Τεχνολογικός πόλεμος διά αντιπροσώπων: Πώς στο μέλλον οι άνθρωποι θα στέλνουν ρομπότ να πολεμήσουν στη θέση τους

Ο Θεοφάνης Τάσης μιλάει στο «Βήμα» και στο Διονύση Σκλήρη για τον εκδημοκρατισμό και την παιχνιδοποίηση του πολέμου.

 Πώς η δυτική «δυσανεξία στο αίμα» οδηγεί στον «τεχνολογικό πόλεμο διά αντιπροσώπων». Ο σύγχρονος «υπερπόλεμος χαμηλής έντασης» για κόμβους και δίκτυα και ο αυτοπεριορισμός.

Πώς αξιολογεί τις τεχνολογικές εξελίξεις στους πολέμους σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή ένας φιλόσοφος;

 Ο Θεοφάνης Τάσης, καθηγητής Φιλοσοφίας της Πληροφορίας στο Τμήμα Τεχνών Ήχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου και συγγραφέας του βιβλίου Ψηφιακός Ανθρωπισμός: Τεχνητή Νοημοσύνη και Τέχνη του Βίου (Αρμός, 2025), μιλά για τον εκδημοκρατισμό του πολέμου, αλλά και την «παιχνιδοποίησή του». Αναλύει τη σημασία που έχει η δυτική «δυσανεξία στο αίμα» για την εξέλιξη του πολέμου σε «τεχνολογικό πόλεμο διά αντιπροσώπων». 

Περιγράφει τους σύγχρονους «υπερπόλεμους χαμηλής έντασης» για κόμβους και δίκτυα και θεωρεί ένα μεταδυτικό μέλλον ως σύνθεση ανθρωπισμού και αυτοπεριορισμού.

Εκδημοκρατίζει η τεχνολογία τους πολέμους;

Διονύσιος Σκλήρης: Στις πολεμικές συγκρούσεις κατά το 2026 διαπιστώνουμε αξιοσημείωτες εξελίξεις. Στο θέατρο πολέμου της Ουκρανίας βλέπουμε μια εκτεταμένη χρήση μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων- drones, αλλά πλέον και μη επανδρωμένων επίγειων οχημάτων, που καθιστούν παρωχημένα τα παραδοσιακά μέσα, όπως τα τεθωρακισμένα, και σε ορισμένες αποστολές αντικαθιστούν τους ανθρώπους. Στη Μέση Ανατολή λαμβάνει χώρα ένας ασύμμετρος πόλεμος, που από τη μεριά των ΗΠΑ τελείται με αεροναυτικές επιθέσεις με εκτεταμένη χρήση τεχνητής νοημοσύνης και από τη μεριά του Ιράν με ασύμμετρο τρόπο με χρήση βαλλιστικών πυραύλων και drones. Πολλοί λένε ότι μειώνεται η αξία και των αεροπλανοφόρων, όπως πιο πριν των τεθωρακισμένων. Πώς κρίνετε αυτές τις εξελίξεις στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου;   

Η πατρίδα ευγνωμονουσα...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

«Ήμουν ακόμα φοιτητής, καλοκαίρι του 1972 και ξεκινάμε μια ανασκαφή στη Νάξο στο Πρωτοκυκλαδικό νεκροταφείο των  Απλωμάτων, της 3ης χιλιετίας π.Χ..

Την εποχή εκείνην οι Κυκλάδες βασανίζονταν από την αρχαιοκαπηλία.

Πλησίαζε περίπου η ώρα το μεσημέρι που τελειώναμε την ανασκαφή…

Βλέπουμε, λοιπόν, να εμφανίζεται ένα κυκλαδικό ειδώλιο. 

Όμως ήταν αργά και δεν προλαβαίναμε να τελειώσουμε τη δουλειά μας και να αδειάσουμε τον τάφο, αλλά φοβόμασταν πως αν αφήσουμε τον μισοτελειωμένο τάφο, οι αρχαιοκάπηλοι θα έκλεβαν τα ευρήματα το βράδυ. 

Λέει, τότε, ο καθηγητής (Ν. Κοντολέοντας): ‘’Πρέπει να προστατεύσουμε τον τάφο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, πρέπει κάποιος να κοιμηθεί το βράδυ πάνω στον τάφο! 

Ποιος θέλει;’’. 

O αργός θάνατος της δημοκρατίας

Του Μανώλη Κοττάκη

Διάβασα προχθές ότι οι δημοσκόποι μας, που άρχισαν να απειλούν και με αγωγές τους πολιτικούς αρχηγούς, μελετούν την πιθανότητα να αφαιρέσουν την πρόθεση ψήφου από τις μετρήσεις τους και να την αντικαταστήσουν από την εκτίμηση εκλογικής επιρροής. Άκουσα χθες τον πρόεδρο του Χαμόγελου του Παιδιού να ισχυρίζεται ότι δεν έπρεπε να μεταδοθεί από τα μέσα ενημέρωσης η επιστολή της κοπέλας που αυτοκτόνησε και έλεγε το συγκλονιστικό ότι «αυτός ο κόσμος δεν είναι για μένα». Το επιχείρημά του υπέρ της απαγόρευσης; Ότι η αναπαραγωγή δημιουργεί «μιμητισμό» και θα αρχίσουν οι νέοι να πέφτουν από τα μπαλκόνια, όπως κάποτε «ο Μιμίκος και η Μαίρη στης Ακρόπολης τα μέρη». Άκουσα τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να επιχειρηματολογεί προχθές σε τηλεοπτικό σταθμό υπέρ της άρσης της ανωνυμίας στο διαδίκτυο. Αίτημα το οποίο ανέπτυξαν στον επίτροπο κράτους δικαίου, που επισκέφθηκε προχθές την Αθήνα, ο υφυπουργός Παύλος Μαρινάκης και ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος. Όπως ακριβώς επετεύχθη στην Ελλάδα, μοναδική σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, η άρση της ανωνυμίας για τους μάρτυρες δημόσιου συμφέροντος που καταγγέλλουν διεφθαρμένους στη Δικαιοσύνη.

Όλες οι ανωτέρω περιπτώσεις συνιστούν την ομολογία ενός χρεοκοπημένου συστήματος που έχει χάσει τον έλεγχο και αλλάζει πανικόβλητο τους κανόνες, με απαγορεύσεις, περιορισμούς, άρσεις μήπως και τον κερδίσει ξανά. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον αργό θάνατο μιας δημοκρατίας που διορίζει, κλέβει, ακούει, συγκαλύπτει, κουκουλώνει, επιδοτεί, περιφρονεί, δολοφονεί αλλά παραμένει αγέρωχη με ύφος Κιμ Ιλ Σουνγκ.

– Με συγχωρείτε! Μια ζωή οι δημοσκόποι μετρούν την πρόθεση ψήφου και τους αναποφάσιστους. Και μεθοδεύουν κάποιοι σήμερα, μετά το περίεργο της κατάργησης της «παράστασης νίκης», να την αντικαταστήσουν με την εκτίμηση εκλογικής επιρροής σκέτη; Με τη μαντεψιά; Καθώς ο φιλελεύθερος Κιμ Ιλ Σουνγκ φοβάται ότι η διαρκής μετάδοση των χαμηλών ποσοστών της πρόθεσης ψήφου δημιουργεί «ιδεασμό» στο εκλογικό σώμα; Ας γίνει σαφές: Αυτή τη φορά τα πράγματα δεν είναι χαλαρά όπως στην προηγουμένη του 2023, που μόνο ένας, ο Στράτος Φαναράς, «έπιασε» τη διαφορά όπως την είχε «πιάσει» και το μακρινό 2000, τότε που μερικές χιλιάδες ρωσόφωνοι, οι οποίοι δεν περιλαμβάνονταν στις μετρήσεις, προκάλεσαν τη νοθευμένη διαφορά των 70.000 ψήφων μεταξύ του ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και της Ν.Δ. του Κώστα Καραμανλή. Αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι περίπλοκα και ούτε… ο αλγόριθμος της Singular μπορεί να τα καταφέρει απολύτως. Θυμίζουμε, για να μην υπάρχουν παρανοήσεις για όσα γράφουμε, ότι στις ευρωεκλογές του 2024 ούτε επί πραγματικών ψήφων έγινε σωστή πρόβλεψη. Εμφανίστηκε ο εκπρόσωπος της εταιρίας στο υπουργείο Εσωτερικών και προέβλεψε με βάση την «προβολή» του αλγόριθμου ότι η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου δεν θα καταλάβει έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο. Και όμως κατέλαβε. Ο… αλγόριθμος έπεσε έξω. Με όλη τη συμπάθεια, λοιπόν, προς ανθρώπους που γνωρίζω δεκαετίες, η γνώμη μας είναι η εξής: Προσοχή, μην εξευτελιστείτε όπως οι Βρετανοί συνάδελφοί σας προχθές, που, για να κρύψουν την εκτίναξη των ποσοστών του Φάρατζ και τη συντριβή των Εργατικών του Στάρμερ, προέβλεπαν άνοδο των… Πρασίνων. 

Προπαγάνδα στη μεγάλη οθόνη. Από τον Γκαίμπελς στο Χόλυγουντ/ Νίκος Παπαναστασίου

Προπαγάνδα… Όχι δεν γίνεται μόνο από μέσα ενημέρωσης…Υπάρχουν κι άλλα μέσα που χρησιμοποιεί , που μάλλον είναι πολύ πιο αποτελεσματικά. Ίσως το μεγάλο της όπλο να είναι ο κινηματογράφος! Μέσα από την 7η τέχνη, η προπαγάνδα πολλές φορές «μεγαλουργεί». Καθεστώτα σκληρά και απάνθρωπα χρησιμοποίησαν τον κινηματογράφο για να περάσουν την προπαγάνδα τους. Οι Γερμανοί ναζί για παράδειγμα.

 
Πως φθάσαμε από τον Γκαίμπελς …στο Χόλιγουντ, το οποίο προφανώς έχει χρησιμοποιηθεί αμέτρητες φορές για να προωθήσει την αμερικανική προπαγάνδα;
Ο Ηλίας Παπαναστασίου, οικονομολόγος και πολιτικός επιστήμονας πιάνει το νήμα από την αρχή…Πότε ξεκινούν οι επιχειρήσεις προπαγάνδας και πως μέσω του κινηματογράφου και της «ψυχαγωγίας» μας οι εξουσίες μας επιβάλουν πεποιθήσεις για λαούς του κόσμου, στους οποίους …συμπτωματικά επιτίθενται;

Συζητήσεις μεταξύ Χρήστου Γιανναρά και μητροπολίτη Ιωάννη Περγάμου (Ζηζιούλα

Του Διονύση Σκλήρη 

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου για τον Χρήστο Γιανναρά στη Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μέρος από το κείμενό μου, που αφορά στις συζητήσεις μεταξύ Γιανναρά και μητροπολίτη Ιωάννη Περγάμου (Ζηζιούλα) στο σπίτι των Παπαγεωργίου, όπου συζητούσαν για τις ομοιότητες και διαφορές της θεολογίας τους: 

"Δεν μπορώ βεβαίως να ξεχάσω ορισμένες συναντήσεις με τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα), που ήταν ο έτερος πνευματικός μας πατέρας. Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες είχαν λάβει χώρα ύστερα από πρόσκληση του ιατρού Γεώργιου Παπαγεωργίου, που είναι ένα είδος πνευματικού μου «θείου», και της συζύγου του Σοφίας. Είχαμε τότε μια προσδοκία, -μήπως ψευδαίσθηση;- ότι αν οι δύο μεγάλοι θεολόγοι είχαν την ευκαιρία μετά από κάποιο τραπέζι να συζητήσουν, επί όσες ώρες χρειαστεί, τη σκέψη τους, λ.χ. τις ομοιότητες και τις διαφορές, θα μπορούσε να βγει κάτι, ίσως μια μεγαλύτερη αυτογνωσία ή ακόμη και μετατοπίσεις.

 

Το χαρακτηριστικό σε αυτές τις συναντήσεις, όπου είχα την ευλογία να παρίσταμαι, ήταν ότι ήταν κυρίως ο κύριος Χρήστος αυτός που προσπαθούσε να αναδείξει τις ομοιότητές τους, ίσως για να καταδειχθεί ότι ανήκουν σε ένα είδος πνευματικής «γενιάς», που κομίζει μια ιδιάζουσα προσφορά, ενώ ο μητροπολίτης Περγάμου επέμενε στις διαφορές τους. Ήταν συναντήσεις πνευματικών γιγάντων, καθώς ο μητροπολίτης Περγάμου διέθετε με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο επίσης ένα συνολικό κάλλος, περίσκεπτη σπουδαιότητα στη φωνή και στον επιτονισμό, έμφαση στον προσωπικό χαρακτήρα των χειρογράφων, διαλεκτική ανάμεσα στην ομιλία και τη σιωπή, χωρίς να προσφέρει εύκολες έτοιμες λύσεις και, κυρίως, ακονισμένες ψυχικές αντένες για να αφουγκράζεται και να επιζητεί την αγάπη.

Ηδεία, άναρχος και ποικίλη…

Του Ηρακλή Λογοθέτη 

Ηδεία, άναρχος και ποικίλη…

… μόνο αυτές τις τρεις λέξεις χρειάστηκε ο Πλάτων για να καρφώσει το φέρετρο της παρηκμασμένης αθηναϊκής δημοκρατίας των αρχών του 4ου π.Χ. αιώνα. 

Σήμερα βέβαια το κακέκτυπό της, η δυτική δημοκρατίλα, δεν είναι γλυκειά ούτε αναρχούμενη μα πικρή και αυταρχική, παραμένει όμως παρδαλή σε βαθμό που ακόμα και για την πλατωνική καταλαλιά θα ήταν αδιανόητος.

 Οι γιορτές της είναι τόσο ετοιμοθάνατες που βαφτίζονται επειγόντως σε απεγνωσμένη πολυχρωμία και το βλέφαρό της τόσο βαρύ ώστε να εκλιπαρεί την εκτυφλωτική φωταψία. Στα φεστιβαλικά της πανηγυράκια και ιδιαίτερα στους δημοφιλείς μουσικούς διαγωνισμούς, προέχει η σκηνογραφία της φανταχτερής ασημαντότητας.

 Οι διασκεδαστές παίζουν τα ρέστα τους όχι στη φωνή αλλά στην εμφάνιση που οφείλει απαραιτήτως να είναι βλακωδώς εξωφρενική και ψιμυθιωμένα αλλόκοτη, πρόσχαρα τερατομορφική και ασυνάρτητα εξαμβλωματική. 

Τους «τελειώνει» ο Putin - Οι χειρότεροι βομβαρδισμοί της 4ετίας σε μια νύχτα: 1500 drones και Kinzhal ισοπέδωσαν την Ουκρανία.

ORION TOP NEWS 

Η προειδοποίηση Putin έγινε εφιάλτης: Το πιο ανελέητο σφυροκόπημα της 4ετίας με 1.500 drones και εκατοντάδες πύραυλοι ισοπέδωσαν τα πάντα στην Ουκρανία.

Η ρωσική αρκούδα εξαπέλυσε την πιο μαζική και άγρια επίθεση με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη που έχει καταγραφεί ποτέ, στοχεύοντας τα μετόπισθεν των Ουκρανών σε κάθε γωνιά της χώρας.

Η ουκρανική αεράμυνα έχει καταρρεύσει πλήρως, αδυνατώντας να αναχαιτίσει τον καταιγισμό, την ώρα που το Κίεβο και άλλες μεγάλες πόλεις βιώνουν βιβλικές καταστροφές.

Ο Vladimir Putin είχε προειδοποιήσει και τώρα η Ουκρανία πληρώνει το τίμημα της κωφότητας της ηγεσίας της.

Το χρονικό του τρόμου και ο παγκόσμιος συναγερμός.

Η επιχείρηση, που ξεκίνησε το απόγευμα της 13ης Μαΐου, εξελίχθηκε σε μια ασταμάτητη βροχή φωτιάς που αναμένεται να διαρκέσει πάνω από 24 ώρες.

Οι υπηρεσίες πληροφοριών SBU και GUR παραδέχονται ότι το μέγεθος της επίθεσης ξεπέρασε κάθε εφιαλτική πρόβλεψη.

Μέσα σε ένα μόνο εικοσιτετράωρο, εκτοξεύτηκαν έως και 1.500 drones και εκατοντάδες πύραυλοι Cruise και βαλλιστικούς, με τους κατοίκους να περιγράφουν μια τερατώδη βομβιστική επίθεση που δεν αφήνει τίποτα όρθιο.

Αυτή τη φορά, οι Ρωσικές Δυνάμεις δεν χτύπησαν μόνο το Kharkiv ή το Donbas, αλλά ισοπέδωσε στόχους στη δυτική Ουκρανία και το Zakarpattya, περιοχές που θεωρούνταν σχετικά ασφαλείς.

Οι επικοινωνίες έχουν διακοπεί σε πολλές πόλεις, ενώ οι αποθήκες εφοδιασμού στο Chernivtsi, γεμάτες με πολεμικό υλικό που μόλις είχε φτάσει από τη Ρουμανία, έγιναν στάχτη μέσα σε λίγα λεπτά.

Ισοπέδωση στρατηγικών υποδομών και μυστικών εργοστασίων.

Στο Kharkiv και το Dergachi, οι ρωσικές δυνάμεις εξόντωσαν εφεδρείες των AFU που ετοιμάζονταν για το μέτωπο, ενώ στο Zakarpattya διαλύθηκε ένα σύγχρονο εργοστάσιο παραγωγής drones.

Τραμπ στην Κίνα: Σιδερένιο γάντι πάνω από βελούδινη γροθιά

ΠΕΚΙΝΟ, ΚΙΝΑ - 13 ΜΑΪΟΥ: Τόν Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ υποδέχονται Κινέζοι νέοι, τιμητική στρατιωτική φρουρά και στρατιωτική μπάντα καθώς κατεβαίνει από το Air Force One στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου στις 13 Μαΐου 2026 στο Πεκίνο της Κίνας. Ο Πρόεδρος Τραμπ συναντάται με τον Πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο για να συζητήσουν τη σύγκρουση στο Ιράν, τις εμπορικές ανισορροπίες και την κατάσταση στην Ταϊβάν, ενώ παράλληλα ιδρύουν νέα διμερή συμβούλια για την οικονομική και την εποπτεία της Τεχνητής Νοημοσύνης. (Φωτογραφία από Alex Wong/Getty Images)

Υπάρχουν 11.176 χιλιόμετρα μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου, σχεδόν το μισό της περιφέρειας της Γης σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη, και είναι εξαιρετικά απίθανο κάποιος να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι μόνο και μόνο για να βγάλει μια επίσημη φωτογραφία. Ωστόσο, ο Τραμπ βρίσκεται εκεί ακριβώς γι' αυτό: όχι για να δώσει στον Σι Τζινπίνγκ την τιμή μιας επίσκεψης από τον παντοδύναμο Αμερικανό πρόεδρο ικανό να εκδίδει εμπορικές άδειες, όπως συνέβαινε ή φαινόταν να συμβαίνει προηγουμένως, αλλά για να δείξει ότι ο Πρόεδρος της Μπαρμπαρίας, όπως τον αποκαλεί ο Πέπε Εσκομπάρ, έχει μια ακρόαση με τη μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη του πλανήτη, τη μόνη, μαζί με τη Ρωσία, ικανή να διορθώσει τις καταστροφές που δημιούργησε ο Λευκός Οίκος. Το ίδιο άτομο που ο Τραμπ, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο Αμερικανό πρόεδρο, είχε ανακηρύξει υπαρξιακό εχθρό της αυτοκρατορίας και προσπάθησε να περιορίσει με απαγορεύσεις, κυρώσεις και δασμούς, έχει τώρα γίνει ο πιθανός κριτής του χάους που προκάλεσε η Ουάσινγκτον: «Κοιτάξτε, με καλωσόρισαν στην Κίνα. Είμαι ο ήρωάς σας».

Λευκάδα: Βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στα ρωσικά και στα ουκρανικά μέσα στο θαλάσσιο drone

Το ενδεχόμενο να υπάρχουν και άλλα USV στην περιοχή.

Νέα στοιχεία ήρθαν στο «φως» για το θαλάσσιο drone που βρέθηκε στη Λευκάδα, καθώς στο εσωτερικό του βρέθηκαν χειρόγραφες σημειώσεις στα ρωσικά και στα ουκρανικά.

Τα εξειδικευμένα στελέχη του ΓΕΕΘΑ εξέτασαν κάθε τμήμα του, από τα δορυφορικά συστήματα και τα ηλεκτρονικά του, έως το λογισμικό, την καλωδίωση, την πρόωση, τα υποσυστήματα καθοδήγησης αλλά και τα χειρόγραφα ευρήματα που εντοπίστηκαν στο εσωτερικό του.

Η εικόνα που προκύπτει από τα μέχρι τώρα στοιχεία είναι σαφής.

Το USV είναι ουκρανικής προέλευσης, έχει κατασκευαστεί στην Ουκρανία και ανήκει στην κατηγορία των μη επανδρωμένων σκαφών επιφανείας που έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα στο περιβάλλον της Μαύρης Θάλασσας.

Πλέον εμφανίζονται να συνδέονται και με επιχειρησιακά σενάρια πολύ πέρα από την αρχική ζώνη δράσης του.

Τα ευρήματα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν περιορίζονται μόνο στην εξωτερική μορφή ή στη γενική τεχνολογική φιλοσοφία της πλατφόρμας.

José Mujica (1935–2025)

Τέτοια μέρα...ένα χρόνο πριν.

Ας μη λησμονουμε τον Άνθρωπο...

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Να μιλάς για 2 χρόνια με τα μυρμήγκια μέσα σε ένα πηγάδι (από τα 14 συνολικά στη φυλακή).

Να κοιμασαι επί χρόνια στο πάτωμα της φυλακής και να θεωρείς ευτυχία τις νύχτες που ειχες στρώμα...(Επέζησα με το τίποτα. Γι’αυτό κι άρχισα να εκτιμώ τα μικρά πράγματα στη ζωή και τα όρια των πραγμάτων. 

Αν αφιερωθώ στην ευμάρεια, θα πρέπει να περάσω ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου στη συντήρησή της).

Να σου προσφέρει ένας εμίρης για τον σκαραβαίο Beetle του 1987 ένα εκατομμύριο δολάρια και 'συ να αρνείσαι και να απαντάς αφοπλιστικα ότι η τρίποδη υπέργηρη  Εμανουέλα(ο σκύλος του)δεν θέλει να μετακινείται με άλλο αυτοκίνητο.

Και πως θα αποτελούσε προσβολή για τους φίλους που μάζεψαν χρήματα και του αγόρασαν τον Σκαραβαίο.

Να αρνείσαι το προεδρικό μέγαρο και να εξακολουθείς να ζεις με τη γυναίκα σου (αντάρτες και οι δύο από τα χρόνια στους  Tupamaros) τη Λουτσία-πολυ αξιοσέβαστη  προσωπικότητα-στο μικρό σου  αγρόκτημά .

Να προσφέρεις το 90% του μισθού του(του απέμεναν 780 δολάρια,όσο ο μέσος  μισθός στη χώρα του)σε φιλανθρωπίες και μικρές κοινότητες. 

Να μη διαθέτεις σωματοφύλακες, πολυτελή αυτοκίνητα και κουστούμια.

Να  νομιμοποιεις τους γάμους μεταξύ ομοφυλόφιλων, τις αμβλώσεις και τη χρήση κάνναβης.

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ἀθήνα: Ἡ πόλις πού ξεχνᾶ τούς εὐεργέτες της

Ἀπό τό Ζάππειο ἕως τήν τελευταία ἀγροικία τοῦ Ἐλαιώνα, ἡ Ἀθήνα ἀπομακρύνεται ἀπό τήν παράδοση πού τήν διεμόρφωσε

H Aθήνα ὑπῆρξε, ἴσως, ἡ εὐρωπαϊκή πρωτεύουσα πού εὐνοήθηκε περισσότερο ἀπό τήν ἔννοια τῆς εὐεργεσίας. Ἀπό τό Ζάππειο Μέγαρο ἕως τήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τό Ἐθνικό καί Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί τό Ἐθνικό Ἀστεροσκοπεῖο Ἀθηνῶν, τό Παναθηναϊκό Στάδιο, νοσοκομεῖα, μέγαρα κ.ἄ., ἡ νεοκλασσική πόλις οἰκοδομήθηκε μέ τό ὅραμα καί τήν γενναιοδωρία ἰδιωτῶν. Οἱ εὐεργέτες ἄφησαν στήν ἑλληνική πρωτεύουσα ἀποτυπώματα πολιτισμοῦ, παιδείας καί συλλογικῆς αὐτοπεποιθήσεως.

Σήμερα, αὐτή ἡ παράδοσις μοιάζει νά ἔχει ἀτονήσει ἐπικίνδυνα. Δέν εἶναι ὅτι δέν ὑπάρχουν πλέον εὔποροι Ἕλληνες ἤ διεθνεῖς παράγοντες πρόθυμοι νά συνεισφέρουν. Εἶναι ὅτι τό περιβάλλον πού τούς ὑποδέχεται δέν ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη οὔτε διασφαλίζει ὅτι ἡ προσφορά τους θά τύχει τοῦ σεβασμοῦ πού ἀπαιτεῖται. Ἡ εὐεργεσία εἶναι σχέσις ἐμπιστοσύνης μεταξύ δωρητοῦ καί κοινωνίας. Καί αὐτή ἡ σχέσις φαίνεται νά ἔχει διαρραγεῖ. Ἀποκαλύπτουμε σήμερα (σελ. 4) τήν ἀπίστευτη περιπέτεια μέ τήν περιουσία πού κατέλειπε ὁ Πέτρος Κοκκώσης, τήν τελευταία ἀγροικία τοῦ Ἐλαιώνα, στόν Δῆμο Ἀθηναίων καί ἐσώθη –τελευταῖα στιγμή– ἀπό τά… δόντια ἐπιδόξου καταπατητοῦ.

Χαρακτηριστικό ἐπίσης εἶναι τό παράδειγμα μεγάλης ἀκίνητης περιουσίας πού ἄφησε, ἐπίσης στόν Δῆμο Ἀθηναίων, Ναξιώτης εὐεργέτης. Ἀντί ἡ πόλις νά διαφυλάξει καί νά ἀξιοποιήσει τήν κληρονομιά, τήν ἔχασε μέσα ἀπό δικαστικές διεκδικήσεις, ἀδυνατῶντας νά τήν ὑπερασπιστεῖ ἀποτελεσματικά. Τό περιστατικό αὐτό δέν ἀποτελεῖ ἐξαίρεση, ἀλλά σύμπτωμα. Πίσω του κρύβεται μιά χρόνια διοικητική ἀνεπάρκεια, μιά ἔλλειψις στρατηγικῆς καί, ἐν τέλει, μιά ὑποτίμησις τῆς ἴδιας τῆς ἔννοιας τῆς δωρεᾶς.

Τα Κάναμε Όλα Ανάποδα!

 Του Θανάση Κ.

Υπήρχε κάποτε μια απλή οικονομική λογική: όταν πέφτει η διεθνής τιμή της #ενέργειας, πέφτει και το ενεργειακό κόστος της #οικονομίας.

Άρα:

• πέφτει το κόστος παραγωγής, 

• βελτιώνεται η #ανταγωνιστικότητα (στις ενεργειακά αναπτυγμένες οικονομίες), 

• ανακουφίζεται η #βιομηχανία, 

• αυξάνονται οι #επενδύσεις. 

Αυτό ίσχυε παλαιότερα σχεδόν παντού.

Όμως, στην Ελλάδα της τελευταίας δεκαπενταετίας συνέβη κάτι εντελώς διαφορετικό:

Η τιμή της ενέργειας αποσυνδέθηκε από τις διεθνείς τιμές.

Αποσυνδέθηκε μόνο προς τα κάτω - όταν η διεθνής τιμή πέφτει. 

Αλλά δεν αποσυνδέθηκε προς τα πάνω - όταν η διεθνής τιμή ανεβαίνει!

Και αυτή ίσως είναι "άγνωστη" αιτία της ελληνικής αναπτυξιακής καθίζησης. Γιατί η ακριβή ενέργεια επηρεάζει ασφαλώς τη βιομηχανία, αλλά επηρεάζει και τις "υπηρεσίες". Επηρεάζει αρνητικά τα πάντα!

Ο Πίνακας της Αλήθειας

Έτος Brent ($/βαρέλι) Ρεύμα Χονδρική Ελλάδας (€/MWh) Ρεύμα Λιανική Ελλάδας (€/kWh) Βενζίνη 95 (€/λτ) Diesel (€/λτ) 

Οι ΗΠΑ έχασαν όχι μόνο τον πόλεμο, αλλά και τη Μέση Ανατολή

Η Σαουδική Αραβία αποχαιρετά την εύθυμη μπάντα και διαλύει τον ιστό της τάξης της Μέσης Ανατολής, που υφαίνεται εδώ και είκοσι πέντε χρόνια από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά έχει σχεδιαστεί πολύ νωρίτερα. Αν και οι Σαουδάραβες είναι ενοχλημένοι από το Ιράν, αναγνωρίζουν ότι δεν είναι ο πραγματικός ένοχος για το χάος που μαστίζει σήμερα ολόκληρη την περιοχή του Κόλπου. Αρχίζουν να βλέπουν ότι οι πραγματικοί αντίπαλοί τους είναι ακριβώς οι πρώην φίλοι τους, αυτοί που δεν μπορούν να τους υπερασπιστούν και που τους έχουν εκθέσει σε πιθανή καταστροφή.

Ο Τούρκι Αλ Φαϊζάλ , εγγονός του ιδρυτή της Σαουδικής Αραβίας, βασιλιά Αμπντουλαζίζ, γιος του βασιλιά Φαϊζάλ, και για πολλά χρόνια επικεφαλής των σαουδαραβικών μυστικών υπηρεσιών, γράφει: « Αν το ισραηλινό σχέδιο να εξαπολύσει έναν πόλεμο μεταξύ ημών και του Ιράν είχε πετύχει, η περιοχή θα είχε βυθιστεί στην καταστροφή και την καταστροφή. Χιλιάδες γιοι και κόρες μας θα είχαν πεθάνει σε μια μάχη για την οποία δεν είχαμε κανένα ενδιαφέρον. Το Ισραήλ θα είχε καταφέρει να επιβάλει τη θέλησή του στην περιοχή και θα είχε παραμείνει ο μόνος κυρίαρχος παράγοντας στην επικράτειά μας». Και υποστηρίζει ότι το Ριάντ, μαζί με το Πακιστάν, εργάζεται τώρα για να σβήσει τις φλόγες της σύγκρουσης, βοηθώντας στην αποτροπή μιας κλιμάκωσης και προσφέροντας στους ειρηνοποιούς την ελπίδα ότι μπορούν να είναι σίγουροι για τη ζωή των αγαπημένων τους προσώπων και την ασφάλεια των συμφερόντων τους.

Aχ κύριε Χρήστο μας! (Παντελής Σαββίδης, Βασίλης Μπετσάκος)

Aχ κύριε Χρήστο μας! ο Παντελής Σαββίδης, ο Βασίλης Μπετσάκος και η επιμελήτρια του βιβλίου Αναστασία Μπύρου παρουσιάζουν επί προσωπικού για τον Χρήστο Γιανναρά, εκδ. Manifesto στην έκθεση Θεσσαλονίκης

ΠΗΓΗ:https://youtu.be/s46DQSZt7mA?si=b11hpABzuqSpVE-4

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κομφούκιος εναντίον Ηγεμονίας: Δύο Αντιλήψεις για τον Πόλεμο Ενόψει της Κρίσης της Παγκόσμιας Τάξης

Giulio Chinappi

Πηγή: Ίδρυμα Στρατηγικού Πολιτισμού

Η στρατηγική παράδοση της Κίνας υποτάσσει τον πόλεμο στην πολιτική σταθερότητα, τη νομιμότητα και την επιδίωξη της αρμονίας, ενώ η σύγχρονη αντίληψη των ΗΠΑ έχει μετατρέψει τη στρατιωτική δύναμη σε τυπικό μέσο της παγκόσμιας ηγεμονίας της από το 1945.

Η αντιπαράθεση μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι απλώς μια σύγκρουση δύο δυνάμεων, δύο οικονομιών ή δύο θεσμικών μοντέλων. Περιλαμβάνει επίσης δύο βαθιά διαφορετικές αντιλήψεις για τον πόλεμο, την ασφάλεια και τη διεθνή τάξη. Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια κινεζική παράδοση που, αν και δεν είναι αφελώς ειρηνιστική, θεωρεί τον πόλεμο ως έσχατη λύση, ένα αποτέλεσμα που πρέπει να αποφευχθεί μέσω της καλής πολιτικής, της αρετής της διακυβέρνησης, της διπλωματίας, της σύνεσης και της ικανότητας εξουδετέρωσης της σύγκρουσης πριν αυτή ξεσπάσει.

 Από την άλλη, υπάρχει η αντίληψη των ΗΠΑ, που αναπτύχθηκε ιδιαίτερα μετά το 1945, η οποία έχει καταστήσει τη στρατιωτική δύναμη, την ένοπλη αποτροπή, τις ιεραρχικές συμμαχίες και την ξένη επέμβαση τα κεντρικά εργαλεία για τη διατήρηση μιας θέσης παγκόσμιας πρωτοκαθεδρίας.
Οι κλασικές κινεζικές ρίζες βρίσκονται στον Κομφούκιο. Στα Ανάλεκτα, ο Δάσκαλος δεν επεξεργάζεται ένα στρατιωτικό δόγμα με την αυστηρή έννοια, αλλά μάλλον ορίζει τα θεμέλια της πολιτικής τάξης. Για τον Κομφούκιο, μια σταθερή κυβέρνηση δεν βασίζεται κυρίως στα όπλα, αλλά μάλλον στην εμπιστοσύνη του λαού, στην αρετή, στην ορθή άσκηση της εξουσίας και στην κοινωνική αρμονία. Σε ένα διάσημο απόσπασμα, όταν ρωτήθηκε ποια στοιχεία είναι απαραίτητα για την κυβέρνηση, αναφέρει τα τρόφιμα, τα όπλα και την εμπιστοσύνη. Αλλά αν κάτι πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα όπλα θυσιάζονται πρώτα, γιατί χωρίς την εμπιστοσύνη του λαού, καμία πολιτική τάξη δεν μπορεί πραγματικά να διατηρηθεί. Αυτή η ιεραρχία είναι κρίσιμη: η βία μπορεί να είναι χρήσιμη, αλλά δεν εδραιώνει τη νομιμότητα. ο εξαναγκασμός μπορεί προσωρινά να περιορίσει την αταξία, αλλά δεν χτίζει διαρκή ειρήνη.

Ουκρανία, μια ιστορία κλεφτών και δολοφόνων

Αλλά μην μου πείτε: για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ότι το καθεστώς Ζελένσκι είναι τόσο διεφθαρμένο που μοιάζει με ανοιχτό υπόνομο. Αυτές οι ανακαλύψεις και οι επανανακαλύψεις αποτελούν μέρος ενός είδους γλώσσας ανάμεσα στις γραμμές της ιστορίας, αποκαλύπτοντας όχι τόσο την πραγματικότητα που είναι τόσο γνωστή, αλλά τις αμφιβολίες και τις αβεβαιότητες γύρω από την υποστήριξη του καθεστώτος. 

Η Ουκρανία, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν, στηρίζεται σε τρεις θεμελιώδεις πυλώνες: τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών που στηρίζουν το κουφάρι, τις νεοναζιστικές ομάδες που λειτουργούν ως πραιτοριανοί του καθεστώτος και τη διαφθορά που συνδέει τις παλιές ολιγαρχίες με τους νέους κερδοσκόπους του πολέμου. Κάθε φορά που κάποιο σκάνδαλο έρχεται στο φως - είναι σίγουρα το γραφείο καταπολέμησης της διαφθοράς του Κιέβου, ένα παράρτημα της CIA και του FBI - σημαίνει ότι υπάρχει μια προσπάθεια να κλείσει με κάποιο τρόπο η ουκρανική κατάσταση, η οποία έχει καταστεί οικονομικά μη βιώσιμη και στρατιωτικά επικίνδυνη επειδή μειώνει τα ήδη εξαντλημένα αποθέματα όπλων.

Όταν το φως δεν φωτίζει πια αλλά εκθέτει, και η εγγύτητα παύει να είναι αξία

«Χρονότοπος» Από Σύνταξη Inchiostronero

Όταν το φως δεν φωτίζει πια αλλά εκθέτει, και η εγγύτητα παύει να είναι αξία

 

 «Χρονότοπος»

Στη φιλοσοφία, η ιδανική και μεταφυσική ενότητα του χώρου και του χρόνου

Σύνταξη Inchiostronero

Ζούμε σε μια εποχή που είναι απόλυτα φωτισμένη, διασυνδεδεμένη και προσβάσιμη. Ένας χώρος χωρίς περιθώρια, ένα παρόν χωρίς απόσταση, μια ενότητα που υποσχέθηκε χειραφέτηση και έχει επιφέρει κορεσμό. Αυτό το δοκίμιο ξεκινά με ένα σχεδόν λογοτεχνικό απόσπασμα για να διερευνήσει την απώλεια του χώρου ως ανθρώπινης συνθήκης: το τέλος της σκιάς, της μοναξιάς, της απόστασης ως αξίας. Ανάμεσα στη συνεχή έκθεση, την αναγκαστική εγγύτητα και έναν χρονοτόπο που τα περικλείει όλα, η σύγχρονη ανησυχία αναδύεται όχι ως νοσταλγία για το παρελθόν, αλλά ως μια ριζική ανάγκη για αφαίρεση, σιωπή και ηρεμία.

Συντακτικό σημείωμα

Αυτό το κείμενο ξεκινά μια αναστοχαστική σκέψη πάνω στη σύγχρονη δυσαρέσκεια, ξεκινώντας με ένα σύντομο, σχεδόν λογοτεχνικό απόσπασμα που αποτυπώνει ένα διαδεδομένο αλλά σπάνια αναφερόμενο συναίσθημα: την απώλεια του χώρου ως συνθήκη της ανθρώπινης εμπειρίας. Δεν πρόκειται ούτε για νοσταλγία ούτε για κριτική γενεών, αλλά για μια προσπάθεια ερμηνείας του παρόντος μέσα από τις πιο καθημερινές του εκδηλώσεις - φως, εγγύτητα, συνεχή έκθεση. Το δοκίμιο βαδίζει στα όρια μεταξύ φιλοσοφίας και γραφής, υιοθετώντας το απόσπασμα ως μια νόμιμη μορφή σκέψης, και προσφέρει μια διάγνωση χωρίς λύσεις, αφήνοντας στον αναγνώστη τον χρόνο και τη σιωπή που είναι απαραίτητα για να το κατανοήσει.

Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι νεκρός.

Του Γιώργου Κυριακού 

Σε συναδέλφους γονείς και σε συναδέλφους δασκάλους και δασκάλες

Το σημερινό τραγικό συμβάν στην Ηλιούπολη είναι κι αυτό χωρίς κάθαρση, έτσι όπως έχουμε μάθει να συμβαίνει στις αρχαίες τραγωδίες. Ο από μηχανής θεός του Ευριπίδη είναι νεκρός. 

Φαίνεται να κυριαρχεί το γεγονός, ότι οι ευάλωτες κι ευαίσθητες ψυχές οφείλουν να υποφέρουν μια ζωή και να τρέχουν συνεχώς γιατρούς, παραγιατρούς, σε ψυχιάτρους και ψυχαναλυτές, να πέφτουν σε διαφόρων ειδών εξαρτήσεις, να αυτοτραυματίζονται ή να αυτοκτονούν. 

Κι αυτές μοιάζει να εντάσσονται σε μια κατηγορία, στον έναν πόλο. Στον άλλο πόλο, βρίσκεται η θέση του “ανθεκτικού”, αυτού του προσώπου που αντέχει “όπως τον πάει η ζωή”, του προσαρμοστικού “με τα δεδομένα”, που τέλος πάντων έχει αποκτήσει τα “εργαλεία” της επιβίωσης μέχρι και την επιτυχία ενός “success story”. Είναι ο άλλος πόλος προσώπων, που η ζωή τους βρίσκεται πάνω από όλους κι όλα, που οι παραδοσιακές αλήθειες είναι ξεπερασμένες, που το να ανήκεις κάπου (με υποχρεώσεις και όχι μόνο δικαιώματα) είναι κατάντια και το να μην κάνεις ό,τι σου κατέβη είναι συμβιβασμός και περιορισμός. Κάποτε το πρόσωπο αυτό το έλεγαν “αναίσθητο” και “ζαμανφουτίστα”, τώρα μπορεί και να είναι πρότυπο ελευθερίας. Το άλλο πρόσωπο που υπέφερε, που έπεφτε σε ντρόγκες, που αυτοκτονούσε το έλεγαν (με συμπάθεια) “άτυχο”, τώρα μένεις σε ένα αναπάντητο γιατί, πάλι με συμπάθεια και με πόνο, ίσως και με κάποιον αδιόρατο τρόμο για τα κοντινά. Το “άτυχο” ήταν η ανακουφιστική φράση του από μηχανής θεού που έσωζε τους υπόλοιπους.

Β. Λύκος: Ενεργειακή - Διατροφική παράλυση, ρεύμα φεύγει και η Γη αδειάζει

Ο δρ. Ολοκληρωμένης Περιβαλλοντικής Διαχείρισης του Πανεπιστημίου Κρήτης και ανεξάρτητος περιφερειακός σύμβουλος Στερεάς Ελλάδας , Βασίλης Λύκος, μιλάει στον 98.4 για την απουσίας ενεργειακής ασφάλειας και εναλλακτικών όπως οι λιγνίτες, την ώρα που η χώρα βρίσκεται στη μέση παγκόσμιων ενεργειακών αναταράξεων με επίκεντρο και τις εξελίξεις στο Περσικό κόλπο και τα μεγάλα παιχνίδια στα χρηματιστήρια ενέργειας.

Η ενεργειακή μετάβαση στην Ελλάδα δεν εξελίσσεται ως εθνικό σχέδιο βιωσιμότητας, αλλά ως πράξη εκχώρησης ελέγχου και πόρων.. Την ίδια στιγμή, η επέλαση των ΑΠΕ δεν σχεδιάζεται με βάση την ισορροπία, αλλά με όρους μαζικής εκμετάλλευσης: βουνά καλύπτονται από ανεμογεννήτριες, εύφορες εκτάσεις δεσμεύονται από φωτοβολταϊκά, και ο αγροτικός χώρος συρρικνώνεται.

 Κι ενώ αυτή η μετάβαση παρουσιάζεται ως ιστορική ευκαιρία εκσυγχρονισμού, στην πράξη εξελίσσεται σε μηχανισμό μεταβίβασης ελέγχου και γης σε υπερεθνικά κεφάλαια. Η σταδιακή απομάκρυνση του Δημοσίου από τη ΔΕΗ, σε συνδυασμό με την επέκταση μεγάλων έργων ΑΠΕ, δημιουργεί ένα νέο ενεργειακό τοπίο όπου οι τοπικές κοινωνίες έχουν ρόλο κομπάρσου.

Αγαπημένε μας Δημήτρη Γκιώνη, καλό ταξίδι στα άστρα.

Σωτήρης Χατζάκης Μάης 2026

Αγαπημένε μας Δημήτρη Γκιώνη, καλό ταξίδι στα άστρα. 

Δώσε την αγάπη μας στην Σούλα Αλεξανδροπούλου.

Θα γίνετε αστερισμοί και θα μας οδηγείτε...έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω...εμείς εδώ κάτω, ένα  ασυνάρτητο χωριό.

Ο Εθνικός μας κλόουν, θα χορέψει στην Γιουροβίζιον, πάνω στους τάφους των δολοφονημένων παιδιών της Γάζας.  Από την άλλη ο Κύριος ΛΕ ΠΑ θα ερμηνεύσει Βάκχες του Ευριπίδη στο φεστιβάλ Αθηνών και θα μας δείξει (μακριά από Παξινού, Κούν, Τσαρούχη, Βολονάκη, Φωτόπουλο και άλλα τέτοια αχρείαστα) τί πρέπει να κάνει ένας νέος άνθρωπος για να φτάσει στα μέγιστα επιτεύγματα της κακογουστιάς και του «διανοουμενίστικου» κίτς.  Όλα αυτά με χρήματα του Δημοσίου τα πληρώνουμε εμείς...ο εξαθλιωμένος λαουτζίκος...

Θυμάστε τις γιορτές  της Χούντας στο Καλλιμάρμαρο;

Η ίδια αισθητική και σήμερα στο πιό μεταμοντέρνο.

Χούντα λοιπόν με άρτο και θεάματα.

Ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός των Τεμπών ,των υποκλοπών,του Ο.Π.Ε.Κ.Ε.Π.Ε,της ακρίβειας ,των καρτέλ,της ευτελισμένης δικαιοσύνης τοποθετεί στον Πολιτισμό τα αντίστοιχα γιουσουφάκια.  

Η οδός Βουκουρεστίου μετονομάζεται σε οδό Τσαουσέσκου-  για όποιον επιμένει να εθελοτυφλεί-.

Ο Σωτήρης Χατζάκης δε διαθέτει λογαριασμό στο Facebook μου ζήτησε να αναρτήσω εγώ αυτές τις σκέψεις του.

Συμφωνώ καί προσυπογράφω.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/share/p/1UHBGWeRER/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Η «σφαγή των αμνών» και τα mega-deal της Mercosur

Σχεδιασμένη διάλυση της ελληνικής κτηνοτροφίας και έλεγχος της τροφής

Από Νίκος Ταυρής

Είναι πλέον εύλογο το ερώτημα που θέτουν οι ίδιοι οι παραγωγοί, ως κραυγή υπαρξιακής αγωνίας: «Θέλουμε αγροκτηνοτροφική παραγωγή;». Από τη μία πλευρά η απαξίωση του πρωτογενούς τομέα, η σχεδιασμένη ασφυξία ειδικά της κτηνοτροφίας (που αυτές τις μέρες ζει ένα ακόμη επεισόδιο του δράματος στη Λέσβο), και από την άλλη συμφωνίες εμπορίου όπως αυτή με τις χώρες Mercosur, που εξάγουν στην Ευρώπη χαμηλής ποιότητας «φθηνά» τρόφιμα. Όχι άδικα, οι ίδιοι οι κτηνοτρόφοι και οι αγρότες μιλούν για βίαιη υποκατάστασή τους από τους εισαγωγείς, τους μεσάζοντες και τους εμπόρους, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου προς όλη την κοινωνία για το μέλλον της υπαίθρου και τον έλεγχο της τροφής.

Πίσω από τις εύκολες διακηρύξεις περί «πράσινης ανάπτυξης», «ελεύθερου εμπορίου» και «εκσυγχρονισμού» διαμορφώνεται ένα νέο μοντέλο, όπου ο μικρός παραγωγός δεν χωρά στα σχέδια των ελίτ. Η κτηνοτροφία μετατρέπεται σταδιακά από παραγωγική δραστηριότητα σε οικονομικά μη βιώσιμο επάγγελμα, και η ελληνική ύπαιθρος οδηγείται σε ερημοποίηση – με τις συνέπειες να μην είναι στενά οικονομικές αλλά, επιπλέον, βαθιά κοινωνικές και εθνικές.

Η εξόντωση του κτηνοτρόφου

Θα θυμάστε πριν μερικούς μήνες τον ηλικιωμένο κτηνοτρόφο να κλαίει ενώ οι αρμόδιες αρχές οδηγούσαν το κοπάδι του στη σφαγή. Στα ψιλά πέρασαν και οι ειδήσεις για αυτοκτονία κτηνοτρόφου την ίδια πάνω-κάτω περίοδο. Στα μπλόκα του περασμένου χειμώνα αγρότες και κτηνοτρόφοι κατέστησαν σαφές ότι οδηγούνται σε σχεδιασμένη εξόντωση.

Τα τελευταία χρόνια το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί σε πρωτοφανή επίπεδα. Η ενεργειακή κρίση, η αύξηση των ζωοτροφών, το πετρέλαιο, το ηλεκτρικό ρεύμα και τα μεταφορικά έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον στο οποίο ο μικρός και μεσαίος κτηνοτρόφος αδυνατεί να επιβιώσει. Σύμφωνα με στοιχεία αγροτικών οργανώσεων, οι ζωοτροφές σε αρκετές περιπτώσεις αυξήθηκαν πάνω από 50%, ενώ το συνολικό ενεργειακό κόστος μετά το 2021 συμπαρέσυρε κάθε κρίκο της παραγωγικής αλυσίδας.

Και ενώ ο παραγωγός πληρώνει ακριβότερα για να παράξει, συχνά πουλά κάτω από το πραγματικό κόστος. Η ψαλίδα ανάμεσα στην τιμή παραγωγού και στην τελική τιμή στο ράφι διευρύνεται διαρκώς, με τον κτηνοτρόφο να φτωχοποιείται και τον καταναλωτή να πληρώνει ολοένα ακριβότερα τρόφιμα. Το μεγαλύτερο μέρος της υπεραξίας απορροφάται από εισαγωγικά κυκλώματα, αλυσίδες λιανεμπορίου και μεσάζοντες.

Ζακ Μπουσαρ: Πονάω όταν βλέπω Έλληνες να υποτιμούν την πατρίδα τους και τη γλώσσα τους.

“Στη Δύση ελληνισμός σημαίνει νους, λογική, επιστήμη, φως κ.λπ. Όταν μαθαίνεις αυτό το πράγμα και έρχεσαι στην Ελλάδα, βλέπεις να είναι το άλλο στοιχείο που κράτησαν οι νεοέλληνες, το πάθος, το παράλογο. Το δύσκολο είναι να ξανακάνεις μια σύνθεση από τις δύο αυτές πλευρές”

Εγώ αποφάσισα να γίνω νεοελληνιστής σε ηλικία 12 ετών. Πριν αρχίσω τα αρχαία ελληνικά στο σχολείο, γιατί μαθαίναμε πολλά χρόνια αρχαία ελληνικά, με μάγευαν τα γράμματα της ελληνικής το ψ, το ξ, το ω

Τον συναντήσαμε μεσημέρι στο Θέατρο Τέχνης στην οδό Φρυνίχου. Μερικές ημέρες πριν έφτασε στην Αθήνα από το Μόντρεαλ όπου ζει και διδάσκει την αρχαία και τη νέα ελληνική. Αυτή τη φορά τον έφερε στη δεύτερη πατρίδα του, όπως ονομάζει τη χώρα μας, το Φεστιβάλ Αναλόγιο της Σίσυς Παπαθανασίου και η παρουσίαση του έργου «Φιλοθέων πάρεργα» του Νικόλαου Μαυροκορδάτου.

Ο ίδιος αφιέρωσε πολλά χρόνια από τη ζωή του για τη μετάφραση του «πρώτου νεοελληνικού μυθιστορήματος», που μας το συστήνει ως «ριζοσπαστικό κείμενο» που εισάγει τον πρώιμο Νεοελληνικό Διαφωτισμό στα ελληνικά.

Ευγενής και μειλίχιος, αρχίζει να ξεδιπλώνει ήρεμα την αφήγησή του. Από τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Μαυροκορδάτο μέχρι τους πρόσφυγες της Μεσογείου και τους Ινδιάνους του Κεμπέκ, ο διακεκριμένος ελληνιστής, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ και ακαδημαϊκός Ζαν Μπουσάρ μιλάει για τις αξίες και τις αρχές τις οποίες οφείλουμε να σεβόμαστε, για τη γλώσσα και τη χώρα μας, για τον Νεοελληνικό Διαφωτισμό, τον υπερρεαλισμό και τον Εμπειρίκο, για τις μεταφράσεις του, τη μεγάλη αγάπη και σεβασμό που τρέφει στη γλώσσα και στον πολιτισμό μας.

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη.

Αν η Κοκκινοσκουφίτσα βλέπει τον λύκο αλλά θέλει να πιστέψει ότι είναι η γιαγιά της

Gianandrea Gaiani - 11 Μαΐου 2026

Πηγή: Ανάλυση Άμυνας

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αύξησε περαιτέρω τις εισαγωγές ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), οι οποίες αυξάνονται σταθερά από την αρχή του έτους, όπως ανέφερε τις τελευταίες ημέρες ο γερμανικός περιβαλλοντικός οργανισμός Urgewald και επιβεβαιώθηκε από τις μηνιαίες έρευνες διαφόρων οργανισμών που παρακολουθούν την αγορά ενέργειας.
Η ΕΕ φλυαρεί εδώ και χρόνια για την ακλόνητη αποφασιστικότητά της να αποκηρύξει τη ρωσική ενέργεια λόγω της εισβολής στην Ουκρανία, αλλά το μόνο που κατάφερε είναι να στερήσει από τις οικονομίες των ευρωπαϊκών εθνών την φθηνή και άπειρη ενέργεια που μόνο η Ρωσία μπορούσε και μπορεί να μας προμηθεύσει μέσω αγωγών, σκάβοντας έτσι μια τρύπα για την ευρωπαϊκή βιομηχανία και ανοίγοντας τις πόρτες στην αποβιομηχάνιση.

Η δεύτερη Επιτροπή von der Leyen, η οποία έχει ήδη καταφέρει να είναι χειρότερη (δηλαδή, πιο επιζήμια για τους λαούς και τα έθνη της Ευρώπης) από άποψη αποτελεσμάτων από την πρώτη, υπόσχεται και διακηρύσσει εδώ και χρόνια μια πλήρη απελευθέρωση από την εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, η οποία θα πρέπει να επιτευχθεί μέχρι το τέλος του 2027. Ωστόσο, η γερμανική ΜΚΟ Urgewald, η οποία χρησιμοποίησε δεδομένα από την εταιρεία ναυτιλιακών αναλύσεων Kpler, ανέφερε ότι 91 αποστολές έφτασαν στην Ευρώπη με πλοίο από τον ρωσικό τερματικό σταθμό στο Yamal, στη θάλασσα Kara στη ρωσική Αρκτική, μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου.

«Η Βρετανική Επανάσταση» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο παλιός αγγλικός διπολισμός καταρρέει υπό το βάρος της λαϊκής δυσπιστίας

 

 «Η Βρετανική Επανάσταση»

Η άνοδος του Reform UK και η ταυτόχρονη κατάρρευση των Εργατικών και των Συντηρητικών σηματοδοτούν ένα ιστορικό ρήγμα στην καρδιά της βρετανικής δημοκρατίας.

Το Simplicissimus

Για πάνω από δύο αιώνες, η Βρετανία υπήρξε το πολιτικό εργαστήριο της Δύσης: ένα μέρος όπου η δικομματική πολιτική φαινόταν σαν φυσικός νόμος της ιστορίας. Σήμερα, ωστόσο, αυτό το ίδιο το σύστημα παρουσιάζει βαθιές ρωγμές. Η πρόοδος του Νάιτζελ Φάρατζ και του Reform UK στις τοπικές εκλογές δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια εκλογική επιτυχία, αλλά και το σύμπτωμα ενός πολύ πιο ριζοσπαστικού μετασχηματισμού: το αυξανόμενο χάσμα μεταξύ του βρετανικού λαού και των ελίτ που έχουν κυβερνήσει τη χώρα σε βάρδιες χωρίς ουσιαστικές διαφορές. Η παράλληλη κατάρρευση των Συντηρητικών και των Εργατικών αποκτά έτσι τεράστια συμβολική και πολιτική σημασία, σηματοδοτώντας την κρίση νομιμότητας ενός ολόκληρου μοντέλου εκπροσώπησης. Πίσω από τους αριθμούς, αναδύεται ένα ανησυχητικό ερώτημα: όταν τα δύο μεγάλα ιστορικά κόμματα γίνονται αντιληπτά ως εκφράσεις του ίδιου συστήματος, τι απομένει από τον δημοκρατικό διάλογο; (NR)

Ξαφνικά, πρόκειται για επανάσταση: η Μεγάλη Βρετανία αλλάζει με τον πιο απροσδόκητο τρόπο, με τις τοπικές εκλογές στις οποίες ο Νάιτζελ Φάρατζ και το κόμμα του, Reform UK, διπλασίασαν το ποσοστό ψήφων τους και, χάρη στο καθαρό εκλογικό σύστημα της πλειοψηφίας, πολλαπλασίασαν τον αριθμό των δημοτικών συμβούλων επί 20. Με τη σειρά τους, οι Εργατικοί, μαζί με τους Συντηρητικούς, μείωσαν πάνω από το μισό την υποστήριξή τους. Αλλά δεν είναι τόσο οι ίδιοι οι αριθμοί που μετρούν αυτή την κοσμοϊστορική αλλαγή, αλλά μάλλον το γεγονός ότι συμβαίνει σε μια χώρα όπου η παράδοση των δύο κομμάτων έχει τις πιο αρχαίες και εδραιωμένες ρίζες της, σε τέτοιο βαθμό που στη συνέχεια εξήχθη στις πρώην αμερικανικές αποικίες, των οποίων το Ηνωμένο Βασίλειο έχει με τη σειρά του γίνει παράρτημα. Με λίγα λόγια, ένα σύστημα που υπήρχε εδώ και αιώνες κατέρρευσε ξαφνικά, αφού είχε διατηρηθεί σταθερό ακόμη και κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών παρακμής, αναταραχής και διάβρωσης της δημοκρατίας. Και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι η αποσύνδεση μεταξύ του λαού και του πολιτικού συστήματος είναι πλέον πλήρης, ότι ακόμη και το πλαίσιο που με κάποιο τρόπο κρατούσε τις άρχουσες τάξεις στην επιφάνεια, έξω από την ιστορία, έχει καταρρεύσει. Το γεγονός ότι η εκλογική κατάρρευση επηρέασε τα δύο κόμματα που κυβερνούν τη χώρα επί αιώνες δεν αφήνει περιθώρια για παραπολιτική φλυαρία: δεν πρόκειται πλέον για ζήτημα συντηρητικών και προοδευτικών που αντιπαρατίθενται σε μια κανονική δημοκρατική συζήτηση, αλλά για δύο συσσωματώματα εξουσίας που πλέον θεωρούνται ξένα προς την ίδια τη δημοκρατία.

Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και το Τραύμα

Θεοφάνης Μαλκίδης

Μικρά Ασία, Θράκη, Πόντος . H Γενοκτονία και το Τραύμα

Έκδοση: Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης». Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας . Κως 2026.

ISBN: 978-618-85777-4-9

Το βιβλίο του Θεοφάνη Μαλκίδη αναδεικνύει το αποσιωπημένο έγκλημα εναντίον του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, της Θράκης και του Πόντου. Ο Ελληνισμός ο οποίος ζούσε για χιλιάδες χρόνια στις ιστορικές του εστίες, υπέστη από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς και στο χρονικό διάστημα 1908-1923 ένα απάνθρωπο έγκλημα, πρωτόγνωρο στην ιστορία της ανθρωπότητας, το οποίο στοίχισε τη ζωή σε πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνίδες και Έλληνες και προσφυγοποίησε πάνω από ενάμιση εκατομμύριο! Επιπλέον, το βιβλίο διερευνά το τραύμα της Γενοκτονίας, ως μέρος του σχεδίου εξαφάνισης του Ελληνισμού και διαιώνισης του εγκλήματος στους διασωθέντες και της μεταφοράς του στις επόμενες γενιές. Η στόχευση των υπευθύνων της Γενοκτονίας στις γυναίκες και τα παιδιά, οι βιασμοί, η δημιουργία αγνοουμένων, είναι μερικές από τις τραγικές συνιστώσες του μαζικού εγκλήματος και ταυτόχρονα του τραύματος της Γενοκτονίας.

Όπως αναφέρει στον πρόλογό της η πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κω και της Αστικής Εταιρείας «Ιπποκράτης»- Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας Διονυσία Τελλή- Τσιμισίρη, «η έκδοση είναι μια ουσιαστική συμβολή στην επιστημονική μελέτη θεμάτων Πολιτικής Ψυχολογίας και στον εμπλουτισμό της βιβλιογραφίας. Η βιαιότητα των διώξεων, το έγκλημα κατά προσώπων και συλλογικοτήτων, ανέδειξε την ψυχική διαταραχή του “τραύματος”, ως έκφραση υπαρξιακής απειλής, επώδυνων αναμνήσεων, προσωπικής και συλλογικής μνήμης θανάτου. Ο συγγραφέας, με εμπεριστατωμένο τρόπο, αναλύει και παρουσιάζει όλο το φάσμα της Ιστορίας της Γενοκτονίας, τις κοινωνικές διαστάσεις, τον ψυχικό τραυματισμό».

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;» Από Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ένας συγγραφέας του εικοστού αιώνα συνεχίζει να περιγράφει με ανησυχητική ακρίβεια την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη.

«Προέβλεψε ο Κάφκα τον σύγχρονο πολίτη;»

Ακατανόητες διαδικασίες, αόρατες δυνάμεις και εκτεταμένη ενοχή: γιατί σήμερα ζούμε ολοένα και περισσότερο μέσα σε ένα καφκικό μυθιστόρημα.

Inchiostronero Συντακτικό Επιτελείο

Ο Φραντς Κάφκα δεν είναι ένας «δύσκολος» συγγραφέας. Είναι ένας απαραίτητος συγγραφέας. Οι ιστορίες του δεν αφορούν έντομα, δικαστήρια ή κάστρα: αφορούν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει μια δύναμη που δεν μπορεί πλέον να καταλάβει. Στην εποχή μας των ψηφιακών γραφειοκρατιών, των αδιαφανών αποφάσεων και των απρόσωπων ευθυνών, ο Κάφκα φαίνεται να περιγράφει προφητικά την κατάσταση του σύγχρονου πολίτη. Όχι λογοτεχνική προφητεία, αλλά πολιτική σαφήνεια.


Ινσίπτ

Ένα συνηθισμένο πρωινό, χωρίς να έχει κάνει κάτι το ιδιαίτερο, ένας άντρας ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει αποφασίσει κάτι για αυτόν.
Δεν ξέρει ποιος.
Δεν ξέρει γιατί.
Δεν ξέρει τι έκανε.
Ξέρει μόνο ότι από εκείνη τη στιγμή και μετά η ζωή του δεν του ανήκει πια.
Έτσι ξεκινά η δίκη .
Όχι με έγκλημα, όχι με κατηγορία, όχι με ποινή. Ξεκινά με μια διοικητική υπόθεση . Δύο άντρες μπαίνουν στο δωμάτιο του Γιόζεφ Κ., τον ενημερώνουν ότι συλλαμβάνεται και μετά παραμένουν εκεί, ήρεμοι, σχεδόν ευγενικοί. Κανείς δεν τον παίρνει μακριά. Κανείς δεν τον ανακρίνει πραγματικά. Κανείς δεν του εξηγεί τίποτα.
Είναι μια σύλληψη χωρίς ποινή φυλάκισης. Μια ενοχή χωρίς έγκλημα. Μια απρόσωπη δίκη.

Χρειάζεται επανίδρυση χωρίς φόβο και πάθος.

Του Μανώλη Κοττάκη

Ένας διακεκριμένος επιχειρηματίας της Θεσσαλονίκης, ο αείμνηστος Κοσμάς Κοσμάς, συνήθιζε να λέει ότι «στη ζωή δεν έχεις τίποτε, αν δεν το συντηρείς. Γάμος είναι, φιλία είναι, αυτοκίνητο είναι, όλα χρειάζονται συντήρηση!». Μου εμπιστεύτηκε τις σκέψεις του η εξαίρετη σύζυγός του Μάγδα την περασμένη Κυριακή στη Θεσσαλονίκη, αμέσως μετά την απόλυση της λειτουργίας στην Παναγία τη Λαοδηγήτρια, που βρίσκεται μια ανάσα από το τουρκικό προξενείο. Θα προσέθετα σε αυτό τον ορισμό και το εξής: «Δεν έχεις παράταξη, αν δεν συντηρείς τις αξίες της παράταξης!». 

Και αυτή η ηγεσία του κόμματος της Ν.Δ., που λόγω της συρρίκνωσής της αποτελεί πλέον μέρος της παράταξης και όχι το σύνολό της, εσκεμμένα εγκατέλειψε τις αξίες της. Τις δολοφόνησε σε τέτοιο σημείο που να διερωτώμεθα για ποιο πράγμα θα ζητήσει ανανέωση της θητείας του ο νυν πρόεδρος της Ν.Δ. στο συνέδριο του προσεχούς Σαββατοκύριακου. Αν θέλει να κάνει κάποιος αναδρομή σε τίτλους στα έργα και στις ημέρες αυτής της ηγεσίας αυτής της επταετίας, θα έπρεπε να τα κωδικοποιήσει καταρχάς ως εξής: 

Η φιλελεύθερη κεντροδεξιά παράταξη κατάφερε ισχυρότατα πλήγματα κατά της ιδιοκτησίας με τον νόμο για τους πλειστηριασμούς και τα funds. Με τον νόμο επίσης που ενθαρρύνει μέσω συγχωνεύσεων τα λουκέτα των μικρομεσαίων οικογενειακών επιχειρήσεων χάριν των πολυεθνικών. Ισχυρότατα πλήγματα κατά των θεσμών. Εξέλεξε πρώτη φορά στην ιστορία μονοκομματικό Πρόεδρο της Δημοκρατίας με 156 βουλευτές. 

Ἔτος 1819. Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, σὲ ἔντονη γλῶσσα, ἀπευθύνεται στὰ ἐπιφανέστερα μέλη τῆς βρεταννικῆς Κυβερνήσεως.

[ πάντα καθ' εἱμαρμένην

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ ]

"(..) Ὁ στρατηγὸς Maitland μεταχειρίζεται τοὺς συμπατριῶτες μου ὡς Ἰνδούς. Μὴν ἀμφιβάλλετε καθόλου, κύριοι. Οἱ Ἕλληνες, σὲ μία στιγμὴ πού δὲν θὰ τὸ περιμένετε, θὰ ἀντιδράσουν καὶ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολὺ σοβαρὲς δυσχέρειες. Προσέξτε τοὺς καρποὺς τῆς ἀπελπισίας. Τὸ δικὸ σας σύστημα διακυβερνήσεως εἶναι πού θέτει τοὺς Ἕλληνες σὲ δίλημμα. Ἤ νὰ καταστραφοῦν ἢ νὰ πάρουν τὰ ὅπλα. Καὶ μοιραίως, θὰ προστρέξουν στὸ δεύτερο."

Ἔκτοτε κύλησαν δύο αἰῶνες.

Παρά τὶς φιλοφρονήσεις καὶ τὶς τιμὲς, παρά τὶς διαβεβαιώσεις καὶ τὶς ὑποσχέσεις πού ἔλαβε ὁ τελευταῖος Ἕλλην Κυβερνήτης, ἡ ὀπτικὴ καὶ πολιτικὴ τῶν συμμάχων παραμένει ἀμετάβλητη.

Ἡ βαρβαρότητα τοῦ ἀπαγχονισμοῦ εἶναι γνώριμη στὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο οἱ βάρβαροι ἐκτέλεσαν τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία τὸ 1831 ἰσοπεδώνοντας τὸ Ἑλληνικό Ἀξιακὸ Σύστημα.

Τὸ δυτικῆς κοπῆς Ἑλλαδικὸ κρατίδιο πού παραλάβαμε δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν Ἰδέα. Ἡ Ἐπανάσταση ἔμεινε ἀνολοκλήρωτη.

Μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ '21, μόνον ἕνα μικρό μέρος τοῦ Κράτους, μόλις τὸ ἕνα δέκατο τέταρτο (1/14) τῆς συνολικῆς του ἔκτασης ἀπελευθερώθηκε, ἀνακτῶντας τὴν πολιτικὴ του ἀνεξαρτησία.

Τὸ Κράτος ἀκρωτηριάσθηκε, διαμελίσθηκε, κατέπεσε, ἀνορθώθηκε, καὶ πάλι κατέπεσε. Τὸ Ἔθνος ἔπαψε νὰ ἐκπροσωπεῖται. Οἱ δὲ ἐναλλασσόμενοι διαχειριστὲς τοῦ κράτους ὑπηρετοῦν πιστὰ τὸ δόγμα τῆς μικρῆς Ἑλλάδος. Διὰ τοῦ κράτους, μικραίνουν ὅσο μποροῦν τὰ σύνορα τοῦ Ἔθνους καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν Ἑλλάδα σὰν νὰ εἶναι τελειωμένη. Ὁραματίζονται καὶ ἐργάζονται γιὰ μία ἄλλη Ἑλλάδα, ἐργοστάσιο ἐπεξεργασίας πάσης φύσεως ἀποβλήτων.

Φλέρυ Νταντωνάκη

 

Του Μάνου Λαμπράκη 

Η Φλέρυ Νταντωνάκη δεν τραγούδησε ποτέ στο Ηρώδειο, δεν τραγούδησε ποτέ στην Επίδαυρο, δεν τραγούδησε ποτέ στο Μέγαρο Μουσικής, δεν τραγούδησε ποτέ στη Σκάλα του Μιλάνου. 

Κι όμως, αν υπάρχει μια ελληνική φωνή που μοιάζει να έχει περάσει από όλους αυτούς τους χώρους ως κάτι που προϋπήρξε της ίδιας της εμφάνισης, είναι η δική της. 

Η Φλέρυ δεν υπήρξε «μεγάλη τραγουδίστρια» με τον τρόπο που η γλώσσα μας τακτοποιεί εύκολα τους ατακτοποίητους. Υπήρξε κάτι πολύ πιο δύσκολο: μια φωνή που δεν μπορούσε να αποσπαστεί από τον ψυχισμό της. 

Δεν τραγουδούσε για να δείξει τι μπορεί να κάνει. 

Τραγουδούσε σαν να δοκίμαζε κάθε φορά αν μπορεί ακόμη να υπάρξει. Εκεί όπου η καθημερινότητα διαλυόταν, εκεί όπου το φαγητό, η έξοδος, η συνάντηση, η συνέχιση της ημέρας γίνονταν πεδία αγωνίας, η φωνή ερχόταν να κρατήσει έναν εαυτό που δεν στεκόταν πάντα όρθιος με τους συνηθισμένους τρόπους. 

Όχι να τον θεραπεύσει ακριβώς. Να τον κρατήσει για λίγο ενιαίο.

Ο Μάνος Χατζιδάκις το άκουσε αυτό πριν ακόμη το εξηγήσει. Δεν βρήκε απλώς μια ερμηνεύτρια για τα τραγούδια του. Βρήκε το σώμα που μπορούσε να μεταφέρει την πιο επικίνδυνη πλευρά της δικής του τρυφερότητας.