1984 Χάξλεϊ: Μια σύγκριση δύο δυστοπικών ιστοριών

Από τον Francesco Petrone - 25th Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Ο Όργουελ αναφέρεται πολύ πιο συχνά επειδή είναι πιο εύκολος στη χρήση. Πάμε «Μεγάλο Αδελφό», αναφέρουμε το μυθιστόρημα «1984» «Υπουργείο Αλήθειας» και όλοι καταλαβαίνουν αμέσως. Το μήνυμα γίνεται αντιληπτό. Είναι χρήσιμο για την τρέχουσα διαμάχη.

Ωστόσο, ο Όργουελ περιγράφει μια κοινωνία βασισμένη στον φόβο, την έλλειψη, τον τρόμο και τον απροκάλυπτο έλεγχο. Μια κοινωνία σταλινικού τύπου. Όπως το συνοψίζει το σύνθημά του: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη. Η ελευθερία είναι δουλειά. Η άγνοια είναι δύναμη». Αλλά σήμερα, κανείς δεν δεχόταν να ζει με φόβο 24/7. Θα ήταν πολύ ακριβές να διατηρηθεί. Επιπλέον, η καταστολή μπορεί να πυροδοτήσει τη συνείδηση ​​​​των μειονοτικών φόβου ομάδων.

Ο Χάξλεϊ φαίνεται ανώτερος επειδή ο δυστοπικός κόσμος του είναι πιο επικίνδυνος επειδή είναι πιο εκλεπτυσμένος. Ο Χάξλεϊ κατάλαβε ότι δεν υπάρχει ανάγκη για ανακριτικό τρόμο εάν οι άνθρωποι έχουν μια ψευδή αίσθηση ελευθερίας.
Το κατάλαβε αυτό ήδη από το 1949, γράφοντας στον Όργουελ κατά την Published in 1984: «Πιστεύω ότι μέσα στην επόμενη γενιά ο κόσμος θα μοιάζει πολύ περισσότερο με τον Θαυμαστό Νέο Κόσμο μου παρά με το δικό σας 1984. Οι τεχνικές της εξαρτημένης μάθησης μέσω ανταμοιβών και περισπασμών είναι Στον Θαυμαστό Νέο Κόσμο, ωστόσο, όλοι πείθουν τον εαυτό τους ότι δεν θέλουν να κάνουν.

Αντώνης Σαμαράς: «Ἡ πολιτική τῶν ὑποκλίσεων θίγει τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ λαοῦ μας»

Αντώνης Σαμαράς 

Άρθρο στην Εφημερίδα Εστία 

Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός υπουργού και κανενός πρωθυπουργού. Αφορά το έθνος και την ιστορική του συνέχεια.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη αποτελούν τον ορισμό της αποτυχίας. 

•Αποτυχία στη γεωπολιτική ανάλυση. 

•Αποτυχία στην πρόβλεψη. 

•Αποτυχία στους χειρισμούς. 

•Αποτυχία στο τελικό αποτέλεσμα. 

Οι ανοησίες που ψελλίζει δεξιά και αριστερά ο -κατά δήλωσή του -“φιλέλληνας” υπουργός των Εξωτερικών, βαθαίνουν δραματικά τις ανησυχίες και τον προβληματισμό μας.

Η ευθύνη βεβαίως βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό ο οποίος και τον πιστεύει και τον ανέχεται. Το δόγμα των ήρεμων νερών και η περιβόητη Συνθήκη περί Φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας, είναι το κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι, με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα  η κυβερνητική προπαγάνδα επιχείρησε να βαφτίσει το κρέας ψάρι. Θέλησε να πιστέψουμε πως τα δήθεν “ήρεμα νερά” και αυτή η Συνθήκη είναι απλά ένας … συνήθης διάλογος. Κι όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε υποστηρίζοντας ότι η χώρα διολισθαίνει σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και ότι με αυτήν την πολιτική ξεπλένεται η Άγκυρα, δεχθήκαμε ειρωνείες και επιθέσεις. Δεν με πειράζει αυτό. Με ενοχλεί όμως ότι εθελοτυφλούν. Κι ότι ο κομματικός φανατισμός ορισμένων, εμποδίζει την ανάγνωση της εθνικής πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που αποτυπώνεται και στο μείζον εθνικό θέμα της Μονής Σινά. Πυκνώνουν τα σύννεφα κι εκεί. Πρέπει το υπουργείο των Εξωτερικών να δώσει στη δημοσιότητα το συμφωνητικό που προτείνουμε ως χώρα για το μέλλον της Μονής. Και μένω εδώ, προς το παρόν. 

Έρχομαι στο Τουρκολυβικό. 

| Μάνος Χατζιδάκις | 23 Οκτωβρίου 1925 - 15 Ιουνίου 1994 |

Ω Ανδρομάχη, πόσο σας σκέφτομαι.

Je pense a vous, Andromaque...

Τι θα εγίνεσθο με μια Τροία ανίκητη;

Τρομάζω και να το σκεφθώ.

Βλέπετε, μονάχα η ήττα προκαλεί τη σκέψη,

την αναθεώρηση και την περισυλλογή.

Με την ήττα μόνο ξαναγεννιόμαστε

κι έχουμε το κουράγιο να ξαναζήσουμε

απ' την αρχή τα ίδια λάθη σε καινούργιες φόρμες.

Ενώ η νίκη, είναι πανωλεθρία του αισθήματος

και εξευτελισμός της ψυχικής ισορροπίας.

Η νίκη οδεύει τους νικητές στα ταβερνεία

και στα πορνεία. Ας αποκαλύψουμε λοιπόν

την αλήθεια Ανδρομάχη. 

Ο Δούρειος Ίππος υπήρξεν φρυγικός 

και διόλου ιωνικός.

Τι ωφελεί πια να φυλάμε ένα άχρηστο μυστικό;

Ανδρομάχη, είχατε την θεική εύνοια

να ηττηθείτε και να σας κλαίμε αιώνια.

Ενώ οι νικητές τι πράξαν;

Το ερώτημα είναι: ποιος κρατάει το τηλεχειριστήριο;

από Francesco Petrone - 22 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Φραντσέσκο Πετρόνε

Μας λένε ότι οι διαμαρτυρίες είναι αυθόρμητες. Μετά μας λένε ότι οργανώνονται από το εξωτερικό. Ποιο από τα δύο ισχύει;

Η κυβέρνησή μας και η γαλλική κυβέρνηση, αντιμέτωπες με τις πρόσφατες διαμαρτυρίες, είπαν το ίδιο πράγμα. Μας πληροφορούν ότι, κατά πάσα πιθανότητα, πίσω από όλα αυτά βρίσκονται ξένα κράτη. Η Ρώμη δείχνει τη Ρωσία. Το Παρίσι προσθέτει ακόμη και το Ιράν, την Κίνα, ακόμη και τον Μασκ, απλώς για να μη λείπει τίποτα από τον κατάλογο.

Παραδέχονται, λοιπόν, με αφοπλιστική ειλικρίνεια και χωρίς την παραμικρή ντροπή, ότι γνωρίζουν πως σήμερα υπάρχουν εξελιγμένες μέθοδοι ικανές να κατεβάζουν τεράστια πλήθη στους δρόμους, να τα κατευθύνουν και να τα μετατρέπουν σε πολιτικό εργαλείο εναντίον μιας κυβέρνησης. Μας λένε ότι πρόκειται για υβριδικό πόλεμο και ότι αποτελεί πλέον παγιωμένη πρακτική.

Πράγματι, δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Έχουμε δει το ίδιο μοτίβο να επαναλαμβάνεται εδώ και 30 χρόνια. Μόνο που τότε μας έλεγαν πάντοτε ότι οι διαδηλώσεις ήταν αυθόρμητες και αποτελούσαν έκφραση δικαιολογημένης λαϊκής οργής εναντίον κυβερνήσεων που οι ίδιοι αντιπαθούσαν.

Παρόμοιες διαδηλώσεις προηγήθηκαν της επέμβασης του ΝΑΤΟ στη Λιβύη και της πτώσης του Καντάφι.

«Οι κοινωνικές εξεγέρσεις; Ο Πούτιν φταίει!»

Εδώ και δεκαετίες, η πολιτική ξύνει τον πάτο του βαρελιού, ανακατεύοντας τα λασπώδη κατακάθια που απέμειναν μετά την απογύμνωση των ιστορικών κομμάτων, την οποία προκάλεσε η επιχείρηση «Καθαρά Χέρια» — χέρια που τελικά δεν ήταν και τόσο καθαρά, αλλά, αντιθέτως, έφεραν ευδιάκριτα τα αποτυπώματα των μυστικών υπηρεσιών της άλλης πλευράς του Ατλαντικού. Και τώρα το αποτέλεσμα είναι ότι οι πολιτικοί κύκλοι, αντιμέτωποι με την έκρηξη της λαϊκής δυσαρέσκειας που για καιρό κρατούνταν σε απόσταση από την ταχυδακτυλουργία του νεοφιλελευθερισμού, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να κατηγορήσουν τη Ρωσία και τον Πούτιν για τις αναταραχές στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού.

Σαφώς, το αυξανόμενο κόστος ζωής, που προκλήθηκε από τους πολέμους στους οποίους έχουν εμπλακεί ανόητα οι ευρωπαϊκές ολιγαρχίες, ήταν η σπίθα που ανάβει το φυτίλι στην πυριτιδαποθήκη, αλλά αυτοί οι επαίσχυντοι εκπρόσωποι του οικονομικού καθεστώτος αρνούνται να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, και έτσι καταφεύγουν σε κάθε πιθανή ανοησία αντί να παραδεχτούν την ενοχή τους.

Με τον ίδιο τρόπο που οι διεφθαρμένοι ή ηλίθιοι διοικητές, συχνά προικισμένοι και με τις δύο αυτές υπέροχες ιδιότητες, αποδίδουν στην «κλιματική αλλαγή» τις συνέπειες της περιβαλλοντικής τους αμέλειας ή της συνενοχής τους - δυστυχώς όχι χωρίς ανταλλάγματα- στην κερδοσκοπία, έτσι και αυτοί οι ποντίφικες του τίποτα προσκολλώνται στις πιο απίστευτες υποθέσεις για να δικαιολογήσουν την κοινωνική εξέγερση που προετοιμάζεται και διατάζουν τα τηλεοπτικά και έντυπα φερέφωνά τους να διαδώσουν αυτές τις παράλογες, πομπώδεις διακηρύξεις, που θυμίζουν τα περιβόητα διατάγματα του Μαντσόνι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Ο Μιτεράν είχε πει πως  πολιτικη είναι η διαχείριση των συμβόλων...

Και μη μου πείτε πως δεν είναι πολιτική η συμπεριφορά του Δημάρχου Νικαιας -Ρεντη να θέσει στο τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου τη πρόταση μεταονομασιας του δρόμου που βρίσκεται το πατρικό του Γιώργου Μαζωνάκη, απο οδό Μαρκου Μπότσαρη σε οδό που θα φέρει το ονομα του μακαρίτη τραγουδιστή.

Είναι τραγικό όμως  άνθρωποι που κατέχουν δημόσια αξιώματα να μην αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα στην τιμή για εναν καλλιτεχνη και τον σεβασμό προς την ιστορία.

Γιατί αλλο είναι ο θαυμασμος προς έναν σύγχρονο καλλιτέχνη που ήταν γέννημα θρέμμα της περιοχής και στον σεβασμό που οφειλει η ιστορικη μνήμη αλλά και η θέση του δημάρχου σε εναν οπλαρχηγό της ελληνικής επανάστασης που προσφερε τη ζωή του στον αγώνα για τη λευτεριά.

Ο ξεχασμένος για την Δύση πόλεμος στο Σουδάν, συνεχίζεται…

Το Χαρτούμ αρνείται να συνομιλήσει με το RSF (πρώην Janjaweed)

Κατά τη διάρκεια των τρεισήμισι ετών πολέμου, πάνω από 200.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει και άλλα 11 εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους. Περισσότεροι από 4 εκατομμύρια έχουν αναζητήσει καταφύγιο και προστασία σε γειτονικές χώρες. Οι φρικαλεότητες αυτής της σύγκρουσης είναι απερίγραπτες. Αλλά η μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση στον κόσμο σπάνια λαμβάνει κάλυψη από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. 

Είναι ένας πόλεμος που έχει ξεχαστεί από μεγάλο μέρος της διεθνούς κοινότητας.

written by ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ 23 Οκτωβρίου 2026

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Ο Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Κυριαρχίας και των Ενόπλων Δυνάμεων (SAF), και de facto πρόεδρος του Σουδάν, δεν διαπραγματεύεται για να τερματιστεί η εσωτερική σύγκρουση που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2023. Απτόητος αρνείται οποιονδήποτε διάλογο με τις Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF), με επικεφαλής τον Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστότερο ως Χεμέτι. Πρόσφατα επανέλαβε την αποφασιστικότητα των ενόπλων δυνάμεων να επιδιώξουν την «στρατιωτική επιλογή» μέχρι να απελευθερωθεί ολόκληρη η χώρα από το RSF, τους πρώην Janjaweed.

Ο Σουδανός πρόεδρος συναντήθηκε προσωπικά με τον Μασάντ Μπούλος, σύμβουλο του Τραμπ για την Αφρική και τον αραβικό κόσμο (και πεθερό του προέδρου των ΗΠΑ) με στόχο την προώθηση διπλωματικών προσπαθειών για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Πριν από λίγους μήνες, οι ΗΠΑ, μέσω του Μπούλος, είχαν προτείνει μια ειρηνευτική συμφωνία στο Χαρτούμ. Για να πιέσει τον αλ-Μπουρχάν να αποδεχτεί το ειρηνευτικό σχέδιο της Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε βίζα στον Σουδανό ηγέτη, ουσιαστικά απαγορεύοντάς του να παραστεί στην 81η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Ο Αμτζάντ Φαρίντ, σύμβουλος του Μπουρχάν για πολιτικές και διεθνείς υποθέσεις, εξήγησε στο “Reuters” ότι η κυβέρνηση υπό την ηγεσία του στρατού είχε υποβάλει προτάσεις για την τροποποίηση της συμφωνίας. Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες προφανώς αγνόησαν τα αιτήματα του Χαρτούμ.

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ. Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.


Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;
Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;
Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Δαίμων «Ἦλθα νὰ σοῦ εἰπῶ πῶς μάχονται οἱ καλόγηροι καὶ λοιποὶ Χριστιανοί, ὑβριζόμενοι κατὰ πᾶσαν ὥραν, καὶ πῶς τοὺς κοσμικοὺς γυρίζω εὔκολα εἰς τὸ θέλημά μου».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Παγκάκιστε, διατὶ κάμνεις αὐτό»;

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἐγὼ φθονῶ τοὺς καλογήρους, διότι ὁ αὐθέντης μου ὁ Ἑωσφόρος ἔχει πολὺν φθόνον εἰς αὐτούς, ἐπειδὴ μέλλει ὁ Θεὸς ν΄ἀποκαταστήσῃ τὸ Τάγμα τῶν Ἀγγέλων ὁποῦ ἐξέπεσεν ἀπὸ ἡμᾶς, καὶ νὰ κάμῃ Ἀγγέλους ἀπὸ τοὺς καλοὺς Ἱερεῖς καὶ τοὺς ταπεινοὺς Μοναχούς, καὶ διὰ τοῦτο ἔχομεν τόσον φθόνον εἰς αὐτούς».
Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ἐπειδὴ ἦλθες ἐδῶ, ὦ Δαίμων, ὁρκίζω σε εἰς τὸν Θεὸν τοῦ παντὸς τὸν κτίσαντα τὰ πάντα, νὰ σταθῇς αὐτοῦ ἕως οὗ νὰ ὁμολογήσῃς ὅλα ὅσα πράττεις».
Λέγει του ὁ Δαίμων «Διατὶ μὲ ἔδεσες Ἀντώνιε, ἐγὼ ἤλθα νὰ σοῦ πῶ τὸ καύχημά μου μόνον τό πῶς μάχονται οἱ μοναχοὶ καὶ λοιποὶ χριστιανοί, καὶ σὺ μὲ ἔδεσες»;

Λέγει ὁ Ἅγιος «Εἶπέ μοι τὰ ἔργα τῶν Δαιμόνων, τὶ κάμνωσιν εἰς τοὺς Μοναχοὺς καὶ λοιποὺς χριστιανούς».

Λέγει του ὁ Δαίμων «Ἄκουσον Ἀντώνιε ἡμεῖς εἴμεθα πρῶτα ἄγγελοι καὶ ὁ Ἑωσφόρος, ὁ πρῶτος μας, ἀπὸ τὴν ὑπερηφάνειαν ἐξέπεσε, διότι ἠθέλησε νὰ στήσῃ τὸν θρόνον του ἐπάνωθεν τοῦ Θεοῦ, συλλογιζόμενος δὶς τὸν ἑαυτόν του νὰ γίνη ὅμοιος μὲ τὸν Θεόν.

Όταν η Ιατρική χρησιμοποιείται ως μέσο πολιτικής δίωξης

Η κομματικοποίηση των ιατρικών συλλόγων, τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και η ιστορική προειδοποίηση από την πολιτική κατάχρηση της Ιατρικής

Η υπόθεση της Μαρίας Καρυστιανού δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια συζήτηση για ένα μηχάνημα βιοσυντονισμού. Αγγίζει ένα βαθύτερο ζήτημα δημοκρατίας: τη δυνατότητα της πολιτικής εξουσίας να επηρεάζει, άμεσα ή έμμεσα, τους επιστημονικούς και επαγγελματικούς θεσμούς που καλούνται να κρίνουν ανθρώπους με έντονη πολιτική δραστηριότητα.

Μια μητέρα που έχασε το παιδί της στην τραγωδία των Τεμπών, που πρωτοστάτησε στη δημόσια διεκδίκηση δικαιοσύνης και που στη συνέχεια αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στην πολιτική ζωή, βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν έλεγχο για την άσκηση του ιατρικού της επαγγέλματος.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η Μαρία Καρυστιανού δικαιούται να ελέγχεται. Είναι αν ελέγχεται με τα ίδια μέτρα και σταθμά που ισχύουν για κάθε άλλον γιατρό. Μηχάνημα βιοσυντονισμού δεν έχει, μόνο, η Μαρία Καρυστιανού.

Και όταν ένας έλεγχος αποκτά τόσο έντονη πολιτική δημοσιότητα, η ανάγκη θεσμικής διαφάνειας γίνεται ακόμη πιο επιτακτική.
Από τον έλεγχο του ιατρείου στη δημόσια πολιτική αντιπαράθεση

Η υπόθεση ξεκίνησε με τον έλεγχο που πραγματοποίησε ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης στο ιατρείο της Μαρίας Καρυστιανού, όπου εντοπίστηκε μηχάνημα βιοσυντονισμού.

Το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας, με γνωμοδότηση της 6ης Οκτωβρίου 2026, έκρινε ότι η χρήση τέτοιων συσκευών για διαγνωστικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς δεν διαθέτει επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και δεν αποτελεί αποδεκτή ιατρική πρακτική.

Η γνωμοδότηση δεν αποτελεί από μόνη της απόφαση αφαίρεσης της άδειας άσκησης επαγγέλματος. Η αξιολόγηση ενδεχόμενων πειθαρχικών μέτρων ανήκει στα αρμόδια όργανα του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει, συνεπώς, μια ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στην επιστημονική αξιολόγηση μιας μεθόδου και στην απόδοση προσωπικής ευθύνης σε έναν συγκεκριμένο γιατρό.

Γιατί στην Ελλάδα η κατανάλωση σε σχέση με το εισόδημα είναι η υψηλότερη στην ΕΕ

24/10/2026

ΠΗΓΗ: GEMINI

IΣΤΕΡΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Χλεύη των φιλέκδικων οικονομικών η διαπίστωση ότι το εισόδημα είναι χαμηλότερο κατά 21 μονάδες από το ευρωπαϊκό, αλλά η κατανάλωση υψηλότερη κατά 18 περίπου μονάδες από την αντίστοιχη στην ΕΕ , εξαιτίας κυρίως της παραοικονομίας με διαφεύγοντα έσοδα 55 δις. ευρώ ετησίως, των 1.116 φοροαπαλλαγών με διαφεύγοντα έσοδα 20 δις. ευρώ ετησίως, των δηλούμενων εισοδημάτων από αυτοαπασχολούμενους και ελεύθερους επαγγελματίες κάτω από το όριο του… ανειδίκευτου εργάτη κι άλλα “τερπνά και ωφέλιμα”.

Το σχόλιο του αναγνώστη μας “ΑΜΦΙΣΒΗΤΙΑ” με το οποίο συνόδευσε την ανάλυση υπό τον τίτλο “Πρωταθλητής ακρίβειας την τελευταία τριακονταετία ο Κυριάκος Μητσοτάκης” (SLpress 15 Οκτωβρίου 2026) «Ναι, αλλά τα σαββατοκύριακα η εθνική είναι τίγκα…» μού θύμισε τη γλυκόπικρη αντίδραση της Ανδρομάχης στη σκηνή αποχαιρετισμού εκείνης και του γιού τους από τον Έκτορα και αναχώρησής του για τη μάχη, όπως την παρουσιάζει ο Όμηρος στην Ραψωδία Ζ’ ( στίχος 484) της Ιλιάδας με τη φράση «δακρυόεν γελάσασα» (χαμογέλασε, με δακρυσμένο γέλιο).

Το σχόλιο αυτό, είτε με την ειρωνική είτε με τη σχετλιαστική (διαμαρτυρία, γκρίνια, παράπονο κλπ) σημασία, αναδεικνύει για μιαν ακόμα φορά το μέγιστο διαχρονικά ζήτημα της παραοικονομίας στη χώρα μας και του άδικου και αναποτελεσματικού φορολογικού συστήματος, παρά την ίδρυση, από το 2017, ανεξάρτητης αρχής για τη φορολογική διοίκηση.

Το μέγιστο αυτό κοινωνικό και οικονομικό ζήτημα (για το οποίο υπεύθυνες είναι οι κυβερνήσεις όλων των εποχών από τον … Ηρόδοτο (πενίη αεί ξύντροφος αναφέρει στο έργο του “Ιστορίαι”) έως σήμερα, το οποίο τώρα παρουσιάζεται με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “οι αριθμοί πάσχουν, ο λαός ευημερεί”, αποτυπώνεται εναργέστατα και στα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ και της Eurostat για τη φτώχεια στη χώρα μας. Σύμφωνα με αυτά:

Αχ. Ταουξής: Μονή Σινά, οι καμπάνες δεν αρκούν για να μιλάμε για σωτηρία

του Αχιλλέα Ταουξή, Υποστρατήγου ε.α.

Μια επιστολή που αποδίδεται στον πρώην Αρχιεπίσκοπο Σινά Δαμιανό περιλαμβάνει μια βαριά καταγγελία. «Δυστυχώς η Μονή “πουλήθηκε” από την Ελληνική Κυβέρνηση στην Αιγυπτιακή», αναφέρεται στο κείμενο που δημοσιοποίησε ο Παύλος Πολάκης. Πρόκειται για ευθεία κατηγορία, η οποία δεν μπορεί ούτε να υιοθετηθεί άκριτα, αλλά ούτε να προσπεραστεί.

Πριν από όλα, χρειάζεται να ξεκαθαρίσουμε τι γνωρίζουμε. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο εκπρόσωπος της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου ανέφερε ότι η επιστολή δεν συζητήθηκε, καθώς δεν υπήρχαν επαρκή εχέγγυα γνησιότητάς της. Συνεργάτες του Δαμιανού, ωστόσο, επιβεβαίωσαν ότι είχε αποσταλεί προσωπική επιστολή προς τον Ιερώνυμο. Αυτό αποτελεί ένδειξη προέλευσης, όχι ανεξάρτητη πιστοποίηση του συγκεκριμένου αντιγράφου. Ούτε φυσικά η καταγγελία περί ξεπουλήματος έχει αποδειχθεί. Η επιφύλαξη αυτή δεν ακυρώνει το ζήτημα που θέτει, αλλά επιβάλλει να εξετάσουμε τα πραγματικά δεδομένα.

Στην επιστολή γίνεται λόγος για αμφισβήτηση δεκαπέντε αιώνων ιστορίας και προσφοράς. Επικαλείται επίσης δημοσίευμα της ιταλικής Corriere della Sera τον Ιούνιο του 2025, στο οποίο αποδίδεται στην Ελλάδα η κατηγορία ότι «πούλησε το παρελθόν της». Διατυπώθηκαν τότε αιχμές για το ενδεχόμενο η υπόθεση της Μονής να εντάσσεται σε ευρύτερες ελληνοαιγυπτιακές διαπραγματεύσεις. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχει παρουσιαστεί τεκμήριο που να αποδεικνύει συγκεκριμένο αντάλλαγμα.

Το πιο αιχμηρό σημείο της επιστολής αφορά τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο. Η προωθούμενη συμφωνία χαρακτηρίζεται «νεοαποικιστική», ενώ διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι ούτε ο ίδιος έχει διαβάσει το περιεχόμενό της. Οι μοναχοί που αρνούνται να υπογράψουν παρουσιάζονται ως άνθρωποι που έχουν δίκιο να αντιστέκονται και όχι ως εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί για να κλείσει η εκκρεμότητα.

Η επίκληση της υστεροφημίας και η προειδοποίηση να μη μείνει η Εκκλησία της Ελλάδος στην ιστορία ως συνεργός μιας τέτοιας απώλειας μεταφέρουν τη διαμάχη από το επίπεδο της διαπραγμάτευσης σε εκείνο της ιστορικής ευθύνης. Το ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί επικοινωνιακά, αλλά τι ακριβώς προβλέπει η συμφωνία και ποια δικαιώματα διασφαλίζει.

Η τεχνολογία δεν είναι μέσο

Από τον Nicolas Degroote - 22/10/2026

Πηγή: στοιχεία

Τις περισσότερες φορές, η τεχνολογία θεωρείται μέσο ή εργαλείο που πρέπει να αφήνεται σε καλά χέρια για να αποφευχθεί η κακή χρήση. Αυτή είναι η εργαλειακή αντίληψη της τεχνολογίας, η οποία είναι πανταχού παρούσα και φαίνεται αυτονόητη, αλλά είναι εντελώς ψευδής.

Σε πολλούς φαίνεται προφανές ότι η τεχνολογία είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται κατά βούληση. Μπορώ να χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητό μου για να διαπράξω μια επίθεση ή για να συνοδεύσω έναν τραυματία στο νοσοκομείο. Μπορώ να χρησιμοποιήσω την Τεχνητή Νοημοσύνη για να φτιάξω ηλίθια βίντεο ή να αναπτύξω ένα νέο εμβόλιο. Ένα τεχνικό αντικείμενο δεν είναι ούτε καλό ούτε κακό από μόνο του. Όλα εξαρτώνται από το τι γίνεται με αυτό. Αυτή η χρήση πρέπει επομένως να ελέγχεται και να ρυθμίζεται, ειδικά όταν περιλαμβάνει ισχυρά αντικείμενα όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτή η ανάλυση φαίνεται προφανής, είναι πανταχού παρούσα, όμως για σχεδόν έναν αιώνα γνωρίζουμε ότι είναι ψευδής.

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1930, όλοι οι σημαντικοί στοχαστές της τεχνολογίας, όπως ο Χάιντεγκερ, ο Έλλουλ, ο Άντερς και πολλοί άλλοι, έχουν αποδείξει ότι η σύγχρονη τεχνολογία δεν είναι μέσο ή εργαλείο. Γιατί;


Το πρώτο λάθος που κάνουν όσοι πιστεύουν ότι η τεχνολογία είναι ένας τρόπος για να προχωρήσουμε είναι να επικεντρωθούν στην ατομική χρήση αντί να εξετάσουν το σύστημα ως σύνολο. Νομίζουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε με το αυτοκίνητό μας, και δεν λαμβάνουμε υπόψη το παγκόσμιο σύστημα στο οποίο εισάγεται αυτό το όχημα: δρόμοι και αυτοκινητόδρομοι, τσιμέντο και τσιμέντο, ραντάρ και αστυνομία, νοσοκομεία και χειρουργοί, βενζινάδικα και μοτέλ, πετρέλαιο και πόλεμοι πετρελαίου, πυρηνικοί σταθμοί και τεχνοκράτες· αλλά και μια ολόκληρη οργάνωση της κοινωνίας:

Έρχεται μια «Οκτωβριανή Έκπληξη»;

από Massimo Mazzucco - 22 Οκτωβρίου 2026

Πηγή: Massimo Mazzucco

Οι επόμενες δύο εβδομάδες θα είναι μια πολύ λεπτή στιγμή στην ήδη επισφαλή διεθνή ισορροπία.

Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου οδεύουν πολύ σύντομα σε εκλογές και κανένας από τους δύο δεν έχει καμία εγγύηση ότι δεν θα βγει από αυτές με σπασμένα κόκαλα.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι δύο είναι συνένοχοι και υπεύθυνοι για τον πρόσφατο πόλεμο κατά του Ιράν, υπάρχει πραγματικός κίνδυνος μιας καταστροφικής «έκπληξης του Οκτωβρίου» λίγες μέρες πριν από τις εκλογές: μια νέα επίθεση στο Ιράν, για να δικαιολογήσουν με κάποιο τρόπο την «ανάγκη» τους να παραμείνουν στην εξουσία. Μόλις πριν από δύο ημέρες, ο Χέγκεθ και ο Νετανιάχου συναντήθηκαν στο Τελ Αβίβ και δεν νομίζω ότι ήθελαν να συζητήσουν για ποδόσφαιρο.

Ο Seymour Hersh γράφει στο Substack του: «Το Ισραήλ, με επικεφαλής έναν ηθικά διεφθαρμένο πρωθυπουργό, και οι Ηνωμένες Πολιτείες, με επικεφαλής έναν ολοένα και πιο αντιδημοφιλή και ανεπιτυχή πρόεδρο -και οι δύο αντιμετωπίζουν επικείμενες εκλογές- μιλούν για άλλη μια φορά για μια κοινή επίθεση σε μια ύποπτη εγκατάσταση πυρηνικού εμπλουτισμού στο Ιράν. Εάν η σχεδιαζόμενη επίθεση στις εγκαταστάσεις του Ιράν "Pickaxe Mountain" υλοποιηθεί -όπως μου είπε ένας έμπειρος διεθνής εμπειρογνώμονας πετρελαίου αυτή την εβδομάδα- μια σίγουρη συνέπεια θα είναι τα αντίποινα από το Ιράν, χτυπώντας τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή του Κόλπου.

«ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΡΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μας πήρε αιώνες για να κερδίσουμε το δικαίωμα να μας αφήσουν μόνους.

«ΟΤΑΝ ΕΦΕΥΡΑΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ»

Από τις ιδιωτικές κατοικίες μέχρι τα κοινωνικά δίκτυα: πώς κατακτήσαμε την ιδιωτικότητα και γιατί κινδυνεύουμε να τη χάσουμε σήμερα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Μας φαίνεται φυσικό να κλειδώνουμε τις πόρτες του υπνοδωματίου μας, να φυλάμε μια προσωπική επιστολή ή να προσποιούμαστε ότι κανείς δεν γνωρίζει τις συζητήσεις μας. Ωστόσο, η ιδιωτικότητα, όπως την κατανοούμε σήμερα, είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορικής μεταμόρφωσης. Για αιώνες, τα σπίτια, η εργασία και οι σχέσεις άφηναν λίγο χώρο για μοναξιά. Έπειτα ήρθαν τα ιδιωτικά δωμάτια, οι νέες ευαισθησίες και τα ατομικά δικαιώματα. Αυτό κορυφώνεται στο σύγχρονο παράδοξο: αφού αγωνιστήκαμε για να προστατεύσουμε τη ζωή μας από το βλέμμα των άλλων, έχουμε αρχίσει να την εκθέτουμε οικειοθελώς σε εκατομμύρια αγνώστους.

Φανταστείτε να μπαίνετε σε ένα ευρωπαϊκό σπίτι που χρονολογείται από πέντε ή έξι αιώνες πριν.
Μην ψάξετε αμέσως για το σαλόνι, την κύρια κρεβατοκάμαρα, την παιδική κρεβατοκάμαρα ή το γραφείο. Μπορεί να απογοητευτείτε.

Σε πολλά σπίτια, ειδικά σε αυτά με χαμηλό εισόδημα, υπήρχαν λίγα δωμάτια και οι λειτουργίες αλληλεπικαλύπτονταν. Το μαγείρεμα, η εργασία, το φαγητό και ο ύπνος γίνονταν όλα στους ίδιους χώρους. Τα παιδιά, οι γονείς, οι συγγενείς και μερικές φορές άτομα εκτός οικογένειας μοιράζονταν μια καθημερινή ρουτίνα που σήμερα θα θεωρούσαμε ασφυκτική.

Όχι επειδή οι άνθρωποι του παρελθόντος αγνόησαν την επιθυμία για απομόνωση. Μοναστήρια, αριστοκρατικές κατοικίες και χώροι αφιερωμένοι στον στοχασμό αποδεικνύουν το αντίθετο.

Αλλά η δυνατότητα να παραμείνει κανείς μόνος δεν κατανεμήθηκε ισότιμα, ούτε θεωρήθηκε συνηθισμένη ανάγκη για όλους .

Που οφείλεται η κοινωνική έκρηξη στη Γαλλία και που οδηγείται;

Οι διαδηλώσεις στη Γαλλία φέρνουν στην επιφάνεια προβλήματα που συσσωρεύονταν πριν εμφανιστούν οι πρώτοι αποκλεισμοί σχολείων: υποβάθμιση της εκπαίδευσης, οικονομική ανασφάλεια και δυσπιστία απέναντι στην πολιτική εξουσία. Το μαθητικό αίτημα για αξιοπρεπείς συνθήκες μάθησης συναντήθηκε με την αγανάκτηση για την ακρίβεια και τη λειτουργία των δημόσιων υπηρεσιών. Αυτή η συνάντηση εξηγεί τη διεύρυνση των κινητοποιήσεων και τη δυσκολία να αντιμετωπιστούν με μία μεμονωμένη κυβερνητική παραχώρηση.

Η αφετηρία του μαθητικού κύματος εντοπίζεται στο λύκειο Σεντ-Εξιπερί του Κρετέιγ, στα προάστια του Παρισιού. Μετά τις πρώτες κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο αποκλεισμός της 21ης Σεπτεμβρίου αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την εξάπλωση της διαμαρτυρίας. Οι μαθητές ζητούσαν κάλυψη των κενών εκπαιδευτικών, αντικατάσταση των απόντων και καλύτερες υποδομές. Στα αιτήματα προστέθηκαν η επιβάρυνση των ωρολογίων προγραμμάτων και η ανασφάλεια γύρω από το Parcoursup, το σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση.

Μέσα σε περίπου δέκα ημέρες, οι αποκλεισμοί εξαπλώθηκαν από τα παρισινά προάστια σε πολλές περιοχές της χώρας. Η Le Monde περιγράφει μια κινητοποίηση που αναπτύχθηκε αυθόρμητα στα λύκεια, ενισχύθηκε από τα κοινωνικά δίκτυα και στη συνέχεια προσέλκυσε πανεπιστημιακές κοινότητες. Η συσσωρευμένη εμπειρία της σχολικής καθημερινότητας ήταν αρκετή για να προκαλέσει την έκρηξη, χωρίς να προηγηθεί κάποια νέα μεταρρύθμιση.

Στις 6 Οκτωβρίου, σύμφωνα με το TIME, περισσότεροι από 250.000 άνθρωποι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις, με γονείς, εκπαιδευτικούς και συνδικαλιστές να πλαισιώνουν τους μαθητές. Η εκπαιδευτική διαμαρτυρία αποκτούσε πλέον ευρύτερη κοινωνική υποστήριξη.

Γιώργος Ανυφαντής:Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη;

Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη; Ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αυφαντής είναι καταιγιστικός στη συνέντευξη του στο militaire news.

Ο κ. Αυφαντής είχε προειδοποιήσει εδώ και μήνες για το «μαύρο χρήμα» που προοριζόταν για τον Χαφτάρ, αλλά όπως φαίνεται ένα μέρος αυτών των χρημάτων «έκανε φτερά». Ο κ. Αυφαντής επαναφέρει αυτό το θέμα για το οποίο ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και από τη δικαιοσύνη. «Διάφοροι επιτήδειοι ανέλαβαν να μεταφέρουν τα λεφτά στον Χαφτάρ ,λες και δεν διαθέτουμε σοβαρούς και έμπιστους διπλωμάτες για να αναλάβουν τέτοιες αποστολές», λέει ο κ. Αυφαντής.

«Χάσαμε το παιχνίδι στη Λιβύη από το 2020, όταν δεν αντιληφθήκαμε τίποτα για το τουρκολιβυκό μνημόνιο», επισημαίνει ο κ. Αυφαντής, ο οποίος επιρρίπτει ευθύνες στον Νίκο Δένδια που ήταν τότε ΥΠΕΞ, σήμερα ΥΕΘΑ και φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον κ. Μητσοτάκη.

«Κόμβος Ελλάς»: Εδώδιμα – Αποικιακά

«Αγαπητή Κίμπερλι, φέρατε τόση ενέργεια στην Αθήνα που κάποιοι πίστεψαν ότι θα είστε υποψήφια στις επόμενες εθνικές εκλογές! 

Σας ευχαριστούμε για τη δυναμική σας παρουσία» 

(Κωστής Χατζηδάκης, αντιπρόεδρος ελληνικής κυβέρνησης, 3/7/2026)

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η φράση «εδώδιμα – αποικιακά» ήταν μια ονομασία που έφεραν οι ταμπέλες των μπακάλικων, ώστε να δίνεται ένας πιο εκλεπτυσμένος και σοβαρός τόνος από τον καθημερινό όρο «μπακάλικο». Το «εδώδιμα» σήμαινε εγχώρια φαγώσιμα είδη, ενώ το «αποικιακά» προϊόντα που έφταναν από τις αποικίες των ευρωπαϊκών κρατών (καφές, τσάι, πιπέρι, μπαχαρικά κ.λπ.). Σιγά-σιγά στην καθημερινή γλώσσα η έκφραση χρησιμοποιούνταν για περιγράφει ειρωνικά ένα ασυνάρτητο συνονθύλευμα πραγμάτων, μια κατάσταση κομφούζιου ή έναν χώρο όπου επικρατεί ανακατωσούρα. Στη νεότερη ελληνική ιστορία χρησιμοποιείται για να περιγράψει, με καυστικό πολιτικό χαρακτήρα, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας. Το «εδώδιμα – αποικιακά» κουβαλάει μια διπλή μεταφορική σημασία: από τη μία πλευρά θυμίζει το μπακάλικο (μικρό οικονομικό μέγεθος και προχειρότητα), και από την άλλη την απώλεια εθνικής κυριαρχίας, την ξένη εξάρτηση, που ήταν κεντρικές ιδιότητες των κλασικών αποικιών.


Γιατί θυμήθηκα τη φράση «εδώδιμα – αποικιακά»; Είναι προφανές. Όχι μόνο επειδή η προσδιοριστική ποιότητα «αποικία» έχει εισβάλει στην πολιτική, οικονομική και γεωπολιτική διάσταση της χώρας με αρκετά έντονο τρόπο. Διότι ιδιαίτερα με τη Χρεοκοπία του 2010 και το μνημονιακό καθεστώς, ο ουσιαστικός υποβιβασμός των όποιων χαρακτηριστικών βαθμών κυριαρχίας έχει μια κρατική οντότητα ήταν τόσο πασιφανής, ώστε όροι όπως «αποικία χρέους», «νεοαποικία», «οργανική αποικία» αλλά και «κατοχή», «επικυριαρχία» κ.λπ. άρχισαν να ξαναποκτούν ένα νόημα, αφού πράγματι υπήρξε μια μεγάλη καθεστωτική αλλαγή και μια οικονομική καταβύθιση ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Τα οράματα του εξευρωπαϊσμού, της σύγκλισης με τις ευρωπαϊκές χώρες, του εκσυγχρονισμού, της εφόρμησης στο Βαλκανικό Ελντοράντο, όλα τινάχθηκαν στον αέρα.


16 χρόνια μετά τη Χρεοκοπία και την είσοδο στο μνημονιακό καθεστώς και τη χρόνια επιτήρηση (που καθόλου δεν τέλειωσαν), η επίσημη δημόσια σφαίρα (κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ.) υποστηρίζει ότι βγήκαμε από τα μνημόνια, κι ότι βαδίζουμε γενικά στο σωστό, «σύγχρονο» δρόμο. Η επταετία της Ν.Δ. και του Μητσοτάκη –εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την αποτυχία της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ– προχώρησε σε μια εμβάθυνση ορισμένων χαρακτηριστικών του εξαρτημένου μεταπρατισμού, και προσαρμόστηκε όπως-όπως σε όλες τις στροφές της γεωπολιτικής συγκυρίας: πρώτα στην περίοδο της πανδημίας με όλα τα οικονομικά μέτρα, στον πόλεμο στην Ουκρανία και στην πρόσδεση στις ΗΠΑ υπό τον Μπάιντεν, αναλαμβάνοντας και τη «μοιρασιά» του Ταμείου Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας, ενώ, μετά τη στροφή στις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ, υιοθετεί με πιο έντονο και πειθήνιο τρόπο τους αμερικανικούς σχεδιασμούς για την «Ελλάδα-κόμβο», ιδιαίτερα όσον αφορά τις ενεργειακές και στρατιωτικές ανάγκες των ΗΠΑ.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση που δεν ήρθε ποτέ και η «επταετία» Μητσοτάκη που συρρίκνωσε τη χώρα

Υπάρχουν στιγμές στη σύγχρονη ιστορία των εθνών που η πραγματικότητα εισβάλλει στις γυάλες της εικονικής πραγματικότητας των πολιτικών ελίτ με ωμό τρόπο. Η καταλυτική εξέλιξη στη Λιβύη —με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης που ελέγχεται από την οικογένεια Χάφταρ— δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική αστοχία. Είναι το ηχηρό καμπανάκι ενός στρατηγικού στραπατσαρίσματος.

Επιμέλεια iEpikaira

Κι όμως, στην Αθήνα, η πρώτη αντίδραση θύμιζε ξανά εκείνο το θλιβερό τελετουργικό όπου οι κυβερνώντες «πέφτουν από τα σύννεφα».

Συμπληρώθηκαν ήδη επτά χρόνια διακυβέρνησης υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη —μια «επταετία» η οποία ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, σημείωσε βαριές ήττες με την ευθύνη να βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος επέλεξε να τοποθετήσει στο τιμόνι του ΥΠΕΞ μη εκλεγμένα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος. Είναι πρόδηλο ότι όταν η εξωτερική πολιτική ασκείται με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης, ευχολογίων και παρελκυστικών τακτικών, τα αποτελέσματα είναι πάντοτε προδιαγεγραμμένα.

Για χρόνια, το αφήγημα της Αθήνας βασίστηκε σε μια βολική αυταπάτη: ότι οι συμμαχίες με τους δυτικούς εταίρους, οι διμερείς επαφές και η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου αρκούν από μόνες τους για να αναχετίσουν τον αναθεωτισμό της Άγκυρας. Στηρίχθηκαν στη σχέση με την Αίγυπτο και επένδυσαν επιφανειακά στον Στρατηγό Χάφταρ, φιλοξενώντας μέλη της οικογένειάς του στα αθηναϊκά σαλόνια, χωρίς ποτέ να διαθέτουν το απαιτούμενο ειδικό πολιτικό βάρος ή τη στρατηγική διορατικότητα για να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην Κυρηναϊκή.

Η Προδοσία του Αιόλου

Ο Αίολος, βασιλιάς των ανέμων, έδωσε στον Οδυσσέα ένα ασκί που τούςπεριείχε όλους εκτός από έναν, αυτό που θα τον μετέφερε στην Ιθάκη. Αλλά ενώ ο ήρωας της Οδύσσειας κοιμόταν, το πλήρωμα του πλοίου του, πιστεύοντας ότι το ασκί περιείχε χρυσό και πολύτιμους λίθους, το άνοιξε, απελευθερώνοντας όλους τους ανέμους που υπήρχαν μέσα. Έτσι ξέσπασε μια καταιγίδα, οδηγώντας το πλοίο του Οδυσσέα μακριά από το νησί του και αναγκάζοντάς τον σε περαιτέρω χρόνια περιπλάνησης. Αυτός ο μύθος θα μπορούσε να είναι μια αλληγορία για το τι συμβαίνει με τους «ανεμόμυλους», που κάποτε θεωρούνταν πανάκεια για όλα τα δεινά, και τώρα αποκαλύπτουν τη σκοτεινή τους πλευρά.

Πράγματι, η αιολική ενέργεια παρουσιάζεται από τους πολιτικούς και τα μέσα ενημέρωσης ως ο σωτήρας της ενεργειακής μετάβασης, υποτίθεται ότι σώζει το κλίμα, δημιουργεί θέσεις εργασίας και οδηγεί σε ένα «πράσινο» μέλλον. Ωστόσο, η πραγματικότητα που καταγράφεται σε ένα βιβλίο του φυσικού Peter Mayer και του δημοσιογράφου Torsten Engelbrecht, Die Windkraft Lüge (Το ψέμα της ανεμογεννήτριας), αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αυτό το έργο συγκεντρώνει τις πιο σημαντικές αναλύσεις και μελέτες των τελευταίων ετών σχετικά με τις πραγματικές επιπτώσεις στην υγεία, την άγρια ​​ζωή, τη βλάστηση, τους ωκεανούς, την ατμόσφαιρα και την οικονομία. Βασισμένο σε μετρήσεις, φυσικούς νόμους και μελέτες που έχουν αξιολογηθεί από ομοτίμους, σκιαγραφεί μια σαφή εικόνα: η αιολική ενέργεια δεν αποτελεί βιώσιμη συμβολή, αλλά μάλλον μια οικολογική, υγειονομική και οικονομική καταστροφή.

Οι ανεμογεννήτριες αφαιρούν κυρίως κινητική ενέργεια από την περιβάλλουσα ατμόσφαιρα, μετατρέποντάς την σε ηλεκτρική ενέργεια και θερμότητα στη γεννήτρια, και επίσης παράγουν αναταράξεις και υπόηχους.

Ο πικρός καφές του Παρισιού

Το Παρίσι αξίζει μια Λειτουργία», είπε ο Ερρίκος Δ΄, δικαιολογώντας έτσι την αποκήρυξη του Καλβινισμού για να ανέλθει στον θρόνο της Γαλλίας.

Αλλά σήμερα, το Παρίσι είναι ένα ταιριαστό πορτρέτο μιας κοινωνίας διχασμένης ανάμεσα σε μια άθλια αταραξία του πνεύματος και σε εκείνους που επιδιώκουν να επαναστατήσουν με κάποιο τρόπο, σε εκείνους που ίσως δεν έχουν κανένα σχέδιο, αλλά γνωρίζουν ότι δεν έχουν μέλλον μέσα σε αυτό το κοινωνικό παράδειγμα: οι τουρίστες που διαμαρτύρονται για την άρνηση εισόδου στο Λούβρο ή εκείνοι που περιπλανώνται στις συγκρούσεις σαν να μην μπορούσαν να τις δουν επειδή δεν συμπεριλήφθηκαν στα ταξιδιωτικά τους σχέδια, είναι το τέλειο πορτρέτο μιας παγκοσμιοποιημένης και νεοφιλελεύθερης κοινωνίας.


Δεν αποτελεί έκπληξη: ο τουρισμός, όπως γίνεται αντιληπτός σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με τη γνώση του κόσμου, αλλά είναι απλώς ένα καταναλωτικό προϊόν όπως κάθε άλλο: πρέπει να έχεις αυτό το κινητό τηλέφωνο, πρέπει να δεις την Παναγία των Παρισίων, το Κολοσσαίο ή τη Γέφυρα του Ριάλτο, πρέπει... Ο τουρίστας -και αυτό μας αφορά όλους με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τουλάχιστον σε ορισμένες περιπτώσεις- είναι η τέλεια επιτομή του τι είμαστε και τι δεν μπορούμε πλέον να είμαστε. Επομένως, αυτός ο χαμένος κόσμος, σε σύγκριση με κάτι που, προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αποτελεί απόδειξη ότι η ιστορία δεν έχει τελειώσει, κάνει μια κάποια εντύπωση ακόμη και σε εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους τσοπανόσκυλα του κοπαδιού.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΛΑΙΟΚΟΜΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΙ….

Του Ηλία Α. Κανάκη

Παραγωγοί και ελαιοτριβείς σε οικονομικό στραγγαλισμό. Κυβέρνηση, βουλευτές και συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε παρατεταμένες διακοπές.

Η φετινή ελαιοκομική χρονιά δεν είναι απλώς δύσκολη. Είναι ακόμη μία χρονιά κατά την οποία ο Έλληνας παραγωγός και ο ελαιοτριβέας καλούνται να αποδείξουν πόσο αντέχουν πριν καταρρεύσουν οικονομικά.

Χαμηλές τιμές ελαιολάδου, πανάκριβα μεροκάματα συγκομιδής, ενέργεια στα ύψη, μεταφορικά, λειτουργικά έξοδα και μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει την ελληνική παραγωγή σαν ανεπιθύμητο συγγενή.

Το κράτος θέλει το ελαιόλαδο για τις εξαγωγές, την ελιά για τις φωτογραφίες και τον παραγωγό μόνο για να εισπράττει φόρους.

Στα ελαιοτριβεία η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Το ηλεκτρικό ρεύμα αποτελεί πλέον δυσβάσταχτο κόστος, που σε ορισμένες περιπτώσεις απειλεί να ξεπεράσει ακόμη και το συνολικό δικαίωμα λειτουργίας τους.

Δηλαδή να δουλεύουμε, να πληρώνουμε προσωπικό, συντηρήσεις, ασφαλιστικές εισφορές, μεταφορικά και στο τέλος να βάζουμε χρήματα από την τσέπη μας για να πληρώνεται ο ενεργειακός παραλογισμός;

Τουρκολυβική πανωλεθρία:Για ποιο λόγο δεν έχουμε οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κύπρο

Σταύρος Καλεντερίδης: Στον απόηχο της επικύρωσης του τουρκολιβυκού μνημονίου από την Βεγγάζη, επανερχόμαστε στο σημαντικότερο ζήτημα που γκρίζαρε την ΑΟΖ του Αιγαίου με ένα παλαιότερο αλλά άκρως επίκαιρο βίντεο

Ποιος είναι ο λόγος που η Ελλάδα δεν οριοθετεί αποκλειστική οικονομική ζώνη με την Κυπριακή δημοκρατία, παρόλο που η Λευκωσία παρακαλεί σχετικά την Αθήνα;

Οι κληρονόμοι του Ηγεμόνα ανάμεσα στα ερείπια της δημοκρατίας

Marcello Veneziani

Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Ποιος όμως ήταν ο Ηγεμόνας του Νικολό Μακιαβέλι; Δεν ήταν ο Λορέντζο των Μεδίκων, ο ηγεμόνας της εποχής του, ούτε ήταν ο Καίσαρας Βοργίας, ο Δούκας Βαλεντίνος, στον οποίο εναπόθεσε επίσης τις ελπίδες του ο Φλωρεντινός Γραμματέας. Αλλά ήταν, παραδόξως, ο πατέρας του, ο Πάπας Βοργίας (Papa Borgia) —με ή χωρίς τόνο στο τελικό «a» της ιταλικής λέξης (papà και papa μαζί, πατέρας και ποντίφικας) — δηλαδή ο Αλέξανδρος ΣΤ΄, που διέθετε τον κυνισμό και την πονηριά, το χάρισμα και τη σκληρότητα του Ηγεμόνα, και παρά το γεγονός ότι ήταν Ποιμένας του Καλού, ήξερε πώς να «μπαίνει στο κακό», όπως το έθεσε ο Μακιαβέλι, και γνώριζε τον δρόμο προς την κόλαση. Και ο διάδοχός του, ο Ιούλιος Β΄, ήταν εξίσου μακιαβελικός.

Και ποιος ήταν το πρωτότυπο του Σύγχρονου Ηγεμόνα, ή μάλλον, ποιος μετέφρασε τον Μακιαβελικό ηγέτη στη νεωτερικότητα; Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ο εκφυλισμένος γιος της Επανάστασης, ο ακούσιος πατέρας της Παλινόρθωσης. Ήταν ο πρώτος σύγχρονος Καίσαρας, ο πρώτος βασιλιάς χωρίς δυναστεία, ο πρώτος από τους σύγχρονους αυταρχικούς ηγέτες και τους «πραξικοπηματίες». Ενέπνευσε ηγέτες, Ντούτσε και Φύρερ του εικοστού αιώνα. Αυτή η διπλή «αποκάλυψη» προέρχεται από ένα βιβλίο που, ομολογουμένως, δεν είναι ιδιαίτερα σπουδαίο, του Πέτερ Σλότερντικ, ενός από τους πιο φημισμένους εν ζωή φιλοσόφους στον κόσμο, που εκδόθηκε στην Ιταλία από τον Ραφαέλο Κορτίνα: Ο Ηγεμόνας και οι Κληρονόμοι του. Με έναν υπότιτλο τόσο συναρπαστικό όσο και ο τίτλος: Μεγάλοι Άνδρες στην Εποχή του Κοινού Λαού. Το εξώφυλλο είναι εξίσου συναρπαστικό, με τον Ντόναλντ Τραμπ να παρουσιάζεται ως Πρίγκιπας της Αναγέννησης.

Ένας αληθινός ηγεμόνας είναι αυτός που δεν πιστεύει στην Τύχη αλλά πιστεύει ότι είναι ο ίδιος το Πεπρωμένο· και σε αντίθεση με τον αρχαίο ηγεμόνα, δεν βασίζεται στο κύρος της παράδοσης ούτε αισθάνεται τον εαυτό του ως τον Χρισμένο του Κυρίου, αλλά μάλλον αισθάνεται τον εαυτό του ως ένα πεπρωμένο, όπως ο Ναπολεόντειος Ηγεμόνας, ο οποίος είναι η συνέχεια του Μακιαβελικού Ηγεμόνα στην εποχή στην οποία η Ιστορία παίρνει τη θέση του Θεού. Χεγκελιανά.

«ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ» και για τη Λιβύη μας λένε οι Αμερικανοί!

Καμία έκπληξη…Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο γνωστό ρόλο του, κρατά ίσες αποστάσεις ακόμη κι όταν υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Μας καλεί να «τα βρούμε» με τη Λιβύη, η οποία ουσιαστικά έχει γίνει πλέον «παράρτημα» της Τουρκίας. Όσοι πίστεψαν τα κυβερνητικά παραμύθια για το πόσο σημαντική ήταν η επίσκεψη Ρούμπιο και η ομιλία του στην Πνύκα, πριν από μερικές ημέρες, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν.


Τι γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων για την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ:


Υπέρ της επίλυσης των θαλάσσιων διαφορών μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων τάσσεται το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απαντώντας σε ερώτημα για την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, που εδρεύει στο ανατολικό τμήμα της χώρας.


Στην απάντησή του, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν διατυπώνει ρητή θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου ή την απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου. Εστιάζει στα οφέλη της διευθέτησης των θαλάσσιων ζητημάτων για τις επενδύσεις και τις έρευνες στην περιοχή, ενώ ενθαρρύνει την Ελλάδα και την Τουρκία να αντιμετωπίσουν τις διαφωνίες τους σε διμερές επίπεδο.

Η προσοχή μας έγινε εμπόρευμα: Τι σημαίνει αυτό για το σχολείο;

Κώστας Θεριανός

«Μήπως χρειάζεται περισσότερη σύνδεση του μαθήματος με τη ζωή; Μήπως το κινητό μπορεί από «εχθρός» να γίνει παιδαγωγικός σύμμαχος;»

Γιατί ένας μαθητής μπορεί να παρακολουθεί επί μία ώρα σύντομα βίντεο στο διαδίκτυο, αλλά δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί για είκοσι λεπτά σε ένα σχολικό κείμενο; Γιατί αισθανόμαστε την ανάγκη να ελέγχουμε συνεχώς το κινητό μας;

Μια απάντηση βρίσκεται στην «οικονομία της προσοχής» (attention economy). Η ανθρώπινη προσοχή αποτελεί πλέον πολύτιμο οικονομικό πόρο. Όσο περισσότερο χρόνο περνά ένας χρήστης σε μια ψηφιακή πλατφόρμα, τόσο περισσότερες ευκαιρίες δημιουργούνται για διαφημιστικά έσοδα, συλλογή δεδομένων και εμπορική αξιοποίησή τους.

Η διεκδίκηση της προσοχής δεν είναι καινούργια

Η προσπάθεια προσέλκυσης της προσοχής του κοινού δεν εμφανίστηκε με το διαδίκτυο. Οι πολιτικοί χρησιμοποιούσαν σύντομα συνθήματα, εύστοχες ατάκες και σύμβολα για να επικοινωνήσουν με το ευρύ κοινό. Ακόμη και πολιτικοί με σημαντική φιλοσοφική ή συγγραφική παραγωγή συμπύκνωναν συχνά τις σύνθετες ιδέες τους σε απλές φράσεις με πολιτικό βάθος και συναισθηματικό φορτίο. Ανάλογες τεχνικές χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τις εφημερίδες, τη διαφήμιση, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

ΑΠΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΑΚΤΙΚΗΣ

ΠΗΓΗ -  Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

ΟΤΑΝ ΡΑΓΙΖΕΙ Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Τι τραγωδία! Έσπασαν οι βιτρίνες της Louis Vuitton. Ο πολιτισμός δέχτηκε ένα ακόμη καίριο πλήγμα. Οι τηλεοπτικές κάμερες έσπευσαν να καταγράψουν τα θραύσματα, οι αναλυτές να καταδικάσουν τη βαρβαρότητα και οι ευαίσθητοι υπερασπιστές της κοινωνικής ειρήνης να θρηνήσουν για το δικαίωμα μιας τσάντας των πέντε χιλιάδων ευρώ να εκτίθεται ανενόχλητη.

Ευτυχώς, οι άνθρωποι που κοιμούνται στα πεζοδρόμια παραμένουν στη θέση τους. Οι εργαζόμενοι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο επίσης. Οι νέοι που δεν μπορούν να φανταστούν το μέλλον τους εξακολουθούν να περιφέρονται ανάμεσα σε δουλειές χωρίς προοπτική και όνειρα χωρίς χρηματοδότηση. Η κοινωνική τάξη, λοιπόν, δεν κινδυνεύει. Μόνο τα τζάμια της.

Έχουμε φτιάξει έναν παράξενο πολιτισμό. Έναν πολιτισμό όπου η καταστροφή μιας βιτρίνας θεωρείται μεγαλύτερο σκάνδαλο από την καταστροφή μιας ζωής. Όπου η ιδιοκτησία διαθέτει περισσότερη δημόσια αξιοπρέπεια από τον άνθρωπο. Όπου η βία γίνεται ορατή μόνο όταν αφήνει σημάδια πάνω στα εμπορεύματα, ποτέ όταν εγγράφεται καθημερινά πάνω στα σώματα.

Και βέβαια, η Louis Vuitton δεν πουλά απλώς τσάντες. Πουλά την υπόσχεση ότι μπορείς να ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους ανθρώπους πληρώνοντας αρκετά χρήματα. Πουλά την κοινωνική απόσταση ως αισθητική εμπειρία. Μετατρέπει την ανισότητα σε κομψότητα και την επίδειξη του πλούτου σε πολιτιστικό επίτευγμα.

Η βιτρίνα είναι το ιδανικό μνημείο αυτής της εποχής. Από τη μία πλευρά το αντικείμενο που υπόσχεται ευτυχία. Από την άλλη ο περαστικός που καλείται να το επιθυμεί, ακόμη κι όταν δεν θα μπορέσει ποτέ να το αποκτήσει. Ανάμεσά τους ένα διάφανο τζάμι. Όπως ακριβώς το θέλει η σύγχρονη δημοκρατία. Να βλέπεις τα πάντα, να επιθυμείς τα πάντα και να μην μπορείς να αγγίξεις σχεδόν τίποτα.

Έλεγχος πεπραγμένων στην εξωτερική πολιτικη της κυβέρνησης Μητσοτάκη 2019-26 (reloaded)

Post2post 

Το καταγεγραμμένο ιστορικό εκτέλεσης (κυριολεκτικά) αυτής της πορείας έχει ως εξης:

✔️Κατ' αρχάς βάζεις θεούς και δαίμονες, μαζί με χορηγούς, να πάρει αυτοδυναμία ο Κουλης. Προηγήθηκε η τροχειοδεικτική βολή του ΣΗΜΙΤΗ- ΕΛΙΑΜΕΠ με γραμμή "συνεκμετάλλευση" με την Τουρκία. Xώνεις και τίποτα Βαλντέν φουνταριστούς στην τότε αξιωματική να κάνουν αισθητικό-control μαζί με τον Μπίστη, μην γίνει και καμιά στραβή από εκεί και ξυπνήσουν, θεός φυλάξει. 

✔️Αν και γνωστό, αφήνεις αμέσως μετά χωρίς ουσιαστική αντίδραση να υπογραφεί το Τουρκολυβικό σύμφωνο που καπαρώνει την ΑΟΖ νότια και ανατολικά της Κρήτης στην Τουρκία.

✔️Aποδεχεσαι μετά αδιαμαρτύρητα τις δοκιμαστικές εξορύξεις της Τουρκίας στην ΑΟΖ της Κυπρου. "Δεν έχει εκεί τίποτα, λάσπη τρυπάνε", λες δια του Δένδια.

✔️Αποδέχεσαι εξίσου αδιαμαρτύρητα  την εκπροσώπηση σου από την Μέρκελ στην Διεθνή Σύνοδο για το Λιβυκο (Τουρκία, Κατάρ κλπ παρόντες). Η θεία ξέρει! 

✔️Υπογράφεις συμφωνία με την Ιταλία άρον άρον για να περιορίσεις την ισχύ του Τουρκολυβικού σύμφωνου, εισάγοντας την μερική επήρεια νησιών στην διαμόρφωση και της ΑΟΖ. 

✔️Υπογράφεις συμφωνία με την Αίγυπτο για μισή χωροθέτηση της μεταξύ μας ΑΟΖ, με μερική επήρεια σε αυτή της Κρήτης, νησιών των Δωδεκανήσων και μηδενική για το Καστελόριζο. Πάλι για το Τουρκολιβυκο σύμφωνο η φούρια. Δωράκι στην Αίγυπτο το 17,5% έξτρα ενός κοιτάσματος. Ηρόδοτος λέει, τρέχα γύρευε ποιος είναι αυτός ο ανιστόρητος.

✔️Αφήνεις μετά το  καλοκαίρι του 20 Oruc Reis να γκριζάρει όλη την περιοχή που άφησε ακάλυπτη η συμφωνία με την Αίγυπτο. Ο Ερντογαν, επί την ευκαιρία, βάζει όλα τα θέματα που θέλει (Συνθήκη Λωζανης, αποστρατικοποιηση νησιών, ΑΟΖ Αιγαίου) στο τραπέζι. Καμία αντίδραση, μόνο δηλώσεις ότι η Ελληνική κυβέρνηση δεν επιθυμεί κυρώσεις της Τουρκίας από την ΕΕ. Αργότερα, να δαγκώνουν, λέει. 

Η ΕΠΙΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟ - ΛΙΒΥΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΥΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΎΛΙΟ

Περικλής Νεάρχου 

Τελικά, η Ελλάδα απέτυχε να αποτρέψει την επέκταση και στην Ανατολική Λιβύη της Τουρκικης επιρροης, παρά τον ανταγωνισμό της με τη Δυτική, που ελεγχόταν ηδη απο την Αγκυρα.

Το ΕΛΙΑΜΕΠ, που ελέγχει τη θέση του συμβούλου εθνικης ασφαλείας στην Κυβέρνηση ,απεφάνθη οτι δεν επρεπε η Ελλάδα ν' ανταποκριθει στις επίμονες εκκλήσεις του στρατάρχη Χαφτάρ, που ζητουσε στήριξη απο την Ελλάδα , γιατί δηθεν η εξουσία του ηταν σε αποδρομή και σύντομα θα εφευγε απο το προσκήνιο. Η θεώρηση αυτή δεν αλλαξε ουτε απο το γεγονός οτι οι πιο στενοί συνεργάτες του ηταν αξιωματικοί  που ειχαν σπουδάσει σε Ελληνικές Στρατιωτικές Σχολές και ηταν ευνοϊκά διακείμενοι προς την Ελλάδα.

Ο υπουργός Εξωτερικων καλλιεργουσε την εντύπωση οτι , παρά τις διαφωνίες με την Τουρκοκρατούμενη και αμφιλεγόμενη Κυβέρνηση της Τριπόλεως στη Δυτική Λιβύη, τα πράγματα δεν ηταν ασάλευτα. Υπηρχαν δίαυλοι επικοινωνίας και διεξήγονταν συνομιλίες, που παρειχαν ελπίδα για κάποια πρόοδο στο θέμα της οριοθετήσεως της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Λιβύης.

Η Δυτική Λιβύη παρέσυρε την Ελλάδα σε ψευδοσυνομιλίες για ν' αποστρέψει την προσοχή της απο την Ανατολική Λιβύη και να επιτρέψει στην Αγκυρα να την προσεγγίσει , με υποσχέσεις για επανενοποίηση  της Λιβύης, υπο την ηγεσία του υιου Χάφταρ.

Ο Φάνης Μαλκίδης για το παράνομο τουρκολιβυκό Μνημόνιο

Ανησυχητικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο μετά τις πολιτικές ανατροπές στη Λιβύη –

Τι επισημαίνει στο CRETAONE 102,3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Διδάκτορας Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης

• Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη φάση εισέρχονται τα εθνικά θέματα και οι ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο περνά πλέον από το στάδιο των αμφισβητούμενων συμφωνιών στην ουσιαστική εφαρμογή του στο πεδίο.

Αναλύοντας τις ραγδαίες εξελίξεις στην εκπομπή «Newsroom» του CRETAONE 102,3 και στον Γιάννη Ραψομανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ενεργειακή ασφάλεια της Μεγαλονήσου.

• Όπως τόνισε ο κ. Μαλκίδης, οι πρόσφατες πολιτικές ανατροπές στη Λιβύη, με την αλλαγή ηγεσίας στη Βουλή της Βεγγάζης και την επικράτηση δυνάμεων φιλικά προσκείμενων στην Άγκυρα, ανοίγουν διάπλατα τον δρόμο μιας συμφωνίας που επιχειρεί να «διαγράψει» τα ελληνικά νησιά από τον ναυτικό χάρτη.