στο κέντρο της πόλεως, καθώς περιλαμβάνει τον Βασιλικό Κήπο, τον Κήπο του Ζαππείου, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τέλος, τον αναδασωμένο Λόφο του Αρδηττού. Ο αρχιτέκτων των Ανακτόρων ωστόσο αγνόησε αυτή την προοπτική. Η ενασχόλησή του με τη διαμόρφωση του τοπίου που περιβάλλει τα Ανάκτορα υπήρξε μάλλον επιπόλαιη, θα λέγαμε μάλιστα συμβατική. Έχει κανείς την εντύπωση πως ήθελε να αποφύγει τη διευθέτηση αυτού του θέματος. Και είχε τους λόγους του: επειδή εκείνη την εποχή επικρατούσε ακόμα αβεβαιότητα όσον αφορά την εφαρμογή του αναθεωρημένου από τον Leo von Klenze πολεοδομικού σχεδίου των Αθηνών (1834), ο Gaertner, σοφά πράττοντας, προτίμησε να αποφύγει τη διατύπωση συγκεκριμένων πολεοδομικών προτάσεων διαρρυθμίσεως του περιβάλλοντος χώρου για να μη θέσει σε κίνδυνο την εφαρμογή του σχεδίου του για τα Ανάκτορα.

Νέοι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί

Credit line: Bilal Seckin/MEI / Sipa Press / Profimedia

2/08/2026 

Το τουρκικό κράτος, για να αφαιρέσει από το Ισραήλ το «χαρτί» του Κουρδικού, κάλεσε τον Οτζαλάν, να κάνει ιστορική συμφωνία με την Τουρκία

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία από της ιδρύσεώς της, το 1923, ακολούθησε μια σκληρή πολιτική άρνησης των Κούρδων, ακολουθώντας επί έναν ολόκληρο αιώνα πεισματικά μεθόδους φυσικής εξόντωσης πολιτισμικής αφομοίωσής τους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι υπήρχαν περίοδοι που πλήρωνες πρόστιμο ανάλογα με τις κουρδικές λέξεις που τολμούσες να προφέρεις, δηλαδή, μια λέξη π.χ. 10 γρόσια, δέκα λέξεις 100 χρόνια, ενώ μέχρι και σήμερα απαγορεύονται σε πολλές περιπτώσεις τα κουρδικά ονόματα, ενώ δεν έχει παραχωρηθεί στα 25 εκατ. Κούρδων ούτε καν το δικαίωμα εκπαίδευσης στη μητρική τους γλώσσα.

Το τουρκικό κράτος ακολούθησε πολιτική καταστροφών και σφαγών κατά των Κούρδων, ειδικά μετά το 1984, χρονολογία έναρξης του ένοπλου αγώνα του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ). Από το 1984 μέχρι το 1999, χρονολογία σύλληψης του ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο τουρκικός στρατός και οι Αρχές Ασφαλείας έκαψαν 4.500 χωριά και ανάγκασαν σε εκπατρισμό εκατομμύρια Κούρδους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στα Αδανα και αλλού.

Η πολιτική άρνησης των Κούρδων συνεχίστηκε αδιάλειπτα από το τουρκικό κράτος, μέχρι την εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, που έδωσε την ευκαιρία στο Ισραήλ να ξεδιπλώσει τη στρατηγική του για την περιοχή.

Τότε η Τουρκία διαπίστωσε ότι σε στρατηγικό επίπεδο το Ισραήλ άρχισε να εργάζεται για την κατασκευή μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής με τον εαυτό του ως ηγεμόνα στο κέντρο της. Αυτή η ανάγνωση δεν βασιζόταν μόνο σε συμπεράσματα, αφού ο ίδιος ο Νετανιάχου το έχει δηλώσει δημόσια, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές, κηρύσσοντας ανοιχτά τη φιλοδοξία του να επανασχεδιάσει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής και να χτίσει μια νέα περιφερειακή τάξη. Η λογική αυτού του σχεδίου περνούσε αρχικά μέσα από τον μετασχηματισμό του Ιράν, που είχε ως στόχο το καθεστώς της Τεχεράνης και τους πληρεξουσίους του στην περιοχή. Εκεί η Τουρκία είδε ότι μετά το Ιράν θα ακολουθήσει η σειρά της.

Αυτός ήταν ο λόγος το τουρκικό κράτος, στρατός και κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι η «αχίλλειος πτέρνα» της Αγκυρας είναι οι Κούρδοι και ότι από εκεί θα επιχειρούσε να αρχίσει το Ισραήλ το «ξήλωμα» της Τουρκίας, άρχισε να εξετάζει το ενδεχόμενο ριζικής αλλαγής πολιτικής στο Κουρδικό.

Ετσι ερμηνεύεται η στροφή του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, που είναι ο εκπρόσωπος του βαθέος κράτους και ο εξισορροπητικός παράγοντας στο πολιτικό σύστημα, ο οποίος στις 22 Οκτωβρίου 2024, στην ομιλία του στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), κάλεσε τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος είναι από το 1999 στη φυλακή και ήταν επί δεκαετία σε απόλυτη απομόνωση, να έρθει στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και να μιλήσει στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος DEM, που εκπροσωπεί κυρίως του Κούρδους.

Οι ΗΠΑ του Trump εναντίον ολόκληρου του πλανήτη

5 Αυγούστου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιοι είναι οι στόχοι της υπερδύναμης που πολεμάει σήμερα εναντίον της Ρωσίας, μέσω του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, καθώς επίσης εναντίον του Ιράν μαζί με το Ισραήλ, με την Κίνα στον ορίζοντα; 

Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – ενώ αμέσως μετά η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας, ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα, η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το δολάριο και η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους.

 Θα τα καταφέρουν, όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός; 

Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους; 

Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι; 

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.

Ανάλυση

Τα τελευταία χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/8, βιώνουμε έναν υπερπληθωρισμό άνευ προηγουμένου – ο οποίος όμως δεν αφορά τόσο τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που αυξήθηκαν για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όσο τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, όπως οι μετοχές και τα ακίνητα.

Γιατί συνέβη; Προφανώς επειδή όλο και περισσότερα χρήματα οδηγούνται στο 1% του πληθυσμού, ενώ τα εισοδήματα του 99% παραμένουν σχεδόν στάσιμα – όπως φαίνεται στο γράφημα που αφορά μεν τις ΗΠΑ, αλλά κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση.

Screenshot

Αυτό το 1% του πληθυσμού, δεν καταναλώνει πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από το μέσο άτομο – οπότε λογικά δεν επηρεάζει τη ζήτηση και τις τιμές τους, ενώ κατευθύνει τον πλούτο του στις χρηματιστηριακές και λοιπές αγορές. Έτσι έχει δημιουργηθεί στη Δύση μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων, η οποία όμως δεν είναι εύκολο να σπάσει, όπως οι υπόλοιπες στο παρελθόν – αφού κατευθύνεται από το 1% που αφενός μεν την ελέγχει, αφετέρου δεν έχει άλλη ανάλογη λύση για την τοποθέτηση των χρημάτων του.

Σε σχέση τώρα με τις τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή που αφορά τον κανονικό κόσμο, αυξήθηκε έντονα μετά το ξέσπασμα του πολέμου της Ουκρανίας, λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων – ενώ είχε προηγηθεί το πρόβλημα των δικτύων διανομής που προκάλεσε η πανδημία. Εδώ επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν πληθωρισμό προσφοράς (ανάλυση) – ο οποίος συνήθως δεν έχει διαρκή επακόλουθα, αλλά «εφάπαξ».

Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήταν λάθος η προσπάθεια καταπολέμησης του μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες – επειδή τον τροφοδότησε, αντί να τον ανασχέσει.

Ακολούθησε όμως ένας ακόμη πόλεμος εναντίον του Ιράν – ο οποίος προκάλεσε μία δεύτερη κρίση που είναι μεν σοβαρή, αλλά όχι όσο η Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή αυτή του 2008. Η βασική αιτία έχει να κάνει απόλυτα με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Ύφεση, σήμερα έχουμε ένα άλλο κέντρο παγκόσμιας ανάπτυξης, εκτός από τις καπιταλιστικές οικονομίες: την Κίνα.