Γερομοριάς

26 Ιουλίου 2026

Ὁ πάπας ὡς διάδοχος τοῦ μάγου τῆς φυλῆς

από Δημοσθένης Μιχόπουλος

Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον παράδοξα φαινόμενα τῆς δυτικῆς ἱστορίας εἶναι ὅτι ἡ κεφαλὴ μιᾶς Ἐκκλησίας ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἐσταυρωμένου κατέληξε νὰ ἀναγνωρίζεται ὡς κυρίαρχος βασιλέων, ὡς ἀνώτατος πολιτικὸς ἄρχων καὶ ὡς πηγὴ νομιμοποιήσεως τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Ἡ μεταβολὴ αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ ἁπλῶς ἕνα θεολογικὸ σφάλμα. Ἀποκαλύπτει μία βαθύτερη ἱστορικὴ διαδικασία: τὴν ἐπανεμφάνιση παλαιοτέρων βαρβαρικῶν προτύπων ἐξουσίας μὲ χριστιανικὸ προσωπείο.

Στὰ γερμανικὰ καὶ βαρβαρικὰ φύλα ποὺ κατέκλυσαν τὸ δυτικὸ μέρος τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ πολιτικὴ καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἐξουσία δὲν ἦταν σαφῶς διακεκριμένες. Ὁ βασιλεὺς δὲν ἦταν μόνον πολεμικὸς ἀρχηγός. Ἡ νομιμοποίησή του ἐδράζετο σὲ μία ἱερὴ τάξη πραγμάτων, τὴν ὁποία ἐρμήνευαν οἱ μάγοι, οἱ σαμάνοι, οἱ ἱερεῖς τῆς φυλῆς. Αὐτοὶ ἀποτελοῦσαν τοὺς μεσολαβητὲς μεταξὺ τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου κόσμου. Αὐτοὶ ἐπικύρωναν τὴν ἐξουσία τοῦ ἄρχοντος καὶ τοῦ προσέδιδαν χαρακτῆρα σχεδὸν ἱερὸ.

Ὅταν τὰ φύλα αὐτὰ ἐγκαταστάθηκαν στὰ ἐδάφη τῆς καταρρεύσασας δυτικῆς Ῥωμαϊκῆς διοικήσεως, δὲν ἐγκατέλειψαν αὐτομάτως τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖον κατανοοῦσαν τὴν ἐξουσία. Ἐβαπτίσθησαν, ἀλλὰ δὲν μεταμορφώθηκαν εὐθέως. Προσεχώρησαν στὸν Χριστιανισμό, ἀλλὰ συνέχισαν νὰ ἀντιλαμβάνονται τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ κατηγορίες ποὺ εἶχαν διαμορφωθεῖ πρὶν ἀπὸ αὐτόν.

Ο μικροελλαδισμός κλωτσάει το δώρο της Ιστορίας

Πρώτη δημοσίευση στις 20/7/24

ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ

Πενήντα χρόνια είναι πολλά. Η τουρκική εισβολή αποδείχθηκε ότι παρήγαγε ένα ανθεκτικό στον χρόνο γεωπολιτικό αποτέλεσμα. Με την ευκαιρία της στρογγυλής επετείου ο Ελληνισμός θα θυμηθεί την ανοικτή πληγή του στη Μεγαλόνησο, αλλά η στρατηγική του για την αντιμετώπιση του προβλήματος παραμένει εγκλωβισμένη στο ίδιο πλαίσιο για μισό αιώνα. Μπορεί να μην το ομολογεί, αλλά η επίσημη Ελλάδα έχει ουσιαστικά στρέψει την πλάτη της στην Κύπρο, που είναι δώρο της Ιστορίας και της Γεωγραφίας. Ο μικροελλαδισμός, όμως, παράγει γεωπολιτική τύφλωση.

Όμως, πρώτα ας “δώσω τον λόγο” σε Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι διαχρονικά μας λένε ξεκάθαρα τι αντιπροσωπεύει για την Άγκυρα το Κυπριακό. Γι’ αυτήν, λοιπόν, το Κυπριακό ήταν πάντα πρώτα απ’ όλα ζήτημα γεωπολιτικής, το αντίθετο από ό,τι πρεσβεύει ο μικροελλαδισμός. Ο έλεγχος όλης της Κύπρου ήταν και παραμένει κεντρική συνιστώσα στην εθνική στρατηγική της Τουρκίας να αναδειχθεί σε δύναμη με δεσπόζοντα ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή, πολύ πριν εμφανισθεί ο Ερντογάν στο πολιτικό προσκήνιο. Γι’ αυτό και έχουν μέχρι τώρα αποφύγει την προσάρτηση. Ο έλεγχος της Μεγαλονήσου δεν εξασφαλίζει στην Τουρκία μόνο τον έλεγχο των κρίσιμης σημασίας θαλασσίων οδών της περιοχής, αλλά και αυξάνει κατακόρυφα τη γεωπολιτική σημασία της για Δύση και Ανατολή.

«Η Κύπρος είναι τόσο πολύτιμη όσο το δεξί χέρι για μια χώρα που ενδιαφέρεται για την άμυνά της, ή τα επεκτατικά της σχέδια. Αν δεν συγκρατήσουμε στη σκέψη μας αυτήν τη στρατηγική σημασία της Κύπρου, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε την ειρηνευτική επιχείρηση της 20ής Ιουλίου… Πολλές χώρες, σε κάποιο βαθμό γιατί αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, θέλουν να δουν το Κυπριακό απλώς ως απότοκο της επιθυμίας μόνο να προστατεύσουμε την τουρκική κοινότητα στο νησί» (πρώην Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές, Χουριέτ 20.7.1980).

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς: παρά το γεγονός ότι το επίπεδο ηλιθιότητας στον δημόσιο διάλογο έχει φτάσει σε επίπεδα αδιανόητα μόλις πριν από μια δεκαετία, η ανάγνωση για τoύς θριάμβους του ουκρανικού στρατού αφήνει κάποιον να νιώθει σαστισμένος, αηδιασμένος από τη συστηματική χρήση ψεμάτων και απωθημένος από προκατασκευασμένες ψευδαισθήσεις. Και αναρωτιέται κανείς γιατί, εν μέσω αυτής της νικηφόρας εποχής, ο Ζελένσκι απομάκρυνε τον Στρατηγό Σύρσκι, Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, και Αρχηγό του Επιτελείου Στρατού Γκνάτοφ. Αυτό συμβαίνει ενώ οι λαϊκές διαμαρτυρίες μαίνονται για την απόλυση, πριν από δύο εβδομάδες, του Υπουργού Άμυνας Μιχαήλ Φεντόροφ, ορκισμένου εχθρού του Σύρσκι. Είναι μια απεγνωσμένη προσπάθεια του ηγέτη του Κιέβου να ανέβει ξανά την κατηφόρα στην οποία πέφτει: Ο Φεντόροφ ήταν στην πραγματικότητα υπέρ της επένδυσης ό,τι είχε απομείνει στην κατασκευή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, δεδομένου ότι η αναγκαστική στρατολόγηση πλέον αποτύγχανε κάθε στόχο και τα στρατεύματα στο μέτωπο ήταν ολοένα και πιο σπάνια, ενώ οι πράξεις δολιοφθοράς αυξάνονταν δυσανάλογα.

Έχει πραγματικό περιεχόμενο η λέξη Δημοκρατία σήμερα;..

Του Κώστα Πατλακίδη

Καλημέρα.

Σκεφτόμουν χτες βράδυ, ημέρα της Δημοκρατίας κατά τα ειωθότα, αν έχει πραγματικό περιεχόμενο η λέξη σήμερα. Δεν έχει νομίζω, αν ανατρέξουμε στα 200 τόσα χρόνια του «ελεύθερου» βίου μας, και γι’ αυτό μάλλον είναι και διαρκώς ζητούμενο.

Υιοθετήσαμε ένα μοντέλο που μας σερβίρισαν οι «απελευθερωτές» μας, που αυτοί διαμόρφωσαν και προσάρμοσαν στις επιλογές τους και στην ουσία στον ανερχόμενο πρώτα και μεσουρανούντα καπιταλισμό στην συνέχεια. Τον δικό τους όμως, όχι των άλλων, τους οποίους μοιραία λεηλατούν για να συντηρήσουν τον δικό τους.

Έτσι φθάσαμε η δημοκρατία μας να είναι κατώτερη από τα ολιγαρχικά πολιτεύματα της αρχαίας παράδοσής μας. Γιατί οι αρχαίοι, δημοκρατικοί ή ολιγαρχικοί, στο πλαίσιο της εποχής τους, ήταν ΠΟΛΙΤΟΚΕΝΤΡΙΚΟΙ. Οι πολίτες είχαν λόγο και βάρος δηλαδή. Η διαφορά ήταν ότι στα Δημοκρατικά Πολιτεύματα συμμετείχαν όλοι οι πολίτες ενώ στα ολιγαρχικά αυτοί που είχαν εισόδημα πάνω από ένα όριο, λόγου χάριν πάνω από τόσους μεδίμνους. Συναποφάσιζαν όμως, και στην μια και στην άλλη περίπτωση. Διαλέγονταν και αποφάσιζαν. Κι όταν διαλέγεσαι δεν αποφασίζει ένας ή μερικοί. Και σημείο εκκίνησης, και στις δυο περιπτώσεις, ήταν η προστασία της πατρίδας.

Εμείς απέχουμε πολύ νομίζω. Πρακτικά είμαστε μάλλον πιο κοντά στην κοινωνία των γενών και του κληρονομικού δικαίου, τότε που, ‘σόι πήγαινε το βασίλειο’. Την οποία οι έλληνες, ως λαός και ως έθνος, αγωνίστηκαν ενσυνείδητα, κατά και μετά τα σκοτεινά χρόνια, περισσότερους από 5 αιώνες για να την υπερβούν. Γι’ αυτό ξεχώρισαν. Κι αυτές ήταν πρωτίστως οι παρακαταθήκες τους στον κόσμο, κι όχι μόνο στους απογόνους τους.

Φανούλα Αργυρού: Ζητείται ηγέτης για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

Πρώτη ανάρτηση 29/7/25

Ο λαός μίλησε και οι ιστορικές ευθύνες δεν παραγράφονται –

Φανούλα Αργυρού*

25.7.2025

Ένα σχόλιο στο άρθρο του κ. Κρίς Κωνσταντινίδη:

«Όσοι στήριξαν τη ΔΔΟ φέρουν ιστορική ευθύνη. Διότι καλλιέργησαν την εντύπωση πως ο κυπριακός ελληνισμός είναι γενικότερα έτοιμος να συνθηκολογήσει έναντι της Τουρκίας…»

(Βλέπε άρθρο κ. Κρίς Κωνσταντινίδη «Προορίζουν την διχοτομημένη Κύπρο για «ασπίδα» ΗΠΑ και Ισραήλ» 21/7/2025 https://i-epikaira.blogspot.com/2025/07/blog-post_43.html)

Σίγουρα φέρουν ευθύνη όσοι την στήριξαν αρχικά από το 1974/75 και συνεχίζουν να φέρουν μέρα με τη μέρα ακόμα περισσότερη ευθύνη και όσοι ζουν, αμετανόητοι συνεχιστές τους, υπηρέτες των ξένων, και ακολουθούν τυφλά πιστά τις πάγιες υποδείξεις και πολιτική του βρετανικού Φόρεϊν Όφις. Το οποίο υιοθέτησε τελεσίδικα – αφού άφησε πρώτα την Τουρκία να εισβάλει και να αρπάξει τη μισή Κύπρο προτού ‘διαπραγματευθεί’ – και προώθησε την ΔΔΟ από τις 16 Αυγούστου 1974. Επιλέγοντας τότε ως το ‘πρωτοπαλίκαρο’ του για αυτή τη ‘δουλειά’ τον μ. Γλαύκο Κληρίδη…

Με την ευκαιρία αυτή και την 51 μαύρη επέτειο των δύο βάρβαρων τουρκικών εισβολών ας υπενθυμίσουμε πως ξεκίνησε η διαιρετική, ρατσιστική βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία. Μια πολιτική του Φόρεϊν Όφις, αποικιοκρατικής πολιτικής του διαίρει και βασίλευε, που δεν είχε και δεν έχει, πιστεύω τίποτα να κάνει με το τι συμβαίνει στη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου…

Κύπρος, Ελλάδα, Ελληνισμός ο Ελληνικός Κόσμος μπροστά στα επίδικα του 21ου αιώνα

Πρώτη Δημοσίευση 21/8/24

Λουκάς Αξελός*

Στην μνήμη του Θέμου Στοφορόπουλου

Δημηγορούντων τῶν δασυπόδων καί τό ἴσον ἀξιούντων πάντας ἔχειν, οἱ λέοντες ἔφασαν «οἱ λόγοι ὑμῶν, ὧ δασύποδες, ὀνύχων τε καί ὀδόντων, οἵων ἡμεῖς ἔχομεν, δέονται».

Αίσωπος, Λέοντες καί Λαγωοί

Εισαγωγικά

Το κείμενο αυτό δεν φιλοδοξεί να προσθέσει κάτι το καινούργιο στην μέχρι σήμερα έρευνα γύρω από το Κυπριακό. Στηρίζεται στο πραγματικό γεγονός ότι η διαρκής ενασχόλησή μου επί μισόν και πλέον αιώνα γύρω από το υπ’αρ. 1 Εθνικό μας Ζήτημα, με οδηγεί στην διαπίστωση ότι αν και τα πλείστα από τα όσα ζητήματα το συγκροτούν έχουν εξαντλητικά αναλυθεί και αποκαλυφθεί στις πραγματικές τους διαστάσεις, εξακολουθούν να αποτελούν, όταν δεν παρακάμπτονται ή αποσιωπώνται, ζητούμενο από ένα σημαντικό τμήμα του πολιτικού και επιστημονικού κόσμου.

. .

* ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΕΤΡΑΔΙΩΝ

Ο Λουκάς Αξελός είναι δρ ΕΚΠΑ, συγγραφέας, διευθυντής των εκδόσεων «Στοχαστής» και του περιοδικού «Τετράδια πολιτικού διαλόγου έρευνας και κριτικής».

Αντλώντας το δικαίωμα από το γεγονός της σταθεράς και κατ’ εξακολούθησιν διαχρονικής επισήμανσης μιας σειράς ζητημάτων που τα θεωρώ κατεξοχήν κρίσιμα στην αποκωδικοποίηση του Κυπριακού και της θέσης και του ρόλου του στα καθ’όλου πεπρωμένα του Ελληνικού Κόσμου και θέλοντας να ενισχύσω τον διάλογο που έχει ανοίξει ανάμεσά μας, με αφορμή την συμπλήρωση 50 χρόνων από την παράνομη εισβολή-κατοχή-εθνοκάθαρση και εποικισμό του 40% της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα επιχειρήσω συνυπολογίζοντας το κόστος των επαναλήψεων να αναδείξω μερικά από τα βασικά επίδικα γύρω από το μείζον αυτό Εθνικό μας Ζήτημα.

Α΄) Τα ταυτοτικά στοιχεία

Αν και απόλυτα επιβεβαιωμένα από τις επιστημονικές έρευνες και κατανοητά από την πλειοψηφία των έγκυρων ερευνητών και αναλυτών, τα κυρίαρχα ταυτοτικά στοιχεία της Κύπρου και του λαού της δεν γίνονται στην πράξη αποδεκτά από όλους εκείνους τους κύκλους που για εθνικούς, ταξικούς, θρησκευτικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς λόγους, θεωρούν αναγκαία την αναθεώρηση και στην συνέχεια την ιδεολογική χρήση τους προς ίδιον συμφέρον.

Γι’ αυτό θεωρώ χρήσιμο να ξεκινήσουμε από την αφετηρία, στεκόμενοι, κατ’ αρχήν, στο διαχρονικά αναδυόμενο ζήτημα της κυπριακής ταυτότητας.

Το ελληνικό όνομα της Κύπρου μπορεί να απαντάται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, η επαφή όμως της Κύπρου με τον κόσμο του Αιγαίου και τα πρώτα αρχαιοελληνικά φύλα, όπως πιστοποιούν πια τα αποτελέσματα συστηματικών αρχαιολογικών ερευνών, ανάγονται στον 16ο π.Χ. αιώνα, ενώ η εγκατάσταση των Αχαιών βεβαιωμένη από τον 14ο αιώνα, κρατάει τρεις και πλέον αιώνες για να ολοκληρωθεί με την άφιξη των τελευταίων κυμάτων αποίκων, τον 10ο αιώνα.

Οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας δήλωσαν 2.594 ακίνητα.

Άλλη μια φορά.

Οι 156 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, δήλωσαν στα πόθεν εσχες τους για το 2025, 2 χιλιάδες και 594 ακίνητα.

Ο μέσος όρος, είναι πάνω από 16 ακίνητα ο καθένας.

Ας το πω άλλη μια φορά.

Στη χώρα που ο λαός της έχει την τελευταία αγοραστική δύναμη στην Ευρώπη, πληρώνει το ακριβότερο ρεύμα, την ακριβότερη, σχεδόν, βενζίνη, 1 στους 4 έχει κόκκινο δάνειο, η νέα της γενιά δουλεύει 13ωρα για 1300€ και οι γεννήσεις πέφτουν κατά 20-25 χιλιάδες κάθε χρόνο

Οι βουλευτές του κόμματος που κέρδισε την εξουσία ουρλιάζοντας για τη φορολογία του Τσίπρα, τη Μακεδονία που ειναι ελληνική και τα φέρετρα που μετρούσε ο ΣΥΡΙΖΑ στο Μάτι,

Απέκτησαν χάρη στην ψήφο που τους δώσατε

Δύο Χιλιάδες Πεντακόσια Ενενήντα Τέσσερα ακίνητα.

Κι εσένα σου τελειώνει ο μισθός 15 του μήνα, αλλά αν βρεθεί κόμμα να προτείνει να μειωθεί ο ΦΠΑ στα καύσιμα και στα βασικά τρόφιμα, ξαφνικά μιλάει για λεφτοδεντρα.

Χαρίσαμε σαν λαός στους Αδώνιδες, τους Κυρανακηδες, τις Βουλτεψες, τους Χασάπηδες, τους Πατσηδες και τους Μητσοτακηδες 2.594 ακίνητα και 500 εκατομμύρια ευρώ χρέη.

Του Θανάση Κ.

Αυτή η άτυπη προεκλογική περίοδος που ζούμε, έχει και τα... καλά της!

Μας δίνει την ευκαιρία να δούμε - και να καταλάβουμε - τι σημαίνει αδίστακτος λαϊκισμός και ξεδιάντροπη προπαγάνδα.

* Να ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα: Που εμπλέκει και την κυβέρνηση και το νέο Κόμμα Τσίπρα. Και αφορά τις συντάξεις.

-- Ο #Τσίπρας ζητάει από την κυβέρνηση να δώσει 13η σύνταξη.

-- Η #κυβέρνηση απαντάει ότι ήδη δίνει τη... μισή 13η σύνταξη. Και δεν μπορεί να δώσει την υπόλοιπη τώρα, γιατί θα έχει τεράστιο δημοσιονομικό κόστος.

-- Ο Τσίπρας απαντάει ότι επί των ημερών του δεν μειώθηκαν άλλο οι συντάξεις.

-- Και η κυβέρνηση απαντάει ότι επί την ημερών της δόθηκαν για πρώτη φορά μετά το 2009 αληθινές αυξήσεις στις συντάξεις.

Ποιός λέει αλήθεια...

Και οι δύο επικαλούνται πραγματικά στοιχεία.

Και οι δύο λένε ΜΙΣΕΣ αλήθειες.

Και οι δύο διαστρεβλώνουν την #Αλήθεια.

Και οι δύο εμπλέκονται σε διαξιφισμούς που αποκρύβουν

και το τι έγινε ως τώρα,

και το τι συμβαίνει τώρα,

και το τι πρέπει να γίνει από δω και μπρός...

* Ας τα πάρουμε από την αρχή:

-- Πρώτον η κυβέρνηση όντως δίνει για πρώτη φορά ονομαστικές αυξήσεις στις συντάξεις. Μετά το 2023, όταν άρχισε να ανεβαίνει ο πληθωρισμός.

Post2post

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή.

Σε αυτήν όλα δείχνουν ότι τα ασυνόδευτα προσφυγάκια που συμμετείχαν στα behind the scenes Λιγνάδια θεατρικά δρώμενα στο Εθνικό, προέρχονταν από 11 δομές που διαχειρίζεται η ΜΚΟ Home Project (κύρια μέτοχος η ξαδέλφη Λυμπεράκη, ταυτόχρονα και Γενική Διευθύντρια της MKO Solidarity Now με πρόεδρο τον Ζαβό, αδελφό του πρώην Υπουργού, τον τότε υπεύθυνο για τις Τράπεζες και νομογράφο για τα κόκκινα δάνεια, ως γνωστόν. Σύμβουλος της οργάνωσης Home Project, η Ανθή Δοξιάδη, αδελφή του γνωστού συναδέλφου μαθηματικού μυθιστοριογράφου. (Βλέπε και σχόλιο #1 για τεκμηρίωση.)

Όμως για την οργάνωση και την επικοινωνία(!) η Home Project είχε αναθέσει την "δουλειά" της συνοδείας των μικρών στον Λιγνάδη, σε διαφημιστική/εταιρία επικοινωνίας. Την V&Ο, που έχει πρόεδρο τον Βαρβιτσιώτη, αδελφό του Υπουργού και πρώην υπεύθυνου στο ΥπΕξ για το Μεταναστευτικό. Ακόμα το διαφημίζει στο εταιρικό της site ως μέγα project, που το χρηματοδότησαν πελάτες της (ΙΚΕΑ κλπ).

Η V&Ο, πέραν των αναφορών στον οικονομικό τύπο για μια σειρά οικονομικά σκάνδαλα και σχέσεις με funds-κοράκια κόκκινων δανείων, που εγώ δεν τα πιστεύω αυτά γιατί σε αυτά τα έντυπα γράφουν μόνο κομουνιστές, είναι η εταιρία που ανέλαβε το επικοινωνιακό του Μητσοτάκη, όταν έγινε πρόεδρος της ΝΔ..

Αλλά το πράγμα έχει και άλλο βάθος, συγγενικό.

ΙΟΥΛΙΑΝΑ – [ ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ ]- «Για ό,τι έπεσες, ήταν αλήθεια»*

Πρώτη ανάρτηση 18/7/25

[…] «Μάρτυρες ήρωες οδηγούνε

τα γαλάζια μάτια του μάς καλούνε»

Ο Ιούλιος για το κίνημα δεν ήταν ποτέ «μήνας τον διακοπών» και του καναπέ με συνοδεία κλιματιστικού. Ιούλιο γράφτηκαν με αίμα μερικές από τις κορυφαίες μάχες του λαϊκού κινήματος.

21η Ιουλίου του 1965 δολοφονείται ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας. 70 ημέρες κράτησαν τα «Ιουλιανά».

ΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΑ

Από νωρίς το απόγευμα συγκεντρώνονται στα Προπύλαια φοιτητές της ΕΦΦΕ και εργαζόμενοι κυρίως οικοδόμοι από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας. Ξεκινάει πορεία. Στη Σταδίου, στο ύψος του «Αττικόν» η αστυνομία εμποδίζει την πορεία να προχωρήσει και ξεκινάνε οι συγκρούσεις. Οι «αύρες», τα τεθωρακισμένα οχήματα της αστυνομίας επιτίθενται εκτοξεύοντας εκατοντάδες διακρυγόνα και ένα από αυτά χτυπάει τον άτυχο αγωνιστή Πέτρουλα. Οι μαινόμενοι άνδρες της αστυνομίας τον καθηλώνουν και τον κακοποιούν μέχρι θανάτου.

— Στις 15 Ιουλίου ο Παπανδρέου λοιπόν παραιτείται και ορίζεται κυβέρνηση από τα Ανάκτορα. Διαλύεται από την αστυνομία η αυθόρμητη συγκέντρωση έξω από τη Βουλή.

— Στις 17 Ιουλίου γίνεται συγκέντρωση στο γήπεδο του Παναθηναϊκού γιατί ο υπουργός δημόσιας τάξης Τούμπας απαγόρεψε την πορεία.

Ο κόσμος κινείται προς το Σύνταγμα παραμερίζοντας τους «εφόρους τάξης», τις ομάδες περιφρούρησης της ΕΔΑ. Εκεί πολλοί από τους «εφόρους τάξης» θα πετάξουν τα περιβραχιόνια τους και θα συμπαραταχθούν με το πλήθος.

Τα συνθήματα είναι αντιμοναρχικά, λχ. «Έξω η γκεσταπίτισσα» -δηλ. η βασιλομήτωρ Φρειδερίκη- και «δημοψήφισμα», σε αντιδιαστολή με αυτά που πάει να επιβάλλει η καθοδήγηση της ΕΔΑ και που δε βάζουν πολιτειακό θέμα, λχ. «η Αυλή να μαντρωθεί».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ , ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

Διόδοτος: Μοιραίο και ολέθριο λάθος του Trump η αντιρωσική στροφή. Ρισκάρει ήττα μεγαλύτερη απ' αυτή στο Ιράν -Γ'ΠΠ προ των πυλών

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα και η εποχή του (ΒΙΝΤΕΟ)

Πρώτη Δημοσίευση 21/7/25

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα/ «Ιουλιανά» 1965/ Τι προηγήθηκε/ Το κίνημα των 70 ημερών – η πολιτική της ΕΔΑ

γράφει ο Αλέξανδρος Α. Χατζηκώστας (www.xatzikostas.gr)

«…Μάρτυρες, ήρωες οδηγούνε
τα γαλάζια μάτια σου
μας καλούνε…»

Στις 21 Ιούλη του 1965, το βράδυ έπεφτε νεκρός στην Αθήνα από τα χτυπήματα των αστυνομικών ο νεολαίος αγωνιστής, στέλεχος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη Σωτήρης Πέτρουλας. Το όνομα του γίνεται τραγούδι. Η μνήμη του τιμάται μέχρι σήμερα μαζί με άλλους αγωνιστές που πότισαν με το αίμα τους το δένδρο της λευτεριάς. Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα μικρό αφιέρωμα στηριγμένο σε διάφορα αφιερώματα για τη δράση του καθώς και την εποχή που αυτή πραγματοποιήθηκε.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας γεννήθηκε στο Οίτυλο της Μάνης το 1942 από γονείς αγρότες. Το 1946 η οικογένεια Πέτρουλα καταφεύγει στην Αθήνα για να διασωθεί από τη δολοφονική μανία των ένοπλων συμμοριών της Δεξιάς.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας εγγράφεται στο δημοτικό σχολείο της περιοχής Ακαδημία Πλάτωνος και ταυτόχρονα αρχίζει να εργάζεται και να μπαίνει στα βάσανα της καθημερινής βιοπάλης. Τελειώνοντας το δημοτικό το 1954 εγγράφεται στη Μέση Εμπορική Σχολή Εμποροϋπαλλήλων Αθηνών στην πλατεία Μητροπόλεως, και μετά από τη φοίτηση τριών τάξεων εγγράφεται στη Μέση Εμπορική στην πλατεία Κουμουνδούρου, την οποία και τελειώνει το 1960. Σ` όλα αυτά τα χρόνια εξακολουθεί να εργάζεται και παράλληλα να είναι άριστος μαθητής και να συμμετέχει στο μαζικό μαθητικό κίνημα.

Ολόκληρη η συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΤΑΡ Βορείου Ελλάδος στη συνέχεια

Τα βασικά σημεία της συνέντευξης επικεντρώνονται σε εθνικά και δημογραφικά ζητήματα:

1. Κυπριακό Ζήτημα

Καταδίκη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας: Τονίζεται ότι οι προτάσεις όπως η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία ουσιαστικά νομιμοποιούν τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής και κατοχής του 1974.

Παραβίαση Διεθνούς Δικαίου: Υπογραμμίζεται ότι στην Κύπρο, μέλος της Ε.Ε., δεν εφαρμόζεται το διεθνές δίκαιο , ενώ δεν θα επιτραπεί η επιστροφή των 200.000 προσφύγων της εισβολής, ενώ θα παραμείνουν και ο κατοχικός στρατός και οι έποικοι .

Προειδοποίηση για νέα «λύση» τύπου Σχεδίου Ανάν: Αναφέρεται ότι επιχειρείται ξανά μια επιβεβλημένη λύση ερήμην του λαού, όπως είχε επιχειρηθεί το 2004 με το Σχέδιο Ανάν ή με τη Συμφωνία των Πρεσπών .

2. Υβριδικός Πόλεμος & «Γαλάζια Πατρίδα»

Παραχάραξη Ονομασιών στο Διαδίκτυο: Επισημαίνεται η τακτική της Τουρκίας να προωθεί τουρκικές ονομασίες (π.χ. Dedeağaç) για ελληνικές πόλεις όπως η Αλεξανδρούπολη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο πλαίσιο υβριδικού πολέμου .

«Θάλασσα των Νήσων»: Σημειώνεται η προσπάθεια της Τουρκίας να αμφισβητήσει ακόμα και τον όρο «Αιγαίο», αποκαλώντας το «Θάλασσα των Νήσων» .

3. Σιδηροδρομική & Υποδομιακή Απομόνωση της Θράκης

Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, Ερυθρά Θάλασσα: εάν η συχνότητα των απειλών των Χούθι υπερβεί ένα ορισμένο όριο, οι ασφαλιστικές εταιρείες και οι εταιρείες θα χαρακτηρίσουν αυτήν την περιοχή ως «υψηλού κινδύνου».

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Όλοι κοιτάζουν τα στενά του Ορμούζ. Και δικαίως: ένα τεράστιο μέρος του παγκόσμιου πετρελαίου περνάει από εκεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν τέμνονται εκεί, και οι εικόνες των δεξαμενόπλοιων που δέχονται επίθεση και ανοίγουν τις ειδήσεις προέρχονται από εκεί. Αλλά αν σταματήσουμε στο Ορμούζ, χάνουμε τη μισή ιστορία.

Ας το θέσουμε ως εξής: αν τα στενά του Ορμούζ είναι η μεγάλη βρύση του πετρελαίου του Κόλπου, το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ είναι η περιστροφική πύλη που επιτρέπει τη ροή του στον διάδρομο Ερυθράς Θάλασσας-Σουέζ. Σήμερα, ωστόσο, η βρύση είναι σχεδόν κλειστή: από την έναρξη της άμεσης σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, η κυκλοφορία στο Στενό έχει καταρρεύσει. Και ταυτόχρονα, η περιστροφική πύλη έχει γίνει όχι μόνο επικίνδυνη, αλλά απειλείται με μόνιμο κλείσιμο. Το πρόβλημα δεν διπλασιάζεται: πολλαπλασιάζεται. Πριν από την κρίση, το 12-15% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου και περίπου το 40% του εμπορίου μεταξύ Ευρώπης και Ασίας διεξαγόταν κατά μήκος του άξονα Μπαμπ ελ-Μαντέμπ-Ερυθρά Θάλασσα-Σουέζ.

Δεν είναι παράπλευρος διάδρομος: είναι μια κύρια αρτηρία της παγκοσμιοποίησης.

-Η Αφρική βρίσκεται στη μέση μιας καταιγίδας που δεν επέλεξε

Υπάρχει όμως και ένα άλλο στοιχείο που ανεβάζει τα διακυβεύματα: περίπου το 5% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου διέρχεται σήμερα α πό το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ. Επειδή η Σαουδική Αραβία, αντιμέτωπη με το κλείσιμο του Ορμούζ, έχει εκτρέψει πάνω από το 70% των εξαγωγών της στον τερματικό σταθμό Yanbu στην Ερυθρά Θάλασσα. Η νότια πύλη προς το στενό έχει γίνει η κύρια οδός διαφυγής για το σαουδαραβικό αργό πετρέλαιο. Και όσοι απειλούν αυτήν την πύλη το γνωρίζουν.

Καπετάν Νικηφόρος - ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

Εφέτος 24 Ιουλίου πέφτει ημέρα Παρασκευή! Όπως τότε, το 1942, που στο χάσιμο της ημέρας ξεκίνησε η Ανταρτοομάδα ΕΛΑΣ Παρνασσίδας!

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ «ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ»

8η (1η) Ομάδα Ανταρτών ΕΛΑΣ Παρνασσού

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

"Έστειλα και ειδοποίησα το Σουραβλή νάρθει. Έφτασε αμέσως. Το κατάλαβε, πηδούσε από τη χαρά του. Κανονίσαμε όλα τα καθέκαστα και έφυγε να ετοιμαστεί.

Ξεσηκώθηκα σιγά-σιγά κι εγώ. Άρχισα τη δική μου προετοιμασία, με βαθειές εισπνοές προκαλώντας τον πόνο να τσακιστεί να φύγει από τα πλευρά μου. Πήγαινα ως έξω στο μπαλκόνι και ξαναγύριζα στο κρεβάτι μου. Ύστερα η βόλτα μου έγινε ως τον κήπο. Δούλευε και το μυαλό μου, τι πράγματα να πάρω μαζί μου κι ανάμεσα στ’ άλλα, αποφάσισα να πάρω και μια αλλαξιά καθαρά εσώρουχα και μια πετσέτα προσώπου. Ερχόταν και ξαναρχόταν ο Σουραβλής «να πάρουμε και τούτο; να πάρουμε κι εκείνο;». Αυτός θάπαιρνε και την παλαιική σπάθα, κι εγώ τη βουλγάρικη χλαίνη, το λάφυρο.

Οι χωριανοί, εξακολουθούσαν τον καθημερινό μόχθο τους, όπως και πριν. Τους έβλεπα ξαφνικά με αλλοιώτικο μάτι, πιο φτωχούς, πιο αξιολύπητους, ήμουν ο ευνοημένος εγώ, ενώ αυτοί, συνέχιζαν να ζουν άχαρα. Αισθανόμουν κι ένα σφίξιμο στην καρδιά μου, ότι μια ολόκληρη ζωή, τελείωνε οριστικά.

Την επόμενη ημέρα, έκαμα μακρύτερους περιπάτους. Συνερχόμουν γοργά. Από ώρα σε ώρα, η ευχάριστη διαφορά. Την Τετάρτη το βράδυ, πήγαμε στη Βριζόραχη και κρύψαμε τα όπλα μας, τις σφαίρες, τη χλαίνη, τη σπάθα. Διαλέξαμε ένα παχύ πουρνάρι, και τα χώσαμε μέσα. Κάμαμε χίλιες φορές έλεγχο, αν είναι καλά κρυμμένα, να μην πάθουμε κι εδώ, κανένα καινούριο ρεζιλίκι. Την Πέμπτη, από το δειλινό αφήσαμε το χωριό.

Τι γλυκός, τι πονεμένος αποχαιρετισμός… Εμείς ξέραμε ότι φεύγουμε, οι δικοί μας δεν ήξεραν… Ήταν και η πικρή σκέψη, ότι τους άφινες πίσω ανυποψίαστους, σε νέους μεγαλύτερους κινδύνους. Ο πατέρας μου κάπου έλειπε πάλι. Τον πήρα θρονιασμένον στη σκέψη μου, έτσι όπως τον έβλεπα ταχτικά, τον τελευταίο καιρό, όλο βιαστικόν, συλλογισμένον, απογοητευμένον. Αγκάλιασα με τρόπο και τα μικρότερα αδέρφια μου και καίγανε τα μάτια μου. Έβαλα τα δυνατά μου, να μην καταλάβουν την ταραχή μου. Από τ’ αμπέλια σταθήκαμε λίγο και κυττάξαμε το χωριό, κι αυτό ήταν ο τελευταίος μας αποχαιρετισμός. Προχωρήσαμε σταθεροί, στη νέα μας ζωή.

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

γίνονται αντικείμενο καπηλείας: οι ιδέες, τα σύμβολα, οι θυσίες, οι άνθρωποι. Σε κάθε ιστορική στιγμή εμφανίζεται αναποφεύκτως ένας εσμός μικρών ανθρώπων, που υποκρίνονται τον εκστατικό θαυμαστή και υπέρμαχο του δικαίου και του υψηλού και που με ευλαβή πόζα προσπαθούν να συγκαλύψουν επιδιώξεις εσχάτης ιδιοτέλειας.

Γνωρίζουμε όλοι πόσο δεινοπάθησε παλαιότερα η έννοια του έθνους. Μάθαμε πλέον πόσο δεινοπαθεί και η έννοια της δημοκρατίας που κάποιοι ταυτίζουν αυθαιρέτως με τον εαυτό τους. Και παρατηρούμε πώς η δημοκρατία μετουσιώνεται εκ μέρους των (όπως κάποτε η εθνικοφροσύνη) σε λαφυραγωγία, αυθαιρεσία και θρασύτητα εκφυλισμένων πατρικίων ή αναρριχώμενων πληβείων.

Κάπως έτσι, χρόνο με τον χρόνο, η φιέστα της 24ης Ιουλίου γίνεται όλο και πιο αλληγορική, φαιδρή απομίμηση εκείνης της ηθικής ανάτασης που συνεπήρε τον λαό μας στο τέλος μισού αιώνα αυταρχισμού χάρη στο αίμα και το χώμα του κυπριακού ελληνισμού. Τώρα που οι δημοκράτες και οι αντιδημοκράτες του 2026 μοιάζουν καρικατούρες μπροστά στους προγόνους τους του 1974, αυτό που αποκαλούμε σκοπό και πεπρωμένο μιας ιστορικής περιόδου ή και ενός ιστορικού υποκειμένου (και δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κρυμμένη ουσία του) φανερώνεται στον τρόπο που ολοκληρώνεται λίγο πριν καταρρεύσει.

✔️Στον Γιώργο Σαχίνη προσκαλεσμένος ο Βασίλης Ασημακόπουλος συζητούν για το νέο του βιβλίο,

"Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα"

των εκδόσεων Παπαζήση όπου πραγματεύεται την πορεία των κομμάτων της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας μέσα από τις τέσσερις περιόδους εξέλιξής της.

•Α΄ περίοδος 1889-1914: Κλασική-ιστορική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία.

•Β΄ περίοδος 1918-1939: Εξελικτική μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία.

•Γ΄ περίοδος 1945-1989: Αναθεωρητισμός και παραδοσιακή μη μαρξιστική σοσιαλδημοκρατία.

•Δ΄ περίοδος 1990-2010: Νέος αναθεωρητισμός και νέα σοσιαλδημοκρατία.

✔️Πώς αυτή μεταμορφώνεται μετά το Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και την Οκτωβριανή Επανάσταση στην πρώτη της πορεία, αλλά και μεταξύ της 2ης και 3ης περιόδου όταν μεσολαβεί ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, ή μεταξύ της 3ης και 4ης περιόδου όπου μεσολαβεί η καιτάρρευση των καθεστώτων του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» και το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου».

Γιατί η 24η Ιουλίου δεν πρέπει να γιορτάζεται ως ημέρα μετάβασης στην δημοκρατία

Δεξίωση για την 48η Επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου, Κυριακή 24 Ιουλίου 2022. (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI)

Βασίλης Κων/νου Φούσκας*

Γεννήθηκα τέσσερις ημέρες μετά την μετάβαση

στην δημοκρατία, στις 28 Ιουλίου 1974

Αλέξης Τσίπρας

Θα διατυπώσω μια σειρά παρατηρήσεων για το ΝΑΤΟ, την θέση της χώρας μας σ’ αυτό, το ρόλο του στην κατάσταση που βιώνει σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και η Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων συγκροτούν και τα διδάγατα που πρέπει να αφομοιώσουμε ως λαός για να βαδίσουμε με σιγουριά στο μέλλον επί τη βάση μιας νέας στρατηγικής κουλτούρας. Θα ξεκινήσω με κάποιες ιστορικές παρατηρήσεις, γιατί η πραγματικότητά μας είναι ιστορικά διαμορφωμένη και η ιστορία βαραίνει πάρα πολύ στο παρόν και, σε μερικές περιπτώσεις, αυτο-προτείνει στρατηγικές για το μέλλον.

Παρατήρηση πρώτη: Ο άνθρωπος που επινόησε το ΝΑΤΟ, που έβαλε τη σφραγίδα του σ’ αυτό, που επέμενε με νύχια και με δόντια να δημιουργηθεί, ήταν ένας δικηγόρος της Ουάσιγντον, Αγγλικής καταγωγής, πολύ γνώριμος λόγω του Κυπριακού ζητήματος, και αυτός δεν είναι άλλος από τον Ντην Άτσεσον. Η συμβολή του Άτσεσον, καθοριστικότατη, δεν ήταν η δημιουργία ενός Ψυχροπολεμικού οργανισμού ασφάλειας προκειμένου να προστατεύσει την Ευρώπη από μια Σοβιετική εισβολή. Τέτοια απειλή δεν υπήρχε. Η συμβολή του έγκειται στο ότι ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ πρέπει να είναι η εμπέδωση διαρκούς ηγεμονίας επί της Ευρώπης, η εγκατάσταση και ο έλεγχος από τις ΗΠΑ πυρηνικών όπλων στην Ευρώπη, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης και η δημιουργία πλούσιας αγοράς για τη διείσδυση Αμερικανικών πολυεθνικών. Αυτή ήταν η τεράστια συμβολή του Άτσεσον.

Παρατήρηση δεύτερη: Η ταυτόχρονη είσοδος της Τουρκίας και της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ το 1952 μετά την συμμετοχή τους στον πόλεμο της Κορέας δεν ήταν ισοβαρής. Το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ προσδιόρισε την Τουρκία ως σύμμαχο με πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική βαρύτητα. Η εκτίμηση ήταν ότι η Τουρκία μπορεί να επηρεάσει οικονομικές και στρατιωτικές εξελίξεις σε ευρύ θέατρο επιχειρήσεων ενάντια στην Σοβιετική Ένωση και τους εχθρούς του Ισραήλ, ενώ η Ελλάδα όχι. Έτσι, το ΝΑΤΟ φρόντισε να εξοπλίσει την Τουρκία κατά το μέγιστο δυνατόν, ενώ στην Ελλάδα φρόντισε να εξοπλίσει περισσότερο ένα εσωτερικό καθεστώς καταστολής με μεγάλη παρουσία μυστικών υπηρεσιών και δομές τύπου Γκλάντιο. Και αυτό λόγω της μεγάλης επιρροής της κομμουνιστικής ιδεολογίας μετά τον εμφύλιο.

Πρώτη δημοσίευση 20 Αυγ 2024

Aνοικτή επιστολή στον Πρόεδρο, στον Αρχηγό Αστυνομίας και στον Γενικό Εισαγγελέα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

η σημερινή

Αξιότιμοι κύριοι,

Στη βιβλιοθήκη του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου, δύο διδάγματα του Πλάτωνα και τρία του Αριστοτέλη είναι χαραγμένα στα έργα τέχνης που κοσμούν τους τοίχους. Ένα από αυτά του Αριστοτέλη τα λέει όλα. «Στη δικαιοσύνη επικεντρώνεται η τάξη της κοινωνίας».

Ο Δυτικός πολιτισμός χτίστηκε επάνω σε αυτή και σε σχετικές ιδέες με αρχαία ελληνική προέλευση, όπως το κράτος δικαίου. Το ίδιο ισχύει για τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), το Συμβούλιο της Ευρώπης και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στα οποία η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) εντάχθηκε το 1960, 1961 και 2004 αντίστοιχα.

Παρ’ όλα αυτά, στην ΚΔ εδώ και για 50 και πλέον χρόνια, αντί η τάξη της κοινωνίας να επικεντρώνεται στη δικαιοσύνη, η εγκληματικότητα έχει συνδεθεί με την ατιμωρησία με αποτέλεσμα τη συστημική αταξία και αδικία σε δύο παράλληλες κοινωνίες.

Σύμβολο αυτής της κατάντιας είναι η περιθωριοποίηση των τεσσάρων Συμβάσεων της Γενεύης, πυλώνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου που υπογράφτηκαν πριν από 75 χρόνια, στις 12 Αυγούστου 1949, και ενσωματώθηκαν στο Κυπριακό Δίκαιο μέσω του περί των Συνθηκών της Γενεύης Κυρωτικού Νόμου του 1966 (στο ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ).

Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

‘’μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις από ξένες γλώσσες’’

Γ. Σεφέρης ‘’Μυθιστόρημα Η΄’’

Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Πρέπει να τον αγαπούσε πολύ το μέγα-Γιώργο Σεφέρη ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης. Αναφέρεται σ΄ αυτόν πολύ συχνά στα βιβλία του, είτε μέσα από απλές αναφορές στο όνομά του, είτε παραθέτοντας σημεία από το έργο του. Όπως ο εισαγωγικός στίχος του κειμένου, που πιάνοντάς τον στα χέρια του και συγκεκριμένα δυο λέξεις απ΄ αυτόν, και αφού πρώτα τον ερμηνεύει, και τον αποαισθητικοποιεί, πλάθει απ΄ αυτόν έναν νέο πολιτικοκοινωνικό όρο -τις ‘’Σπασμένες Σκέψεις’’. Βέβαια ο Μιχάλης δεν πρόλαβε, ίσως και να μη κατάλαβε την πολύ όμορφη πολιτική τομή που κατάφερνε. Το λέω αυτό, γιατί όπως θα διαβάσουμε παρακάτω στο τέλος του παραθέματος, αποδίδει στο Σεφέρη την ανακάλυψη του όρου. Ο Σεφέρης όμως το χρησιμοποίησε αισθητικά κι όχι πολιτικά. Λοιπόν, δεν πρόλαβε επαναλαμβάνω, να επεξεργαστεί περισσότερο αυτόν το νεοπαγή του όρο.

Συνεπώς, η επεξεργασία, αυτή που δεν πρόλαβε ο ίδιος να δουλέψει και όλη η δουλειά που πρέπει να γίνει μοιραία πέφτει στις πλάτες του χώρου μας (θα μπορούσε σκέφτομαι, να στηθεί μια καλά προετοιμασμένη ημερίδα από όλους μας πάνω σ΄ αυτό το θέμα). Πως όμως έφτασε ο Μιχάλης σ΄ αυτό το αποτέλεσμα; Παραθέτω παρακάτω όλα τα απαραίτητα, μαζί με όλα τα συμφραζόμενα από το κείμενο στο οποίο βρίσκονται, που είναι η ‘’Εισαγωγή – μαθήματα πολιτικής’’ από το βιβλίο του ‘’Ελληνική Πολιτική Παιδεία’’.

Ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον Γιώργο Χαρβαλιά συζητά για την γεωπολιτική της Ανατολικής Ευρώπης, τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας , την Ουκρανία, τον Ντόκο, και την αδύναμη ελληνική εξωτερική πολιτική

Στην εκπομπή του «Ιδεοχώρου», ο Δημήτρης Λιάτσος συζητάει με τον καλεσμένο του, δημοσιογράφο, αναλυτή και συγγραφέα, Γιώργο Χαρβαλιά, για το πρόσφατο περιστατικό των δύο Ρώσων φαρσέρ, τους οποίους ο σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, πέρασε για «ανθρώπους» του Ζελένσκι, συζητούσε μαζί τους αρκετά λεπτά όχι από ασφαλή διαδικτυακή γραμμή επικοινωνίας, και τους εξέθεσε ακόμα και απόρρητες πληροφορίες.

0:00 Έναρξη εκπομπής. Πως εμφανίστηκε πριν από 100 χρόνια ο Χιτλερ. Συνειρμοί με το σήμερα και οι κινήσεις επανασύστασης νεοναζιστικού κινήματος μέσω Ουκρανίας

3:35 Βιβλίο «ΓΙΑΒΟΛ». Και τα αγγλικά. Γερμανός δημοσιογράφος το 1943 μιλούσε για το «πανγερμανικό» δόγμα αλλά και τους ναζί που βρίσκονται πίσω από τους ναζί.

Β. Ασημακόπουλος: Τρεις αιώνες σοσιαλιστές και τα κοινωνικά προτάγματα σήμερα

Ο Βασίλης Ασημακόπουλος νομικός του Εργατικού Δικαίου και διδάσκων στα Τμήματα Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικής Επιστήμης του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, μιλάει στον 98.4 με αφορμή το νέο του βιβλίο «Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαζήσης.

Της Ελένης Σκάβδη

..Θυμήθηκα εν τη νιρβάνα του καύσωνα ένα παλιό κοντάκιον που έψαλα παρακλητικά πριν καιρό εδώ μέσα. Περί αμνών και προβάτων...

Αναρωτιέμαι αν υπήρξα ποτέ μου αμνός, αρνάδα κι εγώ... Νομίζω πως υπήρξα κάποτε... Ήταν τότε παλιά που μεγάλωνα στην Αλεξανδρούπολη και πίστευα μόνο στους καλούς θεούς και στα θαύματα... Από τη μια η μανούλα μου που πάντα έκανε την ωραία προσευχή της πριν κοιμηθεί, και ακούγαμε όλη την πρόζα της από το διπλανό δωμάτιο, καμιά φορά αν είχε πολλή κατάνυξη, παρασυρόμασταν και βγάζαμε τα χέρια απ΄τα παπλώματα και σταυροκοπιόμασταν κι εμείς, κι από την άλλη όλο το αγιολόγιο που είχε κρεμασμένο στους τοίχους ο πατέρας μου. Εικόνες πανέμορφες, ανακατεμένες με τις φωτογραφίες των ξενιτεμένων μας και των αποθαμένων μας.

Οι τοίχοι με τα κρεμασμένα κάδρα ήταν καθρέφτης της κοσμοθεωρίας της φαμίλιας... Μόλις έσβησε το φως και βυθιζόμασταν στο σκότος άγιοι, πεθαμένοι και ξενιτεμένοι έβγαιναν από τα κάδρα και βολτάριζαν στα δωμάτια. Ο Άγιος Παντελεήμων με το φελόνι του και το φωτοστέφανο κι από δίπλα ο θείος Κωνσταντής με τη ρεντιγκότα και το καβουράκι του, η Αγία Αικατερίνη με το μανδύα και την κόκκινη μαντήλα , αλά μπρατσέτα με τη μαυρομαντηλούσα γιαγιά με τη μακριά φουστακιά της. Το Βυζάντιο, μετά του 20ου αιώνα αγκαλιά, Ελλάς και Αμέρικα κολλητά στο χάρτη...

Αρνάκι ήμουν τότε με μια παρηγορητική μεταφυσική βεβαιότητα. Στο αθώο μου σύστημα αξιών, ο χρόνος η ζωή κι ο θάνατος ήταν επινοήσεις της μέρας... Τη νύχτα υπήρχε ένα άλλο πολύμορφο βασίλειο, μια παραμυθένια χώρα απόλυτης ελευθερίας και γοητείας. Κάτι "αυτοφυές", με άγραφους νόμους που δεν με ένοιαζε να το μάθω, ή να το αποστηθίσω όπως έκανα με το Σύμβολον της Πίστεως, το Βασιλεύ Ουράνιε, ή κι εκείνο το άλλο κοντάκιον που το έψελνα στο γεύμα κατά παραγγελίαν " Πλούσιοι εφτώχευσαν και επείνασαν..."

Θέμης Τζίμας: Ο κύκλος της ήττας κάνει την Ελλάδα οικόπεδο στα χέρια των ολιγαρχών και των ξένων

«Η χώρα είναι πλέον δορυφόρος του Ισραήλ και των ΗΠΑ και λιγότερο των πρώην μεγάλων οικονομικών ευρωπαϊκών δυνάμεων…Οι δυνατότητες ομαλής σχετικώς θεσμικής ανανέωσης, μεταρρύθμισης και αλλαγής είναι πολύ λίγες…

Η κοινωνία δεν συμμετέχει στη πολιτική σφαίρα και το Έθνος δεν ορίζει την πολιτική εξέλιξη, σημαίνει ότι όποιος κοινωνικός μετασχηματισμός έρθει αν έρθει θα είναι πιο ριζοσπαστικός και πολύ πιο βίαιος», λέει στο militaire news ο κ.Θέμης Τζήμας, δικηγόρος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας…

Υπάρχει νέο πολιτικό σκηνικό ή νέο πολιτικό τσίρκο; «Υπάρχει ο κίνδυνος για την ελληνική κοινωνία να εγκλωβιστεί και με δική της ευθύνη , στις συνθήκες της ήττας. Η ολιγαρχία της χώρας ,οι πρεσβείες των ΗΠΑ και του Ισραήλ επιδιώκουν η ελληνική κοινωνία να παραμείνει σε συνθήκες ήττας…

Γι’ αυτό και η ανακύκλωση προσώπων…Καμία συζήτηση για τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα , η χώρα δεν μπαίνει σε λογική βιομηχανικής ανάπτυξης αλλά γίνεται ένας ενεργειακός διάδρομος και η χώρα μετατρέπεται από κρίσιμος διεθνής δρων , σε χρήσιμο οικόπεδο που καταλήγει σε συγκεκριμένα χέρια. Αυτός είναι ο κύκλος της ήττας», λέει ο κ. Τζήμας.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΊΕΣ ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ KAI KOYΜΠΑΡΟΙ ΣΥΜΠΑΣΧΟΝΤΕΣ ΣΕ ΒΑΡΕΑ ΚΑΙ ΑΝΘΥΓΙΕΙΝΑ

Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή.

Αλλά το πράγμα έχει και άλλο βάθος, συγγενικό.

Ο Απόστολος Δοξιάδης, ο αναπληρωτής πρωθυπουργικος σύμβουλος υπό την Αγαπηδακη, της πρώην υπάλληλου του George Soros που εκπροσωπείται από τον κουμπάρο του τον Ζαβό της Solidarity Now , πάντρεψε την κόρη του με τον γιο του Ζαβού, και πρόσφατα τον γιο του με ανηψιά των Βαρδινογιάννηδων (ο Μαρκουλάκης συνδέεται με άλλη κόρη της οικογένειας, μην τα μπλεξετε, είναι μεγάλο σόι) . Και συμμετέχει και ο ίδιος ο Δοξιάδης και ο γιος του και το άλλο ζαβό, ο ξάδελφος του που κατέχει το ρεκόρ ελάχιστης παραμονής σε πρωθυπουργικό θώκο λόγω της εμπλοκής του στο κύκλωμα ξεπλυματος καρτέλ από τον σύζυγο της Κεραμεως από την Ανεξαρτητη (!) Αρχη (!!) Ανταγωνιστικότητας (!!!), συμμετεχει και στα ΔΣ των εταιριών του Ζαβού (Zeus Fund και Oirlina). Αυτά που συνεργάζονται με hudge funds που αγοράζουν ακίνητα από κόκκινα δάνεια πτωχευμένων από ελληνικές τράπεζες και κάνουν δουλειές διεθνούς ξεπλυματος και με κάτι Κινέζους, πρώην μετόχους στην folie folie και πρωην επενδυτών στο Ελληνικό.

Η Κύπρος δεν είναι διαιρεμένη, είναι υπό κατοχή!!

Δημοσιεύτηκε στις 28/11/24

του Αζίζ Σαχ / Aziz Şah*

Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έδωσε μια ειδική συνέντευξη στο δίκτυο «A Haber» στις 16 Νοεμβρίου.

Υπάρχουν δύο σημαντικά σημεία ανάμεσα στις γραμμές:

«Η αγνόηση των Τουρκοκυπρίων ως πολιτική οντότητα δεν είναι σημαντική, είναι ένα διαχειρίσιμο ζήτημα για την Τουρκία».

Το δεύτερο σημείο είναι το εξής: Σύμφωνα με τον Χακάν Φιντάν, η πραγματικότητα στην Κύπρο είναι το τετελεσμένο γεγονός της κατοχής. Η λύση είναι «με ποια μορφή θα νομιμοποιηθούν αυτά τα τετελεσμένα».

Ο Χακάν Φιντάν λέει τα εξής:

-«Η πραγματικότητα στο νησί είναι ότι οι δύο κοινότητες ζουν χωριστά η μία από την άλλη… Η αναζήτηση για μια αναγκαστική επανένωση τους κάτω από μια φόρμουλα και τον διαμοιρασμό της εξουσίας δε θα φέρει αποτελέσματα…

-Με ποια μορφή θα νομιμοποιήσουμε αυτή την κατάσταση;

-Οι Τουρκοκύπριοι συνεχίζουν να αγνοούνται ως πολιτική οντότητα. Α, ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΥΤΟ; Όσο υπάρχει η Τουρκία, όσο συνεχίζει να προστατεύει την τδβκ, αυτό είναι ένα ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ»…

Δεν υπάρχει κανείς καλύτερος από τον Χακάν Φιντάν για να εξηγήσει την πολιτική της Τουρκίας «καμία λύση είναι η λύση»!

Χρησιμοποιεί τη φράση «η Κύπρος είναι μια διαιρεμένη χώρα» για να καλύψει την τουρκική κατοχή.

Του Γιώργου Λεχουρίτη

Ο Χομπς θεωρούσε τους ανθρώπους ως ανταγωνιστικά όντα που αναζητούν δύναμη που απαιτούν ισχυρή εξουσία για να διατηρήσουν την τάξη.

Ο Λοκ τόνισε τη λογική και τη συνεργασία, ενώ ο Ρουσσώ υποστήριξε ότι η κοινωνία διαφθείρει μια αρχικά ελεύθερη και συμπονετική ανθρωπότητα.

Ο Μαρξ κατανόησε την ανθρώπινη φύση ως κοινωνικά και ιστορικά παραγόμενη μέσω εργασίας και υλικών συνθηκών.

Ο Φρόιντ άλλαξε την προσοχή στις ασυνείδητες επιθυμίες και επιθετικότητα, ενώ ο Κροπότκιν τόνισε ότι η συνεργασία και η αμοιβαία αλληλό- βοήθεια έχουν βαθιές εξελικτικές ρίζες.

O Timothy Leary, Αμερικανός ψυχολόγος, στο «Άναψε, Συντονίσου, Αφέσου», εστιάζει την προσοχή μας στα ακόλουθα: «Σε μια κοινωνία που εκτιμά τη συμμόρφωση και την υπακοή, το άτομο που τολμά να σκέφτεται μόνο του συχνά εξοστρακίζεται και γελοιοποιείται. Αυτοί οι αντικομφορμιστές, αυτοί οι απόκληροι, είναι οι πραγματικοί πρωτοπόροι της κοινωνίας, αυτοί που μας ωθούν να αμφισβητούμε τις υποθέσεις μας και να διευρύνουμε τους ορίζοντές μας. Είναι αυτοί που δεν φοβούνται να είναι διαφορετικοί, να είναι ο εαυτός τους.

Αν νιώθετε σαν ξένος, σαν να μην ταιριάζετε με το πλήθος, αυτό είναι καλό. Σημαίνει ότι έχεις τη δυνατότητα να κάνεις μια πραγματική διαφορά στον κόσμο. Μη φοβάσαι να είσαι ο εαυτός σου, να ακολουθήσεις το δικό σου μονοπάτι. Ο κόσμος χρειάζεται τη μοναδική σου προοπτική».

Και ο Ernest Miller Hemingway τον συμπληρώνει αναφέροντας:

«Αυτός ο κόσμος τσακίζει τους ανθρώπους και στο μέρος που τσακίζονται εμφανίζεται ένα ράγισμα. Κι όσοι αρνούνται να τσακιστούν, αυτούς ο κόσμος τους σκοτώνει. Σκοτώνει χωρίς να λογαριάζει τους πολύ γενναίους, τους πολύ δυνατούς και τους πολύ ρομαντικούς. Αν δεν είστε από αυτούς θα σας σκοτώσει επίσης. Όμως τότε θα αφήσει τον χρόνο να κάνει την δουλειά του».

Από την άλλη ο Paulo Freire, Βραζιλιάνος εκπαιδευτικός και κριτικός παιδαγωγός, υποστήριξε ότι η εκπαίδευση πρέπει να δίνει δύναμη στους καταπιεσμένους ανθρώπους να αναπτύξουν κριτική συνείδηση και να αμφισβητούν συστήματα κυριαρχίας αντί να απομνημονεύουν παθητικά πληροφορίες.

Αναφέρει με νόημα: «Η Εκπαίδευση είτε λειτουργεί ως ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιείται για να ενσωματώνεται η νεότερη γενιά στην λογική του παρόντος συστήματος και συνεπώς να διευκολύνει τον κονφορμισμό, είτε αποτελεί μια πρακτική ελευθερίας, που σημαίνει ότι βρίσκει τρόπους και μέσα ώστε οι καταπιεσμένοι άντρες και οι γυναίκες δημιουργικά και κριτικά να αντιμετωπίζουν την πραγματικότητα και να ανακαλύπτουν το πώς να συμμετέχουν στον μετασχηματισμό του κόσμου τους».

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΡΥΤΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ

Πρώτη ανάρτηση 2/10/25

Του Αρίστου Μιχαηλίδη

Δυο γεγονότα από τα πολλά είναι τα πιο χαρακτηριστικά για την αδικοπραγία όσων κατηγορούν σήμερα τους Ελληνοκύπριους ότι πολέμησαν την Κυπριακή Δημοκρατία αντί να την στηρίξουν. Ιστορικοί και ανιστόρητοι.

Έχουν σημασία σήμερα, που ακούμε Τουρκοκύπριους πολιτικούς, όπως ο Τατάρ και ο Ερχιουρμάν, να επαναλαμβάνουν συνεχώς ότι είναι ιδρυτικοί εταίροι αυτού του κράτους και θέλουν το μερίδιο τους. Όπως τα γράφαμε και χθες. Αλλά, σήμερα επί τη επετείω, ας τα θυμηθούμε καλύτερα.

Το πρώτο είναι το εξής: Η Συμφωνία της Ζυρίχης υπογράφτηκε 11 Φεβρουαρίου 1959. Το τουρκικό πλοιάριο Ντενίζ πιάστηκε να κουβαλά όπλα από την Τουρκία στις 18 Οκτωβρίου 1959. Δηλαδή, εννιά μήνες μετά τη συμφωνία. Αποκαλύφθηκε τότε ότι οι Τουρκοκύπριοι και η Τουρκία προετοιμάζονταν για όσα ακολούθησαν. Αφού υπέγραψαν τη συμφωνία! Αφού τους αναγνωρίστηκε καθεστώς εταίρου πολύ μεγαλύτερο από το ποσοστό πληθυσμού και εδάφους, και πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ανέμεναν.

Το δεύτερο είναι οι προσπάθειες για τη δημιουργία του κυπριακού στρατού. Το Σύνταγμα προνοούσε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει στρατό αποτελούμενο από 2.000 άντρες. 60% Ελληνοκύπριοι και 40% Τουρκοκύπριοι. Υπουργός Άμυνας Τουρκοκύπριος. Όταν άρχισε η προετοιμασία, ο υπουργός Άμυνας απαιτούσε όπως οι λόχοι να είναι χωρισμένοι με φυλετικά κριτήρια.

Η ελληνοκυπριακή πλευρά υποστήριζε ότι ο στρατός έπρεπε να είναι μεικτός σε κάθε επίπεδο. Πήρε απόφαση το Υπουργικό Συμβούλιο για δημιουργία μεικτού στρατού, να μην είναι δηλαδή λόχοι αμιγώς Ελληνοκυπρίων και λόχοι αμιγώς Τουρκοκυπρίων, όπως ήθελε ο υπουργός Άμυνας. Τον Οκτώβριο του 1961 ο αντιπρόεδρος Κουτσούκ άσκησε βέτο σε αυτή την απόφαση κι έτσι χάθηκε η ευκαιρία να γίνει ένα πολύ μεγάλο βήμα για πραγματική συνύπαρξη, συνένωση του λαού.

Αν είχε τολμήσει ο Καραμανλής, ο δεύτερος Αττίλας δεν θα γινόταν ποτέ: Οι ΗΠΑ θα σταμάταγαν τη δεύτερη εισβολή διότι δεν ήθελαν πόλεμο μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας

Πληροφορίες στο τέλος της ανάρτησης

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνοδευόμενος από τον “πρόεδρο” της προδοτικής Χούντας των Αθηνών, Φαιδωνα Γκιζίκη, ορκίζεται ο πρώτος Πρωθυπουργός μετά την πτώση της Χούντας. Φωτογραφία από βίντεο via Kostas Karamanlis, You Tube 11/10/2024

Του ΒΑΣΙΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑ*

Εισαγωγή

Η ωραιοποίηση της «μεταπολιτευτικής» περιόδου από συστημικές δυνάμεις και φορείς μας ωθούν να θέσουμε ψυχρά ερωτήματα και να κάνουμε ψυχρές εκτιμήσεις.

Έτσι είναι τα πράγματα; Ή μήπως έτσι παρουσιάζονται για να βολέψουν το κυρίαρχο σύστημα εξουσίας των Αθηνών; Να μην ξεχνάμε, επίσης, ότι όπως κάθε σύστημα εξουσίας, έτσι και το Αθηνοκεντρικό, έχει ανάγκες από μύθους.

Η μυθοπλασία, ειδικά εκείνη που έχει την τάση να αγιοποιεί πολιτικούς και κυβερνήτες συγκεκριμένων παρατάξεων, βοηθά στην ιδεολογική παραγωγή αξιακών συστημάτων οι οποίες νομιμοποιούν και αναπαράγουν το τρέχον σύστημα εξουσίας. Έτσι, υπάρχουν πλειάδα μύθων και μυθοπλασιών που ανακυκλώνονται στα συνέδρια περί «μεταπολίτευσης» και «μετάβασης στη δημοκρατία».

Ουδείς μιλά για την οικονομική καχεξία και τη κρατική χρεωκοπία για τις οποίες ευθύνονται στο ακέραιο τα κόμματα της μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ. Ουδείς μιλά για την εγκατάλειψη της περιφέρειας της χώρας και το δημογραφικό μαρασμό.Και ουδείς μιλά – ακόμα και το ΚΚΕ έχει τελευταία σιωπήσει επ’ αυτού – για το βάθαιμα της εξάρτησης της χώρας από ξένα κέντρα εξουσίας, ή για τον ενδοτισμό της Μητσοτακικής ελίτ απέναντι στο Τουρκικό περιφερειακό ιμπεριαλισμό. Οι μυθοπλασίες που σπέρνουν τα συνέδρια για τη «μεταπολίτευση» είναι ένα από τα φάρμακα για να μην ερευνηθούν τίποτε από τα ανωτέρω.

Ριζοσπαστική έρευνα σημαίνει ανεξάρτητη και αδέσμευτη έρευνα. Σημαίνει ότι πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα τους. Η ρίζα της λεγόμενης «μεταπολίτευσης» βρίσκεται στο καλοκαίρι του 1974 και στο τρόπο που η μεταπολεμική ιστορία της χώρας συμπυκνώνεται σ’ αυτό το καλοκαίρι.

Θα δείξω εδώ ότι ο τρόπος αυτός δεν τιμά το κράτος των Αθηνών (το πάλαι ποτέ «εθνικό κέντρο») και ότι η «αγιοποίηση» του Κωνσταντίνου Καραμανλή ως ηγέτη και «εθνάρχη» που «παρέλαβε χάος και έφτειαξε κράτος» δεν αντιστοιχεί στην ιστορική πραγματικότητα. Άρα, πρόκειται για μυθοπλασία η οποία διαδίδεται συνειδητά και με σχέδιο προκειμένου να εκπληρωθούν οι όροι αναπαραγωγής του Αθηνοκεντρικού, και βαθειά προβληματικού για τη χώρα, συστήματος εξουσίας.

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ;

ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Πρώτη δημοσίευση 21/7/25

Η φωτογραφία τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά το χτύπημα στον Σωτήρη Πέτρουλα ενώ ο άνδρας που εικονίζεται να τον μεταφέρει στα χέρια του είναι ο δημοσιογράφος της «Αθηναϊκής», Γιώργος Κουτλίδης (υπέγραφε σαν Γιώργος Σειρηνός), που κάλυπτε την πορεία.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Ο Σωτήρης Πέτρουλας αποτελούσε μια ηγετική φυσιογνωμία στην αριστερά και διετύπωσε τους προβληματισμούς του και τις διαφωνίες του, διαγράφηκε από την ΕΔΑ ως φραξιονιστής κι ας ήταν παιδί μιας οικογένειας που συνολικά είχε 31 νεκρούς στους αγώνες του αριστερού κινήματος στη χώρα μας.

Η μητέρα του Σωτήρη Πέτρουλα στην κηδεία

Ο Σωτήρης Πέτρουλας συνδεόταν με την ιδρυμένη από το 1962, «Κίνησης Φίλων Νέων Χωρών». με εμβληματική παρουσία της κίνησης και συνιδρυτή της τον μεγάλο μαρξιστή ιστορικό, Νίκο Ψυρούκη.

Η ΚΦΝΧ ιδρύθηκε με αφορμή μια έκθεση για τη Κούβα την εποχή μάλιστα που ο Χρουτσώφ την είχε αποκυρήξει.

Η δράση τους αφορούσε τις χώρες και τους λαούς που αγωνίζονταν κατά του αποικιοκρατικού ζυγού.

Η θέση τους για την Κύπρο ήταν η αντιιμπεριαλιστική ένωση Κύπρου - Ελλάδας!

Στόχευαν στην ενίσχυση του αγώνα των Κυπρίων για την αυτοδιάθεση-ένωση της Κύπρου και τη συμπαράσταση στα απελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου.

Στα πλαίσια της κίνησης εκδόθηκε το περιοδικό «Αντιιμπεριαλιστής».

Ιούλιος 1965: Κηδεία Σωτήρης Πέτρουλας: Η κοπέλα του Κική και οι συμφοιτητές, συν η σημαία με το 114

Η δολοφονία του Πέτρουλα εκτιμήθηκε από τους συντρόφους του ως η κατάλληλη στιγμή για την πλήρη αυτονόμησή τους από την ΕΔΑ και τη ΔΝΛ. Έτσι, τη μέρα της κηδείας κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις που ανήγγειλαν την ίδρυση της ΠΑΝΔΗΚ “Σωτήρης Πέτρουλας”, που διοργάνωσε την πρώτη της Συνδιάσκεψη τρεις μήνες αργότερα.

Χαρακτηριστικά, ο δημοσιογράφος Γιώργος Γκόντζος, μας θυμίζει από το ιστολόγιο ΑΡΧΕΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ την ακόλουθη προκήρυξη:

----------------------

ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ "ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ" όπου στο κείμενο με τίτλο ΟΡΚΟΣ ΣΤΟΝ ΗΡΩΑ ΝΕΚΡΟ ΜΑΣ, σημειώνονται μεταξύ άλλων:

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να συνεχίσουμε μέχρι τέλος τον μεγάλο αγώνα της Δημοκρατίας και της Ανεξαρτησίας. Δεν θα υποταγούμε σε καμία συνθηκολόγηση,και κανένα ανήθικο συμβιβασμό.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για την συντριβή των ανδρεικέλων και των σκοτεινών δυνάμεων που τους διευθύνουν , για να επικρατήσει η θέληση του λαού,για να είναι ο λαός κυβερνήτης και όχι ταπεινός δούλος και υπήκοος.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος στο πλευρό των αδελφών μας της Κύπρου, για να απελευθερωθεί το μεγάλο μας νησί, για να μην το ξεπουλήσουν διάφοροι προδότες τύπου Νόβα. Θα δώσουμε όλοι την ζωή μας, δεν θα δώσουμε όμως ούτε σπιθαμή ελληνικής γης σε ξένους

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να παλαίψουμε μέχρι τέλος για να γίνουν τα ελληνικά σχολεία και Πανεπιστήμια, τόποι επιστημονικής προόδου, ελεύθερης δημοκρατικής δημοκρατικής σκέψης και όχι μέσα μεσαιωνικού σκοταδισμού και φωλιές τρομοκρατίας και ραγιαδισμού

ΟΡΚΙΖΟΜΑΣΤΕ
Να αγωνισθούμε μέχρι τέλος για να ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες, για να θριαμβεύσουν τα ιδανικά της Δημοκρατίας του λαού

Στη διεύθυνση https://youtu.be/otlioDNIvY8 συνέντευξη του συναγωνιστή του Μάκη Παπούλια. Ο επιστήθιος φίλος του Σωτήρη Πέτρουλα ανάμεσα σε άλλα μαρτυρά το πως έγινε η ενηλικίωσή τους στο φοιτητικό κίνημα μέσα από τους αγώνες τους για την Κύπρο όπως δηλώνει:

" Είμαστε άφοβοι! Είχαμε τη μεγάλη εμπειρία των διαδηλώσεων για την Κύπρο. (15:40΄-15:55΄) ..."

"...εμείς όμως μαθητές στο νυχτερινό από τις μεγάλες διαδηλώσεις της Κύπρου, τα μεγάλα γεγονότα είμαστε πρωτεργάτες, από τα 15 μας βρεθήκαμε στις επάλξεις αυτών των αγώνων, ειδικά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, τα μεγάλα γεγονότα που γίνανε όταν στην Κύπρο απαγχονίσανε τον Καραολή και το Δημητρίου. είμαστε μπροστά σε όλες τις διαδηλώσεις και κρατάγαμε σημαίες (10:30΄-11:10΄)"

26 Ιουλίου 2026

25 Ιουλίου 2026

Του Κώστα Πατλακίδη

Ο λαός μίλησε και οι ιστορικές ευθύνες δεν παραγράφονται –

Φανούλα Αργυρού*

Λουκάς Αξελός*

Στην μνήμη του Θέμου Στοφορόπουλου

Εισαγωγικά

Α΄) Τα ταυτοτικά στοιχεία

Του Θανάση Κ.

Post2post

21η Ιουλίου του 1965 δολοφονείται ο φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας. 70 ημέρες κράτησαν τα «Ιουλιανά».

ΤΑ ΙΟΥΛΙΑΝΑ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ , ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

24 Ιουλίου 2026

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα/ «Ιουλιανά» 1965/ Τι προηγήθηκε/ Το κίνημα των 70 ημερών – η πολιτική της ΕΔΑ

1. Κυπριακό Ζήτημα

2. Υβριδικός Πόλεμος & «Γαλάζια Πατρίδα»

3. Σιδηροδρομική & Υποδομιακή Απομόνωση της Θράκης

Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ «ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ»

8η (1η) Ομάδα Ανταρτών ΕΛΑΣ Παρνασσού

ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ - Παρασκευή 24 Ιουλίου 1942

ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΑΥΤΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

"Οι σοσιαλιστές στην Ευρώπη από τον 19ο στον 21ο αιώνα"

Πρώτη δημοσίευση 20 Αυγ 2024

Κλέαρχος Α. Κυριακίδης

Το φαινόμενο των ‘’Σπασμένων Σκέψεων’’ (και η παγίδα τους) στη σκέψη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

23 Ιουλίου 2026

Της Ελένης Σκάβδη

του Αζίζ Σαχ / Aziz Şah*

Του Γιώργου Λεχουρίτη

Του Αρίστου Μιχαηλίδη

22 Ιουλίου 2026

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΣ;

ΠΟΙΑ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ.

Του Γιώργου Τασιόπουλου