«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό». Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Όταν η αριστερά χάνει τη σύνδεσή της με τον λαό

«Η αριστερά έχει ένα πρόβλημα: τον λαό».

Από τις λαϊκές ρίζες στις πολιτισμικές ελίτ, ένας μετασχηματισμός που επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα και την πολιτική συναίνεση.

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι


Ο Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι εντοπίζει τη μετάβαση από την ιστορική αριστερά, βαθιά ριζωμένη στη βάση και τις τοπικές κοινότητες, στο σημερινό προοδευτικό σύμπαν, που κατηγορείται ότι έχει χάσει την επαφή με τον λαό υπέρ των πολιτιστικών και πολιτικών ελίτ. Μέσα από μια σύγκριση παρελθόντος και παρόντος, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι παραδοσιακές κατηγορίες δεξιάς και αριστεράς δεν επαρκούν πλέον για να ερμηνεύσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου το πραγματικό χάσμα βρίσκεται μεταξύ του λαού και των ολιγαρχιών, του κέντρου και της περιφέρειας, του ανήκειν και της αποστασιοποίησης . (NR)

Οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί εναντίον των κομμουνιστών του παρελθόντος, εκείνων πριν από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, εκτός από το ότι είχαν μια πολύ ισχυρή σύνδεση με τον λαό. Στους εορτασμούς της Ενότητας, μιλιόταν διάλεκτος, απολαμβάνονταν παραδοσιακά πιάτα, παιζόταν λαϊκή μουσική, ακόμη και τα παιχνίδια με έπαθλα ήταν παραδοσιακά. Το σύμβολο του PCI, σχεδιασμένο από τον ζωγράφο Ρενάτο Γκουτούζο, απεικόνιζε την ιταλική τρίχρωμη σημαία, αν και μισοκρυμμένη πίσω από την κόκκινη σημαία με το αστέρι, το σφυροδρέπανο. Η ταύτισή τους με τον λαό, τις αρχές και τις ανάγκες του, και η συγκεκριμένη δράση του πυκνού δικτύου ενώσεων που δημιούργησαν οι κομμουνιστές με την γενναιόδωρη εθελοντική εργασία των αγωνιστών τους, ήταν ένας από τους λόγους της επιτυχίας τους. Ήταν, με τον δικό τους τρόπο, ιεραπόστολοι μιας ιδέας: μιας τρομερής, φρικτής, αλλά μιας ελπίδας που διατηρήθηκε για γενιές. Οι κληρονόμοι τους - τους οποίους κανείς δεν ξέρει καν πώς να αποκαλέσει προοδευτικούς, αριστερούς ή ευρέα στρατόπεδα - έχουν ένα σαφές πρόβλημα με τον λαό, αποδεικνύοντας ότι οι κατηγορίες αριστεράς και δεξιάς - που διατηρούνται ζωντανές από τα συγκλίνοντα συμφέροντα και των δύο μισών του συστήματος - δεν περιγράφουν τη σύγχρονη κοινωνία. Υψηλά και χαμηλά, ο λαός και η ελίτ (ή μάλλον, οι ολιγαρχίες συν τις ημι-μορφωμένες τάξεις υποστήριξης), το κέντρο και η περιφέρεια, αποτυπώνουν πολύ καλύτερα τη σημερινή σύγκρουση.

👉 Μια κριτική στην κριτική του Γιάννη Ραχιώτη

Του Δημήτρη Γκάζη

Διάβασα, μέσα από κοινοποιήσεις φίλων εδώ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το άρθρο-παρέμβαση του δικηγόρου Γιάννη Ραχιώτη με τίτλο «Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει» το οποίο δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του militaire 

(✍️

 https://www.militaire.gr/i-geopolitiki-mas-ypoteleia-kai-to-systima-poy-den-fovatai-ta-nea-kommata-antitheta-ta-chreiazetai/ ) 

και την ιστοσελίδα του Αριστερού Ρεύματος. Κεντρική του θέση, όπως την αντιλαμβάνομαι (χωρις ελπίζω να παραποιώ την ουσία της), είναι ότι μια πραγματική πολιτική εναλλακτική στη χώρα οφείλει να τοποθετεί στο κέντρο της την αντίθεση στην εξάρτηση από το δυτικό σύστημα, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, συνδέοντάς την με μια πολιτική υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Και ακόμη περισσότερο, ότι πολιτικά εγχειρήματα που δεν είναι ρητά τέτοια, όσο ριζοσπαστική κι αν είναι η κριτική ή η μεθοδολογία τους, παραμένουν ενσωματώσιμα ή «εν δυνάμει ελέγξιμα» από το ίδιο το σύστημα που επιχειρούν να αμφισβητήσουν. 

Για να στερεώσει την άποψη του ασκεί κριτική σε τέσσερις απόψεις και τους φορείς τους, επιλέγοντας μάλιστα τέσσερις“όμορες” απόψεις κατα καιρούς συνομιλιτών του ή δυνάμει συνομιλητών του. Ανάμεσα στις αναφορές του υπάρχει και μία στη δική μας προσπάθεια, στα Συνέδρια και στην Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας, καθώς και στη συμβολή του Ρούντι Ρινάλντι. Τις σκέψεις που μου γέννησε η σχετική “κριτική” επιχείρησα να συνοψίσω σε πέντε σημεία στα οποία νομίζω ότι αξίζει να επιμείνουμε.

1️⃣ Το «υπαρξιακό πρόβλημα» δεν είναι μια άχρονη λέξη συνώνυμη της εξάρτησης

Μια νέα πολιτική τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή

από τον Filippo Bovo - 07/08/2026

Πηγή: Φιλίππο Μπόβο

Όσον αφορά την εξέλιξη του προηγούμενου Συμφώνου Αμοιβαίας Άμυνας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν, που τώρα επεκτάθηκε στην Τουρκία στη σύνοδο κορυφής της Μέκκας, βλέπω πολλή σύγχυση και, πάνω απ' όλα, πολλή δυσφημιστική προπαγάνδα. Αυτό αποδεικνύει ότι πάνω από πέντε μήνες πολέμου δεν έχουν διδάξει τίποτα σε πολλούς ανθρώπους και τώρα δεν χάνουν χρόνο πέφτοντας με τα μούτρα στις ίδιες παλιές παγίδες παραπληροφόρησης: για όλα φταίνε οι αντιαραβικές, αντιτουρκικές και συχνά ακόμη και αντιισλαμικές προκαταλήψεις που μολύνουν την κουλτούρα πολλών στη Δύση, ακόμη και στον λεγόμενο «αντιφρονούντα» κόσμο.

Ο νέος οργανισμός αμοιβαίας άμυνας συγκεντρώνει τρεις μεγάλες χώρες του μετριοπαθούς μουσουλμανικού κόσμου. μετριοπαθείς, ναι, αλλά δεν πρέπει πλέον να γίνονται κατανοητές με όρους του παρελθόντος, όπως καταδεικνύει η πρόσφατη ιστορία τους, με μια συνεχή επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ, για να μην αναφέρουμε εκείνες με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, σχετικά με τις αμερικανικές απειλές για νέες επιθέσεις εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων ύδρευσης και ενέργειας, και την αντίδραση που συνάντησαν από τις κυβερνήσεις αυτών των τριών χωρών, για να κατανοήσει την πραγματική κατάσταση των πραγμάτων. Αυτές οι νέες επιθέσεις σταμάτησαν επίσης από τη σαφή και διπλωματική αντίδραση αυτών των χωρών: η επίθεση σε ιρανικές εγκαταστάσεις ύδρευσης και ενέργειας θα δικαιολογούσε την παρόμοια αντίδραση της Τεχεράνης εναντίον παρόμοιων εγκαταστάσεων σε όλη την περιοχή, οδηγώντας σε καταστροφικές συνέπειες όχι μόνο για τη Μέση Ανατολή, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Αν το Ιράν είχε τους λόγους του για να το πράξει, χώρες όπως τα κράτη του Κόλπου θα είχαν επίσης τους δικούς τους, για παράδειγμα, εκποιώντας τα κεφάλαιά τους από τις ΗΠΑ και διοχετεύοντάς τα αλλού, ίσως στην Κίνα: για να αναφέρουμε μόνο έναν.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟΘΡΑΣΥΝΕΤΑΙ ΟΣΟ ΔΕΝ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Του Παντελή Σαββίδη 

Η Τουρκία αμφισβητεί το ελληνικό Χωροταξικό Τουρισμού – Τι συνέβη και γιατί αντέδρασε η Άγκυρα

 Το νέο πλαίσιο ρυθμίζει την τουριστική ανάπτυξη, αλλά η Τουρκία επαναφέρει τις αξιώσεις περί «γκρίζων ζωνών», υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα συμπεριέλαβε νησίδες και βραχονησίδες αμφισβητούμενης —κατά την τουρκική θέση— κυριαρχίας

Νέο μέτωπο αντιπαράθεσης στο Αιγαίο άνοιξε η Τουρκία, με αφορμή αυτή τη φορά το Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό που θεσμοθέτησε η ελληνική κυβέρνηση στις 7 Αυγούστου 2026.

Το πλαίσιο εγκρίθηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση των υπουργών Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και Τουρισμού Όλγας Κεφαλογιάννη, την οποία συνυπογράφει η υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Μαριλένα Σούκουλη.

Πρόκειται για εθνικό σχέδιο που καθορίζει πού και υπό ποιους όρους μπορεί να αναπτύσσεται η τουριστική δραστηριότητα. Ρυθμίζει, μεταξύ άλλων, την ανέγερση νέων ξενοδοχειακών μονάδων, τον αριθμό των επιτρεπόμενων κλινών, τα όρια αρτιότητας, την προστασία κορεσμένων προορισμών και τους κανόνες δόμησης στις παράκτιες και νησιωτικές περιοχές.

Το νέο πλαίσιο κατατάσσει τις περιοχές της χώρας σε πέντε ζώνες, ανάλογα με την ένταση της τουριστικής δραστηριότητας, ενώ προβλέπει ξεχωριστή κατηγοριοποίηση των νησιών σε τρεις ομάδες. Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει μικρά κατοικημένα και ακατοίκητα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες, για τα οποία θεσπίζονται αυστηρότεροι όροι προστασίας και ιδιαίτερα ήπιες μορφές τουριστικής ανάπτυξης.  

Η τουρκική αντίδραση

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του ελληνικού σχεδίου, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, Οντζού Κετσελί, δήλωσε ότι το ελληνικό Χωροταξικό «δεν θα έχει καμία νομική συνέπεια για την Τουρκία» ως προς τα «αλληλένδετα ζητήματα του Αιγαίου».

Σ. Μητραλέξης:Η Κίνα που είδα . - Πώς μας βλέπει το Πεκίνο

Ο Σωτήρης Μητραλέξης επισκέφθηκε την Κίνα και μίλησε στο κινεζικό
κρατικό τηλεοπτικό δίκτυο Gansu TV. Σε αυτή τη συζήτηση μοιράζεται
τις εντυπώσεις του και αναλύει τι σημαίνει η άνοδος της Κίνας για
την Ελλάδα και την Ευρώπη.

00:00​ - Κίνα: ένας άλλος κόσμος
02:20​ - Τι δεν καταλαβαίνουμε για την Κίνα;
08:10​ - Το σύστημα της Κίνας: άλματα σε οικονομία και τεχνολογία
21:13​ - Πώς βλέπει η Κίνα την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση;
28:24​ - Γιατί πρέπει να μάθουμε για την Κίνα και τι θέλει

Η καταστροφή απειλεί τις ευρωπαϊκές ελίτ

Όλα όσα δεν έπρεπε να είχαν συμβεί, όσα δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν στο μυαλό των παραπλανημένων, συμβαίνουν αντίθετα με γοργούς ρυθμούς, προκαλώντας την δυτική ελίτ, ανίκανη να προσαρμοστεί σε αυτή την απροσδόκητη νέα πραγματικότητα. Η Ουκρανία γίνεται κόλαση για τις Βρυξέλλες, όπως ακριβώς το Ιράν για τον Λευκό Οίκο, σε σημείο που ακόμη και ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, Στρατηγός Νταν Κέιν, εργάζεται για να βρει μια διέξοδο από μια στρατιωτικά αδύνατη κατάσταση, απευθυνόμενος σε όλους όσους στην κυβέρνηση Τραμπ έχουν συνέλθει. Η υπόθεση της Θέουτα έχει οδηγήσει σε μια νέα, βαθιά ρήξη εντός της ΕΕ, ενώ η δημιουργία ενός ισλαμικού ΝΑΤΟ με τη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν προαναγγέλλει και εγκαινιάζει μια νέα μετα-αμερικανική πορεία στη Μέση Ανατολή.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα πλαίσιο που ήταν εντελώς αδιανόητο μόλις πριν από μια δεκαετία: την έναρξη ενός παγκόσμιου οικονομικού χειμώνα λόγω της σπανιότητας του μαύρου χρυσού, που πλέον είναι αναπόφευκτο δεδομένων των ζημιών που υπέστησαν πολλές εγκαταστάσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στον Κόλπο, οι οποίες θα έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις. Αν ο πόλεμος τελείωνε σήμερα, θα αντιμετωπίζαμε ακόμα ένα ανήσυχο φθινόπωρο. Αλλά πάνω απ 'όλα, η εμφάνιση μιας στενής de facto στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ιράν, Ρωσίας και Κίνας προαναγγέλλει μια ιστορική αλλαγή στην παγκόσμια τάξη. Η ρωσική και κινεζική υποστήριξη έχει υλοποιηθεί με την πρόσβαση της Τεχεράνης στο κινεζικό δορυφορικό σύστημα Beidu, το οποίο της επέτρεψε να λάβει ακριβή δεδομένα σχετικά με τις θέσεις των αμερικανικών περιουσιακών στοιχείων στον Περσικό Κόλπο, βελτιώνοντας εκθετικά την ικανότητά της να χτυπά αμερικανικούς στόχους και βάσεις. Υπάρχουν όμως και τα συστήματα αεράμυνας 400 Man Pad που παρείχε το Πεκίνο, η επιτάχυνση της παράδοσης των ρωσικών συστημάτων Verba, η άφιξη κινεζικών ναυτικών πυραύλων και έξι ρωσικών επιθετικών ελικοπτέρων Mi-28, η ταχεία προμήθεια από τη Μόσχα ανταλλακτικών για τα αντιπυραυλικά συστήματα S300 που υπέστησαν ζημιές από τους βομβαρδισμούς και αυτή των ηλεκτρονικών συστημάτων παρεμβολής που θα τοποθετηθούν σε ιρανικούς πυραύλους.

Η βασίλισσα της Ελλάδος Αμαλία και ο Βασιλικός Κήπος της Αθήνας11 Ιουλίου 2026

Τα Ανάκτορα των Αθηνών, κτισμένα για τον πρώτο βασιλέα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους Όθων1 ήταν ο σημαντικότερος αρχιτεκτονικός σχεδιασμός (διάρκεια ανέγερσης 1836-1843) στη νέα πρωτεύουσα. Επανειλημμένως έχει τονισθεί η βαρύνουσα σημασία που έμελλε να διαδραματίσει το οικοδόμημα αυτό στην πολεοδομική εξέλιξη της νέας Αθήνας, καθώς και το γεγονός ότι η ανέγερσή του σηματοδότησε, όπως ανεμένετο, την ανάπτυξη μιας ιδιότυπης κλασικιστικής αρχιτεκτονικής στον ελληνικό χώρο.

Ο βασιλεύς Λουδοβίκος Α΄της Βαυαρίας για πολιτικούς λόγους, και προκειμένου να εδραιωθεί η εξουσία της δυναστείας των Wittelsbach στην Ελλάδα, επιθυμούσε την ταχύτερη δυνατή έναρξη της οικοδομήσεως των ανακτόρων. Κατά τη διάρκεια της τετραμήνου παραμονής του στην Αθήνα (από τον Δεκέμβριο του 1835 έως τον Μάρτιο του 1836) και κατόπιν επανειλημμένων γνωμοδοτήσεων σχετικά με τις κατάλληλες περιοχές χωροθετήσεως του κτηρίου, καθώς και κατόπιν συντάξεως δύο διεξοδικών αναφορών των θεραπόντων ιατρών του Όθωνος Röser και Wibmer (που τις υπέβαλαν την πρωτοχρονιά του 1836 και στις οποίες συνιστούσαν ως πλέον υγιεινή περιοχή για την ανέγερση των Ανακτόρων τις ανατολικές παρυφές της πόλεως, δηλαδή την περιοχή του αρχαίου Λυκείου), ο βασιλεύς Λουδοβίκος – παρακάμπτοντας τον διστακτικό υιό του ‘Οθωνα – έκανε δεκτή την πρόταση των δύο ιατρών.

Ο Friedrich von Gaertner (1791-1845), ο αρχιτέκτων, στον οποίον ο βασιλεύς Λουδοβίκος ανέθεσε την εκπόνηση των σχεδίων των Ανακτόρων, ώρισε ως ακριβή τόπο χωροθέτησής τους όχι τη νότια κλιτύ του Λυκαβηττού, αλλά μια χαμηλή έξαρση του εδάφους στις ανατολικές παρυφές της νέας πόλεως, κοντά στην πύλη του Διοχάρους του αρχαίου τείχους, από όπου απολάμβανε κανείς ανεμπόδιστα τη θέα του Σαρωνικού, της Ακροπόλεως και της παλαιάς πόλεως.

Άποψη της Αθήνας από τον Λυκαβηττό. Διακρίνεται το τείχος του βοεβόδα Χασεκή και στον ορίζοντα τα βουνά της Σαλαμίνας. Επιχρωματισμένη χαλκογραφία του Franz Heger (1792-1836).

Η επιλογή του συγκεκριμένου σημείου για τη χωροθέτηση των Ανακτόρων υπήρξε πολύ επιτυχής διότι προσέφερε έναν ανοικτό περιβάλλοντα χώρο και υπερυψωμένη θέση, η οποία εξησφάλιζε άριστες οπτικές διασυνδέσεις. Ξενίζει, ωστόσο, η αδιαφορία του Gaertner για μια μελετημένη πολεοδομική ένταξη των Ανακτόρων στον ιστό τόσο της παλαιάς όσο και της νέας πόλεως. Το οικοδόμημα αναγείρεται σε μια προνομιούχο θέση που γεννά αυθορμήτως την σκέψη δημιουργίας μιας εκτεταμένης περιοχής πρασίνου, η οποία θα μπορούσε να εκτείνεται από τις κλιτύες του Λυκαβηττού μέχρι τις όχθες του Ιλισσού.2 Και πράγματι, αργότερα το νότιο τμήμα αυτής της περιοχής απέκτησε ενιαίο χαρακτήρα χώρου αναψυχής στο κέντρο της πόλεως, καθώς περιλαμβάνει τον Βασιλικό Κήπο, τον Κήπο του Ζαππείου, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τέλος, τον αναδασωμένο Λόφο του Αρδηττού. Ο αρχιτέκτων των Ανακτόρων ωστόσο αγνόησε αυτή την προοπτική. Η ενασχόλησή του με τη διαμόρφωση του τοπίου που περιβάλλει τα Ανάκτορα υπήρξε μάλλον επιπόλαιη, θα λέγαμε μάλιστα συμβατική. Έχει κανείς την εντύπωση πως ήθελε να αποφύγει τη διευθέτηση αυτού του θέματος. Και είχε τους λόγους του: επειδή εκείνη την εποχή επικρατούσε ακόμα αβεβαιότητα όσον αφορά την εφαρμογή του αναθεωρημένου από τον Leo von Klenze πολεοδομικού σχεδίου των Αθηνών (1834), ο Gaertner, σοφά πράττοντας, προτίμησε να αποφύγει τη διατύπωση συγκεκριμένων πολεοδομικών προτάσεων διαρρυθμίσεως του περιβάλλοντος χώρου για να μη θέσει σε κίνδυνο την εφαρμογή του σχεδίου του για τα Ανάκτορα.

Νέοι γεωπολιτικοί σχεδιασμοί

Credit line: Bilal Seckin/MEI / Sipa Press / Profimedia

2/08/2026 

Το τουρκικό κράτος, για να αφαιρέσει από το Ισραήλ το «χαρτί» του Κουρδικού, κάλεσε τον Οτζαλάν, να κάνει ιστορική συμφωνία με την Τουρκία

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία από της ιδρύσεώς της, το 1923, ακολούθησε μια σκληρή πολιτική άρνησης των Κούρδων, ακολουθώντας επί έναν ολόκληρο αιώνα πεισματικά μεθόδους φυσικής εξόντωσης πολιτισμικής αφομοίωσής τους. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι υπήρχαν περίοδοι που πλήρωνες πρόστιμο ανάλογα με τις κουρδικές λέξεις που τολμούσες να προφέρεις, δηλαδή, μια λέξη π.χ. 10 γρόσια, δέκα λέξεις 100 χρόνια, ενώ μέχρι και σήμερα απαγορεύονται σε πολλές περιπτώσεις τα κουρδικά ονόματα, ενώ δεν έχει παραχωρηθεί στα 25 εκατ. Κούρδων ούτε καν το δικαίωμα εκπαίδευσης στη μητρική τους γλώσσα.

Το τουρκικό κράτος ακολούθησε πολιτική καταστροφών και σφαγών κατά των Κούρδων, ειδικά μετά το 1984, χρονολογία έναρξης του ένοπλου αγώνα του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (ΡΚΚ). Από το 1984 μέχρι το 1999, χρονολογία σύλληψης του ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο τουρκικός στρατός και οι Αρχές Ασφαλείας έκαψαν 4.500 χωριά και ανάγκασαν σε εκπατρισμό εκατομμύρια Κούρδους, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στη Σμύρνη, στα Αδανα και αλλού.

Η πολιτική άρνησης των Κούρδων συνεχίστηκε αδιάλειπτα από το τουρκικό κράτος, μέχρι την εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ, που έδωσε την ευκαιρία στο Ισραήλ να ξεδιπλώσει τη στρατηγική του για την περιοχή.

Τότε η Τουρκία διαπίστωσε ότι σε στρατηγικό επίπεδο το Ισραήλ άρχισε να εργάζεται για την κατασκευή μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής με τον εαυτό του ως ηγεμόνα στο κέντρο της. Αυτή η ανάγνωση δεν βασιζόταν μόνο σε συμπεράσματα, αφού ο ίδιος ο Νετανιάχου το έχει δηλώσει δημόσια, και μάλιστα περισσότερες από μία φορές, κηρύσσοντας ανοιχτά τη φιλοδοξία του να επανασχεδιάσει τον χάρτη της Μέσης Ανατολής και να χτίσει μια νέα περιφερειακή τάξη. Η λογική αυτού του σχεδίου περνούσε αρχικά μέσα από τον μετασχηματισμό του Ιράν, που είχε ως στόχο το καθεστώς της Τεχεράνης και τους πληρεξουσίους του στην περιοχή. Εκεί η Τουρκία είδε ότι μετά το Ιράν θα ακολουθήσει η σειρά της.

Αυτός ήταν ο λόγος το τουρκικό κράτος, στρατός και κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι η «αχίλλειος πτέρνα» της Αγκυρας είναι οι Κούρδοι και ότι από εκεί θα επιχειρούσε να αρχίσει το Ισραήλ το «ξήλωμα» της Τουρκίας, άρχισε να εξετάζει το ενδεχόμενο ριζικής αλλαγής πολιτικής στο Κουρδικό.

Ετσι ερμηνεύεται η στροφή του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, που είναι ο εκπρόσωπος του βαθέος κράτους και ο εξισορροπητικός παράγοντας στο πολιτικό σύστημα, ο οποίος στις 22 Οκτωβρίου 2024, στην ομιλία του στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), κάλεσε τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος είναι από το 1999 στη φυλακή και ήταν επί δεκαετία σε απόλυτη απομόνωση, να έρθει στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας και να μιλήσει στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος DEM, που εκπροσωπεί κυρίως του Κούρδους.

Οι ΗΠΑ του Trump εναντίον ολόκληρου του πλανήτη

5 Αυγούστου 2026

από Βασίλης Βιλιάρδος

Ποιοι είναι οι στόχοι της υπερδύναμης που πολεμάει σήμερα εναντίον της Ρωσίας, μέσω του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας, καθώς επίσης εναντίον του Ιράν μαζί με το Ισραήλ, με την Κίνα στον ορίζοντα; 

Πριν από όλα, ο έλεγχος των τιμών του πετρελαίου και της πληρωμής του σε δολάρια – ενώ αμέσως μετά η αναβίωση της τεχνολογικής τους κυριαρχίας, ο έλεγχος των διεθνών μεταφορικών και ενεργειακών διαδρόμων στη στεριά και στη θάλασσα, η αποκατάσταση της οικονομικής τους κυριαρχίας με το δολάριο και η διατήρηση του μονοπωλίου του χρηματοπιστωτικού συστήματος του χρέους.

 Θα τα καταφέρουν, όταν η οικονομία τους έχει τόσα προβλήματα, ενώ ο μόνος δείκτης οικονομικής υγείας τους είναι ο χρηματιστηριακός; 

Από τον οποίο όμως θησαυρίζει μόνο το 1% του πληθυσμού τους; 

Μπορεί να αποφευχθεί τελικά ένα χρηματιστηριακό κραχ που καθυστερεί ήδη για τόσα πολλά χρόνια; Μία παγκόσμια κρίση, πολύ χειρότερη από αυτήν του 2008, αφού οι πάντες στη Δύση είναι πια υπερχρεωμένοι; 

Κανένας δεν μπορεί να απαντήσει υπεύθυνα για όλα αυτά ή να «μετρήσει» το μέγεθος των συνεπειών τους – ούτε φυσικά να προβλέψει ποια σπίθα θα ήταν ικανή για να ξεκινήσει μία πυρκαγιά, η οποία όμως θα κατέστρεφε σίγουρα τα πάντα στο πέρασμα της.

Ανάλυση

Τα τελευταία χρόνια, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/8, βιώνουμε έναν υπερπληθωρισμό άνευ προηγουμένου – ο οποίος όμως δεν αφορά τόσο τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών που αυξήθηκαν για πρώτη φορά μετά την πανδημία, όσο τα πάγια περιουσιακά στοιχεία, όπως οι μετοχές και τα ακίνητα.

Γιατί συνέβη; Προφανώς επειδή όλο και περισσότερα χρήματα οδηγούνται στο 1% του πληθυσμού, ενώ τα εισοδήματα του 99% παραμένουν σχεδόν στάσιμα – όπως φαίνεται στο γράφημα που αφορά μεν τις ΗΠΑ, αλλά κάτι ανάλογο συμβαίνει σε ολόκληρη τη Δύση.

Screenshot

Αυτό το 1% του πληθυσμού, δεν καταναλώνει πολύ περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες από το μέσο άτομο – οπότε λογικά δεν επηρεάζει τη ζήτηση και τις τιμές τους, ενώ κατευθύνει τον πλούτο του στις χρηματιστηριακές και λοιπές αγορές. Έτσι έχει δημιουργηθεί στη Δύση μία φούσκα τεραστίων διαστάσεων, η οποία όμως δεν είναι εύκολο να σπάσει, όπως οι υπόλοιπες στο παρελθόν – αφού κατευθύνεται από το 1% που αφενός μεν την ελέγχει, αφετέρου δεν έχει άλλη ανάλογη λύση για την τοποθέτηση των χρημάτων του.

Σε σχέση τώρα με τις τιμές, με τον πληθωρισμό δηλαδή που αφορά τον κανονικό κόσμο, αυξήθηκε έντονα μετά το ξέσπασμα του πολέμου της Ουκρανίας, λόγω της ανόδου των τιμών των καυσίμων – ενώ είχε προηγηθεί το πρόβλημα των δικτύων διανομής που προκάλεσε η πανδημία. Εδώ επρόκειτο ξεκάθαρα για έναν πληθωρισμό προσφοράς (ανάλυση) – ο οποίος συνήθως δεν έχει διαρκή επακόλουθα, αλλά «εφάπαξ».

Ακριβώς για το λόγο αυτό, ήταν λάθος η προσπάθεια καταπολέμησης του μέσω της αύξησης των βασικών επιτοκίων από τις κεντρικές τράπεζες – επειδή τον τροφοδότησε, αντί να τον ανασχέσει.

Ακολούθησε όμως ένας ακόμη πόλεμος εναντίον του Ιράν – ο οποίος προκάλεσε μία δεύτερη κρίση που είναι μεν σοβαρή, αλλά όχι όσο η Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή αυτή του 2008. Η βασική αιτία έχει να κάνει απόλυτα με το γεγονός ότι, σε αντίθεση με τη Μεγάλη Ύφεση, σήμερα έχουμε ένα άλλο κέντρο παγκόσμιας ανάπτυξης, εκτός από τις καπιταλιστικές οικονομίες: την Κίνα.

Το πολιτικό αδιέξοδο και ο πολιτικός φορέας που λείπει .

"...Δυστυχώς οι αιτίες  του προβλήματος   της χώρας παραμένουν   επιθετικά σαφείς: Η γεωπολιτική υποτέλεια στη Δύση μας στερεί την ανεξαρτησία και τη συλλογική αξιοπρέπεια και  η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο εκμηδενίζει το status των λαϊκών στρωμάτων, τα οποία  θεωρεί αναλώσιμα. 

Αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα της χώρας θα τα βρίσκουμε μπροστά μας  όσα έξυπνα ή λιγότερο έξυπνα  επιχειρήματα και να βρούμε για να τα παρακάμψουμε..."

Το αδιέξοδο με το υπάρχον πολιτικό σύστημα  έχει γίνει προφανές  γι' αυτό και νέα κόμματα δημιουργούνται ή εξαγγέλλονται  και προτάσεις  για πολιτικά σχέδια διακινούνται στο δημόσιο λόγο. 

Ο καθηγητής  Γιάννης Ιωαννίδης  είπε πρόσφατα,  στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, ότι μας κυβερνάει μια «αχρηστοκρατία». Αναρωτιέμαι αν αυτό είναι το κρίσιμο χαρακτηριστικό του σημερινού κυβερνητικού μπλοκ; Ότι  είναι άχρηστοι, ανίκανοι, ψεύτες κοκ;  Αν  ήταν  χρήσιμοι, ανιδιοτελείς, ειλικρινείς, μορφωμένοι, δραστήριοι αλλά και πάλι προωθητές των ευρωατλαντικών  συμφερόντων στη χώρα, τότε θα ήμασταν καλά; 

Άλλος πρότεινε να μας κυβερνούν αυτοί πού έχουν «ανεξάρτητη επιστημονική εγκυρότητα». Δηλαδή υπάρχει πολιτικά ουδέτερη επιστήμη και επιστήμονες; Η επιστήμη μπορεί να είναι ανεξάρτητη από τα ταξικά συμφέροντα;  Η επιστήμη μπορεί να υπηρετεί ταυτόχρονα και τον  υποτελή και τα αφεντικά του;  Ποιος άραγε καθορίζει το πλαίσιο λειτουργίας των πανεπιστημίων, της έρευνας, της κυκλοφορίας της γνώσης; Το να έχεις διαπρέψει  σε κάποιο αμερικάνικο Πανεπιστήμιο εγγυάται ότι θα διαπρέψεις και στην υποστήριξη  των λαϊκών στρωμάτων;  ότι θα εργαστείς για την ανεξαρτησία της χώρας; 

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας Αντώνης  Ανδρουλιδάκης μας προτείνει «χώρους σύγκλισης ανάμεσα στην εμπειρική γνώση, την επιστημονική ανάλυση, το συλλογικό ψυχικό βίωμα και τη δημοκρατική πράξη». Επιπλέον  να διαχειριστούμε σωστά «το ψυχικό μας τραύμα». Ωραία όλα αυτά να τα κάνουμε - αλλά για να υπηρετήσουν ποιο πολιτικό πρόγραμμα; Δεν πρέπει να περιγράφεται; Ή απλά προτείνεται μια μεθοδολογία που δουλεύει για κάθε πολιτικό πρόγραμμα; - π.χ. και για τη συνέχιση της υποτέλειας και για την ανεξαρτησία μας;    Και τελικά τί να κάνουμε; Να αγωνιστούμε για να διώξουμε αυτούς που μας επέβαλαν μνημόνια και υποτέλεια ή να δηλώσουμε  ψυχικά πάσχοντες  που θέλουμε θεραπεία; «αυτοβελτίωση»  ή απελευθέρωση;

Η Μαρία  Καρυστιανού  ίδρυσε  πολιτικό φορέα με στόχο αποκλειστικά «Δικαιοσύνη για τα παιδιά μας» «Ειδικό Δικαστήριο για να πληρώσουν οι ένοχοι» «κατάργηση του νόμου περί ευθύνης υπουργών». Αυτά τα συνθήματα μπορεί της φαίνονται αρκετά για μαζική άγρα ψήφων , συγκροτούν όμως πολιτικό πρόγραμμα; Η ίδια βέβαια γνωρίζει ή  θα έπρεπε να γνωρίζει, αφού επιδιώκει να μας κυβερνήσει, ότι η δικαιοσύνη είναι μια κρατική λειτουργία που υπάγεται στο ίδιο σάπιο και υποτελές κρατικό σύστημα, διορίζεται από το υπουργικό συμβούλιο και υπακούει στη νομοθεσία της Ευρωπαϊκής Ενωσης και στις υπαγορεύσεις των υπερατλαντικών πατρώνων που νομοθετούνται άμεσα από την αμερικανόδουλη κυβέρνηση. 

Καλά κέρδη στις Τράπεζες και καλά ξεμπερδέματα σε μας τους υπόλοιπους...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Κέρδη 2,5 δισ. ευρώ κατέγραψαν οι τέσσερις συστημικές τράπεζες στο πρώτο εξάμηνο του 2026, όπως ανακοινώθηκε χθες. 

Το ερώτημα είναι ποια προνόμια καθιστούν δυνατή αυτή την τεράστια κερδοφορία; 

1. Οι ελληνικές τράπεζες διασώθηκαν επανειλημμένα με δημόσιους πόρους, εξακολουθούν να στηρίζονται στον μηχανισμό του αναβαλλόμενου φόρου, έχουν πρόσβαση στη ρευστότητα της ΕΚΤ, προστατεύονται ως συστημικά ιδρύματα. 

Όταν όμως επιστρέφουν στην υψηλή κερδοφορία, τα κέρδη ανήκουν αποκλειστικά στους μετόχους.

Το κράτος αναλαμβάνει τον κίνδυνο, η αγορά εισπράττει την απόδοση. Αυτό είναι προνόμιο που ελάχιστοι άλλοι κλάδοι διαθέτουν.

2. Οι τράπεζες έχουν αποκτήσει δικαίωμα φορολογικής εξαίρεσης

Η ύπαρξη περίπου 13 δισ. ευρώ αναβαλλόμενων φορολογικών απαιτήσεων σημαίνει ουσιαστικά ότι το Δημόσιο παραμένει ο τελικός εγγυητής ενός μεγάλου μέρους της κεφαλαιακής τους επάρκειας.

Σε οποιονδήποτε άλλο στρατηγικό κλάδο, μια τέτοια κρατική έκθεση θα συνοδευόταν από αυξημένο δημόσιο έλεγχο. Εδώ; 

3. Εχει δημιουργηθεί ένα ολόκληρο "ιδιωτικό κράτος" γύρω από τις τράπεζες. Δεν υπάρχουν πλέον μόνον αυτές. Υπάρχουν servicers, funds, εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, εταιρείες πληρωμών, Cashflex, εξωτερικοί πάροχοι ΑΤΜ, εταιρείες είσπραξης. 

Δηλαδή έχει δημιουργηθεί ένα παράλληλο οικοσύστημα ιδιωτικής εξουσίας, το οποίο ασκεί πράξεις απέναντι στους πολίτες, διαχειρίζεται προσωπικά δεδομένα, εκτελεί πλειστηριασμούς, επιβάλλει χρεώσεις και όλα αυτά χωρίς να υπόκειται στον ίδιο δημόσιο έλεγχο που παραδοσιακά ασκούνταν στις τράπεζες.

Το τραπεζικό σύστημα επεκτείνει έτσι την ισχύ του πέρα από τον ίδιο τον τραπεζικό οργανισμό καθαυτόν.

Το κόλπο παραπλάνησης για το καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο

07/08/2026

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Ο Σταύρος Λυγερός για τις εξελίξεις με το project της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου.

🔥 ΚΑΙΓΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ… Ή ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ;

Του Βασίλη Λύκου

Κάθε καλοκαίρι η ίδια παράσταση.

Το δάσος καίγεται.

Το χωριό εκκενώνεται.

Ο αγρότης μετράει τις στάχτες.

Ο κτηνοτρόφος θάβει το κοπάδι του.

Οι υπουργοί μιλούν για την «πρωτοφανή κλιματική κρίση».

Τα τηλεοπτικά παράθυρα γεμίζουν με χάρτες και θερμοκρασίες.

Και κάπως έτσι κλείνει η συζήτηση.

Ή μάλλον… κάπως έτσι δεν ανοίγει ποτέ η πραγματική συζήτηση.

Η κλιματική αλλαγή είναι πραγματικότητα. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν το αμφισβητεί. Όμως υπήρχε πάντα σε όλο το ρου της ιστορίας της ανθρωπότητας. Γιατί το κλίμα δεν είναι μετεωρολογική πρόβλεψη, δεν πρόγνωση καιρού αλλά είναι ένα ζωντανό, δυναμικό σύστημα ηλικίας τουλάχιστον 4.6 δις ετών.

🔥 Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά...

Η ενεργειακή μετάβαση απαιτεί χώρο.

Πολύ χώρο.

Βουνά.

Κορυφογραμμές.

Δρόμους.

Υποσταθμούς.

Γραμμές μεταφοράς.

Συνοδά έργα.

6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης, η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς: - Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

 

 6 Αυγούστου, η συγκλονιστική γιορτή της Μεταμόρφωσης,

η οποία ρίχνει φως σε δύο θρησκευτικούς πειρασμούς:

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου

1) Πειρασμός πρώτος: Οι πιστοί να αποσυρθούν από τη λάσπη και τα ζόρικα της ιστορίας, και να αγκυροβολήσουν (να «αναπαυτούν») σε κάποια υπέροχη θεοτική εμπειρία.

2) Πειρασμός δεύτερος: Οι πιστοί να εισέλθουν στην ιστορία και στον δημόσιο βίο, αλλά ως κατακτητές που ονειρεύονται να καθυποτάξουν τον κόσμο.

Στην ευαγγελική αφήγηση της Μεταμόρφωσης, ο Χριστός πήρε μαζί του τρεις μαθητές, ανέβηκαν σε μια βουνοκορφή κι εκεί τους φανέρωσε τον πλήρη εαυτό του – την θεανθρωπότητά του. Μέσα στο αποκαλυπτικό φως ένας από τους μαθητές –ο Πέτρος– εκστασιασμένος, ζήτησε από τον Χριστό να μείνουν εκεί για πάντα...

Πολλοί κήρυκες λοιπόν επαινούν τον Πέτρο ως παράδειγμα προς μίμηση και παροτρύνουν τους εκκλησιαζόμενους να τον μιμηθούν – να επιθυμήσουν δηλαδή να μείνουν «εκεί» για πάντα.

Έλα όμως που άλλα πράγματα μας λέει το ευαγγέλιο και η υμνολογία! Τον Πέτρο τον παρουσιάζουν ως παράδειγμα προς αποφυγή, ως υποκύπτοντα στον πειρασμό της δικής του τακτοποίησης, ερήμην του κόσμου! Ο Χριστός λοιπόν απάντησε στο αίτημα του Πέτρου (απέρριψε το αίτημα του Πέτρου) με σιωπή και με π ρ ά ξ η: Κατέβηκε από το βουνό της θεοτικής εμπειρίας για να συνεχίσει την πορεία του με τους τεθραυσμένους της ιστορίας. Μόλις κατέβηκε συνάντησε –λέει το ευαγγέλιο– και συνέδραμε δυστυχισμένους που ζητούσαν γλυτωμό.

Η πορεία του Χριστού κοντολογίς δεν είναι περαντζάδα λαμέ celebrity, ούτε επέλαση ενός σταυροφόρου θρησκευόμενου. Είναι η πορεία συν-οδοιπόρου σ υ μ- π ά σ χ ο ν τ ο ς και ε λ ε υ θ ε ρ ω τ ή : έχει μέσα την σταύρωσή του και θα φτάσει στην ανάστασή του, η οποία δηλώνει το ακόμα παραπέρα: την μελλοντική Ανάσταση, την μεταμόρφωση όλου του κόσμου, την τελική νίκη της Ζωής, την τελική θανάτωση όλων των θανάτων. Με τη Μεταμόρφωση / με την φανέρωσή του ο Χριστός φανέρωσε το μέλλον.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ 1

Περί της ασυμβατότητας του κοινωνικού κράτους και της μαζικής μετανάστευσης

Rolf Peter Sieferle

Ο Rolf Peter Sieferle (1949–2016) ήταν Γερμανός ιστορικός και κοινωνικός επιστήμονας. Σπούδασε ιστορία, πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία και από το 2005 έως το 2012 διετέλεσε καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του St. Gallen.

Το σημαντικότερο επιστημονικό πεδίο του ήταν η ιστορία της εκβιομηχάνισης και του περιβάλλοντος. Μελέτησε ιδίως τη μετάβαση από τις παραδοσιακές κοινωνίες, οι οποίες στηρίζονταν στη βιομάζα και στην ηλιακή ενέργεια, στις βιομηχανικές κοινωνίες των ορυκτών καυσίμων. Για τον λόγο αυτό θεωρείται ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους της ενεργειακής προσέγγισης στην περιβαλλοντική ιστορία.

Στα γνωστότερα έργα του συγκαταλέγονται:

Der unterirdische Wald — για την ενεργειακή βάση της Βιομηχανικής Επανάστασης.
Epochenwechsel — μια συνολική ερμηνεία των ιστορικών και πολιτικών μεταβολών στα τέλη του 20ού αιώνα.
Rückblick auf die Natur — για την ιστορία της σχέσης ανθρώπου και περιβάλλοντος.
Τα μεταθανάτια Das Migrationsproblem και Finis Germania.

Η σκέψη του χαρακτηρίζεται από μακροϊστορική και συστημική προσέγγιση: εξετάζει μαζί την οικονομία, τη δημογραφία, την ενέργεια, τους θεσμούς και τις πολιτικές ιδέες. Στο Μεταναστευτικό πρόβλημα επιχειρεί να εξηγήσει τη μετανάστευση όχι πρωτίστως ηθικά, αλλά με δημογραφικούς, οικονομικούς και κοινωνιολογικούς όρους.

Τα ύστερα πολιτικά του κείμενα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Ιδίως το μεταθανάτιο Finis Germania επικρίθηκε ευρέως για τον τρόπο με τον οποίο πραγματεύεται τη γερμανική μνήμη, τον εθνικοσοσιαλισμό και το Ολοκαύτωμα, ενώ άλλοι σχολιαστές υποστήριξαν ότι η δημόσια συζήτηση γύρω από το έργο υπήρξε υπερβολικά πολωμένη.

Εκδόσεις ManuScriptum 2016

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ RAIMUND TH. KOLB
ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗΣ
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΥ

Η υποχώρηση της προσόδου που απορρέει από την ιδιότητα του πολίτη
Το τέλος του κοινωνικού κράτους
Η ορθολογικότητα της διαμαρτυρίας κατά της μετανάστευσης

ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗΣ

Το αφήγημα των προσφύγων
Το δημογραφικό αφήγημα
Το αφήγημα της αγοράς εργασίας και της έλλειψης ειδικευμένου εργατικού δυναμικού
Το πολυπολιτισμικό αφήγημα: καινοτομία
Το πολυπολιτισμικό αφήγημα: πολυχρωμία και περιπέτεια

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΔΡΩΝΤΩΝ

Η ηθική της πεποίθησης και οι συνέπειες
a) Εμπειρική ηθική και κανονιστική ηθική
b) Η θρησκεία της ισότητας
c) Η πολιτική της εξαφάνισης
Δημοκρατία ή τεχνοκρατία
Κράτος δικαίου ή πολυμερής κοινωνία

Η ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όταν, κατά τους θερινούς μήνες του 2016, ο Rolf Peter Sieferle έστελνε τμηματικά στους φίλους του, στο πλαίσιο μιας εντατικής αλληλογραφίας, τις απόψεις του σχετικά με την τρέχουσα μεταναστευτική κρίση, προκειμένου να τις σχολιάσουν και να τις συζητήσουν, κανείς μας δεν μπορούσε να υποψιαστεί ότι από αυτές επρόκειτο σύντομα να προκύψει η τελευταία του μελέτη για την κατάσταση και το μέλλον του έθνους μας.

Τότε, τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν μια καγκελάριος, καθοδηγούμενη από μια υψηλόφρονα ηθική της πεποίθησης, εξήγγειλε, in fraudem legis, μια χωρίς όρια κουλτούρα υποδοχής για τους «πρόσφυγες» και, κατά το πρώτο κύμα, ξεχύθηκαν στη χώρα μας πολύ περισσότεροι από ένα εκατομμύριο μετανάστες, στην πλειονότητά τους ανεκπαίδευτοι νεαροί μουσουλμάνοι με ελάχιστη ή καθόλου γνώση ανάγνωσης και γραφής, όλα αυτά πρέπει να του φάνηκαν σαν ένα γνώριμο μεταναστευτικό σενάριο που εκτυλισσόταν σε ταχεία προβολή. Η πολιτικομιντιακή προπαγάνδα, η οποία τέθηκε συγχρόνως μαζικά σε κίνηση και ήταν συντεθειμένη από ψευδογεγονότα, παραπλανητικές εικόνες pars pro toto με μεμονωμένες μητέρες και παιδιά που αξίωναν τη συμπόνια, προκατασκευασμένες στατιστικές και μια συνολικά ελλιπή δημοσιογραφική κάλυψη, αποσκοπούσε να δημιουργήσει στον πληθυσμό την ψευδαίσθηση ότι η πολιτική εξουσία είχε ανά πάσα στιγμή την κατάσταση υπό έλεγχο και υπηρετούσε, προς το συμφέρον της Γερμανίας, ένα μεγάλο ανθρωπιστικό έργο. Οι διάφορες όψεις της αυθάδειας των αρχών και των μέσων ενημέρωσης που μπορούσε κανείς να παρατηρήσει, προπάντων δε οι δημαγωγικοί ακροβατισμοί, κατέστησαν ένα από τα μόνιμα θέματα των συζητήσεών μας.

Ήδη στο κριτικό απέναντι στην εποχή του opus magnum με τίτλο Αλλαγή εποχής – Οι Γερμανοί στο κατώφλι του 21ου αιώνα (Epochenwechsel – Die Deutschen an der Schwelle zum 21. Jahrhundert, Propyläen, 1994), ένα έργο σχεδόν προφητικό, ο Rolf Peter Sieferle περιέγραφε το «εθνικό κράτος σε θέση άμυνας», του οποίου η ύπαρξη απειλούνταν άμεσα από τις δυνάμεις της «οικονομικής καθολίκευσης» και του «ανθρωπιστικού οικουμενισμού», ως από μια παγκοσμιοποιητική Σκύλλα και Χάρυβδη. Οι συνέπειες της μαζικής μετανάστευσης για την Ευρώπη και τη Γερμανία, οι οποίες διαγράφονταν μέσα από την παρούσα οξεία κρίση, καθώς και οι συνέπειές της για την αυτόχθονη κοινωνία τους και για τα κατάλοιπα της ταυτοτικής τους κουλτούρας, τον παρακίνησαν να ασχοληθεί εκ νέου και διεξοδικά με το θέμα.

Η Παγκόσμια Διαρθρωτική Κρίση του Κεφαλαίου

από τον Τζον Μπέλαμι Φόστερ

• Τόμος 78, Τεύχος 03 (Ιούλιος-Αύγουστος 2026) Monthly Review 

«Το είδωλο του μονοπωλίου» του Paul Krafft, από το βιβλίο του WS Harris, Κεφάλαιο και Εργασία (1907).

Πιστεύω ότι δεν μας έχει δοθεί να μιλάμε με όρους μελλοντικών αιώνων... δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο. Η πρόκληση είναι να σώσουμε τις συνθήκες ζωής σε αυτόν τον πλανήτη, να σώσουμε το ανθρώπινο είδος, να αλλάξουμε την πορεία της ιστορίας, να αλλάξουμε τον κόσμο.

— Ούγκο Τσάβες 1

Η έννοια της «παγκόσμιας δομικής κρίσης του κεφαλαίου» που ορίζει την εποχή μας εισήχθη για πρώτη φορά από τον István Mészáros στην τρίτη έκδοση του βιβλίου του «Marx's Theory of Alienation» το 1971, και στη διάλεξή του στη μνήμη του Isaac Deutscher με τίτλο «Η αναγκαιότητα του κοινωνικού ελέγχου» την ίδια χρονιά. 2 Το 1995 στο βιβλίο του «Πέρα από το Κεφάλαιο », ο Mészáros διέκρινε την αναδυόμενη, εποχική δομική κρίση του κεφαλαίου από τις κυκλικές και συγκυριακές κρίσεις που αποτελούν « τον φυσικό τρόπο ύπαρξης του κεφαλαίου». Η σημερινή δομική κρίση, εξήγησε, έχει τέσσερα χαρακτηριστικά που τη διακρίνουν ιστορικά, εστιάζοντας εδώ κυρίως στις οικονομικές της διαστάσεις:Ο χαρακτήρας του είναι καθολικός , αντί να περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο τομέα (για παράδειγμα, οικονομικό ή εμπορικό, ή να επηρεάζει αυτόν ή εκείνον τον συγκεκριμένο κλάδο παραγωγής, ή να εφαρμόζεται σε αυτόν και όχι σε εκείνον τον τύπο εργασίας, με το συγκεκριμένο εύρος δεξιοτήτων και βαθμών παραγωγικότητας, και ούτω καθεξής).
Το πεδίο εφαρμογής του είναι πραγματικά παγκόσμιο (με την πιο απειλητικά κυριολεκτική έννοια του όρου), αντί να περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο σύνολο χωρών (όπως όλες οι μεγάλες κρίσεις στο παρελθόν).

Η χρονική του κλίμακα είναι εκτεταμένη, συνεχής —αν θέλετε: μόνιμη— και όχι περιορισμένη και κυκλική , όπως συνέβη να είναι όλες οι προηγούμενες κρίσεις του κεφαλαίου.
Ο τρόπος εκδίπλωσής του θα μπορούσε να ονομαστεί έρπουσα —σε αντίθεση με τις πιο θεαματικές και δραματικές εκρήξεις και καταρρεύσεις του παρελθόντος— προσθέτοντας παράλληλα την προϋπόθεση ότι ακόμη και οι πιο σφοδροί και βίαιοι σπασμοί δεν μπορούν να αποκλειστούν όσον αφορά το μέλλον: δηλαδή, όταν ο πολύπλοκος μηχανισμός που τώρα ασχολείται ενεργά με τη «διαχείριση κρίσεων» και με την λίγο-πολύ προσωρινή «εκτόπιση» των αυξανόμενων αντιφάσεων εξαντληθεί. 3

Αναζήτηση σανίδας σωτηρίας για το Κυπριακό

Μόνο η αφύπνιση του λαού, αν ενημερωθεί για τις συγκλίσεις των συνομιλιών και αντιληφθεί τον θανάσιμο κίνδυνο, δυνατόν να αναγκάσει την Κυβέρνησή μας να αλλάξει πολιτική στο Κυπριακό

Κυριακη 02 Αυγ 2026

Φοίβος Κλόκκαρης

Ηκινητικότητα που υπάρχει σήμερα, για να πραγματοποιηθεί πενταμερής διάσκεψη με στόχο την επανέναρξη συνομιλιών για λύση του κυπριακού προβλήματος, μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία, γιατί τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί είναι εξαιρετικά αρνητικά για την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ).

Ουσιαστικά βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο στρατηγικό αδιέξοδο, αφού οι δύο λύσεις που υπάρχουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων είναι τουρκικών όρων. Η υποστηριζόμενη από την ΚΔ λύση ΔΔΟ (συγκαλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών) και η υποστηριζόμενη από την Τουρκία λύση δύο κρατών (συνομοσπονδία δύο κρατών). 

Οι δύο λύσεις δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους. Εξυπηρετούν και οι δύο τον στρατηγικό στόχο της Τουρκίας, να καταλυθεί το κράτος της ΚΔ και να επεκταθεί ο έλεγχος της Τουρκίας σε όλη την Κύπρο. Είναι ωσάν να βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες έτοιμες να περιστραφούν και να μας συνθλίψουν. Οδηγηθήκαμε σε αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο επειδή οι κυβερνήσεις μας διέπραξαν σοβαρά λάθη στη διαχείριση του Κυπριακού: (1) Δεν σεβάστηκαν την ετυμηγορία του λαού που απέρριψε τη λύση ΔΔΟ στο δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004, (2) δεν ενημερώνουν τον λαό για τις συγκλίσεις των συνομιλιών (βασικά οι δικές μας υποχωρήσεις), που είναι γνωστές στην Τουρκία και Βρετανία, (3) τρέφουν αυταπάτες, που καλλιεργούν και στον λαό, ότι η ΔΔΟ συγκροτεί κανονικό δημοκρατικό κράτος, (4) δεν έθεσαν ως βάση των συνομιλιών, το Πρωτόκολλο 10 ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ ως ενιαίο κράτος και την Αντιδήλωση της 21/9 του 2005, όπως αναλυτικά περιγράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Σημερινή», στις 19/7/2026, ο Δρ Γιάννος Χαραλαμπίδης.

Το σκάνδαλο των τραπεζών και της ΔΕΗ

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Μακράν το μεγαλύτερο σκάνδαλο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είναι το ξεπούλημα των 4 συστημικών τραπεζών - τις οποίες ξεπούλησε με ένα ποσόν της τάξης των 3,5 δις € συνολικά, οπότε με ζημία περί τα 42,5 δις €, ενώ σήμερα κοστίζουν (=χρηματιστηριακή αξία) 53,52 δις €!

Δηλαδή η Alpha Bank 10,17 δις €, η ΕΤΕ 14,79 δις €, η Πειραιώς 12,42 δις € και η Eurobank 16,14 δις € - γεγονός που σημαίνει ότι, το κράτος έχει χάσει έως σήμερα 50,02 δις € από τη χαμηλή τιμή πώλησης, συν τους φόρους που τελικά θα διαμορφωθούν πάνω από 20 δις € λόγω του αναβαλλόμενου, συν τα καθαρά κέρδη περί τα 17 δις € των τελευταίων 4 ετών, συν τα μελλοντικά (2,513 δις € καθαρά κέρδη μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2026)!

Συνολικά λοιπόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη χάρισε περί τα 89,5 δις € στους νέους ξένους μετόχους των συστημικών τραπεζών που τις εξαγόρασαν σε εξευτελιστικές τιμές - οι οποίοι έχουν ήδη «εξάγει» μερίσματα κλπ. της τάξης των 4,7 δις € στις χώρες τους.

Δεν είχε καν την υπευθυνότητα η ΝΔ να ζητήσει ως αντάλλαγμα τουλάχιστον τα ενυπόθηκα κόκκινα δάνεια της κρίσης, στην τιμή που τα ξεπούλησαν στα funds, συν κάποιο μικρό κέρδος - για να διευκολύνει τους δύστυχους δανειολήπτες και να μη χαθούν τόσα σπίτια, αυξάνοντας τα ενοίκια. Ούτε να διατηρήσει στην κατοχή του κράτους έστω μία συστημική τράπεζα, τη Εθνική, για να ελέγχει το τραπεζικό καρτέλ - έτσι ώστε να μην αισχροκερδεί!

Χάρισε 89,5 δις € δηλαδή μόνο στις τράπεζες χωρίς κανένα αντάλλαγμα και έχει το θράσος να μας ρωτάει πού θα βρούμε τα χρήματα, για τις παροχές σε εργαζομένους και συνταξιούχους ή για όποιες άλλες  - ενώ αντί να ασχολούνται τα κόμματα και τα ΜΜΕ με το τεράστιο αυτό σκάνδαλο, ασχολούνται με τα γυαλιά του Α. Γεωργιάδη!

Από την παράνομη είσοδο στη μαζική εισβολή μεταναστών

05/08/2026

EPA/Reduan Dris BEST QUALITY AVAILABLE

ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ

Η Θέουτα και η Μελίγια είναι παράλιες πόλεις απέναντι στο Γιβραλτάρ με πληθυσμό ισπανικής καταγωγής και αποτελούν τους δύο τελευταίους ισπανικούς θύλακες στη Βόρεια Αφρική, που συνορεύουν με το Μαρόκο, αποτελούν δε αυτόνομες περιοχές της Ισπανίας και συνεπώς έδαφος της ΕΕ, όπου ισχύουν όλοι οι κοινοτικοί κανόνες και η Συνθήκη Σένγκεν, που επιτρέπει την ελεύθερη διακίνηση για τους πολίτες των κρατών μελών.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Ισπανίας με πρόσφατη Aπόφαση έκρινε, ότι οι μετανάστες που αναχαιτίζονται στη θάλασσα ενώ επιχειρούν να εισέλθουν στις παραπάνω περιοχές δεν μπορούν να επιστραφούν στη χώρα εξόδου, με συνοπτική απόρριψη της αίτησης ασύλου στη χώρα τους.

Σε μια μέρα (30/7) 60.000 παράτυποι μετανάστες εισήλθαν στη Θέουτα από τη θάλασσα με σκάφη, κολυμπώντας ή από τη παραλία υπερπηδώντας τον κυματοθραύστη, ενώ η μικρή αστυνομική δύναμη δεν μπόρεσε να σταματήσει την εισβολή, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι δομές και να δημιουργηθούν προβλήματα στη διαμονή, διατροφή και δημόσια ασφάλεια…

Κατόπιν αντίδρασης της ισπανικής κυβέρνησης 48.000 επιστρέψανε στο Μαρόκο, ενώ υπάρχουν χιλιάδες ασυνόδευτοι ανήλικοι, τους οποίους λόγω νομικού κενού η Ισπανία δεν μπορεί να τους στείλει πίσω και θα τους μεταφέρει στην ενδοχώρα σε ειδικά κέντρα υποδοχής. Κατά πληροφορίες υπάρχουν 72 νεκροί μετανάστες στη θάλασσα.

Σαφώς η εισβολή στη Θέουτα δεν ήταν αυθόρμητη, αλλά έγινε κατόπιν προετοιμασίας και συντονισμού με τη χρήση διαδικτύου από διάφορα σκοτεινά κέντρα, οργανισμούς, ΜΚΟ και δουλεμπόρους, που είχαν πληροφόρηση για το (από τη παραπάνω απόφαση) νομικό κενό ελέγχου για την από τη θάλασσα εισβολή των παράτυπων μεταναστών σε κοινοτικό έδαφος.

ΟΤΑΝ " ΞΕΤΙΝΑΖΕΙ" ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ,.ΤΟΤΕ ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ?

 

Άρθρο για το "εξαγωγικό θαύμα" της ελληνικής οικονομίας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, από τον Γιάννη Μαρίνο, πρώην ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας

Jul 26, 2026 

"Για χρόνια η κυβερνητική προπαγάνδα μας βομβαρδίζει με διθυράμβους για το «εξαγωγικό θαύμα» της ελληνικής οικονομίας. Μας λένε ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις κατακτούν τις διεθνείς αγορές, ότι τα προϊόντα μας γίνονται ολοένα πιο ανταγωνιστικά και ότι αυτό αποτελεί απόδειξη της επιτυχίας του οικονομικού μοντέλου που ακολουθείται.

Μόνο που πίσω από αυτό το «θαύμα» κρύβεται μια εξαιρετικά δυσάρεστη πραγματικότητα: τον λογαριασμό τον πληρώνει ο ελληνικός λαός.

Το επισημαίνει με τρόπο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί… «αντικυβερνητικός» ο πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιάννης Μαρίνος, γράφοντας στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Τα στοιχεία που παραθέτει είναι αποκαλυπτικά.

Η Ελλάδα εμφανίζει σταθερά υψηλότερο πληθωρισμό από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τον Μάιο ο εναρμονισμένος δείκτης τιμών έφτασε το 4,9%, έναντι 3,2% στην ευρωζώνη. Ακόμη πιο εντυπωσιακές είναι οι διαφορές στα τρόφιμα:

➤ το κρέας αυξήθηκε στην Ελλάδα κατά 12,8%, όταν στην ευρωζώνη κατά 6,7%,

➤ το φρέσκο γάλα αυξήθηκε 4,4%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκε κατά 1,7%,

➤ τα τυριά αυξήθηκαν 3,5%, ενώ στην ευρωζώνη μειώθηκαν κατά 1%,

➤ τα εσπεριδοειδή εκτινάχθηκαν κατά 18% στην Ελλάδα, έναντι 7,5% στην ευρωζώνη,

➤ακόμη και η σοκολάτα αυξήθηκε περισσότερο στην Ελλάδα (7,7%) απ’ ό,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη (5,7%).

Και σαν να μην έφταναν αυτά, η ίδια η Καθημερινή δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες μια ακόμη πιο αποκαλυπτική έρευνα.

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ, ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΑ

(Από τον τοίχο του ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ -reloaded)

Τον Ιούνιο του 2018 (επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ), όπως έγραφε ο ΒΗΜΑτοδότης, ένας μυστηριώδης κύριος με καπελάκι τύπου Παναμά έφτασε με ένα θηριώδες τζιπ στη Βουλή για να συναντήσει έναν και μόνο πολιτικό. 

Αυτός δεν ήταν άλλος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ ο μυστηριώδης κύριος ήταν ο πλουσιότερος Τούρκος επιχειρηματίας Ραχμί Κοτς, ο όμιλος του οποίου ανήκει στο κλαμπ των 50 πιο ισχυρών στον πλανήτη. 

Αν και το τι πραγματικά ειπώθηκε μεταξύ των δύο αντρών δεν γνωστοποιήθηκε ποτέ, το ρεπορτάζ έλεγε ότι συζήτησαν τα επενδυτικά σχέδια του Κοτς στην Ελλάδα.

Ο πολύπειρος Τούρκος μεγιστάνας είναι δεδομένο ότι «έβλεπε» να έρχεται στην πρωθυπουργία ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Μεταξύ των επιχειρήσεων της δυναστείας Κοτς στην Τουρκία συγκαταλέγεται και το πλειοψηφικό πακέτο στην κρατική τουρκική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ). 

Η συνάντηση δεν ήταν καθόλου τυχαία καθώς ο Ρ. Κοτς γνώριζε πάρα πολύ καλά τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. 

Οι σχέσεις των δύο πάνε χρόνια πίσω. 

Δεν υπάρχει όμως μόνο αυτή η σχέση που ενώνει τις δύο οικογένειες. 

Η σύζυγος του Κυρ. Μητσοτάκη Μαρέβα Γκραμπόφσκι διατηρεί στενές επαφές με έναν από τους γιους του Ρ. Κοτς, τον Μεχμέτ.

Αυτή η γνωριμία ξεκίνησε πριν από χρόνια, όταν οι δυο τους είχαν συναντηθεί στα έδρανα γνωστών πανεπιστημίων του εξωτερικού. 

Και οι δυο τους στο επίσημο βιογραφικό τους αναφέρονται στις σπουδές τους στο αμερικανικό Columbia. 

Τον Σεπτέμβριο του 2019 η σύζυγος του Ελληνα πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια ιδιωτικής της επίσκεψης στην Τουρκία επισκέφτηκε το νέο κτίριο Arter στην Κωνσταντινούπολη, ένας από τους πιο γνωστούς χώρους πολιτισμού και τεχνών στη χώρα. 

Αυτός χρηματοδοτήθηκε και ανήκει στην οικογένεια Κοτς. 

Η Μ. Γκραμπόφσκι όχι μόνο φωτογραφήθηκε στο Arter μαζί με τον οικουμενικό πατριάρχη Βαρθολομαίο και τον βαθύπλουτο Τούρκο επιχειρηματία Ρ. Κοτς, αλλά ανήρτησε και τη φωτογραφία στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram.

Οταν κάποιος λόγω ή έργω υποκινεί αμέσως τέ ή εμμέσως εις μή υπεράσπισιν τής πατρίδος διώκεται αυτεπαγγέλτως και δέν καλύπτεται υπό οιασδήποτε τεχνητής Ασυλίας..

Γράφει ο Επίλαρχος ε.α ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ.

Προσφάτως ο Ελληνικός λαός έκπληκτος και μή πιστεύων εις τά αυτιά του ήκουσεν τον ανώτατον άρχοντα τής Χώρας δηλ.

τόν Πρόεδρον τής Δημοκρατίας κ.Τασούλα επί τη ανακαινίσει νέο-Οθωμανικού τινός τεμένος εις τά Ιωάννινα να πέμπη μίαν Εθνικώς κατάπτυστον και ηθικώς αδιανόητον έμμεσον υπόδει-ξιν ότι «ΟΤΑΝ ΠΟΛΕΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΝΟΜΙΑ ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΕΝΩ ΑΝ ΠΑΡΑΔΙΔΗΤΑΙ ΤΑ ΕΧΕΙ».«Ω ανάξιοι απόγονοι αξίων προγόνων».Αιδώς

Και έπεμψεν αυτήν τήν «εγκληματικήν και προδοτικήν πατρι-ωτικώς» φράσιν παραλληλίζων κατ’ αισχρόν τρόπον δύο γεγονότα κατά τά οποία οι μέν Θεσσαλονικείς το 1430 αντιμε-τωπίσαντες τούς Οθωμανούς κατεσφάγησαν και εξωντώθησαν αγρίως επειδή τούς επολέμησαν οι δε Ιωαννίται συμβιβασ-θέντες και παραδοθέντες έλαβον πλείστα όσα προνόμια παρά των Οθωμανών.

Εν άλλοις είναι ώς να έλεγεν εις τον λαόν.«Εάν δεν πολεμήσω-μεν κατά των εποφθαλμιούντων και συνεχώς απειλούντων Τούρκων με τήν «Γαλαζια πατρίδα» τότε θα έχωμεν οφέλη τινά,ώς τά άλλοτε Οθωμανικά προνόμια,από τον Ερντογάν.

«Ο tempοra Ο mores=Ω καιροί,ώ ήθη» ανέκραξεν ο Κικέρων εις τον κατά Καταλίνα λόγον του δηλών τήν παρακμήν τής τότε Κοινωνίας.Καί παρ’ ημίν κατά τον Ανθιμον Γαζή 6/7/1821 ορών τον Μητροπολίτην Λαρίσης Μελέτιον να Οθωμανίζη και προ-δίδη τον αγώνα ανεφώνησεν:«Εις χείρας ποίων ποιμένων έμεινε το δυστυχές Γένος;».Καί σήμερον κατ’ αναντιστοιχίαν ο λαός ανακράζει:«Ω Ελληνικόν Εθνος εις ποίων ηγετών τάς χείρας περιήλθες…».!!!Δεν νομίζω ότι ακόμη και ο τελευταίος απαίδευτος τών Ελληνων θα διενοείτο και θα ετόλμα ποτέ να είπη τοιαύτην Εθνικώς προδοτικήν φράσιν.

Να σταματήσουμε το εθνικό έγκλημα

Επειδή οι ενεργειακές εφεδρείες είναι εθνικό κεφάλαιο δείτε την συνέντευξη του Κώστα Δημητριάδη με τον Πάρις Καρβουνόπουλος

Είναι πλέον ύποπτη η επιμονή της κυβέρνησης να «εξαφανίσει» τον λιγνίτη και έτσι να καταστρέψει οποιαδήποτε ενεργειακή εφεδρεία της χώρας. Και είναι ύποπτη γιατί μόνο κάποιος που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα θα έκανε κάτι τέτοιο την ώρα που δύο «ενεργειακοί» πόλεμοι βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη!

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει να τινάξει στον αέρα κυριολεκτικά υποδομές λιγνίτη στη δυτική Μακεδονία και 50 πολίτες απ' όλη τη χώρα προσέφυγαν ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας . Έκαναν αίτηση ακύρωσης και αναστολής εκτέλεσης της κατεδάφισης των πύργων ψύξης, στρεφόμενοι κατά της ΔΕΗ, του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας και της ΡΑΑΕΥ, προκειμένου να αποτραπεί η παράνομη και αντισυνταγματική αυτή ενέργεια.

 
Ένας απ' αυτούς ο κ.Κώστας Δημητριάδης μιλά στο militaire news και είναι κατατοπιστικός και αποκαλυπτικός.

Ομιλία εις την Θείαν Μεταμόρφωσιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Ὅπου καί ἀπόδειξη ὅτι, ἄν καί εἶναι ἄκτιστο τό κατ᾽ αὐτήν θειότατο φῶς, ὅμως δέν εἶναι οὐσία τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Προφήτης Ἠσαΐας προεῖπε γιά τό εὐαγγέλιο ὅτι «λόγο συντετμημένο θά δώσει ὁ Κύριος ἐπί τῆς γῆς» (Ἠσ. 10, 25). Συντετμημένος λόγος εἶναι ἐκεῖνος, πού μέσα σέ λίγες λέξεις περικλείει πλούσιο νόημα. Ἄς ἐπανεξετάσουμε λοιπόν σήμερα ὅσα ἔχουμε ἐκθέσει κι ἄς προσθέσουμε ὅσα ὑπολείπονται, γιά νά ἐμφορηθοῦμε ἀκόμη περισσότερο ἀπό τά ἐναποκείμενα ἄφθαρτα νοήματα καί ὁλόκληροι νά καταληφθοῦμε ἀπό τά θεῖα.

«Τόν καιρό ἐκεῖνο παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τόν Πέτρο, τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη καί τούς ἀνεβάζει σέ ὄρος ὑψηλό κατ᾽ ἰδίαν. Ἐκεῖ μεταμορφώθηκε ἐνώπιόν τους καί ἔλαμψε τό πρόσωπό Του ὅπως ὁ ἥλιος» (Ματθ. 17, 1). Ἰδού τώρα εἶναι καιρός εὐπρόσδεκτος, σήμερα ἡμέρα σωτηρίας, ἀδελφοί, ἡμέρα θεία, νέα καί ἀΐδιος, πού δέν μετρεῖται μέ διαστήματα, δέν αὐξομειώνεται, δέν διακόπτεται ἀπό νύκτα. Διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Ἥλιου τῆς δικαιοσύνης, ὁ ὁποῖος δέν ὑφίσταται ἀλλοίωση ἤ σκιά ἕνεκα μετατροπῆς» (Ἰακ. 1, 7). Αὐτός, ἀφ᾽ ὅτου φιλανθρώπως ἔλαμψε σέ μᾶς μέ εὐδοκία τοῦ Πατρός καί συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί μᾶς ἐξήγαγε ἀπό τό σκοτάδι στό θαυμαστό του φῶς, συνεχίζει γιά πάντα νά λάμπει πάνω ἀπό τά κεφάλια μας ὡς ἄδυτος ἥλιος.

Ἐπειδή, λοιπόν, εἶναι δικαιοσύνης καί ἀλήθειας ἥλιος, δέν ἀνέχεται νά φέγγει καί νά γνωρίζεται ἀπό αὐτούς πού μετέρχονται τό ψεῦδος ἤ ὑψώνουν τήν ἀδικία μέ λόγια ἤ τήν ἐπιδεικνύουν μέ ἔργα. Ἀλλά ἐμφανίζεται καί γίνεται πιστευτός ἀπό τούς ἐργάτες τῆς δικαιοσύνης καί τούς ἐραστές τῆς ἀλήθειας καί αὐτούς εὐφραίνει μέ τίς λάμψεις Του. Αὐτό εἶναι πού λέει ἡ Γραφή «Φῶς ἀνέτειλε γιά τόν δίκαιο καί ἡ σύζυγός του εὐφροσύνη» (Ψαλμ. 96, 12). Γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλμωδός προφήτης ἄδει πρός τόν Θεό: «Τό Θαβώρ καί ὁ Ἑρμών θά ἀγαλλιάσουν στό ὄνομά σου» (Ψαλμ. 88, 12), προαναγγέλλοντας τήν εὐφροσύνη πού προκλήθηκε ἀργότερα στό ὄρος ἀπό τήν ἔλλαμψη ἐκείνη σ᾽ αὐτούς πού τήν εἶδαν. Ὁ δέ Ἠσαΐας λέει: «λύσε κάθε δεσμό ἀδικίας, διάλυσε τούς κόμπους βιαίων συνθηκῶν, κάθε ἄδικη συμφωνία ἀναίρεσε» (Ἠσ. 58, 6). Καί κατόπιν: «Τότε θά ξεχυθεῖ σάν τήν αὐγή τό φῶς σου καί τά ἰάματά σου γρήγορα θά ἀνατείλουν, θά πορεύεται ἐνώπιόν σου ἡ δικαιοσύνη σου καί ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ θά σέ προστατεύει» (Ἠσ. 58, 8).

Καί πάλι, «ἐάν ἀφαιρέσεις ἀπό σένα δεσμό καί χειρονομία καταδικαστική καί κακολογία, καί δώσεις στόν πεινασμένο ἄρτο μέ τήν ψυχή σου καί χορτάσεις ψυχή ταπεινωμένη, τότε θά ἀνατείλει μέσα ἀπό τό σκοτάδι τό φῶς σου καί τό σκοτάδι σου θά γίνει σάν μεσημέρι» (Ἠσ. 58, 9). Πράγματι, τούς καθιστᾶ κι αὐτούς ἄλλους ἥλιους, πάνω στούς ὁποίους ὁ ἥλιος αὐτός θά λάμψει ἀπλέτως· «διότι θά λάμψουν καί οἱ δίκαιοι ὅπως ὁ ἥλιος στήν βασιλεία τοῦ Πατρός τους» (Ματθ. 13, 43).

Ἄς ἀποβάλλουμε λοιπόν, ἀδελφοί, τά ἔργα τοῦ σκότους, κι ἄς ἐργαζόμαστε τά ἔργα τοῦ φωτός, ὥστε ὄχι μόνο νά βαδίσουμε εὐσχημόνως σάν σέ τέτοια ἡμέρα, ἀλλά καί ἡμέρας υἱοί νά γίνουμε. Καί ἄς ἀνεβοῦμε στό ὄρος, ὅπου ὁ Χριστός ἔλαμψε, γιά νά δοῦμε τί συνέβη ἐκεῖ. Ἤ μᾶλλον, ἐάν εἴμαστε ὅπως πρέπει καί ἔχουμε γίνει ἄξιοι τέτοιας ἡμέρας, ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ἀνεβάσει στόν κατάλληλο καιρό. Τώρα ὅμως, παρακαλῶ, ἐντείνετε καί ἀνυψῶστε τούς ὀφθαλμούς τῆς διάνοιας πρός τό φῶς τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἕως ὅτου μεταμορφωθεῖτε μέ τήν ἀνακαίνιση τοῦ νοῦ σας καί ἔτσι ἀποκτώντας τήν θεία αἴγλη ἀπό ψηλά, νά γίνετε σύμμορφοι μέ τό ὁμοίωμα τῆς δόξας τοῦ Κυρίου (Φιλ. 3, 21), τοῦ ὁποίου τό πρόσωπο ἐπάνω στό ὄρος ἔλαμψε σήμερα σάν τόν ἥλιο.

Στη μεταμοντερνικότητα που διαφαίνεται στον ορίζοντα, «οι φυλές» επιστρέφουν

Michel Maffesoli

Πηγή: GRECE Ιταλίας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ – Στο τελευταίο του βιβλίο , Mes tribus , ο κοινωνιολόγος ανακοινώνει το τέλος του δημοκρατικού ιδεώδους. Σύμφωνα με τον ίδιο, εγκαταλείπουμε τον ατομικισμό και τον προοδευτισμό για να επιστρέψουμε σε πιο παραδοσιακές αξίες και σε «ένα φυλετικό πνεύμα».

Ο Michel Maffesoli είναι κοινωνιολόγος και ομότιμος καθηγητής στη Σορβόννη. Το τελευταίο του δημοσιευμένο έργο είναι το Mes tribus (Éditions du Cerf, Μάιος 2026).

LE FIGARO – Το βιβλίο σας έχει τίτλο Mes tribus (Οι φυλές μου) . Τι σημαίνει αυτό; Δεν είναι η σκέψη σας κοινοτιστική;

Μισέλ ΜΑΦΕΣΟΛΙ – Δεν μου αρέσει ο όρος «κοινοτισμός», τον οποίο η διανόηση επαναλαμβάνει ασταμάτητα. Ενώ μας επιτρέπει να επισημάνουμε σωστά ορισμένες τάσεις, είναι πιο εμπλουτιστικό να επιστρέψουμε στην ετυμολογία του. Η ελληνική λέξη «εποχή» σημαίνει «παρένθεση». Λοιπόν, η σύγχρονη παρένθεση στην οποία ζούμε κλείνει. Στη μεταμοντερνικότητα που διαφαίνεται στον ορίζοντα, το κλασικό δημοκρατικό ιδανικό δεν λειτουργεί πλέον. Από αυτή τη δυσλειτουργία προκύπτει ένα νέο κοινοτιστικό ιδανικό, που βασίζεται στην αντιπαράθεση αυτού που αποκαλώ «φυλές»: ομάδες εντός των οποίων τα άτομα ενώνονται επειδή μοιράζονται ένα ή περισσότερα κοινά στοιχεία, χωρίς απαραίτητα να υπονοούν απόρριψη των άλλων.

Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές διαιρέσεις στην κοινωνία μας, ενώ, κατά τη γνώμη σας, αυτές οι φυλές θα έπρεπε να μπορούν να συνυπάρχουν και να είναι ενωμένες;

Η μεγάλη ιδέα της σύγχρονης εποχής εδραιώθηκε τον 19ο αιώνα γύρω από τη φόρμουλα «η Δημοκρατία είναι μία και αδιαίρετη», αυτό που ο Αύγουστος Κοντ ονόμασε « reductio ad unum ». Το έθνος-κράτος ήταν η συγκεκριμένη έκφρασή της. Κι όμως, δεν ζούμε πλέον σε αυτή τη Δημοκρατία. Ωστόσο, η διανόηση αρνείται να δει ότι αναδύεται ένα πραγματικό μωσαϊκό. Μαθαίνουμε, με δυσκολία, έναν νέο τρόπο να ζούμε μαζί.

Η πρόκληση, επομένως, είναι να παρατηρήσουμε προσεκτικά αυτές τις αναδυόμενες φυλές, να τις κατανοήσουμε αντί να τις στιγματίσουμε. Εδώ, δύο λογικές συγκρούονται, όπως εύστοχα απέδειξε ο Μαξ Βέμπερ. Η πρώτη, αυτή της πνευματικής ελίτ, συνίσταται στο να πει πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος. Η δεύτερη, η οποία είναι δική μου, είναι αυτή της πραγματικότητας και της παρούσας στιγμής: πρέπει να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη αυτών των φυλών και να τις λάβουμε υπόψη πριν να είναι πολύ αργά.

Μιλάτε για το «zeitgeist» και τον «μύθο της προόδου»: υπάρχει κανείς που τους αντιτίθεται;

Το πνεύμα της εποχής για το οποίο μιλάω προέρχεται από την εγελιανή ιδέα που βασίζεται στην αρχή του φανταστικού. Σε αυτό το πλαίσιο θα υποστηρίξουμε ότι, όπως ακριβώς υπάρχουν κοινές πνευματικές και κλιματικές αλλαγές, υπάρχουν επίσης και διανοητικές, πνευματικές και κλιματικές αλλαγές. Αυτό είναι που διακυβεύεται, από την οπτική μου γωνία. Ζούμε τις μεγάλες εποχές της ανθρώπινης ιστορίας, μεταξύ ενδιάμεσων και λυκόφωτων περιόδων, στις οποίες αισθανόμαστε τι πλησιάζει στο τέλος του, αλλά στις οποίες μπορούμε μόνο να τραυλίζουμε για αυτό που γεννιέται.

Η κλοπή της σκέψης

Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Κάποιος αποφασίζει ότι οι άνδρες πρέπει να ξυρίζουν τα μαλλιά τους στα πλάγια, και όλοι τρέχουν στον κουρέα, ή μάλλον, στον κομμωτή.

Οι ίδιοι άνθρωποι επιλέγουν μια καλλονή που απαιτεί τατουάζ στο σώμα τους, και οι μάζες κάνουν τατουάζ με χαρά, αδειάζοντας και τα πορτοφόλια τους.

Άλλοι αποφασίζουν ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια πρέπει να δείχνουν τα οπίσθιά τους στην παραλία, και σαν δια μαγείας, εμφανίζεται η μαζική επίδειξη οπισθίων, πολύ χρήσιμη για τους κατασκευαστές που φτιάχνουν ακριβά μαγιό από λίγα μόνο εκατοστά υφάσματος.


Μήπως η μοναξιά των ατομικιστικών ατόμων χωρίς κληρονόμους σε αρρωσταίνει; Αγοράστε ένα, ή δύο, ή περισσότερα σκυλιά, και γίνετε πελάτες σούπερ μάρκετ που ειδικεύονται στην ευημερία των παρένθετων παιδιών σας.

Επιδεικνύουμε ποιοι είμαστε, εκθέτουμε κάθε στιγμή της ζωής μας στο βραστό καζάνι των νέων μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ξεχνώντας κάθε ιδιωτικότητα, σβήνοντας τη σεμνότητα των πράξεων και των συναισθημάτων, εκθέτοντας ανέμελα πτυχές της ζωής που πάντα παρέμεναν κρυμμένες.
Το αποκαλούν διαφάνεια, και ποιος ξέρει γιατί είναι υποχρέωση, ακόμη και αξία.

Η λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί, δικαιολογημένη με νέες και κενές λέξεις: ένταξη , ανθεκτικότητα, βιωσιμότητα .
Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι -δεν είμαστε πλέον λαός- τα πιστεύουν όλα, συμπεριφερόμενοι ακριβώς όπως θέλουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία.

Αναβίωση του Αμερικανικού Ιμπεριαλισμού

Από τον Κώστα Βασιλίτσα

 

«Κάθε δολάριο είναι πιτσιλισμένο με λάσπη από τις «κερδοφόρες» πολεμικές προμήθειες... κάθε δολάριο είναι καλυμμένο με αίμα».

Ο Κώστας Λαπαβίτσας είναι καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων Profiting Without Producing: How Finance Exploits Us All (Verso, 2013) και The State of Capitalism: Economy, Society and Hegemony (Verso, 2023).

Εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία συσσωρεύονται στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο βαθιάς γεωπολιτικής αναταραχής. Ο πόλεμος μεγάλης κλίμακας έχει γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της γεωπολιτικής, όπως εκδηλώνεται στις μάχες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας από τον Φεβρουάριο του 2022 - με την άμεση και έμμεση εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους - και στην καταστροφή της Μέσης Ανατολής και την καταστροφή της παλαιστινιακής κοινωνίας και του λαού από το Ισραήλ. Παράλληλα με την ανοιχτή βία, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ασκήσει εκτεταμένο οικονομικό καταναγκασμό, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εμπορικών κυρώσεων στη Ρωσία, παγώματος των αποθεματικών της κεντρικής της τράπεζας και χρήσης μηχανισμών διατραπεζικών πληρωμών για την απομόνωση της ρωσικής και άλλων οικονομιών από τα παγκόσμια νομισματικά και χρηματοπιστωτικά συστήματα.

Η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ έφερε μια έντονη κλιμάκωση. Μέσα στον πρώτο χρόνο του, ο Τραμπ ξεκίνησε μια εκτεταμένη εκστρατεία δασμών εναντίον των σημαντικότερων εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ, διακήρυξε τη δική του εκδοχή του Δόγματος Μονρόε για το δυτικό ημισφαίριο, απείλησε με την προσάρτηση της Γροιλανδίας, απήγαγε στρατιωτικά τον πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας μετά την επιβολή ναυτικού αποκλεισμού και σφίγγει τον κλοιό στην Κούβα. Πάνω απ 'όλα, ο Τραμπ, μαζί με το Ισραήλ, ξεκίνησε έναν απρόκλητο πόλεμο καταστροφής εναντίον του Ιράν με βαθιές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις.

Το μοτίβο είναι πλέον σαφές: Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι αυτή τη στιγμή η πιο επιθετική γεωπολιτική δύναμη, ανοιχτά καταπιεστική, και αναπτύσσει στρατιωτικά και οικονομικά εργαλεία με μειωμένη αυτοσυγκράτηση. Τι συνδέει την αναβίωσή του με την τρέχουσα κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας; Πώς συνδέεται η γεωπολιτική αναταραχή με την καπιταλιστική αναπαραγωγή σε μια εποχή που η παραγωγική συσσώρευση έχει επιβραδυνθεί σε μια συρρίκνωση στον ιστορικό πυρήνα του παγκόσμιου καπιταλισμού, ενώ το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο συνεχίζει να επεκτείνεται και να τροφοδοτεί την κερδοσκοπία;

Η εμφανής αναταραχή της παγκόσμιας τάξης έχει διάφορα ονόματα μεταξύ των επικριτών του καπιταλισμού. Σημαντικότερη μεταξύ αυτών είναι η «πολυκρίση», η οποία παρουσιάζει τις ταυτόχρονες οικονομικές, χρηματοπιστωτικές, οικολογικές και γεωπολιτικές έκτακτες ανάγκες της εποχής μας ως μια ενδεχόμενη συσσώρευση κλυδωνισμών.1 Αλλά ο όρος αποτυπώνει τη συνύπαρξη και όχι την αιτιώδη συνάφεια . Δεν προσφέρει καμία ιεραρχία μεταξύ μηχανισμών και καμία εξήγηση των δομικών σχέσεων μεταξύ παραγωγής, χρηματοπιστωτικού τομέα και κρατικής εξουσίας που από κοινού δημιουργούν κλιμακούμενες γεωπολιτικές εντάσεις.

Ανομία και αποσύνθεση

Francesco Petrone

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Όταν η λεγόμενη διαβολική δράση είναι πιο κοντά από ό,τι θα μπορούσε κανείς να φανταστεί.

Για τον Ferdinand Tönnies, κάθε κοινότητα βασίζεται σε κοινά συναισθήματα, συνήθειες, μνήμη και εμπιστοσύνη. Είναι το χωριό, η οικογένεια, το παραδοσιακό έθνος. Το αντίθετο της κοινωνίας, η οποία αντ' αυτού βασίζεται σε συμβόλαια, υπολογισμούς και ατομικό συμφέρον.


Για τον Émile Durkheim, η αληθινή κόλλα είναι η ιερή κοινοπολιτεία.

Ο Max Weber, ωστόσο, απηχεί τον Tönnies και λέει ότι η κοινότητα προκύπτει από το αίσθημα του ανήκειν. Μπορεί να είναι εθνικότητα, γλώσσα ή θρησκεία.

Για τον Benedetto Croce, ένα έθνος δεν είναι συμβόλαιο. Είναι κοινή μνήμη, κοινός πόνος, κοινά σύμβολα. Αν τα χάσεις, γίνεσαι μια συγκυριαρχία.

Ο Robert Putnam λέει ότι οι κοινωνίες λειτουργούν όταν υπάρχει εμπιστοσύνη και αμοιβαιότητα. Αυτή η εμπιστοσύνη ονομάζεται «κοινωνικό κεφάλαιο».

Η έννοια είναι ίδια για όλους: μια κοινωνία που χάνει κοινά συναισθήματα γίνεται απλώς μια αγορά. Αντίθετα, η κοινωνία τείνει να αποσυντίθεται λόγω υπερβολικού ατομικισμού, επειδή η κόλλα που την κρατούσε ενωμένη έχει χαθεί. Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε αξία γίνεται μια γνώμη που πρέπει να αμφισβητηθεί. Αν η ηθική δεν είναι πλέον κοινή, ούτε καν η πνευματικότητα, και το αίσθημα της κοινότητας έχει καταρρεύσει, αυτό σημαίνει ότι ένας «διαβολικός» παράγοντας έχει επικρατήσει. Η λέξη «διάβολος» προέρχεται από την ελληνική λέξη «διάβολος», που σημαίνει αυτός που διαιρεί, που σπέρνει τη διχόνοια. «Δια-βάλω» σημαίνει να ρίχνεις ανάμεσα, να ρίχνεις στη μέση. Αρχικά, λοιπόν, η λέξη «διαβολικός» δεν ήταν απλώς «δαιμονική» και δεν είχε μεταφυσική χροιά. Ήταν «αυτό που διασπά, που διαιρεί αυτό που κάποτε ήταν ενωμένο».

Το καλοκαίρι που τέλειωσε η ειρήνη

Pietro Hänseler

Πηγή: Forumgeopolitica

Το Ιράν και η Ρωσία έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη με τη Δύση. Κατά συνέπεια, οι συγκρούσεις θα επιλυθούν στο πεδίο της μάχης και θα διαρκέσουν για πολύ καιρό. Η διεθνής έννομη τάξη είναι νεκρή, η παγκόσμια ειρήνη είναι νεκρή: είναι πόλεμος. Παγκόσμιος πόλεμος. Λίγοι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό.

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να επισημάνει τις κύριες τάσεις που παρατηρώ αυτήν τη στιγμή. Στόχος τους είναι να διεγείρουν την περισυλλογή. Ζητώ συγγνώμη που δημιούργησα ένα μικρό τέρας, δεδομένης της τεράστιας ποικιλίας πτυχών που πρέπει να ληφθούν υπόψη.

Εκτός από τις πολυάριθμες συγκρούσεις στην Αφρική, δύο μεγάλες συγκρούσεις μαίνονται αυτή τη στιγμή: η μία στην Ευρώπη και η άλλη στη Μέση Ανατολή. Και οι δύο έχουν σχεδιαστεί προσεκτικά εδώ και δεκαετίες. Αρχίζουν να εμφανίζονται ρωγμές στον δυτικό λόγο μεταξύ των πιο απαιτητικών δυτικών μυαλών, οδηγώντας τη δυτική προπαγάνδα να γίνεται ολοένα και πιο επιθετική σε μια προσπάθεια να επηρεάσει για άλλη μια φορά την κοινή γνώμη.

Ένα παράδειγμα του πώς η προπαγάνδα στη Γερμανία, για παράδειγμα, έχει καταφέρει να εκτοπίσει πλήρως τον πληθυσμό είναι ένα άρθρο στην εφημερίδα «Bild» στις 13 Ιουλίου, με τίτλο «Ο Πούτιν ξεμένει από βενζίνη – Οι Ρώσοι πληρώνουν σχεδόν 4 ευρώ ανά λίτρο βενζίνης».

Bild-Zeitung, 13.7.2026

Και αυτό, παρόλο που οι πραγματικές τιμές είναι ευδιάκριτες στην εικόνα: για παράδειγμα, 73,11 ρούβλια (0,82 ευρώ). Στις 29 Ιουλίου, η μέση τιμή του Leadless 95 στη Ρωσία ήταν 71,83 ρούβλια (0,79 ευρώ).

Από την άλλη πλευρά, αγνοούνται σημαντικά νέα , όπως η επιβολή κυρώσεων από την Κίνα εναντίον 14 ευρωπαϊκών εταιρειών (Lafert SpA, Rheinmetall AG, Tatra Trucks, Vigo Photonics, Cavok UAS, Antraco Chemie-Handelsgesellschaft και Sindlhauser Materials, μεταξύ άλλων). Πρόκειται για αμυντικές εταιρείες ή υπεργολάβους στον τομέα της άμυνας. Αυτά τα νέα είναι σημαντικά και θα εμποδίσουν σημαντικά την στρατιωτική ενίσχυση της Γερμανίας.

«Χωρίς σύνορα»: είναι ψεύτικα ή μήπως υπάρχουν;

Andrea Zhok

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Ενόψει των γεγονότων στη Θέουτα, οι προοπτικές «χωρίς σύνορα» έχουν επανεμφανιστεί, μεταξύ άλλων.

Το «χωρίς σύνορα» αναφέρεται σε μια σειρά ιδεών σύμφωνα με τις οποίες η κατάργηση των συνόρων μεταξύ κρατών θα ήταν σωστή, καλή και μια αποζημίωση για την εκμετάλλευση των δυτικών αποικιών.

Αυτές οι τρεις ιδέες έχουν αποτύχει.

1) Η ιδέα ότι η κατάργηση των συνόρων θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να βελτιώσει τη δικαιοσύνη είναι παράλογη. Τα σύνορα μεταξύ κρατών δημιουργούνται για να ορίσουν τις περιοχές δικαιοδοσίας στις οποίες ισχύουν οι νόμοι ενός κράτους. Χωρίς σύνορα, δεν θα γνωρίζαμε αν θα έπρεπε να εφαρμοστεί στο Βιτέρμπο η ιταλική, η κινεζική ή η σουδανική νομοθεσία.
Το αποτέλεσμα της κατάργησης των συνόρων θα ήταν η μη εφαρμογή του νόμου και, ως εκ τούτου, θα επικρατούσε η κυριαρχία του ισχυρότερου.

2) Μερικοί άνθρωποι βλέπουν την κατάργηση των συνόρων απλώς ως μια αυτόματη άδεια για καθολική κινητικότητα, ελεύθερη είσοδο σε κάθε χώρα. Αλλά κάθε σύστημα δημόσιων υπηρεσιών (οδικές υποδομές, ανακούφιση για τους άπορους, νοσοκομειακές υπηρεσίες, υποχρεωτική εκπαίδευση, καθαρισμός δρόμων, υπηρεσίες ασφαλείας κ.λπ.) παρέχεται με βάση τις παρελθούσες ανάγκες, για έναν δεδομένο αριθμό ατόμων (ιθαγένεια) και με βάση τις συνεισφορές αυτών των πολιτών με την πάροδο του χρόνου (φόροι). Η παροχή αυτών των υπηρεσιών έχει περιθώρια ελαστικότητας, αλλά όχι άπειρα. Οι μετακινήσεις πληθυσμού που αλλοιώνουν σημαντικά τις ανάγκες διαταράσσουν τις δημόσιες υπηρεσίες.