Εθνικό έγκλημα η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών της χώρας

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Δικτύωσης για το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

Η καταστροφή των λιγνιτικών σταθμών, των ορυχείων και των υπόλοιπων ενεργειακών υποδομών που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη αποτελεί την τελευταία πράξη μιας πολιτικής που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια με τη συστηματική απαξίωση της δημόσιας ενεργειακής βάσης της χώρας, την εγκατάλειψη των παραγωγικών της υποδομών και την αποδυνάμωση κάθε δυνατότητας άσκησης μιας κυρίαρχης ενεργειακής πολιτικής.

Η απαξίωση προηγήθηκε της καταστροφής. Επί χρόνια παρουσιάστηκε ως αυτονόητο ότι οι λιγνιτικές μονάδες ήταν «παρωχημένες» και έτσι δικαιολογήθηκε η άρνηση κάθε επένδυσης εκσυγχρονισμού τους που θα τους έδινε περισσότερο χρόνο ζωής. Η δημόσια ενεργειακή υποδομή αντιμετωπίστηκε ως ένα εμπόδιο που έπρεπε να ξεπεραστεί. Σήμερα, αυτό το σχέδιο ολοκληρώνεται με την κατεδάφιση και την αποξήλωση υποδομών που δημιουργήθηκαν με τον κόπο πολλών γενεών και με δημόσιους πόρους δεκαετιών.

Ταυτόχρονα, η φυσική εξαφάνιση αυτών των υποδομών ανοίγει τον δρόμο για μια νέα φάση επιχειρηματικής εκμετάλλευσης. Οι εκτάσεις, τα δίκτυα και οι υποδομές που ανήκαν στη δημόσια ΔΕΗ μετατρέπονται σε πεδίο νέων ιδιωτικών επενδύσεων και νέων κύκλων κερδοφορίας, χωρίς ποτέ να έχει προηγηθεί ένας ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για το τι σημαίνει αυτή η επιλογή για την ενεργειακή ασφάλεια, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την εθνική κυριαρχία.

Η Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της Χώρας θεωρεί ότι η καταστροφή των ενεργειακών υποδομών αποτελεί εθνικό έγκλημα. Δεν αφορά μόνο το ενεργειακό μείγμα της χώρας. Αφορά την οριστική απώλεια στρατηγικών δυνατοτήτων που δεν θα μπορούν να ανακτηθούν στο μέλλον. Γι' αυτό καλούμε την κοινωνία να παρέμβει πριν η καταστροφή γίνει μη αναστρέψιμη.

 1. Η καταστροφή εγκαταστάσεων υπονομεύει τις εθνικές δυνατότητες.

Οι λιγνιτικοί σταθμοί, τα ορυχεία, οι εκσκαφείς, οι ταινιόδρομοι και οι συνοδευτικές υποδομές δεν αποτελούν απλώς εξοπλισμό μιας ξεπερασμένης εποχής. Αποτελούν δημόσιο κεφάλαιο που δημιουργήθηκε σε διάστημα επτά δεκαετιών και πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ο εξηλεκτρισμός, η όποια βιομηχανική ανάπτυξη και η ενεργειακή αυτονομία της χώρας. Μαζί με τις εγκαταστάσεις χάνεται πολύτιμη τεχνογνωσία, παραγωγική εμπειρία και η δυνατότητα μιας μελλοντικής αξιοποίησης όταν οι συνθήκες αλλάξουν.

 2. Η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να σημαίνει παραγωγική αποδιάρθρωση.

Η χώρα οφείλει να μειώσει το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα και να αξιοποιήσει νέες ενεργειακές τεχνολογίες. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται την ολοκληρωτική καταστροφή των υφιστάμενων υποδομών πριν υπάρξει ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο (και όχι ενεργειακές αλχημίες που αποδεικνύονται επισφαλείς την κρίσιμη στιγμή). Καμία σοβαρή χώρα δεν καταστρέφει στρατηγικές δυνατότητες που μπορεί να αποδειχθούν πολύτιμες σε ένα αβέβαιο γεωπολιτικό και ενεργειακό περιβάλλον.

 3. Η ενεργειακή πολιτική είναι ζήτημα εθνικής κυριαρχίας.

Η ενεργειακή κρίση των τελευταίων ετών απέδειξε πόσο γρήγορα μπορούν να καταρρεύσουν βεβαιότητες δεκαετιών. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μεταβαίνει από την εξάρτηση από έναν εγχώριο πόρο στην πλήρη εξάρτηση από εισαγόμενα καύσιμα, εισαγόμενες τεχνολογίες και διεθνείς αγορές, χωρίς να διατηρεί εφεδρείες, παραγωγικές δυνατότητες και βαθμούς ελευθερίας στον στρατηγικό σχεδιασμό της. Αντί αυτών η πολιτική και οικονομική ελίτ κάνει πλιάτσικο στις δημόσιες υποδομές, την ώρα που παίζει το μέλλον της χώρα στο “χρηματιστήριο ενέργειας”.

 4. Η κοινωνία πρέπει να έχει λόγο.

Οι αποφάσεις αυτές λαμβάνονται χωρίς ουσιαστικό δημόσιο διάλογο, χωρίς ανεξάρτητη αξιολόγηση και χωρίς να εξετάζονται εναλλακτικές λύσεις. Δεν μπορεί η τύχη δημόσιων υποδομών δισεκατομμυρίων ευρώ να αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική υπόθεση που αφορά αποκλειστικά διοικήσεις επιχειρήσεων ή κυβερνητικές επιλογές. Η ενέργεια αποτελεί δημόσιο αγαθό και οι στρατηγικές υποδομές της χώρας αφορούν ολόκληρη την κοινωνία, ποσο μάλλον που η ίδια η κοινωνία καλείται να πληρώσει το κόστος την ενεργειακής μετάβασης στους πανάκριβους λογαριασμούς ρεύματος.

 5. Υπάρχει χρόνος να σωθεί ό,τι μπορεί να σωθεί;

Η απολιγνιτοποίηση είναι πολιτική επιλογή και, όπως κάθε πολιτική επιλογή, μπορεί στο μέλλον να αναθεωρηθεί ή να προσαρμοστεί. Η φυσική καταστροφή των υποδομών, όμως, είναι μη αναστρέψιμη. Οι εκσκαφείς που ανατινάζονται, οι σταθμοί που θα κατεδαφίστουν, η τεχνογνωσία που χάνετε δεν μπορούν να επανέλθουν.

Γι' αυτό ζητούμε την άμεση αναστολή όλων των μη αναστρέψιμων κατεδαφίσεων και αποξηλώσεων μέχρι να υπάρξει ουσιαστικός δημόσιος διάλογος για το μέλλον τους. Ζητούμε να εξεταστεί η διατήρηση αντιπροσωπευτικού και λειτουργικού τμήματος του λιγνιτικού συστήματος ως στρατηγικής εφεδρείας και ως τμήματος της βιομηχανικής κληρονομιάς της χώρας. Πιο ειδικά θεωρούμε απαράδεκτο να συνεχίζεται η απαξίωση των πιο σύγχρονων μονάδων ΑΗΣ Μελίτης και Πτολεμαϊδα V.

Η ενεργειακή πολιτική δεν μπορεί να αποφασίζεται πίσω από κλειστές πόρτες ούτε να παρουσιάζεται ως μονόδρομος. Αφορά την παραγωγή, την οικονομία, την εργασία, την περιφερειακή ανάπτυξη, την ασφάλεια και τελικά την εθνική κυριαρχία.

  

Καλούμε κάθε πολίτη, κάθε επιστημονικό φορέα, κάθε εργαζόμενο, κάθε αυτοδιοικητική αρχή και κάθε συλλογικότητα να συμβάλουν ώστε να σταματήσει η μη αναστρέψιμη καταστροφή των ενεργειακών υποδομών της χώρας. Η υπεράσπιση της παραγωγικής βάσης και των στρατηγικών δυνατοτήτων της Ελλάδας, δεν είναι μια συζήτηση για το παρελθόν. Αντιθέτως αφορά το δικαίωμα της χώρας να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της.

Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, 28/6/2026

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/18cr64WS3j/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com