«Η κοινωνία των εθισμών» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Οι νέες δουλείες της εποχής μας

«Η κοινωνία των εθισμών»

Από τα ναρκωτικά στα κοινωνικά δίκτυα, από την ψυχαναγκαστική κατανάλωση στον τεχνολογικό εθισμό

από τον Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου του βιβλίου, The Addiction Society, ο Roberto Pecchioli προσφέρει μια ανασκόπηση των πολλών μορφών εθισμού που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο κόσμο. Σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτές δεν είναι απλώς ατομικές αδυναμίες ή προβλήματα υγείας, αλλά το αποτέλεσμα ενός οικονομικού και πολιτισμικού συστήματος που μετατρέπει την επιθυμία σε μόνιμη ανάγκη. Από τα ναρκωτικά μέχρι την τεχνολογία, από τα τυχερά παιχνίδια μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αναδύεται το πορτρέτο ενός πολιτισμού που υπόσχεται ελευθερία και παράγει νέες μορφές υποταγής. (NR)

«Ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι εθισμοί κυριαρχούν – σε ουσίες, τρόπους ζωής, γεύσεις, συμπεριφορές – που προκαλούνται, υποκινούνται και διαδίδονται από το σύστημα». Δεν πρόκειται για σύνθημα ή προκλητική δήλωση, αλλά για την πεποίθηση που στηρίζει το The Addiction Society (1) , το νέο μου βιβλίο που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Imprimere. Μια έρευνα για τις νέες μορφές δουλείας της εποχής μας και τον τρόπο με τον οποίο η ανθρώπινη επιθυμία μετατρέπεται σε μόνιμη ανάγκη.

Για μια φορά, επιτρέψτε μου να μιλήσω για ένα βιβλίο που έγραψα. Το "The Dependencies Society" μόλις κυκλοφόρησε από τον Imprimere , έναν νέο εκδοτικό οίκο που αξίζει προσοχής όχι μόνο για το θάρρος του εγχειρήματός του, αλλά και για τη σοβαρότητα του πολιτιστικού έργου που σκοπεύει να αναπτύξει. Πίσω από το brand βρίσκονται οι Violante και Valerio Savioli, νέοι εκδότες που επέλεξαν να επενδύσουν στην έντυπη μορφή, τη στιγμή που πολλοί γιορτάζουν τον πρόωρο θάνατό του.

Το βιβλίο πηγάζει από ένα απλό και ανησυχητικό ερώτημα: γιατί, σε μια εποχή που διακηρύσσει την ατομική ελευθερία όπως ποτέ άλλοτε, οι μορφές εξάρτησης αυξάνονται αδιάκοπα;

Τα στατιστικά στοιχεία μιλούν ξεκάθαρα. Οι εθισμοί σε ναρκωτικά, φάρμακα, αλκοόλ, τζόγο, πορνογραφία, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βιντεοπαιχνίδια, ακόμη και ψώνια βρίσκονται σε άνοδο. Οι διαταραχές της διάθεσης, το άγχος, η κατάθλιψη και ένα εκτεταμένο αίσθημα δυσαρέσκειας βρίσκονται σε άνοδο. Κι όμως, ζούμε σε κοινωνίες που υπόσχονται ευημερία, ευκαιρίες και άμεση ικανοποίηση.

Ο «νέος Πατριωτισμός» και το… μουρουνόλαδο!

Του Θανάση Κ.

Τελευταία ακούσαμε ξανά έναν όρο που είχαμε ξεχάσει:

Τον “νέο Πατριωτισμό”!

Που επικαλέστηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την εξαγγελία του νέου Κόμματός του.

Πόσο “νέος” όμως είναι; Και πόσο “πατριωτισμός”;

* Κάθε φορά που ένα πολιτικό ρεύμα προσθέτει μπροστά από ένα ιδεολογικό προσδιορισμό το επίθετο «νέος», αξίζει να αναρωτιόμαστε αν πρόκειται πράγματι για εξέλιξη μιας παλαιότερης ιδέας ή για την πλήρη άρνησή της.

— Η λεγόμενη “Νέα Αριστερά” υπήρξε σε μεγάλο βαθμό απομάκρυνση από τις παραδοσιακές έννοιες της ταξικής συνείδησης και της ταξικής σύγκρουσης. Στη θέση τους ανέδειξε άλλες μορφές ταυτότητας – πιο woke – άλλες μορφές διεκδίκησης και άλλες μορφές αντιπαράθεσης. Ελάχιστα “ταξικές” και καθόλου Μαρξιστικές…

— Αντίστοιχα, ο “Νεο-φιλελευθερισμός” απομακρύνθηκε κι αυτός από τον κλασικό φιλελευθερισμό, ο οποίος γεννήθηκε ως αίτημα πολιτικής αυτοδιάθεσης και οικονομικής ελευθερίας των πολιτών απέναντι στις αυθαίρετες εξουσίες. Στη θέση του εμφανίστηκε συχνά μια πραγματικότητα όπου η ισχύς μεταφέρεται σε απρόσωπα υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων, σε γιγαντιαίες οικονομικές συγκεντρώσεις ισχύος και σε μηχανισμούς που βρίσκονται όλο και πιο μακριά από τον δημοκρατικό έλεγχο.

— Τώρα, λοιπόν, εμφανίζεται και ο «νέος Πατριωτισμός».

Το ερώτημα είναι απλό:

Πρόκειται για “ανανέωση” του πατριωτισμού;

‘Η, μήπως, για την άρνησή του;

Γιατί πολύ συχνά το «νέο» δεν περιγράφει τη μετεξέλιξη μιας ιδέας.

Περιγράφει την εγκατάλειψή της.

* Πρώτα-πρώτα, ο Πατριωτισμός δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι πολιτικό σύνθημα.

Δεν είναι επικοινωνιακή κατασκευή.

Είναι η αίσθηση του ανήκειν.

Ο αρχιεπίσκοπος της Κατοχής

Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνήθηκε να παραδώσει την πόλη στον εχθρό

Στις 27 Απριλίου 1941 τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής εισέρχονταν στην Αθήνα με τον Φρούραρχο, Υποστράτηγο Χρήστο Καβράκο, να παραδίδει την πρωτεύουσα στον Γερμανό επικεφαλής Φον Σέϊμπεν, στο καφενείο “Λουξ” επί της οδού της Κηφισίας 4 στην περιοχή των Αμπελοκήπων.

Ξεκινούσε μια αξημέρωτη μέρα για τη λευτεριά η οποία θα ερχόταν τρία χρόνια μετά, στις 12 Οκτωβρίου 1944. Στη πορεία για να κατέβει η σβάστικα από την Ακρόπολη και να κυματίσει ξανά η γαλανόλευκη σημαία, οι θυσίες του ελληνικού λαού υπήρξαν τεράστιες. Οι ιστορικές και συνάμα κρίσιμες εκείνες ώρες, όμως, σημαδεύτηκαν από τη γενναία στάση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χρύσανθου (Φιλιππίδη), του από Τραπεζούντος, ο οποίος αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις γερμανικές αρχές κατοχής, δηλώνοντας: 

“Οι Έλληνες Ιεράρχες δεν παραδίδουν τας πόλεις εις τον εχθρόν, αλλά καθήκον των είναι να εργασθούν για την απελευθέρωσιν αυτών”.

Αρνείται να τελέσει Δοξολογία

Αρνείται να μεταβεί στο ναό για δοξολογία λέγοντας:

«Δοξολογία δεν έχει θέσιν επί τη υποδουλώσει της Πατρίδος μας. Η ώρα της Δοξολογίας θα είναι άλλη». Αρνείται, επίσης, να ορκίσει την κυβέρνηση Τσολάκογλου ξεκαθαρίζοντας: «Δεν μπορώ να ορκίσω Κυβέρνησιν προβληθείσαν υπό του εχθρού. Ημείς γνωρίζωμεν ότι τας Κυβερνήσεις ορίζει ο λαός και ο Βασιλεύς. Εδώ τώρα, ούτε ο λαός εψήφισεν την Κυβέρνησιν ούτε ο Βασιλεύς την όρισεν».

Μετά και από αυτό, παύεται από το θρόνο του στις 2 Ιουλίου του 1941. Αποσύρεται στο σπίτι του στην Κυψέλη παρακολουθώντας τα γεγονότα, ενώ συγχρόνως λειτουργεί και παράνομο ραδιοφωνικό σταθμό.

Λίγους μήνες πριν, κατά την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας, σε διάγγελμά του προς το λαό, είχε αναφέρει τα εξής:

 «Η Εκκλησία ευλογεί τα όπλα τα ιερά και πέποιθεν ότι όλα τα τέκνα της Πατρίδος, ευπειθή εις το κέλευσμα αυτής και του Θεού, θα σπεύσωσιν εν μια ψυχή και καρδία να αγωνισθώσιν υπέρ βωμών και εστιών και της ελευθερίας και της τιμής και θα συνεχίσωσιν ούτως την απ’ αιώνων πολλών αδιάκοπον σειράν των τιμίων και ενδόξων αγώνων και θα προτιμήσωσι τον ωραίον θάνατον από την άσχημην ζωήν της δουλείας…».

Η ΣΠΑΘΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

"...Όσο για μας που έχομε ζήσει
σ’ όλους τους ύστερους καιρούς
–απ’ την ημέρα τού χαμού
ως της ανάστασης τη ζείδωρη ώρα–
μοιραία σωρεύοντας καινούργιες αμαρτίες
λένε
πως δεν υπήρξαμε ποτέ
παρά μονάχα σαν σκιές ονείρων
–ονείρων εφιαλτικών–
μέσα στον ύπνο τον τεταραγμένο
του σεβαστού μας Αυτοκράτορα
και πως
θα διαλυθούμε παρευθύς
μόλις εκείνος εγερθεί και οδεύσει..."

Η ΣΠΑΘΑ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ

(Θρύλος)

Ορέστη Αλεξάκης

Όταν οι Τούρκοι μπήκανε στην Πόλη
–την άγια μήτρα της Χριστιανοσύνης–
και τα ιερά και όσια βεβηλώναν
σφάζοντας κι ατιμάζοντας
κι ενώ
τριακόσια τόσα σήμαντρα σημαίναν
θρηνώντας την καταστροφή
και δάκρυζαν της Παναγιάς τα μάτια
–μιας κι ήταν θέλημα Θεού
η Πόλη να τουρκέψει–
λένε πως ένα τόσο δα αγγελούδι
πέταξε στο πεδίο των μαχών
κι άρπαξε του Αυτοκράτορα τη σπάθα
Άοπλος βρέθηκε λοιπόν ο Κωνσταντίνος
ανάμεσα στα στίφη των απίστων
και τότε είναι που φώναξε με τη βαριά φωνή του
«δε βρίσκεται ένας χριστιανός
να πάρει την ψυχή μου;»
και τα λοιπά και τα λοιπά
Μα η σπάθα;

Ο Ράμα βρήκε τον ένοχο (ξανά): για όλα φταίει η Ελλάδα

Η υπόθεση του Ζβερνέτσι, η βία ιδιωτικής ασφάλειας και η παλιά μέθοδος του «εξωτερικού εχθρού.

Η υπόθεση του Ζβερνέτσι δεν είναι πλέον μόνο ένα ζήτημα επένδυσης, περιβάλλοντος ή τοπικής διαμαρτυρίας. Μετά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, και κυρίως μετά τη δημόσια τοποθέτηση του Πρωθυπουργού Έντι Ράμα, το θέμα ανέδειξε κάτι βαθύτερο: τον τρόπο με τον οποίο η αλβανική εξουσία, όταν πιέζεται από εσωτερικές κρίσεις, επιστρέφει εύκολα στο παλιό και γνώριμο σχήμα του «εξωτερικού εχθρού».

Αφορμή υπήρξε η ένταση γύρω από το σχέδιο μεγάλης τουριστικής επένδυσης στο Ζβερνέτσι, η οποία προκάλεσε αντιδράσεις, τοπικές κινητοποιήσεις και ειρηνική διαμαρτυρία πολιτών στα Τίρανα. Ιδιαίτερη αγανάκτηση προκάλεσε και η συμπεριφορά υπαλλήλων ιδιωτικής εταιρείας ασφάλειας απέναντι σε διαδηλωτή, γεγονός για το οποίο ο ίδιος ο Ράμα αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι η συμπεριφορά τους ήταν βίαιη, ενώ άσκησε κριτική και στην αστυνομία της Αυλώνας επειδή δεν αντέδρασε άμεσα.

Όμως, αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί στην ουσία — στη διαφάνεια της επένδυσης, στα δικαιώματα των πολιτών, στη στάση της αστυνομίας, στη λειτουργία των θεσμών και στην ευθύνη του κράτους — ο Πρωθυπουργός επέλεξε να ανοίξει ξανά το γνώριμο κεφάλαιο της Ελλάδας. Σε ομιλία του για το Ζβερνέτσι, διερωτήθηκε: «Πώς είναι δυνατόν οι εφημερίδες της Ελλάδας να είναι σύμμαχοί σας στην προστασία του περιβάλλοντος της Αλβανίας;» και πρόσθεσε ότι οι ελληνικές εφημερίδες «γέμισαν» με την υπόθεση των διαμαρτυρομένων, αφήνοντας να εννοηθεί ότι «κάτι δεν πάει καλά» όταν η ελληνική δημοσιότητα ασχολείται με μια αλβανική υπόθεση.

Η διατύπωση αυτή δεν είναι αθώα. Δεν αποτελεί απλώς πολιτική ειρωνεία. Είναι μια καθαρή προσπάθεια μετατόπισης της προσοχής. Αντί να απαντηθεί το ερώτημα τι συνέβη στο Ζβερνέτσι, ποιος ευθύνεται για τη βία, ποιοι είναι οι όροι της επένδυσης και αν οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται, το βάρος μεταφέρεται αλλού: στις «ελληνικές εφημερίδες», στη «γειτονική ζήλια», σε έναν υποτιθέμενο εξωτερικό παράγοντα που τάχα υποκινεί, εκμεταλλεύεται ή ενισχύει την αλβανική κοινωνική αντίδραση.

Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και η δήλωση του Ταουλάντ Μπάλλα, ο οποίος, αναφερόμενος στις αντιδράσεις από την Ελλάδα για το Ζβερνέτσι, είπε ειρωνικά ότι «ο γείτονας ζηλεύει τον γείτονα» όταν πρόκειται για τέτοιες επενδύσεις. Έτσι, ένα θέμα που αφορά την Αλβανία, τους πολίτες της, το περιβάλλον της, τους θεσμούς της και τη συμπεριφορά των κρατικών και ιδιωτικών μηχανισμών ασφαλείας της, παρουσιάζεται ξαφνικά σαν υπόθεση «ελληνικής ενόχλησης».

«Confessiones»: Ο Ανθρώπινος Εαυτός ως Δώρο

από Δημήτρης Γ. Ιωάννου

-2 Ιουνίου 2026

Τι είναι στην πραγματικότητα ο «εαυτός»; Μπορούμε να μιλήσουμε για τον «μεταφυσικό» εαυτό (self) του Καρτέσιου, του θεμελιωτή της νεότερης φιλοσοφίας, ο οποίος θεωρεί τον εαυτό ως ένα είδος αντικειμενικής, αυτογεννώμενης πραγματικότητας και επίσης αυτοθεμελιωνόμενης, που μπορεί να «αφίσταται» του κόσμου και του Θεού. Για παράδειγμα, ο Ντεκάρτ γράφει ότι, τρόπον τινά, ευρισκόμενος έξω από τον κόσμο, μπορεί να διερωτάται «υπάρχει κόσμος» στ’ αλήθεια; Περαιτέρω, το ίδιο έλεγε σχετικά και με τον Θεό: ευρισκόμενος «έξω» από τον Θεό, με ριζικό τρόπο, μπορεί να διερωτάται: «υπάρχει ο Θεός;».

Ο Ντεκάρτ κάνει το ίδιο όσον αφορά και τον εαυτό του. Διερωτάται «υπάρχω εγώ» πράγματι; Ως γνωστόν, η απάντηση που έδωσε είναι ότι, αφού δοκίμασε διάφορες ιδέες που δεν τον ικανοποιούσαν, τελικά σκέφθηκε ότι «εφόσον σκέπτομαι, είναι βέβαιο ότι υπάρχω» (cogito ergo sum). Έτσι λοιπόν, βάσισε την βεβαιότητά του για την ύπαρξή του στην «σκέψη», η οποία και πρέπει να θεωρηθεί ως η πεμπτουσία της ύπαρξης. Υπάρχω θα πει «σκέπτομαι». Για τον Ντεκάρτ λοιπόν ο εαυτός, που ταυτίζεται με την «σκέψη», είναι μια μυστηριώδης -δηλαδή μεταφυσική- πραγματικότητα, που αυτογεννάται, είναι αυθύπαρκτη, και δεν έχει ουσιωδώς παρά αυτοαναφερόμενη παρουσία.

Η ήττα της Δύσης 6 Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Συνέχεια από Τετάρτη 27. Μαΐου 2026

Η ήττα της Δύσης 6

Emmanuel Todd, με τη συνεργασία του Baptiste Touverey

Εκδόσεις Gallimard, 2024

Κεφάλαιο 1

Ανισότητες, αλλά μια γενική συστράτευση με το καθεστώς

Η ιδιαιτερότητα μιας άμεσης αλληλεπίδρασης ανάμεσα στην εξουσία και στα λαϊκά στρώματα στη Ρωσία, όπως και η αναγνώριση κοινοτικών νοητικών ιχνών στο εσωτερικό των ανώτερων μεσαίων τάξεων, δεν πρέπει να μας κάνουν να λησμονούμε ότι η γενική αρχή ιεράρχησης, η οποία έπληξε όλες τις προηγμένες κοινωνίες μεταξύ 1960 και 2000, έφθασε και στη Ρωσία. Η νέα εκπαιδευτική διαστρωμάτωση αναπτύχθηκε εκεί πέρα από τα έτη 1985-1990, όταν ξεπεράστηκε το όριο του 20% ανώτατα εκπαιδευμένων ανά γενεακή ομάδα και μπλόκαρε την κομμουνιστική ιδεολογία.

Η κατάρρευση της κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας, η επιδρομή του πιο τολμηρού και αγοραίου τμήματος της νομενκλατούρας πάνω στα κρατικά αγαθά που βρίσκονταν υπό «ιδιωτικοποίηση» την εποχή του Γέλτσιν, παρήγαγαν μάλιστα μια έκρηξη των ανισοτήτων και μια ακραία συγκέντρωση του πλούτου και των εισοδημάτων. Αυτή η συγκέντρωση, αφού σταθεροποιήθηκε, διαχύθηκε προς τα κάτω και ευνόησε την ανάδυση μιας ανώτερης μεσαίας τάξης, της οποίας τα οικονομικά προνόμια δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από εκείνα των δυτικών ομολόγων της.

Η World Inequality Database αποκαλύπτει ότι, πριν από τη φορολογία, το μερίδιο των εισοδημάτων που λαμβάνεται από το ανώτερο 1% της πυραμίδας, έπειτα από το επόμενο 9%, ξεπερνά μάλιστα στη Ρωσία τα αμερικανικά αντίστοιχα μεγέθη το 2021: 24% των εισοδημάτων για το ανώτερο 1% στη Ρωσία έναντι 19% στις Ηνωμένες Πολιτείες, 27% για το επόμενο 9% στη Ρωσία όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Γαλλία, συγκριτικά, διαθέτει μετριοπαθείς ανώτερες και ανώτερες μεσαίες τάξεις: το ανώτερο 1% λαμβάνει μόνο 9% των εισοδημάτων και το επόμενο 9% 22%. Η αντικειμενική ανισότητα στη Γαλλία είναι κοντά στη γενική ευρωπαϊκή ισορροπία, στην πιο δημοκρατική εκδοχή της, όπως την παρατηρεί κανείς στις σκανδιναβικές χώρες.

Η ρωσική μεσαία τάξη, κατασκευασμένη κατά το ουσιώδες από τον κομμουνιστικό κοινωνικό μετασχηματισμό και τη σοβιετική αξιοκρατική εκπαίδευση, απολαμβάνει, όπως και ο υπόλοιπος πληθυσμός, την κοινωνική ειρήνη της εποχής Πούτιν, την οποία πιστοποιεί, όπως είδαμε, η πτώση των ποσοστών αυτοκτονίας, ανθρωποκτονίας και θανάτων από αλκοολισμό. Η μείωση της βρεφικής θνησιμότητας πρέπει να θεωρηθεί ως αποτέλεσμα και σύμβολο μιας ειρηνικής νοητικής και οικονομικής ατμόσφαιρας, η οποία δεν είχε υπάρξει ποτέ στη Ρωσία.

Έλεγε ο Άγιος των Γραμμάτων μας, ο τω όντι θείος Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, για τους πολιτικούς:

Εισήλθεν εις το κουρείον του εις ιερεύς, του εφρόντισε την γενειάδαν και ότε του εζήτησε τον λογαριασμόν, απεκρίθη "Τίποτα ,παπούλη μου, για την Εκκλησία, δωρεάν". 

  Την επομένην ευρήκε 12 χάρτινες εικονίτσες Αγίων και μίαν ευχαριστήριον   επιστολήν εις την είσοδον του κουρείου.

  Εισήλθεν εις το κουρείον του εις αστυνομικός, τον εκούρευσε και ότι του εζήτησε τον λογαριασμόν, απεκρίθη "Τίποτα, κυρ-Αστυνόμε, για την κοινωνία μας δωρεάν". 

  Την επομένην ευρήκε 12 κουλούρια και μίαν ευχαριστήριον επιστολήν εις την είσοδον του κουρείου.

  Τέλος εισήλθεν εις το κουρείον του εις Βουλευτής, τον εκούρευσε και ότι του εζήτησε τον λογαριασμόν απεκρίθη "Τίποτα, κυρ-Βουλευτά, για την πατρίδαν μας δωρεάν". 

  Την επομένην ευρήκε 12 Βουλευτάς εις την είσοδον του κουρείου.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Τσίπρας - ΕΛΑΣ, βραχμανική Αριστερά

Χριστόφορος Βερναρδάκης 

Δημοσιοποιήθηκαν οι 301 υπογραφές της ιδρυτικής Διακήρυξης της ΕΛΑΣ. 

Αν κάποιος ήθελε να κατασκευάσει ένα εμπειρικό παράδειγμα της περίφημης "βραχμανικής Αριστεράς", δύσκολα θα έβρισκε καλύτερο υλικό. Πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, γιατροί, καλλιτέχνες, ειδικοί, διανοούμενοι, επαγγελματίες υψηλού μορφωτικού κεφαλαίου. Μια κοινωνική σύνθεση που αποτυπώνει σχεδόν φωτογραφικά τα στρώματα που εδώ και δεκαετίες συγκροτούν τον πυρήνα της προοδευτικής διανόησης και της μορφωμένης μεσαίας τάξης.

Το πρόβλημα είναι ότι η ΕΛΑΣ μοιάζει να το διαφημίζει ως πλεονέκτημα, ενώ στην πραγματικότητα δημοσιοποιεί ένα πειστήριο του βασικού της προβλήματος.

Διότι η πολιτική συζήτηση της τελευταίας δεκαετίας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ δεν αφορά την έλλειψη πανεπιστημιακών, δικηγόρων ή διανοουμένων στην Αριστερά. Αφορά ακριβώς τη σταδιακή αποσύνδεση της Αριστεράς από τα λαϊκά και εργαζόμενα στρώματα και τη μετατροπή της σε πολιτική έκφραση των μορφωμένων μεσαίων τάξεων.

Κοιτάζοντας τη λίστα των 301, ο υποψιασμένος αναγνώστης αναζητά και δεν βρίσκει τους ντελιβεράδες, τους εργαζόμενους της επισφάλειας, τους υπαλλήλους των call centers, τους συμβασιούχους, τους νέους ερευνητές, τους φοιτητές, τους εργαζόμενους της εστίασης, τους ακτιβιστές του αναπηρικού κινήματος, τις νέες φεμινίστριες, τους νοσηλευτές, τους ανθρώπους που ζουν καθημερινά τις συνέπειες της κοινωνικής ανασφάλειας. 

Στρέψτε επιτέλους το βλέμμα σας προς τον Πόντο

31 Μαΐου, 2026

Με ένα κείμενο έντονου συμβολισμού και σαφών πολιτικών προεκτάσεων, διατυπώνεται ένα κάλεσμα προς τον ποντιακό ελληνισμό να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη μνήμη, την ιστορική δικαιοσύνη και τις διεκδικήσεις που απορρέουν από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

Το κείμενο ξεκινά με μια ευθεία αναφορά σε όσα, ζητήθηκαν επί δεκαετίες από τους Ποντίους: να θυμούνται, αλλά να μην διεκδικούν· να πενθούν, αλλά να μην αμφισβητούν· να μιλούν για τα τραύματα του παρελθόντος, χωρίς να θέτουν ζητήματα δικαιοσύνης και δικαιωμάτων.

Στο επίκεντρο της παρέμβασης βρίσκεται η θέση ότι η συλλογική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται σε επετειακές τελετές και συμβολικές αναφορές. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως μια ζωντανή διαδικασία που συνδέεται άμεσα με την αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και τη διατήρηση της αξιοπρέπειας ενός λαού. 

Ο ποντιακός ελληνισμός δεν είναι μόνο φορέας μιας ιστορικής τραγωδίας, αλλά και κληρονόμος ενός αγώνα που, παραμένει ανολοκλήρωτος.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην έννοια του «ρεαλισμού», η οποία συχνά προβάλλεται στον δημόσιο διάλογο ως επιχείρημα για τον περιορισμό των διεκδικήσεων. Το κείμενο απορρίπτει αυτή τη λογική, υποστηρίζοντας ότι κανένας λαός δεν κατέκτησε δικαιοσύνη ή αξιοπρέπεια μέσα από τη σιωπή και την αυτολογοκρισία. Αντίθετα, προβάλλεται η άποψη ότι τα αιτήματα ενός λαού πρέπει να καθορίζονται από την αλήθεια και όχι από τα όρια που θέτουν όσοι αρνούνται ή τα αμφισβητούν.

Το κείμενο αναφέρεται επίσης στο ζήτημα των συμβόλων που εξακολουθούν να προκαλούν αντιδράσεις στον ποντιακό χώρο. Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τίθεται το μουσείο που λειτουργεί ως σπίτι του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Γιατί θεωρείται ακόμη ταμπού η δημόσια συζήτηση γύρω από τέτοια σύμβολα, τα οποία για πολλούς Ποντίους συνδέονται άμεσα με τις μνήμες του διωγμού, της εξορίας και της καταστροφής.

Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην τιμή προς τα θύματα, αλλά οφείλει να περιλαμβάνει και την κριτική προσέγγιση προσώπων, γεγονότων και αφηγήσεων που διαμόρφωσαν την ιστορική πραγματικότητα. Το κείμενο θέτει το ερώτημα γιατί ορισμένες αφηγήσεις θεωρούνται υπεράνω κριτικής, ενώ η ποντιακή μνήμη καλείται διαρκώς να απολογείται για την ύπαρξή της.

Παράλληλα, γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο ζήτημα της άρνησης της Γενοκτονίας. Όπως υποστηρίζεται, η άρνηση δεν συνιστά απλώς αμφισβήτηση ιστορικών γεγονότων, αλλά συχνά οδηγεί σε αντιστροφή των ρόλων, μετατρέποντας τα θύματα σε κατηγορούμενους και στερώντας ακόμη και από τους νεκρούς το δικαίωμα της αθωότητας.

Είναι ο νόμος!

Lorenzo Merlo - 31 Μαΐου 2026

Πηγή: Λορέντζο Μέρλο

Κομβικό σημείο μιας διαδρομής που, από τις διακηρύξεις του Δικαιώματος στην Ευτυχία, μας έχει οδηγήσει στη Βεβαιότητα της Τιμωρίας .

Τα παιδιά το ακούν, αλλά, απορροφημένα στα παιχνίδια της νιότης τους, δεν δίνουν σημασία. Ωστόσο, αφομοιώνουν τον τύπο μέχρι που, ως ενήλικες, μετά από χίλιες άλλες υποσυνείδητα κρυφές απαντήσεις, αποφασισμένοι και πεπεισμένοι, τον βγάζουν από το καπέλο τους, επιβεβλημένος από την κουλτούρα στην οποία μεγάλωσαν και η οποία τα διαμόρφωσε. Σε αυτό το σημείο, το «είναι ο νόμος της αγοράς», δεν είναι πλέον απλώς μια απλή υπαρξιακή αλήθεια που ισορροπεί συνεχώς μεταξύ ανάγκης και διαθεσιμότητας, ούτε καν το τοκογλυφικό τέχνασμα κάποιου απατεώνα με μανικετόκουμπα και μια Rolls-Royce· είναι ο αέρας, απαραίτητος για τη ζωή.

Αν μια μητέρα το χρησιμοποιούσε απέναντι στο παιδί της, θα είχαμε μετατρέψει την ανθρωπότητα σε ένα ξεπουλημένο Πανοπτικόν για ισόβιους φυλακισμένους από τη βρεφική ηλικία.

Στον μονολιθικό πυλώνα του νόμου της αγοράς, οι δρόμοι του αποικισμού επιλέχθηκαν ολιγαρχικά. Για ορισμένους, με μπούκλες και habit dégagé, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια προφανής συνέπεια της δικής τους ανωτερότητας και της ανωτερότητας του λαού τους. Για αυτούς, ο αποικισμός δεν ήταν λεηλασία αλλά απλώς η αρπαγή ό,τι ήταν απαραίτητο σε αντάλλαγμα για την εκπολιτιστική δράση που παρείχαν σε Νέγρους, Ιρλανδούς, Ινδούς, Άραβες, Ινδιάνους, και ούτω καθεξής. Η λίστα είναι γεωγραφικά περιεκτική και ιστορικά εκτενής.

Αν, με τα λεηλατημένα λάφυρα, τα χείλη του χάσματος του πλούτου που χώριζε τους αποικιοκράτες από τους αποικιοκρατούμενους άνοιγαν αδυσώπητα, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να πυροδοτούν απελευθερωτικές επαναστάσεις, από αυτό το ανοιχτό άνοιγμα οι κραυγές της αδικίας συνεχίζουν να ακούγονται. Κραυγές που δεν διαπερνούν τις άνετες μρ διπλά τζάμια καμπίνες των Rolls-Royce, ούτε καν τα τριζάτα των μικρών αυτοκινήτων.

Αναζητώντας το κοινωνικό πρόσημο του ΕΛΑΣ

Του Χρήστου Καπούτση

Κοιτάζοντας τα περίπου 300 πρόσωπα που υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, διαπιστώνει κανείς την παρουσία ανθρώπων υψηλού μορφωτικού επιπέδου και αναγνωρισμένης επαγγελματικής διαδρομής: πανεπιστημιακών, επιστημόνων, γιατρών, μηχανικών, δικηγόρων, καλλιτεχνών. Η εικόνα προκαλεί θετική εντύπωση και ασφαλώς δεν περιέχει τίποτε το μεμπτό.

Ωστόσο, γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: πού βρίσκεται η κοινωνία που δοκιμάζεται;

Δεν είδα αγρότες που παλεύουν με το αυξημένο κόστος παραγωγής. Δεν είδα εργάτες της βάρδιας, διανομείς που οργώνουν τους δρόμους με ένα μηχανάκι, συνταξιούχους που βίωσαν τις περικοπές και τις αδικίες του ασφαλιστικού συστήματος του επαίσχυντου νόμου Κατρούγκαλου που ψήφισε η Κυβέρνηση ΤΣΙΠΡΑ και δεν άλλαξε η Κυβέρνηση ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ.

 Δεν είδα εκπροσώπους των πολιτών που απειλούνται να χάσουν την πρώτη κατοικία τους, νέους με προσόντα που συγκρούστηκαν με την κομματική αναξιοκρατία και είναι άνεργοι, πολύτεκνες οικογένειες που δοκιμάζονται από το δημογραφικό αδιέξοδο, ούτε ανθρώπους που εκπροσωπούν ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και καθημερινές μορφές κοινωνικού αποκλεισμού.

Δεν τα επισημαίνω για να αποδώσω σκοπιμότητα ή αποκλεισμούς. Τα επισημαίνω γιατί προσπαθώ να ανιχνεύσω το κοινωνικό και πολιτικό πρόσημο του νέου κόμματος.

Οι γκάγκστερς που μας κυβερνούν

Του Παντελή Σαββίδη 

ΣΧΟΛΙΟ ΤΩΝ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΩΝ

Ο Μητσοτάκης δεν είναι απλώς ένας διαχειριστής εξουσίας· είναι φορέας μιας παγκόσμιας ιδεολογίας. Ό,τι στις ΗΠΑ εκφράζεται μέσα από τον Τραμπ, στην Ελλάδα εκφράζεται μέσα από τον Μητσοτάκη.

Το κείμενο του Henry Giroux στο CounterPunch περιγράφει την Αμερική του Τραμπ ως παράδειγμα μιας βαθύτερης παγκόσμιας μετάλλαξης της πολιτικής: τη μετατροπή της δημοκρατίας σε θέαμα εξουσίας, της διακυβέρνησης σε μηχανισμό εξυπηρέτησης οικονομικών ελίτ και της κοινωνίας σε πεδίο φόβου, πειθάρχησης, ανταγωνισμού και ηθικής απονέκρωσης. Το βασικό του επιχείρημα δεν αφορά μόνο τον Τραμπ ως πρόσωπο.

Αφορά μια ιδεολογία: τον αυταρχικό νεοφιλελευθερισμό, τον γκανγκστερικό καπιταλισμό, την πολιτική της διαφθοράς, της αλαζονείας, της ασυλίας των ισχυρών και της περιφρόνησης προς το κοινό καλό.

Αυτή η ιδεολογία δεν περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι παγκόσμια. Στην Αμερική εκφράζεται με τον πιο ωμό και θεαματικό τρόπο από τον Τραμπ.

Η ΓΗ ΚΑΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΣΕ ΞΕΝΑ ΧΕΡΙΑ!

Γιώργος Τασιόπουλος 

Τα funds για τους Έλληνες, επενδύσεις για τους Ισραηλινούς!

Ευτυχώς η χώρα επέστρεψε στην κανονικότητα για το συστημικό πολιτικό σύστημα!

🔴Δεν φτάνει που έχουν ισοπεδώσει τη Γάζα και έχουν επιτεθεί σε κάθε αραβόφωνο γείτονά τους, οι Εβραίοι φαίνεται ότι έχουν σκοπό να αλώσουν εκτός την Ελλάδα (Επανομή - Καλαμάτα - ιστορικό κέντρο της Αθήνας κ.λπ.) αλλά και την Αλβανία, και κυρίως την Β. Ήπειρο.

🚩Με περίτεχνο τρόπο βέβαια, αφού δεν μπορούν να κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα... να καταστρέψουν, με μπράβους, τις κυβερνήσεις και τους ισχυρούς να σιωπούν.

🚩Ράμα και Μητσοτάκης οι διαθέσιμοι, αλλά και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα να κάνει πως δεν βλέπει, δεν γνωρίζει...

✔️Μάλιστα, η εικόνα που εμφανίζεται πλέον στο μεγαλύτερο αεροδρόμιο της χώρας δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών.

✔️Στο Διεθνές Αεροδρόμιο Αθηνών Ελευθέριος Βενιζέλος, μια διαφήμιση κυριαρχεί και απευθύνεται ξεκάθαρα όχι στους Έλληνες, αλλά σε ξένους επενδυτές: «Don’t go home without a home in Greece».

______________

Ανάλογα συμβαίνουν εδώ και καιρό στη γειτονική Αλβανία και μάλιστα στη Γη της Β. Ηπείρου αναδημοσιεύω την ανάρτηση του Κώστα Δημητρόπουλου:

ΓΙΑ ΤΟ ΣΒΕΡΝΕΤΣΙ

Οι βορειότεροι ελληνόγλωσσοι οικισμοί στην Αλβανία του σήμερα, είναι η κωμόπολη της Άρτας (ή Παλαιοάρτας) και το γειτονικό του χωριό, Σβερνέτσι. Η επικαιρότητα φέρνει το τελευταίο στο προσκήνιο, με βία. Για ποιο λόγο; Μα για τις περίφημες «αρπαγές γης». Αρπαγές που άλλοτε είναι σκέτο αρπαγές, άλλοτε χρησιμοποιούνται απειλές και πάντα αρωγός σε αυτές βρίσκεται το κράτος.

Έως τώρα οι αρπαγές γης, αφορούσαν τόπους που ανήκουν στις «Μειονοτικές Ζώνες» ή στην παραλιακή περιοχή της Επαρχίας Χιμάρας. Και σε κάθε περίπτωση αφορούσαν περιουσίες Ελλήνων («μειονοτικών» ή μη). Πρόσφατα άρχισαν οι αρπαγές και σε περιοχές που βρίσκονται βορειότερα και που πάντα ήταν «χαμηλού προφίλ». Όμως τώρα έχουμε δύο διαφοροποιήσεις. Την πρώτη την αναφέραμε. Η δεύτερη αφορά στους νέους «ιδιοκτήτες». Είναι ισραηλίτες και οι οποίοι με κάποιον τρόπο τα βρήκαν με τον Έντι Ράμα – άλλωστε οι προσπάθειες τους για απόκτηση γης χρονολογείται από τα πρώτα «μεταπολιτευτικά» χρόνια της Αλβανίας και που τότε εντόπιζαν το ενδιαφέρον τους σε μέρη της ευρύτερης περιοχής των Αγίων Σαράντα.

Το γεγονός της αρπαγής γης στο Σβερνέτσι θα πέρναγε στα «ψιλά», αν δεν ξεσηκώνονταν εκτός από τους ίδιους τους Σβερνετσιώτες, και Αλβανοί κάθε πλευράς του πολιτικού σκηνικού. Από το αριστερό Lëvizja BASHKË (Κίνημα Μαζί) έως το ακροδεξιό Aleanca Kuq e Zi (Ερυθρομέλανη Συμμαχία) και τον εξτερμιστή Αρντίτ Μπίντο. Όπου όμως πέρα από τις οικολογικές ευαισθησίες, ξεχνούν να εκφράσουν την διεθνιστική τους αλληλεγγύη στους Σβερνετσιώτες (ή τους Χιμαραίους ή άλλους Έλληνες), αλλά πολλές φορές δεν κρύβουν το ότι υπερασπίζονται την «αλβανική γη» που βρίσκεται κοντά σε μια πόλη σύμβολο, τον Αυλώνα. Δηλαδή την πόλη που υψώθηκε η αλβανική σημαία! Στο πλαίσιο αυτό μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί οι Αλβανοί που διαμαρτύρονται για το Σβερνέτσι, δεν διαμαρτύρονται για τα όργια που γίνονται στη Χιμάρα. Ίσως εκεί οι «άρπαγες» δεν είναι άρπαγες...

Έτσι έχουμε ένα μίγμα διαμαρτυριών που κινείται γύρω από κλασικά ακραία συνθήματα με τη συνδρομή ολίγου αντισημιτισμού, Εβραίοι γαρ οι νέοι ιδιοκτήτες…. Αλλά και αντισιωνισμού, όπου στα πρόσωπα των κατατρεγμένων της ισοπεδωμένης Γάζας, κάποιοι Αλβανοί βλέπουν τον εαυτό τους ως των απειλούμενων «αυτοχθόνων».

Όμως, η ουσία είναι άλλη. Οι πραγματικά ντόπιοι, βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα. Ο τόπος τους διεκδικείται και καταπατάται. Η εθνοπολιτιστική τους ιδιαιτερότητα αποσιωπάται. Και καθώς οι άρπαγες και οι εθνικιστές αναμετρώνται στον Πώρο, οι τοπικές αντιπροσωπεύσεις του ελληνισμού και ο ελλαδικός παράγοντας αγνοούνται (για άλλη μια φορά).
ΥΣ Η εταιρία ZVËRNEC SOUTH ADRIATIC DEVELOPMENT ανακοίνωσε ότι η επένδυση είναι ύψους 4 δισεκατομμυρίων ΕΥΡΩ και θα δημιουργήσει 10.000 θέσεις εργασίας ("Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!")

______________

Ο Γιώργος Κυριακού μας ενημερώνει:

Αυτή είναι η ανατομία του εγκλήματος, του συνολικού εγκλήματος από τον Κώστας Δέλτας. Η Χιμάρα συνεχίζεται αλλά γιατί τότε (για τη Χιμάρα) η (αλβανική) αφωνία; Για να τα βάλουμε σε μια τάξη: 

1. Το ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα Levizja Bashke, δεν έχει ούτε μια λέξη για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα. Ο Ρεντι Μούτσι, βουλευτής του, είχε δηλώσει σε ελληνική αριστερή εφημερίδα, μάλλον το ΠΡΙΝ, ότι ο Φρεντης ίσως είχε δώσει τα 300 ευρώ για να τον ψηφίσουν, αιτιολογώντας την σκευωρία που του στήθηκε. Ο Αρλιντ Κιορί αρχηγός του κόμματος μπορεί να έχει γράψει για τον εθνικισμό αλλά μια χαρά συντροφεύεται από συντρόφους, απογόνους μαχητών του UCK που σηκώνουν τη σημαία του ψευδοκράτους του Κοσόβου.

2. Αυτά που συνέβαιναν στη Χιμάρα ήδη από το 201Ο και τη δολοφονία Γκούμα συνέβαιναν αποκλειστικά σε Έλληνες. 

3. Αν δεν ήταν Έλληνας και μάλιστα υπήκοος ίσως το ΥΠΕΞ να μην έβγαζε "σκληρή" ανακοίνωση που θα δούμε πόσο σκληρή είναι στην στάση του για την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας στην ΕΕ. Ευτυχώς ο Φρεντης έκανε ερώτηση στην ΕΕ, σε πολύ σωστή βάση. 

4. Είναι ευκαιρία για μια πλατιά συμμαχία στην Αλβανία που θα συμπεριλάβει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τα έκτροπα που συμβαίνουν στην ελληνική Χιμάρα. Ή όλα ή όχι κοροϊδία για τον εξαλβανισμό μιας περιοχής Ελλήνων μη αναγνωρισμένων επίσημα.

5. Εδώ στο Ελλαντα, σηκώθηκαν κάποιες φωνές λόγω της σύμπραξης ταμείου  Κούσνερ έμμεσα με Ισραηλινούς βάση των συμφωνιών Αβραάμ. Ποτέ δεν είναι αργά διότι η Χιμάρα κείτο μακράν. 

6. Η νήσος Σάσων που χάρισε χωρίς λόγο η κυβέρνηση Βενιζέλου για να σφαχτούν οι Έλληνες που απλά δεν έφυγαν όταν καταλήφθηκε (Σαζάν τη λένε πια) η Άρτα κι όχι Νάρτα και η Ζβέρνετση ή Ζβέρνετσι  είναι ένα σύμπλεγμα που πρέπει ακόμα και με συμμαχία να προστατευτεί. Αλλά η Χιμάρα είναι εκεί σαν αρχικό, ιδρυτικό, στερεοτυπικό μνημείο καταστροφής για το οποίο λίγοι μιλούν πια.

________________

Όπως και η Δέσποινα Σπανούδη:

Το Sazan είναι το μεγαλύτερο νησί της Αλβανίας. Επί Χότζα ήταν για δεκαετίες μια βαριά οχυρωμένη, ακατοίκητη ζώνη με στρατιωτικά καταφύγια. Λόγω της απομόνωσης η φύση παρέμεινε ανέγγιχτη. Το νησί και οι γύρω θαλάσσιες περιοχές είναι ανακηρυγμένα ως Θαλάσσιο Εθνικό Πάρκο και προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες της Μεσογείου. 

Απέναντι από το παρθένο νησί βρίσκεται η ακτογραμμή του προστατευόμενου οικοσυστήματος Vjosë-Nartë, μια έκταση περίπου 200 χιλιάδων στρεμμάτων κοντά στην Αυλώνα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά και πλούσια οικοσυστήματα της Αδριατικής και ολόκληρης της Μεσογείου με τη Λιμνοθάλασσα της Νάρτας, το δέλτα του Αώου (του τελευταίου άγριου ποταμού ελεύθερης ροής στην Ευρώπη), παρθένα δάση και εκτεταμένες αμμουδιές με αμμόλοφους και αλόφυλη βλάστηση. Το σύμπλεγμα Sazan- Vjosë-Nartë αποτελεί παράδεισο για τα πουλιά και πολλά είδη πανίδας και χλωρίδας. 

Αυτός ο παράδεισος πρόκειται να μετατραπεί σε κλειστό λουνα- παρκ για πάμπλουτους τουρίστες σύμφωνα με ένα mega- project που διαχειρίζεται ο γαμπρός του Τραμπ, Jared Kushner το οποίο περιλαμβάνει ένα ολόκληρο αεροδρόμιο στην καρδιά της προστατευόμενης μέχρι χθες περιοχής καθώς και πλήθος ξενοδοχεία, πολυτελείς βίλες, μαρίνες για σκάφη αναψυχής και λοιπές τουριστικές υποδομές. 

Πάνω από 40 περιβαλλοντικές οργανώσεις από 28 χώρες έχουν στείλει επιστολή διαμαρτυρίας στην αλβανική κυβέρνηση για την ανεπανόρθωτη οικολογική καταστροφή που απειλεί ένα από τα τελευταία άγρια οικοσυστήματα της Μεσογείου. 

Η χρηματοδότηση αυτής της καταστροφής προέρχεται από το Ταμείο Affinity Partners. Το έφτιαξε ο Kushner στα πλαίσια των συμφωνιών του Αβραάμ, προκειμένου να δημιουργήσει κοινές επενδύσεις Ισραήλ και αραβικού κόσμου κυρίως της Σαουδικής Αραβίας. Διεθνείς αναλύσεις επισημαίνουν ότι (και) η Αλβανία αποτελεί βασικό κομμάτι αυτού του παζλ. Παράλληλα με το έργο του Kushner, οι διμερείς σχέσεις Αλβανίας και Ισραήλ έχουν ενισχυθεί κατακόρυφα: 

• Έχουν υπογραφεί μεγάλες αμυντικές συμφωνίες εκατομμυρίων με ισραηλινές εταιρείες (όπως η Elbit Systems).

• Διοργανώνονται επιχειρηματικά φόρουμ τεχνολογίας και κυβερνοασφάλειας στα Τίρανα με τη συμμετοχή δεκάδων ισραηλινών εταιρειών. 

Σύμφωνα με τα παραπάνω, το τουριστικό project του γαμπρού Τραμπ, αποτελεί μέρος ενός διεθνούς οικονομικού δικτύου που συνδέει άμεσα τα συμφέροντα των ΗΠΑ, των χωρών του Κόλπου και του Ισραήλ. 

Ωστόσο οι γείτονες Αλβανοί δεν το πήραν και πολύ καλά το σχέδιο. Το πληροφορήθηκαν, όταν άγνωστοι περιφράξαν την προστατευόμενη δασική έκταση, έστησαν εργοτάξιο και ξεκίνησαν χωματουργικές εργασίες με βαριά μηχανήματα, χωρίς ούτε μια πινακίδα. Η απόλυτη αδιαφάνεια και αυθαιρεσία, οδήγησε σε διαμαρτυρίες που κλιμακώθηκαν με πολίτες να εισβάλλουν στο εργοτάξιο απαιτώντας έγγραφα και απαντήσεις, να γκρεμίζουν κάγκελα και περιφράξεις, ενώ λίγες ημέρες μετά έγινε και εμπρησμός σε βαριά μηχανήματα της εταιρείας- φάντασμα. 

Στα βίαια επεισόδια σεκιουριτάδες, ορισμένοι εκ των οποίων φορούσαν μάσκες, χρησιμοποίησαν σπρέι πιπεριού όχι μόνο εναντίον των διαμαρτυρόμενων αλλά και κατά της Αλβανικής Αστυνομίας. Και μετά από το αρχικό αλαλούμ, ήρθε η αποκάλυψη: 

Η αλβανική κυβέρνηση παραχώρησε άδεια «στρατηγικού επενδυτή» στην εταιρεία του γαμπρού του Τραμπ για την ανέγερση τεράστιου υπερπολυτελούς resort. 

Τοπικές οργανώσεις (όπως η PPNEA) και μεγάλοι ευρωπαϊκοί περιβαλλοντικοί φορείς (όπως η EuroNatur) αντέδρασαν έντονα. Κατήγγειλαν επίσημα ότι η Αλβανία παραβιάζει τις δεσμεύσεις της προς την Ευρωπαϊκή Ένωση για την προστασία της φυσικής της κληρονομιάς. Στον αντίποδα ο Έντι Ράμα δήλωσε περήφανος που η χώρα του προσέλκυσε διεθνείς επενδύσεις. 

Οι εργασίες δεν σταμάτησαν. Οι μπουλντόζες συνέχισαν. Η ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών στις παραλίες αποκλείστηκε, καθώς μεγάλες εκτάσεις περιφράσσονται για να μετατραπούν σε ιδιωτικές ζώνες του resort. 

Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται με εξαιρετική ένταση και μετράνε πολλούς μήνες συνεχόμενης αντίστασης. Οι κάτοικοι μπαίνουν μπροστά στις μπουλντόζες για να σταματήσουν τα έργα.  Συνεχώς γίνονται άγριες συγκρούσεις με την αστυνομία, η οποία κατάλαβε πλέον ότι ο ρόλος της ήταν να περιφρουρεί το εργοτάξιο για χάρη της εταιρείας, με αποτέλεσμα τραυματισμούς και συλλήψεις πολιτών. Οι πολίτες οργανώθηκαν σε νέες συλλογικότητες, όπως η ομάδα Σώστε την Αυλώνα. Πραγματοποιούν συνεχείς διαδηλώσεις σε παραλίες και κομβικά σημεία της περιοχής, με κύριο σύνθημά «Η Αυλώνα ανήκει στους Αλβανούς, όχι στη μαφία και τους ολιγάρχες». 

Το κίνημα έχει ενωθεί με ένα αντίστοιχο κίνημα που την ίδια χρονική περίοδο αντιδρά σε ένα παρόμοιο σχέδιο στη βόρεια Αλβανία. Πέρα από τις τοπικές διαμαρτυρίες στα εργοτάξια, τα δύο κινήματα οργανώνουν μεγάλες κοινές πορείες στα Τίρανα, έξω από το Κοινοβούλιο και την Ειδική Εισαγγελία (SPAK). Στις διαδηλώσεις κρατούν κοινά πανό με συνθήματα όπως: «Από το Rrjoll μέχρι το Pishë-Poro, Φτάνει πια!», ενάντια στην κατάληψη της χώρας από τους ολιγάρχες. 

Από τις Φιλιππίνες μέχρι την Αλβανία, ο αμερικανοσιωνισμός εποικίζει την υφήλιο. Και οι ενωτικές αντιδράσεις των ανθρώπων δείχνουν το δρόμο.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1EEkQcCgdD/
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς: Το άγιο Πνεύμα δεν είναι απλώς από τα αποστελλόμενα, αλλά και από τα αποστέλλοντα και συνευδοκούντα!

Κυριακή της Πεντηκοστής – Κάθοδος του Αγίου Πνεύματος.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Ομιλία 24

Στη φανέρωσι και διανομή του θείου πνεύματος κατά την ημέρα της Πεντηκοστής

Όπου γίνεται λόγος και περί της μετανοίας

1 Πριν από λίγον καιρό είδαμε τον Χριστό με τους μεγάλους της πίστεως οφθαλμούς ν’ αναλαμβάνεται, όχι λιγώτερο από τους καταξιωθέντας να τον ιδούν με τα μάτια τους, και δεν υστερήσαμε καθόλου σε μακαριότητα από εκείνους· διότι ο Κύριος είπε είναι «μακάριοι εκείνοι που επίστευσαν χωρίς να ιδούν»· αυτοί δε είναι οι πληροφορηθέντες με την ακοή και βλέποντες διά πίστεως.

Είδαμε λοιπόν πριν από λίγον καιρό τον Χριστό να σηκώνεται από τη γη με το σώμα του, τώρα δε διά του αγίου Πνεύματος που εστάλθηκε από αυτόν στους μαθητάς βλέπομε έως πού έφθασε ο Χριστός που αναλήφθηκε και σε ποιο αξίωμα αναβίβασε τη φύσι μας που ανέλαβε· βέβαια οπωσδήποτε ανέβηκε εκεί, από όπου κατέβηκε το Πνεύμα σταλμένο από αυτόν.

Από πού δε κατέβηκε ο Πνεύμα, δεικνύει αυτός που ομιλεί διά του προφήτου Ιωήλ, «θα εκχύσω από το Πνεύμα μου σε κάθε σάρκα», και προς τον οποίον λέγει ο Δαβίδ, «θα εξαποστείλης το Πνεύμα σου, και θα κτισθούν, και θ’ ανακαινίσης την επιφάνεια της γης».

Επομένως ο Χριστός, όταν αναλήφθηκε, ανέβηκε προς τον ύψιστο Πατέρα και έφθασε προς αυτόν τον πατρικό κόλπο, από όπου ήλθε και το Πνεύμα· και αναδείχθηκε κοινωνός ακόμη και κατά το ανθρώπινο συστατικό του αξιώματος του Πατρός, αποστέλλοντας και αυτός πλέον το εξ ουρανού από τον Πατέρα ερχόμενο και στελλόμενο Πνεύμα.

Αλλά να μη νομίση κανείς ότι το άγιο Πνεύμα είναι άμοιρο αυτού του αξιώματος, με το να ακούη ότι αποστέλλεται από τον Πατέρα και τον Υιό· διότι αυτό δεν είναι απλώς από τα αποστελλόμενα, αλλά και από τα αποστέλλοντα και συνευδοκούντα.

ΕΝΑΣ ΘΟΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΡΑΦΤΗΚΕ .

Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ "ΕΛΠΙΔΑ"

Του Οδυσσέα Ελευθερόπουλου

Μετά την επιστροφή μου από την Θεσσαλονίκη και την ανάρτηση που έκανα στις 22 Μάιου για την εκδήλωση ανακοίνωσης της Ιδρυτικής Διακήρυξης του νέου κινήματος "ΕΛΠΙΔΑ", είχα υποσχεθεί στους διαδικτυακούς φίλους ότι θα έγραφα την γνώμη μου γι αυτή σε επόμενη ανάρτηση.

Δεν το έκανα αμέσως διότι θεωρώ αυτά τα θέματα ΣΟΒΑΡΑ, ότι δεν πρέπει να διατυπώνουμε δημόσιο λόγο υπό συναισθηματική φόρτιση, ενθουσιασμό, θυμό κλπ. αλλά να αφήνουμε να κατακάθεται η "σκόνη" του γεγονότος, αλλά και να έχουμε και οι ίδιοι τον χρόνο να σκεφτούμε καλά πριν γράψουμε δημόσια.

Υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να γραφτούν. Κάποιες παρατηρήσεις μου είναι γενικές επί του συνόλου της διακήρυξης, και αυτές γράφω στην ανάρτησή μου αυτή. Κάποιες άλλες είναι επί των συγκεκριμένων θέσεων που αναφέρονται, τις οποίες θα γράψω σε επόμενη ανάρτηση, διότι αλλιώς το παρόν κείμενο θα γίνονταν μακροσκελές.

✅ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕ ΣΥΝΕΣΗ

Για την όποια κριτική μας στο νέο κίνημα οφείλουμε να ήμαστε πολύ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΙ στο τι λέμε και τι γράφουμε, προκειμένου να μην δίνουμε οι ίδιοι τα όπλα που χρειάζεται το σύστημα για να το απενεργοποιήσει…. 

Θα πρέπει να μην ξεχνούμε ότι ΔΕΝ ζούμε σε ένα καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ζούμε σε ένα εγκληματικό, μαφιόζικο καθεστώς με επίφαση δημοκρατικότητας, όπου μια ελάχιστη εκλογική μειοψηφία με εκλογικούς νόμους, και με μεθοδευόμενη διασπορά του λαϊκού θυμού σε κομματίδια κάτω του 3%, αυτο-βαφτίζονται κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες για να έχουν το θράσος να κρύβονται πίσω από την …επίφαση δημοκρατίας ότι τα εγκλήματά τους είναι …θέλημα του λαού!!!

Tι είναι εκκλησία - π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Ιερατική σύναξη Ι.Μ.Γ.Α. στην Κρήτη 21-3-2026.

-Ειναι πολλά τα λεφτά...

Γράφει ο Μάριος Διονελλης 

Κοίτα λίγο αυτές τις εικόνες.

Είναι η Κρήτη όπως διαφημίζεται στο συνέδριο του Economist που ξεκινά αύριο στα Χανιά. 

Θα έρθουν ο Τασούλας, ο Μητσοτάκης, ο Στουρνάρας, ο Περιστέρης (ΤΕΡΝΑ), ο Εξάρχου (AKTOR), οι τραπεζίτες, οι μεγαλοξενοδόχοι, οι εταιρείες εξορύξεων και ενέργειας να μας πουν πως θα… «μεταμορφωθεί η Κρήτη». 

Βλέπεις με τι έχουν περικυκλώσει το νησί; Διαφημίζουν πυλώνες, ΒΑΠΕ, φαραωνικά αεροδρόμια, διόδια και τσιμέντο, πολύ τσιμέντο. 

Και ξενοδοχεία 6.246 κλινών στην… Τριόπετρα (Ψάξε να δεις πού είναι αν δεν ξέρεις και δες και τη δεύτερη φωτογραφία με την εικόνα του project). 

Τις εικόνες αυτές όλο και περισσότερο, όλο και συχνότερα θα τις βλέπεις να παρουσιάζονται ως ευλογία.

 Επειδή οι ίδιοι που τις σχεδιάζουν, οι ίδιοι ελέγχουν ήδη σχεδόν και το σύνολο των ΜΜΕ. 

Ολο και περισσότερο θα χρειάζεται να ψάχνεις μόνος και μόνη σου την αλήθεια και τις διαφορετικές φωνές. 

Περίπου 150 φορείς καλούν σε συγκέντρωση έξω από την αίθουσα στα Χανιά όπου θα παρουσιαστεί και θα διαφημιστεί αυτή η «μεταμόρφωση». 

Ζήτησαν να συμμετάσχουν μάλιστα για να πουν τη γνώμη τους και δεν πήραν ούτε απάντηση, 

Αύριο Παρασκευή, στις 9 το πρωί θα είναι εκεί να διαδηλώνουν.

Η αμυδρή ελπίδα αφοπλισμού της Τεχνητής Νοημοσύνης

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Η πρώτη εγκύκλιος του Πάπα Λέοντα ΙΔ΄ ήταν υπάκουη και προβλέψιμη , απαραίτητη και μάταιη. Αλλά ιερή και απαραβίαστη. Προτείνει τον αφοπλισμό της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά η Εκκλησία, από την πλευρά της, είναι αφοπλισμένη. Δεν έχει τη δύναμη να περιορίσει και να καθοδηγήσει την τεχνολογία. Προτρέπει, κηρύττει και δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο.
Ωστόσο, αν η Εκκλησία και ο Πάπας δεν το κάνουν, ποια άλλη ηθική και πνευματική εξουσία είναι ικανή να εκφράσει αυτή την ειλικρινή ανησυχία, να διαφυλάξει την ανθρωπότητα στο όνομα της θεϊκής της έμπνευσης;


Απευθύνεται σε όλη την ανθρωπότητα και στο όνομα αυτών των δύο δισεκατομμυρίων ανθρώπων που, με διάφορους τρόπους, ζουν στον Χριστιανισμό. Δεν υπάρχουν άλλες.Έχω διαβάσει ολόκληρη την εγκύκλιο. Δεν ήμουν ικανοποιημένος με περιλήψεις, αποσπάσματα και τίτλους, και δεν το έκανα από τσιγκουνιά ή ακρίβεια, αλλά επειδή πίστευα ότι το θέμα, η πηγή και τα ερωτήματα που εγείρει άξιζαν προσοχής. Αυτό συνέβαινε, ακόμη και σε αποσπάσματα όπου ήταν εύκολο να προλάβει κανείς το κείμενο. Τώρα σας προσφέρω μια σχολιασμένη περίληψη.

Καταρχάς, η αντίθεση που αποτελεί τη βάση της Magnifica Humanitas βρίσκεται ανάμεσα στη Βαβέλ, με τον πύργο της δύναμης και της υπερηφάνειας, και την Πόλη του Θεού, την civitas dei του Αυγουστίνου, το χριστιανικό ιδανικό. Κάθε εποχή, λέει ο Πάπας, διακινδυνεύει το απάνθρωπο. Είναι αλήθεια, αλλά αυτή είναι η πρώτη εποχή στην οποία έχουμε τα μέσα, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, να αντικαταστήσουμε το ανθρώπινο, το θείο και τη φύση με την τεχνολογία, το ανδροειδές και το τεχνητό. Είμαστε κοντά στο σημείο χωρίς επιστροφή. Διακινδυνεύουμε να ατροφήσουμε τις βασικές ανθρώπινες ικανότητές μας για να την κατανοήσουμε. Όχι πλέον απλώς απάνθρωπο, αλλά στο μονοπάτι πέρα ​​από το ανθρώπινο.

Ο Λέων ΙΔ΄ ανακαλεί ολόκληρη την παράδοση της Εκκλησίας, ξεκινώντας από τον Αυγουστίνο και τον Θωμά. Και στην εποχή μας, ξεκινά με το Rerum Novarum του προκατόχου του Λέοντα ΙΓ΄, ο οποίος ασχολήθηκε με τις καινοτομίες της εποχής του και ίδρυσε το κοινωνικό δόγμα της Εκκλησίας. Αλλά στη συνέχεια περικλείει στο βλέμμα του όλη την ιστορία που ακολούθησε, τους πάπες της, τις εγκυκλίους τους, τη Σύνοδο. Ο Λέων ΙΔ΄ είναι ο πάπας της συνέχειας με τον Ράτσινγκερ, με τον Φραγκίσκο και με ολόκληρη την Εκκλησία.

Ο Νικόλαος Πλαστήρας στο στόχαστρο του Μικροελλαδισμού

από Άρδην - Ρήξη 31 Μαΐου 2026

του Κώστα Χατζηαντωνίου*

Δεν είναι φαινόμενο σπάνιο στην Ιστορία η εμφάνιση εμπαθών που επιθυμώντας ένα ελάχιστον προσοχής, κατακρίνουν, υβρίζουν και συκοφαντούν σεπτές μορφές της εθνικής μας κοινότητας. Το σύνδρομο του Ζωΐλου, του αρχαίου κριτικού που προσπάθησε να καταρρίψει την αξία του Ομήρου, δεν έπαψε και δεν θα πάψει να προσβάλλει τους ανθρώπους. Τελευταίο θύμα του συνδρόμου, η ηρωική μορφή του Νικόλαου Πλαστήρα, του θρυλικού στρατιωτικού ηγέτη των αγώνων του λαού μας από το 1912 ως το 1922, αγώνων που τον κατέταξαν στο πάνθεον της εθνικής μνήμης αλλά και της προσφυγικής ευγνωμοσύνης. Δράστης κάποιος αντισυνταγματάρχης που μετά την λαμπρή σταδιοδρομία του, ως απόστρατος πλέον, αποφάσισε να κακοποιήσει την στρατιωτική ιστορία με εμφανή πολιτικά κίνητρα.

Ας προσπεράσουμε τα τεκμήρια της στρατιωτικής αρετής του Ν. Πλαστήρα, που όλοι γνωρίζουν, από την δράση του στους βαλκανικούς πολέμους, στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, στο μακεδονικό μέτωπο, στην Ουκρανία, στην εξόρμηση της πρώτης περιόδου της μικρασιατικής εκστρατείας ή στην σωτηρία της στρατιάς στο Τουμλού Μπουνάρ τον Μάρτιο του 1921 και ας σταθούμε στις ημέρες της Καταστροφής που οι πολιτικοί ή και φυσικοί απόγονοι των υπαιτίων αυτής, θέλουν να αποσείσουν και να την χρεώσουν (εκατό χρόνια μετά!) σε έναν από τους ελάχιστους που εκτέλεσαν τότε το καθήκον τους, αποδίδοντάς του μάλιστα την μομφή της φυγής και της ανυπακοής. Σε ποιον; Στον Μαύρο Καβαλλάρη!

Επί του προκειμένου όμως.

Όταν ξέσπασε η τουρκική επίθεση στην εξέχουσα του Αφιόν Καραχισάρ στις 13 Αυγούστου 1922, το 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων υπό τον Ν. Πλαστήρα, αποτελούσε εφεδρεία του Α’. Σώματος Στρατού. Η άμεση επέμβασή του, την ίδια ημέρα, υπήρξε καίριας σημασίας στην αποτροπή της άμεσης κατάρρευσης, αφού κάλυψε, με την απαράμιλλη ορμή του αλλά και τρομερές απώλειες, το κενό που άφησε στον πιο κρίσιμο τομέα του μετώπου, η διάλυση και η φυγή άλλων συνταγμάτων. Μέσα στην γενική παράλυση όμως, όταν την επομένη, 14 Αυγούστου, αποφασίζεται η σύμπτυξη της στρατιάς και η εγκατάλειψη του Αφιόν, ουδείς λαμβάνει μέριμνα να ενημερώσει τον Πλαστήρα και το 5/42 που συνεχίζουν επί ώρες να μάχονται μόνοι και έσχατοι. Ο αξιωματικός σύνδεσμος της 4ης Μεραρχίας, που πήρε την διαταγή για να την μεταφέρει στο ευζωνικό, κοινώς την κοπάνησε. Μόλις στις οκτώ το βράδυ ένας άλλος αγγελιαφόρος (ο ήρωας της Κόνιτσας 25 χρόνια μετά, ο ανθυπολοχαγός τότε Παλαντζάς), έλαβε γνώση της διαταγής για υποχώρηση, ευρισκόμενος στην βάση του ευζωνικού, στο Ερικμάν, και έσπευσε, με κίνδυνο της ζωής του να φέρει την διαταγή.

● Η ΕΛΑΣ είναι φορέας διάσπασης του δημοκρατικού μετώπου

● Η ΕΛΑΣ είναι φορέας διάσπασης του δημοκρατικού μετώπου |

(Ο Τσίπρας έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος του πώς να κάνει νέα λάθη…)…

-| Γράφει ο Γιώργος Λακόπουλος |-

Το ζήσαμε ή όνειρο ήταν και πέρασε; Υπήρξε πράγματι αυτό που μεταδόθηκε, με φόντο τη Ακρόπολη, ως «ίδρυση του κόμματος Τσίπρα»;

Έβαλαν στα σοβαρά τους εξαιρετικούς ηθοποιούς Χειλάκη και Τουμασάτου να απαντήσουν στη δημοσιογράφο Βαρβιτσιώτη και τον Γιούνκερ και να πετάνε σπόντες στην Καρυστιανού;

Ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας– ή το άβατάρ του- που βολτάριζε στη στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο, διάβαζε το κείμενό του στο ότο κιου και παρίστανε τον Ανδρέα Παπανδρέου;

Θα υπάρχει πράγματι στις επόμενες εκλογές «αριστερό» κόμμα που θα περιμένει να προτιμηθεί από τους ψηφοφόρους επειδή στη μαρκίζα γράφει ΕΛΑΣ- όποιος και αν είναι ο συνειρμός;

Θα το μεταφράσουν και στα αγγλικά για να χαρεί στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο γέρο-Σάντερς.

Αν όλα αυτά συνέβησαν πραγματικά, ποιος έβαλε έναν χαρισματικό πολιτικό να αντικαταστήσει τους παλιούς συμβούλους του -που εμπνέονταν από την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ, αλλά είχαν πέντε γραμμάρια μυαλό- με επικοινωνιολόγους που νομίζουν ότι η πολιτική είναι θέαμα;

Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είναι αυτοί που τον σκηνοθέτησαν στο Θησείο, υποδεικνύοντας σε έναν πολιτικό που κυβέρνησε -με θετικό πρόσημο- αυτή τη ρημαδοχώρα να επικαλείται ως πολιτικό μοντέλο τη… Μπαρτσελόνα; Όπως παλαιότερα θα κέρδιζε τον Δήμο Αθηναίων με έναν «άχαστο» μπασκετμπολίστα…

Μήπως τελικά τα 1000 χρόνια "κρατάνε" λιγότερο απ'όσο θαρρούμε?

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Στο δεύτερο μεγαλύτερο λιμάνι τηs Κωνσταντινούποληs (λιμάνι του Μαρμαρά),σε έργα με αφορμή τις εκσκαφές που γίνονταν για την υποθαλάσσια σιδηροδρομική σήραγγα του Βόσπορου που συνδέει την Ασιατική και την Ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης ( με τις ανασκαφές να ξεκινούν το 2004), αποκαλύφθηκαν  σημαντικέs ιστορικές πτυχές της Βυζαντινής Κωνσταντινούπολης.

Στο λιμάνι του αυτοκράτορα και στη καταγωγή Ίβηρα (Μέγα τον αποκάλεσαν...) Θεοδοσίου, βρέθηκαν 22 διασωζόμενα εμπορικά πλοία του 1000 μ.Χ.(μάλιστα στο τέταρτο από τα εννέα στρωματογραφικά στρώματα στο πεδίο της ανασκαφής, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν στοιχεία για τις επιπτώσεις του σεισμού και του τσουνάμι που συνέβησαν το 553 μ.Χ.).

Οι επιχωματώσειs ποταμιού που έκβαλε στο λιμάνι σχημάτισαν ένα παχύ στρώμα θαλάσσιας άμμου. 

Με την πάροδο του χρόνου η συσσώρευση υλικού που γέμιζε το λιμάνι προστάτευε και συντήρησε τα βυθισμένα πλοία.

Αυτή η γρήγορη «ταφή» των πλοίων δημιούργησε ένα ανοξικό περιβάλλον που διατήρησε διάφορα εργαλεία και εξαρτήματα όπως μηχανισμούς πρόσδεσης, τροχαλίες, σχοινιά και μπαρέτες καθώς και καθημερινά αντικείμενα όπως χτένες, δερμάτινα σανδάλια, ψάθινα καλάθια και ξύλινες πλάκες ,αντικείμενα από δέρμα ή ξύλο, όπως λυχνάρια, σανδάλια, δοχεία αρωμάτων, αμφορείς, κάνιστρο γεμάτο κουκούτσια από κεράσια μέχρι και σκοινιά με τα οποία έδεναν τα πλοία τους στους πασσάλους στις αποβάθρες έωs μια ποικιλία από οργανικά και ανόργανα αντικείμενα όπως λίθινες και σιδερένιες άγκυρες.

 

Αναμεσά τουs και τα βυζαντινά σανδάλια (στη φωτό)που ανακαλύφθηκαν σχεδόν άθικτα.

Σανδάλια με ξύλινες σόλες που ανήκαν σε γυναίκα.

Και οι 2 πρώην υπουργοί οικονομικών ...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Κοινά τους ... εκτός από τις βίλες τους (μεσοτοιχία) στο νησί της Σύρου. 
Και οι 2 πρώην υπουργοί οικονομικών ... Έμπιστοι του Σημίτη και αρχιτέκτονες των κρυφών swaps, της Goldman Sachs (τη θυμάται κανείς?)

"Αγόρασαν" και οι δύο τις βίλες τους σε τιμή  ευκαιρίας από την ίδια χρηματιστηριακή που πρωτοστάτησε στο σκάνδαλο του χρηματιστηρίου (φαντάζομαι την είχαν ελέγξει,ως όφειλαν από το θεσμικό τους καθήκον).

Άλλο,αν χρηματιστηριακή πέρασε από δίκη , καθώς χρησιμοποίησε εμπιστευτική πληροφόρηση για αγορά και πώληση μετοχών έχοντας πρωτογενή γνώση.

Επίσης  συνέταξαν  τα  συμβόλαια αγοράς στον ίδιο συμβολαιογράφο.

Η έκταση ήταν δασική και αποχαρακτηρίστηκε ελάχιστα πριν την "αγοράσουν " οι "έχοντες μάτι".

Ο ένας βέβαια είχε και τη γιαγιά στη Νιγηρία με τις καταθέσεις που τον διευκολύνει.

Ο άλλος που μας ενδιαφέρει στις μέρες μας, χθές ψηφίστηκε από τη Βουλή για τη τρίτη του θητεία(ο πρώτος  που το καταφέρνει,ανά είσαι άξιος στη δουλειά σου)στη Τράπεζα που φέρει κατ'ονομα την ονομασία "της Ελλάδας".

Τιps...ο βουλευτής  Παππάς από τον ΣΥΡΙΖΑ (ακόμη) που μέχρι σήμερα δεν τον θέλει ο Τσίπρας...ζητησε να δοθούν στη δημοσιότητα τα επιχειρηματικά σχέδια (business plans) των εταιρειών που διαχειρίζονται τα κόκκινα δάνεια. 

Ο διοικητής της Τράπεζας (Ελλάδας, λέμε) Γιάννης Στουρνάρας αρνήθηκε κατηγορηματικά , επικαλούμενος αυστηρούς εποπτικούς κανόνες.

Πάνω απ' όλα,οι κανόνες...

Ο Παππάς ισχυρίστηκε ότι το Κοινοβούλιο οφείλει να γνωρίζει αυτά τα σχέδια, καθώς πάνω τους στηρίζονται οι εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου( 30% της ελληνικής οικονομίας βρίσκεται σήμερα υπό τη διαχείριση των servicers, οι οποίοι διαχειρίζονται  ενυπόθηκα 300.000 επιχειρηματικά δάνεια)

Εποπτικοι κανόνες πάνω από το δημόσιο συμφέρον και τους κατατρεγμένους πολίτες.

Το συλλείτουργο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με τους Λατίνους το 1452.

Η κατηγορία εναντίον του τελευταίου αυτοκράτορα, Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου, για το κοινό συλλείτουργο Ορθοδόξων και λατίνων στην Αγία Σοφία στις 12 Δεκεμβρίου 1452, είναι μια πληγή που αιμορραγεί εδώ και αιώνες στην ιστορική και θεολογική συνείδηση. 

Για πολλούς συγχρόνους του, η πράξη αυτή θεωρήθηκε «προδοσία» της Πίστης και η πνευματική αιτία της Πτώσης. Ωστόσο, αν προσεγγίσουμε το γεγονός όχι με το ψυχρό γράμμα του νόμου ή την πολιτική σκοπιμότητα, αλλά με την πνευματική αγωνία μιας ψυχής που στέκεται στο χείλος του γκρεμού, η πράξη του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου αποκτά ένα βαθύ, σχεδόν μαρτυρικό νόημα.

Το να κρίνουμε τις πράξεις των ανθρώπων από την ασφάλεια του χρόνου είναι εύκολο.Το να συναισθανθούμε όμως το βάρος που σήκωσε ο Κωνσταντίνος τις παραμονές της μεγάλης σφαγής, απαιτεί πνευματική αρχοντιά και διάκριση. Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ετερόδοξος στην καρδιά. Μεγαλωμένος με τα νάματα της Ορθοδοξίας, γνώριζε καλά τις δογματικές διαφορές. Όμως, βρέθηκε μπροστά στο απόλυτο πνευματικό δίλημμα: να κρατήσει μια «καθαρή» αλλά απομονωμένη στάση, αφήνοντας τις ψυχές χιλιάδων αθώων (γυναικών, παιδιών, γερόντων) να σφαγιαστούν, ή να ταπεινωθεί, να «ματώσει» τη δική του πνευματική συνείδηση, ελπίζοντας σε βοήθεια για να σωθεί το ποίμνιό του;
Στην πνευματική ζωή, η μεγαλύτερη αρετή είναι η αγάπη.
«Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδείς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ιωάν. 15:13).

Ο Κωνσταντίνος έθεσε σε κίνδυνο την υστεροφημία του και, για πολλούς, την ίδια του την πνευματική καθαρότητα, όχι από προσωπικό συμφέρον —αφού ήξερε ότι ο θρόνος του ήταν ήδη χαμένος— αλλά για να εξαντλήσει κάθε ανθρώπινη και επίγεια πιθανότητα σωτηρίας των ανθρώπων του. Αυτό δεν είναι προδοσία· είναι κένωση (αυτοθυσία) στα πρότυπα του Χριστού.

"Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε. "

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Μηνύματα, ερωτήσεις,απορία, γκρίνια...ετσι πήγε η μέρα σήμερα.

"Και πες μας ποιος είναι πολύς " "και τι να ψηφίσουμε, δεν υπάρχει κάτι άλλο","κάνετε τη δουλειά της ομάδας Αλήθ(τ)ειας"... μέχρι εκεί το φτάσανε κάποιοι..."φάτε τον Μητσοτάκη στη μαπα".

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μια συγγνώμη  για τα 99 χρόνια δέσμευσης εθνικών πόρων της χώρας στο ΤΑΙΠΕΔ.

•Χθες το βράδυ  θα μπορούσε να 

ακουστεί μια συγγνώμη για την αποδοχή των funds και τη παραχώρηση σημαντικού μέρους της ακίνητης περιουσίας των ιθαγενών αυτής της χώρας στους διεθνείς κομπραδορους του τραπεζικού συστήματος.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να άκουστει μια συγγνώμη για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς που καθιέρωσε προκειμένου να εξασφαλιστεί η ευωχία του συστήματος στην αλλαγή της ατομικής ιδιοκτησίας και το πέρασμα της σε ξένα χέρια...και μάλιστα ως  «ιδιώνυμο» για όσους αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς  με τον νόμο 4354/2015 ψήφιζοντας την πώληση των «κόκκινων» δανείων στα γεράκια των funds.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μια συγγνώμη για τις δραματικές  περικοπές του Κατρουγκαλου στις συντάξεις.

•Χθες το βράδυ θα μπορούσε να ακουστεί μία συγγνώμη για το χρηματιστήριο ενέργειας και την προσοδοφόρο ικανοποίηση του Μυτιληναίου,του Κοπελουζου,του Βαρδινογιάννη και του εσμού των τρωκτικών που τρώνε τη χώρα με όλες τις κυβερνήσεις.

Γερνά η Ευρώπη, αλλά η Ελλάδα περισσότερο...

ΟΙ ΠΙΟ ΓΕΡΑΣΜΈΝΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΏΠΗΣ 1956-2026

«Λόγος εις την Πεντηκοστήν» (Αγίου Γρηγορίου Παλαμά)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

«Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11). Είναι βίαιος γιατί νικά τα πάντα και ξεπερνά τα τείχη του πονηρού, γκρεμίζει κάθε οχύρωμα του εχθρού, ταπεινώνει τους υπερήφανους, ανυψώνει τους ταπεινούς στη καρδιά και διασπά τους συνδέσμους των αμαρτημάτων. Γέμισε δε ο οίκος εκείνος στον οποίο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματική και εκπληρώνοντας την επαγγελία του Σωτήρα, που τους έλεγε, πριν αναληφθεί: «Ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς δε θα βαπτισθήτε με άγιο Πνεύμα, όχι έπειτα από πολλές μέρες».

Αλλά και το όνομα που έδωσε σ’ αυτούς το έδειξε να αληθεύει. Διότι δια του ήχου αυτού από τους ουρανούς οι Απόστολοι έγιναν πραγματικά υιοί βροντής. «Και φάνηκαν σ’ αυτούς γλώσσες διαμεριζόμενες ωσάν πυρός και στον καθένα τους κάθισε από μια κι’ εγέμισαν όλοι άγιο Πνεύμα και μιλούσαν άλλες γλώσσες, όπως τους έδιδε το Πνεύμα να μιλούν».

Αλλά για ποιό λόγο φάνηκε το Πνεύμα σε σχήμα γλωσσών;

Αφ’ ενός για να επιδείξει τη συμφυϊα του, τη σχέση του με το Λόγο του Θεού, γιατί τίποτε δεν είναι συγγενέστερο από τη γλώσσα προς το λόγο. Συγχρόνως δε και για τη χάρη της διδασκαλίας, γιατί ο κατά Χριστό διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα.

Άγιος Αλέξανδρος ο Δερβίσης, Μνήμη του αγγελόμορφου Αγίου της Θεσσαλονίκης που επέστρεψε στην πίστη του μαρτυρώντας!

Ο Νεομάρτυρας Άγιος Αλέξανδρος ο Δερβίσης. Έργο του Γιώργου Κόρδη.

Στέλιος Κούκος

Κάθε 26 Μαΐου ανάμεσα στις δύο θλιβερές επετείους της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου (19 Μαΐου) και της αλώσεως της Πόλης (29 Μαΐου) συναντάμε τον θεσσαλονικιό Νεομάρτυρα Άγιο Αλέξανδρο τον Δερβίση, να στέκει μεγαλοπρεπής, λάμποντας κατά τον επίσημο εορτασμό του στον ιερό ναό της Παναγίας Λαοδηγήτριας, στην Άνω Πόλη της Θεσσαλονίκης. Εκεί δίπλα, άλλωστε, ήταν και το σπίτι που γεννήθηκε και πολύ πιθανόν βαφτίστηκε ο αγγελόμορφος Άγιος.

Ένα μαρτύριο έζησε και ο ίδιος, ένα προσωπικό ολοκαύτωμα, όπως οι μάρτυρες της γενοκτονίας και της αλώσεως, και έτσι εμφανίζεται κάθε χρόνο ανάμεσά μας: Αιματοβαμμένος, άπνους, με τον παράδοξο λευκό χιτώνα του μουσουλμάνου μοναχού μέσα στα αίματα και στο κεφάλι του χριστιανική καλύπτρα και κυρίως με το φωτεινό στέφανο του μάρτυρα να φωταγωγεί όλη την περιπετειώδη ύπαρξή του.

Ένα σκηνικό που εξελίχθηκε μέσα στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, διερχόμενος, ο Αλέξανδρος, τους δρόμους της πόλης, για τον τόπο της καταδίκης του, περιστοιχιζόμενος από βλοσυρούς φύλακες, ιμάμηδες και χοτζάδες. Κάτι που προκάλεσε την περιέργεια και προσοχή του κοινού της πόλης, δηλαδή ενός αναρίθμητου πλήθους: «Τούρκων, Ρωμαίων, Φράγκων, Αρμενίων».

Καθ’ όλο αυτό το διάστημα της πορείας του νέου μεγάλου Μακεδόνα Αλέξανδρου του Δερβίση προς τον Γολγοθά του οι οθωμανοί ιερωμένοι τον προέτρεπαν, έστω και την τελευταία στιγμή, να μεταβάλει την απόφασή του. Να παραμείνει, δηλαδή στην θρησκεία τους.

TO ΒΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΕΚΛΑΣ

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Σήμερα αγόρασα τσοχάκια, απ' αυτά που μπαίνουν κάτω από τα έπιπλα για να μην κάνουν θόρυβο.

Αναποδογυρίζοντας την παλιά καρέκλα που καθόταν η μαμά μου για να ράψει, παρατήρησα το ένα απ' τα τέσσερα πόδια πιο κοντό, πιο φθαρμένο - στη μεριά που το σώμα της στηριζόταν πιο πολύ. 

Είναι απίστευτο πώς αστραπιαία - τσάφ! - τέμνεται ο χρόνος στο πένθος, πόσο σχετικός γίνεται, πόσο διαστέλλεται, συστέλλεται, κάνει σπείρες και λακκάκια. 

Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος από το θάνατό σου.

Σήμερα μόνο παρατήρησα τη φθαρμένη καρέκλα. 

Σήμερα έκλαψα - και πάλι - γοερά, σαν την πρώτη μέρα. 

Εκεί που πέφτει το βάρος της καρέκλας.

Εκεί στηρίχτηκα, πήρα βαθιά ανάσα σα δύτης έτοιμος να βουτήξει, κι έκλαψα. 

Είναι απίστευτο πώς βαραίνουν μέσα μας οι πεθαμένοι μας, πώς είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ. 

"Με ξεπερνάει το τάδε"... θα την πεις αυτή τη φράση χίλιες φορές στη ζωή σου. 

Μόνο στον έρωτα και στο θάνατο θα καταλάβεις όμως τι σημαίνει στ' αλήθεια. 

Με ξεπερνάει που κοιτάω το πόδι της καρέκλας και σκέφτομαι "δεν πέθανε η μαμά μου, είναι εδώ, αφού η καρέκλα έμεινε πεισματικά αμετακίνητη, αφού δεν άλλαξε, πάει να πει πως η μαμά μου θα γυρίσει, θα καθίσει πάλι στην καρέκλα της και θ' αρχίσει να γαζώνει φόδρες μέσα στη νύχτα, με τη γνωστή της ιώβεια υπομονή".

«Η Ρωσία και η μοίρα της Ουκρανίας» Από Σύνταξη Inchiostronero

Μια γεωπολιτική ανάγνωση των στρατηγικών επιλογών της Μόσχας στην ουκρανική σύγκρουση.

«Η Ρωσία και η μοίρα της Ουκρανίας»

Για τη Ρωσία, ο πόλεμος δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και το τοπίο ασφαλείας της Ανατολικής Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.

Το Simplicissimus

Σύμφωνα με αυτήν την ερμηνεία, η σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας έχει πλέον ξεπεράσει την εδαφική της διάσταση και έχει λάβει τον χαρακτήρα ενός υπαρξιακού ζητήματος που συνδέεται με τη στρατηγική ασφάλεια της Μόσχας. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι η ρωσική ηγεσία θεωρεί αναξιόπιστη οποιαδήποτε συμφωνία που βασίζεται στην απλή ουδετερότητα της Ουκρανίας, πιστεύοντας ότι αποτελεί προτεραιότητα να αποτρέψει τη χρήση του ουκρανικού εδάφους ως στρατιωτικής ή πολιτικής πλατφόρμας εχθρικής προς τα συμφέροντά της.

Από αυτή την οπτική γωνία, οι πιθανές τελικές λύσεις στη σύγκρουση θα περιορίζονταν σε σενάρια ικανά να διασφαλίσουν σταθερό έλεγχο της περιοχής: αποτελεσματική εξουδετέρωση, φιλική κυβέρνηση, πολιτική υποταγή ή άμεση ρωσική παρουσία. Αυτή η ανάλυση προσκαλεί σε προβληματισμό σχετικά με τη στρατηγική λογική που καθοδηγεί το Κρεμλίνο και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει ο πόλεμος για τη μελλοντική ισορροπία δυνάμεων στην ευρωπαϊκή ήπειρο . (NR)

Είναι πλέον σαφές ότι το ΝΑΤΟ δεν έχει καμία πρόθεση να αφήσει το κόκκαλο, και έτσι η Ρωσία έχει μόνο δύο επιλογές: είτε να δώσει ένα αυστηρό μάθημα στις ευρωπαϊκές χώρες που θέλουν πόλεμο με κάθε κόστος, είτε να καταλάβει ολόκληρη την Ουκρανία, ώστε να μην μπορεί πλέον να χρησιμεύει ως φυλάκιο τρομοκρατών. Οποιαδήποτε συνθήκη ή συμφωνία για μια ουδέτερη Ουκρανία θα ήταν ουσιαστικά άχρηστη, ενώ η απόλυτη προτεραιότητα της Μόσχας είναι να αποτρέψει τη χρήση του υπόλοιπου τμήματος της Ουκρανίας από τη Δύση για επιθέσεις κατά του εδάφους της, των αμάχων της και των υποδομών της. Επομένως, ο ζωτικός στόχος της Ομοσπονδίας είναι να επιτύχει μια οριστική λύση σε αυτή τη σύγκρουση που θα εξαλείψει οριστικά και πλήρως οποιαδήποτε τέτοια απειλή για τα δυτικά σύνορά της από ό,τι έχει απομείνει από την Ουκρανία. Έτσι, η τελική κατάσταση για το υπόλοιπο τμήμα της Ουκρανίας θα είναι αναπόφευκτα αυτή ενός φιλικού κράτους, ενός ουδέτερου κράτους, ενός κράτους-μαριονέτας ή ρωσικής κατοχής. Κάθε ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα αποκλείσει την εχθρική χρήση του εδάφους από τη Δύση. Και ένα από αυτά τα αποτελέσματα θα είναι αυτό που θα δούμε στο τέλος αυτού του πολέμου.