Γερομοριάς

30 Μαΐου 2026

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάθισε να τον φάνε, αυτό ήταν το λάθος του. Θα μπορούσε να είχε πάει στην Ιταλία…!

Χρήστος Βακαλόπουλος. «Η γραμμή του ορίζοντος» (Εστία, 1991)

Όλα έγιναν πάρα πολύ γρήγορα. Η Έρση ήρθε ένα απόγευμα και σου είπε ότι είμαστε πίσω, έχουμε μείνει πολύ πίσω. Ο γνωστός κόσμος προχωρούμε ακάθεκτος, δεν προλαβαίναμε με τίποτα, είμαστε καταδικασμένοι. Είχαμε μείνει πολύ πίσω γιατί ο Γεμιστός πήγε στην Ιταλία και τους έψησε για τον Πλάτωνα. Από τη στιγμή που ο Γεμιστός πήγε στην Ιταλία μείναμε πάρα πολύ πίσω. Όσοι έμειναν εδώ δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις, κάθισαν εδώ, αυτό ήταν το λάθος τους.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κάθισε να τον φάνε, αυτό ήταν το λάθος του. Θα μπορούσε να είχε πάει στην Ιταλία και να τους λέει για τον Πλάτωνα, θα είχε προλάβει τις εξελίξεις.
Κάθισε να τον φάνε, τι δουλειά είχε με τα στίφη των αγρίων, ήταν μορφωμένο παιδί από το Μυστρά και θα μπορούσε άνετα να γίνει καθηγητής στην Ιταλία, να τους λέει για τον Πλάτωνα. Κάθισε να τον σφάξουν κι έτσι μείναμε πίσω, πάρα πολύ πίσω. Έπρεπε να φύγουμε όλοι, μείναμε απελπτιστικά πίσω, μείναμε εδώ, είμαστε εδώ πίσω. Έπρεπε να φύγουμε όλοι να πάμε στην Ιταλία, να γίνουμε καθηγητές. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, κάτι θα είχαμε να διδάξουμε. Θα παίρναμε το πρωϊνό μας, θα διαβάζαμε τρείς σελίδες Πλάτωνα, θα παίρναμε το ελαφρύ μεσημεριανό μας. Θα μας άκουγαν με ανοιχτό το στόμα, θα είμασταν πολύ μπροστά. Μείναμε πίσω και δεν γίνεται τίποτα, ο Γοδεφρείδος Βιλλαρδουίνος διάβασε τρείς σελίδες Πλάτωνα και τώρα έχει νοικιάσει όλα τα δωμάτια. Από τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο δεν έμεινε τίποτα ενώ θα μπορούσε να έχει γράψει σαράντα βιβλία, ήταν μορφωμένο παιδί από το Μυστρά. Η στέψη του έγινε εκεί, ήταν η πιο μελαγχολική στέψη αυτοκράτορα που έγινε ποτέ, όλοι ήξεραν. Κάθισαν να σφαγιασθούν κι έτσι μείναμε πίσω.

Βασίλης Λύκος: "Δήμοι Α.Ρ. και Δήμαρχοι μονάρχες: Ο Νέος Κώδικας ΟΤΑ που φιμώνει τη Δημοκρατία"

Ο Δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος Περιφερειακός σύμβουλος, Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος μιλάει στον 98.4 για το πως και θεσμικά οι Δήμοι γίνονται Α.Ε. και οι Δήμαρχοι σε μονάρχες μίας τοπικής αυτοδιοίκησης πλήρως ενσωματωμένης σε λειτουργίες της κεντρικής εξουσίας και όχι των τοπικών κοινωνιών.

Όπως λέει, ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης παρουσιάζεται ως «μεταρρύθμιση». Στην πραγματικότητα, όμως, κινδυνεύει να εξελιχθεί σε ένα θεσμικό εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, περιορισμού της αντιπολίτευσης και αποδυνάμωσης της δημοκρατικής εκπροσώπησης.
Σήμερα, ένας δήμαρχος μπορεί να εκλέγεται με ποσοστό γύρω στο 43% και να αποκτά τεχνητά 60% έως 65% των εδρών στο δημοτικό συμβούλιο. Δηλαδή, λιγότεροι από τους μισούς πολίτες μπορούν να δώσουν σχεδόν απόλυτη διοικητική κυριαρχία. Και τώρα, με την κατάργηση του δεύτερου γύρου, αφαιρείται ακόμη ένα φίλτρο κοινωνικής νομιμοποίησης και συναινέσεων.

Πηγή: Αναγνωστικό ΣΤ’ Δημοιτκού 1975

Φώτης Κόντογλου

Τον καιρό που δούλευα στον Μυστρά, τύχαινε πολλές φορές να βρεθώ μοναχός μέσα στην Περίβλεπτο.

Τ’ απόγεμα η εκκλησία σκοτείνιαζε κι αγρίευε. Από πάνου από την σκαλωσιά άκουγα πατήματα. «Κανένα φάντασμα θα περπατά», συλλογιζόμουνα, και γύριζα το κεφάλι μου πάντα κατά το μέρος που στεκόντανε ζωγραφισμένοι οι στρατιώτες και οι πολεμάρχοι. Στεκόντανε στη σειρά ένα γύρο, λίγο ψηλότερα από το χώμα, οι περισσότεροι με βγαλμένα μάτια, τρυπημένοι στο στήθος, πολλοί απ αὐτοὺς κομματιασμένοι από τις σπαθιές. Σε πολλά κεφάλια είχε απομείνει γερό ένα μάτι μοναχά, μα κείνο το μάτι έβλεπε σαν δέκα ζωντανά.

Μνήσθητί μου, Κύριε! Χρόνια πέρασα μέσα σε κείνη την εκκλησιά, και μ όλα τούτα ανατρίχιαζα, σύγκρυο με διαπερνούσε. Κείνοι οι χορταριασμένοι τοίχοι ήτανε ζωντανοί, καρδιές χτυπούσανε, νεύρα τανυζόντανε, σπαθιά, σαργίτες, ταρκάσια, σκουτάρια τρίζανε απάνω στα κορμιά. «Και ιδού, σεισμός και προσήγαγε τα οστά, εκάτερον προς την αρμονίαν αυτού. Και είδον· και ιδού επ αὐτὰ νεύρα και σάρκες εφύοντο, και ανέβαινεν επ αὐτὰ δέρμα επάνω. Και εισήλθεν εις αυτά το πνεύμα και έζησαν και έστησαν επί των ποδών αυτών, συναγωγή πολλή σφόδρα».

Ετούτοι είναι οι τελευταίοι στρατιώτες του Παλαιολόγου, τότε που ήρτανε και πιάσανε για μετερίζι της απελιπισίας το φημισμένο βουνό του Ταϋγέτου, σιμά στην αρχαία Σπάρτη. Ανεμοδαρμένο απάνου στον βράχο, μαραζωμένο, τα μάτια τους μελανιασμένα και λαμπερά από την θέρμη, από την αγρύπνια και την αγωνία. Ανατολίτες, στρατολογημένοι από τα μέρη της Σηλύβριας, της Μαύρης Θάλασσας, την Αγχίαλο, την Καβάρνα, κι άλλοι ντόπιοι απ τὸν Δρόγγο των Σκορτών, το Σάλαβρο, το Βοίτουλο, τη Μάνη, τη Γρεμπενή, τον Αϊτό κ.α., αίματα παλιά. Δεν είναι στρατιώτες βαριοί, με κορμιά δυνατά. Τα χέρια τους και τα ποδάρια τους είναι κοκκαλιασμένα, τα κορμιά λιγνά, περπατάνε ελαφρά σαν φαντάσματα, πολεμιστές ενός βασιλείου που δεν είναι τούτου του κόσμου. «Θεία παρεμβολή, θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου». Σαν τον αφέντη τους τον Κωνσταντίνο, ξέρουνε το κακό το ριζικό τους.

Βιντεο αφιέρωμα στην Άλωση της Πόλης το 1453

Κλικ ΕΔΩ ή στην εικόνα...

Πρώτη Δημοσίευση 29.05.2022
Στις 6 Απριλίου 1453, σχεδόν έναν μήνα πριν την Άλωση της Πόλης, ο οθωμανικός στρατός πλησίασε στα τείχη της Κωνσταντινούπολης, και έλαβε θέσεις σε απόσταση όχι μεγαλύτερη των 1.200 μέτρων από αυτά. Πριν την έναρξη των επιθέσεων ο σουλτάνος Μωάμεθ Β’, όπως αναφέρει ο τουρκόφιλος Κριτόβουλος ο Ίμβριος, ζήτησε από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο ΙΑ’ Παλαιολόγο να του παραδώσει την Πόλη, αλλά έλαβε την πρώτη αρνητική απάντηση.
Κατόπιν τούτου διέταξε την πλήρη περίσχεση της Πόλεως. Ο Αλβανός εξωμότης Ζαγανός πασάς ανέλαβε την διοίκηση των στρατευμάτων στο Πέραν και κατασκεύασε μάλιστα μια γέφυρα ενώνοντας τις ακτές του Βοσπόρου. Τον βόρειο τομέα, από τις ακτές του Κερατίου έως την πύλη του Χαρισίου ανέλαβε ο Καρατζά πασάς. Στο κέντρο τάχθηκε ο Μωάμεθ, μαζί με τους 15.000 επίλεκτους γενιτσάρους και σπαχήδες φρουρούς του και στα δεξιά του ο Χαλίλ πασάς.
Το μέτωπο δε από την κοιλάδα του ποταμού Λύκου έως και την Χρυσή Πύλη ανέλαβε ο διοικητής των ασιατικών στρατευμάτων Ισαάκ πασάς, μαζί με τον ομοιόβαθμο του της Ευρώπης Μαχμούτ. Με αυτή τη διάταξη οι Τούρκοι πλησίασαν ακόμα περισσότερο τα τείχη. Ο Μωάμεθ έστησε την πολυτελή σκηνή του σε απόσταση 350 μέτρων από την τάφρο. Το Θεοδοσιανό τείχος της Πόλης διέθετε τρεις οχυρωματικούς περιβόλους. Ο δεύτερος, το μεσοτείχιο, ήταν ο περίβολος που επάνδρωσαν οι αμυνόμενοι. Το μήκος των χερσαίων τειχών έφτανε τα 6.808 μέτρα.
Έχοντας ολοκληρώσει την περίσχεση της Πόλεως, ο Μωάμεθ, διέταξε το πυροβολικό του να ανοίξει πυρ κατά των τειχών. Επί 12 συνεχείς ημέρας τα πυροβόλα των Οθωμανών δεν έπαυσαν να βομβαρδίζουν τα αρχαία τείχη της Πόλεως, προκαλώντας τους μεγάλες ζημιές. Ο Δούκας μάλιστα αναφέρει ότι ένας Ούγγρος δίδαξε στον οθωμανικό στρατό τον απαραίτητο κανονισμό βολής. Χάρη στις συμβουλές του κατόρθωσαν οι Οθωμανοί πυροβολητές να γκρεμίσουν έναν πύργο και το τείχος πλάι από αυτόν. Μάταια ο πολιορκημένοι προσπαθούσαν να ελαχιστοποιήσουν τα καταστρεπτικά αποτελέσματα των βολών, κρεμώντας σάκους γεμισμένους με μαλλί από τα τείχη.

Η “βομβάρδα του Ουρβανού”

Ιδιαιτέρως καταστροφικά ήταν τα αποτελέσματα των βολών της “βομβάρδας του Ουρβανού”. Ευτυχώς το τεράστιο εκείνο πυροβόλο ανατινάχθηκε, από υπερβολική γόμωση πυρίτιδας, ύστερα από μερικές βολές, σκοτώνοντας όλους τους υπηρέτες του. Επισκευάσθηκε όμως και κατόπιν έβαλε επτά βολές κάθε μέρα. Βλέποντας τη βλάβη του τείχους ο Μωάμεθ αποπειράθηκε, στις 18 Απριλίου, μια πρώτη έφοδο εναντίον της.

Η συνέχεια εδώ:
“Έφοδος-έφοδος” – Η πολιορκία της Πόλης από τον Μωάμεθ

Ἔχασε μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶν τὴν μάναν… Θρῆνος γιὰ τὴν Ἄλωση

Πρώτη Δημοσίευση 29.05.2025

Ένα χαρακτηριστικό ποίημα-θρήνος από το β’ μισό του 15ου αιώνα, του Ἐμμανουὴλ Γεωργηλὰ Λιμενίτη από την Ρόδο, σχετικά με την οικτρή μοίρα των Ελλήνων κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, εκείνη την μαύρη Τρίτη 29 Μαΐου 1453.

Chrysoloras (Alyunan00) – X

Για το σημερινό Έλληνα, η γλώσσα του ποιήματος μοιάζει σα να λαλήθηκε εχθές…

“Ἐκείν’ ἡ μέρα σκοτεινή, ἀστραποκαημένη,
τῆς Tρίτης τῆς ἀσβολερῆς, τῆς μαυρογελασμένης,
τῆς θεοκαρβουνίκαυστης, πουμπαρδοχαλασμένης,
ἔχασε μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶν τὴν μάναν,
καὶ τῶν κυρούδων τὰ παιδιὰ ὑπᾶν ἀσβολωμένα,
δεμένα ἀπὸ τὸν σφόνδυλα, ὅλ᾿ ἁλυσοδεμένα,
δεμένα ἀπὸ τὸν τράχηλον καὶ τὸ οὐαὶ φωνάζουν,
μὲ τὴν τρομάραν τὴν πολλήν, μὲ θρηνισμὸν καρδίας,
τρέμουν ὡς φυλλοκάλαμον ἐξετραχηλισμένα,
γυμνά, χωρὶς πουκάμισον, ἐξάγκωνα δεμένα·
βλέπουν ἐμπρὸς καὶ πίσω των, μὴ νὰ δοῦν τοὺς γονεῖς των,
καὶ βλέπουν τοὺς πατέρας των ἐξάγκωνα δεμένους·
ὁ κύρης βλέπει τὸ παιδὶν καὶ τὸ παιδὶ τὸν κύρην,
ἄφωνοι δίχως ὁμιλιὰν διαβαίνουν τὸ μαγκούριν.
Oἱ μάνες οἱ ταλαίπωρες ὑπᾶν ξεγυμνωμένες,
τῆς Πόλης οἱ πολίτισσες ἐξανασκεπασμένες,
πλούσιες, πτωχὲς ἀνάκατα, μὲ τὸ σκοινὶ δεμένες,
τῆς Πόλης οἱ εὐγενικὲς οἱ ἀστραποκαημένες·
ὁ ἀδελφὸς τὸν ἀδελφὸν βλέπει σιδηρωμένον,
θωροῦν καὶ τὸν πατέρα των μὲ ἅλυσον δεμένον,
καὶ δύο ἀδελφάδες εὔμορφες, πολλὰ ὡραιωμένες,

Του Δρ. Απόστολου Ε. Παπαφωτίου* (31.05.2025)

Βρισκόμαστε στις τελευταίες στιγμές της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453. Η μεγάλη και λαμπρή αυτή Αυτοκρατορία έχει συρρικνωθεί στην Κωνσταντινούπολη πόλη – κράτος και έχει περιορισθεί σε λίγες περιοχές της Θράκης γύρω από την Πόλη και σε ένα μεγάλο τμήμα της Πελοποννήσου.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος είναι ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο τελευταίος Αυτοκράτορας των Ελλήνων. Εδώ και δύο χρόνια αρχηγός των Τούρκων είναι ο Μωάμεθ ο Β’, ένας νέος ηλικίας 21 ετών. Όνειρο της ζωής του η κατάληψη της Κωνσταντινουπόλεως, η εξάπλωση και η επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτή την εποχή η Κωνσταντινούπολη, η βασιλεύουσα της Ευρώπης, με δύο πανεπιστήμια το 1204, είχε καταντήσει στο μεγαλύτερο μέρος της, ένας ακατοίκητος σωρός ενδόξων ερειπίων. Αυτή την Πόλη παρά την ηρωική αντίσταση των αγωνιστών κατοίκων, με τον ένδοξο και “μονώτατο” Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, εκπόρθησε ο Μωάμεθ την Τρίτη – αποφράς ημέρα – 29 Μαΐου 1453.

Οι περιγραφές των τεσσάρων βυζαντινών ιστορικών των Δούκα, Φραντζή ή (Σ)φραντζή, Κριτόβουλου & Χαλκοκονδύλη, αποτελούν ουσιαστικές πηγές για τη μελέτη της Αλώσεως, του ξεθεμελιώματος ανθρώπων και κτηρίων, του μένους και οργής των κατακτητών, αλλά και των γεγονότων πριν και μετά από αυτή.

Αρβελέρ: Η ιστορική συνέχεια και το σήμερα

Έπεσε το 1453. Αλλά τελείωσε;

Η αείμνηστη Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ, μία από τις σημαντικότερες βυζαντινολόγους παγκοσμίως, απαντά στο ερώτημα που διχάζει ιστορικούς και πολίτες εδώ και αιώνες: Τι κληροδότησε το Βυζάντιο στον σύγχρονο κόσμο — και γιατί η ιστορική του συνέχεια εξακολουθεί να συζητείται σήμερα;

Μια από τις πιο ουσιαστικές αναλύσεις για το Βυζάντιο που έχουν καταγραφεί στα ελληνικά.

📌 Βίντεο αφιερωμένο στην επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, 29 Μαΐου 1453.

───────────────────────
🎙 Ομιλήτρια: Ελένη Γλυκατζή-Αρβελέρ
Βυζαντινολόγος, πρώην Πρύτανης Σορβόννης, επίτιμη Πρόεδρος Πανεπιστημίου Παρισίων

📌 ΚΕΦΑΛΑΙΑ

00:00 – Η έννοια της ιστορικής συνέχειας
05:51 – Τι κράτησε το Βυζάντιο από την αρχαιότητα

Βασίλης Λαμπόγλου (30.05.2025)

Σαν σε φέρουν τα ζάλα σου στα ανατολικότερα τηs επαρχίαs Σφακίων και σε υψόμετρο 750 μέτρων στο ανυπότακτο και μαρτυρικό χωριό Καλλικράτηs, στην είσοδο του χωριού ανταμωνεις μια μαρμάρινη πλάκα που μαρτυρεί την ονομασία του χωριού(φωτό 1).

Από αυτό το χωριό (που έφερε το όνομα πολύ πριν) ο Μανούσος Καλλικράτης αρχηγός σώματος 1500 εθελοντών τον Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης.

Ενα ολιγοσέλιδο χειρόγραφο του 1460-Κώδικαs τηs μονήs Αγκάθου- βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου Αγίου Όρους και συντάχθηκε με βάση τις διηγήσεις ενός εκ των διασωθέντων Κρητικών, του Πέτρου Κάρχα ή Γραμματικό μας αποκαλύπτει(αποσπάσματα, φωτό 3).

Σύμφωνα, λοιπόν, με το χειρόγραφο αυτό, το τελευταίο δεκαήμερο του Μάρτη του 1453 χίλιοι πεντακόσιοι Κρήτες εθελοντές ξεκίνησαν με πέντε καράβια με σκοπό την ενίσχυση της άμυνας της Κωνσταντινούπολης.

Αρχηγός τους ήταν ο 80χρονοs Δρογγαριοs Μανούσος Καλλικράτης από τα Σφακιά, ιδιοκτήτης των τριών καραβιών και καπετάνιος του ενός.

Στα άλλα δύο καράβια του καπετάνιοι ήταν ο Γρηγόρης Βατσιανός Μανάκης από τ' Ασκύφου Σφακίων και ο Πέτρος Κάρχας από την Κυδωνία, γνωστός και με το παρανόμι Γραμματικός.

Το τέταρτο καράβι ανήκε στον Ανδρέα Μακρή από το Ρέθυμνο και είχε κυβερνήτη τον ίδιο και στο πέμπτο, ιδιοκτησίας του καπετάν Νικόλα του Στειακού, τη διοίκηση ανέλαβε ο Παυλής Καματερός από την Κίσσαμο.

Όταν έφτασαν οι Κρήτες στα Δαρδανέλια βομβαρδίστηκαν από τους Τούρκους με ελάχιστες απώλειες, ενώ σε επόμενη ναυμαχία πλέον των 10 ωρών πνίγηκαν χίλιοι Τούρκοι ( 12 γιουρούσια )ενώ και οι Κρητικοί έχασαν 600 άνδρες.

Αποβιβαζόμενοι στην Πόλη (τέλη Μαρτίου) επάνδρωσαν 3 πύργους (του Λέοντος, την Ωραία Πύλη και του Αλεξίου στο τείχος του Λεοντιου) , από τους 112 που υπήρχαν συνολικά στα προστατευτικά τείχη της.

Και ενώ όλη η Πόλη είχε αλωθεί,οι Κρήτες του 80χρονου Καλλικράτη αρνόντουσαν να παραδοθούν ευρισκόμενοι στουs τρεις πύργους τηs είσοδου του Κερατίου παρά τις αλλεπάλληλες προσπάθειές των Οθωμανών που δεν κατόρθωναν να εκπορθήσουν τους πύργους .

Οι ανώτεροι αξιωματικοί του σουλτάνου, εντυπωσιασμένοι από την παλικαριά των τελευταίων ζωντανών υπερασπιστών της Πόλης, έστειλαν 2 πασάδεs με λευκή σημαία, προτεινονταs παράδοση υπό τους δικούς τους όρους.

Εκείνοι δέχτηκαν να παραδοθούν υπό τον όρο να τους επιτραπεί να φύγουν χωρίς να πειραχτούν, με όλα τους τα υπάρχοντα και άρματα και με τιμή.

Οι ηγέτες των Οθωμανών, που εκτίμησαν τη γενναιότητα και που βεβαίως το μόνο που τουs ένοιαζε ήταν το ''πλιάτσικο'' διαρκείας, δέχτηκαν τουs όρουs αποχώρησης.

Οι Κρήτες, συντεταγμένοι και με την υπερηφάνεια εκείνου που δεν ηττήθηκε από υπέρτερους εχθρούς, μπήκαν στα δύο πλοία τους που ήταν αγκυροβολημένα κοντά στα κάστρα και αναχώρησαν για τη Μεγαλόνησο . Στα ταξίδι της επιστροφής ένα απο καράβια ναυάγησε στο Αγιο όρος εξ' ου και η ύπαρξη του χειρόγραφου.

Όταν τελικά το πλοίο των 170 ηρώων Κρητικών φθάνει στη Σούδα και μεταφέρει τα θλιβερά νέα της Άλωσης πέφτει μεγάλο πένθος σε όλη την Κρήτη.

"Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος ο αυτοκράτωρ των Ελληνορωμαίων εξέρχεται άτρομος εις την μάχην το 1453 Μαΐου 29", Θεόφιλος*

Γιώργος Τασιόπουλος

✔️“Ἐκείν’ ἡ μέρα σκοτεινή, ἀστραποκαημένη,

τῆς Tρίτης τῆς ἀσβολερῆς, τῆς μαυρογελασμένης,

...ἔχασε μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶν τὴν μάναν,

καὶ τῶν κυρούδων τὰ παιδιὰ ὑπᾶν ἀσβολωμένα,

δεμένα ἀπὸ τὸν σφόνδυλα,

ὅλ᾿ ἁλυσοδεμένα,

δεμένα ἀπὸ τὸν τράχηλον καὶ τὸ οὐαὶ φωνάζουν,

μὲ τὴν τρομάραν τὴν πολλήν,

μὲ θρηνισμὸν καρδίας,

τρέμουν ὡς φυλλοκάλαμον ἐξετραχηλισμένα,

γυμνά, χωρὶς πουκάμισον, ἐξάγκωνα δεμένα·

βλέπουν ἐμπρὸς καὶ πίσω των,

μὴ νὰ δοῦν τοὺς γονεῖς των,

καὶ βλέπουν τοὺς πατέρας των ἐξάγκωνα δεμένους·

ὁ κύρης βλέπει τὸ παιδὶν καὶ τὸ παιδὶ τὸν κύρην,

ἄφωνοι δίχως ὁμιλιὰν διαβαίνουν τὸ μαγκούριν.

Oἱ μάνες οἱ ταλαίπωρες ὑπᾶν ξεγυμνωμένες,

τῆς Πόλης οἱ πολίτισσες ἐξανασκεπασμένες,

πλούσιες, πτωχὲς ἀνάκατα, μὲ τὸ σκοινὶ δεμένες,

τῆς Πόλης οἱ εὐγενικὲς οἱ ἀστραποκαημένες·

ὁ ἀδελφὸς τὸν ἀδελφὸν βλέπει σιδηρωμένον,

θωροῦν καὶ τὸν πατέρα των μὲ ἅλυσον δεμένον,

καὶ δύο ἀδελφάδες εὔμορφες,

πολλὰ ὡραιωμένες,

ἐντροπιασμένα ἐπάγαιναν μὲ τὸ σκοινὶν δεμένες.

Ἐστράφησαν ὀπίσω τες, βλέπουν τοὺς ἀδελφούς των ὁμάδιν μὲ τὸν κύρην των νὰ κλαίγουν,

νὰ θρηνοῦνται.

Tὸ δάκρυον τὸ ἀστάλακτον,

ὁ βοϊσμὸς κλαμάτου,

ἐφαίνετο ἐβύθιζεν ἡ σφαίρωσις τοῦ Kρόνου,

νὰ κλαίει μάνα τὸ παιδὶ καὶ τὸ παιδὶ τὴν μάναν,

τὰ κλάματα νὰ λούνουνται ὁ φίλος μὲ τὸν φίλον,

ὁ σύντεκνος τὴν σύντεκνον,

ὁ γείτων πάλιν γείτων,

νὰ κλαίουν, νὰ θρηνίζονται,

νὰ μεγαλοφωνάζουν,

ἐκ τὴν μεγάλην συμφορὰν πικρᾶς αἰχμαλωσίας.”

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Η Πόλις εάλω – Η τελευταία ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου (29/05/2023)

ΒΕΝΕΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς σήμανε το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία τις παραμονές της Άλωσης ήταν περιορισμένη, κυρίως, στην περιοχή γύρω από την Κωνσταντινούπολη και σε ορισμένες περιοχές, όπως το Δεσποτάτο του Μυστρά. Οι θρησκευτικές έριδες, οι εμφύλιες διαμάχες, η φαύλη διοίκηση, η εξουθενωτική φορολογία, οι σταυροφορίες, η επικράτηση του φεουδαρχισμού και η εμφάνιση πολλών και επικίνδυνων εχθρών στα σύνορά της είχαν καταστήσει την πάλαι ποτέ Αυτοκρατορία ένα “φάντασμα” του ένδοξου παρελθόντος της, που μόνο κατ’ όνομα υπήρχε.

Παραθέτουμε, ένεκα της επετείου της Άλωσης, την τελευταία δραματική ομιλία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, τη νύχτα της 28ης Μαΐου 1453, λίγες ώρες πριν την τελευταία απέλπιδα μάχη που σήμανε το τέλος της αυτοκρατορίας, σύμφωνα με το Χρονικό της Άλωσης του Φραντζή. Ελπίζουμε οι τωρινοί “διαχειριστές” της εξουσίας να αντλήσουν τα απαραίτητα διδάγματα, γιατί ο εχθρός είναι προ των πυλών:

«Όλοι εσείς, ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί και γενναιότατοι στρατιώτες κι όλος ο πιστός και ακριβός λαός μου, ξέρετε καλά πως έφτασε η ώρα που ο εχθρός της πίστης μας σκοπεύει να μας πιέσει πιο δυνατά από πριν, με κάθε πολεμικό τέχνασμα και μηχάνημά του, και θα μας κάμει πόλεμο τρανό με συμπλοκή μεγάλη και σύρραξη από στεριά και θάλασσα με όλα του τα δυνατά, για να χύσει, αν μπορέσει, το φαρμάκι του σα φίδι και να μας καταπιεί σαν ανήμερο λιοντάρι. γι’ αυτό σας λέω και σας παρακινώ να σταθείτε αντρείοι και με γενναία ψυχή, όπως κάνατε πάντα σας ως τώρα ενάντια στους εχθρούς της πίστης μας. Σ’ εσάς εμπιστεύομαι την περίλαμπρη και ξακουσμένη τούτη πόλη και πατρίδα μας και βασιλεύουσα των πόλεων.

Riccardo Paccosi - 27 Μαΐου 2026

Πηγή: Ρικάρντο Πακόζι

Εδώ και αρκετό καιρό, διαβάζοντας διάφορες συνεισφορές, έχω την έντονη αίσθηση ότι κάτι αναδύεται, ή ακόμα καλύτερα, βλασταίνει: ακριβώς, διαισθάνομαι την αυγή αυτού που πάντα έλειπε από την αντισυστημική αντιπολίτευση: την ισχυρή και, πάνω απ' όλα, κοινή σκέψη.

Αυτή η σκέψη, κάθε άλλο παρά συστηματική είναι, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα, αλλά το θέμα είναι ότι μπορούμε να διακρίνουμε κατηγορίες, έννοιες και όρους που επαναλαμβάνονται από άτομο σε άτομο, πτυχές μιας γενικής κοσμοθεωρίας που αποσαφηνίζονται και διευκρινίζονται.

Όταν

η κρίση του χάσματος δεξιάς-αριστεράς άρχισε να αναδύεται μεταξύ 2007 και 2008, η αντιπολίτευση πήρε τη μορφή ενός κινήματος που υποστήριζε την ιδέα ότι δεν υπήρχε ανάγκη για σκέψη: στον απόηχο του φιλοσοφικού ρεύματος του Νέου Ρεαλισμού, ο πρώτος λαϊκισμός που οργανώθηκε στην Ιταλία από την Casaleggio Associati υπονοούσε ότι ο κόσμος χρειαζόταν μόνο τεχνικο-πραγματιστικές, ουδέτερα αποτελεσματικές λύσεις
.
Στη συνέχεια, όταν χτύπησε η κρίση νομιμότητας του Ευρωφεντεραλισμού το 2011-2013, άρχισαν να αναδύονται μικρές ομάδες υπέρμαχων της κυριαρχίας. Παρά την έντονη σκέψη τους, δεν κατάφεραν ποτέ να ξεπεράσουν έναν ρόλο πρωτοπορίας επειδή ήταν πολιτισμικά απρόθυμοι ή υλικά ανεπαρκώς εξοπλισμένοι για κοινωνική εργασία στις τοπικές κοινότητες.

Του Γιώργου Παπασίμου

Η φετινή επέτειος της γενοκτονίας του ποντιακού Ελληνισμού στις αρχές του 20ου αιώνα από τον τότε ηγέτη του τουρκικού εθνικισμού Μουσταφά Κεμάλ, συνεχιστή του έργου του ακροδεξιού κινήματος των Νεότουρκων, εκατόν επτά χρόνια μετά, συμπίπτει με μια ιδιαίτερα επικίνδυνη συγκυρία.

Πρόκειται για την προαναγγελθείσα κατάθεση νόμου στην τουρκική βουλή και την “νομιμοποίηση” του πειρατικού τουρκικού δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας”, που αποτελεί μία νέα υπολογισμένη κίνηση της Άγκυρας, με στόχο την υφαρπαγή τεράστιων θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο, οι οποίες βάσει των ισχυόντων κανόνων του δικαίου της θάλασσας ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αποτελεί τη συνέχεια του casus belli του 1995 και του παράνομου, με “βιασμού” της γεωγραφίας, Τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.

Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη (), με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο, που είναι η “φινλανδοποίηση” της Ελλάδας.

Έχουμε δηλαδή στην περίπτωση αυτή την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου κύκλου του επιθετικού παντουρκισμού, ως ακλόνητο δόγμα του βαθέως τουρκικού κράτους, που αποτελεί τον πυρήνα των εκάστοτε εκφάνσεων, ανάλογα με τις ιστορικές συγκυρίες για τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Παντουρκισμός και εξτρεμιστικός τουρκικός αναθεωρητισμός, που θεμελιώθηκε στο πλαίσιο αιματηρών γενοκτονιών του επιμέρους χριστιανικού στοιχείου, που προϋπήρχε επί αιώνες στη Μικρά Ασία (Αρμένιοι, ποντιακός Ελληνισμός, Μικρασιατικός Ελληνισμός, Ασσύριοι κλπ.).

•Η λέξη "Επέκταση" που χρησιμοποίησε η Βουλή των Ελλήνων το 1995, έδωσε στην Άγκυρα το πρόσχημα για το Casus Belli, ενώ έπρεπε να χρησιμοποιηθούν οι όροι "καθορισμός" και "θέσπιση".

•Η εμμονή στο επίρρημα "Νοτίως της Κρήτης" αντί του ονόματος "ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ", αποτελεί γεωφασισμό που σκοπεύει να εξαφανίσει την ύπαρξη της ελληνικής θάλασσας.

•Η Ελλάδα επιδεικνύει εγκληματική αδράνεια, αρνούμενη να Καθορίσει τα 12 μίλια και να ανακηρύξει ΑΟΖ σε περιοχές όπου το Casus Belli δεν ισχύει.

•Διαγραφή της λέξης “Επέκταση” και αντικατάσταση με τις λέξεις: “καθορισμός” και “θέσπιση”, όπως λέει το Δίκαιο της θάλασσας {UNCLOS}.

Γράφουν οι Χ. Κηπουρός και Μ. Λουτσέτης

Η Ανατομία ενός εγκλήματος

Η ιστορική λεξιβλακεία είναι αμείλικτη: Στην Ολομέλεια της 1ης Ιουνίου 1995, η Βουλή των Ελλήνων, προσέφερε στο πιάτο, ως μάνα εξ ουρανού για την Άγκυρα, τη λέξη «Επέκταση». Μία εβδομάδα αργότερα, στις 8 Ιουνίου 1995, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψηφίζει το Casus Belli, το οποίο δημοσιεύεται στις 13 Ιουνίου (Φύλλο 22312), με την ίδια λέξη «Επέκταση». Παρά το γεγονός ότι η Αθήνα είχε 15 ημέρες για να απαλλαγεί από το ατόπημα, δημοσίευσε τελικά τον Νόμο 2321/1995 στις 23 Ιουνίου, σε πλήρη αντίθεση με τον κυριαρχικό «Καθορισμό» (establish) της UNCLOS, και με την ίδια τη στοιχειώδη Λογική.

Το Επίρρημα «ΝΟΤΙΩΣ»: Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη

Η εμμονή στο επίρρημα «Νοτίως της Κρήτης» αντί του ονόματος «ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ» είναι ο ορισμός του Γεωφασισμού. Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη της ελληνικής θάλασσας, επιβάλλοντας έναν Εθελοντικό Ακρωτηριασμό για να «παραμείνουν κάποιοι στα πράγματα».

Ο φασισμός της Αδράνειας

Του Κώστα Χατζηαντωνίου

ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΞΗΡΑΙΝΕΤΑΙ

ή πέφτει χτυπημένο από κεραυνό, υπάρχει κάτι χειρότερο. Το δέντρο που σαπίζει. Κόψετε ή κάψετε τον κορμό ενός δέντρου· αυτό μπορεί τελικά να ξαναφυτρώσει. Αν όμως οι ρίζες, που αντιπροσωπεύουν το βιολογικό θεμέλιο ενός λαού και της επικράτειάς του, σαπίσουν (αφού η γη στην οποία φύονται μολύνθηκε ανεπανόρθωτα), τότε όλα τελείωσαν.

Σήμερα, είναι εμφανής πια, η κυριαρχία του υποκόσμου σε κάθε πεδίο της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ζωής του τόπου. Τα σημάδια καθημερινά, σε κάθε πτυχή του βίου. Πλάι σε αυτούς που επιτελούν το έργο δολοφονικών ξυλοκόπων, οι δήθεν υπεράνω, που θέλουν να «διατηρήσουν» τον πολιτισμό του πατρικού δέντρου ως μνημείο του παρελθόντος, σαν σε φορμαλδεΰδη, για τους «ουδέτερους» μελετητές. Στο μεταξύ οι ρίζες όλο και σαπίζουν, ο κορμός όλο και ξηραίνεται.

Ας το πούμε χωρίς περιστροφές. Αυτός ο αιώνας θα είναι ένας αιώνας είτε αναγέννησης είτε ή εξαφάνισης αυτής της χώρας μέσω της μετατροπής της σε ένα στείρο, κοσμοπολίτικο πάρκο ψυχαγωγίας, ενώ τριγύρω, άλλοι λαοί θα διατηρήσουν την ταυτότητά τους και θα αναπτύξουν τη δύναμή τους. Η Ελλάδα απειλείται σήμερα από δύο ιούς: αυτόν της αυτο-λησμοσύνης, της εσωτερικής ξηρασίας και αυτόν του υπερβολικού «ανοίγματος στον άλλον».

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-26 Μαΐου 2026

Οταν οι ηγέτιδες δυνάμεις παρακμάζουν οι ηγεσίες των αντιδρούν σπασμωδικά. Προωθούν φαινομενικώς τολμηρές στρατιωτικές επεμβάσεις, ελπίζοντας ότι θα επανακτήσουν με μια αποφασιστική νίκη το μεγαλείο που γλιστράει μέσα από τα χέρια τους. Αντί όμως να οδηγήσουν σε μια λυτρωτική νίκη, αυτές οι επεμβάσεις επιταχύνουν την παρακμή και την αποδυνάμωση των ηγετικών κρατών. Ο πόλεμος κατά του Ιράν που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ φαίνεται να τις εξωθεί σε μια ήττα ανάλογη με αυτήν που υπέστη η Μ. Βρετανία στο Σουέζ το 1956.

Η Μ. Βρετανία είχε εξέλθει από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο αποδυναμωμένη και αναζητούσε μια ευκαιρία για να συγκρατήσει την πτώση της. Τον Ιούλιο του 1956 ο χαρισματικός ηγέτης της Αιγύπτου, ο Νάσερ, εθνικοποίησε την διώρυγα του Σουέζ, τερματίζοντας τον αποικιοκρατικού χαρακτήρα έλεγχο της Βρετανίας σε αυτό το πέρασμα και ηλεκτρίζοντας τις αραβικές μάζες. Μετά τις επανειλημμένες και αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Νάσερ, η Βρετανία ενορχήστρωσε μια εισβολή στην Αίγυπτο συνεπικουρούμενη από το Ισραήλ και την Γαλλία. Ο Νάσερ απάντησε απειλώντας να μπλοκάρει την δίοδο από την διώρυγα του Σουέζ όλων των πλοίων και κυρίως αυτών που μετέφεραν καύσιμα από τον Περσικό Κόλπο. Η κρίση τερματίσθηκε γρήγορα με την αποφασιστική παρέμβαση των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Οι ψαλιδισμένες ήδη ηγετικές βλέψεις της Βρετανίας εξατμίσθηκαν και η χώρα αυτή περιήλθε σε καθεστώς μεσαίου βεληνεκούς δύναμης.

Τι φοβούνται πραγματικά οι Ηνωμένες Πολιτείες αυτή τη στιγμή;

Δεν είναι οι πύραυλοι ή τα αεροπλανοφόρα.

Είναι τα 12 ατού που η Κίνα απορρίπτει σιωπηλά. Σήμερα, θα αναλύσω ακριβώς πώς η Κίνα αποσυναρμολογεί την τεχνολογική κυριαρχία της Δύσης βήμα προς βήμα. Κάθε ένα από αυτά τα χαρτιά έχει αρκετό βάρος για να κρατήσει τη Δύση ξύπνια τη νύχτα.

1. Η Κίνα εγκατέλειψε το GPS. Το σύστημα πλοήγησης BeiDou προσφέρει πλέον ακρίβεια εκατοστού, με πάνω από 100 εκατομμύρια παγκόσμιους χρήστες. Ακόμα και οι μεγιστάνες του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής εγκαταλείπουν το GPS για το BeiDou. Μπορείτε να το πιστέψετε; Το πανόραμα μάτι της Αμερικής πάνω από τον κόσμο μόλις τυφλώθηκε.

2. Η Κίνα εγκατέλειψε την Boeing. Το C919 έχει ήδη συγκεντρώσει πάνω από 1.200 παραγγελίες, εξαφανίζοντας 80 δισεκατομμύρια δολάρια από την αξία της Boeing σε ένα μόνο χρόνο. Αυτό που κάποτε ήταν «καλύτερο να αγοράζεις παρά να κατασκευάζεις» έχει ανατραπεί - τώρα η αγορά κινεζικών αεροπλάνων μοιάζει με την πιο έξυπνη επιλογή. Η Boeing πιάστηκε εντελώς απροετοίμαστη.

3. Η Κίνα εγκατέλειψε τα αμερικανικά τσιπ. Οι μονάδες SSD της μνήμης Yangtze έχουν μειώσει τις διεθνείς τιμές στο μισό. Μετά την επιστροφή των τσιπ Kirin, η Qualcomm πανικοβλήθηκε και μείωσε τις τιμές κατά 30% εν μία νυκτί. Αυτό ακριβώς που κάποτε χρησιμοποιούσαν για να πνίξουν την Κίνα έχει γίνει το δικό της θανατηφόρο όπλο.

4. Η Κίνα εγκατέλειψε τα Windows. Η UnionTech UOS έχει ξεπεράσει τα 5 εκατομμύρια εγκαταστάσεις, με τα εθνικά υπουργεία και τις μεγάλες τράπεζες να αλλάζουν πλήρως. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Microsoft χάνει τον ύπνο του, αλλά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι' αυτό.

Δημήτρης Πατέλης: Έθνος, εθνικό ζήτημα και πατριδοκαπηλία

Μία ημέρα πριν αναχωρήσει για την Κένυα, όπου συνελήφθη και κρατήθηκε για τρεις ημέρες, ο καθηγητής Φιλοσοφίας της Επιστήμης Δημήτρης Πατέλης είχε βρεθεί στο στούντιο του militaire news , για μία συζήτηση περί έθνους, εθνικών ζητημάτων αλλά και πατριδοκαπηλίας…Μια νομίζουμε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Την επόμενη ημέρα ο κ. Πατέλης πέταξε για το Ναϊρόμπι.

Ο καθηγητής Δημήτρης Πατέλη συνελήφθη μαζί με 18 ακτιβιστές της Παγκόσμιας Αντιιμπεριαλιστικής Πλατφόρμας (WAP),από τις αρχές της Κένυας, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας κατά της γαλλικής νεοαποικιοκρατίας στο Ναϊρόμπι.

Ο Πάπας προειδοποιεί για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης σε μία εγκύκλιο 42.300 λέξεων. Το κείμενο σηματοδοτεί μια δυναμική παρέμβαση του προκαθήμενου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για την κατάχρηση της τεχνητής νοημοσύνης

Πηγή REUTERS/Guglielmo Mangiapane

ΟΠάπας Λέων ΙΔ΄ παρουσίασε σήμερα μία εγκύκλιο με το όραμά του και τις προειδοποιήσεις του για το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης, ζητώντας από τους ηγέτες διεθνώς να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από τις δυνητικά αποσταθεροποιητικές επιπτώσεις της ΑΙ.

Η τοποθέτηση του Ποντίφικα ήρθε με τη μορφή παπικής εγκυκλίου, δηλαδή ανοικτής επιστολής προς «όλους τους ανθρώπους με αγαθές προθέσεις». Στο εκτενές κείμενο (που ξεπερνά τις 42.300 λέξεις), περιγράφει την επιδίωξή του να διαφυλάξει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια σε μια εποχή όπου η τεχνολογία απειλεί να αντικαταστήσει τον άνθρωπο σε πλήθος επαγγελματικών και κοινωνικών ρόλων.

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ παρουσίασε την εγκύκλιο μαζί με τον Κρίστοφερ Ολά, συνιδρυτή της Anthropic, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης, σε μια συμβολική κίνηση διαλόγου ανάμεσα στον πνευματικό και τον τεχνολογικό κόσμο.

Πάπας Λέων: Οχι στα κηρύγματα με βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης

Τονίζοντας πως «η τεχνολογία δεν πρέπει να θεωρείται “αδιακρίτως” δύναμη εχθρική προς την ανθρωπότητα», υπογράμμισε πως «η επιδίωξη για μεγαλύτερα κέρδη δεν μπορεί να δικαιολογεί επιλογές που κοστίζουν συστηματικά θέσεις εργασίας».

Μεταξύ άλλων, ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ ζητά:

ρυθμιστικούς κανόνες για τις εταιρείες που ηγούνται της ανάπτυξης της ΑΙ,
προστασία και επανεκπαίδευση των εργαζομένων των οποίων οι θέσεις απειλούνται,
εκπαίδευση των μαθητών ώστε να ακονιστεί η κριτική τους σκέψη απέναντι στην τεχνολογία,
μέτρα προστασίας των παιδιών από βίαιο, σεξουαλικό ή και ψευδές περιεχόμενο που παράγεται από ΑΙ,

🇬🇷 Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ!

✔️Τη διάβασε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης συμβολικά την Καθαρά Δευτέρα, της 13ης Μαρτίου 2000, και θα είναι πάντα η έκφραση του αυθεντικά νέου στην αναζήτηση της πολιτικής πυξίδας, η πρόταση για την αληθινή, δημιουργική επιστροφή μας στην Ιστορία και τη σύγχρονη Οικουμένη.

✔️Ας την αναζητήσουμε για να την διαβάσουμε ώστε να μπορούμε να υπερβούμε τα πρόσωπα και τις πολιτικές που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση και ενώ ταυτίζονται με τη σημερινή ελληνική κοινωνική και εθνική παρακμιακή πραγματικότητα, αυτοπαρουσιάζονται σήμερα ως σωτήρες.

_____***_____

📎"...Η Δημοκρατικη Περιφερειακή Ένωση γεννιέται απο δυνάμεις που βγήκαν δικαιωμένες και μη ηττημένες από τον προηγούμενο ιστορικό κύκλο.

Δυνάμεις που έρχονται από διαφορετικές διαδρομές. Συναντώνται στη διαπίστωση της κατάργησης της σημασίας, των νοημάτων, του ρόλου της πολιτικής και την ιστορική ανάγκη υπέρβασης της σημερινής παρακμιακής πραγματικότητας.

📎Προσδοκά να διαμορφώσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό πεδίο όπου θα επανακαθορίζονται και θα βρουν νόημα, ταυτότητες, ρόλοι και σχέδια. Γιατί στα υπαρκτά πολιτικά σχήματα είναι κουτιά άδεια χωρίς περιεχόμενο, νόημα, αλήθεια, μνήμη.

📎Το δικό μας Κίνημα αποτελεί ένα χώρο διαμόρφωσης, επιμόρφωσης, ένα σχολείο, ένα μορφωτικό Κίνημα. Στις σημερινές συνθήκες κρίσεις στις δημοκρατίας είναι ένας δημοκρατικός αγωγός, πομπός ελεύθερης δημοκρατικής ενημέρωσης και πληροφόρησης.

📎Προσδοκά να διαμορφώσει ένα περιβάλλον δημοκρατίας, ώστε να αξιοποιηθούν όλες οι ενέργειες, οι δυνάμεις του έθνους. Να ενταχθούν σε ένα σχέδιο που έχει ανάγκη ο ελληνισμός στις σημερινές συνθήκες τις παγκοσμιοποίησης στο νέο αιώνα. Η απουσία Πολιτικής, Δημοκρατίας, ουδετεροποιεί, απομακρύνει, εξοντώνει πλούσιες μορφωτικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας που θέλουν να δημιουργήσουν και να προσφέρουν στο συλλογικό γίγνεσθαι.

📎Γεννιέται μέσα από ένα ρεύμα εθνικής αυτογνωσίας και αυτοσυνειδησίας που διαπερνά όλη την κοινωνία, ένα ευνουχισμένο και ακρωτηριασμένο πολιτισμικά λαό που αναζητά την ανάκτηση της ιστορικής και πολιτισμικής του ταυτότητας. Ανοίγει δρόμους αυτόχθονης παραγωγής ιδεολογίας και πολιτικής σκέψης. Διαδικασίες αυτογνωσίας που συμβάλλουν στον εθνικό αυτοσέβασμό και την αξιοπρέπεια, που ίσως ποτέ στην χώρα μας δεν έπεσαν τόσο χαμηλά.

📎Την τάση επανασύνδεσης και επιστροφή στο ιστορικό γεωγραφικό και φυσικό περιβάλλον που διαδέχεται αυτήν της φυγής και του ξεριζωμού που κυριάρχησε τον 20ο αιώνα. Η τάση της εξόδου από τις πόλεις και κύρια από τη μεγάλη φυλακή του έθνους, το αθηναϊκό πολεοδομικό μόρφωμα ως στάση και αντιαστικοποίησης προμηνύει τη νέα αγροτική και περιφερειακή αναγέννηση και διαμόρφωση μιας νέας συμμετρίας και αρμονίας ανάμεσα στον αγροτικό και αστικό χώρο, ανάμεσα στα παράλια και την ενδοχώρα...

📎... Διαδικασία που θα αποκαταστήσει, με την επανακατοίκηση της ελληνικής περιφέρειας στην αρμονία του ελληνικού κοινωνικό οικονομικού, χωροταξικού, πολεοδομικού, φυσικού σώματος. Μια νέα ανθρωπολογία και οικολογία.

📎Την τάση που παρατηρείται ειδικά στους νέους ανθρώπους για μια νέα γόνιμη, απελευθερωμένη και δημιουργική σχέση με την εργασία που τροφοδοτεί μία έννοια ζωής, ανθρώπινης ύπαρξης και ολοκλήρωσης. Σε σύγκρουση με τη μέχρι σήμερα παθητική τάση του βολέματος.

📎Την αναζήτηση μιας αρμονίας ανάμεσα στον άνθρωπο και το φυσικό περιβάλλον. Την ολοκλήρωση ενός αρμονικού γάμου ανάμεσα στη φύση και την οικονομία. Την ωρίμανση της συνείδησης ότι ο τόπος, το έδαφος, το αρχιτεκτονικό ιστορικό φυσικό περιβάλλον είναι η κύρια πηγή ζωής αλλά και πηγή μιας ενδογενούς βιώσιμης ανάπτυξης. Το τέλος του πενήκονταετούς πολέμου ενάντια στην ελληνική φύση την ιστορία των πολεοδομικό και αρχιτεκτονικό ιστό..."

✔️Απόσπασμα από την Διακήρυξη της 13ης Μαρτίου

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Από την κάλπη της κοινωνίας στους δημάρχους των αλγόριθμων

📌Να δείς τι μας έχουν για μετά στα αθόρυβα και μουλωχτά! =>

🔴🇬🇷 Ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης που παρουσιάζεται ως «τεχνική μεταρρύθμιση», αλλάζει ουσιαστικά τη λειτουργία του δημοκρατικού εκλογικού συστήματος σε Δήμους και Περιφέρειες.
🔴Καταργείται η δεύτερη Κυριακή στις αυτοδιοικητικές εκλογές.
🔴 Αποδυναμώνεται έτσι η πλειοψηφική λαϊκή νομιμοποίηση (50%+1).
🔴Το νέο σύστημα προβλέπει δεύτερες επιλογές ψήφου και μηχανισμούς ανακατανομής, χωρίς νέα προσφυγή στις κάλπες. Ο δημότης θα μπορεί να ψηφίζει έναν για δήμαρχο, άλλον δημοτικό σύμβουλο από άλλη παράταξη, να δηλώνει δεύτερη επιλογή δημάρχου
🔴Αυτό μετατρέπει την πολιτική διαδικασία σε «εκλογική μηχανική» και αλγοριθμική διαχείριση ψήφων.
🔴Δήμαρχοι θα μπορούν να εκλέγονται ακόμη και με ποσοστά γύρω στο 30%.
🔴Μειώνεται αυτόματα ο ρόλος των μικρότερων παρατάξεων και των πολιτικών συνεργασιών μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής.
🔴Μετάβαση από την πολιτική διαπραγμάτευση σε αυτοματοποιημένες μεταφορές ψήφων.
🔴Ενισχύεται η εξάρτηση της Αυτοδιοίκησης από το κεντρικό (επιτελικό!) κράτος με ότι αυτό συνεπάγεται!

______________________

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΧΙΝΗΣ

Ο νέος Κώδικας Αυτοδιοίκησης δεν αλλάζει μόνο εκλογικό σύστημα, αλλάζει τη φύση της Δημοκρατίας στους Δήμους και τις Περιφέρειες

Υπάρχουν στιγμές που μια θεσμική αλλαγή παρουσιάζεται ως “τεχνική μεταρρύθμιση”, αλλά στην πραγματικότητα κρύβει πίσω της μια βαθιά πολιτική ανατροπή. Κάπως έτσι εξελίσσεται και η συζήτηση γύρω από τον νέο Ενιαίο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο νέος Κώδικας Αυτοδιοίκησης δεν αλλάζει μόνο εκλογικό σύστημα, αλλάζει τη φύση της Δημοκρατίας στους Δήμους και τις Περιφέρειες.

Η κυβέρνηση επιμένει ότι επιχειρεί έναν αναγκαίο εκσυγχρονισμό. Ότι λύνει γραφειοκρατικά προβλήματα, ξεκαθαρίζει αρμοδιότητες, περιορίζει τις δυσλειτουργίες και κάνει πιο “ευέλικτους” τους Δήμους και τις Περιφέρειες. Και πράγματι, μέσα στον νέο Κώδικα υπάρχουν θεσμικές παρεμβάσεις που εδώ και χρόνια ζητούσαν πολλοί αυτοδιοικητικοί.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δε θα πει ότι η Αυτοδιοίκηση δε χρειάζεται αλλαγές. Μόνο που πίσω από τη βιτρίνα της “απλοποίησης” κρύβεται κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ πιο επικίνδυνο: μια οργανωμένη μετάβαση από την αιρετή, πολιτική, ζωντανή Αυτοδιοίκηση και την ενεργό συμμετοχή των πολιτών, σε ένα αποστειρωμένο μοντέλο διοικητικής διαχείρισης, πλήρως ελεγχόμενο από το κεντρικό κράτος. Και το πιο ανησυχητικό; Ότι αυτή η μετάβαση γίνεται σχεδόν αθόρυβα. Χωρίς μεγάλες αντιδράσεις. Χωρίς κοινωνική συζήτηση. Σαν να πρόκειται για αλλαγή κανονισμού πολυκατοικίας και όχι για παρέμβαση στον πιο άμεσο θεσμό δημοκρατικής έκφρασης που διαθέτει ακόμη η κοινωνία.

Η κατάργηση της δεύτερης Κυριακής δεν είναι “λεπτομέρεια”

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1BR1z5dzpv/

Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το βιβλιογραφικό βάθος του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

( …κάποιες σκέψεις πάνω στη λέξη ‘’συναθλητής-τρια’’)

Του Δημήτρη Βασιλειάδη

Η λέξη αθλητής έχει τις ρίζες της στο ρήμα της αρχαίας γλώσσας του λαού μας τλάω-τλω, που σημαίνει αντέχω, αντέχω π.χ. ένα σωματικό πόνο, ένα βάρος, τα χτυπήματα της μοίρας, τα βάσανα της ζωής, τις αναποδιές, σημαίνει βαστάω, βαστάω π.χ. ένα βαρύ φορτίο, βαστάω στον πόλεμο που έχουνε κηρύξει καταπάνω μου. Απ΄ αυτό το σπουδαίο ρηματάκι βγαίνει η λέξη ‘’τάλας’’, η λέξη ‘’ταλαίπωρος’’ που σημαίνει ο δυστυχισμένος, ο κακομοίρης, ο κακότυχος.

Ώσπου, έρχεται το υπέροχο ελληνικό ‘’α’’, το στερητικό που εκτινάσσει τη λέξη σ΄ άλλο επίπεδο, ανώτερο, την κάνει να ξεπερνάει τον ίδιο της τον εαυτό, την πρωταρχική της φύση, κι έτσι ο τάλας γίνεται π.χ. Άτλας, γίνεται ο Τιτάνας που τιμωρημένος απ΄ τους θεούς αντέχει να βαστά στις πλάτες του το βάρος ενός ολόκληρου σύμπαντος, και κάνει το μέχρι πριν ακατόρθωτο κατορθωτό. Γίνεται ακόμα Αθλητής, γίνεται δηλαδή εκείνος που όχι μόνο αντέχει τις δοκιμασίες και τις δυσκολίες, αλλά τις ξεπερνάει και ξεπερνάει τον ίδιο του τον εαυτό και κάνει σπουδαία και μεγάλα πράματα κάνει άθλους.

Στην παράδοση της πίστης μας, στην Υμνογραφία της, στα κείμενά της, όπως π.χ. στο ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ του Άγιου Νικόδημου του Αγιορείτη, οι μάρτυρες της Εκκλησίας μας ονοματίζονται και σαν αθλητές. Στο Συναξαριστή του ο Άγιος Νικόδημος πολύ συχνά, όταν περιγράφει τη ζωή των μαρτύρων κλείνει το συναξάρι τους με την φράση ‘’…και έλαβον παρά του Κυρίου της αθλήσεως τον στέφανον’’.

Ο Μιχάλης δεν χρησιμοποιούσε τυχαία και για εντυπωσιασμό τις λέξεις του. Έκανα την παραπάνω ‘’ξενάγηση’’ στη λέξη ‘’αθλητής’’ για να φτάσω στη λέξη ‘’συναθλητής-τρια’’ που χρησιμοποιούσε προσφωνώντας όλους όσους από μας σταθήκαμε στο πλάι του ως το τέλος, άλλος λιγότερο κι άλλος περισσότερο, αντικαθιστώντας τη λέξη ‘’σύντροφος-ισα’’ για την μεταξύ μας (του χώρου) συνεννόηση. Λέξη που σημαίνει, αυτόν ή αυτήν που μετέχει μαζί με άλλους σε κοινούς αγώνες, που αντέχει μαζί τους τους πολέμους που εξαπολύονται εναντίον της προσπάθειάς τους, τη ‘’λάσπη’’, την πάσης φύσης ‘’απομόνωση’’, τις απειλές, και όχι μόνο καταφέρνει να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις δυσκολίες αλλά ξεπερνώντας τες φτάνει στο σημείο να κάνει μεγάλα πράματα, όπως έκανε ο Μιχάλης με το κατόρθωμα της Αναγνώρισης της Γενοκτονίας του λαού μας στον Πόντο, όπως το κατόρθωμα της ίδρυσης της πόλης της Ρωμανίας, όπως το όραμά του για το χτίσιμο μιας νέας πόλης στις ακτές της Θεσσαλίας, όπως η μεγάλη του παρέμβαση του πάνω στο ελληνικό διατροφικό πρότυπο όπου άλλαξε τελείως τη μέχρι πριν λίγα χρόνια μορφή του, φτιάχνοντας μια νέα ‘’σχολή’’, δημιουργώντας μια νέα αντίληψη *, που χρέος του χώρου μας είναι, αυτή η κληρονομιά ‘’να ανθίσει και να φέρει κι άλλο’’.

Ο Μιχάλης έχει υποστεί και ‘’διωγμούς’’ και ‘’μαρτύρια’’. Και αυτοί οι διωγμοί και τα μαρτύρια αντανακλώνταν και στο χώρο, σ΄ όλους εμάς που σταθήκαμε όπως είπα πριν στο πλάι του ‘’άχρι τέλους’’.

Marco Della Luna

Πηγή: Italicum

Οι πιο σημαντικές αξίες για τον καθένα μας είναι αυτές της άμεσης απόλαυσης, της ψυχοσωματικής και κοινωνικής ευημερίας και της ελευθερίας.

Αυτές όμως είναι υποκειμενικές αξίες, εσωτερικές σε κάθε άτομο. Είναι αδιαχώριστες, μη εμπορεύσιμες. Οι αξίες που υιοθετεί η κοινωνία και από τις οποίες καθοδηγείται, ωστόσο, είναι αυτές που διαχωρίζονται από τους ανθρώπους και κυκλοφορούν: οι ανταλλακτικές αξίες, πρώτα και κύρια το ίδιο το χρήμα, είναι αυτές που καθιστούν το χρήμα κερδοφόρο. Και αυτές είναι αξίες που αγνοούν και παρακάμπτουν τις προαναφερθείσες, καθοδηγώντας τη συλλογική συμπεριφορά τόσο των ατόμων όσο και, πάνω απ' όλα, των μεγάλων κεφαλαίων, μέσω της σύγκρισης ποσοτικά μετρήσιμων κόστων και οφελών, αντίθετα με την ανθρώπινη ευημερία και αναδιαμορφώνοντας την κοινωνία και τους νόμους προς όφελός τους, οδηγώντας σε πλήρη εμπορευματοποίηση και ερημοποίηση.

Το σενάριο του «διοικούμενου κράτους» που προέβλεψε ο Μαξ Χορκχάιμερ το 1934 και αυτό του κράτους-φρουράς που οραματίστηκε ο Χάρολντ Λάσγουελ λίγο αργότερα γίνεται πραγματικότητα: το τέλος του χώρου για πολιτική συζήτηση, για πολιτική λήψη αποφάσεων και για τον ίδιο τον πολιτικό: οι τεχνικοεπιστημονικοί νόμοι της οικονομίας, της ιατρικής, της οικολογίας κ.λπ. έχουν πλέον καθιερωθεί, είναι αντικειμενικοί και αδιαμφισβήτητοι και ως εκ τούτου μεταφράζονται σε κατευθυντήριες γραμμές και κανονισμούς από αυταρχικούς τεχνικούς εδραιωμένους στο Φρούριο της Εξουσίας, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό ή στους δικαστές και δεν είναι πλέον «επικοινωνήσιμοι» με τους πολίτες (απομακρυσμένη διακυβέρνηση) - και αυτό ισχύει ήδη για την ΕΚΤ και την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών).

Του Μανώλη Κοττάκη

Ο Έλλην το ένα του αυτί το έχει για την κακία, είχε πει κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Παθιάζεται με την κακία.

Από προχθές το βράδυ το πανελλήνιον «χαστουκίζει» τα πληκτρολόγια για να σχολιάσει και να μεταφέρει πληροφορίες για το τι συνέβη στο περίφημο επεισόδιο που έγινε στο περιθώριο του τελικού της Ευρωλίγκας.

Στην πραγματικότητα, παθιαζόμαστε με τα ασήμαντα. Αυτά που δεν επηρεάζουν την καθημερινότητά μας αλλά τροφοδοτούν συζητήσεις στις παρέες. Καιρός να παθιαζόμαστε όμως και με τα σημαντικά.

Εάν σας λέγαμε ότι προωθείται η ένταξη καταφανώς φιλότουρκης χώρας στην Ε.Ε. από το παράθυρο χωρίς δικαίωμα ψήφου στα κοινοτικά ενωσιακά όργανα και ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει επικίνδυνο προηγούμενο για την τουρκική υποψηφιότητα ένταξης στην Ε.Ε. στο μέλλον, με ό,τι αυτό θα συνεπαγόταν για τα εθνικά μας συμφέροντα, τι θα λέγατε; Κι όμως ισχύει.

Σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες μας από τις Βρυξέλλες, ο Γερμανός καγκελάριος ενημέρωσε την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μια «ενδιαφέρουσα ιδέα» πρότασή του: Δεδομένου ότι η πρόθεση της Ένωσης είναι να βάλει την ουρά υπό τα σκέλη και να επαναπροσεγγίσει τη Ρωσία του Βλαδίμηρου Πούτιν, δεδομένου ότι λόγω της σφοδρής άρνησης της Μόσχας λόγω και της επικράτησής της στον πόλεμο είναι απίθανη έως αδύνατη η ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ο καγκελάριος Μερτς ηγείται εκστρατείας για την απευθείας ένταξη του Κιέβου στην Ε.Ε. με παράκαμψη της διαδικασίας επικύρωσης προσχώρησής της από τα Κοινοβούλια των 27 χωρών!

Η φόρμουλα που προωθεί για να χρυσώσει η Ευρώπη στην Ουκρανία το χάπι της επαναπροσέγγισής της με τη Ρωσία προβλέπει την άμεση συμμετοχή της χώρας αυτής διά αντιπροσώπων στη Σύνοδο Κορυφής, στο Κολέγιο των Επιτρόπων της Κομισιόν και στην Ευρωβουλή χωρίς δικαίωμα ψήφου.

Σύμφωνα με ορισμένα θηρία που είναι εγγεγραμμένα στο Τάγμα των Δημοσιογράφων, ίσως υπό την πίεση ομάδων για τα δικαιώματα των ζώων, η Ρωσία χρησιμοποίησε πυρηνική βόμβα εναντίον του Κιέβου. Φυσικά, αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά μπορεί κανείς να καταλάβει την πληγωμένη καρδιά της υποτέλειας των μέσων ενημέρωσης όταν ένα Oreshnik χτύπησε ένα εργοστάσιο μη επανδρωμένων αεροσκαφών, προϊόν μιας ουκρανο-γερμανικής κοινοπραξίας.

Σίγουρα, αυτό το οπλικό σύστημα, ικανό να ξεπεράσει τα 10 Mach, έχει αντίκτυπο συγκρίσιμο με μια μικρή πυρηνική βόμβα, αλλά είναι ένα συμβατικό όπλο που μετατράπηκε σε πυρηνικό σε ορισμένα συντακτικά γραφεία της Banana News, για να δαιμονοποιήσει τη Μόσχα, τον Πούτιν, και ίσως ακόμη και τον Τσαϊκόφσκι και τον Ντοστογιέφσκι, τους οποίους πολλοί από αυτούς τους γραφιάδες δεν γνωρίζουν καν. Το βασικό γεγονός, ωστόσο, είναι ότι τα αντίποινα της Ρωσίας κατά της τρομοκρατίας του ΝΑΤΟ, η οποία έστειλε τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη της για να καταστρέψει μια φοιτητική εστία, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 21 θανάτους και περίπου εξήντα τραυματισμούς, είχαν ως αποτέλεσμα μεταξύ ενός και πέντε θανάτους αμάχων - ένα ασήμαντο σε σύγκριση με την εντυπωσιακή ισχύ της επίθεσης. Τουλάχιστον 50 πύραυλοι, πολλοί από τους οποίους υπερηχητικοί και επομένως πέρα από κάθε προσπάθεια αναχαίτισης, και 600 drones εκτοξεύτηκαν, χτυπώντας μια μακρά λίστα στόχων: κέντρα παραγωγής του ουκρανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συγκροτήματος, στρατιωτικές υποδομές, καθώς και κέντρα της Γενικής Διοίκησης των Ξηράς, της Γενικής Διεύθυνσης Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας και άλλων βασικών κόμβων σχεδιασμού στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Θωμάς Μόσχος: Εμπαιγμός, καμία αλλαγή και διάλυση του του πρωτογενή τομέα

Εξόχως αποκαλυπτικός ήταν σήμερα ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Καστοριάς , Θωμάς Μόσχος μιλώντας στον 98.4 για όλο το φάσμα των εξελίξεων στον πρωτογενή τομέα, από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις επιδοτήσεις, τα βιολογικά και κατάσταση στη παραγωγή, ως την Mercosur και τις αντοχές ιδίως των νέων ανθρώπων που ασχολούνται με τη γη και την κτηνοτροφία.

Όπως είπε, παρά τις επικοινωνιακές θριαμβολογίες και του νέου υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης αλλά και της νέας κατάστασης διοικητικά του ΟΠΕΚΕΠΕ υπό την ΑΑΔΕ, στη ουσία τίποτα δεν έχει αλλάξει και οι μη δικαιούχοι επιδοτήσεων συνεχίζουν την "φάμπρικα" κανονικά . Στην ουσία μιλάμε για εμπαιγμό , καμία αλλαγή και πλήρη διάλυση του πρωτογενή τομέα, με απουσία στρατηγικής και σχεδιασμού για την ανάπτυξη του, στο όνομα κατ ελάχιστον της διατροφικής επάρκειας στη χώρα.

24/05/2026

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Mια υπηρεσία που αναμφισβήτητα έχει προσφέρει στον τόπο η Μαρία Καρυστιανού είναι η ανάταξη της χαμένης ελπίδας. Η αποκατάσταση της πεποίθησης δηλαδή ότι αξίζει να παλεύεις για το δίκιο σου ακόμη και σε ένα περιβάλλον που μοιάζει εκ των προτέρων ναρκοθετημένο.

Η «Μαρία των Τεμπών» είχε το σθένος να τα βάλει με μια αδίστακτη εξουσία, αναζητώντας δικαιοσύνη για την αδικοχαμένη κόρη της και για όλα τα παιδιά μας που έφυγαν εκείνη τη μοιραία νύχτα. Παρότι ανώνυμη, μια απλή πολίτης από εκείνη την έρμη αστική τάξη που εξαϋλώνεται μέσα στη λαίλαπα του οικονομικού μας εξανδραποδισμού, η Καρυστιανού κατάφερε να σταθεί όρθια. Όχι απαραίτητα να νικήσει, αλλά να παλέψει με αξιοπρέπεια και να κλονίσει μια κυβέρνηση που πέρασε αλώβητη από άλλες συμπληγάδες.

Από κει και πέρα οι υπηρεσίες που μπορεί να προσφέρει η ίδια στην πολιτική ζωή του τόπου μέλλουν να κριθούν. Η ελπίδα που γέννησε στη συνείδηση του λοβοτομημένου Έλληνα των Μνημονίων δεν είναι βέβαιο ότι θα μετουσιωθεί σε ελπίδα για τη σωτηρία μιας παραπαίουσας χώρας όπως υπονοεί το όνομα του κόμματος που ανακοίνωσε προχθές.

Ο αγώνας συνεχίζεται !

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο αγώνας, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, συνεχίζεται !

Είναι λίγες ώρες αφ΄ ότου επέστρεψα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου μετά από πρόσκληση συλλόγων και σχολείων, μίλησα σε εκδηλώσεις στο Σικάγο και τη Νέα Υόρκη για τη Γενοκτονία.

Η παρουσία μου εκεί είναι βέβαιο ότι ενόχλησε όσους προσπαθούν διαχρονικά να βάλουν εμπόδια στον αγώνα μας για τη διεθνή αναγνώριση, ο οποίος έχει ήδη οδηγήσει σε δεκάδες αναγνωρίσεις σε ΗΠΑ, Καναδά και Αυστραλία.

Έτσι μετά την ομιλία μου στον ιστορικό ναό του Αγίου Νικολάου στο «Σημείο Μηδέν», εκεί που βρισκόταν οι Δίδυμοι Πύργοι στη Νέα Υόρκη, αποκλείστηκα για τρεις ημέρες, καθώς εξαφανίστηκε το εισιτήριο της επιστροφής μου στη Ελλάδα και κάθε ίχνος του αεροπορικού μου ταξιδιού.

Η εμπειρία μου ήταν οδυνηρή, λόγω της στάσης των κρατικών και παρακρατικών κύκλων, των γνωστών υπευθύνων και θυτών που δεν θέλουν καμία πράξη αναγνώρισης, δημιουργώντας ένα πλέγμα τρομοκρατίας, εκβιασμού και εκφοβισμού εις βάρος μου.

Ο Ιάκωβος Μάγερ, ο Ελβετός Φιλέλληνας και εκδότης των Ελληνικών Χρονικών στο Μεσολόγγι το 1826, γράφει ότι «η δημοσίευση είναι η ψυχή της δικαιοσύνης».

Του Αλέξανδρου Σαλτσίδη

Άλλη μια 19η Μαΐου πέρασε. Άλλη μια χρονιά όπου οι πλατείες γέμισαν από τυπολατρίες, οι εξέδρες από κούφια λόγια, και η ιστορική άγνοια παρουσιάστηκε ως πατριωτισμός. Ένας κόσμος συχνά χωρίς στρατηγική, χωρίς ιστορική παιδεία, χωρίς σαφή αντίληψη του τι ακριβώς διεκδικεί.

Μια μνήμη που αντί να γίνεται πολιτική δύναμη, καταντά τελετουργικό χωρίς περιεχόμενο.

Η ερώτηση λοιπόν είναι αμείλικτη. Τι θέλουμε; Να κάνουμε κάθε χρόνο μνημόσυνα, παρελάσεις συλλόγων και φολκλορικές αναπαραστάσεις; Ή θέλουμε πραγματική ιστορική και πολιτική διεκδίκηση; Γιατί αν θέλουμε πραγματική διεκδίκηση, τότε ο στόχος είναι σαφής. Η διεθνοποίηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Όχι ως στοιχείο εσωτερικής κατανάλωσης. Όχι ως επετειακή συγκίνηση. Αλλά ως παγκόσμιο ζήτημα δημοκρατίας, ιστορικής δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όχι μόνον ατομικών αλλά κυρίως συλλογικών δικαιωμάτων των λαών για την αυτοδιάθεση και την πραγματική τους ανεξαρτησία και.

Ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας περνά μέσα από την ιστορική αλήθεια

Όταν ο ναζισμός ηττήθηκε στρατιωτικά, πολιτικά και ηθικά, η μεταμελημένη Γερμανία οδηγήθηκε μέσα από πίεση, αυτοκριτική και δημοκρατικό μετασχηματισμό, στην αναγνώριση των εγκλημάτων της. Ανήγειρε μνημεία για το Ολοκαύτωμα. Ενσωμάτωσε τη μνήμη στην παιδεία. Κατέστησε την άρνηση του εγκλήματος κοινωνικά και πολιτικά απαράδεκτη. Αυτό είναι το ιστορικό ζητούμενο και για την Τουρκία. Η ήττα του κεμαλισμού (και της εκδοχής του σε ισλαμικό αυταρχισμό) αποτελεί προϋπόθεση ειρήνης στην περιοχή. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ιστορική αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη χωρίς αναγνώριση των εγκλημάτων.

Ο πραγματικός εκδημοκρατισμός της Τουρκίας σημαίνει: