Αγία Θεοδώρα η εν Θεσσαλονίκη η μυροβλύτιδα και θαυματουργός (812-892).
Γράφει ο Στέλιος Κούκος
Η λαμπρή γιορτή της Αγίας Θεοδώρας της εν Θεσσαλονίκη, της θαυματουργού και μυροβλύτιδας στις 3 Αυγούστου αποτελεί μια διαβατήρια γιορτή, ένα πέρασμα δηλαδή και τοπικό πάσχα, για τη συνάντηση με τις μεγάλες εορτές της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και της Κοίμησης (Μετάσταση) της Υπεραγίας Θεοτόκου, το Πάσχα του καλοκαιριού.
Η Αγία Θεοδώρα υπερέβη τον κοινό βίο των ανθρώπων, ακόμη και των μοναχών, και αποτέλεσε ένα «σκάνδαλο» αγιότητας και κατά Χριστόν μεταμορφώσεως στην καρδιά της μεγαλούπολης Θεσσαλονίκης την οποία μετέτρεψε σε ασκητικό τοπίο: μια εσώτερη ησυχαστική έρημο, απομακρυσμένο υψηλότατο όρος προσευχής, απομονωμένο απόκρημνο σπήλαιο, όαση αγιότητας.
Και, τελικά, η ίδια μετεβλήθη σε μια περίβλεπτη πόλη επάνω όρους κειμένη με τη Θεσσαλονίκη να αντανακλάται διά παντός στη διά Χριστόν πυρπολημένη και εξαγιασμένη καρδιά της.
Η Αγία Θεοδώρα αποτέλεσε ένα πρότυπο αρετής και πνευματικότητας που η εγκατάλειψη των εγκοσμίων δεν την μετέθεσε από τον κόσμο και τους ανθρώπους, αλλά διά του πνευματικού Κόσμου τον οποίο ενστερνίστηκε και στολίστηκε ήρθε σε πλήρη σύμπνοια με τον όλο βίο και τους ανθρώπους.
Ζώντας στο πολύβουο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ούτε καν στην Άνω Πόλη της, «γειτόνεψε», αρχικά, με τα άκρα της πρωτεύουσας της ουράνιας Άνω Πόλης και τελικά πολιτογραφήθηκε σε κάτοικο της. Μια Ανωπολίτισσα Αγία, ένα ανεπανάληπτο πρότυπο, χαρισματούχο, λαμπρό, ευώδες μύρα φέρουσα, πλήρης χάριτος και αγιότητας.
Η πνευματική απάθεια την οποία αξιώθηκε την έκανε απόμακρη από κάθε κακία του κόσμου και τη συνέδεσε με τους ανθρώπους μέσω της προσωπικής της αρετής: τη φιλανθρωπία και τη φλεγόμενη αγάπη η οποία την πυρπολούσε.
Έτσι, όσοι κατέφευγαν στο μοναστήρι του Αγίου Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, όπως ονομαζόταν τότε το μοναστήρι, έσπευδε, αμέσως, να τους φροντίσει και να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους.
Ούτε η μοναχική της άσκηση και ο ησυχασμός τής απαγόρευαν την υλική και πνευματική συνδρομή και προσφορά προς τους ανθρώπους ούτε οι έγνοιες και τα προβλήματά τους διατάρασσαν την ησυχαστική της άσκηση.
Η Αγία ήταν μια διαρκής γιορτή και πανήγυρις που γλεντούσε τη μοναχική της ζωή, όπως θα έλεγε ο Γέροντας Βασίλειος Ιβηρίτης (Γοντικάκης). Βίωνε μια αληθινή ένθεη ψυχαγωγία με πλήρες δόσιμο στον Χριστό και στους ανθρώπους.
Συνέχεια εδώ
https://www.pemptousia.gr/2026/08/agia-theodora-polis-epano-thessalonikis-keimeni/
ΠΗΓΗ:https://ologiomofeggari.blogspot.com/2026/08/blog-post.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.