- Αρχική σελίδα
- ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ
- 1940
- ΕΡΤFLIX
- ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΟ ΧΘΕΣ
- ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ
- ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
- ΘΕΑΤΡΟ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟ
- ΘΕΑΤΡ/ΜΟΥΣ/ΒΙΒΛΙΟ
- ΘΕΑΤΡΟ
- ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ
- ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΚΑΪ
- ΑΡΧΕΙΟ ΕΡΤ
- ΜΟΥΣΙΚΗ
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ
- Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΟΥ
- ΤΥΠΟΣ
- ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΣ
- ΟΛΑ ΔΩΡΕΑΝ
- ΒΙΝΤΕΟ
- forfree
- ΟΟΔΕ
- ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΗΧΟΣ
- ΔΩΡΕΑΝ ΒΟΗΘΕΙΑ
- ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ
- ΣΥΝΤΑΓΕΣ
- ΙΑΤΡΟΙ
- ΕΚΠ/ΚΕΣ ΙΣΤΟΣ/ΔΕΣ
- Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ
- ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
- ΓΟΡΔΙΟΣ
- SOTER
- ΤΑΙΝΙΑ
- ΣΙΝΕ
- ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΗΜΕΡΑ
- ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
- Ε.Σ.Α
- skaki
- ΤΕΧΝΗ
- ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
- ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ
- gazzetta.gr
- ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
- ΑΝΤΙΦΩΝΟ
- ΔΡΟΜΟΣ
- ΛΥΓΕΡΟΣ
- ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ...
- ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ
- γράμματα σπουδάματα...
- 1ο ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ & ΓΛΩΣΣΑ
- ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ
- ΜΥΡΙΟΒΙΒΛΟΣ
- ΑΡΔΗΝ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΥΠΕΠΘ
- ΕΙΔΗΣΕΙΣ
- ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ
- ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
03 Ιουλίου 2026
Αριστερός είναι…
Κονγκό: Μια ιστορία Βελγικής γενοκτόνας αποικιοκρατίας
Δημογραφικό Ελλάδαςβκαι Τουρκίας
Το ξεπούλημα των ασημικών (όσων απομένουν), καλά κρατεί.
Του Βασίλη Λαμπόγλου
Γεννιέται ο Τεχνητός Διανοούμενος
από Marcello Veneziani - 02/07/2026

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι
Κάθε μέρα, εφημερίδες και τηλεοπτικοί σταθμοί σταματούν στο ιερό για να τιμήσουν την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα θαύματά της. Ή, αν είναι άθεοι ή πιστοί σε άλλες θρησκείες, για να τραβήξουν το φρένο έκτακτης ανάγκης ή να χτυπήσουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη νέα τερατώδη θεότητα που επιβάλλεται στη λατρεία. Τελικά, το «monstrum» διατηρεί όλη την ασάφειά του, επειδή σημαίνει ταυτόχρονα ένα εξαιρετικό θαύμα και ένα αποκρουστικό θηρίο. Δεν περνάει ούτε μια μέρα χωρίς να τελεστεί μια τελετή ή λειτουργία στο ιερό, χωρίς να μείνει ένα δώρο ή ανάθημα. Άνθρωποι συρρέουν από παντού για να λατρέψουν τους Τρεις Βασιλείς, επειδή είναι θέμα κυριαρχίας αλλά και μαγείας. Καταφύγιο για κάθε φυσική ή αφύσικη άνοια, μια κλήση σε κάθε τεχνολογική ή διεστραμμένη εμπειρογνωμοσύνη, η Τεχνητή Νοημοσύνη κυριαρχεί πλέον στο παγκόσμιο τοπίο αδιαμφισβήτητη και παράγει μια ποικιλία προσθετικών σε κάθε τομέα, από την πολιτική μέχρι την άμυνα, από την υγειονομική περίθαλψη μέχρι το νομικό επάγγελμα, από τη βιομηχανία μέχρι τη δημόσια διοίκηση, από τη γεωργία μέχρι το εργαστήριο. Όλα έχουν τεθεί υπό τον έλεγχο και την κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης , αυτού του ακρωνυμίου που κάποτε ήταν το γκρίνια ενός γαϊδουριού και σήμερα είναι κάτι που προφέρεται σαν το γερμανικό «Ναι» σε έναν γενναίο νέο κόσμο.
Σε κάθε επάγγελμα, ατομική και συλλογική εργασία, υπάρχει πλέον το μηχανικό πόδι της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αλλά κανείς μέχρι τώρα, από σεμνότητα, δεν είχε χρησιμοποιήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη για να υποδείξει μια μορφή που διαφεύγει κάθε ακριβούς ταξινόμησης και παραμένει σκόπιμα άμορφη και πολύμορφη, στο κενό μιας απροσδιόριστης και γενικής γνώσης και ενός μυστηριώδους έργου που συνορεύει με τη μη εργασία. Αλλά στο τέλος, πρέπει να έχουμε το θάρρος να το ανακοινώσουμε:
ο Τεχνητός Διανοούμενος γεννιέται. Μια νέα, εντελώς άνευ προηγουμένου μορφή που βάζει τέλος, μια για πάντα, στις πανάρχαιες αντιπαραθέσεις γύρω από τον ρόλο, τη θέση και τον σκοπό των διανοουμένων. Ο όρος «διανοούμενος» εμφανίστηκε στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, αλλά υπήρχε ήδη τον δέκατο όγδοο αιώνα με τις δεξαμενές σκέψης του Διαφωτισμού. Η έναρξή του συνέβη στη Γαλλία και συνοδεύτηκε από δύο παράγοντες: την έλευση της νεωτερικότητας και την πρωτοκαθεδρία των ιδεολογιών.
02 Ιουλίου 2026
Πού βρισκόμαστε, πού πάμε - κάτι πρέπει να γίνει!
Του Θανάση Κ.
Σήμερα θα απαντήσουμε με όσο γίνεται πιο απλό τρόπο σε μια σειρά ερωτήματα:
-- Τι πραγματικά έγινε με την ελληνική #οικονομία την εποχή των μνημονίων;
-- Τι έγινε αργότερα;
-- Τι δεν έγινε;
-- Και πού βρισκόμαστε τώρα...
* Πρώτον: την εποχή των μνημονίων, πέρα όλων των άλλων (κούρεμα χρέους, έλεγχος ελλειμμάτων, αποκατάσταση δημοσιονομικών ισορροπιών κλπ.), έγινε η λεγόμενη "εσωτερική υποτίμηση".
Ουσιαστικά, αυτό σημαίνει ότι μισθοί-αποδοχές έπεσαν.
-- Για να γίνει η χώρα "ανταγωνιστική", ωστόσο, δεν αρκούσε να πέσουν οι αμοιβές. Έπρεπε ταυτόχρονα να ελεγχθούν και τα άλλα στοιχεία του κόστους, δηλαδή κυρίως το #κόστος Ενέργειας.
Διότι μια οικονομία με φθηνή εργασία, αλλά πανάκριβη ενέργεια δεν πάει πουθενά. Θα συνεχίσει να βουλιάζει...
-- Έπρεπε ακόμα να αποκατασταθεί η δανειοδοτική ικανότητα του τραπεζικού συστήματος. Διότι μια σύγχρονη οικονομία όπου οι τράπεζες δεν δίνουν επαρκή δάνεια, ουσιαστικά είναι μια οικονομία που φυτοζωεί...
Και πάντως δεν πρόκειται να αναπτυχθεί. Μένει συνεχώς πίσω σε σύγκριση με τις υπόλοιπες...
* Κι εδώ έχουμε ένα σύντομο απολογισμό: Το κόστος Εργασίας στην Ελλάδα ελέγχθηκε την εποχή των μνημονίων.
ΧΡΕΙΑΖΌΜΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΜΌΝΟΝ ΕΝΑΝ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΉ, ΟΠΩΣ ΙΣΧΥΡΙΖΕΤΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ?
Post2post
Το να έχεις παιδιά είναι ακροδεξιό
Το φεστιβάλ του κρετινισμού μαίνεται αυτό το Σάββατο στο χωριό που είναι η Δύση.
Και αναρωτιέται κανείς γιατί άνθρωποι που πιθανότατα θα το έβρισκαν ανυπέρβλητο να εργάζονται ως ταμίες σούπερ μάρκετ ή που χρειάζονται επειγόντως να θεραπεύσουν τις ναρκισσιστικές τους παθολογίες, κυκλοφορούν ανάμεσα στην παγκοσμιοποιημένη διανόηση, καταστρέφοντας δάση για να παράγουν μελανωμένο χαρτί ή κομμάτια, με τις παραλογότητές τους. Αλλά θα ήταν ένα άσκοπο ερώτημα γιατί αυτό ακριβώς θέλει η εξουσία: να φτιάχνει σαπουνόφουσκες για να μπορούμε να θαυμάσουμε τους περίεργους ιριδισμούς τους, ενώ αυτοί ασχολούνται με την κοινωνική μηχανική.Κι όμως, φτάνουμε στον πάτο επειδή μια Γερμανίδα ονόματι Βέρα Μπρούνσβαϊγκερ, μια λεγόμενη αντιγεννητική φεμινίστρια, εμφανίζεται γυμνή στη σκηνή της ανοησίας, γράφει βιβλία, συζητά- ή μάλλον, θα μπορούσε κανείς να πει, χτυπιέται ουρλιάζοντας - ενώ ασκεί ένα άθλημα τόσο εύκολο όσο είναι διαδεδομένο μεταξύ διανοούμενων ή αυτοαποκαλούμενων διανοούμενων: αυτό της καταπολέμησης των προκαταλήψεων κατασκευάζοντας αντιπροκαταλήψεις.
Η λογική λείπει, γιατί τελικά είναι ένα παιχνίδι καθαρής τύχης, και όσο καλά κατασκευασμένο κι αν είναι, είναι χάσιμο χρόνου. Έτσι, σε μια συνέντευξη το περασμένο Σαββατοκύριακο σε μια μεγάλη αυστραλιανή ειδησεογραφική ιστοσελίδα, η Brunschweiger ισχυρίστηκε ότι οι δεξιοί Δυτικοί πολιτικοί «θέλουν οι γυναίκες να κάνουν όλο και περισσότερα λευκά παιδιά» , ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως πρόσχημα για να απορρίψουν πρόσφυγες από τον «Παγκόσμιο Νότο». Κατά την άποψή της, αυτή είναι «μια πραγματικά επικίνδυνη εξέλιξη». Αντίθετα, δηλώνει, οι δυτικές χώρες έχουν «ηθικό καθήκον» να καλωσορίσουν όσο το δυνατόν περισσότερους πρόσφυγες και να σταματήσουν να κάνουν δικά τους παιδιά.
Η μοιρασιά του Αιγαίου από το 1973 - Η ΑΟΖ που φοβούνται
Στο βίντεο αυτό αναλύεται ένα κρίσιμο ζήτημα που επιστρέφει συνεχώς στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση: η λογική της συνδιαχείρισης και συνεκμετάλλευσης σε Αιγαίο και Κύπρο.
Σύμφωνα με την ανάλυση, οι ΗΠΑ επιμένουν στρατηγικά από το 1973 σε λύσεις «μοιρασιάς» των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, με στόχο να αποφευχθεί μια ελληνοτουρκική σύρραξη. Το αποτέλεσμα, όμως, είναι η διαρκής πίεση προς την Ελλάδα να μην προχωρήσει αποφασιστικά στην ανακήρυξη, οριοθέτηση και υπεράσπιση της Ελληνικής ΑΟΖ.
Το βίντεο εξηγεί γιατί η ΑΟΖ είναι κομβική για την Ελλάδα, γιατί η Κύπρος, η Αίγυπτος και η Λιβύη αποτελούν κρίσιμα κομμάτια του ίδιου γεωπολιτικού παζλ, και γιατί η Τουρκία επιχειρεί να μπλοκάρει τον άξονα Ελλάδας - Κύπρου μέσω της Τρίπολης.
Στο επίκεντρο βρίσκονται:
🔹 Η λογική της συνδιαχείρισης σε Αιγαίο και Κύπρο
🔹 Ο ρόλος των ΗΠΑ από το 1973
🔹 Γιατί η Ελλάδα δεν έχει αξιοποιήσει πλήρως την ΑΟΖ
🔹 Το κλειδί της Λιβύης στην Ανατολική Μεσόγειο
🔹 Το Καστελλόριζο και η ελληνική θαλάσσια συνέχεια
🔹 Η προσπάθεια της Τουρκίας να μπλοκάρει Ελλάδα και Κύπρο
🔹 Γιατί η ΑΟΖ είναι ζήτημα εθνικής στρατηγικής
Μια ανάλυση του 2019 που σήμερα ακούγεται πιο επίκαιρη από ποτέ.
Μεσσιανισμός: ένας αρχετυπικός αλγόριθμος αυτοκαταστροφής;
Marco Della Luna - 30 Ιουνίου 2026

«Εκείνη την ημέρα ο Κύριος έκανε διαθήκη με τον Αβραάμ, λέγοντας: “Στους απογόνους σου δίνω αυτή τη γη, από τον ποταμό της Αιγύπτου μέχρι τον μεγάλο ποταμό, τον ποταμό Ευφράτη (Γέν. 15:18)”».
Στο Βιβλίο της Εξόδου και στο Δευτερονόμιο, η υπόσχεση γίνεται μια επιχειρησιακή εντολή για την κατάκτηση της γης Χαναάν. Τα σύνορα περιγράφονται λεπτομερώς ώστε να περιλαμβάνουν ορεινές και έρημες περιοχές, επεκτείνοντας τον άξονα προς βορρά (Λίβανος) :
Εδώ ο θεολογικός αλγόριθμος καθιερώνει μια αντιστοιχία ένα προς ένα μεταξύ της φυσικής δράσης («το ποδοπάτημα») και των μεταφυσικών δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, μια έννοια που αντηχεί βαθιά στη σύγχρονη πρακτική των ριζοσπαστικών οικισμών. Και ο Ιεζεκιήλ το επιβεβαιώνει αυτό, καθορίζοντας τις περιοχές της υπόσχεσης. Έτσι, σήμερα θα έπρεπε να διεξάγουμε πόλεμο εναντίον του Λιβάνου, της Ιορδανίας, της Αιγύπτου, του Ιράκ και της Σαουδικής Αραβίας. Είναι όμως πρακτικά εφικτό το σχέδιο Τορά του Μεγάλου Ισραήλ ή «ολόκληρης της Γης του Ισραήλ» (αυτή είναι η εβραϊκή ονομασία), για το οποίο οι Ισραηλινοί πολεμούν, πεθαίνουν και σκοτώνουν τόσους πολλούς, ή μήπως είναι ένας απατηλός μύθος ή μια παγίδα θανάτου για ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή;
Ἑλληνισμὸς καὶ Δύση Σφετερισμός, μετατόπιση καὶ ἄρνηση τοῦ κέντρου
Δημοσθένης Μιχόπουλος
(Θεολογία τῆς Ἱστορίας)
Ὑπάρχει μία βαθιὰ καὶ σχεδὸν καθολικὴ τάση στὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ διανόηση∙ ἡ προσπάθεια νὰ συμβιβασθοῦν τὰ ἀσυμβίβαστα. Ἐπαναλαμβάνεται μὲ ποικίλες διατυπώσεις ἡ ἴδια βασικὴ θέση, ὅτι ἡ Δύση ἑδράζεται στὸν Ἑλληνισμό, ὅτι ἀποτελεῖ ἐξέλιξή του ἢ φυσικὴ συνέχειά του μέσα στὴν ἱστορία.
Ἡ θέση αὐτὴ φαίνεται πειστικὴ ὅσο παραμένει ἐπιφανειακή. Ἀναφέρεται στὴ γλῶσσα, στὴ φιλοσοφία, στὴν ἐπιστήμη. Ὅμως ἀκριβῶς ἐκεῖ ἐντοπίζεται καὶ ἡ πλάνη. Ἡ ἐστίαση σὲ ἐπιμέρους στοιχεῖα ἀποκρύπτει τὸ κεντρικὸ γεγονὸς ποὺ καθορίζει τὴν ἱστορικὴ πορεία.
Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς πολιτισμὸς. Εἶναι πορεία. Καὶ ἡ πορεία αὐτὴ ὁρίζεται ἀπὸ τὴν συνάντησή του μὲ τὸν Χριστιανισμό.
Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔνσαρκο Λόγο
Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ σκέψη ἐμφανίζεται ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου. Ὁ κόσμος νοεῖται ὡς τάξη καὶ ὄχι ὡς χάος, ὡς ἑνότητα καὶ ὄχι ὡς διάσπαση. Ἡ φιλοσοφία ἀναζητεῖ τὸ θεμέλιο τοῦ ὄντος καὶ προσπαθεῖ νὰ συλλάβει τὴν πραγματικότητα ὡς σύνολο μὲ ἐσωτερικὴ συνοχή. Ὅμως ὁ Λόγος παραμένει ἀπρόσωπος. Εἶναι ἀρχή, εἶναι νόημα, ἀλλὰ δὲν εἶναι κοινωνία.Μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου ἀποκαλύπτεται ὡς πρόσωπο. «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ἰω. 1,14) — καὶ ὁ Λόγος ἔγινε ἄνθρωπος. Δηλαδή, τὸ νόημα τοῦ κόσμου δὲν βρίσκεται σὲ μία ἀρχὴ ἢ σὲ μία ἰδέα, ἀλλὰ σὲ μία σχέση. Ὁ κόσμος ἀποκτᾶ ἑνότητα ὄχι διὰ τῆς λογικῆς, ἀλλὰ διὰ τῆς κοινωνίας.
Στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση, ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν καταργεῖται. Ὁλοκληρώνεται. Ἡ φιλοσοφικὴ ἀναζήτηση βρίσκει τὸ ἀντικείμενό της. Ὁ Λόγος ποὺ ἀναζητεῖται γίνεται ὁ Λόγος ποὺ βιώνεται. Ἔτσι συγκροτεῖται ἡ Χριστιανικὴ Ῥωμαϊκὴ Οἰκουμένη, ὄχι ὡς ἁπλὴ συνέχεια, ἀλλὰ ὡς μεταμόρφωση τοῦ κόσμου.
Ὁ σφετερισμὸς τῶν ὀνομάτων καὶ ἡ ἀντιστροφή τῆς πορείας
01 Ιουλίου 2026
Η Μεγάλη Κοροϊδία: Πώς Βρυξέλλες και Ντόπιο Πολιτικό Σύστημα Μας Δουλεύουν Ψιλό Γαζί.
Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D
Μέρος Α': Οι Βρυξέλλες Αποφασίζουν, Εμείς Υπακούμε
Ας αφήσουμε στην άκρη τα μπερδεμένα λόγια των οικονομολόγων και τις δήθεν «έξυπνες» εκφράσεις. Η αλήθεια για το Νέο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μία και σοκάρει: Οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν μετατραπεί σε απλούς υπαλλήλους που εκτελούν εντολές.
Μέρος Β': Το Θέατρο Σκιών της Ελληνικής Βουλής
Το σχέδιο της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους
Του Παντελή Σαββίδη
Οι ναυαγοί του ΣΥΡΙΖΑ
Της Βασιλικής Σιούτη
Το πολιτικό σύστημα και οι επικείμενες εκλογές
Από Ρούντι Ρινάλντι
- 28 Ιουνίου, 2026Στις 22/6 πήρα μέρος σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε η αυτοδιοικητική κίνηση «Δράση στα Βριλήσσια», με θέμα «Η δύσκολη πολιτική προοπτική μέσα και μετά από τις εκλογές». Συνομιλητές ήταν οι καθηγητές Δημήτρης Καλτσώνης και Βασίλης Ασημακόπουλος (του οποίου την εισήγηση αναδημοσιεύουμε στις σελίδες 22-23 του παρόντος φύλλου). Ο Γιάννης Τσούτσιας, επικεφαλής της «Δράσης», αναφέρθηκε στην 20ετία από τη δημιουργία της κίνησης μέχρι τώρα –ήταν δηλαδή και μια επέτειος για τους παρευρισκόμενους στην εκδήλωση– αλλά και στα ποιοτικά στοιχεία που έχει δείξει στην πράξη σαν αυτοδιοικητικό ακηδεμόνευτο σχήμα.
Στην ομιλία μου χώρισα το ζήτημα σε δύο μέρη: α) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για το σύστημα και το πολιτικό κομματικό σύστημα διακυβέρνησης, και β) τη δύσκολη πολιτική προοπτική για τον λαό, τη χώρα, το Υπαρξιακό της Πρόβλημα. Στο σημερινό σημείωμα θα αναφερθώ στα προβλήματα που έχει το ίδιο το πολιτικό σύστημα, και πώς προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει. Ίσως σε επόμενο άρθρο να εξετάσω περισσότερο το τι σημαίνει η πολιτική προοπτική για τους «από κάτω», τους απλούς ανθρώπους.
Ένα πολιτικό σύστημα σε βαθιά κρίση
Με τον παραπάνω τίτλο δεν υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του νοιώθει μια απειλή για την ίδια την υπόστασή του ή την κυριαρχία του. Δεν νοιώθει να υπάρχει ένα μεγάλο λαϊκό ρεύμα αλλαγής ή αντιπαράθεσης μαζί του, τέτοιο που να θέτει σε αμφισβήτηση βασικές επιλογές και συσχετισμούς. Κι όμως, συναντά τεράστια προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει σχετικά άμεσα:
– Πρώτα απ’ όλα, τελεί υπό γενική ανυποληψία και «πλέει» μέσα σε πελάγη δυσαρέσκειας, βουβής ή ηχηρής. Είναι εκτεταμένη η κρίση εκπροσώπησης και η αποστασιοποίηση των πολιτών από την πολιτική διαδικασία, έτσι όπως αυτή συντελείται.
Βατραχομυομαχίες κάτω από τον ήλιο
Ο αέρας του Παρισιού
Όταν ο δημόσιος λόγος φτάνει στα άκρα του, καταλήγει στο γελοίο, σε εκείνο το έδαφος όπου η γενική και σχεδόν απούσα συναίνεση της ύπνωσης των μέσων ενημέρωσης μετατρέπεται σε φάρσα και γέλιο. Έτσι συνέβη στη Γαλλία, όπου η πολυλογία για την ακραία ζέστη ως απόδειξη της κλιματικής καταστροφής, μια θεωρία απαραίτητη για τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις που τη συνοδεύουν, ως προσπάθεια να ανακοπεί η αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους, παρήγαγε την ξεκαρδιστική αντιαμερικανική κατηγορία μιας αντιδημάρχου του Παρισιού, μιας πρώην δημοσιογράφου ονόματι Audrey Pulvar (Οντρέ Πουλβάρ), η οποία έχει κάνει τον γύρο των επτά εκκλησιών της γαλλικής πληροφόρησης, αλλά τώρα είναι υπεύθυνη για τα τρόφιμα (τη διατροφή), τη γεωργία και τις βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού - δηλαδή, για το τίποτα, δεδομένου ότι είναι μια πόλη.
Επιτέθηκε έντονα στους Αμερικανούς τουρίστες και κατοίκους που τόλμησαν να παραπονεθούν για την έλλειψη κλιματισμού στην Πόλη του Φωτός και την αδυναμία των Γάλλων να ανεχθούν θερμοκρασίες εντελώς συνηθισμένες το καλοκαίρι σε ένα σημαντικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι, η Πούλβαρ έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ είναι ένας αδηφάγος καταναλωτής ενέργειας:
«Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εκπομπός αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο, φέρετε σημαντική ευθύνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειες που υποφέρουμε εμείς στη Γαλλία. Οι πόλεις σας, όπου το 90% των δωματίων είναι κλιματιζόμενα, δεν είναι άσχετες με αυτό το φαινόμενο». Αυτή η κυρία, με πτυχίο στη δημοσιογραφία -ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο εντελώς ανόητος τίτλος- αισθάνεται ότι δικαιούται και μπορεί να εκφέρει μια οριστική κρίση για την κλιματική αλλαγή, την οποία ακόμη και οι γεωφυσικοί ερευνητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Κατά μία έννοια, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της αρνητικής επιλογής του πολιτικού προσωπικού, που αποτελείται από ανικανότητα, δουλοπρέπεια και πολύ συχνά μια καλή δόση ηλιθιότητας που τους επιτρέπει να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφέρουν φθόγγους. Άλλωστε, αν ακόμη και ο Ντι Μάιο έγινε επίτιμος καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, τότε πράγματι έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Και μάλιστα σε εκείνο το ωραίο σάπιο φρούτο απ' όπου το σκουλήκι χαιρετά εύθυμο και καλοταϊσμένο....
Δώστε ένα μεγάλο φιλί στον Ζελένσκι.
Τα σύνορα μετρούν 2
Γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να ανακαλύψει ξανά την τέχνη της χάραξης συνόρων
Frank Furedi
Πρόλογος στην ιταλική έκδοση: Andrea Zhok
Ο έπαινος των συνόρων και ο φιλελεύθερος λόγος
2. Προσωπικά όρια και ιδιωτικοποίηση της πολιτικής
Η ίδια δυναμική της κατάρριψης των ορίων τροφοδοτείται και στο προσωπικό επίπεδο. Ο Furedi εξετάζει αυτή τη διαδικασία με ιδιαίτερη αναφορά στη διάκριση ανάμεσα στην ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, στο προσωπικό και το πολιτικό. Η οικογένεια, παρατηρεί ο συγγραφέας, ως «εσωτερικός» και «κλειστός» τόπος, υφίσταται εδώ και δεκαετίες έναν συστηματικό δυσφημιστικό βομβαρδισμό. Η οικογένεια παρουσιάζεται εδώ και μισό αιώνα ως τόπος καταπίεσης, κακοποίησης, στενοκεφαλιάς, και αυτό τόσο περισσότερο όσο περισσότερο εμφανίζεται σύμφωνα με «παραδοσιακούς» κανόνες· γίνεται ενδεχομένως αποδεκτή μόνο αν είναι μια ανοιχτή οικογένεια, ορθάνοιχτη, κατά προτίμηση ξεχαρβαλωμένη, δηλαδή όσο το δυνατόν λιγότερο αντιπροσωπεύει μια οντότητα που μπορεί να οριστεί με δική της αυτόνομη ταυτότητα.
Δεν υπάρχει αναφορά για την αστική και οικιακή βία που να μην υπογραμμίζει ότι η βία ασκείται συχνά από «γνωστά πρόσωπα», αν όχι ακόμη και «από μέλη της οικογένειας». Στην πραγματικότητα, σε ένα πλαίσιο ειρήνης, μη πολεμικό, δεν είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά: μόνο εκεί όπου, βάσει της εγγύτητας, μπορούν να αναπτυχθούν δεσμοί, μόνο εκεί μπορούν να γεννηθούν και αντιπάθειες. Κανείς δεν μισεί τους αγνώστους. Μόνο εκεί όπου υπάρχει η δυνατότητα της αγάπης, της πίστης, της συνεργασίας, της εκτίμησης, θα υπάρξει και η δυνατότητα του μίσους, της ζήλιας, της προδοσίας, της εκδίκησης κ.λπ. Το να εκπλήσσεται κανείς γι’ αυτό, και έτσι να δυσφημεί την εγγύτητα —η οποία ποτέ δεν στερείται τραχύτητας και συγκρούσεων—, είναι ένας τρόπος προώθησης μιας εξουδετερωμένης αντίληψης του ανθρώπινου, όπου οι σχέσεις περιορίζονται στη διαπραγμάτευση που διαμεσολαβείται από έναν επιτηρητή —τον δικαστή, την αγορά.
Στο πολιτικό επίπεδο, το σύνθημα του ’68 ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό» μετατράπηκε σε ένα σύστημα αξιολόγησης της πολιτικής που περιστρέφεται γύρω από τις ιδιωτικές αρετές ή κακίες του εκάστοτε πολιτικού υποκειμένου. Και εδώ μπορούμε να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε ένα είδος υπόρρητου επιχειρήματος που διέπει τη μεταμόρφωση που συντελέστηκε στο όριο ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό, στο κοινωνικό και το ατομικό. Το επιχείρημα θα μπορούσε να ηχεί ως εξής:
Β) Η κοινωνία είναι απλώς το άθροισμα των ατόμων· επομένως δεν υπάρχει τίποτε ειδικό στο κοινωνικό, στο δημόσιο, που να μην υπάρχει ήδη στο άτομο, στο ιδιωτικό. Γι’ αυτό, όποιος έχει δημόσιο ρόλο πρέπει να επιδεικνύει ιδιωτικές αρετές, και γι’ αυτό η δημόσια συζήτηση πρέπει να έχει ως αντικείμενο τη ζωή των προσώπων, των συγκεκριμένων ατόμων.
Οι Ανάργυροι και ταπεινοί γιατροί της Εκκλησίας μας
από π. Ευάγγελος Παπανικολάου
Ομιλία στις 26/06/2026 στον Άγιο Τρύφωνα Καματερού με αφορμή την εορτή του Αγίου Μεδίκου του Ιατρού.30 Ιουνίου 2026
O αδιανόητος Χριστός των Αποστόλων
από π. Νικόλαος Λουδοβίκος
-28 Ιουνίου 2026Ομιλία 28.6.2026 στην Ι. Μ. Διονυσίου εν Ολύμπω.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Εθνικό έγκλημα η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών της χώρας
Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Δικτύωσης για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας
ΑΙΑΣ. ΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ
Του Κώστα Χατζηαντωνίου
Μια εκποιημενη χώρα που ακόμη δεν έπαψε να αποθεώνει τους νεκροθάφτες της.
Του Βασίλη Λαμπόγλου
Από τον ελληνοτουρκικό διάλογο στους χάρτες του Νταβούτογλου: Τι ακριβώς συζητούσαν οι Διερευνητικές Επαφές;
Η ελληνική πλευρά φέρεται να έχει συμβάλει στη σημείωση προόδου επί μιας συζήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων που, κατά τον ίδιο, είχε αποτυπωθεί σε χάρτες
18.06.2026
Παναγιώτης Παύλος
Ερευνητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, Νορβηγία. Αρθρογραφεί συστηματικά σε πληθώρα ελληνικών και ξένων ΜΜΕ, για ζητήματα παιδείας, πολιτισμού, κοινωνικά, Διεθνών Σχέσεων, εξωτερικής και εσωτερικής πολιτικής.Ανήμερα της δημοσίευσης όσων είπε ο Αχμέτ Νταβούτογλου σε συνέντευξή του στην Καθημερινή της Κυριακής (14 Ιουνίου 2026), επεσήμανα την ανάγκη να καταστεί σαφές στην ελληνική κοινή γνώμη τί απαιτεί και επιδιώκει η Τουρκία από την Ελλάδα, σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, και πώς η «Γαλάζια Πατρίδα» έχει μεθοδευθεί ως η επί του πεδίου νεοθωμανική αναθεωρητική αξίωση εις βάρος του ελλαδικού και Κυπριακού Ελληνισμού
Οι Διερευνητικές Επαφές και η επίσημη αφήγηση της «τεχνικής διαδικασίας»
Ωστόσο, δύο ημέρες αργότερα, στην εκπομπή του Γιώργου Σαχίνη, τόνισα ότι το πλέον αποκαλυπτικό σημείο όσων είπε ο πρώην Πρωθυπουργός της Τουρκίας δεν αφορά ούτε τη «Γαλάζια Πατρίδα», ούτε το ζήτημα της επέκτασης των ελληνικών ΕΧΥ και το τουρκικό casus belli, ούτε καν την περιβόητη φράση του για «το κοινό Αιγαίο». Αφορά κατ’ εξοχήν τις Διερευνητικές Επαφές. Δηλαδή, το ερώτημα: «Τι ακριβώς συζητούν οι ελληνικές κυβερνήσεις με την Τουρκία επί 25 χρόνια;». Και εξηγούμαι.Επί δεκαετίες οι ελληνικές κυβερνήσεις, και δη το διακομματικό και διακυβερνητικό μπλοκ του κατευνασμού και του φοβικού μινιμαλισμού, παρουσίαζαν τις Διερευνητικές ως ένα τεχνικό μηχανισμό επικοινωνίας. Μια διαδικασία, δηλαδή, χαμηλής πολιτικής έντασης, που λειτουργούσε ως απαραίτητος δίαυλος ελληνοτουρκικού διαλόγου δίχως όμως να παράγει δεσμεύσεις και να προδικάζει αποτελέσματα, πολλώ δε μάλλον δίχως να διαμορφώνει τετελεσμένα. Τουλάχιστον, αυτό έλεγαν.
Μαρία Καρυστιανού: Νέες ισορροπίες στο επιτελείο της – Ποιοι προήχθησαν, ποιοι κόπηκαν, το συνέδριο και η δημοσκοπική κάμψη

Εκπλήξεις και αιφνιδιασμούς περιλάμβανε η ανακοίνωση από την Μαρία Καρυστιανού της σύνθεσης του Πολιτικού Συμβουλίου, που αναλαμβάνει, έστω και με προσωρινό χαρακτήρα τη διεύθυνση της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και την προετοιμασία του συνεδρίου, που τοποθετείται το φθινόπωρο.
Σαράντα μέρες μετά την εκδήλωση της Θεσσαλονίκης, όπου παρουσιάστηκε επισήμως το κόμμα και αφού υπήρξαν έντονες διεργασίες και μεγάλο παρασκήνιο, αποχωρήσεις στελεχών και εσωτερικές ανακατατάξεις, η κυρία Καρυστιανού κατέληξε σε ένα 9μελές σχήμα που θα την πλαισιώνει.
Πρόκειται ουσιαστικά για τη συγκρότηση της πρώτης ηγετικής ομάδας ή αλλιώς της πρώτης ομάδας κρούσης στη δύσκολη προσπάθεια να διατηρηθεί η «Ελπίδα» στο… πάνω διάζωμα των γκάλοπ.
Η μείωση των ποσοστών στα γκάλοπ έχει θορυβήσει έτσι κι αλλιώς το επιτελείο του νέου κόμματος. Αλλά και η αποχώρηση στελεχών όπως ο Βασίλης Κοκοτσάκης δημιούργησαν μία αίσθηση αποσύνθεσης.
Η ανακοίνωση του Πολιτικού Συμβουλίου στοχεύει την ανάταξη της εικόνας και τη διαμόρφωση ενός συλλογικού οργάνου, που θα εκπροσωπεί την «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» στη δημόσια σφαίρα – και στα πάνελ των καναλιών προφανώς.
Οι κομμένοι
Τι φανερώνουν οι επιλογές των τομεαρχών του Αλέξη Τσίπρα
Ο σταθερός κύκλος, οι μη αναμενόμενοι και οι εκπλήξεις.
Της Βασιλικής Σιούτη
29 Ιουνίου 2026
Από την Τροία και τον Όμηρο στον Απόστολο Παύλο
Γράφει ο Στέλιος Κούκος
Το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου πέραν από μια χριστιανική ιεραποστολή, μοιάζει να αποτελεί και σαν μια ελληνική πολιτισμική εκστρατεία. Εξάλλου το κήρυγμά του γινόταν στα ελληνικά, ακόμη και στις ιουδαϊκές συναγωγές στις οποίες κήρυττε πρώτα, όταν επισκεπτόταν κάποια πόλη. Είναι γνωστό πως οι Ιουδαίοι της διασποράς είχαν, πλέον, ως μητρική τους γλώσσα τα ελληνικά και στις συναγωγές συναντούσε και όσους ανήσυχους και αναζητητές Έλληνες είχαν προσχωρήσει στον Ιουδαϊσμό. Και μάλιστα οι «σεβομένοι τον Θεό», όπως τους αποκαλούσαν ανταποκρίνονταν από τους πρώτους στο κήρυγμα του.
Φαίνεται πως τους έλυνε τις απορίες για τις οποίες οι ίδιοι είχαν εγκαταλείψει την πολυθεΐα και προσχωρούσαν στην μονοθεϊστική θρησκεία των Ιουδαίων. Αυτό έγινε και στην Θεσσαλονίκη. Οι πρώτοι που πίστεψαν στο κήρυγμα του οι Σεβομένοι.
Μετά τις συναγωγές και τους ομογενείς του ο Απόστολος Παύλος απευθυνόταν στους εθνικούς, στους πιστούς δηλαδή της αρχαίας ελληνικής θρησκείας. Σ’ αυτούς, ορισμένες φορές απευθυνόταν και μέσα από χωρία της ελληνικής σκέψης. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικός γνώστης της ελληνικής γλώσσας και έτσι το λεκανοπέδιο της ανατολικής μεσογείου το οποίο ήταν ελληνικό πολιτισμικά, έγινε ο στίβος μέσα στον οποίο «κένωσε» τον εαυτό για να τον ανακαινίσει πνευματικά.
Ο Απόστολος Παύλος πριν φτάσει στον σημερινό ελλαδικό χώρο είχε κηρύξει τον Χριστό στην Κύπρο και την Μικρά Ασία, αλλά και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μεσογείου. Στην κοσμοπολίτικη ρωμαϊκή μητρόπολη, όμως, την Τρωάδα, η οποία ήταν και ένας μεγάλος λιμένας, ο οποίος βρισκόταν λίγα χιλιόμετρα από το αρχαίο Ίλιον, την Τροία, του έπους του Τρωικού πολέμου ο Απόστολος Παύλος θα λάβει την έκτακτη πνευματική κλήση: Διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν!
«Η Χαρά του να είσαι ηλίθιος» ΑπόΤοντ Χάγεν
Μια ειρωνική σκέψη πάνω στη γνώση, την πληροφορία και τις ψευδαισθήσεις της νεωτερικότητας.
«Η Χαρά του να είσαι ηλίθιος»Ανάμεσα σε ειδήσεις, απόψεις και υπερπληροφόρηση, ο Τοντ Χάγιεν εξερευνά την περίεργη ευχαρίστηση του να παραμένεις απλός σε έναν κόσμο που απαιτεί να τα γνωρίζουμε όλα.
από τον Τοντ Χάγεν
Ξεκινώντας με ένα απλό πρωινό που περνάει διαβάζοντας άρθρα, βίντεο και διαδικτυακές ειδήσεις, ο Todd Hayen αναπτύσσει έναν προκλητικό στοχασμό πάνω στη σχέση μεταξύ πληροφορίας και επίγνωσης. Με το ειρωνικό και απογοητευμένο ύφος του, ο συγγραφέας εξερευνά το παράδοξο μιας εποχής στην οποία η απεριόριστη πρόσβαση στη γνώση δεν ισοδυναμεί πάντα με μια μεγαλύτερη κατανόηση της πραγματικότητας. Ένας ελαφρύς αλλά και συγκινητικός στοχασμός πάνω στη γνώση, το πνευματικό εγώ και την πιθανή «χαρά του να είσαι ηλίθιος » . (NR)Χθες , ακολούθησα την καθημερινή μου πρωινή ρουτίνα: έψαξα στο διαδίκτυο για ενδιαφέρουσες ιστορίες και νέα για να χωνέψω. Διάβασα λίγο πού και πού και είδα μερικά βίντεο. Μετά από λίγο, κάθισα να γράψω ένα άρθρο για τη στήλη μου "Shrew Views" στο Substack.
Το θέμα είναι άσχετο: συνήθως είναι κάτι που τράβηξε την προσοχή μου ενώ διάβαζα ειδήσεις ή κάτι που μου είπε κάποιος χθες για το ένα ή το άλλο, όλα αναμεμειγμένα με τις γνώσεις και την εμπειρία που έχω αποκτήσει στην αρχετυπική ψυχολογία. Τίποτα το συγκλονιστικό, βέβαια, αλλά ελπίζω ότι κάποιος θα βρει κάτι ενδιαφέρον για σκέψη, που να ανταποκρίνεται στις δικές του παρατηρήσεις, ίσως λίγο αστείο, διαφωτιστικό ή οτιδήποτε άλλο. Ποιος νοιάζεται πραγματικά;
Θεωρώ τον εαυτό μου και τις ιδέες μου ενδιαφέροντες. Άλλοτε κατατοπιστικές, άλλοτε βαθυστόχαστες και σχεδόν πάντα συνειδητά ειλικρινείς και αυθεντικές. Όχι πάντα «σωστές», να ξέρετε —αυτό προφανώς δεν είναι δυνατό— αλλά πάντα με την πρόθεση να είμαι ειλικρινής. Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι σίγουρος γιατί γράφω, ή τουλάχιστον δεν ξέρω γιατί γράφω δημόσια.

















