παπα - Κώστας Λαγός
Από τη στιγμή όμως που εντάσσονταν στον χριστιανισμό όλο και περισσότεροι άνθρωποι και οι χριστιανικές κοινότητες εξαπλώνοντ
αν σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, η κοινή διαβίωση των πιστών καθίστατο ολοένα και δυσχερέστερη.
Το έθιμο των κοινών ημερησίων γευμάτων έσβησε σχεδόν ολοκληρωτικά, ενώ ταυτόχρονα και η απόδοση της προσωπικής περιουσίας προς κοινή χρήση έλαβε έναν νέο χαρακτήρα. Αφού τώρα πλέον οι χριστιανοί δεν ζούσαν σε μιαν κοινή οικογένεια αλλά έπρεπε ο καθένας να μεριμνά για την δική του, έτσι δεν προσφέρονταν πια όλα τα υπάρχοντα προς κοινή χρήση των χριστιανών αδελφών, αλλά μόνο ό,τι περίσσευε και αφού είχαν καλυφθεί οι ανάγκες τής οικογένειας αυτού που θα προσέφερε.
Αυτό που τώρα έδιναν οι ευκατάστατοι στο χριστιανικό κοινόβιο, δεν ήταν πλέον συμμετοχή στην κομμουνιστική συμβίωση, αλλά προσφορά για άλλους, μη ευκατάστατους αδελφούς, ήταν πια αγαθοεργία, ελεημοσύνη.
Και όταν οι πλούσιοι χριστιανοί σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για την κοινοκτημοσύνη και προσέφεραν μόνο ένα μέρος τής περιουσίας τους για άλλους, τότε αυτό το μέρος που προσφερόταν για τους φτωχούς αδελφούς διέφερε κατά περίπτωση και, ανάλογα με την βούληση ή την φύση τού πλούσιου χριστιανού που το προσέφερε, ήταν μικρότερο ή μεγαλύτερο.
Έτσι προέκυψε μέσα στους κόλπους τής χριστιανικής κοινότητας η ίδια διαφορά μεταξύ πλουσίου και φτωχού, όπως ακριβώς υπήρχε και στην υπόλοιπη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η διαφορά λοιπόν εναντίον της οποίας οι πρώτοι χριστιανοί είχαν αρχίσει τον αγώνα τους. Μόνο οι φτωχοί χριστιανοί, οι προλετάριοι, απολάμβαναν ακόμη κοινά γεύματα από την κοινότητά τους, ενώ οι πλούσιοι κρατούσαν αποστάσεις από αυτά τα κοινά γεύματα και απλώς προσέφεραν ένα μέρος του πλεονάσματός τους για αυτόν τον σκοπό. Έτσι, όσον αφορά στους χριστιανούς, είχαμε και πάλι ακριβώς τις ίδιες συνθήκες που επικρατούσαν στην ρωμαϊκή κοινωνία: ο λαός ζούσε από ελεημοσύνες, τις οποίες προσέφερε μια μειοψηφία πλουσίων.
Ενάντια σε αυτή τη ρωγμή που δημιουργούσε η κοινωνική ανισότητα εντός της χριστιανικής κοινότητας αγωνίζονταν επί μακρόν οι πατέρες τής Εκκλησίας εκφωνώντας φλογερούς λόγους, με τους οποίους κατακεραύνωναν τους πλουσίους και τους καλούσαν διαρκώς να επιστρέψουν στον κομμουνισμό των πρώτων Αποστόλων.
Ο Άγιος Βασίλειος π.χ. απειλούσε τους πλουσίους κατά τον 4ο αιώνα με αυτόν τον τρόπο:
«Ω άθλιοι, πώς θα δικαιολογηθείτε ενώπιον του ουρανίου δικαστού; Θα μου απαντήσετε: Ποια ενοχή μας βαραίνει, εφ' όσον κρατούμε για τον εαυτό μας αυτό που μας ανήκει;
Σας ερωτώ όμως: Τι θεωρείτε εσείς ιδιοκτησία σας; Από ποιον την αποκτήσατε; ...
Πώς πλουτίζουν οι πλούσιοι αν όχι υφαρπάζοντας αυτά που ανήκουν σε όλους; Εάν ο καθένας δεν κατείχε περισσότερα από αυτά που του είναι αναγκαία για να συντηρηθεί και απέδιδε τα υπόλοιπα σε άλλους, δεν θα υπήρχαν πλούσιοι και φτωχοί.»
Rosa Luxemburg - Εκκλησία και Σοσιαλισμός - Εκδόσεις Firebrand (μακράν ο εκδοτικός οίκος με τις πιο ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες εδώ και καιρό)
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.