Ο κορωνοϊός, η παγκοσμιοποίηση, η εθνική συνοχή

Βαρουφάκης – Μπόρις Τζόσον κοινός αγώνας

του Γιώργου Καραμπελιά 

Η επιδημία του κορωνοϊού, η οποία ξεκίνησε αρχικώς ως μία μακρινή επιδημία εντοπισμένη στο Βουχάν της Κίνας, επεκτάθηκε με δραματικές συνέπειες σε όλο τον πλανήτη απειλώντας ως αόρατος, ύπουλος και άγνωστος εχθρός τη ζωή χιλιάδων και, ποιος ξέρει, ίσως και εκατομμυρίων ανθρώπων,καθώς και την καθημερινότητα δισεκατομμυρίων. Παράλληλα, μεταβλήθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μία κυριολεκτική «μάστιγα του Θεού» – πριν από όλα για την παγκοσμιοποίηση και τους μηχανισμούς της.

Η ταχύτατη εξάπλωση της επιδημίας αποτελεί προφανώς τη συνέπεια μιας οικονομίας και ενός τρόπου ζωής αποεδαφικοποιημένου, κατά το πρότυπο του περιβόητου τρίτου κύματος του Άλβιν Τόφλερ, ενός κόσμου που ξημεροβραδιάζεται σε αεροδρόμια, μετακινείται όλο και περισσότερο με γρήγορα αεροπλάνα, εγκαταβιεί σε διεθνή ξενοδοχεία, δεν γνωρίζει εθνικές, φυλετικές, θρησκευτικές ή ακόμα και έμφυλες ταυτότητες. Μιας οικονομίας στην οποία, για την παραγωγή ενός προϊόντος, συνεργάζονται δεκάδες χώρες και εκατοντάδες επιχειρήσεις και όπου η ανάπαυση του εργατικού δυναμικού έχει μεταβληθεί σε μία τεράστια νέα βιομηχανία, τη βιομηχανία του ελεύθερου χρόνου και του τουρισμού.

Άρκεσε όμως μία επιδημία που βρίσκεται ακόμα στην αρχή της για να οδηγήσει σε κατάρρευση των χρηματιστηρίων μεγαλύτερη και από εκείνη της κρίσης της Lehman Brothers, να επιφέρει το κλείσιμο εκατομμυρίων επιχειρήσεων, μικρών και μεγάλων, σε παγκόσμια κλίμακα, και να συντρίψει βαθιά ριζωμένες συνήθειες και τρόπους ζωής.

Ακόμη και αν, όπως το ευχόμαστε, αυτή η νέα πανδημία γνωρίσει ένα σχετικά σύντομο τέλος, ή εάν ευρεθεί επιτέλους κάποιο ιατρικό αντίδοτο, τίποτε δεν θα είναι πλέον όπως πριν. Κατ’ αρχάς, διότι η ανθρωπότητα της εποχής τής, κατά Κονδύλη, «Μαζικής Δημοκρατίας» και της τεχνολογικής αλαζονείας θα έχει συνειδητοποιήσει την ευθραυστότητά της απέναντι στη φύση που με τόση ευκολία παράβλεπε ή λοιδορούσε. Η περιφρονημένη φύση επανέρχεται με τρόπο απρόσμενο και θανατηφόρο –και οι οικολογικές παράμετροι της κρίσης είναι προφανείς, είτε με τον υπερπληθυσμό είτε με το «ξεσπίτωμα» των νυχτερίδων του Βουχάν από το μεγαλύτερο φράγμα στον κόσμο, εκείνο των «Τριών Φαραγγιών». Ταυτόχρονα βέβαια αποτελεί και μια απάντηση στη ύβρη, μια υπενθύμιση των ορίων.

Και είναι βέβαιο πως οι χώρες, που είναι λιγότερο βυθισμένες στην παγκοσμιοποίηση και τον «φιλελεύθερο» τρόπο ζωής που αυτή προϋποθέτει, θα πληγούν μάλλον λιγότερο. Καθόλου τυχαία, η Κίνα, από την οποία όλα ξεκίνησαν, επειδή παραμένει παρόλα ταύτα μία κοινωνία αυστηρού ελέγχου της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής, κατόρθωσε να περιορίσει σχετικά σύντομα τις συνέπειες της επιδημίας. Αντίθετα, η Ευρώπη, που εμφανίζει τη μεγαλύτερη κινητικότητα των κατοίκων, τη μεγαλύτερη διασύνδεση μεταξύ των διαφορετικών χωρών και το πιο φιλελεύθερο στυλ ζωής, απειλείται πολύ πιο δραματικά από τις συνέπειες της επιδημίας.

Οι οκονομικές συνέπειες θα είναι πολύ μεγαλύτερες για τις χώρες και τις οικονομίες που στηρίζονται προνομιακά στις υπηρεσίες και τη μετακίνηση προσώπων, σε σύγκριση με χώρες περισσότερο επικεντρωμένες στην παραγωγή, πρωτογενή και δευτερογενή, κυρίως. Η κατάρρευση του ελληνικού χρηματιστηρίου, μεγαλύτερη και από εκείνη χωρών με περισσότερα κρούσματα, είναι συνέπεια της ευθραυστότητας της ελληνικής οικονομίας με τη σχεδόν αποκλειστική στήριξή της στον διεθνή τουρισμό.

Όπως έχουμε τονίσει αναρίθμητες φορές, η έλλειψη μιας ενδογενούς παραγωγικής βάσης καθιστά τη χώρα εξαιρετικά ευάλωτη στις διεθνείς κρίσεις, είτε πρόκειται για τη LehmanBrothers είτε πρόκειται για την τουρκική επιθετικότητα είτε τέλος για την επιδημία του κορωνοϊού. Η απώλεια της αυτονομίας, ακόμα και στον πρωτογενή τομέα, και η γενικευμένη αποβιομηχάνιση της χώρας την μεταβάλλουν σε έρμαιο των διεθνών κρίσεων και περιορίζουν ακόμα περισσότερο τα περιθώρια της αυτονομίας της.

Πριν λίγους μήνες οι τράπεζες ενισχύθηκαν με 12δις και το κράτος τους εγγυήθηκε αλλά 30 δις στις πλάτες του πτωχοποιημένου ελληνικού λαού.
Δεν ξεχάσαμε ότι καρπώθηκαν το μεγαλύτερο από το χρέος των μνημονιακών συμβάσεων το όποιο θα ξεπληρώσουν οι επόμενες γενιές των εξαπατημένων Ελλήνων με αίμα και ιδρώτα.
Σήμερα αρνούνται να συνεισφέρουν με διευκολύνσεις στα πληττόμενα νοικοκυριά...
Η κυβέρνηση, απλά τους παρακαλεί να ευαισθητοποιηθούν!
Εις μάτην!!!

ΓΕΡΟΜΟΡΙΑΣ

Αρνούνται οι τράπεζες να προχωρήσουν σε αναστολή της καταβολής των δόσεων των δανείων για νοικοκυριά και επιχειρήσεις και περιορίζονται μόνο σε ημίμετρα και με αυστηρά κριτήρια.

Την ώρα που τα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας προχωρούν σε αναβολές πληρωμής φόρων και εισφορών, οι τράπεζες δεν ακολουθούν την ίδια γραμμή ώστε να ανακουφίσουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις που πλήττονται από την ύφεση που φέρνει η φονική πανδημία.

Η άρνηση των τραπεζών διατυπώθηκε κατά την τηλεδιάσκεψη που είχαν οι επικεφαλής των πιστωτικών ιδρυμάτων με τον υπουργό Οικονομικών Χρήστο Σταϊκούρα την προηγούμενη εβδομάδα και την επανέλαβαν χθες στον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Γιάννη Στουρνάρα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι τράπεζες από την πλευρά τους ξεκαθάρισαν ότι δεν προτίθενται να προβούν σε γενική αναστολή πληρωμής των δόσεων των δανείων, για φυσικά πρόσωπα και επιχειρήσεις. Θα προχωρήσουν μόνο σε εξειδικευμένες ρυθμίσεις και μόνο για επιχειρήσεις, όπως διαμήνυσαν.

Αυτό σημαίνει ότι μένουν έξω των όποιων ρυθμίσεων, τα νοικοκυριά τα οποία έχουν στεγαστικά ή καταναλωτικά δάνεια και τα οποία θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα αποπληρωμής τους, για συγκεκριμένους λόγους.

Δημήτρης Κούρκουλας : Ρεσιτάλ προπαγάνδας κατά της χώρας από τον Στ. Κούλογλου

Σε ένα ρεσιτάλ προπαγάνδας κατά της χώρας με αφορμή την προσπάθεια εισβολής των μεταναστών στον Έβρο προέβη ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Στ. Κούλογλου και μάλιστα σε ξένο μέσο ενημέρωσης, στο οποίο μίλησε ασκώντας κριτική στην ελληνική και όχι στην τουρκική κυβέρνηση, όπως αποκαλύπτει σε ανάρτησή του ο Δημήτρης Κούρκουλας.

Οπως αναφέρει ο κ. Κούρκουλας, ο οποίος παρακολούθησε την εκπομπή Ici L’ Europe στην τηλεόραση France 24, o Έλληνας Ευρωβουλευτής αφενός κατηγόρησε τον Έλληνα πρωθυπουργό για την απόφαση να σφραγίσει τα σύνορα (που σημειωτεον επικροτεί το 90% των πολιτών) και από την άλλη ανέφερε πως κάποιοι παίρνουν όπλα και «πάνε στα σύνορα να πυροβολήσουν τους πρόσφυγες»

Μάλιστα οπως αναφέρει ο κ. Κούρκουλας χρειάστηκε η παρέμβαση της δημοσιογράφου και άλλων καλεσμένων που μίλησαν για εκβιασμό του Ερντογάν σε βάρος της Ευρώπης και την χρησιμοποίηση των μεταναστών.

Επί της ουσίας πάντως η παρέμβαση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται να προστεθεί σε αυτή του συνόλου σχεδόν των βουλευτών και των στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης που άσκησαν κριτική στην κυβέρνηση χρησιμοποιώντας ακόμη και fake news που η Τουρκία χρησιμοποιεί και διαρρέει και σε ξένα μέσα ενημέρωσης

Στην ανάρτησή οτυ ο κ. Κούρκουλας αναφέρει:

«Παρακολούθησα στην τηλεόραση France 24 την εκπομπή “Ici L’Europe” και δεν πίστευα στα αυτιά μου ακούγοντας τις ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ που ξεστόμισε εναντίον της χώρας μας ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου. Ευτυχώς είχα μαγνητοσκοπήσει την εκπομπή και την ξανάκουσα, πριν βεβαιωθώ για την ασύλληπτη αθλιότητα! Ιδού ο διάλογος σε δική μου μετάφραση:

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ : «Κύριε Κούλογλου είδαμε πρόσφατα πολλές διαδηλώσεις στα νησιά εναντίον των μεταναστών. Ποιος είναι υπεύθυνος για αυτή τη λαϊκή αντιδραση ενάντια στη μετανάστευση, η δική σας κυβέρνηση που δεν ακολούθησε μια συνεπή πολιτική για την μετανάστευση ή η κυβέρνηση της δεξιάς που σπρώχνει προς αυτή την κατεύθυνση και εκμεταλλεύεται το φόβο;»

Τι σχέση έχει ο εθνομηδενισμός με τον Covid-19 - Γρίβας Κώστας

 

Σοκ έχει προκαλέσει η αδράνεια κυβερνήσεων χωρών όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Μεγάλη Βρετανία, αλλά και άλλων, κατά τη διάρκεια του πολύτιμου τρίμηνου που τους προσέφερε η Κίνα έτσι ώστε να προετοιμαστούν να αντιμετωπίσουν τον Covid-19. Οι ευρωπαϊκές χώρες σπατάλησαν τον πολύτιμο χρόνο που τους προσέφεραν τα δρακόντεια κινεζικά μέτρα μέχρι την αναπόφευκτη και απολύτως προβλέψιμη έλευση του κορονοϊού στην Ευρώπη χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Αυτή η σοκαριστική αδιαφορία οδήγησε στις τραγικές καταστάσεις που ζούμε σήμερα. Ειδικά σε χώρες όπως η Ισπανία είναι τόσο μεγάλο το μέγεθος της αδράνειας που ουσιαστικά μιλάμε για άρνηση κρατικής λειτουργίας.

Όμως, αυτή η αυτοεξάλειψη δεν προέκυψε ως προϊόν παρθενογένεσης αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης κοινωνικής μηχανικής. Είναι το τελικό αποτέλεσμα μιας μακράς πορείας αποδόμησης των συλλογικών ευρωπαϊκών ταυτοτήτων. Η αρχή ξεκίνησε με τα έθνη, τα οποία χαρακτηρίστηκαν από ένα πανίσχυρο πλέγμα "διανοουμένων" ως αυθαίρετες "φαντασιακές κατασκευές", δηλαδή σαν κάτι ανύπαρκτο. Η διαδικασία συνεχίστηκε με τους λαούς οι οποίοι επίσης έπρεπε να πάψουν να υπάρχουν. Και η έννοια του λαού, λοιπόν, θεωρήθηκε ως μια συλλογική αυταπάτη γιατί, πολύ απλά, αν τοποθετήσεις τον λαό στη διάσταση του χρόνου μετατρέπεται σε έθνος.

Αφού λοιπόν δεν υπήρχε έθνος και λαός, εννοείται ότι δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και χώρες ως συγκροτημένες κρατικές δομές γιατί το κράτος είναι το πλαίσιο, το "κουτί", μέσα στο οποίο υπάρχει και λειτουργεί ο λαός. Συνακόλουθα, για να βεβαιωθούμε ότι δεν θα συγκροτείται λαός ο οποίος, αναπόφευκτα, θα διεκδικεί και εθνική ταυτότητα, θα έπρεπε και οι χώρες να πάψουν να υπάρχουν ή έστω να έχουν ασαφείς χωρικές υποστάσεις. Και για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και σύνορα. Και αφού, λοιπόν, δεν υπήρχαν έθνη, λαοί, κράτη και σύνορα τι θα μπορούσε να υπάρχει στη θέση του κενού που προέκυψε;

Η απάντηση ήταν το άτομο και οι υπερεθνικές ταυτότητες. 

Έτσι, δημιουργήθηκε η αντίληψη του πανίσχυρου, "δικαιωματικού", ατόμου, τα δικαιώματα του οποίου ήταν απόλυτα και χωρίς όρια. Αυτή η αντίληψη του "απέραντου" ατόμου αμφισβήτησε εν τη πράξει το τελευταίο στοιχείο συλλογικής ταυτότητας που είχε μείνει στους ευρωπαϊκούς λαούς. Αυτόν της κοινωνίας, η οποία έθετε όρια στα "δικαιώματα" του ατόμου. Έτσι, η ίδια η έννοια της κοινωνίας αμφισβητήθηκε και τέθηκε στο περιθώριο.

Εδω στην Κρήτη δεν έχει κορονοϊό!! έχουμε ρακί!!!

Θεία λειτουργία - Άγιον ΄Αγιον Όρος

ΠΗΓΗ: https://www.youtube.com/watch?v=w3ADi8pENSA
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ή ο Βοκάκιος και το Δεκαήμερο

από

 Αντίφωνο

 -

15 Μαρτίου 2020

0

4

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται ή ο Βοκάκιος και το Δεκαήμερο, του Μαν. Βαρδή.

Το Δεκαήμερο του Βοκάκιου γράφτηκε στη Φλωρεντία του 1350-1353. Είχε προηγηθεί η θανατηφόρα πανώλη του έτους 1348, ο λεγόμενος «Μαύρος Θάνατος». Στην εισαγωγή των διηγημάτων του, ο συγγραφέας περιγράφει τις τραγικές συνθήκες που έζησε και ο ίδιος. Βρισκόμαστε στον ευρωπαϊκό 14ο αιώνα, όπου η ιδεολογική εξουσία της Εκκλησίας έχει ήδη αμφισβητηθεί: για τον Βοκάκιο, η πανώλη μπορεί το ίδιο να είναι αποτέλεσμα μίας διάταξης αστεριών (αστρολογική ερμηνεία) όσο και έκφραση μίας θείας τιμωρίας για τα αμαρτήματα των ανθρώπων- δεν πρόκειται παρά για υποθέσεις. Η μία υπόθεση είναι δίπλα στην άλλη, δεν υπάρχει ασφαλής βεβαιότητα και εγγύηση πίστης.

Στο πρώτο διήγημα της συλλογής αυτής, βλέπουμε τον Ser Cepparello που εξαπατά έναν ευσεβή ιερέα που καλείται να τον εξομολογήσει, καθώς πρόκειται να πεθάνει άρρωστος, αλλά αναμένοντας την άφεση από την Εκκλησία. Πρόκειται για έναν άνθρωπο της «μεσαίας τάξης» της εποχής, στον οποίον έχει ανατεθεί η είσπραξη των χρεών. Είναι δηλαδή ένας συμβολαιογράφος, που είναι όμως βουτηγμένος μέσα στην αμαρτία και στην ασυδοσία. Συνηθισμένος σε σκάνδαλα, βλάσφημος, πότης, χαρτοπαίκτης, και πολλά άλλα. Είναι ένας εντελώς αναξιόπιστος άνθρωπος (pessimo uomo in vita), που τυγχάνει να φιλοξενείται τις κρίσιμες αυτές ώρες από δύο αδέλφια της Φλωρεντίας, που είναι έμποροι και χρηματιστές. Καθώς πλησιάζει το τέλος του και τα δύο αδέλφια γνωρίζουν για την αμαρτωλή ζωή του, δεν μπορούν ούτε να τον βγάλουν από το σπίτι τους και να τον αφήσουν να πεθάνει μόνο και έρημο, ούτε βέβαια είναι εύκολο να φέρουν κάποιο ιερέα και να του δώσει την άφεση, όταν ακούσει όλα αυτά που έχει κάνει στη ζωή του. Τότε, ο Ser Cepparello τους βγάζει από τη δύσκολη θέση, βρίσκοντας ένα «κόλπο»: είναι η πρώτη φάρσα του βιβλίου, ο απατεώνας και πρόστυχος θα υποκριθεί στον ιερέα τον ευσεβή για να λάβει την πολυπόθητη άφεση. Η φάρσα της εξομολόγησης πετυχαίνει σε τέτοιο βαθμό, που ο ιερέας πείθεται και, όταν πεθαίνει ο Ser Cepparello, στη διάρκεια της κηδείας θα πλέξει τόσο πολύ το εγκώμιο του, που όλη η επαρχία θα πιστέψει ότι τελικά αυτός ο άνθρωπος ήταν άγιος, πάντως πολύ πιο ενάρετος και άγιος από αυτούς τους ίδιους που δεν τολμούν να ομολογήσουν ούτε μία αμαρτία τους. Η φάρσα του Βοκάκιου δομείται σε αυτό το σύντομο διήγημα μέσω των εκφράσεων και αντιδράσεων του Ser Cepparello κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης (δάκρυα, ικεσίες, μορφασμοί, επικλήσεις), αλλά και μέσω της συνεχούς επανάληψης να εξομολογηθεί ακόμα κάτι, όταν φαινόταν ότι τα είχε εξομολογηθεί όλα.

Η πανδημία σαν πείραμα-πιλότος – Σκέψεις σε καραντίνα - Παπαμιχαήλ Γιάννης

Προσωπικά, βρίσκω τις συνωμοσιολογίες ενδιαφέρουσες. Καταμαρτυρούν την προσπάθεια του σαστισμένου κοινού νου να αποδώσει σε μια εύλογη ή μη αιτία τα φαινόμενα που δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να κατανοήσει και να ερμηνεύσει ορθολογικά. Δεν τα αποδέχεται μοιρολατρικά, όπως ο άνθρωπος του Μεσαίωνα, σαν ένα προϊόν των ανεξερεύνητων βουλών του Υψίστου.

Από αυτή την άποψη –χωρίς να έχω την παραμικρή πρόθεση να αμφισβητήσω την επικινδυνότητα του ιού και την αναγκαιότητα λήψης δραστικών μέτρων πρόληψης της εξάπλωσής του– η σημερινή επιδημία θα μπορούσε να συμβαδίζει άριστα με ένα πείραμα-πιλότο σχετικά με τη διαμόρφωση και τον χειρισμό της δυτικής κοινής γνώμης, με τρόπο που:

Πρώτον, να προωθεί την απόλυτη εξατομίκευση και την αυτιστική περιχαράκωση των πληθυσμών για ορθολογικά προφανείς λόγους υγείας. Ο Άλλος είναι το ιδεολογικό έμβλημα της διαφορετικότητας, της ανεκτικότητας, της πολυπολιτισμικότητας κ.λπ., όλων των παγκοσμιοφρόνων της διαδικτυακής γειτονιάς. Ιδίως δε ο γνωστός και συγκεκριμένος γείτονας Άλλος, με τον οποίο –θέλοντας και μη– συγχρωτίζομαι, αφού "τυγχάνει" να ζει στους ίδιους τόπους με εμένα, τον κατά φαντασίαν "υπερτοπικό πολίτη του κόσμου".

Αυτός λοιπόν, ο πραγματικός Άλλος, καθίσταται μόνιμη πηγή κινδύνων, αφού είναι εν δυνάμει φορέας ιών, μικροβίων και ασθενειών. Θα ήταν, λοιπόν, καλύτερο να τον κρατάει κανείς σε απόσταση ασφαλείας. Κυρίως δε να αποφεύγει τις χειραψίες, τις αγκαλιές και τα φιλιά. Οι εκδηλώσεις θερμών συναισθημάτων βλάπτουν σοβαρά την υγεία των πολιτών!

Δεύτερον, να συνοδεύει την αποσάθρωση της κοινωνικής συνοχής με τον στιγματισμό των όποιων απείθαρχων νέων "λεπρών", χωρίς άλλες Σπιναλόγκες έξω από τον κατ’ οίκον περιορισμό. Παράλληλα, εμφανίζονται κοινωνικές πρακτικές διαπόμπευσης όσων δεν συμμορφώνονται προς τις υγειονομικές –προς το παρόν– υποδείξεις, ως ανεύθυνων κοινωνικών υποκειμένων από τους συνήθεις ορθώς σκεπτόμενους "αντιρατσιστές" της συμφοράς. Έτσι, η συσσώρευση αντιφάσεων στα μυαλά του μέσου πολίτη συμβάλλει στη δημιουργία και στη διατήρηση μιας μορφής γενικευμένου γνωστικού χάους. Χάος το οποίο συντελεί στη διόγκωση της αστάθειας και της εξατομίκευσης των σαστισμένων μαζών.

COVID-19: ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΧΩ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ !!!

Γράφει ο Κυριάκος Τόμπρας

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΟΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, Ο COVID-19 !!!

Υπάρχουν πολλοί, διαφορετικοί, στοχευμένοι ο καθένας στα ιδιαίτερα δημογραφικά, οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά των χωρών όπου φυτεύτηκαν. 

Αυτός, άλλωστε, είναι ο λόγος της ύπαρξης 5 εργαστηρίων βιολογικού πολέμου στην Ουκρανία, 3 στην Γεωργία, κλπ. Αυτός είναι, επίσης, ο λόγος που, στη Ν. Κορέα, ο ιός προσέβαλε τους νέους, αλλά, κατά έναν ανεξήγητο για τα δικά μας δεδομένα λόγο, δεν επεκτάθηκε στην τρίτη ηλικία. Αυτός είναι, ακόμη, ο λόγος του τιμωρητικού ποσοστού θνησιμότητας 6,8% στην Ιταλία του κινέζικου 5G και της διασωλήνωσης στις εντατικές της Γαλλίας, του ηλικιακού φάσματος 30-40. Και αυτός είναι, τέλος, ο λόγος της διαμετρικά αντίθετης αντιμετώπισης της κρίσης στην Μ. Βρετανία, με την επιλογή του μοντέλου της «ανοσίας αγέλης». 

Διαφορετικές χώρες, διαφορετικά κοινωνικά, δημογραφικά και οικονομικά δεδομένα, διαφορετικά σχέδια εξουσίας, ελέγχου μαζών και οικονομικού προσανατολισμού για το μέλλον και, έτσι, αναγκαστικά, διαφορετικές παραλλαγές COVID-19 ανά περίπτωση.

Αυτό που θα φέρει η κρίση του κορωναϊού είναι πολύ μεγαλύτερο από το οποιοδήποτε σενάριο επιστημονικής φαντασίας μας τάισε μέχρι σήμερα η κινηματογραφική βιομηχανία.

Με το χειρότερο όλων, την remote, υποβοηθούμενη αδυναμία των κοινωνιών να αντιληφθούν τι πραγματικά συμβαίνει, με την σκέψη, την αναλυτική προσέγγιση και με την ίδια την κοινή λογική, να βαφτίζονται, συλλήβδην, ως δήθεν «θεωρίες συνωμοσίας».

Και με την όποια αντίσταση στην ατζέντα ID2020 να έχει, επίσης, remote χειραγωγηθεί, με τα ΜΜΕ να φροντίζουν επιμελώς, σε καθημερινή βάση, να την ταυτίζουν με τα κηρύγματα συγκεκριμένων, περιθωριακών σεκτών θρησκευτικού ταλιμπανισμού και με τα ιδεολογήματα των πάσης φύσης ηλιθίων του κινήματος «Βγαίνουμε Έξω».

Και με την μοναδική ελπίδα για την αποφυγή της οριζόντιας, γενικευμένης, βιομετρικής λοβοτομής των πληθυσμών όλου του πλανήτη, να περιορίζεται (remote και αυτό ;;;) στην Κίνα, της απαγορευμένης στον δυτικό κόσμο κουβανέζικης ιντερφερόνης.

Διαβάστε το δημοσίευμα.

Εύχομαι, κυριολεκτικά, να είμαι ηλίθιος και να τα έχω καταλάβει όλα λάθος.

Η πανδημία COVID-19 του Κορονοϊού: "Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η Ατζέντα ID2020"

Μέσα σε αυτή την μετάφραση που φιλοξενώ, την οποία μετέφρασαν αγαπημένοι άνθρωποι και φίλοι, φανερώνεται όλη η αλήθεια για το νέο "Δόγμα του ΣΟΚ" που μας κάνουν με τον Κορονοϊό και τους πραγματικούς σκοπούς που κρύβονται από πίσω από αυτόν.

Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος σας παρακαλώ να διαβάσετε το άρθρο, να φιλτράρετε τα δεδομένα, τα γεγονότα και τις αναλύσεις και να μην πιστέψετε τίποτα. Να τα πάρετε όλα ως μία καλή βάση για έρευνα και να τα διασταυρώσετε.

Για άλλη μία φορά στα τελευταία δέκα χρόνια δεχόμαστε ως ανθρωπότητα επίθεση. Ο καλύτερος τρόπος να τους αντιμετωπίσουμε είναι πρώτα γνωρίζοντας την αλήθεια και γνωρίζοντας ποιους και τι πολεμάμε.

Χριστόφορος Τριαντάφυλλος

12 Μαρτίου 2020

Ποιο είναι το διαβόητο ID2020; Πρόκειται για συμμαχία εταίρων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, συμπεριλαμβανομένων των υπηρεσιών του ΟΗΕ και της κοινωνίας των πολιτών. Πρόκειται για ένα ψηφιακό πρόγραμμα ταυτότητας που χρησιμοποιεί τον γενικευμένο εμβολιασμό ως βάση για την εφαρμογή της ψηφιακής ταυτότητας.

Μετάφραση από το Global Research και το άρθρο- αποκάλυψη του Peter Koenig "

Φαίνεται ότι όσα περισσότερα γράφονται για τα αίτια του Κορονοϊού, τόσο περισσότερο οι γραπτές αναλύσεις επισκιάζονται από την προπαγάνδα και τη διαφήμιση του. Οι ερωτήσεις για την αλήθεια και τα επιχειρήματα, για το που να αναζητήσουν την προέλευση και τον τρόπο με τον οποίο ο ιός μπορεί να έχει εξαπλωθεί και για το πως να τον καταπολεμήσει, χάνονται στο θόρυβο του άσχημου χάους.

Αλλά δεν είναι αυτό που θέλουν οι "Μαύροι Άνθρωποι" πίσω από αυτή την επιδιωκόμενη πανδημία; Χάος, πανικός, απελπισία, που οδηγεί σε ανθρώπινη ευπάθεια - ένας λαός γίνεται εύκολη λεία για χειραγώγηση

Σήμερα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) δήλωσε τον κοροναϊό COVID-19 μια «πανδημία» - όταν δεν υπάρχει το παραμικρό ίχνος πανδημίας. Μια πανδημία θα μπορούσε να είναι η κατάσταση, όταν το ποσοστό θανάτου από μόλυνση φτάσει περισσότερο από 12%. Στην Ευρώπη, ο θάνατος είναι περίπου 0,4%, ή λιγότερο. Εκτός από την Ιταλία, η οποία είναι μια ειδική περίπτωση όπου η αιχμή του θανάτου ήταν 6% (βλ. Παρακάτω για περαιτέρω ανάλυση).

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ακολουθεί μετάφραση από την ανάρτηση του Π.Ο.Υ. στο Twitter

Παγκόσμια ΟργάνωσηΥγείας (ΠΟΥ)

✔11 Μαρτίου 2020

Απαντώντας σε @WHO

"Ο ΠΟΥ αξιολογεί αυτήτην επιδημία όλο το εικοσιτετράωρο και ανησυχούμε βαθύτατα τόσο από τα ανησυχητικά επίπεδα εξάπλωσης και σοβαρότητας όσο και από τα ανησυχητικά επίπεδα αδράνειας" - @ DrTedros # COVID19

Παγκόσμια ΟργάνωσηΥγείας (ΠΟΥ)

✔ @ WHO

"Ως εκτούτου, έχουμε κάνειτην αξιολόγηση ότι το # COVID19 μπορεί να χαρακτηριστεί ως πανδημία" - @ DrTedros # coronavirus

59.6Κ

6:26 μ.μ. - 11 Μαρτίου 2020

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Η Κίνα, όπου το ποσοστό θνησιμότητας κορυφώθηκε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες στο 3% περίπου, είναι πίσω στο 0,7% - και συνεχίζει να μειώνεται ραγδαία, ενώ η Κίνα έχει τον πλήρη έλεγχο της νόσου - και με τη βοήθεια ενός μη ομιλούμενου φαρμάκου που αναπτύχθηκε πριν από 39 χρόνια από την Κούβα, με την ονομασία "Interferon Alpha 2B (IFNrec)", πολύ αποτελεσματικό για την καταπολέμηση ιών και άλλων ασθενειών, αλλά δεν είναι γνωστό και δεν χρησιμοποιείται στον υπόλοιπο κόσμο, επειδή οι ΗΠΑ υπό το παράνομο εμπάργκο στη Κούβα δεν επιτρέπουν τη φαρμακευτική αγωγή και να διατεθεί στο εμπόριο διεθνώς.

cineρήξη: Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς

του Κωνσταντίνου Μπλάθρα από την Ρήξη φ. 158

Μιας και μιλάμε για μελόδραμα, ας έρθουμε στα δικά μας. Ο Γιάννης Οικονομίδης που έγινε γνωστός για την ωμότητα που περιγράφει τις ενδοοικογενειακές σχέσεις, σε μια κοινωνία σαν την ελληνική, που καταρρέει από τον ανελέητο βομβαρδισμό των «εκσυχρονισμών»-δυτικοποίησης, επιστρέφει με ένα ιδιόρρυθμο έως κωμικό μελόδραμα, «λυρικής» ωμότητας. Θα’ λεγε κανείς πως εκεί που ο Αϊνούζ γίνεται σύμμαχος των γυναικών του, ο Οικονομίδης κηρύττει (έχει κηρύξει προ πολλού δηλαδή) τον πόλεμο στην ελληνική κοινωνία. Με την ανταποδοτική σφοδρότητα μάλιστα, που η ίδια η ελληνική κοινωνία διεξάγει τον πόλεμο εναντίον του εαυτού της. Αν μη τι άλλο, στον Οικονομίδη θα πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι, που λείπει από τις ταινίες άλλων σκηνοθετών της νεώτερης γενιάς, τους χαρακτήρες μιας κοινωνίας που μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε, έστω κι αν δεν μας αρέσει το πρόσωπό τους – εικόνα φανερή ή μύχια του δικού μας προσώπου. Υπάρχουν βέβαια δύο τρόποι να δει κανείς τα ανθρώπινα: ο καλός λογισμός και ο κακός. Ο Τσιώλης, φερ’ ειπείν, είχε πάρει τον καλό, ο Οικονομίδης πιάνει τον κακό.

Ο Ηρακλής Σκυλογιάννης είναι εργοστασιάρχης-επιχειρηματίας κάπου στην επαρχία, ο Μάνος είναι τραγουδιστής-φίρμα, επιχειρηματίας κι αυτός του τοπικού σκυλάδικου. Λακέδες, μπράβοι, γκόμενες είναι η –νυχτόβια κυρίως– ζωή τους. Κι από κοντά οι μανάδες των δύο – το τι έχει τραβήξει αυτή η δόλια η «Ελληνίδα μάνα» στο ελληνικό σινεμά, είναι παροιμιώδες. Η Όλγα από την άλλη, σύζυγος του Ηρακλή, θα γίνει το μήλον της έριδος, αφού τα φτιάχνει με τον Μάνο. Αναμενόμενο. Ο τραγουδιστής-επιχειρηματίας είναι πιο γοητευτικός –στον χάρτινο κόσμο των (φαλλοκρατικών ή των κινηματογραφικών) κλισέ πάντα– από έναν σκέτο επιχειρηματία, «ολίγον» μαφιόζο. Τα πράγματα βράζουν, όπως καταλαβαίνετε, ως τη στιγμή που το ανόσιο αυτό μείγμα θα εκραγεί.

Τη δραματική μεθόδευση της ιστορίας της ταινίας σαν μια χύτρα που σιγοβράζει μέχρι την τελική έκρηξη την ξέρει καλά ο Οικονομίδης και την υπηρετεί με μαστοριά, όπως και στις υπόλοιπες ταινίες του. Εδώ όμως προστίθεται κάτι ακόμα, όπως και στο Μικρό ψάρι (2014) άλλωστε: ο χάρτινος κόσμος των «παλπ-φίξιον». Η ταινία φοράει τα γυαλιά μιας κινηματογραφοφιλίας, που τόπους τόπους παραμορφώνουν την εικόνα. Η πραγματικότητα έτσι δεν είναι απλώς η τριγύρω μας πραγματικότητα, αλλά συμφύρεται με τις εικόνες που έχουμε δει στο σινεμά. Η ταινία δηλαδή επιχειρεί μια κινηματογραφική έξοδο μέσα από το σελιλόιντ. Είναι αλά Κοέν, είναι αλά Ταραντίνο, θα σας γελάσω. Πάντως, «κολυμπάει το μοσχάρι στο αίμα» κατά την παλιά ρήση των λαϊκών προφητειών. Κι ας είναι, κατά πρόθεση και μέχρι εκείνη την ώρα, κωμωδία το έργο. Κι ας έχουν τα αιματοκυλίσματα των Κοέν ή του Ταραντίνο μιαν άλλη, κάπως πιο αταβιστική σχέση με τον φόνο, που η αμερικανική κοινωνία, ως κοινωνία πιστολέρο, την έχει, ενώ η ελληνική κοινωνία, αν μη τι άλλο ως μεσογειακή, δεν την έχει.

Το επικείμενο παγκόσμιο κραχ – Θα σώσουν τράπεζες ή κοινωνίες; - Ανδρονόπουλος Μάκης

 

Η τρίμηνη(;) καραντίνα στην οποία εισήλθε η παγκόσμια οικονομία εξαιτίας της πανδημίας του κορονοϊού θα οδηγήσει σε μια άνευ προηγουμένου παγκόσμια ύφεση, που θα κάνει τη Μεγάλη Ύφεση του 1929 να μοιάζει με αστείο. Κι αυτό γιατί η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε δεν είναι μια βίαιη εξαέρωση της φούσκας των αγορών, αλλά μια παύση εργασιών της πραγματικής οικονομίας για τρεις μήνες και βλέπουμε.

Τα 50 δισ. δολ. για την καταπολέμηση του κορονοϊού που βάζει ο Τραμπ και η "απεριόριστη ρευστότητα" που υποσχέθηκε να παράσχει η FED (Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ) είναι αμφίβολο εάν θα δώσουν οριστική λύση στο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί. Ακόμα αβέβαιο είναι αν θα δοθεί λύση με τα 37 δισ. ευρώ από τα ταμεία συνοχής της ΕΕ και με την αναστολή των δημοσιονομικών δεσμεύσεων από χώρες που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση του κορονοϊού.

Η EKT (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) ανακοίνωσε μία σειρά μέτρων για τις τράπεζες, ώστε να συνεχίσουν να εκπληρώνουν τον ρόλο τους όσον αφορά τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας και ανέβαλε τα stress tests για το 2021. Έντρομη η Γερμανία, με την Deutsche Bank να αναβάλει την πληρωμή ομολόγων αξίας 1,2 δισ. ευρώ και υφιστάμενη την πίεση των αγορών, ανακοίνωσε εγγυήσεις ύψους 500 δισ. ευρώ για τη στήριξη της οικονομίας.

Ακόμα, υποσχέθηκε ότι δεν θα θέσει όριο στις δαπάνες για να στηρίξει επιχειρήσεις, οικογένειες και ομάδες επαγγελματιών που έχουν πληγεί από τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας. Αυτή είναι μια στρογγυλή προσέγγιση του προβλήματος και δείχνει ότι το Βερολίνο θα κοιτάξει να σώσει τον εαυτό του (σ.σ: έχει άλλωστε μαζέψει πολύ χρυσό, μα πάρα πολύ χρυσό).

Η αμερικανική παράδοση στη σπέκουλα

Ο φαύλος κύκλος βρίσκεται στο ξεκίνημά του και μόνο εάν εγκαίρως ληφθούν ριζοσπαστικά μέτρα, απολύτως διαφορετικά από εκείνα του παρελθόντος, σε πλανητικό επίπεδο μπορεί να αποτραπεί μια μεγάλη ύφεση, πιθανόν ένα κραχ. Οι ηγέτες θα χρειαστεί να αποφασίσουν εάν θα σώσουν για μία ακόμη φορά τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ή την κοινωνία που σημαίνει τις θέσεις εργασίας, τα νοικοκυριά και τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Εάν επιλέξουν το δεύτερο, η ζήτηση θα κρατηθεί και μέσω αυτών θα σωθούν και οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι τράπεζες.

Όπως το 1929 που όλοι έπαιζαν με δανεικά, έτσι και τώρα η παγκόσμια οικονομία των 255 τρισ. δολ. (Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο) είναι υπερχρεωμένη – "οικονομία του χρέους". Το εταιρικό χρέος των ΗΠΑ, ιδιαίτερα των ενεργειακών εταιρειών, είναι πολύ μεγάλο και μπορεί να προκαλέσει domino effect. Το πρόβλημα είναι πως ο Τραμπ είναι άσχετος με τα πολύπλοκα χρηματοοικονομικά, αλλά και με το πώς λειτουργούν οι αγορές, όπως φάνηκε με την αντι-ευρωπαϊκή ταξιδιωτική του οδηγία.

Νέα Υόρκη: Η ακραία φτώχεια κρατά ανοιχτά τα σχολεία, παρά τον κορονοϊό

Στις αρχές αυτής της εβδομάδας, η Νέα Υόρκη ήταν η πολιτεία με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση κρουσμάτων του κορονοϊού στις ΗΠΑ (πλέον είναι η δεύτερη, πίσω από την πολιτεία της Ουάσινγκτον). Ένα από τα πρώτα μέτρα που έχουν ληφθεί για τη μείωση της εξάπλωσης του κορονοϊού, όπου κι αν εμφανίστηκε μέχρι στιγμής, είναι το κλείσιμο σχολείων και λοιπών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.Όμως οι αρχές της πόλης της Νέας Υόρκης όχι μόνο δεν έχουν κλείσει κανένα από τα δημόσια σχολεία, αλλά το θεωρούν και ως ένα από τα τελευταία μέτρα που πρόκειται να πάρουν. Δεν είναι πιο χαζοί από τους κυβερνώντες σε άλλες περιοχές του κόσμου, αλλά έχουν ένα πολύ ιδιαίτερο πρόβλημα.

Δεν ξέρουν τι να κάνουν με τα περίπου 114.000 παιδιά που φοιτούν στα δημόσια σχολεία της πόλης και είναι άστεγα.

Όπως αναφέρουν σε ρεπορτάζ τους οι New York Times, η πόλη της Νέας Υόρκης έχει το μεγαλύτερο σύστημα δημόσιων σχολείων στη χώρα. Περίπου 750.000 εκ των μαθητών είναι φτωχοί, με 114.000 από αυτούς να είναι άστεγοι. Αυτό σημαίνει ότι το σχολείο, για έναν πολύ μεγάλο αριθμό μαθητών, είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορούν να έχουν σωστή διατροφή, να τους παρέχεται βασική ιατρική μέριμνα, ακόμα και να πλύνουν τα βρώμικα ρούχα τους.

Αν και πολλά σχολεία εκτός της μητροπολιτικής Νέας Υόρκης, στα σαφώς λιγότερο φτωχά προάστια, έχουν κλείσει, όπως και αρκετά πανεπιστημιακά ιδρύματα, τα δημόσια σχολεία της πόλης παραμένουν ανοιχτά, διακινδυνεύοντας μία εκρηκτική έξαρση κρουσμάτων του κορονοϊού.

«Τουρκοϊός» και κορωνοϊός η χώρα σε συναγερμό

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι δύο θέματα που μονοπωλούν την επικαιρότητα, ως οξύτατα και πολυσύνθετα, που δεν μπορούν να μας αφήνουν αδιάφορους. Κάποιοι προσπάθησαν να τα εκμεταλλευτούν.

Φτωχοί και προλετάριοι που χρήζουν απόλυτης συμπαράστασης για το μεν, απερίσκεπτοι και ανεύθυνοι χριστιανοί που θέλουν να μεταλαμβάνουν κι όλας, για το δε. Απλοϊκές και απλουστευτικές προσεγγίσεις που άπτονται του γελοίου. Την ίδια στιγμή τα δεδομένα αλλάζουν άρδην και η ειδησιογραφία μας ξεπερνά.

«Τουρκοϊός»

Τα όσα ζούμε τον τελευταίο καιρό στα νησιά και κυρίως στον Έβρο, ως απόρροια του μεταναστευτικού, δεν είναι παρά το διαχρονικό πρόβλημα κακής γειτονίας με την Τουρκία. Είναι το ίδιο κράτος, που έχοντας επιθετικές βλέψεις, όχι μόνο προς εμάς, έχει αναδειχθεί επίσημα και πανηγυρικά σε θεσμικό δουλέμπορο και κρατικό διακινητή ανθρώπων. Μετέτρεψε το ανθρώπινο στοιχείο (μετανάστη) σε όπλο, σε εργαλείο για τις οικονομικές και ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις του. Και μεις ανέτοιμοι, τόσα χρόνια τώρα, παρ’ όλο που η φωνή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη βοά από το 1996, πως το πρόβλημα είναι ΕΝΑ: «το τουρκικό πρόβλημα» όπως το λέει συμπυκνωμένα και περιλαμβάνει όλες τις εκφάνσεις της τουρκικής πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η χώρα μας υποχρεούται και δικαιούται να αντιδράσει.

Δυστυχώς η αριστερά (μικρή και μεγάλη, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική), εκτός κάποιων εξαιρέσεων, υποστήριξε, με αμηχανία είναι αλήθεια, το «ανοιχτά σύνορα». Η α-εθνική γαλούχηση των τελευταίων δεκαετιών ως κύρια έκφραση της αριστεράς και η δεξιά αποεθνικοποίηση της ελληνικής άρχουσας τάξης, έφτασαν στα όριά τους. Ανοιχτά σύνορα, μονομερώς, είναι τρέλα και αυτοεγκλωβισμός. Πώς μπορεί να ποινικοποιείται η αγάπη για την πατρίδα (κόντρα στην εαμική παράδοση της αριστεράς) απαλλάσσοντας ταυτόχρονα τον εθνικισμό των γειτόνων; Άλλο το να προστατεύεις την πατρίδα σου και άλλο το να θέλεις να πάρεις πατρίδα άλλου (βλέπε Κύπρο, Συρία, κλπ). «Είμαι διεθνιστής επειδή είμαι πατριώτης» είχε πει κάποτε ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο).

Σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο, στο slpress.gr, ο Βασίλης Ασημακόπουλος «Η μετάλλαξη της Αριστεράς και η απειλή στα σύνορα», γράφει χαρακτηριστικά: «Η κρίση του μεταναστευτικού, με τη μορφή των τελευταίων ημερών, συμπυκνώνει τη συγκρουσιακή σχέση εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας και τουρκικού επεκτατισμού, σε συνθήκες διαχείρισης ενός διεθνούς ζητήματος με κυρίαρχες ανθρωπιστικές διαστάσεις. Το μεταναστευτικό αφενός θέτει την ελληνική πολιτική τάξη προ των ευθυνών της, αφετέρου παρέχει δυνατότητες για ριζική ανατροπή πολιτικών μιας 25ετίας». Είναι φανερό πως όταν αναμειγνύεται ο ανθρωπισμός με την γεωπολιτική και τα πάσης φύσεως συμφέροντα με την κρατική ασφάλεια, χρειάζεται καθαρό μυαλό και ψυχραιμία για να μην επαναληφθούν λάθη του παρελθόντος. Οι πόλεμοι και η οικονομική εκμετάλλευση είναι που προκαλούν το προσφυγικό – μεταναστευτικό. Το σύνθημα «υπέρ του μετανάστη αλλά κατά της μετανάστευσης» τα λέει όλα.

Ο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ- του Ηλία Ανδριόπουλου

Ο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ

Τον Απρίλιο του 1967, που μας αντάμωσε η Δικτατορία, ήμουν δεκαεπτά ετών. Στην Ελλάδα επικρατούσε, πέραν των πολιτικών εντάσεων, και μία απερίγραπτη φτώχεια, που δυσκόλευε τα παιδιά της ηλικίας μου να σπουδάσουν και να βρουν τον δρόμο τους. ΄Όμως, οι περισσότεροι νέοι και αρκετοί φίλοι μου βρεθήκαμε από την πρώτη στιγμή απέναντι στο καθεστώς, αν και αυτό σήμαινε για αρκετούς διώξεις, βασανιστήρια, φυλακίσεις, κυνηγητό.

Παρόλα αυτά κανείς δεν διανοήθηκε να αμφισβητήσει την έννοια της πατρίδας, επειδή τότε την Εξουσία, το Κράτος το εξέφραζε ένα ανελεύθερο, τυραννικό, δικτατορικό σύστημα, που είχε επιβληθεί με τα τανκς. Μας ενέπνεε το 1821, ο Ρήγας, ο Κολοκοτρώνης, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Μακρυγιάννης, ο Θεοδωράκης, ο Σεφέρης, αυτές οι διαλεχτές μορφές του ελληνισμού, που μας έδιναν κουράγιο και δύναμη. Αυτή την Ελλάδα είχαμε κατά νου. Και την διαχωρίζαμε από την άλλη, την αποκρουστική που την εκπροσωπούσε η Χούντα.

Άλλαξαν βέβαια τα χρόνια, ήρθαν καινούργιες εποχές, και άλλαξαν οι πολιτικές-κοινωνικές αντιστοιχίες. Σήμερα έχουμε Δημοκρατία. Η Αριστερά, που στο παρελθόν της υπήρξε πατριωτική, τώρα έγινε σχεδόν σε όλες τις εκδοχές της, εθνομηδενιστική. Στο ίδιο μοτίβο κινείται δυστυχώς και το μεγαλύτερο μέρος του φιλελεύθερου αστικού πολιτικού συστήματος. Έτσι, οι Έλληνες γίναμε “ελληναράδες”, οι πρόγονοι που μας ελευθέρωσαν δεν υπήρξαν ποτέ και η πατρίδα χλευάζεται, λοιδορείται, και απαξιώνεται. Ο άκριτος δικαιωματισμός έχει αναχθεί σε υπέρτατο αγαθό της παγκοσμιοποιημένης τάξης και η αριστερά -κεντροαριστερά, ως αιχμή του συστήματος, μάχεται και πρωτοστατεί για «ανοιχτά σύνορα» και πολυπολιτισμικές ενώσεις –αχταρμά -εθνών και λαών. Πρόκειται για πλήρη κατάπτωση. 

Ιός δηλητήριο

ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΑΔΗΛΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

-του Κωνσταντίνου Μπλάθρα*

«Είµαστε σε πόλεµο µε έναν εχθρό που είναι αόρατος», ανέφερε στο διάγγελµά του την Τρίτη (17/3) για τον κορονoϊό ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος µίλησε και για «οικονοµία πολέµου», αναγγέλοντας µέτρα στήριξης των κλάδων που θα πληγούν από την υποχρεωτική καραντίνα, στην οποία βρίσκεται ήδη, εδώ και µέρες η χώρα. Η τελευταία αυτή κρίση –γιατί σε κρίση βρισκόµαστε, θυµίζω από το 2010, µηδέποτε εξελθόντες έκτοτε «στην κανονικότητα»–, που είναι η οξύτερη, καθώς αφορά την υγεία και το αρχέγονο δίλληµμα ζωή-θάνατος, δοκιµάζει και πάλι τις αντοχές µας: πολιτικές, οικονοµικές, κοινωνικές, τώρα πια και εκκλησιαστικές. Γιατί η κρίση είναι και κριτήριο, ώρα της κρίσης, δηλαδή, για όλους.

∆εν νοµίζω ότι χρειάζεται να µπω στις λεπτοµέρειες της παγκόσµιας υγειονοµικής απειλής που ονοµάζεται κορoνoϊός ή convid-19, µε το κωδικό του όνοµα. Η απειλή κατά της ζωής επαναφέρει πάντα τον άνθρωπο σε µια στοιχειώδη (ζωική;) κατάσταση. Ο κίνδυνος της απανθρωπίας, του να ξεχάσουµε δηλαδή ότι είµαστε άνθρωποι, αναµετριέται σε αυτές τις κρίσεις µε το άθληµα της ανθρωπιάς, µε την πρώτη να κρατά τα σκήπτρα σε πολλές περιπτώσεις.

Θυµίζω µόνο ενδεικτικά τα όσα ο Θουκιδίδης λέει για τον λοιµό του 430 π.Χ. στην Αθήνα: 

«Αλλ’ η νόσος εισήγαγε προσέτι και άλλας χειροτέρας µορφάς ανοµίας εις την πόλιν […]. Και κανείς δεν ήτο διατεθειµένος να υποβάλλεται προκαταβολικώς εις ταλαιπωρίας προς επιδίωξιν σκοπού, τον οποίον ενόµιζεν ενάρετον, αφού εθεώρει αµφίβολον, αν θα επιζήση […] Αλλά φόβος των θεών ή νόμος των ανθρώπων κανείς δεν τους συνεκράτει, αφ᾽ ενός μεν διότι βλέποντες ότι όλοι εξ ίσου απέθνησκαν, έκριναν ότι καμία δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ ευσεβείας και ασεβείας». (Ιστορίαι 2, 53, 1-4, µετάφραση: Ελευθέριος Βενιζέλος)

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η «χριστιανική» µας κοινωνία απέχει από εκείνη της προχριστιανικής Αθήνας ως προς τα ήθη ή ότι ο σηµερινός «διαφωτισµένος» από την επιστήµη και µέσα στην ασφάλεια της τεχνολογίας του άνθρωπος είναι ηµερότερος. Είναι όµως;

 Ιταλία

Μιλώντας για την Ιταλία, η οποία δοκιµάστηκε πρώτη από την ιό στην Ευρώπη, ο φιλόσοφος Τζόρτζιο Αγκαµπέν γράφει: «Το πρώτο πράγµα που δείχνει µε σαφήνεια το κύµα πανικού που έχει παραλύσει τη χώρα είναι ότι η κοινωνία µας δεν πιστεύει πια σε τίποτε άλλο παρά µόνο στη γυµνή ζωή. […]. Η γυµνή ζωή –και ο φόβος µήπως τη χάσουµε– δεν είναι κάτι που ενώνει τους ανθρώπους, αλλά τους τυφλώνει και τους χωρίζει […]. Ο πλησίον µας έχει εξαφανιστεί και είναι παράδοξο που η Εκκλησία σωπαίνει σχετικά µε αυτό […] τί είναι µια κοινωνία που δεν έχει άλλη αξία από την επιβίωση; […] Υπήρξαν στο παρελθόν χειρότερες επιδηµίες, αλλά ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε να κηρύξει µια κατάσταση έκτακτης ανάγκης όπως η παρούσα.» («Γυµνή ζωή ή πώς λειτουργεί η τροµοκρατία των µυγιάγγιχτων», µετάφραση: Γιώργος Πινακούλας)

Τα µέτρα που λαµβάνονται σε παγκόσµιο επίπεδο είναι πρωτοφανή, γιατί οι συνθήκες σήµερα το επιτρέπουν: ο απόλυτος έλεγχος της δηµόσιας ζωής από το κράτος, αλλά όχι λιγότερο και της ιδιωτικής ζωής, κάνει την κρίση αυτή µια περίπου δοκιµή για τον κόσµο του µέλλοντος. Ένας κόσµος όπου συναιρούνται η µυθιστορηµατική φαντασία των Όργουελ και Χάξλεϋ, ένας τεχνο-ολοκληρωτικός κόσµος. Μα, θα πείτε, κακώς λαµβάνονται τα µέτρα; Εφ’ όσον αφορούν στη σωτηρία ανθρώπινων ζωών, όπως ανέφερε στο διάγγελµά του ο πρωθυπουργός, έχει καλώς. Κανείς µας δεν θα ήθελε να διακινδυνεύσει ο ίδιος ή οι δικοί του άνθρωποι από την ασθένεια.

Πιθανός τίτλος : «Με 200 εκπνοές σε ξεψυχάμε»

Της Άννας Στάικου*

Τα χαράτσια νομιμοποιημένα μάς καταπίνουν μέρα τη μέρα.
Οι άνεργες μέρες -νομιμοποιημένες κι αυτές- κάνουν πάρτυ λήθης.
Όπου να ‘ναι θα λες «ζητώ εργασία» και θα θεωρείσαι ύποπτος.
Η κάθε μέρα καταντά αποστολή επικίνδυνη και, το χειρότερο, κάνεις πως δεν το βλέπεις.

Τελευταία, δεν αισθάνομαι καλά.
Παλαιότερα, με το πρωινό τσιγάρο, έβλεπα τον ήλιο έστω και ένα απέναντι ντουβάρι που λιαζόταν, κι αναπολούσα πάντα την πατρίδα.
Η πατρίδα τον χειμώνα ντυμένη χιόνι.
Τα όρη μάς πέμπουν σήματα και νοήματα.
Οι θάλασσες γυαλί -πάγος-και εμένα έκανε γκελ το βλέμμα μου σε καθρέφτες ασημί. Τουρτούριζαν μαζί μας τα σπαράκια. Από κοντά και τα χανάκια.

Τελευταία με έχει σφίξει μια περίεργη ναυτία.
Με πνίγουν οι αναθυμιάσεις του διαχρονικού απέναντι μπουλντόγκ.
Πηγαινοέρχεται και χαριεντίζεται με τα σαλόνια όλων αυτών που μεσιτεύουν τον δικό μου αφανισμό.
Συστήσανε και επιτροπή. Την είπανε 21.

Το δυο πριονοκορδέλα και το ένα καρφωμένο και σταυρωμένο.
Και εάν χτυπά, έστω και με αρρυθμίες, η καρδιά σου, τον βλέπεις τον συμβολισμό.
Αυτοί που δεν τον βλέπουν τι έχουν πάθει;
Ούτε οι ψυχολόγοι μπορούν να ξέρουν, πολύ περισσότερο και οι ανθρωπολόγοι. Δεν κατανοούν τι έχουν πάθει και είναι τυφλοί, ενώ δεν είναι αόμματοι;

Ναι, ναι σύμφωνοι. Ο παραγωγικός ιστός είναι σωριασμένος και πάλι, ναι, η προπαγάνδα στάζει σαν σπασμένη βρύση, σαν κάνουλα με δηλητήριο, στη δεξαμενή της τάχα πληροφόρησης.
Ναι, δε λέω, η φτώχεια βαράει κατακούτελα το … Ποιο; Τι βαράει;
Ο Τόπος είναι Πατρίδα. Δεν είναι; Όλοι έχουν τις πατρίδες τους. ΟΛΟΙ. Και εδώ βαλθήκαν να μας πείσουν ότι για να είμαστε αρεστοί και γαλήνιοι στα ΑΤΜ, δεν πρέπει να έχουμε πατρίδα.
Και αυτό σαν άποψη ηλίθιου κοσμοπολιτισμού τάχα.
Βλακώδους, ανύπαρκτου πολυπολιτισμού.

Νετζμίε Χότζα: Η ζωή και ο θάνατος της αιματοβαμμένης "βασίλισσας" - slpress.gr

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να διαβάσετε την δημοσίευση...

Δημοκρατίες σέ πανικό

Και ένα επιπλέον δικό μου ερώτημα: "Απελευθερώθηκαν από το Μάριο Ντράγκι 3.5 τρις ευρώ για την ενίσχυση των οικονομιών της Ε.Ε., από αυτά πόσα διοχετεύθηκαν στην πραγματική οικονομία?

Ούτε ένα ευρώ! Όλα στους τραπεζίτες!!!

Η Γερμανία από τα πλεονάσματά της ενίσχυσε την αγορά της χώρας της με 500 εκατ.

Τέτοια αλληλεγγύη και συνοχή στην Ευρώπη είχαμε να δούμε από τα χρόνια του Αδόλφου..."

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Δημοκρατίες σέ πανικό

Μανώλης Κοττάκης 

ΕΑΝ ἀπό μία ἁπλή ἴωση πού ξεκινᾶ ἀπό τήν Κίνα καί…

… ἔχει ὡς πρῶτο σταθμό τήν Ἰταλία μπορεῖ νά παραλύσει ὁ πλανήτης καί νά ἀλλάξει ἡ ζωή ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, τότε (ἀνεξαρτήτως τοῦ τί εἶναι τυχαῖο καί τί ὄχι) εὐλόγως βρίσκουν ἔδαφος οἱ θεωρίες συνωμοσίας. Ἀδύνατο νά συμβιβαστεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς μέ τήν σκέψη ὅτι ἡ τυχαιότης προελαύνει. Κάτι ἄλλο συμβαίνει, σκέφτεται. Εἰδικῶς ὅταν γνωρίζει γιά πόσα πράγματα εἶναι ἱκανός ὁ ἄνθρωπος. Ἄς προσεγγίζουμε, λοιπόν, ὅλα ὅσα ἀκούγονται στήν συγκεκριμένη ἀτμόσφαιρα ἀνορθολογισμοῦ μέ συγκατάβαση καί κατανόηση. Κατά τήν ταπεινή μου ἄποψη ὅμως τό πρόβλημα πού ἀνακύπτει δέν εἶναι οἱ θεωρίες συνωμοσίας. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἐλεύθεροι νά σκέπτονται ὅ,τι θέλουν. Τό μέγα θέμα εἶναι ὅτι μία ἁπλή ἴωση, εἴτε προέκυψε εἴτε «σχεδιάστηκε», δοκιμάζει τήν ἐλεύθερη οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς, δοκιμάζει τά δημοκρατικά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, δοκιμάζει τίς θρησκεῖες, δοκιμάζει καί τίς ἐθνικές συμπεριφορές. Καί τά ἕως τώρα ἀποτελέσματα εἶναι ἄκρως ἀνησυχητικά.

Ὁ καπιταλισμός ὡς οἰκονομικό σύστημα δοκιμάζεται καί ἀνανεώνεται ἀνά δεκαετία ἀπό κύκλους ὕφεσης πού ὁδηγοῦν σέ αὐτό πού ὁ Σουμπέτερ ὀνόμαζε καί ὁ Ἄλαν Γκρίνσμαν ὑπενθύμιζε ὡς «δημιουργική καταστροφή». Θεμιτό. Τελευταία φορά συνέβη αὐτό τό 2008. Ἡ κρίση ἄρχισε τότε ἀπό τήν ἀνθρώπινη ἀπληστία. Ἀπό τά golden boys πού ἔδιδαν δεξιά καί ἀριστερά στεγαστικά δάνεια σέ κλοσάρ (Subprimes) γιά νά αὐξήσουν τά μπόνους. Μία κρίση πού ξεκινᾶ ὅμως μέσα ἀπό τό σύστημα, ἀργά ἤ γρήγορα λύεται μέσα ἀπό τό σύστημα. Ἡ εἰδοποιός διαφορά τοῦ τότε μέ τό τώρα εἶναι ὅτι ἡ κρίση εἰσάγεται στό σύστημα ἀπ’ ἔξω. Ἀπό τό «πλήρωμα». Οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ ἰοῦ στήν παγκόσμια οἰκονομία δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι κάποιος προσπαθεῖ νά τραβήξει τόν καπιταλισμό ἀπό τήν πρίζα. Ἡ κρίση προκαλεῖται ἀπό τήν ἀπόφαση τῶν κοινωνιῶν νά διακόψουν κάθε δραστηριότητά τους. Δέν ἀγοράζουν, δέν ταξιδεύουν, δέν μετακινοῦνται, δέν ἐργάζονται, δέν διασκεδάζουν, δέν σπουδάζουν. Τό παγκόσμιο ἐμπόριο (εἰσαγωγές-ἐξαγωγές), τό λιανικό ἐμπόριο, ἡ κατανάλωση (προσφορά-ζήτηση), ἡ ἐξυπηρέτηση φορολογικῶν ὑποχρεώσεων καί τραπεζικῶν δανείων, ὁ τουρισμός, τά ἀεροπορικά ταξίδια, ἡ ἐκπαίδευση, ἡ βιομηχανία τοῦ ἐλεύθερου χρόνου, οἱ συναλλαγές στά χρηματιστήρια, τίθενται ὅλα ἐν ἀμφιβόλω.

Πῶς νά τό περιγράψω; Ἄν παρομοιάζαμε τόν καπιταλισμό μέ ἀεροπλάνο, εἶναι σάν νά τοῦ σβήνουν ταυτόχρονα ὅλοι οἱ κινητῆρες καί σά νά συνεχίζει τό ταξίδι του σάν ἀνεμοπλάνο. Χωρίς ἀγορά καί πώληση ὑπηρεσιῶν καί προϊόντων, χωρίς ἐλεύθερη διακίνηση ἀνθρώπων καί κεφαλαίων, ἐλεύθερη οἰκονομία τῆς ἀγορᾶς δέν νοεῖται. Μακρά παράταση τῆς ἐκκρεμότητας αὐτῆς μπορεῖ ἄνετα νά ὁδηγήσει στήν χρεωκοπία τοῦ μοντέλου. Τά πάντα μποροῦν νά προβλεφθοῦν σέ αὐτό τό ἀνθεκτικό οἰκονομικό σύστημα πού νίκησε σέ διάρκεια τόν σοσιαλισμό, τά πάντα μποροῦν νά ἀντιμετωπιστοῦν, ἐκτός ἀπό ἕνα: ἡ διακοπή τῆς λειτουργίας τῶν κινητήρων.

Τό δεύτερο ἐξίσου ἀνησυχητικό σύμπτωμα –μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον– εἶναι ἡ συμπεριφορά τῶν πολιτευμάτων. Τί παρατηροῦμε μέχρι σήμερα; Δημοκρατίες σέ πανικό καί αὐταρχικά καθεστῶτα σέ ἀταραξία, ἔστω φαινομενική. Ἡ ἐλευθερία τῆς διακίνησης τῆς πληροφορίας γιά τήν ὁποία μαχόμαστε καί θά μαχόμαστε ὡς Δυτικοί σέ ὅλη μας τήν ζωή λειτουργεῖ στήν πράξη ὡς χορηγός διασπορᾶς πανικοῦ. Πού βεβαίως ἐπηρεάζει τήν οἰκονομική καί κοινωνική συμπεριφορά τῶν πολιτῶν. Δεῖτε προσεκτικά τί συμβαίνει: Ἰταλία, Γαλλία, ΗΠΑ καί ἀλλοῦ τελοῦν ὑπό καθεστώς πανικοῦ. Κίνα (πού φαίνεται νά τό ἀντιμετωπίζει), Ρωσσία, Τουρκία, Σαουδική Ἀραβία, Ἰράν συμπεριφέρονται μέχρι στιγμῆς σά νά μή συμβαίνει τίποτε. Ὁ περιορισμός τῆς ἐνημέρωσης καί ὁ αὐταρχισμός τῶν καθεστώτων ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα μέχρι στιγμῆς τουλάχιστον νά ἐλέγχονται οἱ κοινωνίες. Νά μήν βρίσκονται στό ἐπίκεντρο τῆς παγκόσμιας προσοχῆς. Ἡ Κίνα γέννησε καί ἐξήγαγε τήν κρίση, ἀλλά γιά τήν ὥρα δέν πλήττεται δραματικά ἀπό αὐτήν. Νά μήν διαφεύγει βεβαίως τῆς προσοχῆς μας ποιά ἡ ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς σέ αὐτά τά καθεστῶτα συγκριτικῶς μέ τήν Δύση.

Πως ο διεθνισμός ενός "αριστερού" μπαίνει στην υπηρεσία της διεθνούς των αγορών....

Ο Κλεάνθης Γρίβας αποκαλύπτει τα νεοφιλελέ ιδεολογήματα του Αντώνη Λιάκου και των συνομιλητών του...