Βατραχομυομαχίες κάτω από τον ήλιο

Ο αέρας του Παρισιού

Όταν ο δημόσιος λόγος φτάνει στα άκρα του, καταλήγει στο γελοίο, σε εκείνο το έδαφος όπου η γενική και σχεδόν απούσα συναίνεση της ύπνωσης των μέσων ενημέρωσης μετατρέπεται σε φάρσα και γέλιο. Έτσι συνέβη στη Γαλλία, όπου η πολυλογία για την ακραία ζέστη ως απόδειξη της κλιματικής καταστροφής, μια θεωρία απαραίτητη για τις κερδοσκοπικές επιδιώξεις που τη συνοδεύουν, ως προσπάθεια να ανακοπεί η αδυσώπητη πτώση του ποσοστού κέρδους, παρήγαγε την ξεκαρδιστική αντιαμερικανική κατηγορία μιας αντιδημάρχου του Παρισιού, μιας πρώην δημοσιογράφου ονόματι Audrey Pulvar (Οντρέ Πουλβάρ), η οποία έχει κάνει τον γύρο των επτά εκκλησιών της γαλλικής πληροφόρησης, αλλά τώρα είναι υπεύθυνη για τα τρόφιμα (τη διατροφή), τη γεωργία και τις βιώσιμες αλυσίδες εφοδιασμού - δηλαδή, για το τίποτα, δεδομένου ότι είναι μια πόλη.

Επιτέθηκε έντονα στους Αμερικανούς τουρίστες και κατοίκους που τόλμησαν να παραπονεθούν για την έλλειψη κλιματισμού στην Πόλη του Φωτός και την αδυναμία των Γάλλων να ανεχθούν θερμοκρασίες εντελώς συνηθισμένες το καλοκαίρι σε ένα σημαντικό μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Έτσι, η Πούλβαρ έκανε την εκπληκτική ανακάλυψη ότι οι ΗΠΑ είναι ένας αδηφάγος καταναλωτής ενέργειας:
«Ως ο δεύτερος μεγαλύτερος εκπομπός αερίων του θερμοκηπίου στον κόσμο, φέρετε σημαντική ευθύνη για την υπερθέρμανση του πλανήτη και τις συνέπειες που υποφέρουμε εμείς στη Γαλλία. Οι πόλεις σας, όπου το 90% των δωματίων είναι κλιματιζόμενα, δεν είναι άσχετες με αυτό το φαινόμενο». Αυτή η κυρία, με πτυχίο στη δημοσιογραφία -ό,τι και αν σημαίνει αυτός ο εντελώς ανόητος τίτλος- αισθάνεται ότι δικαιούται και μπορεί να εκφέρει μια οριστική κρίση για την κλιματική αλλαγή, την οποία ακόμη και οι γεωφυσικοί ερευνητές δυσκολεύονται να κατανοήσουν. Κατά μία έννοια, είναι η τέλεια εκπρόσωπος της αρνητικής επιλογής του πολιτικού προσωπικού, που αποτελείται από ανικανότητα, δουλοπρέπεια και πολύ συχνά μια καλή δόση ηλιθιότητας που τους επιτρέπει να ανοίγουν το στόμα τους και να εκφέρουν φθόγγους. Άλλωστε, αν ακόμη και ο Ντι Μάιο έγινε επίτιμος καθηγητής στο King's College του Λονδίνου, τότε πράγματι έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Και μάλιστα σε εκείνο το ωραίο σάπιο φρούτο απ' όπου το σκουλήκι χαιρετά εύθυμο και καλοταϊσμένο....

Δώστε ένα μεγάλο φιλί στον Ζελένσκι.

Ο Ζελένσκι και οι Δυτικοί υποστηρικτές του διεξάγουν μια απεγνωσμένη 40ήμερη «εκστρατεία τρομοκρατίας» εδώ και μια εβδομάδα, που περιλαμβάνει ένα μείγμα επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και μια μαζική επιχείρηση πληροφοριακού και ψυχολογικού πολέμου με στόχο να παρουσιάσουν τη Ρωσία ως στα πρόθυρα της κατάρρευσης και τον Πούτιν ως στα πρόθυρα της εξέγερσης. Το δυτικό κοινό κατακλύζεται από άρθρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης όλο το εικοσιτετράωρο, που σκιαγραφούν μια ζοφερή εικόνα της ρωσικής στρατιωτικής εκστρατείας, ενώ ταυτόχρονα εξυμνούν τις απίστευτες επιτυχίες της Ουκρανίας.


Αυτό, φυσικά, είναι ένα βουνό ανοησίας, αλλά είναι το μόνο εναπομείναν όπλο της Δύσης καθώς η εκστρατεία φθοράς της Ρωσίας συνεχίζει να κονιορτοποιεί την Ουκρανία. Είναι αλήθεια ότι η Ουκρανία έχει χτυπήσει πολλά ρωσικά διυλιστήρια, δημιουργώντας εντυπωσιακές εικόνες καπνού και φλόγας, αλλά πρόκειται απλώς για μια θεατρική παράσταση που αποσκοπεί στην απόσπαση της προσοχής από τις οπισθοδρομήσεις της Ουκρανίας σε ολόκληρο το μέτωπο.


Σε μια παρένθεση, οι ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου έχουν αυξηθεί κατά την ίδια περίοδο, διαψεύδοντας την αφήγηση ότι η ρωσική πετρελαϊκή βιομηχανία υφίσταται καταστροφικές απώλειες. Στην πραγματικότητα, οι Ρώσοι προελαύνουν σε όλο το μέτωπο προς το Χάρκοβο, το Ντνίπρο, όπου στρατεύματα της 36ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πεζικού των Φρουρών διέσχισαν τον ποταμό Δνείπερο, το Ντόνετσκ, τη Ζαπορίζια και τη Χερσώνα - ονόματα που τώρα αποτελούν μια σειρά από ήττες για το καθεστώς του Κιέβου.


Με λίγα λόγια, τα ουκρανικά στρατεύματα υποχωρούν προς τα δυτικά, με επικεφαλής τους βογιάρους του ΝΑΤΟ σε μια μάταιη, ολοκληρωτική αντίσταση μέχρις εσχάτων. Χρειάζεται λοιπόν κάτι για να κρυφτεί αυτή η πραγματικότητα, η δραματική τροπή των γεγονότων που φαίνεται να ανατρέπει τα πάντα, ακόμα κι αν στην πραγματικότητα είναι απλώς flatus vocis («κενές λέξεις»), ή μάλλον flatus τηλεόρασης και εφημερίδων, που χτίζουν με πάθος τα κάστρα τους στην άμμο, ενώ η παλίρροια ανεβαίνει.


Batracomiomachie sotto il sole | il Simplicissimus

ΠΗΓΗ:https://amethystosbooks.blogspot.com/2026/06/blog-post_105.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com