Σημάδια του τέλους μιας εποχής

Γιόχαν Χουιζίνγκα

(1872-1945)

«Ένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του παρακμάζοντος μεσαιωνικού πνεύματος, είναι η πρωτοκαθεδρία της όρασης, η οποία μοιάζει να σχετίζεται στενά με την ατροφία της σκέψης.

Οι άνθρωποι σκέφτονταν και εκφράζονταν με οπτικές εικόνες. Και επειδή το πνεύμα εκείνης της εποχής αρκούνταν στην οπτική έννοια, γι’ αυτό έβρισκε ικανοποίηση στην πλαδαρότητα της πρόζας. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε αποθέωνε τη ζωγραφική. Η ζωγραφική έκφραση ήταν περισσότερο σύμφωνη με την πνευματική έκφραση εκείνων των καιρών. Γι’ αυτό, τέλος, η ποιότητα της πρόζας το 15ο αιώνα ήταν γενικά ανώτερη από της ποίησης. Η πρόζα, όπως και η ζωγραφική, μπορούσαν να εκφράσουν καλύτερα έναν άμεσο ρεαλισμό, που απαγόρευε στην ποίηση να ανθίσει. (...)

Η ποίηση του 15ου αιώνα δίνει συχνά την εντύπωση, ότι στερείται τελείως νέων ιδεών. Η αδυναμία να βρεθούν καινούργιες εμπνεύσεις είναι γενική. Το μόνο που κάνουν, είναι να ξαναδουλεύουν, να στολίζουν ή να εκσυγχρονίζουν παλιά θέματα. Υπάρχει κάτι σαν νέκρωση της σκέψης. Θα έλεγε κανείς, ότι το πνεύμα ολοκλήρωσε το μεσαιωνικό οικοδόμημα και εξαντλήθηκε, πέφτοντας σε κάποιου είδους νάρκη. Υπάρχει κενό και ξηρασία. Αμφιβολία για τον κόσμο. Γενικευμένη παρακμή. Δυσφορία βασιλεύει παντού. (...)»

Τα λευκά τείχη της Δύσης

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2026

Ενώ η G7 γιόρτασε το κενό και την αδυναμία της με ψεύτικες αγκαλιές και φιλιά Ιούδα, ενώ κυκλοφορούν τουλάχιστον τρεις διαφορετικές εκδοχές του μνημονίου συνεννόησης που αναμένεται να υπογραφεί αύριο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, δείχνοντας πώς η Δύση είναι ένα γεωπολιτικό λούνα παρκ, όπου όλα είναι περιστασιακά, εφήμερα, επισφαλή, προτιμώ μια παρένθεση που καταδεικνύει τις πολιτισμικές και διαβιωτικές συνθήκες από τις οποίες προκύπτουν όλα αυτά.

Τα αγγλικά σχολεία, σύμφωνα με τις νέες οδηγίες, απογυμνώνουν κάθε πιθανή εικόνα. Οι λευκοί τοίχοι των διαδρόμων και των αιθουσών διδασκαλίας μοιάζουν με γυψοσανίδες που περιμένουν ανακαίνιση. Όλα «για να αποτρέψουν τους μαθητές από το να βιώσουν γνωστική υπερφόρτωση». Τι; Υπερβολικό γνωστικό φορτίο;

Υπάρχει μια άστοχη θεωρία σε αυτό το πλαίσιο που βλέπει το ανθρώπινο μυαλό ως ένα είδος μνήμης εργασίας ενός υπολογιστή, που συνήθως ονομάζεται RAM, η οποία υπερθερμαίνεται εύκολα και επομένως θα πρέπει να χρησιμοποιείται όσο το δυνατόν πιο φειδωλά.

 Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, εάν πάρα πολλές πληροφορίες ανταγωνίζονται για την προσοχή, η μάθηση θα τεθεί σε κίνδυνο ή και θα είναι αδύνατη. Εξ ου και οι άδειοι τοίχοι. Προφανώς, αυτή η εξήγηση τροφοδοτείται από ανησυχίες σχετικά με την έκθεση των μαθητών στα σύμβολα και τα σημάδια άλλων πολιτισμών, γι' αυτό και επιλέγεται η οδός του μηδενισμού τους.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Δεν είδα κάπου να μνημονεύεται φέτος ο Δημήτρης Ταγκόπουλος που κάποτε σφράγιζε την πνευματική ζωή μιας Ελλάδας με πίστη στο μέλλον της - με εξαίρεση την αναδημοσίευση μιας συνέντευξής του το 1923 στον Φώτο Γιοφύλλη, φροντίδι του κ. Σ. Κουρουζίδη στην Books' Journal.

 Ο εκδότης του περίφημου «Νουμά» που πέθανε πριν από εκατό χρόνια, είχε και δικό του έργο αλλά η μεγάλη του άνεση και επιτυχία ήταν το χρονογράφημα και το μαχητικό σημείωμα. Οι εξαιρετικές προσωπογραφίες του, με τίτλο «Φιλολογικά πορτραίτα» που εκδόθηκαν το 1922 και επανεκδόθηκαν το 1988 (από τις εκδόσεις των αδελφών Παϊρίδη, του Σωτήρη και του Ιάκωβου που ήταν διευθυντής φωτογραφίας σε εμβληματικές ταινίες όπως ο Μακεδονικός γάμος του Κανελλόπουλου και ο Θίασος του Αγγελόπουλου), διασώζουν ωραίες στιγμές των ανθρώπων μιας λογοτεχνικής εποχής αλλά και το στυλ του Ταγκόπουλου. 

Στον συμμαχητή του αγώνα για μια Άλλη Ελλάδα (του αγώνα που χάθηκε οριστικά το 1922), αφιέρωσε ένα ποίημα ο Κωστής Παλαμάς. Δημοσιευμένο το 1898 στην Εστία (πριν δηλαδή ξεκινήσει ο αγώνας του Νουμά το 1903), συμπεριελήφθη στην Ασάλευτη Ζωή το 1904. Το δημοσιεύω εδώ, τόσο εις μνήμην των εκατό χρόνων από τον θάνατο του Ταγκόπουλου όσο και ως παρηγοριά για φαινόμενα που δεν είναι σημερινά όπως συχνά νομίζουμε.

ΟΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΙ

Στὸν Ταγκόπουλο τοῦ «Νουμᾶ»

Ὦ ἐσεῖς, τοῦ κόσμου ὀνείρατα θαμπά, ποὺ σὰν κοιμᾶσαι 

τὰ βλέπεις, κ᾿ ἔξαφνα ξυπνᾶς καὶ μήτε τὰ θυμᾶσαι, 

ὤ! ποὺ ξεφεύγετε ἄγνωροι καὶ πᾶτε σκοτεινοί,

ὦ Ταπεινοί.

Φροντίδα για τον άνθρωπο και με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού.

Παπα - Κώστας Λαγός 

Στη σημερινή περικοπή, ο Κύριος μας λέει πως ο Θεός φροντίζει με κάθε λεπτομέρεια τα πτηνά του ουρανού και τα τρέφει ενώ ντύνει τα αγριολούλουδα με ενδύματα πιο εντυπωσιακά και από εκείνα που φόρεσε ο Σολομών. 

Όμως είναι πράγματι έτσι; Πολλά πουλιά κοιμούνται νηστικά ή πεθαίνουν στην αναζήτηση τροφής και τελικά τα αγριολούλουδα όσο όμορφα κι αν είναι, δεν συγκρίνονται με τα βασιλικά άμφια του Σολομώντα. Άρα τι μας λέει ο Χριστός; Μας κοροϊδεύει; Υπερβάλλει; Ίσως είχε μια ποιητική έξαρση; 

Τίποτα απ' όλα αυτά. Ο Χριστός μας καλεί να δούμε τη φύση με τρόπο μυστικό. Να καταλάβουμε πως κάθε τι στη φύση, ζώο, έντομο, πτηνό, ψάρι, φυτό, έχει μια ιδιαίτερη αξία και μια ιδιαίτερη θέση στη δημιουργία. Μας καλεί ακόμα να δούμε όλη τη φύση, τα πιο ταπεινά της στοιχεία εν Θεώ. Όπως ακριβώς την έβλεπε ο Αδάμ στον Παράδεισο. 

Και εδώ ερχόμαστε στο "οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ." Διότι ή θα δούμε τη φύση εν Θεώ και θα θαυμάσουμε τη δημιουργία, θα διδαχθούμε από αυτή αλλά και θα βρούμε την παρουσία του Θεού σε αυτή ή θα τη δούμε μέσα από τον μαμωνά. Δηλαδή ως κάτι που μπορούμε να σκοτώνουμε για τη ψυχαγωγία μας, να καταστρέφουμε για το κέρδος μας, να ρυπαίνουμε καταναλώνοντας. 

Και το ίδιο γίνεται και με τους ανθρώπους. Είναι για εμάς εικόνες του Θεού ή είναι θυσίες προς τον μαμωνά. Αγαπούμε ή μισούμε κάποιον επειδή είναι πλούσιος και τον ζηλεύουμε ή προσδοκούμε κάποιο κέρδος από αυτόν; Απορρίπτουμε κάποιον φτωχό επειδή δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι; Ή τους βλέπουμε σαν δημιουργίες του Θεού, σαν εικόνες Του, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που έχουν; 

Βλέπουμε πως ο μαμωνάς δεν μας παγιδεύει μόνο με το τυφλό κυνήγι του χρήματος και με τον πλούτο. Και οι παγίδες του είναι πολλές και πονηρές. Και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε αυτές τις παγίδες παρά μόνο στρεφόμενοι σε Αυτόν που τις νίκησε. Στον Κύριό μας, τον Χριστό.

Μας υπενθυμίζει ο Δημήτρης Μπαλτάς 

"Είναι αλήθεια ότι στην Εκκλησία πάντοτε κηρύττουν  το έλεος, τη φροντίδα για τους φτωχούς και την ελεημοσύνη. [...] από τις τύψεις της συνείδησης [ο χριστιανός] απαλλάσσεται συνήθως με την εύκολη, άκαρδη σκέψη ότι «δεν είναι δυνατόν να βοηθήσεις τους πάντες».

 Μπορεί δικαίως να θεωρηθεί πραγματικό σκάνδαλο για τον χριστιανικό κόσμο το ότι, σε αντίθεση με αυτή την διαδεδομένη αδιαφορία για το πεπρωμένο των μειονεκτούντων, η αυθεντική φροντίδα γι' αυτούς γίνεται συχνά προνόμιο ανθρώπων μη πιστών και αντιπάλων του χριστιανισμού. Όπως σωστά παρατήρησε ο Ν. Α. Μπερντιάγιεφ, η επιτυχία και η ελκυστική δύναμη των ιδεών του αθεϊστικού σοσιαλισμού και της πιο ακραίας μορφής του ‒ του υλιστικού κομμουνισμού ‒ καθορίστηκε πρωτίστως από τις ιστορικές αμαρτίες του χριστιανικού κόσμου, από την αδιαφορία του για τις κοινωνικές ανάγκες.

ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Η μεγαλύτερη ημέρα. Η απειροελάχιστη στιγμή που ο ήλιος σταματά και όλα είναι δυνατά. Μια αιωρούμενη στιγμή όπου το φως θριαμβεύει πριν αρχίσει πάλι να ελαττώνεται. Υπενθύμιση πως οτιδήποτε μεγαλώνει έρχεται η στιγμή που αρχίζει να μειώνεται και οτιδήποτε μειώνεται αναπόφευκτα θα αρχίσει πάλι να αυξάνεται. Ένας νόμος των εποχών, αλλά και ο αμετάβλητος νόμος της ζωής. Η κυκλική πραγματικότητα ενός «κοσμικού όλου» που δεν διαχωρίζει τον άνθρωπο από το περιβάλλον, αλλά γιορτάζει τη σύνδεση με τη ζωτική δύναμη ενός σύμπαντος που είναι πολύπλευρο και ενιαίο. Η νύχτα δεν είναι ποτέ ολοκληρωτική, το φως ποτέ οριστικό. Όλα πεθαίνουν, όλα ξαναγεννιούνται. 

Το ηλιοστάσιο είναι κάτι περισσότερο από ένα αστρονομικό γεγονός. Είναι μια κοσμική ανάσα. Και δεν είναι καθόλου τυχαία η γιορτή που ακολουθεί σε τρεις ημέρες, οι φωτιές του Άη Γιάννη. Πάνω από την φωτιά κάποτε οι άνθρωποι δεν αναζητούσαν μόνο την υπόσχεση της συγκομιδής, τη γονιμότητα του δεσμού τους, την προστασία της ζωής τους. Η φωτιά καθαρίζει. Η φωτιά προετοιμάζει. Η φωτιά καθαγιάζει.

Ο εορτασμός του τροχού των εποχών τι σημαίνει σήμερα; Σημαίνει πως δεν είμαστε ξεριζωμένοι, ακολουθούμε το ίδιο ιερό μονοπάτι με εκείνους που ήταν εδώ πριν από εμάς. Γιορτές, τελετουργίες και σύμβολα πέρα από κάθε δογματικό ζυγό αλλά με την ανησυχία για αρμονία και κατανόηση αυτού που διαφεύγει από το βλέμμα. 

Μπόρχες, η αληθινή πραγματικότητα είναι το όνειρο

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες απεβίωσε πριν από σαράντα χρόνια, στις 14 Ιουνίου 1986. Αυτό που απομένει είναι τα ποιήματά του, τα όνειρά του και τα βιβλία του, τα οποία, τελικά, είναι η αληθινή του ζωή. Τα υπόλοιπα είναι μυθοπλασία ή απλώς μια ατάκα. Τα «μαθήματά» του για την αγγλική λογοτεχνία» θα εκδοθούν στο τέλος του μήνα από τις εκδόσεις Adelphi με τον τίτλο Καθηγητής Μπόρχες.

Στις αμερικανικές διαλέξεις του, που εκδίδονται από τις εκδόσεις Mondadori με τον τίτλο Η Εφεύρεση της Ποίησης , ο Μπόρχες αφιέρωσε την τελευταία του διάλεξη «σε έναν μικρό ποιητή: έναν ποιητή του οποίου τα κείμενα δεν έχω διαβάσει ποτέ, αλλά έναν ποιητή για τον οποίο πρέπει να γράφω κείμενα. Θα μιλήσω για τον εαυτό μου».


Στη συνέχεια ζήτησε συγγνώμη για αυτό το «λάθος στο ύφος». Και ομολόγησε: «το κεντρικό γεγονός της ζωής μου ήταν η ύπαρξη των λέξεων και η δυνατότητα μετατροπής αυτών των λέξεων σε ποίηση».Ο Μπόρχες παρέθεσε τον Όμηρο: «Οι θεοί υφαίνουν περιπέτειες για τους ανθρώπους, ώστε οι μελλοντικές γενιές να έχουν κάτι να τραγουδήσουν». Η ζωή ως μέσο, ​​ακόμη και θυσιαστικό, η αφηγηματική τέχνη ως στόχος.

Αυτό που απομένει από μια ζωή είναι η ιστορία της. είναι η καλύτερη κληρονομιά της, η πραγματικότητα που αναμειγνύεται με φήμες ή αναπαραστάσεις. Υπάρχουν ζωές που καταφέρνουν να επινοηθούν, απελευθερώνονται από την πραγματικότητα, σταδιακά γίνονται φευγαλέες μέχρι να γίνουν μυθικές.

Ακόμα κι αν «όλη η λογοτεχνία είναι αυτοβιογραφική», η προσωπικότητα για τον Μπόρχες δεν έχει συνέπεια. ο εαυτός δεν υπάρχει, το πολύ-πολύ συγχωνεύεται σε ένα υπερβατικό και απρόσωπο εγώ: «Είμαστε όλοι το ίδιο άτομο. η ανυπαρξία μας διαφέρει τόσο λίγο και οι περιστάσεις επηρεάζουν τόσο πολύ τις ψυχές μας, που είναι σχεδόν σύμπτωση ότι εσύ είσαι ο αναγνώστης και εγώ είμαι ο συγγραφέας».

ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΣΒΟΡΩΝΟ

Κάθε  Σάββατο  μια  σταλιά  λογοτεχνίας          

 

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

    Στο Νίκο Σβορώνο είναι αφιερωμένη η σημερινή σταλιά, και συγκεκριμένα στις θέσεις που διατύπωσε πάνω στο ζήτημα της Ελληνικής ταυτότητας όπως αυτές είναι αποτυπωμένες στο κεφάλαιο ‘’Παράδοση και Ελληνική Ταυτότητα’’ που βρίσκεται στη σελίδα 388 του σπουδαίου του βιβλίου  ‘’Ανάλεκτα Νεοελληνικής Ιστορίας και Ιστοριογραφίας’’ (μυριοδιαβασμένο από μένα –κι απ΄ όλο τον πολιτικό μας χώρο φαντάζομαι).

 Ο Νίκος Σβορώνος, έχαιρε μεγάλης τιμής και σεβασμού από εμάς, και ιδιαίτερα, ‘’έτι και έτι’’ περισσότερο, απ΄ το Μιχάλη Χαραλαμπίδη (οι αναφορές του Μιχάλη και οι αφιερώσεις βιβλίων του σ΄ αυτόν, επίσης, είναι συχνές). Ο Σβορώνος στάθηκε δάσκαλος του χώρου μας και η σκέψη του μαστόρεψε τη δική μας σκέψη, της άνοιξε δρόμους, την τροφοδότησε, όπως για παράδειγμα, μπορούμε να διακρίνουμε την επιρροή στη σκέψη μας του διανοητικού του δημιουργήματος, δηλαδή το άρρηκτο  δέσιμο της ελληνικής εθνικής συνείδησης με τον αντιστασιακό χαρακτήρα της ταυτότητας του λαού μας. Στο πως δηλαδή, αυτό το χαρακτηριστικό της συμπεριφοράς απέναντι σε έξω απειλές, από μια απλή αντίδραση του ένστικτου επιβίωσής του, του έγινε ριζικό χαρακτηριστικό, θεμελιώδες γνώρισμά του  και πέρασε σ΄ όλα τα επίπεδα της ζωής του (στον πολιτισμό κυρίως) και την καθόρισε.  Αποσπάσματα λοιπόν,  από το έργο του σπουδαίου αυτού Έλληνα διανοητή και επιστήμονα που στην αρχή ανάφερα, παραθέτω αμέσως παρακάτω.

    ‘’…ξεκινώ κι εγώ από μια απλή διαπίστωση, που πολλοί διατύπωσαν με διαφορετικούς τρόπους.

    Ξαναθυμίζω τη διατύπωση του Rex Wainer, όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί τη βάση της σκέψης του ακολουθεί ένας από τους μεγαλύτερους και ουσιαστικά ελληνικότερους νεοέλληνες δημιουργούς, ο ποιητής Σεφέρης

(Δοκιμές Ι, σ. 520 σημ. 2, ‘’Κ. Καβάφη, Θ.Σ. Έλιοτ : Παράλληλοι’’, σ. 362) :  

   

   ‘’Ένα μέρος του παρελθόντος πεθαίνει κάθε στιγμή και η θνησιμότητα του μας μολύνει, αν προσκολληθούμε σ΄ αυτό με υπερβολική αγάπη. Ένα μέρος του παρελθόντος μένει πάντα ζωντανό και κινδυνεύουμε καταφρονώντας τη ζωντάνια του’’

Πού βρισκόμαστε μετά τον πόλεμο Ιράν-ΗΠΑ — και ποιος κερδίζει τελικά; Ο διδάκτορας Διεθνούς Δικαίου Θέμης Τζήμας απαντά χωρίς ταμπού.

Σε αυτό το επεισόδιο αναλύουμε τη συσσωρευμένη ένταση στη Μέση Ανατολή: γιατί οι επιθέσεις του Ισραήλ στον Λίβανο εγείρουν σοβαρά ερωτήματα ως προς το διεθνές δίκαιο, τι σηματοδοτεί η εκεχειρία Ιράν-ΗΠΑ για την παγκόσμια τάξη, και πώς οι οικονομίες του Κόλπου έχουν ήδη πληρώσει το τίμημα. Εξετάζουμε τον ρόλο της Κίνας στην παγκόσμια σκακιέρα και πώς η επίσκεψη Τραμπ-Πούτιν στο Πεκίνο αλλάζει τις ισορροπίες. Αναλύουμε αν η Ελλάδα έχει πραγματικά κοινά συμφέροντα με το Ισραήλ — ή αν αυτό παραμένει μια βολική αυταπάτη. 

Και προσγειωνόμαστε στο εσωτερικό: μια ελληνική δημοκρατία που αντιμετωπίζει πρωτοφανή παρακμή και ένα πολιτικό σκηνικό που αναδιατάσσεται βίαια.

✦ Τι καλύπτουμε:
– ΗΠΑ εναντίον Ιράν και η επόμενη μέρα
– Ισραήλ, Λίβανος και τα όρια του διεθνούς δικαίου
– Το οικονομικό μοντέλο που γεννά πολέμους
– Ρόλος Κίνας στην παγκόσμια σκακιέρα

«Το Κράτος των Βαμπίρ: Τρέφεται από τον φόβο μας, την ελευθερία μας και τα οικονομικά μας.» Από ΕΚΤΟΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Όταν η εξουσία τρέφεται από τον φόβο

«Το Κράτος των Βαμπίρ: Τρέφεται από τον φόβο μας, την ελευθερία μας και τα οικονομικά μας.»

Ο Τζον και η Νίσα Γουάιτχεντ καταγγέλλουν τον μετασχηματισμό του σύγχρονου κράτους σε μια μηχανή που καταναλώνει ελευθερία, χρήμα και δικαιώματα.

από τους John και Nisha Whitehead

Ξεκινώντας από την ανησυχητική εικόνα τεράτων με ανθρώπινα πρόσωπα, ο John και η Nisha Whitehead περιγράφουν ένα κράτος που δεν κυριαρχεί πλέον μέσω της ωμής βίας αλλά μέσω του εκτεταμένου ελέγχου, της επιτήρησης, του φόβου και της χειραγώγησης της συναίνεσης. Πίσω από τη ρητορική της ασφάλειας και της προστασίας, υποστηρίζουν οι συγγραφείς, κρύβεται ένα σύστημα που διαβρώνει προοδευτικά τις ατομικές ελευθερίες, μεταφέρει πλούτο σε κέντρα εξουσίας και μετατρέπει τους πολίτες σε ολοένα και πιο εξαρτημένα υποκείμενα. Αυτό αποτελεί κατηγορητήριο για αυτό που αποκαλούν «κράτος βαμπίρ», μια δομή που ευδοκιμεί τρεφόμενη από τους υλικούς και πνευματικούς πόρους της κοινωνίας που ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται. (NR)

« Αλλά αυτά δεν ήταν τέρατα με πλοκάμια και σάπιο δέρμα, όπως αυτά που θα μπορούσε να φανταστεί ένα επτάχρονο παιδί: ήταν τέρατα με ανθρώπινα πρόσωπα, με άψογες στολές, που παρελαύνουν σε κοντινή απόσταση, τόσο συνηθισμένα που δεν τα αναγνωρίζεις για αυτό που είναι μέχρι να είναι πολύ αργά.»
Ράνσομ Ριγκς, Σπίτι για Ασυνήθιστα Παιδιά της Μις Πέρεγκριν

Τα τέρατα δεν εμφανίζονται πάντα καλυμμένα με τα τυπικά στοιχεία τρόμου ή μύθου. Πολύ συχνά, τα τέρατα του πραγματικού κόσμου μοιάζουν με απλούς ανθρώπους. Περπατούν ανάμεσά μας. Χαμογελούν στις κάμερες. Υπόσχονται προστασία και ευημερία, ενώ τρέφονται με φόβο και υπακοή.

Δεν είναι όλα όπως φαίνονται.

Ζούμε σε δύο κόσμους.

Υπάρχει ο κόσμος που μας παρουσιάζεται - η λαμπερή, προπαγανδιστική ψευδαίσθηση που δημιουργείται από την κυβέρνηση και τους εταιρικούς χρηματοδότες της - και ο κόσμος στον οποίο ζούμε στην πραγματικότητα, όπου η οικονομική ανισότητα επιδεινώνεται, οι αληθινοί στόχοι είναι θαμμένοι κάτω από στρώματα οργουελιανής διγλωσσίας και η «ελευθερία» κατανέμεται σε ελεγχόμενες, νομιμοποιητικές δόσεις από μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομική δύναμη και ομοσπονδιακούς πράκτορες.

Η διανοητική πυρά!

από την Andrea Zhok - 19 Ιουνίου 2026

Πηγή: Άντρεα Ζοκ

Χθες, μετά τη δημοσίευση των ερωτήσεων για τις τελικές εξετάσεις, η λεγόμενη «ριζοσπαστική αριστερά» εξαπέλυσε μια εικονοκλαστική οργή.

 Πρώτον, ο Christian Raimo εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση στα επιλεγμένα ερωτήματα, κατηγορώντας το υπουργείο ότι «κήρυξε τον πόλεμο στους νέους» (ρε Raimo, τι συμβαίνει με αυτόν τον υπερβολικά εκτεταμένο αρσενικό πληθυντικό; Δεν σου λειτούργησε το κουμπί με τον αστερίσκο;). Λίγο
αργότερα, η Sinistra Italiana χρησιμοποίησε ξανά την ανάρτηση του Raimo, μεταφράζοντάς την στα ιταλικά, για να πει ακριβώς το ίδιο πράγμα.
Δεν θα επιχειρήσω καν να εμβαθύνω στις λεπτομέρειες της κριτικής, επειδή -όπως πάντα- δεν πρόκειται για επιχειρηματολογικές λεπτομέρειες, αλλά μάλλον για συναισθηματική αποστροφή που κρύβεται μέσα σε λέξεις.
Ένα απόσπασμα, ωστόσο, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, και είναι αυτό στο οποίο διαμαρτύρονται για το ίδιο το γεγονός της παράθεσης ενός βιβλίου του κοινωνιολόγου Frank Furedi σε μια ερώτηση. Για να κατανοήσουμε τη δραματική φύση της κατηγορίας, για τον Raimo είναι σαν να είχε εμφανιστεί ένα απόσπασμα από το "Passage to the Woods" σε ένα απόσπασμα, και παραθέτω: "ένα απόσπασμα από τον Charlie Kirk ή ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο του Passage to the Woods".

Ας σημειώσουμε τον μηχανισμό.
Για τον Raimo (και για τη σημερινή "αριστερή" διανόηση), το πρόβλημα δεν είναι ποτέ το περιεχόμενο που προτείνεται, αλλά η προέλευσή του. Το περιεχόμενο είναι πάντα αδιάφορο, δεν αξιολογείται καν, δεν ρέει μέσω νευρωνικών κυκλωμάτων αλλά συναντά ένα προκαταρκτικό φράγμα. Υπάρχουν συγγραφείς, εκδότες, άνθρωποι που "δεν είναι κοσέρ", ακάθαρτοι, απόκληροι, στους οποίους δεν πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να "διαφθείρουν τη νεολαία" (η περίφημη κατηγορία κατά του Σωκράτη).
Το διανοητικό κάψιμο των βιβλίων ως δεύτερη φύση.

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟ ...

🔴 Ανατίναξη-σοκ στο ορυχείο Μαυροπηγής Κοζάνης, όπου η ΔΕΗ προχώρησε σε ελεγχόμενη κατεδάφιση τριών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις και πολιτική αντιπαράθεση.


Τα τεράστια μηχανήματα καταστράφηκαν με εκρηκτικά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ το θέμα πήρε γρήγορα διαστάσεις στα social media, με καταγγελίες για σπατάλη και ερωτήματα για τη διαχείριση του εξοπλισμού.

[Στέλιος Κούκος, Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων]

📚 Η παρουσίαση του βιβλίου του Στέλιου Κούκου, «Περί ελληνικού θέρους και μεταμορφώσεων» (εκδόσεις Μανιφέστο), θα γίνει:
🗓️ Δευτέρα 22 Ιουνίου
⏰ 19:30 - 21:00
📍 «Κόκκινη Κλωστή» (Παπαδιαμαντοπούλου 10, Αμπελόκηποι, Αθήνα)
🗣️ Ομιλητές:
* Κώστας Θεολόγου (καθηγητής ΕΜΠ και ΕΑΠ)
* Κυριάκος Μαργαρίτης (συγγραφέας)


Κείμενα θα διαβάσει η ηθοποιός Γεωργία Κουλαρμάνη.

από Κώστας Χατζηαντωνίου

Στον κύκλο του χρόνου, είναι βέβαιο πως, κάθε εποχή θα μπορούσε να εμπνεύσει, σε γραφείς με την στοχαστική ευαισθησία του ανθρώπου για το βιβλίο του οποίου μιλούμε, εξαιρετικά κείμενα ψυχικής αγαλλίασης ή διανοητικής οξύτητας που θα έθελγαν τον κατάκοπο αναγνώστη της εποχής μας. Δεν είναι ωστόσο σύμπτωση ότι ο Στέλιος Κούκος, σπάνια περίπτωση δημοσιογράφου σε μια εποχή που αυτή η λέξη ηχεί περίπου υβριστική, επέλεξε να περιστρέφει ξανά και ξανά το ταλέντο του ως χρονογράφου γύρω από το θέρος –και ειδικά το ελληνικό θέρος, που όλοι ξέρουμε πόσο ανυπόφορο ή πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι.

Τα κείμενα ενός τετάρτου σχεδόν αιώνος (2000-2023) που σε αυτόν τον τόμο συμποσούνται, υπενθυμίζουν εξαρχής κάτι το οποίο συχνά μάλλον ξεχνούμε. Το καλοκαίρι είναι το τέλος της χρονιάς, όχι ο χειμώνας. Απαρχή του έτους είναι το φθινόπωρο κι όχι απλώς επειδή το επιβάλλει η εκκλησιαστική αρχή της Ινδίκτου αλλά επειδή έτσι ορίζει ο φυσικός παραγωγικός κύκλος, όπως όλοι, όσοι έχουν έστω και μία αχνή εικόνα της φύσης, γνωρίζουν. Κι όσο και αν μια ατέλειωτη συζήτηση θα μπορούσε να ξεκινήσει για το τι σημαίνει καλός καιρός, η ετυμολογία και η γλώσσα μας κάτι παραπάνω γνωρίζουν που όρισαν αυτή την εποχή του θερισμού ως καλοκαίρι. Μήπως «χαρά Θεού» δεν ονομάζουμε κάθε καλή ημέρα και μη δεν είναι φως και ελπίδα σε κάθε εποχή οι εξώστες της λιακάδας, δόξα ζωής και ψυχικής αγαλλίασης, για να μην πω κάθαρσης και μπούμε από τώρα στα βαθιά; Γιατί η καλοκαιρινή αποθέωση δεν είναι ασύμβατη με την άσκηση ή με την κάθαρση κι όλες οι σημαδούρες του χρόνου κι οι επέτειοι, με κορυφαία αυτή του Δεκαπενταύγουστου και τα ατέλειωτα πανηγύρια, αποδεικνύουν αυτό που γράφει ο Κούκος, πως «το θέρος αποτελεί την μοναδική υπαρκτή ουτοπία, μια υψικάμινο που εξαϋλώνει τα πάντα. Στοιχεία και σύνολα μετατρέπονται σε μια πυρίκαυστο ανάταση, σχεδόν δοξολογία», αλλά και σε αφορμή «για να σβήσει ο καψερός ταξιδευτής του θέρους την εσωτερική του πύρωση, την προσωπική του ψυχική πυροβασία μέσα στον χώρο και τον κόσμο».

Αναζητώντας τις προϋποθέσεις μιας κυρίαρχης χώρας

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη η Ημέρα Διαλόγου της Πανελλαδικής Δικτύωσης

Από δρόμος
- 16 Ιουνίου, 2026

Περισσότεροι από 100 άνθρωποι παρακολούθησαν δια ζώσης, και άλλοι τόσοι διαδικτυακά (όλη ή σημαντικό μέρος αυτής), την Ημέρα Διαλόγου με θέμα «Προϋποθέσεις για μια κυρίαρχη χώρα», που πραγματοποιήθηκε στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης. Η εκδήλωση, που οργανώθηκε από την Πανελλαδική Δικτύωση για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας, επιχείρησε να ανοίξει μια συζήτηση η οποία απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά από τον επίσημο πολιτικό διάλογο: ποιες είναι οι ελάχιστες πολιτικές, παραγωγικές και κοινωνικές προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να αποκτήσει μεγαλύτερους βαθμούς αυτονομίας και να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές κρίσεις που τη διαπερνούν.

Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν ήταν. Στις αρχές του καλοκαιριού, σε μια περίοδο κοινωνικής κόπωσης, διεθνούς αστάθειας και ιδιότυπης προεκλογικής κινητικότητας, οι παρεμβάσεις επικεντρώθηκαν σε ζητήματα που ξεπερνούν τη διαχείριση της καθημερινότητας και την επικοινωνία των κομμάτων: την παραγωγική αποδυνάμωση της χώρας, τη δημοκρατική κρίση, τις μορφές εξάρτησης, το δημογραφικό, τη διατροφική επάρκεια, αλλά και την ανάγκη συγκρότησης ενός νέου συλλογικού υποκειμένου που θα μπορούσε να διεκδικήσει μια διαφορετική πορεία.

Ριζοσπαστικός ρεαλισμός και το ζήτημα του υποκειμένου

Η Ημέρα Διαλόγου ξεκίνησε με τη συζήτηση του Βασίλη Κεχαγιά με τον Ρούντι Ρινάλντι. Ο εκδότης της εφημερίδας Δρόμος υποστήριξε ότι η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα συνολικό υπαρξιακό πρόβλημα, το οποίο δεν αφορά μόνο την οικονομία, αλλά την ίδια τη δυνατότητα της κοινωνίας να λειτουργήσει ως συλλογικό υποκείμενο.

Ὄχι κι ἄλλος διασυρμός!

" Προβληματίστηκα πολύ ἄν ἔπρεπε νά γράψω κάτι ἤ νά σιωπήσω γιά τό ζήτημα τῆς κυβερνητικῆς πρωτοβουλίας γιά τήν αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν Μητροπολιτῶν, τό ὁποῖο αὐτές τίς μέρες τόσο θόρυβο προκαλεῖ. Ἡ ἐπίμονη ὅμως σύσταση προσώπου πού μέ περιβάλλει μέ βαθύ σεβασμό καί πολλή ἀγάπη μέ ἀνάγκασε τελικά νά παραμερίσω τούς δισταγμούς μου καί νά χαράξω τίς γραμμές πού ἀκολουθοῦν.

   1. Διανύω τό 24ο ἔτος τῆς ἀρχιερατείας μου. Οὐδέποτε σέ σύνοδο ἐτέθη ἤ διατυπώθηκε γραπτῶς ἀπό κάποιον Ἱεράρχη δημοσίως αἴτημα αὐξήσεως τῶν ἀποδοχῶν μας. Ἑπομένως τό λεχθέν ἀπό ἐπίσημα χείλη ὅτι αὐτό ἀποτελοῦσε «πάγιο αἴτημα τῆς Ἐκκλησίας», δέν εἶναι ἀληθές.

 2. Ὅτι δέν ἀντιστοιχοῦν οἱ ἀποδοχές μας στή θέση καί στήν τιμή πού ἀνέκαθεν ἀποδίδει ἡ Πολιτεία, στό ὑφιστάμενο πλαίσιο σχέσεων, πρός τό λειτούργημά μας εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό. Κανείς ὅμως ἀπό μᾶς τούς ἀρχιερεῖς δέν διανοήθηκε αὐτό νά τό ἀπαιτήσει. Τώρα ἄν στίς ἐπικοινωνίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μέ τόν πρωθυπουργό, ὁ πρῶτος χαριτολογώντας «ἀπείλησε» νά μεταπηδήσει στό Ἰσλάμ καί νά ...γίνει «μουφτῆς» (ἐπειδή οἱ ἕλληνες μουφτῆδες ἀμείβονται κατά πολύ ὑψηλότερα ἀπό τούς Μητροπολίτες) καί ὁ πρωθυπουργός «φοβήθηκε» μήπως κοντά στά ἄλλα προβλήματα πού ἀντιμετωπίζει θά τοῦ τύχαινε καί αὐτό, δέν μπορῶ νά γνωρίζω...

 3. Δυστυχῶς τό πολιτικό κατεστημένο τοῦ τόπου μας ὅλων τῶν χρωμάτων χαίρεται ὅταν μέ ὁποιοδήποτε τρόπο καί ἀφορμή πλήττεται τό κύρος τῶν ἐπισκόπων. Ἔτσι καί τώρα ἡ πρόταση γιά αὔξηση τῶν ἀποδοχῶν τῶν Ἱεραρχῶν σήκωσε ὁλόκληρο κουρνιαχτό. Βουΐζει τό διαδίκτυο. Οἱ πάντες μέ πολλή χολή σπεύδουν νά ἐκφέρουν γνώμη. Ἀπρόσμενη ἐπιτυχία τῶν κομματικῶν ἐπικοινωνιολόγων! Ἔστρεψαν τήν προσοχή τῆς κοινῆς γνώμης ἀπό τά φλέγοντα ζητήματα τῆς κοινωνίας στήν αὔξηση τῶν ἀρχιερατικῶν ἀποδοχῶν! Τῶν ἐπικοινωνιολόγων λοιπόν οἱ ἀμοιβές θά πρέπει νά πολλαπλασιαστοῦν!

⚡ Η Δυτική Μακεδονία βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική καμπή.

Το κλείσιμο ενεργειακών μονάδων, οι σχεδιαζόμενες κατεδαφίσεις και οι αλλαγές στο ενεργειακό μοντέλο της χώρας προκαλούν έντονο προβληματισμό για την απασχόληση, την ενεργειακή ασφάλεια και το μέλλον της περιοχής.

📍 Τι σημαίνει η παύση λειτουργίας των μονάδων;
📍 Ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στην τοπική οικονομία;
📍 Υπάρχει σχέδιο για την επόμενη μέρα;

Άλλες χώρες, όπως η Γερμανία και η Πολωνία, πήραν παρατάσεις στη χρήση του λιγνίτη για πολλά ακόμη χρόνια. Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν έπραξε το ίδιο υπερασπιζόμενη το εθνικά συμφέρον και τη μείωση του κόστους της ενέργειας για τους πολίτες;

Μαρία Καρυστιανού: «Σταματήστε το έγκλημα στη Δυτική Μακεδονία» 

========================================== Καταγγέλει τον διαγωνισμό για την κατεδάφιση των εγκαταστάσεων της λιγνιτικής μονάδας του Αγίου Δημητρίου.

Έντονη κριτική για την απολιγνιτοποίηση ασκεί το Ανεξάρτητο Κίνημα Πολιτών «ΕΛΠΙΔΑ για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού, κάνοντας λόγο για «ενεργειακό έγκλημα» σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας συνολικά.

Σε ανακοίνωσή του, το κίνημα εκφράζει την αντίθεσή του στον κατεπείγοντα διαγωνισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη για την κατεδάφιση εγκαταστάσεων της λιγνιτικής μονάδας ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου 5, η οποία έπαυσε τη λειτουργία της στις 15 Μαΐου 2026.

Αναλυτικά η ανακοίνωση

---------------------------------

Τούτες τις μέρες γινόμαστε μάρτυρες της ολοκλήρωσης ενός τεράστιου ενεργειακού εγκλήματος σε βάρος της Δυτικής Μακεδονίας και της χώρας μας συνολικά.

Διεξάγεται διαγωνισμός με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος για την κατεδάφιση καμινάδων, πύργων ψύξης και λοιπών δομικών στοιχείων της ατμοηλεκτρικής μονάδας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με καύσιμο λιγνίτη ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 5. Προηγήθηκε πολύ πρόσφατα, στις 15/05/2026, η παύση λειτουργίας της μονάδας. Λίγους μήνες νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του 2025, είχε οδηγηθεί σε παύση λειτουργίας η μονάδα ΜΕΛΙΤΗ 1, ενώ πρόσφατα ανακοινώθηκε επίσης η επικείμενη, τον Σεπτέμβριο του 2026, παύση λειτουργίας της υπερσύγχρονης μονάδας με καύσιμο λιγνίτη ηλικίας μόλις τριών ετών ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑ 5.

O Καποδίστριας κατά του ξεπουλήματος της Ελληνικής γης

Όταν υπογράφηκε το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας το 1830, η Αττική και η Εύβοια βρίσκονταν ακόμη υπό οθωμανικό έλεγχο και η παράδοσή τους στο ελληνικό κράτος έγινε σταδιακά μέχρι το 1833. Επειδή οι Μεγάλες Δυνάμεις επέβαλαν τον όρο ότι οι αποχωρούντες Τούρκοι είχαν το δικαίωμα να πουλήσουν τις ιδιωτικές τους γαίες, άνοιξε ένα τεράστιο παράθυρο για real estate της εποχής.  Καθώς οι Έλληνες αγρότες ήταν πάμπτωχοι και το κράτος χρεοκοπημένο, αρκετοί εύποροι ξένοι φιλέλληνες, διπλωμάτες και προσωπικότητες της εποχής έσπευσαν να αγοράσουν τεράστιες εκτάσεις από τους αποχωρούντες Τούρκους.  Οι πιο εμβληματικές περιπτώσεις ξένων που αγόρασαν περιουσίες από Τούρκους είναι οι εξής:

1. Έντουαρντ Νόελ (Edward Noel) – Βόρεια Εύβοια

Ο Άγγλος Έντουαρντ Νόελ, στενός συγγενής της συζύγου του Λόρδου Βύρωνα, έφτασε στην Ελλάδα και το 1832 αγόρασε από τον Τούρκο Ισμαήλ Μπέη ένα τεράστιο τσιφλίκι στο Αχμέτ Αγά (το σημερινό Προκόπι Ευβοίας). Η οικογένεια Νόελ-Μπάικερ (Noel-Baker) διατήρησε αυτό το κτήμα για πάνω από έναν αιώνα.   Σημερινή εκτιώμενη αξία των ακινήτων είναι περίπου στα 200 εκ. ευρώ. 

2. Τζορτζ Φίνλεϊ (George Finlay) – Αττική

Ο φιλελεύθερος Σκωτσέζος ιστορικός, Τζορτζ Φίνλεϊ, ήταν από τους πρώτους που αγόρασαν ελληνική γη. Αγόρασε μεγάλα οθωμανικά κτήματα στην Αττική (κυρίως στην περιοχή των Τραχώνων, στον σημερινό Άλιμο, αλλά και στην περιοχή της Λιοσίων). Ο Φίνλεϊ αγόρασε επίσης γη μέσα στην Αθήνα, χτίζοντας ένα από τα πρώτα οργανωμένα σπίτια της πόλης στην Πλάκα, όπου έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Σημερινή εκτιώμενη αξία των ακινήτων είναι περίπου στα 315 εκ. ευρώ. 

3. Δούκισσα της Πλακεντίας (Sophie de Marbois-Lebrun) – Αθήνα & Αττική

Πατριαρχείο Ιερουσαλήμ: Η αρπαγή της γης του Σιλουάν παραβιάζει τα δικαιώματα της Εκκλησίας και την Ιστορική Χριστιανική Παρουσία της Ιερουσαλήμ

Ιερουσαλήμ - Το Ορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων εξέφρασε σοβαρή ανησυχία για την ισραηλινή επιδρομή και αρπαγή γης που στοχεύει στην Εκκλησιαστική του περιουσία στο Σιλβάν στις 15 Ιουνίου 2026. Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης αφαιρέθηκε βίαια ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου, κατασχέθηκε ο εξοπλισμός του, ξεριζώθηκαν δέντρα και η περιουσία περικλείστηκε με περίφραξη και πύλες. Το Πατριαρχείο δήλωσε ότι το περιστατικό συνιστά παράνομη και παράνομη κατάσχεση καθιερωμένης Εκκλησιαστικής περιουσίας στην καρδιά της Ιερουσαλήμ.

Το Πατριαρχείο επιβεβαίωσε ότι η γη, Parcel 6 του Block 29985, είναι καταχωρημένη στο όνομά της με επίσημα αρχεία, βρίσκεται δίπλα σε αρχαίο μοναστήρι και περιέχει ιστορικά, αρχαιολογικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Ανέφερε ότι η κατάσχεση αυτής της ιδιωτικής εκκλησιαστικής περιουσίας, με τη χριστιανική κληρονομιά και τη θρησκευτική της σημασία, δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο για τα δικαιώματα της Εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ. Το Πατριαρχείο πρόσθεσε ότι η εξάρτηση από δημοτική εντολή κηπουρικής που εκδόθηκε στις 18 Απριλίου 2019, η θητεία της οποίας έληξε τον Απρίλιο του 2024, δεν παρέχει νόμιμη βάση για τον ξεριζωμό των δέντρων, την απομάκρυνση του νόμιμου φροντιστή, τη σφράγιση της Εκκλησιαστικής γης ή την άρνηση πρόσβασης στο Πατριαρχείο σε δική του περιουσία.

Το Πατριαρχείο δήλωσε ότι τα γεγονότα στο Σιλβάν εμπίπτουν σε ένα ευρύτερο πρότυπο κλιμακούμενων επιθέσεων με στόχο την αποδυνάμωση της παρουσίας των αυτόχθονων χριστιανικών στους Αγίους Τόπους. Σημείωσε με βαθιά ανησυχία τις αυξανόμενες ισραηλινές επιθέσεις εναντίον Χριστιανών και εκκλησιών εν μέσω απαράδεκτης διεθνούς ανοχής. Το 2024 καταγράφηκαν 111 ισραηλινές επιθέσεις ή πράξεις βίας κατά χριστιανών κληρικών, μοναχών, πιστών και εκκλησιαστικών κοινοτήτων, συμπεριλαμβανομένων 35 επιθέσεων με στόχο εκκλησίες, μοναστήρια και θρησκευτικά σύμβολα.

Η Κοινωνικοτεχνική Ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης - Matteo Pasquinelli

«Το Βλέμμα του Κυρίου»: Η Κοινωνικοτεχνική Ιστορία της Τεχνητής Νοημοσύνης

Συγγραφέας: Matteo Pasquinelli

Μετάφραση - Επιμέλεια: Commun✮rios

Κεντρική Θέση: Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) δεν είναι η μίμηση της βιολογικής νοημοσύνης, αλλά η αυτοματοποίηση και η κωδικοποίηση της κοινωνικής εργασίας και των εργασιακών σχέσεων.

1. Εισαγωγή: Απομυθοποιώντας το "Μυστήριο" της ΤΝ

Ο Pasquinelli ξεκινά αμφισβητώντας την κυρίαρχη αφήγηση που θέλει την ΤΝ να είναι μια προσπάθεια "επίλυσης" του γρίφου του ανθρώπινου μυαλού. Αντίθετα, υποστηρίζει ότι:

Η ΤΝ είναι μια τεχνολογία εξαγωγής και αυτοματοποίησης της συλλογικής γνώσης.

Ο "εσωτερικός κώδικας" της ΤΝ δεν προέρχεται από τη νευρολογία, αλλά από την ιστορία του καταμερισμού της εργασίας.

Η ιδέα της "αυτόνομης" ή "αισθανόμενης" ΤΝ είναι μια φαντασίωση που συσκοτίζει την πραγματική της λειτουργία: την εντατικοποίηση του ελέγχου πάνω στην ανθρώπινη δραστηριότητα.

2. Η Προϊστορία του Αλγορίθμου

Πριν από τους υπολογιστές, υπήρχαν οι κοινωνικοί αλγόριθμοι. Ο συγγραφέας ανατρέχει σε αρχαίες τελετουργίες και πρώιμες οικονομικές πρακτικές για να δείξει ότι ο αλγόριθμος είναι, στην ουσία του, μια "διαδικασία κανόνων" για την οργάνωση των ανθρώπων.

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο ιθύνων νους της πιο επιτυχημένης αντιπροδοτικής διαφημιστικής εκστρατείας της Εθνεγερσίας

Συμπληρώνονται σήμερα 199 χρόνια από τη 19η Ιουνίου 1827, την ημέρα που ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με επιστολή του ξεκαθάριζε τη στάση που θα κρατούσε σε όσους δήλωναν υποταγή στους Τούρκους (και συγκεκριμένα στον Κιουταχή και στον Ιμπραήμ, που αλώνιζε στον Μοριά).

Στη σελίδα 183 των απομνημονευμάτων του, που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη, διαβάζουμε τα εξής: 

«Εγώ, όντας εβγήκα εις τον Αγιον Γεώργιον, έγραψα γράμματα εις τον Γενναίο και εις τον Κολιόπουλον, όπου ήτον συναγμένοι, και επετάχθηκαν εις το Λιβάρτζι, την επαρχία την προσκυνημένη (Καλαβρύτων) και τους διέταττα: “Τζεκούρι και φωτιά εις τους προσκυνημένους”. Και έτζι επέρασαν εις το Λιβάρτζι.

Τότε έστειλεν ο Μπραΐμης καταπατητάδες να ιδεί πού είμαι και τι ασκέρι έχω, και έδωσε ενός ρωμηού 300 μπαρμπούτια διά να μάθει πού είμαι να μου ριχθεί επάνω, και εγώ τον έπιασα και έστειλα εις την δημοσιά και τον εκρέμασα εις τα Καλάβρυτα, δύο ώρες απέξω. Τον εκρέμασα με ένα χαρτί που έλεγε το φταίξιμό του “προδότης του έθνους” και τους άλλους δύο τους έστειλα εις το μοναστήρι, εις το Μέγα Σπήλαιον, διότι δεν ήτον βεβαιωμένοι προδότες, και επήγα και εγώ εις το Σπήλαιον».

Στη σελίδα 187 αφηγείται πώς «εξήγησε» στους προσκυνημένους χωρικούς γιατί τους συμφέρει να… ξεπροσκυνήσουν: 

Σωτ. Μητραλέξης: Η ουσία της εκεχειρίας ΗΠΑ - ΙΡΑΝ, οι σοβαρές επιφυλάξεις, η μεγάλη εικόνα

Ο πολιτικός επιστήμονας , ερευνητικός εταίρος στο University College London, επισκέπτης καθηγητής στο IOCS του Cambridge, Σωτήρης Μητραλέξης , αφού καταθέτει τις σοβαρότατες επιφυλάξεις του για την βιωσιμότητα ενός μνημονίου εκεχειρίας 60 ημέρων μεταξύ ΗΠΑ- Ιράν την Παρασκευή κι όχι μόνο εξαιτίας της μεταβλητής του Ισραήλ, αλλά πολύ περισσότερο της ανά πάσα στιγμή ανατροπής αυτής της συμφωνίας ακόμη και μετά την υπογραφή της, μιλάει για την ουσιαστική της πλευρά , ως προς τον πραγματικό πλέον ρόλο των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και πολύ περισσότερο για την μεγάλη εικόνα σε παγκόσμια διάσταση .

Όπως υποστηρίζει , όλα δείχνουν ότι η στρατηγική σκέψη του Δημήτρη Πεπόνη για το τέλος της μεγάλης παρέκκλισης , όπως έχει αποτυπωθεί στο σχετικό του βιβλίο, είναι εν εξελίξη με την επαναφορά του παγκόσμιου κέντρου βάρους στον Ευρασιατικό χώρο και όχι όπως συνέβη επί 2,5 αιώνες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η Ελλάδα όπως λέει και ειδικά το πολιτικό της σύστημα, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία στρατηγικής που ίσχυαν πριν 30 χρόνια σε ένα κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά με νέες πραγματικότητες. Ειδικά στα εθνικά θέματα , εκτίμησε πως αν δεν υπάρξει ανατροπή της αντίληψης ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε ως proxy κράτος για λογαριασμό άλλων κρατών στη περιοχή, τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο ενός γεγονότος αλά "Ιωαννίδη Β΄ " , όπως στη τραγωδία της Κύπρου το 1974.

Η προεκλογική κοροϊδία και η ανάγκη για απαιτήσεις

Από Ρούντι Ρινάλντι

- 14 Ιουνίου, 2026

Αυτό που βιώνουμε εδώ και λίγο καιρό είναι η επίσημη είσοδος στην προεκλογική περίοδο, με όλα τα «παρελκόμενα» που τη συνοδεύουν: δημοσκοπήσεις, διαφημίσεις κομμάτων, πάνελ στα ΜΜΕ με σύγκρουση «τιτάνων» της πολιτικής, προετοιμασία «προγραμμάτων» που θα συγκλονίσουν και θα πείσουν, αναζήτηση συνθημάτων, ενοικιάσεις εκλογικών κέντρων, περιοδείες, καμπάνιες, μεταγραφές, κατάρτιση ψηφοδελτίων. Κυρίως όμως πρέπει η πραγματικότητα να καμπυλωθεί στα όρια ενός δεδομένου Πολιτικού Συστήματος που «ζει» και αναπαράγεται για τον εαυτό του, και για την υπηρέτηση του μεταπρατικού μοντέλου όπως αυτό εξελίσσεται στις μέρες μας. Από ουσιαστική άποψη, μας γίνεται ένα μασάζ προσαρμογής σε συνθήκες χαμηλών προσδοκιών.

Το καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα και η αναπαραγωγή του

Πρόβλημα των καιρών μας η ογκούμενη δυσπιστία απέναντι στα κόμματα, στην πολιτική όπως ασκείται, η κρίση αντιπροσώπευσης, η γενικευμένη διαφθορά και η διάβρωση του ίδιου του πολιτικού συστήματος σε όλα του τα σημεία (κυβέρνηση, σύστημα κομμάτων, σχέσεις με ολιγαρχικούς κύκλους και πρεσβείες, Δικαιοσύνη, ΜΜΕ, Δημόσια διοίκηση κ.λπ.). Επί της ουσίας υπάρχει ένα καρτελοποιημένο πολιτικό σύστημα, με καταμερισμούς ρόλων και διασυνδέσεις, που στέκεται από πάνω, ξένο και ενάντια στην κοινωνία, με επαυξημένες δόσεις κυνισμού, αδιαφορίας, ζαμανφουτισμού για την πορεία της χώρας και το μέλλον του λαού της.

Ο τούρκικος στρατηγικός χάρτης της «Γαλάζιας Πατρίδας»

Ο Φιντάν επανέλαβε τις αξιώσεις της Άγκυρας στον Γεραπετρίτη σε συνάντηση στη Σόφια

Από Δημήτρης Γκάζης

- 14 Ιουνίου, 2026

Ησύντομη συνάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Χακάν Φιντάν στο περιθώριο της συνόδου της Διαδικασίας Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης (SEECP) στη Σόφια ήρθε να υπενθυμίσει ότι η περίοδος σχετικής ηρεμίας στα ελληνοτουρκικά δεν συνεπάγεται και εγκατάλειψη των πάγιων τουρκικών διεκδικήσεων. Αντίθετα, η Άγκυρα δια του ΥΠΕΞ κ. Φιντάν επισημοποιεί τα όσα εδώ και εβδομάδες διαρρέονται στον τουρκικό Τύπο, δηλώνοντας αποφασισμένη να προχωρήσει στην υλοποίηση του νομοθετικού πλαισίου για τις θαλάσσιες ζώνες. Αυτό ενσωματώνει τη λογική της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» (των διεκδικήσεων της δηλαδή σε Αιγαίο και Ν.Α. Μεσόγειο), επιχειρώντας να προσδώσει εσωτερική νομιμοποίηση στις επεκτατικές της αξιώσεις.

Κατά τη συνάντηση, ο Έλληνας ΥΠΕΞ επανέλαβε τη θέση ότι μονομερείς ενέργειες δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα και δεν συμβάλλουν στη διατήρηση του ήρεμου κλίματος στις διμερείς σχέσεις. Υπογράμμισε επίσης ότι η μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Για να λάβει την απάντηση από τον Χακάν Φιντάν ότι το νομοσχέδιο αποτελεί ζήτημα εθνικής νομοθεσίας της Τουρκίας, προαναγγέλλοντας ουσιαστικά την προώθησή του (άγνωστο πότε) στην τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων καταδίκασε έντονα αυτό που περιγράφει ως παράνομη κατάσχεση γης εκκλησίας στην περιοχή Silwan της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Σύμφωνα με το Πατριαρχείο, οι ισραηλινές αρχές εισήλθαν στην ιδιοκτησία, αφαίρεσαν εκπροσώπους της Εκκλησίας, κατασχέθηκαν εξοπλισμό, ξερίζωσαν δέντρα και περιφραγίστηκαν εκτάσεις που νομίμως ανήκει στο Πατριαρχείο και βρίσκεται κοντά στην ιστορική Μονή του Αγίου Ονουφρίου. Η Εκκλησία υποστηρίζει ότι η δημοτική τάξη που χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την επιχείρηση είχε ήδη λήξει και ως εκ τούτου δεν παρείχε νομική βάση για την αγωγή.

Το Πατριαρχείο προειδοποίησε ότι το περιστατικό απειλεί όχι μόνο τα δικαιώματα ιδιοκτησίας της Εκκλησίας αλλά και τη θρησκευτική, ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά της Ιερουσαλήμ. Οι ηγέτες της εκκλησίας έχουν εγείρει όλο και περισσότερο ανησυχίες για την πίεση στις χριστιανικές κοινότητες και ιερούς χώρους σε όλη την Αγία Γη, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να προστατεύσει τη χριστιανική κληρονομιά και να υπερασπιστεί τη θρη

Για πολλούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, η υπόθεση αποτελεί άλλη μια υπενθύμιση των συνεχιζόμενων προκλήσεων που αντιμετωπίζει η παλαιοχριστιανική παρουσία στην Ιερουσαλήμ, μια πόλη που βρίσκεται στην καρδιά του Χριστιανισμού για σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια. 

Σχόλιο Γερομοριά 

Τα 17 εγκλήματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που κινδυνεύουν με παραγραφή

27 Ιουνίου 2019

Τα 17 εγκλήματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που κινδυνεύουν με παραγραφή
Προϋπόθεση θεωρείται η συγκρότηση κυβέρνησης, έτσι ώστε να μην υπάρχει ο κίνδυνος παραγραφής και να μπορέσουν τουλάχιστον οι περισσότερες από αυτές τις υποθέσεις να διερευνηθούν σε βάθος

Μυρτώ Λιαλιούτη

Δεν είναι ούτε μία, ούτε δύο, αλλά 17 οι υποθέσεις που ζητούν απαντήσεις από την επόμενη Βουλή. Το βάρος πέφτει στους ώμους της πλειοψηφίας της επόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου, η οποία θα κληθεί να δώσει το πράσινο φως για τη διερεύνηση ενδεχόμενων ευθυνών κυβερνητικών προσώπων. Από την περίπτωση της ΔΕΠΑ έως τη διαχείριση του σκανδάλου της Novartis, κάποιες από τις υποθέσεις που αναφέρονται βρίσκονται ήδη στα χέρια της Δικαιοσύνης και κάποιες όχι. Παράλληλα όμως το άρθρο 86 του Συντάγματος, περί ευθύνης υπουργών, ενέχει και τον κίνδυνο της παραγραφής – κι αυτό γιατί, αν δεν προκύψει κυβέρνηση και η Βουλή συγκροτηθεί για να διαλυθεί λίγο αργότερα, ενδέχεται να παραγραφούν οι πιθανές ευθύνες των πολιτικών προσώπων που αναμείχθηκαν.

Στην καταγραφή των υποθέσεων, που έγινε σε προηγούμενο άρθρο του στα «ΝΕΑ» από τον γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος Αλλαγής, Βασίλης Κεγκέρογλου, τονίζεται πως κάθε σημείο «ζητά απαντήσεις αντί της σιωπής και των ένοχων φωνασκιών».

Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την υπόθεση Novartis, μετά τις αποκαλύψεις του αντεισαγγελέα Ιωάννη Αγγελή, τα δύο κόμματα των οποίων τα στελέχη βρέθηκαν στην θέση του απολογούμενου έχουν ξεκαθαρίσει τη θέση τους.

Ὁλοταχῶς πρὸς τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴ χριστιανική μας παράδοση καὶ πρὸς τὸν μηδενισμό

Στὴν ἱστοσελίδα μας, ὅπως καὶ στὸ ἔντυπο φύλλο, εἴχαμε ἀναφερθεῖ σὲ ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη τοῦ Γάλλου κοινωνιολόγου Ἐμμανουὲλ Τὸντ στὴν ἱστοσελίδα Elucid στὶς 10.2.2024, σὲ σχέση μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ συντριβὴ τῆς Δύσης», ποὺ μόλις εἶχε κυκλοφορήσει. Ὁ Τὸντ εἶναι ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ἤδη ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1970 εἶχαν προβλέψει τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης. Διακρίνει τρία στάδια στὴν ἐξέλιξη τοῦ ρόλου τῆς θρησκείας στὴν κοινωνία:

• Ἐνεργὸ στάδιο: Ἡ βάπτιση εἶναι καθολικὴ πρακτική, τελεῖται ἀπ’ ὅλους. Ἡ πρακτικὴ συμμετοχή, ἰδίως στὴ λειτουργία, εἶναι σημαντική. Ὑπάρχει μόνο θρησκευτικὸς γάμος. Ἡ ταφὴ εἶναι καθολικὴ πρακτική.

• Στάδιο “ζόμπι”: Ἡ βάπτιση τελεῖται ἀπὸ τὴν πλειοψηφία. Ἡ πρακτικὴ συμμετοχή, ἰδίως στὴ λειτουργία, καταρρέει. Ὁ γάμος εἶναι θρησκευτικὸς ἢ πολιτικός, ἀλλὰ μόνον ἑτερόφυλων. Ἡ ταφὴ ἐφαρμόζεται κατὰ πλειοψηφία, σὲ σχέση μὲ τὴν ἀποτέφρωση.

• Στάδιο “μηδέν”: Ἡ βάπτιση ἐξαφανίζεται. Ἡ πρακτικὴ συμμετοχή, ἀσήμαντη. Γάμος καὶ γιὰ ὁμοφύλους. Ἡ ἀποτέφρωση ὑπερτερεῖ τῆς ταφῆς σὲ ἀριθμό.

• Ὁ κοινωνιολόγος παραθέτει καὶ πίνακες μὲ στατιστικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ Γαλλία καὶ τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, προκειμένου νὰ διαγνώσει τὴν ἐξελικτικὴ πορεία τῶν κοινωνιῶν τους μὲ βάση τὴ δική του ταξινόμηση.

• Γιὰ νὰ δοῦμε τί ἰσχύει στὴν Ἑλλάδα, διαθέτουμε πρόσφατη ἔρευνα τῆς ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ποσοστοῦ τῶν θρησκευτικῶν γάμων, πολιτικῶν γάμων καὶ συμφώνων συμβίωσης σὲ σχέση μὲ τὸ σύνολο τῶν ἐπιλεγόμενων νόμιμα ἀναγνωρισμένων συμβιώσεων.

Αλλαγές στα τουρκικά σχολικά βιβλία

Αλλαγές στα τουρκικά σχολικά βιβλία - Οι Τούρκοι μαθητές δεν μαθαίνουν πλέον για «Βυζάντιο» και «Κεντρική Ασία»

Το «Βυζάντιο» γίνεται «Ανατολική Ρώμη», η «Κεντρική Ασία» «Τουρκιστάν», ενώ μπαίνει και η «Γαλάζια Πατρίδα»

Επιμέλεια Λία Βαλάτα – Τσιάμα

Ιστορικός – Ερευνήτρια

Σε εκτεταμένη αναθεώρηση της γλώσσας που χρησιμοποιείται στα σχολικά βιβλία προχωρά η Τουρκία, με αλλαγές που δεν περιορίζονται σε τεχνικές διορθώσεις, αλλά αγγίζουν τον τρόπο με τον οποίο οι μαθητές θα διδάσκονται την ιστορία, τη γεωγραφία, την ταυτότητα και τη θέση της χώρας στον κόσμο.

Σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, στο πλαίσιο του νέου προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας, μια σειρά από όρους που χρησιμοποιούνταν επί χρόνια στα σχολικά βιβλία αντικαθίστανται από νέες διατυπώσεις, με πιο έντονο εθνικό, ιστορικό και γεωπολιτικό φορτίο.

Η πιο χαρακτηριστική αλλαγή αφορά την αντικατάσταση του όρου «Orta Asya», δηλαδή «Κεντρική Ασία», από τον όρο «Türkistan», δηλαδή «Τουρκιστάν». Αντίστοιχα, ο όρος «Bizans», δηλαδή «Βυζάντιο», αντικαθίσταται από το «Doğu Roma», δηλαδή «Ανατολική Ρώμη». Οι αλλαγές αναφέρονται σε δημοσιεύματα των Haber61, T24, Yeni Şafak και άλλων τουρκικών μέσων, τα οποία επικαλούνται το νέο εκπαιδευτικό πλαίσιο και ρεπορτάζ του CNN Türk.

Από την «Κεντρική Ασία» στο «Τουρκιστάν»

Η αντικατάσταση της «Κεντρικής Ασίας» από το «Τουρκιστάν» είναι από τις πιο συμβολικές παρεμβάσεις του νέου προγράμματος.

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος ξαναμπαίνει στη φυλακή

Ο Αλέκος Γιωτόπουλος και η Δημοκρατία που Εκδικείται 

Του Δημήτρη Μπελαντή 

Η εξαναγκαστική  επιστροφή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου στην φυλακή μετά από 24  εξοντωτικά χρόνια και λίγες ημέρες ελευθερίας, με πρωτοβουλία ....του Αρείου Πάγου,  και με την "Δημοκρατία να μην συγχωρεί" , ενώ ακόμη και με την  ναζιστική Χρυσή Αυγή  η Δημοκρατία τηρεί τον νόμο, ενώ ελάχιστοι πρωταίτιοι της χούντας δεν πέθαναν  στο σπίτι τους, αποτελεί "ύβριν",   πρωτοφανή σκοταδισμό και βαρβαρότητα. Όνειδος για την Δικαιοσύνη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Ένας άνθρωπος που καταδικάσθηκε άδικα και αναπόδεικτα  αποκλειστικά  με βάση τις  "ομολογίες" άλλων συγκατηγορουμένων του, οι οποίες συχνά αποσπάσθηκαν με "φυσική πίεση" ,για να το  διατυπώσω  ευγενικά ( βλ. Σάββας Ξηρός στον Ευαγγελισμό τον Ιούλιο του 2002).Που εφαρμόστηκε πάνω του σαρωτικά η αρχή της συλλογικής ευθύνης και του αποδόθηκε αυθαίρετα η ηθική αυτουργία για ΟΛΕΣ  τις ενέργειες της 17Ν.   

Ένας  εξαιρετικά σεμνός και αξιοπρεπής άνθρωπος και αντιδικτατορικός αγωνιστής, που ούτε παρακάλεσε  για τίποτε ούτε  έβγαινε στις κάμερες κάθε λίγο  ούτε ικέτευσε, πέρα από το αίτημα για  αυτονόητα δικαιώματά του  όπως το  να σπουδάσει. 

Ένας άνθρωπος, τέλος, και ας το γράψουμε και αυτό που πέρα από ένα στιγμιαίο κίνημα του 2002-2004 ( Επιτροπή για την Απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου) δεν είχε πίσω του όλα αυτά τα μολυβένια χρόνια ούτε την Αριστερά ούτε τον αντιεξουσιαστικό χώρο  ούτε "βεντέτες"  και δικηγόρους της Αριστεράς και των κινημάτων,  ούτε κανένα ειδικό κίνημα για τα δικαιώματά του ή την απόλυσή του. Μόνος του, όρθιος,  αξιοπρεπής μέσα στην  έγκλειστη μοναξιά του. Όμορφος ηθικά και πολιτικά. 

Δεν εννοώ ότι όσοι από τους καταδικασμένους  για την υπόθεση της  17Ν  είχαν ένα κίνημα να διεκδικεί τα δικαιώματά τους  έκαναν  κάτι λάθος ή επιλήψιμο ή ότι αυτά τα κινήματα ήταν πολιτικά λάθος. Κάθε άλλο. Θα μείνω, όμως,  πάντοτε με την εύλογη  απορία γιατί κάτι ανάλογο δεν συνέβη με τον Αλέκο Γιωτόπουλο, γιατί κανένα "αριστερό"  κίνημα δικαιωμάτων ή αναρχικό ή ό,τι,  δεν τον υποστήριξε. Γιατί ως αιχμάλωτος του κράτους παραδόθηκε από την Αριστερά και την αναρχία στην άγνοια και τη μοναξιά. Επειδή δεν συντήρησε μια ιδέα ή ένα σύμβολο ή μια φαντασίωση που δεν του αντιστοιχούσε στην πραγματικότητα;   Μάλλον γι'  αυτό.  Είναι επιζήμιο να αγνοείς τις φαντασιώσεις των ανθρώπων σε έναν μεταμοντέρνο  κόσμο προσομοιώσεων. Και να αποφεύγεις το Θέαμα.

Μιχάλης Τρεμόπουλος 

Έψαξα να δω τι είδους διδακτορικό έχει κάνει ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και πραγματικά είναι εντυπωσιακό πώς το κατάφερε χωρίς υπολογιστή!

Έκανε τη διατριβή του αποκλειστικά μέσα στις φυλακές, μάλιστα χωρίς ηλεκτρονικό υπολογιστή. Και ανακηρύχθηκε ομόφωνα διδάκτορας Μαθηματικών από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Ο Γιωτόπουλος γεννήθηκε στο Παρίσι το 1944 και ακολούθησε τις περιπλανήσεις του αρχειομαρξιστή πατέρα του Δημήτρη Γιωτόπουλου, περνώντας τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του στην Αθήνα, στο Χαλάνδρι. Μετά το 1962 επέστρεψε στο Παρίσι και σπούδασε εκεί μαθηματικά και οικονομικά.

Τα σκάνδαλα ΠΑΣΟΚ: Από τον Κοσκωτά στο Χρηματιστήριο και τον Άκη

από Άρδην - Ρήξη 4 Σεπτεμβρίου 2014

Οι τέσσερις σημιτοφύλακες (Τσουκάτος, Πανταγιάς, Θέμελης, Μαντέλης), οι τρεις από αυτούς απομακρύνθηκαν από τον Σημίτη λόγω κάποιου σκανδάλου.

Από την ιστοσελίδα news247.gr

Με αφορμή την επέτειο για τη συμπλήρωση 40 ετών από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, το NEWS 247, ανατρέχει στην ιστορία και θυμίζει μερικές υποθέσεις που μετονομάστηκαν σε σκάνδαλα, έφτασαν στις δικαστικές αίθουσες και κυριάρχησαν στα δημοσιεύματα του Τύπου

Είναι γνωστό ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν φανατικός θαυμαστής και θαμώνας στα λαϊκά κέντρα που τραγουδούσε η Ρίτα Σακκελαρίου. Στο θρυλικό κέντρο το κέντρο “Κουίν Αν” στην εθνική οδό, δεν ήταν λίγες φορές που ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, εθέαθη να χορεύει το αγαπημένο του ζεμπέκικο: “Αυτός ο άνθρωπός αυτός”.


Όμως στη δεκαετία του 80, όπου με το σύνθημα “αλλαγή” το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε τη χώρα αρχικά για δύο τετραετίες και συνέχισε, τόσο ο Ανδρέας Παπανδρέου, όσο και οι συνεργάτες του (υπουργοί και διάδοχοι), φαίνεται ότι εμπέδωσαν ένα άλλο λαϊκό σουξέ της μεγάλης τραγουδίστριας. Το “Ιστορία μου αμαρτία μου, λάθος μου μεγάλο”.

Με αφορμή την επέτειο για τη συμπλήρωση 40 ετών από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, το NEWS 247, ανατρέχει στην ιστορία και θυμίζει μερικές υποθέσεις που μετονομάστηκαν σε σκάνδαλα, έφτασαν στις δικαστικές αίθουσες και κυριάρχησαν στα δημοσιεύματα του Τύπου.

Η συγκυβέρνηση Μητσοτάκη – Αριστεράς, τα γουνάκια των δικαστών στο ειδικό δικαστήριο, τα “πάμπερς γεμάτα χρήματα”, έγιναν μέρος της πολιτικής αντιπαράθεσης και οδήγησαν σε μια άνευ προηγουμένου όξυνση και σε έναν άκρατο δικομματισμό, που πόλωσε πολιτικούς και πολίτες.

Εξαγωγή στη Μαδαγασκάρη του λογισμικού υποκλοπών Predator

Του Μανώλη Κοττάκη 

Η τελευταία φορά που ακούσαμε τη λέξη «Μαδαγασκάρη» ήταν όταν διαβάσαμε σε ποιες χώρες έδωσε η πατρίδα μας άδεια εξαγωγής στο λογισμικό υποκλοπών Predator με απόφαση του τότε γενικού γραμματέα του υπουργείου Εξωτερικών και νυν γενικού διευθυντή της Ν.Δ. Είχε δώσει άδεια για την κυβέρνηση της Μαδαγασκάρης, για την κυβέρνηση του (Νότιου) Σουδάν και για την κυβέρνηση της Ουκρανίας. «Πιστοποιώντας» το έτσι ως εμπορικό προϊόν με τη βούλα χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε ποιους ακριβώς το δώσαμε και γιατί το συνειδητοποιήσαμε προχθές παρακολουθώντας στην ΕΡΤ την εξαιρετική εκπομπή της Ρέας Βιτάλη «Κεραία», η οποία ήταν αφιερωμένη στους σύγχρονους ιεραπόστολους της Μαδαγασκάρης. Το συνειδητοποιήσαμε επίσης μελετώντας ξανά το πόρισμα του εισαγγελέα Φούκα του 2015 για το σχέδιο «Πυθία» και τις αναφορές που κάνει στον διαμελισμό του Σουδάν.

Όποια απάντηση αναζητούμε για τα πεινασμένα αγρίμια από το Σουδάν που ρέπουν σε ακραία εγκληματικότητα σαν αυτήν που βιώσαμε προσφάτως στη Μεγάλη Βρετανία εκεί θα τη βρούμε. Ειλικρινά, ακούγοντας τις συγκλονιστικές διηγήσεις του επισκόπου Τολιάρας και Μαδαγασκάρης Προδρόμου, των ιατρών εθελοντών της Ιεραποστολής Κωνσταντίνου Μαυραντώνη (δρ χειρουργός) και Αντώνη Ντακανάλη (καθηγητής Ψυχιατρικής) και της Χαράς Αγγάνη (εκπαιδευτικός), αισθανθήκαμε απέραντη ντροπή που η κυβέρνηση της χώρας που είναι η γενέτειρα της δημοκρατίας έδωσε άδεια εξαγωγής του λογισμικού υποκλοπών σε ένα καθεστώς που έπεσε μεν από τις λαϊκές εξεγέρσεις, αλλά αντικαταστάθηκε και πάλι από μια μεταβατική στρατιωτική δικτατορία.

Το Πέμπτο Ζάλο: Δασκαλογιάννης - Η Επανάσταση στα Σφακιά 1770 | Αέναη επΑνάσταση

ΚΛΙΚ στην εικόνα ή ΕΔΩ...