Γερομοριάς

21 Μαΐου 2026

Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης:"Το περιεχόμενο της 19ης Μάη και η κοινωνικο - πολιτική διάσταση της ποντιακής υπόθεσης..."

Ομιλητής: Ιάσων Σταύρος Γαβριηλίδης Ιστορικός, υποψήφιος Διδάκτορας Πολιτικής Κοινωνιολογίας του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης

.ΠΗΓΗ:https://www.youtube.com/live/mKw1OVPVi0M?is=o1RylJbMjju00rZC
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μια αδημοσίευτη επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη προς τον καθηγητή Ιστορίας του Πόντου Κωνσταντίνου Φωτιάδη

Προς

Κων/νο Φωτιάδη

Καθηγητή Ιστορίας

Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/κης

Πρόεδρο του Κέντρου Ποντιακών Μελετών

Αθήνα 24-05-2002

Αγαπητέ Κώστα,

Απαντώ στο αίτημά σου για την αποστολή ενός εισαγωγικού κειμένου στην έκδοση των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας σύμφωνα με την απόφαση του Κοινοβουλίου.

Μετά από εννέα περίπου έτη ενός συστηματικά μελετημένου και κλιμακούμενου αγώνα πετύχαμε αυτό που θεωρήθηκε ανέφικτο και ουτοπία. Την αναγνώριση του μεγάλου ποντιακού δράματος και την καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως ημέρας μνήμης του Ποντιακού Ολοκαυτώματος. Όλοι οι λαοί είχαν μια ημέρα μνήμης του δικού τους ολοκαυτώματος, μόνο εμείς το στερούμασταν επί οκτώ δεκαετίες. Πετύχαμε σε δέκα χρόνια να καλύψουμε απαράδεκτες ηθικά και πολιτικά ολιγωρίες δεκαετιών. Η σημασία όμως της 19ης Μαΐου είναι μεγαλύτερη όσον αφορά την συμβολή και την επίδρασή της στο μέλλον της ιστορικής μας περιοχής. Είναι η μνήμη ως μέλλον, ως σύγχρονη δυναμική.

Με το νόμο της αναγνώρισης, ο αγώνας μας άρχιζε ένα νέο ιστορικό και πολιτικό κύκλο. Αν ο πρώτος μπορεί να ονομασθεί της εθνικής αναγνώρισης, της εθνικοποίησης, ο δεύτερος ήταν της διεθνοποίησής του, της διεθνούς αναγνώρισης.

Η αναγνώριση σήμαινε ότι η ελληνική πολιτεία, οι πολιτειακοί και πολιτικοί θεσμοί της, τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν το νομοσχέδιο, αναλάμβαναν όλες τις ηθικές, διπλωματικές, τις πολιτικές υποχρεώσεις που απέρρεαν από αυτήν την αναγνώριση. Κύρια την προώθηση του αιτήματος της αναγνώρισης στους διεθνείς θεσμούς και τις διμερείς σχέσεις των κρατών. Το ζήτημα αυτό αποτελούσε ένα τεράστιο ηθικό εφόδιο για μια νέα ηθική παρουσία της χώρας στην περιφερειακή και διεθνή σκηνή.

Στην οπτική αυτή, σύμφωνα με την ουσία και το πνεύμα του νόμου και την απόφαση του προεδρείου της Βουλής, αποφασίσθηκε η έκδοση από το Κοινοβούλιο των εγγράφων της Ποντιακής Γενοκτονίας. Η έκδοση αυτή θα αποτελούσε πράξη μεγάλης ηθικής, πολιτικής σημασίας. Με την απόφαση αυτή η ελληνική πολιτεία έρχονταν να καλύψει ένα επίσης μεγάλο κενό. Την αδιαφορία των πολιτικών, πανεπιστημιακών, ερευνητικών θεσμών της για την ιστορία του ποντιακού ολοκαυτώματος. Η έρευνα, η συλλογή αυτού του τύπου στοιχείων αποτελεί έργο των θεσμών ενός φυσιολογικού, δημοκρατικού και κυρίαρχου κράτους. Ενός κράτους με υψηλό επίπεδο αυτοεκτίμησης και αυτοσεβασμού. Αυτό το κενό της αξιοπρέπειας θα κάλυπτε επίσης η έκδοση. Η πολιτεία, με το δικό σου έργο ζωής, θα μπορούσε να διεκδικήσει, να αποκαταστήσει την έννοια και το ρόλο της ως πολιτεία. Ο λαός μας θα έλεγε να σώσει το πρόσωπό της.

Παρακολουθήστε την υψηλού συμβολισμού και ιστορικής σημασίας εκδήλωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος (ΠΟΕ) στην Αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή των Ελλήνων, με τίτλο: "Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Μνήμη, στρατηγική, διεθνοποίηση της ιστορικής ευθύνης".

Στην εκδήλωση μίλησαν κορυφαίες προσωπικότητες της πολιτικής και των προσφυγικών οργανώσεων, στέλνοντας ένα ηχηρό και ενιαίο μήνυμα για τη διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυρίων) από την Τουρκία.

Ξεχωρίζουν:

Η ιστορική και φιλοσοφική ομιλία του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Νίκου Δένδια, για την "Αλήθεια ως άρνηση της Λήθης".

Η συγκινητική βράβευση και η "απολογία" του πρώην Προέδρου της Βουλής, Απόστολου Κακλαμάνη (αρχιτέκτονα του νόμου του 1994).

Οι δυναμικές τοποθετήσεις του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη και του Προέδρου της ΠΟΕ Γιώργου Βαριθυμιάδη για την ανάγκη εθνικής στρατηγικής διεθνοποίησης.

Γεώργιος Σκλαβούνος

Όταν η ιστορική έρευνα καταλύει την ιδεοληπτική προπαγάνδα..

Για την επαναστατική δράση του Ιωάννη Καποδίστρια στην Γενεύη.

Παραθέτουμε Απόσπασμα άρθρου της εκλιπούσας Αθηνάς Γεωργαντά στο Βήμα …στις . 25/11/2008/ και επισημαίνουμε ότι το τεκμηριωμένο αποκαλυπτικό αυτό άρθρο αγνοήθηκε και αγνοείται από τους θεωρητικούς του αυταρχικού δεσποτικού Καποδίστρια, όπως αποσιωπάται η στενότατη συνεργασία του Καποδίστρια με τον, κατά την Γαλλική αστυνομία , Ελβετό επαναστάτη «Γαλάτη αναμορφωτή» Καρμπονάρο Frederick Cesar de La Harpe…

Oπως αποσιωπάτε ότι , στον επαναστάτη La Harped, συνέστησε τον Καποδίστρια ο Τσάρος Αλέξανδρος ως Κερκυραίο και μαλιστα για αυτό δημοκράτη.

Παρα το γεγονός ότι ο Μετερνιχ αντιμετωπίζει τον Καποδίστρια και τον La Harpe ως το κατ' εξοχήν επαναστατικό απειλητικό για την Ευρώπη δίδυμο η Ελληνική ιστοριογραφία αποφεύγει να ασχοληθεί με αυτή την σχέση.

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο

Ανέκαθεν η εφηβεία έκρυβε δυσκολίες και συχνά σημαδευόταν από κρίσεις ταυτότητας. Η μετάβαση από την παιδική «ανεύθυνη» ζωή στην ενήλικη «αυτόνομη και υπεύθυνη» στάση, συχνά επηρεάζεται από τον τύπο της κοινωνίας. Στην σημερινή δυτική νεωτερική κοινωνία, όπου οι παραδοσιακές σταθερές τείνουν να εκλείψουν, αυτή η μετάβαση δείχνει να έχει έντονες κρίσεις.

Το εισπράττουμε καθημερινά από αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε στα ΜΜΕ, για την έξαρση της βίας, το συναίσθημα της ματαίωσης, την αύξηση του άγχους και των καταθλιπτικών καταστάσεων, τις ατομοκεντρικές λύσεις, τον άκρατο δικαιωματισμό, τις αυτοκτονίες και ένα σωρό άλλα, που κάθε μέρα γίνονται όλο και πιο έντονα.

Ακόμα και η χρήση ναρκωτικών και ψυχοτρόπων ουσιών είναι άλλου επιπέδου. Κυριαρχεί μια αντίληψη αγχολυτικής υποστήριξης και «αυτό-φαρμακοθεραπείας» και δευτερευόντως η καταφυγή σ’ αυτά για λόγους απόλαυσης, «ενεργητικής διέγερσης» ή αναζήτηση πειραματισμού, που είχαμε τις παλιότερες δεκαετίες. Το εξίσου καταστροφικό τους αποτέλεσμα, αναδεικνύεται πιο έντονο, αφού, ως ψευτοψυχολογική υποστήριξη, μειώνει τις αντιστάσεις και θυμίζει τον αλκοολισμό στα προλεταριακά στρώματα της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης.

Η τελευταία δεκαετία, σύμφωνα με τους ειδικούς, διαμορφώνει για τους νέους και τους εφήβους ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό ψυχολογικό και ψυχιατρικό τοπίο.

από τον Alessandro Volpi - 20 Μαΐου 2026

Πηγή: Αλεσάντρο Βόλπι

Υπάρχει ένα κολοσσιαίο γεγονός που πολλές ιταλικές τηλεοπτικές και ειδησεογραφικές αφηγήσεις φαίνεται να παραβλέπουν εντελώς, καλλιεργώντας μια «άγνοια» που μοιράζονται οι πολιτικές δυνάμεις. Θα προσπαθήσω να το διευκρινίσω, ελπίζοντας ότι το μέγεθός του μπορεί να γίνει κατανοητό.

Το ομοσπονδιακό (δημόσιο) χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει τώρα τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, ένα τερατώδες ποσό με πολλά χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι ένα χρέος που αυξάνεται επειδή πληρώνει συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια για να βρει αγοραστές: τα 10ετή ομόλογα έχουν πλέον ξεπεράσει το 4,5% και τα 30ετή ομόλογα είναι πολύ πάνω από 5%. Επιπλέον, είναι ένα χρέος που, παρά τα επιτόκια αυτά, βρίσκει όλο και λιγότερους ξένους αγοραστές: το μερίδιο του ομοσπονδιακού χρέους που κατέχουν ξένοι επενδυτές, τόσο δημόσιοι όσο και ιδιωτικοί, είναι τώρα λιγότερο από 21%, ένα ιστορικό χαμηλό για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Με άλλα λόγια, κανένας ξένος αγοραστής δεν εμπιστεύεται πλέον το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ, σε τέτοιο βαθμό που τα λεγόμενα Credit Default Swaps, ασφαλιστήρια συμβόλαια έναντι της μη αποπληρωμής του αμερικανικού χρέους, είναι πλέον από τα υψηλότερα στον κόσμο, ακόμη υψηλότερα από αυτά για το ιταλικό χρέος, και ειδικά από το 2021, έχουν τετραπλασιαστεί. Ένας άλλος εντυπωσιακός παράγοντας παίζει ρόλο σε αυτό: το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ πλησιάζει πλέον στο μισό του συνολικού παγκόσμιου δημόσιου χρέους όλων των χωρών: 40 τρισεκατομμύρια από τα 92 τρισεκατομμύρια.

Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία.

Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).

Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του». (Α’ Πέτρ. 2:21).

Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι νεκρός.

Η τραγωδία στην Ηλιούπολη είναι χωρίς κάθαρση, έτσι όπως γνωρίζουμε τις αρχαίες τραγωδίες.

Του Γιώργου Κυριακού

Φαίνεται να κυριαρχεί το γεγονός, ότι οι ευάλωτες κι ευαίσθητες ψυχές οφείλουν να υποφέρουν μια ζωή και να τρέχουν συνεχώς γιατρούς, παραγιατρούς, σε ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές, να πέφτουν σε διαφόρων ειδών εξαρτήσεις, να αυτοτραυματίζονται ή να αυτοκτονούν. Κι αυτές μοιάζει να εντάσσονται σε μια κατηγορία, στον έναν πόλο. Στον άλλο πόλο, βρίσκεται η θέση του "ανθεκτικού", αυτού του προσώπου που αντέχει "όπως τον πάει η ζωή", του προσαρμοστικού “με τα δεδομένα”, που τέλος πάντων έχει αποκτήσει τα “εργαλεία” της επιβίωσης μέχρι και την επιτυχία ενός “success story”. Είναι ο άλλος πόλος προσώπων, που η ζωή τους βρίσκεται πάνω από όλους κι όλα, που οι παραδοσιακές αλήθειες είναι ξεπερασμένες, που το να ανήκεις κάπου (με υποχρεώσεις και όχι μόνο δικαιώματα) είναι κατάντια και το να μην κάνεις ό,τι σου κατέβη είναι συμβιβασμός και περιορισμός. Κάποτε το πρόσωπο αυτό το έλεγαν “αναίσθητο” και “ζαμανφουτίστα”, τώρα μπορεί και να είναι πρότυπο ελευθερίας. Το άλλο πρόσωπο που υπέφερε, που έπεφτε σε ντρόγκες, που αυτοκτονούσε το έλεγαν (με συμπάθεια) “άτυχο”, τώρα μένεις σε ένα αναπάντητο γιατί, πάλι με συμπάθεια και με πόνο, ίσως και με κάποιον αδιόρατο τρόμο για τα κοντινά. Το “άτυχο” ήταν η ανακουφιστική φράση του από μηχανής θεού που έσωζε τους υπόλοιπους.

Φαίνεται ότι ο ενδιάμεσος πόλος βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Είναι οι τυχεροί και κυρίως τα παιδιά και οι νέοι που βιώνουν ένα, δυο ή τρία καλά ή (και) κακά, που όμως τα βιώνουν, τα αμφισβητούν, τα νοηματοδοτούν διαφορετικά. Πάντως αυτό το ένα, τα δυο ή και τα τρία (στην καλύτερη περίπτωση), όταν είναι ζωντανά, με τα καλά και τα στραβά τους, σού δίνουν νόημα ύπαρξης και προοπτική και όνειρα.

Εφημ. ΠΟΝΤΙΚΙ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης εκφράζει οπωσδήποτε μια φιλοσοφική προτεραιότητα όταν θέτει το ερώτημα: «Δουλεύουμε για να ζούμε ή ζούμε για να δουλεύουμε;». Η άποψή του υπέρ της τετραήμερης διάρκειας εργασίας δεν αφορά το μανάβικο ή τη συνοικιακή ταβέρνα, αλλά περιλαμβάνει την πιλοτική εφαρμογή σε επιχειρήσεις πάνω από 20 άτομα και σε θέσεις εντάσεως διανοίας, σε προγραμματιστές, λογιστές, διοικητικές υπηρεσίες, μελετητικά γραφεία.

Και αναφέρεται μάλιστα «στο 92% των εταιρειών του Ηνωμένου Βασιλείου – που υιοθέτησαν την τετραήμερη εργασία και την κράτησαν –, ενώ κατά 85% ανέβηκε η απόδοση και 23% έπεσε η εργασιακή κόπωση σε εταιρείες της Πορτογαλίας».

Από την άλλη πλευρά η Ν.Δ., διά στόματος της υπουργού Εργασίας, αναφέρθηκε στο… μανάβικο της γειτονιάς (!), του οποίου η βιωσιμότητα τίθεται εν κινδύνω, ενώ σχολιάζοντας την πρόταση Ανδρουλάκη για τετραήμερη εργασία που εφαρμόζεται στη Γαλλία δήλωσε: «Η Γαλλία έχει από τις υψηλότερες ανεργίες αυτήν τη στιγμή που μιλάμε. Ξέρετε ότι πριν από δύο μήνες είχε υψηλότερη ανεργία από την Ελλάδα;».

Στη συνέχεια ανέφερε ότι μέσα σε λιγότερο από ένα 24ωρο εκδόθηκαν ανακοινώσεις εναντίον τής εν λόγω πρότασης από το Οικονομικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, με πρόεδρο τον κ. Χατζηθεοδοσίου, και τη ΓΣΒΕΕ, με πρόεδρο τον κ. Καββαθά.

Η αρνητική άποψη επί του θέματος δεν φαίνεται να πτόησε – μέχρι στιγμής – το ΠΑΣΟΚ. Ούτε πτοήθηκε από την κριτική που έγινε σε ανοικτή επιστολή από τον επικεφαλής συνδικαλιστικής παράταξης Νίκο Φωτόπουλο: που υπενθύμιζε την ανοχή από το ΠΑΣΟΚ της πρακτικής Παναγόπουλου περί κατάργησης της πενθήμερης εργασίας προς όφελος της εξαήμερης, περί μη καταβολής των πέραν του οκταώρου υπερωριών, περί υποστήριξης του 13ωρου.

Η «πρωτιά» της κατάθεσης μιας τόσο «επικερδούς» πρότασης όπως αυτή του τετραήμερου ανήκε στο ΠΑΣΟΚ – τη στιγμή που η πρωτοβουλία αυτής της πρότασης για ένα τόσο σοβαρό θέμα έπρεπε να κατανεμηθεί μεταξύ των «ενδιαφερόμενων» πολιτικών δυνάμεων. Τώρα βέβαια ποιες ήταν αυτές οι δυνάμεις είναι άλλο θέμα…

Οι περιπέτειες του χρόνου εργασίας

Τον 16ο αιώνα ο Thomas More, στο διάσημο έργο του για το φανταστικό νησί της «Ουτοπίας», σκιαγραφούσε ένα πρότυπο εξάωρης ημερήσιας εργασίας, σε έναν κόσμο όπου – κατά τη δική του μαρτυρία – κυριαρχούσε η «δουλεία», όπου οι άνθρωποι εργάζονταν σκληρά από το πρωί ώς το βράδυ «σαν άλογα δεμένα»…

Ένα αφιέρωμα στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Είναι δίκαιο και πρέπον, στις 19 του Μάη που τιμάται η Γενοκτονία του λαού μας στον Πόντο, να τιμάται μαζί και η μνήμη του Πατέρα της Αναγνώρισής της, του ανθρώπου που την ανέδειξε, του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

~~~~~~~~~

Ένα αφιέρωμα στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Κατά τη γνώμη μου, η 19η Μαΐου πέρα από ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας του λαού μας στο Πόντο πρέπει να είναι και ημέρα μνήμης αφιερωμένη στον Πατέρα της Αναγνώρισής της απ΄ το Ελληνικό κράτος, τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Έτσι λοιπόν σήμερα, τιμώ τη μνήμη του, μ΄ ένα αφιέρωμα πάνω σε μια παρεξηγημένη (εξαιτίας πολλών συγκεχυμένων σημασιών) λέξη και στο πως αυτή ιχνηλατείται στη σκέψη του, τον πατριωτισμό, και σε ένα θεμελιώδες δομικό στοιχείο που πάνω του αυτός στερεώνεται, τον Ελληνισμό. Αναφέρεται πολύ συχνά ο Μιχάλης στο έργο του για τον πατριωτισμό και πως τον εννοεί, πως τον προσλαμβάνει, άσχετα απ΄ το γεγονός ότι δεν έχει γράψει κάτι συγκροτημένα (ένα κείμενο, ένα βιβλίο) πάνω σ΄ αυτόν.

Στάθηκα πολλές φορές στη σελίδα 23, στο στίχο 5, του βιβλίου του ‘’Από το ΠΑΣΟΚ στο ΚΚΚΣΟΡ…’’ όπου ο Μιχάλη Χαραλαμπίδης λέει :

‘’Ο πατριωτισμός δεν έγινε επεξεργασμένη παιδεία,…’’.

Μέσα σ΄ αυτή, την μόνο έξι λέξεων, πλην όμως τόσο μεγάλης σημασίας φρασούλα, ο Μιχάλης κλείνει το πιο μεγάλο ιδεολογικοπολιτικό κενό όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ –μιας και στο κεφάλαιο αυτό όπως και σε όλο το εν λόγω βιβλίο σ΄ αυτό αναφέρεται- αλλά ολόκληρου του συστήματος της διανόησης και της πολιτικής στην Ελλάδα.

Τι κρύβεται όμως πίσω απ΄ αυτή τη φράση ;… τι σημαίνει το να έχεις επεξεργασμένη παιδεία για τον πατριωτισμό ;

Του Γιώργου Ζουρίδη

Το νέο νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο Ερντογκάν για να το εισάγει στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση προς κύρωση, αποτελεί ένα ακόμα βήμα για την «φινλανδοποίηση» της Πατρίδας μας, και αποτελεί την κρατική νομιμοποίηση του περίφημου casus belli που εδώ και χρόνια «αναμασούν» οι γείτονες μας!

Ένας σπουδαίος Έλληνας διανοητής, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, είχε εδώ και χρόνια προνοήσει μέσα από την αρθρογραφία του για τις «Όψεις του νέου ανατολικού ζητήματος» να κινητοποιήσει μορφωτικά τον απανταχού Ελληνισμό, για τον ρόλο και την επικίνδυνη στρατηγική των Τούρκων υποιμπεριαλιστών, που προσπαθούν με κάθε τρόπο να αναδειχθούν ως μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή!

Η όλη προσπάθεια του Μιχάλη βρήκε ευήκοα ώτα στον Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου και το 1994 η Βουλή των Ελλήνων ανακήρυξε με απόλυτη πλειοψηφία την ημέρα της 19ης Μαΐου, ως ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ για την γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού….

Και πάντα σαν σήμερα, θα τους θυμόμαστε και θα τους τιμούμε!!!

Είχα την ευκαιρία ως συνοδοιπόρος των απόψεων του Μιχάλη να καταγγείλω μαζί με αυτόν και ελάχιστους ακόμα συντρόφους το 1988 την Συμφωνία του Νταβός, που έδινε «άφεση αμαρτιών» στην Τουρκία για την εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας! Έτσι άνοιξε και ο δρόμος αργότερα για της άρση του «βέτο» που έλεγε ότι η όποια τουρκική πρωτοβουλία για την Ευρώπη, έπρεπε να βρίσκει σύμφωνη και την Ελλάδα.

Αργότερα είχαμε την δημόσια συγγνώμη του Ανδρέα Παπανδρέου με την περίφημη φράση του “Mea culpa” για το Νταβός, που ανέδειξε το ήθος του ανδρός.

Του Μιχάλη Μινουδάκη

ΔΩΡΟ

Ένα μεγάλο δώρο , μας επιφύλαξε ο γέροντας Ιερεμίας στην Τράπεζα που ακολούθησε την Νυχτερινή Θεία Λειτουργία για την Απόδοση του Πάσχα, τις πρώτες πρωινές ώρες, πριν λίγο δηλαδή.

Ένα ...Μνημόσυνο για την ποντιακή Γενοκτονία, για τους 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου.

Ο γέροντας μας διάβασε το κείμενό που

ακολουθεί.

Τον ευχαριστούμε πολύ!

"Η Δασκάλα της Παράγκας

Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

Πλουτοκρατία (Μέρος Πρώτο)

Roberto Pecchioli - 15 Μαΐου 2026

Πηγή: Αιρετικά

Τα Ευαγγέλια του Λουκά και του Ματθαίου καταγράφουν μια δυνατή σκέψη του Ιησού: «Κανείς δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους. Γιατί ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα αφοσιωθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει. Δεν μπορείτε να υπηρετήσετε τον Θεό και τον Μαμμωνά». Στην αρχαία παράδοση, ο Μαμμωνάς ήταν ένας δαίμονας που αντιπροσώπευε την προσκόλληση στα υλικά πράγματα, στην απληστία και ιδιαίτερα στο χρήμα. Η νίκη του Μαμμωνά σήμερα είναι συντριπτική. Δεν αφορά μόνο τη δύναμη του χρήματος, την κεντρικότητά του στην ανθρώπινη ζωή, αλλά κάθε μορφή υλισμού και εξάρτησης, που προωθείται και στη συνέχεια επιβάλλεται από πάνω. Η εποχή μας μας έχει δώσει έναν όρο που προσδιορίζει τη δύναμη του Μαμμωνά: την πλουτοκρατία. Δηλαδή, την κυριαρχία του χρήματος, με τη μορφή της ηγεμονίας της οικονομικής σκέψης, του εργαλειακού υπολογισμού, της αδιαφορίας για οποιαδήποτε αξία που δεν μπορεί να μετατραπεί, που νά αντιπροσωπεύεται στο χρήμα.

Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους! Την προηγούμενη εβδομάδα δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια πήδησαν στο κενό, μη αντέχοντας την προοπτική μιας μελλοντικής απασχόλησης που δεν θα τους απέφερε πολλά «λεφτά», όπως εξηγεί το σπαραχτικά λιτό σημείωμα που άφησε στους γονείς της η μια εκ των δύο. Τα δύο κορίτσια έφυγαν διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα – μόνο δυό γδούποι προστέθηκαν στη φασαρία της πόλης. Τα δύο κορίτσια έφυγαν χωρίς κατηγόριες, χωρίς αιτήματα, χωρίς παράπονα, χωρίς υστερόγραφα. Έφυγαν με μια μόνο διαπίστωση: αυτός ο κόσμος δεν είναι, πλέον, γι’ αυτές.

Οι «ειδικοί» άδραξαν την ευκαιρία κι έκαναν περατζάδες στις οθόνες μας αναπαράγοντας κοινοτοπίες περί «άγχους επίδοσης», «πρόληψης», «έγκαιρης διάγνωσης» και «ενσυναίσθησης». Οι «ανειδίκευτοι», δηλαδή όλος ο υπόλοιπος κόσμος, συνταραγμένος από τις πτώσεις, πένθησε τα δύο κορίτσια, κατά τα ειωθότα του φεϊσμπουκικού ελλαδισμού. Ήτοι, δια βραχέων. Τα εικονικά πένθη, ξέρετε, δεν είναι σύντομα μόνο επειδή χρειάζονται συνεχή ανατροφοδότηση τα μέσα (αντι)κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε επειδή γαλουχηθήκαμε με ασυνάρτητες προτροπές να είμαστε, λέει, ο εαυτός μας «γιατί έτσι μας αρέσει». «Η ζωή είναι μικρή» και τα πένθη μας είναι μικρά, γιατί, αφού εξορίσαμε στις παρυφές των οικιστικών ιστών τα νεκροταφεία, αποφασίσαμε πως τη σκηνοθετημένη εικόνα μας δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Η ζωή (όπως κι ο κυνισμός) συνεχίζεται απρόσκοπτα σαν διαφημιστικό μήνυμα που όλοι καλοπερνάνε αυτοθαυμαζόμενοι, κι ας παραμονεύει να μας καταπιεί το κενό ενός τρόπου που μπερδεύει την προκοπή του με το πορτοφόλι του.

19Η ΜΑΪΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ

Αν ξεχάσουμε

Θα χαθούμε..

«Η Ρωμανία κι αν πέρασεν,

ανθεί και φέρει κι άλλο»

353.000 θύματα ζητούν δικαίωση

«κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του»*

*Μιχάλης Χαραλαμπίδης,

το 1988 στο δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο όπου και πρότεινε την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

19Η ΜΑΪΟΥ ✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

🇬🇷19Η ΜΑΪΟΥ

✔️ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

📎Το 1994 καθιερώθηκε από την ελληνική Βουλή η 19η Μαίου ως ημέρα Ποντιακής Γενοκτονίας και αναγνωρίστηκε κι από ορισμένα κράτη.

📎Με το πέρασμα των χρόνων η συμβολή στο Ποντιακό ζήτημα , ιδιαίτερα του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, δικαιώθηκε από την Ιστορία. Μέχρι το 1980 η γενοκτονία των Ποντίων περίπου θεωρείτο απαγορευμένο θέμα.

📎Στις δεκαετίες ΄50 και ΄60 ιστορικά το ανέδειξε από τη Βιέννη ο Ενεπεκίδης με τον όρο, "οι διωγμοί των Ποντίων".

📎Το Ποντιακό ζήτημα, όχι μόνο ως ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό συντέλεσε στις μελλοντικές εξελίξεις με το κουρδικό, τις κοσμογονικές αλλαγές στην Τουρκία, την κρίση της τουρκικής ταυτότητας, την άνοιξη των λαών της Μ. Ασίας – ιδιαίτερα των αυτόχθονων.

📎Από περιορισμένο ζήτημα έγινε εθνικό και εξελίχθηκε σε ευρωπαϊκό και διεθνές. Πέρα από μία ιστορική δικαίωση καθόρισε τον επανακαθορισμό της ταυτότητας σημερινών Ποντίων της Τουρκίας είτε εξισλαμισθέντων είτε κρυπτοχριστιανών.

📎 Στις εξελίξεις της Μ. Ασίας κουρελιάστηκαν τα κέντρα μελετών της Αμερικής, τα λεγόμενα και στην Ελλάδα «think tank», γελοιοποιήθηκε η κεμαλολαγνεία και ο νέο-οθωμανισμός.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ: «ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

12.00-14.00 ΠΡΩΤΗ ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

ΘΕΜΑ :«ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ: ΣΤΟΧΟΙ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ»

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΕΣ:ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΡΧΑΡΙΔΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΟΡΑΚΛΙΔΗΣ

ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ:

-ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΚΛΑΜΑΝΗΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΙΟΥΦΑΣ , πρώην Πρόεδρος της Βουλής
-ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΛΒΑΤΖΗΣ, πρώην Βουλευτής
-ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ , Πολιτικός Επιστήμονας –Κοινωνιολόγος

Παρακολουθήστεζωντανά και αποθηκευμένα το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο Ποντιακού Ελληνισμού που διοργανώνει η ΔΙΣΥΠΕ στις 5-6 Αυγούστου 2017 στο Δημαρχείο Πανοράματος αίθουσα "Λίτσα Φωκίδου" στη Θεσσαλονίκη.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:

"Από το Δικαίωμα στην μνήμη, στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα" (9-2-2015 - βίντεο)

Περιγραφή

«Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων η ομιλία του κ.Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος ήταν και ο εισηγητής της αναγνωρίσεως απο το 1989 στην κυβέρνηση του Αντρέα Παπανδρέου.

Μία πολιτική Oμιλία για ένα ιστορικό ζήτημα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν οι φίλοι της Σχολής Γονέων-Ανοικτού Πανεπιστημίου Κατερίνης από τον πολιτικό επιστήμονα-συγγραφέα κ. Μιχάλη Χαραλαμπίδη στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Κατερίνης, τη Δευτέρα 9/2/2015.

Το θέμα της ομιλίας ήταν «Από το Δικαίωμα στη Μνήμη στο Ποντιακό Ευρωπαϊκό Ζήτημα», με αφορμή τα 21 χρόνια από την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων.

από τον Maurizio Murelli - 14 Μαΐου 2026

Πηγή: Μαουρίτσιο Μουρέλι

Έχοντας λάβει, με ενοχλητική καθυστέρηση, την περιοδική τραπεζική μεταφορά από τη Μόσχα για να με ωθήσει να συνεχίσω την προπαγάνδα του Πούτιν και, ταυτόχρονα, έλαβα ένα πιστοποιημένο email από τον Ζελένσκι με προεδρικό διάταγμα που με εξουσιοδοτούσε, μόνο για σήμερα, να εκφράσω τις σκέψεις μου χωρίς αυτό να συνεπάγεται επίθεση με drone στο σπίτι μου που βρίσκεται σε έναν δρόμο που έχω μετονομάσει σε «Οδό Κρεμλίνου». Να 'μαι εδώ με το τερατώδες φιλοπούτινο προπαγανδιστικό μου ξέσπασμα.

Στο τέλος των εορτασμών της 9ης Μαΐου - οι οποίοι πραγματοποιήθηκαν σε μικρότερη κλίμακα από ό,τι στο παρελθόν, και για τους οποίους δεν υπήρχε τέλος στις εικασίες, χωρίς να αφήνεται περιθώριο για το πραγματικό γιατί - ο Πούτιν έδωσε συνέντευξη Τύπου κατά την οποία, απαντώντας σε συγκεκριμένες ερωτήσεις, είπε, μεταξύ άλλων: «Νομίζω ότι το θέμα [ο πόλεμος με την Ουκρανία] φτάνει στο τέλος του». Στη συνέχεια ζήτησε μια διαφορετική προσέγγιση από την ηγεσία της ΕΕ στο ζήτημα του διορισμού ενός άξιου και σοβαρού συνομιλητή, όπως ο Σρέντερ - σίγουρα όχι ένας από αυτούς που έχουν ξεσπάσει «τεράστιες ανοησίες για τη Ρωσία». Φυσικά, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης απέρριψαν αμέσως τον πρώην Γερμανό Καγκελάριο ως «Πουτινικό», αγνοώντας το γεγονός ότι η Γερμανία απολάμβανε αξιοσημείωτη οικονομική ευημερία χάρη στην αποδοχή από τον Σρέντερ του διορισμού της Gazprom ως επικεφαλής της κοινοπραξίας Nord Stream AG, η οποία επέβλεπε την κατασκευή του ομώνυμου αγωγού φυσικού αερίου και, στη συνέχεια, την κατασκευή του αγωγού Nord Stream 2: ένας «υπηρέτης του Πούτιν», όχι κάποιος που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Γερμανίας. Εκτός από το προφίλ του πιθανού Ευρωπαίου συνομιλητή του, ο δυτικός τύπος επέμεινε ότι ο Πούτιν είχε υποχωρήσει από την αδάμαστη αντίσταση της Ουκρανίας, η οποία είχε φέρει τη Ρωσία στο χείλος της ήττας, με τον Πούτιν να αναγκάζεται να ζει σε ένα καταφύγιο, λαμβάνοντας προφυλάξεις από τον φόβο ενός πραξικοπήματος, και ούτω καθεξής.

Lucio Caracciolo

Πηγή: La Repubblica

Με τα λόγια του πιο οξυδερκούς εκπροσώπου της αμερικανικής αντιδραστικής δεξιάς, του ιταλικής καταγωγής, πολιτογραφημένου Αμερικανού πολιτικού επιστήμονα Άντζελο Μαρία Κοντεβίγια (1943-2021), θεωρητικού του κινήματος «Πρώτα η Αμερική»: «Η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ταυτόχρονα υπεροπλισμένη και ανίκανη, υπερσυμμαχική και σε αντίθεση με το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας - ακόμη και με τον ίδιο της τον λαό». Η πλάγια γραφή είναι δική μας για να τονίσουμε τη λογική και πραγματική αλυσίδα που αποδίδει τη στρατηγική καταστροφή των ΗΠΑ σε μια περίσσεια όπλων και συμμαχιών. Μεταφρασμένο: Το ΝΑΤΟ είναι η ασθένεια της Αμερικής.

Οι επιθέσεις του Τραμπ εναντίον των Ευρωπαίων που κάνουν αδράνεια και υποχωρούν σε περιόδους ανάγκης - βοηθώντας τους Αμερικανούς στην παράλογη περιπέτεια του Ορμούζ - είναι η κορυφή ενός κολοσσιαίου παγόβουνου, κρυμμένου για δεκαετίες από τη γεωπολιτική ορθότητα: η δυσπιστία των Αμερικανών απέναντι στους Ευρωπαίους και στην ίδια την ιδέα της Ευρώπης - προς το καλύτερο ή το χειρότερο, της ηπείρου από την οποία διέφυγαν οι πρόγονοί τους. Το συνεχιζόμενο γεωπολιτικό σχίσμα είναι πολύ βαθιά ριζωμένο για να είναι αναστρέψιμο.

Η Ευρώπη είναι η ασπίδα της Αμερικής. Στην αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ (αργότερα Ρωσίας), οι αντίστοιχες ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες της Ουάσινγκτον και της Μόσχας χρησίμευσαν ως πλατφόρμα για την τελική τους σύγκρουσή. Στυπόχαρτο. Οι Ευρωπαίοι εταίροι παραμένουν προειδοποιημένοι ότι σε περίπτωση πυρηνικού ολοκαυτώματος, θα είναι τα θυσιαστήρια θύματα της πρώτης ανταλλαγής χτυπημάτων, ώστε να είναι η τελευταία. Όπως δήλωσε ήδη ο Αϊζενχάουερ το 1951, οι Αμερικανοί δεν είναι εδώ για να πεθάνουν στη θέση μας: «Δεν μπορούμε να είμαστε μια σύγχρονη Ρώμη που προστατεύει μακρινά σύνορα με τις λεγεώνες μας, επειδή αυτά δεν είναι τα σύνορά μας».

Μιχάλης Χαραλαμπίδης:"Το σχέδιο ολικής εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου"

ΠΗΓΗ: https://youtu.be/j6c5i51OLBc?si=ULw4TDzXQTYhPcui

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το όνομά μου έμεινε στον Πόντο

Με λένε Γιώργο, αλλά από το 1923 με φωνάζουν Γιλμάζ. Ήμουν 8 χρονών όταν ήρθαν στο χωριό μας, το Καπίκιοϊ, έξω από την Κερασούντα.

Ο πατέρας είχε πεθάνει στα Αμελέ Ταμπουρού. Η μάνα, η γιαγιά και οι δύο αδερφές μου ετοιμάζονταν για την πορεία. Εγώ είχα πυρετό 40 μέρες. «Δεν θα αντέξει τον δρόμο», είπε ο παπάς. «Αν μείνει, θα πεθάνει εδώ. Αν έρθει, θα πεθάνει στον δρόμο».

Η μάνα με φίλησε και μου κρέμασε ένα σταυρουδάκι. «Να θυμάσαι ποιος είσαι». Με άφησε στην Αϊσέ, τη γειτόνισσα. Την ίδια Αϊσέ που έκρυβε κι άλλους. Το βράδυ άκουσα τη μάνα μου να κλαίει έξω από την πόρτα. Δεν ξανακούσα τη φωνή της.

Η Αϊσέ με μεγάλωσε σαν γιο της. Έμαθα τουρκικά, πήγα σε τουρκικό σχολείο. Στο σπίτι όμως, όταν κλείναμε τα παντζούρια, μου μάθαινε ποντιακά. «Μη τα ξεχάσεις. Είναι η προίκα σου».

Κάθε Δεκαπενταύγουστο ανεβαίναμε κρυφά στα ερείπια της Παναγίας Σουμελά. Άναβε ένα κερί και μου έλεγε ιστορίες για τον παππού μου που χόρευε Πυρρίχιο. «Ο χορός είναι όρκος», μου έλεγε. «Χορεύεις για να μην πέσεις».

Στα 18 με πήραν στρατό. Οι άλλοι φαντάροι με κορόιδευαν για την προφορά μου. «Ρωμιός», με έλεγαν. Δεν απαντούσα. Τα βράδια έβγαζα τον σταυρό που φορούσα κρυφά και προσευχόμουν. Σε ποιον; Δεν ήξερα πια.

Η σιωπή είναι σαν αυτή της ερήμου τη νύχτα, επειδή είναι άλλο πράγμα να γεμίζεις το στόμα σου με λόγια πολέμου, και εντελώς άλλο να βλέπεις τις συνέπειες. Έτσι, όλοι σιώπησαν όταν ένα Su-57, το ρωσικό μαχητικό πολλαπλών ρόλων πέμπτης γενιάς, κατέρριψε ένα σουηδικό αεροπλάνο ραντάρ, ένα Saab 340, πάνω από την Ουκρανία. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, ο στόχος αναχαιτίστηκε από έναν πύραυλο αέρος-αέρος μεγάλου βεληνεκούς R-37M, ειδικά σχεδιασμένο για να εμπλέκεται σε αεροπορικούς στόχους υψηλής προτεραιότητας σε αποστάσεις άνω των 300 χλμ., ένα από τα πιο προηγμένα όπλα στο οπλοστάσιο των Ρωσικών Αεροδιαστημικών Δυνάμεων. Η χρήση του, σε συνδυασμό με το Su-57, εξοπλισμένο με το προηγμένο σύστημα ραντάρ N036 Belka AESA και το ενσωματωμένο σύστημα ελέγχου μάχης, του επιτρέπει να ανιχνεύει και να παρακολουθεί ένα AWACS σε σημαντική απόσταση, ακόμη και παρουσία ενεργών αντιμέτρων ηλεκτρονικού πολέμου.

Η καταστροφή του σουηδικού ραντάρ αποτελεί ένα σοβαρό πλήγμα για τις δυνατότητες εναέριας αναγνώρισης και συντονισμού της Ουκρανικής Πολεμικής Αεροπορίας, καθώς αυτές οι πλατφόρμες διαδραματίζουν βασικό ρόλο στη δημιουργία μιας επιχειρησιακής εικόνας του πεδίου της μάχης, παρέχοντας έγκαιρη προειδοποίηση για την προσέγγιση του εχθρού και εντοπίζοντας στόχους. Επομένως, η απώλεια ενός τέτοιου οχήματος θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά τις δυνατότητες του Κιέβου. Αλλά αυτό είναι προφανώς άσχετο: είναι μια από τις πρώτες συμμετρικές αντιδράσεις της Ρωσίας στη μαζική επέμβαση του ΝΑΤΟ, η οποία μέχρι στιγμής έχει περάσει σχετικά ανενόχλητη, τουλάχιστον στους αιθέρες, δεδομένου ότι η Μόσχα αντιμετώπιζε πάντα τις επιχειρήσεις εναέριας επιτήρησης του ΝΑΤΟ με επιφύλαξη, ίσως με την ελπίδα να επιτευχθεί μια ειρηνευτική συμφωνία. Αλλά τώρα που η ΕΕ φαίνεται αποφασισμένη να συνεχίσει τη σύγκρουση με κάθε κόστος, δεν υπάρχει πλέον λόγος για προσοχή.

Χωρίς πολλά λόγια και σεντόνια αρκεί αυτός ο μη διαψεύσιμος συγκριτικός πίνακας.

Τον τρίβεις στην μούρη σε οποιονδήποτε κολλημένο στοκο νεοφιλελέ και τον αφήνεις να βράσει στο ζουμί του στο ψευδοεπιχείρημα "Ποιος θα τα καταφέρει καλύτερα αν χτυπήσει ξαφνικά το τηλέφωνο στις 3πμ".

Και ο "Κανένας" καλύτερα θα τα καταφέρει βρε stupid! Δεν ψάχνουμε για νυχτοφύλακα του Μαξιμου, λύσεις για να βγαίνει ο μήνας μέχρι το τέλος του ψάχνουμε.

Η παγίδα είναι απλή: Η κυβέρνηση σου δείχνει την ονομαστική αύξηση του μισθού (+41%), αλλά σου κρύβει ότι τα έσοδά της από τον ΦΠΑ εκτοξεύτηκαν επειδή όλα ακρίβυναν 50-80%.

Στην πραγματικότητα, το "success story" των πλεονασμάτων χρηματοδοτείται από την υπερφορολόγηση της ακρίβειας στο ράφι. Το κράτος βγάζει περισσότερα όσο εσύ αγοράζεις λιγότερα (όπως δείχνει ο πίνακας).

Του Μανώλη Κοττάκη

Την άνοιξη του 2016 η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο ήταν σε έξαρση. Η Ακτοφυλακή της γείτονος δοκίμαζε σε ημερήσια βάση την ψυχραιμία των ημετέρων Αρχών με διαρκή επεισόδια, εμπλοκές, επακουμβήσεις ακόμη και διεμβολισμό σκαφών του Λιμενικού μας. Το ίδιο συνέβαινε και στον ουρανό με διαρκείς παραβιάσεις και παραβάσεις του εναερίου χώρου μας από τουρκικά μαχητικά.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, παρά όσα του καταλογίζονται περί δογματισμού και αρτηριοσκληρωτισμού, είναι ένας κατά βάση ανοιχτόμυαλος άνθρωπος. Με τα κουσούρια του. Ενίοτε τον ενοχλεί η κριτική, ενίοτε όμως στα δύσκολα την αναζητά. Αναζητά γενικώς την άλλη ματιά.

Γνωρίζοντας τις ισχυρότατες διαφωνίες μου για τους χειρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ στο Μακεδονικό, δεν δίστασε να με πάρει μαζί του στα Σκόπια, στην κρίσιμη συνάντησή του με τον ομόλογό του Ντιμιτρόφ, ενώ ζήτησε να με έχει απέναντί του σε εκπομπή της ΕΡΤ, λίγο πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Εν γνώσει του ότι θα τον αντέκρουα. Εκείνες τις ημέρες της κρίσης με τους Τούρκους στο Αιγαίο, ο Κοτζιάς ψαχνόταν.

Είχε μια υποψία ότι η γείτων εξήγαγε ως κρίση τα εσωτερικά της στο Αιγαίο, αλλά δεν είχε την κατάλληλη τεκμηρίωση. Συγκάλεσε, λοιπόν, τότε στον πρώτο όροφο του νεοκλασικού κτιρίου της οδού Ακαδημίας μια sui generis σύσκεψη. Συγκεκριμένα, στη μεγάλη αίθουσα που βρίσκεται αριστερά, μόλις ανέβεις τα αυτοκρατορικά σκαλιά με το παχύ κόκκινο χαλί.

*Θεόδωρος Παντούλας

Εφημ. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 27.05.2024

Τα βιβλία πλέον ούτε τα λογοκρίνουν ούτε τα καίνε. Αλλά ούτε και τα πολυδιαβάζουν. Και όσα μένουν στα αζήτητα, οι εκδότες τους τα πάνε αδιάβαστα στις χωματερές ή στην πολτοποίηση της τρέντι ανακύκλωσης.

Αυτό όμως δεν είναι το μόνο παράδοξο: όσο εκλείπουν οι συνθήκες ανάγνωσης των βιβλίων, τόσο περισσότερα βιβλία εκδίδονται, αυξάνοντας –έτερο παράδοξο αυτό– όχι τις επιλογές, αλλά τη σύγχυση των αναγνωστών. Υπερβαίνουν τις 11.000 οι τίτλοι που εκδίδονται ετησίως στη χώρα, χωρίς οι χαμηλές επιδόσεις φιλαναγνωσίας να δικαιολογούν έναν τόσο μεγάλο αριθμό. Αλλά τότε τι συμβαίνει;

Αν εξαιρέσουμε τους, λίγους πλέον, αιθεροβάμονες (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι) στον χώρο του βιβλίου, οι πολλοί φαίνεται να υπερθεματίζουν στα τερτίπια της αγοράς που δεν παράγει για να καταναλώσει, αλλά καταναλώνει για να συνεχίσει να παράγει.

Τίποτα σημαντικό δεν φαίνεται να προέκυψε από τη συνάντηση μεταξύ Τραμπ και Σι σχετικά με τον πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος είχε γίνει το κυρίαρχο θέμα της συνόδου κορυφής του Πεκίνου. Αυτό από μόνο του λέει πολλά για την ουσιαστική αμερικανική ήττα, η οποία δεν είναι μόνο στρατιωτική αλλά και στρατηγική: ο Λευκός Οίκος ήλπιζε ότι η ίδια η Κίνα θα μπορούσε να αποτελέσει το σημείο καμπής, πείθοντας την Τεχεράνη να επανεξετάσει μέρος της ειρηνευτικής της πλατφόρμας, επιτρέποντας στον Τραμπ να διεκδικήσει τη νίκη - ή μάλλον, να τροφοδοτήσει τη δυτική αφηγηματική μηχανή με έναν ακόμη ψευδή μύθο. Αλλά οι Κινέζοι δεν σκέφτονται καν να εξυπηρετήσουν τον μεγιστάνα της Ουάσιγκτον για διάφορους πολύ σαφείς λόγους.

Ο πρώτος και πιο προφανής είναι ότι το Πεκίνο δεν είναι μόνο σύμμαχος του Ιράν, αλλά στοχεύει επίσης τη χώρα ως κόμβο στον Δρόμο του Μεταξιού, καθώς και στην ασιατική συμμαχία, και ερμηνεύει επίσης αυτή την επιθετικότητα ως μια προσπάθεια να βλάψει τα κινεζικά συμφέροντα.

353.000 ΑΘΩΑ ΘΥΜΑΤΑ ΖΗΤΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ.

Πέρασαν 107 χρόνια από την Ημέρα που ο Μουσταφα Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να ολοκληρώσει την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Εκατόν επτά χρόνια ενοχής του Ελληνικού πολιτικού συστήματος που ποτέ δεν προώθησε την διεθνή αναγνώριση και καταδίκη της γενοκτονίας που οργανωμένα, μεθοδευμένα διέπραξαν οι νεότουρκρι σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου , της Μικρές Ασίας και των Χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Αντίθετα συνέβαλαν στην Γενοκτονία της Μνήμης άλλοτε παρεμποδίζοντας ή υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια.

Είναι χαρακτηριστικό που πίεζαν τον καγκελάριο της Αυστρίας να παρεμποδίσει τον ιστορικό Πολυχρόνη Ενεπεκίδη στις έρευνές του για την γενοκτονία των Ελλήνων μέσα από τα αυστριακά αρχεία, μέσω του Αβέρωφ και του Πιπινέλη τότε.

Όπως παραδέχτηκε πριν μερικά χρόνια ο πρόεδρος του Αρμενικού κοινοβουλίου, η Αρμενία δεν αναγνώριζε την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου πιεζόμενη από τις Ελληνικές κυβερνήσεις.

Μόλις στις 24 Μαρτίου 2015, στην Ολομέλεια της Εθνοσυνέλευσης της Δημοκρατίας της Αρμενίας εγκρίθηκε το νομοσχέδιο «Για την καταδίκη της Γενοκτονίας των Ελλήνων και των Ασσυρίων από τους Οθωμανούς Τούρκους μεταξύ 1915-1923». Εισηγητής του νομοσχεδίου που εγκρίθηκε ομόφωνα, με 117 ψήφους υπέρ και 14 αποχές , ήταν ο Ποντιακής καταγωγής αντιπρόεδρος της Βουλής Έντουαρντ Σαρμαζάνοφ..

Ήταν η Ελληνική κυβέρνηση τ0 1922 που απαγόρευε την έλευση των Ελλήνων από την Μικρά Ασία στην Ελλάδα με τον νόμο 2870 τον Ιούλιο του 1922, συμπράττοντας με τον τρόπο αυτό στην σφαγή των Ελλήνων στην προκυμαία της Σμύρνης.

Ατιμίες για τις οποίες ουδέποτε ζητήθηκε μια συγγνώμη.

Ήδη από το 1911 είχε παρθεί η απόφαση της μαζικής εξόντωσης των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας και του Πόντου.

Το 1911 οι Νεότουρκοι αποφασίζουν σε Συνέδριό τους, στη Θεσσαλονίκη, την εξόντωση των μη τούρκικων εθνοτήτων. Έγινε φανερό το σχέδιο που είχε σαν στόχο τον πλήρη αφανισμό κάθε μη μουσουλμανικού στοιχείου και στην εξόντωση των χριστιανών Ελλήνων και Αρμενίων.

Διδαχή την Κυριακή του Τυφλού για την έπαρση και την ταπεινοφροσύνη (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Eις κρίμα εγώ εις τον κόσμον τούτον ήλθον, ίνα οι μη βλέποντες βλέπωσι και οι βλέποντες τυφλοί γένωνται» (Ιω. 9:39)

ΑΓΑΠΗΤΟΙ αδελφοί! Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, μετά τη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, για την οποία ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, είπε: «Ήρθα για να φέρω σε κρίση τον κόσμο, έτσι ώστε αυτοί που δεν βλέπουν να βρουν το φως τους, κι εκείνοι που βλέπουν ν’ αποδειχθούν τυφλοί» (Ιω. 9:39). Τέτοια λόγια δεν μπορούσαν ν’ αφήσουν αδιάφορους τους υπερήφανους «σοφούς» και «δικαίους» του κόσμου τούτου, όπως ήταν οι Φαρισαίοι. Εξαιτίας της φιλαυτίας τους και της μεγάλης ιδέας που είχαν για τον εαυτό τους, αισθάνθηκαν θιγμένοι από την παρατήρηση του Κυρίου. Αντέδρασαν, λοιπόν, με μιαν ερώτηση, που εκφράζει την αγανάκτηση και την έπαρσή τους, αλλά συνάμα και τη χλευαστική τους διάθεση και τον φθόνο τους και την περιφρόνησή τους προς τον Χριστό: «Μήπως είμαστε κι εμείς τυφλοί;» (Ιω. 9:40).

Στην απάντηση του Κυρίου καθρεφτίζεται η ψυχική κατάσταση των Φαρισαίων, η οποία προκάλεσε την ερώτησή τους: «Αν ήσασταν τυφλοί, δεν θα ήσασταν ένοχοι· τώρα, όμως, λέτε με βεβαιότητα ότι βλέπετε· η ενοχή σας, λοιπόν, παραμένει» (Ιω. 9:41).

Ζηνοβία Σαπουνά

Για δεύτερη συνεχή χρονιά το κράτος του Ισραήλ κατέλαβε τη δεύτερη θέση στη Γιουροβίζιον, χωρίς να προκαλέσει ιδιαίτερη έκπληξη ούτε στο ακροατήριο του διαγωνισμού μουσικής, ούτε στο διεθνές κοινό.

Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές:

το Ισραήλ έχει τη δύναμη να εξαφανίζει έναν λαό στη Γάζα, να βρίσκεται στο επίκεντρο διαρκών γεωπολιτικών συγκρούσεων με τελευταία την επίθεση στο Ιράν και, ταυτόχρονα, να συμμετέχει κανονικά στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό μουσικό θέαμα της Ευρώπης (και όχι μόνον…) σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Από την εποχή των ελληνικών και ρωμαϊκών παραστάσεων στα θέατρα και στις παλαίστρες έως τις σύγχρονες τηλεοπτικές υπερπαραγωγές, τα δημόσια θεάματα υπήρξαν πάντοτε πεδίο πολιτικής, οικονομικής και ιδεολογικής επιρροής.

Οι άνθρωποι που τα παρακολουθούσαν και τα παρακολουθούν, δηλαδή τα ακροατήρια δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως θεατές, αλλά ως αγορές καταναλωτικές, πολιτισμικές και πολιτικές.

Ειδικότερα σήμερα, η διαχείριση του ακροατηρίου ως αγοράς προσδιορίζεται από τη βιομηχανία των ΜΜΕ, από όσους ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης και από όσους χρηματοδοτούν τα θεάματα (χορηγοί, εταιρίες, οικονομικοί κολοσσοί).

Αυτοί έχουν το καρπούζι, αυτοί και το μαχαίρι.

Έτσι, αντιμετωπίζουν το ακροατήριο των ΜΜΕ, μέσω των οποίων προβάλλουν το εμπόρευμά τους, ως μάζα.

Τι σημαίνει, όμως, ένα ακροατήριο να εκλαμβάνεται ως μάζα;

Σημαίνει ότι είναι παθητικό επειδή δυσκολεύεται να συγκροτήσει συλλογική δράση. Το μόνο που κάνει είναι να συμμετέχει μέσω τηλε-ψηφοφοριών και να αλληλλεπιδρά στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης χωρίς να μπορεί να συγκροτήσει συλλογική πολιτική στάση.