Τραγική στιγμή του σάπιου ελληνικού συστήματος παιδείας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό που καταγράφηκε στο παρακάτω βίντεο. Η ελληνική κοινωνία νοσεί άσχημα και τα άνω κλιμάκια οφείλουν να κινητοποιηθούν εκτός αν θέλουν φτάσουμε στο σημείο να ομιλούμε και στην Ελλάδα για τις προτάσεις Τραμπ περί κουμπουροφόρων καθηγητών.
Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν συμφωνούμε με την παθητική στάση της καθηγήτριας. Κακώς ανέχθηκε όλο αυτό το “bullying”, αυτή τη συμπεριφορά, κακώς έμεινε στην τάξη, κακώς δεν κλήθηκε η αστυνομία. Φυσικά γεννώνται και ερωτήματα. Η διεύθυνση του ΕΠΑΛ ενημερώθηκε; Κι αν ναι τι έπραξε; Ενημέρωσε το υπουργείο για τη συμπεριφορά του “κυρίου” αυτού και όχι μόνο, ενημερώθηκε εισαγγελέας; Αν ναι παρενέβη αυτεπάγγελτα; Αν όχι… είμαστε για τα πανηγύρια όλοι μαζί.
ΥΓ. Τελικά, όπως δημοσιεύθηκε το περιστατικό έγινε το 2019 και ο μαθητής αποβλήθηκε με απόφαση του Συλλόγου διδασκόντων για μία ημέρα!
Στην ιστορία συνήθως επιμένουμε στις λαμπρές στιγμές, στις ώρες των επιτυχιών και των θριάμβων. Είναι, βλέπετε, διδακτικά στρατευμένη η ιστορία, πολιτικά, καθεστωτικά δέσμια και, ως εκ τούτου, οφείλει να επικεντρώνεται στις ευχάριστες στιγμές. Εκείνες που σε κάθε εποχή ντύνουν με το πέπλο της βεβαιότητας την οποιαδήποτε πρόσκαιρη ή μακρόχρονη εξουσία.
Υπάρχει όμως και η άλλη όψη, λιγότερο αισιόδοξη, πληθωρικά θλιβερή. Η ώρα, η εποχή, η στιγμή της πτώσης ενός πολιτισμού, μιας χώρας, μιας δύναμης, μιας πολιτικής οντότητας, μιας αυτοκρατορίας, βασιλείου, εξουσίας, όπως θέλετε πείτε το. Οι στιγμές όπου το άλλοτε κραταιό γίνεται άθυρμα και περίγελος, όπου το άλλοτε σοβαρό γίνεται γελοίο, το άλλοτε φοβερό γίνεται ανυπόστατο και αστείο σε τρόπο ώστε να προκαλεί τον οίκτο παρά τον φόβο.
Σκηνοθετικά λίγοι πέτυχαν να αποτυπώσουν ετούτες τις ώρες της πτώσης. Οι απαράμιλλες εικόνες του Ακίρα Κουροσάβα στη "Σκιά του Πολεμιστή" (Kagemusha) μετά την μάχη του Ναγκασίρο και την πτώση του οίκου των Τακέντα, πλησιάζουν πιο κοντά αυτήν την αίσθηση της πτώσης, του τέλους.
Στην δική μας ιστορία, την συναρπαστική ιστορία του Ελληνισμού, λείπουν πολλά, όχι μόνο οι μεγάλοι σκηνοθέτες. Και έτσι δεν μας έρχονται εύκολα στο νου εικόνες από τις τραγικές στιγμές της. Ίσως αυτό να είναι μια από τις αιτίες που δεν αναγνωρίζουμε εύκολα τα χαρακτηριστικά της πτώσης, του αδιεξόδου, της απελπισίας μπροστά στο επερχόμενο μοιραίο.
Τι πιο θλιβερό αλήθεια από τους τελευταίους αυτοκράτορες του Βυζαντίου που, υποχρεωμένοι από "συνθήκες" και "δηλώσεις υποτέλειας" οδηγούσαν τα θλιβερά τους στρατεύματα στην υπηρεσία των Σουλτάνων για να πολιορκήσουν πόλεις και κάστρα χριστιανικά που αντιστέκονταν ακόμα στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας στην οθωμανική λαίλαπα.
1. Απάντηση στην απαγόρευση ανάρτησης της αφίσας στους σταθμούς του μετρό
Το Κίνημα «Αφήστε με να ζήσω!» δημιουργήθηκε πριν 2 χρόνια περίπου
από 19 Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία και με την υποστήριξη της Ανωτάτης
Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ἑλλάδος, με σκοπό να ενημερώνει με κάθε νόμιμο
και δημοκρατικό τρόπο τους συμπολίτες μας για το θαύμα της Ζωής του
αγέννητου παιδιού, σύμφωνα με τα επιστημονικά δεδομένα και την Ορθόδοξη
παράδοσή μας, αλλά και να βοηθά όσες γυναίκες πιέζονται για έκτρωση και
επιθυμούν να κρατήσουν το παιδί τους.
Στα πλαίσια αυτής της ενημέρωσης προβήκαμε σε διαφημιστική καμπάνια σε
κάποιους σταθμούς του ΜΕΤΡΟ, με αποκλειστικό σκοπό την ενημέρωση για τη
μοναδική και ανεπανάληπτη ανθρώπινη ζωή, που φιλοξενείται στην κοιλιά
της μητέρας, προβάλλοντας αποκλειστικά επιστημονικές πληροφορίες για την
ενδομήτρια ζωή του εμβρύου.
Με μεγάλη μας έκπληξη, όμως, βρεθήκαμε μπροστά σε μια πρωτοφανή
αντίδραση, που σαν κύριο επιχείρημά της είχε το «δικαίωμα της γυναίκας
στην έκτρωση». Είναι άξιο απορίας πώς, από αυτά που αναφέρονται στην
αφίσα, καταστρατηγούνται τα «δικαιώματα» των γυναικών ή, όπως ανέφερε το
δελτίο τύπου του Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών κ. Κώστα Καραμανλή, η
αφίσα «στρέφεται εναντίον ενός απολύτως κατοχυρωμένου και αναμφισβήτητου
δικαιώματος των γυναικών». Σε αυτό μόνο αυτοί που τα συνδύασαν μπορούν
να απαντήσουν. Στην ουσία, όμως, πρόκειται για μια προσπάθεια
ενημέρωσης ότι το αγέννητο παιδί είναι εν ζωή άνθρωπος και ως εκ τούτου
έχει κι αυτό δικαιώματα και αξιώσεις προστασίας του.
Έπρεπε όμως ο αξιότιμος κ. Υπουργός, προτού προβεί στην απαράδεκτη
δημοκρατικά και αντισυνταγματική παρέμβασή του στη διοίκηση της ΣΤΑΣΥ,
που είχε σαν αποτέλεσμα το κατέβασμα της αφίσας την ίδια ημέρα της
ανάρτησής της, αλλά και η ίδια η διοίκηση να αποδείξουν με επιχειρήματα,
πού η αφίσα αναφέρεται στην έκτρωση και πώς «στρέφεται» εναντίον
οποιουδήποτε «δικαιώματος» των γυναικών! Άραγε ο κ. Υπουργός είδε
πραγματικά την αφίσα; Την διάβασε;
Αναρωτιόμαστε, λοιπόν: Δεν έχουμε σαν πολίτες αυτής της Χώρας, αλλά και
σαν συλλογικές οντότητες το δικαίωμα να εκφράζουμε ελεύθερα την άποψή
μας; Από πότε υπάρχει λογοκρισία στην Ελλάδα και δεν το γνωρίζουμε;
Ο Ισπανοαμερικανός φιλόσοφος George Santayana είχε πει πως «όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει». Έλα όμως που ενίοτε «η μνήμη όπου και να την αγγίξεις πονεί». Και ειδικά σε περιπτώσεις όπως αυτή του Άουσβιτς, η διαπίστωση αυτή του Γιώργου Σεφέρη είναι εύστοχη πέρα για πέρα.
Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, το οποίο από το 1979 ανήκει στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO (ότι έχει απομείνει δηλαδή), ήταν ένα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ναζιστικής Γερμανίας.
Κτίστηκε το 1940 και ήταν το μεγαλύτερο συγκρότημα στρατοπέδων της Γερμανίας. Η συνολική του έκταση ανερχόταν στα 40 km², ενώ διέθετε τρία κύρια και 39 δευτερεύοντα στρατόπεδα. Τα τρία κύρια στρατόπεδα ήταν:
Άουσβιτς Ι, το αρχικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και το διοικητικό κέντρο ολόκληρου του συγκροτήματος. Εδώ δολοφονήθηκαν περίπου 70.000 άνθρωποι, κυρίως Πολωνοί διανοούμενοι και σοβιετικοί αιχμάλωτοι.
Άουσβιτς ΙΙ Μπίρκεναου, στρατόπεδο εξόντωσης, όπου δολοφονήθηκαν περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι.
Άουσβιτς ΙΙΙ (Μόνοβιτς), στρατόπεδο εργασίας.
Συνολικά εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς περισσότεροι από 1,3 εκατομμύρια άνθρωποι, από τους οποίους τουλάχιστον 1,1 εκατομμύρια εξοντώθηκαν. Περίπου 900.000 πέθαναν μετά την επιλογή που έγινε άμεσα κατά την άφιξή τους. Άλλοι 200.000 άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες, υποσιτισμό, βαρύτατη κακοποίηση, συνέπειες ιατρικών πειραμάτων ή δολοφονήθηκαν. Οι συνηθέστεροι τρόποι εκτέλεσης ήταν: δηλητηρίαση με το αέριο «Κυκλώνας Β» σε ειδικούς θαλάμους (θάλαμοι αερίων), πυρά πυροβόλου όπλου, θανατηφόρα ένεση, απαγχονισμός, θάνατος από ασιτία…
Ως το μεγαλύτερο στρατόπεδο εξόντωσης του Τρίτου Ράιχ, το Άουσβιτς έγινε σύμβολο για τις μαζικές δολοφονίες των εθνικοσοσιαλιστών και του Ολοκαυτώματος, θύματα του οποίου υπήρξαν περίπου 6 εκατομμύρια άνθρωποι. Αρνητές του ολοκαυτώματος επισημαίνουν την εκδοχή των 4 εκατομμυρίων, που εμφανιζόταν παλαιότερα κυρίως σε ανατολικοευρωπαίους ιστορικούς, και, υπονοώντας ότι οι αριθμοί, αφού αλλάζουν συνεχώς, είναι προϊόν προπαγάνδας.
Για μένα και για σένα, αλλά και για κάθε λογικά σκεπτόμενο ον, που δεν έχει μυαλό αρωστημένο, είτε δέκα άνθρωποι πέθαναν εκεί είτε ένα εκατομμύριο, οι εικόνες που αντικρίζεις μπαίνοντας στο Άουσβιτς είναι το ίδιο σοκαριστικές και η φρίκη που νοιώθεις έχει την ίδια ένταση. Κρεματόρια, θάλαμοι αερίων, προσωπικά αντικείμενα των θυμάτων, φωτογραφίες μικρών παιδιών, ιστορίες και αναμνήσεις που θες δεν θες σε κάνουν να βουρκώσεις και να προβληματιστείς.
Η συνάδελφος Μαρία Χρυσοστόμου, από μικρή ήθελε πολύ να επισκεφτεί το Άουσβιτς. Από τη μια τα όσα διδάκτηκε στο σχολείο, στο μάθημα της ιστορίας και από την άλλη η πολύ δυνατή ταινία Schindler’s List που είχε δει μια εικοσαετία προηγουμένως, της δημιούργησαν την ανάγκη να θέλει πολύ να ταξιδέψει ως εκεί. Και το έκανε. Έχοντας φυσικά μαζί της την φωτογραφική της…
Για την ιστορία, η Μαρία δεν χρειάστηκε καν τους ξεναγούς αφού όλα αυτά τα χρόνια είχε διαβάσει απίστευτα πολύ για το Άουσβιτς. Στοιχεία τα οποία μοιράστηκε και μαζί μας για τις λεζάντες των 40 φωτογραφιών, κάποιες από τις οποίες. όχι απλώς μιλάνε αλλά βγάοζυν κραυγές.
«Η
Ελλάδα είναι ο κακός μαθητής της Ευρώπης. Αυτή είναι όλη η αρετή της.
Ευτυχώς που υπάρχουν κακοί μαθητές σαν την Ελλάδα που εκφράζουν την
πολυπλοκότητα των πραγμάτων. Που εκφράζουν μια άρνηση απέναντι σε μια
ορισμένη κανονικοποίηση, γερμανογαλλική και άλλη. Συνεχίστε λοιπόν να
είστε κακοί μαθητές και θα παραμείνουμε καλοί φίλοι…»
(1992, Φελίξ Γκουαταρί. Αναφέρεται από τον Lazzarato (2014 :185)
1.Εισαγωγικά: Γιατί μας ενδιαφέρουν οι «ουραγοί»;
Προτάσσουμε
τη θεωρητική αφετηριακή παραδοχή, σύμφωνα με την οποία στις ταξικές
κοινωνίες η εκπαίδευση είναι κρατικός ιδεολογικός μηχανισμός που
συμβάλλει στη διευρυμένη αναπαραγωγή των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων
άνισης κατανομής πλούτου, προνομίων, εξουσίας και της κυρίαρχης
ιδεολογίας. Η αναπαραγωγική αυτή λειτουργία αναπροσδιορίζεται, ιδίως
μετά το ΄80 -΄90, στο πλαίσιο πολιτικών «διακυβέρνησης» που αναπτύσσουν
υπερεθνικοί διακρατικοί οργανισμοί, με ρυθμιστικές και κανονιστικές
παρεμβάσεις «εξ αποστάσεως», με σκοπό την προώθηση και εμπέδωση
κυρίαρχων και αυταρχικών νεοφιλελεύθερων προταγμάτων στην
παγκοσμιοποιούμενη καπιταλιστική αγορά. Σε περιόδους σοβαρής
χρηματοπιστωτικής κρίσης (χρεοκοπίας), που διαρκεί πολύ, όπως αυτή που
αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος γίνεται και εργαλείο άσκησης
πολιτικών «δέους», με τη συνέργεια διεθνών διακρατικών οργανισμών
(ΔΝΤ,ΕΕ,ΟΟΣΑ, κ.ά.), οι ασκούμενες πολιτικές στην εκπαίδευση οξύνουν την
ένταση των ταξικών διακρίσεων και ανισοτήτων.
Γι’ αυτό,
είναι απαραίτητο κάθε φορά να μελετώνται και να αναδεικνύονται οι
τρόποι με τους οποίους θέματα εξουσίας, ιδεολογίας, ελέγχου και
διακυβέρνησης ενσωματώνονται σε συγκεκριμένα καίρια πεδία εκπαιδευτικών
πολιτικών. Το Project PISA είναι μια μονοπωλιακή -νεοφιλελεύθερης
σύλληψης- γενικευμένη εφαρμογή ανταγωνιστικής συγκριτικής αξιολόγησης,
σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν είναι μικρή υπόθεση που ξεσηκώνει κι
εξασφαλίζει τη συμμετοχή 80 χωρών (στα επίσημα κείμενα αναφέρονται ως
«οικονομίες»), που αντιπροσωπεύουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου, και
στο οποίο κάθε φορά συμμετέχουν δέκα χιλιάδες σχολεία, με τους
εκπαιδευτικούς τους και μισό εκατομμύριο μαθητών.
Μια
τέτοια διερεύνηση μάς βοηθάει να κατανοήσουμε τους τρόπους με τους
οποίους εκπαιδευτικοί και μαθητές καλούνται να γίνουν πιο
αποτελεσματικοί φορείς πολιτιστικής και κοινωνικής αναπαραγωγής.
Επιλέξαμε να σκιαγραφήσουμε το «αφήγημα ΟΟΣΑ/PISA», από την πλευρά
αυτών που υφίστανται τη βία των κοινωνικών ανισοτήτων και διακρίσεων
στην εκπαίδευση και που αντιμετωπίζουν τον διεθνή ανταγωνιστικό διασυρμό
τους, καθώς η χώρα κατατάσσεται σε όλες τις εφαρμογές PISA μιας
δεκαπενταετίας (2000-2015) στην τρίτη ομάδα των χωρών της «ουράς». Οι
συγκεκριμένοι «ουραγοί», όπως κι οι «άριστοι», είναι κατασκευή του
ΟΟΣΑ/PISA, με τις περίτεχνες, αλλά αναξιόπιστες επινοήσεις συγκριτικής
αξιολόγησης των επιδόσεων, τις μετρήσεις, τις στατιστικές αναλύσεις και
τις κατατάξεις (Grek, 2009). Δεν έχει τόση σημασία, ποιος κατατάσσεται
σε ποια κατηγορία, όσο το ότι υποστηρίζεται ένας ανταγωνισμός πάνω σε
ένα δραματικά αναπροσδιορισμένο περιεχόμενο «εκπαίδευσης διά βίου», με
επίκεντρο δεξιότητες και ικανότητες που καλύπτουν τις ανάγκες της
καπιταλιστικής αγοράς.
Έχουμε
υπόψη μας πως οι ομάδες των μαθητών που κατατάσσονταν, όλα αυτά τα
χρόνια, στους «ουραγούς» δεν συγκροτούσαν ενιαία κοινωνική κατηγορία
δεκαπεντάχρονων μαθητών, από άποψη υλικών συνθηκών, κοινωνικών προνομίων
και πολιτισμικών αναφορών. Στην ανακοίνωση του ΙΕΠ, που είναι ο
Εθνικός Φορέας Διαχείρισης PISA, για τα αποτελέσματα του 2015,
διαβάζουμε[1]:
Ο 9.84 στα πλαίσια των αναλύσεων για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και τις θέσεις των ΗΠΑ, παρουσίασε σήμερα βασικά αποσπάσματα μιας απόρρητης έκθεσης του 1976 στο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, που 44 χρόνια μετά σε πολλά ζητήματα, τηρουμένων των αναλογιών της εποχής, αποδεικνύουν και σήμερα ποιους εξυπηρετούν συζητήσεις για προσφυγή στη Χάγη αλλά και διμερών συνομιλιών με την ώθηση των ΗΠΑ για την σταθερότητα στην περιοχή. Η απόρρητη αυτή έκθεση μετά τον αποχαρακτηρισμό της , πρωτο-δημοσιεύτηκε στις 24-11-2008 στο «Βήμα» . Υπενθυμίζεται ότι τον Μάιο του 1976 ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ δρ Χένρι Κίσινγκερ είχε αποφασίσει να αναμειχθεί ο ίδιος σε μια προσπάθεια μεσολάβησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, είχαν συμφωνήσει στη διαπραγμάτευση των διμερών εκκρεμοτήτων χωρίς να καταλήξουν ποτέ σε θετικά αποτελέσματα. Ο Κίσινγκερ είχε ζητήσει από το Τμήμα Αναλύσεων και Πληροφοριών του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να συντάξει μια μακροσκελή έκθεση για την ιστορία των προβλημάτων του Αιγαίου αλλά και τα πιθανά σενάρια επίλυσής τους. Η έκθεση αυτή με τίτλο «Η αμερικανική πολιτική στο Αιγαίο» δόθηκε στον αμερικανό υπουργό στις 17 Μαΐου 1976 και αποτέλεσε στη συνέχεια τη βάση ενός «σχεδίου Κίσινγκερ», που δεν καρποφόρησε ως το 1977, οπότε και ο κ. Κίσινγκερ έφυγε από την ηγεσία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Το σχέδιο προέβλεπε είτε μια φόρμουλα διευθέτησης των εκκρεμοτήτων στο Αιγαίο βάσει ενός πάρε-δώσε σε ζητήματα όπως τα 12 μίλια και ο ελληνικός εναέριος χώρος είτε πάλι μια λύση-πακέτο για Κύπρο και Αιγαίο ταυτόχρονα. Σε κάθε περίπτωση η έκθεση υπογράμμιζε ότι «η Ελλάδα θα χρειασθεί να κάνει τις πιο σοβαρές παραχωρήσεις, σε σύγκριση με το προηγούμενο στάτους κβο». Το 1976 θεωρείτο «ιστορική πρακτική» η μη παραβίαση από τα τουρκικά αεροσκάφη του εναέριου χώρου των 10 μιλίων γύρω από τα ελληνικά νησιά και οι περίφημες «γκρίζες ζώνες» δεν είχαν καν εμφανισθεί στο προσκήνιο. Subscribe: https://goo.gl/SK4FTd
Η απάντηση είναι απλή: ναι, είμαστε με τους “Αγιατολάδες” –δηλαδή με το Ιράν– και υπήρξαμε και με όλους τους υπολοίπους.
Το πρόβλημα δεν είναι με τη δική μας απάντηση, αλλά με την ερώτηση. Η όποια ερώτηση σχετικά με το με ποιον είναι ο καθένας, εκτός ιστορικού πλαισίου είναι αφελής αν δεν είναι δόλια.
Αντιθέτως, κάθε συνειδητός πολίτης και πολιτική δύναμη, που επιδιώκει να αναγιγνώσκει την πραγματικότητα διαυγώς, ιδίως δε κάθε σοσιαλιστής, κομμουνιστής, δημοκράτης και εν τέλει ανθρωπιστής οφείλει να τοποθετείται πάνω στην πρωτεύουσα αντίθεση, χωρίς να παραγνωρίζει και τις δευτερεύουσες βεβαίως.
Με άλλα λόγια είναι άλλη η απάντηση και εν τέλει άλλο το νόημα του ερωτήματος “είστε με τους αγιατολάδες”- εν προκειμένω- αν απέναντί τους βρίσκεται μια σοσιαλιστική ή μια έστω πατριωτική, δημοκρατική αντιπολίτευση και τελείως διαφορετικό, τόσο το ερώτημα, όσο και η απάντηση όταν απέναντί τους βρίσκονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, οι τζιχαντιστές ή δυνάμεις που υπό το πρόσχημα της δημοκρατίας κινούνται υπό την καθοδήγηση των προαναφερθεισών, εξωτερικών δυνάμεων.
Και είναι άλλη η απάντηση διότι όσο και αν ενοχλεί, το ζήτημα του ιμπεριαλισμού παραμένει το κεντρικότερο, το κατεξοχήν ζήτημα των διεθνών σχέσεων αλλά και των εσωτερικών εξελίξεων στην πλειοψηφία των κρατών και των κοινωνιών, επειδή βιώνουν σχέσεις εξάρτησης.
Αυτά τα, αρκετά γνωστά κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, όταν η από- αποικιοποίηση συγκλόνιζε τον κόσμο, φέρνοντας στο προσκήνιο λαούς περιθωριοποιημένους και δίνοντας στον πατριωτισμό το προοδευτικό του πρόσημο, έγινε μεγάλη και εν πολλοίς πετυχημένη προσπάθεια να λησμονηθούν κατά τη σύντομη “pax americana” του ’90.
Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο του Κώστα Παπαϊωάννου, (Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2014)
Έξι αιώνες μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου, ένας Έλληνας από την Αίγυπτο, παίρνοντας το όνομα του Καλλισθένη, του συντρόφου του μεγάλου Μακεδόνα, συγκέντρωσε σε μια ενιαία αφήγηση όλους τους θρύλους που το όνομα του Αλεξάνδρου είχε απελευθερώσει στην ελληνιστική Ανατολή, μεταμορφώνοντας τον κατακτητή της Ασίας σε ένα είδος μάγου που έβγαινε από τις Χίλιες και μια νύχτες.
Η χωρίς προηγούμενο διάδοση του μυθιστορήματος του ψευδο-Καλλισθένη δείχνει καθαρά την τεράστια εντύπωση που προκάλεσε σε όλο τον κόσμο η μορφή του Αλεξάνδρου. Μέσω της λατινικής μετάφρασης του Ιούλιου Βαλέριου (4ος αι.) και εκείνης του αρχιερέα Λέοντα (Νάπολη, 10ος αι.), το Μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου, συμπληρωμένο με τις μυθοπλασίες της Historia de Proeliis και της Επιστολής του Αλέξανδρου στον Αριστοτέλη, έγινε γνωστό σε όλους τους λαούς της Ευρώπης και αναπαράχθηκε σε πολλές γλώσσες, φτάνοντας μέχρι την Ισλανδία. Παρομοίως, και οι ανατολικοί λαοί μετέγραψαν στις γλώσσες τους την αφήγηση του ψευδο-Καλλισθένη, εμπλουτίζοντάς την με παραλλαγές που ο αλεξανδρινός μύθος είχε γεννήσει στην Ανατολή. Έτσι, για τους Αιγυπτίους, ο Αλέξανδρος υπήρξε ο γιος του τελευταίου Φαραώ, Νεκτανεβώ Β΄, ενώ οι Πέρσες Φιρντουζί (10ος αι.) και Νιζαμί (12ος αι.) τον είχαν μεταβάλει σε απόγονο του οίκου των Αχαιμενιδών, δηλαδή σε εθνικό ήρωα του Ιράν. Υιοθετημένος από την εσχατολογική ιουδαϊκή φιλολογία, ο Αλέξανδρος είναι επίσης παρών στο Κοράνι, όπου αναφέρεται ως Ισκαντέρ Δουλ-Καρνεΐν («Αλέξανδρος Δικέρατος»), σε ανάμνηση του γιου του θεού Άμμωνα, που ήταν στολισμένος με τα δύο κέρατα του πατέρα του. Ανάλογα χαρακτηριστικά βρίσκουμε στις αναρίθμητες μεταφράσεις του Μυθιστορήματος του Αλέξανδρου, στη συριακή, αρμενική, κοπτική, αιθιοπική, τουρκική, μαλαϊκή, σιαμέζικη και λοιπές γλώσσες. Ακόμα και σήμερα, οι οικογένειες των ευγενών του Μπαντακσάν, στις υπώρειες του Ιντοκούς, ισχυρίζονται πως κατάγονται από τον Αλέξανδρο, ενώ οι Καφίρ των ορέων του Νουριστάν θεωρούν πως είναι πρόγονοι των στρατηγών και των στρατιωτών του. Παρομοίως, ο πρόεδρος Σοεκάρνο –αλλά και οι παλαιοί Ολλανδοί κυβερνήτες– είχαν μεταμορφωθεί από τους κατοίκους της Ιάβας σε απογόνους του μεγάλου Ισκαντέρ Αγκούνγκ…
Άγαλμα του Βούδα, ελληνο-βουδιστικής τεχνοτροπίας, από το Βασίλειο της Ghandara, στο σημερινό Πακιστάν (1ος-2ος αι. μ.Χ.).
Έτσι, για πολλούς αιώνες, οι σαλτιμπάγκοι, οι ερμηνευτές του Αλβέριχου ντε Μπεζανσόν, του Αλεξάντρ ντε Μπερναί ή του πατέρα Λαμπρέχτ, οι αφηγητές του Σαχ-Ναμέχ, του Φιρντουζί και του Ισκαντέρ-Ναμέχ, του Νιζαμί, οι λαϊκοί βάρδοι και οι παραμυθάδες του χωριού αφηγούνταν στα ανάκτορα και στις δημοσιές της Ανατολής και της Δύσης πώς ο Αλέξανδρος είχε ανακαλύψει την Πηγή της Αιώνιας Νεότητας, πώς είχε εισχωρήσει στο μαγεμένο δάσος όπου, κάτω από κάθε δέντρο, κοιμάται μια νεαρή κοπέλα αιθέριας ομορφιάς, πώς είχε εξερευνήσει τον βυθό του Ωκεανού και πώς προσπάθησε να ανεβεί μέχρι τον έβδομο ουρανό. Ο Αλέξανδρος, διηγούνταν οι ποιητές, είχε αιχμαλωτίσει δυο φτερωτούς γρύπες τους οποίους άφησε νηστικούς για τρεις ημέρες. Την τρίτη μέρα, τους έζεψε σε έναν ζυγό από τον οποίο αιωρούνταν ένας θρόνος ο βασιλέας κάθισε επάνω του και ύψωσε ένα μακρύ κοντάρι στην άκρη του οποίου κρέμασε το συκώτι ενός ζώου. Οι πεινασμένοι γρύπες πέταξαν ψηλά για ν’ αρπάξουν την τροφή, και ανέβασαν έτσι τον βασιλιά στον ουρανό δεν ακούμπησαν ποτέ τη λεία τους και έτσι ο Αλέξανδρος ανέβαινε όλο και πιο ψηλά και θα έφτανε στον έβδομο ουρανό αν δεν συναντούσε ένα πνεύμα που τον διέταξε να κατέβει και πάλι ανάμεσα στους ανθρώπους: «Γιατί, του είπε, θέλεις να γνωρίσεις τα πράγματα του ουρανού όταν αγνοείς τα πράγματα της γης;»…
Επιτρέψτε μου αρχικά να πω μερικά πράγματα για την τέχνη και την αλήθεια. Ο Διαφωτισμός (εννοώ εδώ το πλήθος των διακινούμενων ιδεών που ξεκίνησε στις αρχές του 17ου αιώνα και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 19ου), αυτή η περίοδος της ιστορίας του πνεύματος, έφερε μαζί της, όπως είμαι σίγουρος πως γνωρίζετε, μια κάποια έλλειψη του θρησκευτικού στοιχείου στην καθημερινή ζωή ως αποκούμπι. Ίσως σε αυτήν την πλευρά του κόσμου αυτή η έλλειψη δεν έγινε και τόσο αισθητή. Αλλά βεβαίως, κανείς δεν ζούσε τότε σε αυτά τα μέρη. Όμως οι πρόγονοί σας, χαμένοι κάπου στο δρόμο προς τα εδώ, πιθανόν επηρεάστηκαν από αυτό το μεγάλο κίνημα των ιδεών που ξεκίνησε στην Ευρώπη και αναγνώρισε πως το επιστημονικό κοσμοείδωλο, που είχε έρθει στο προσκήνιο με τον Newton, απειλούσε τις αφελέστερες των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Μεταξύ των μορφωμένων (ειδικότερα στη Γαλλία, τη Βρετανία αλλά και τη Γερμανία) ξεκίνησε μια προσπάθεια να βρεθεί μια εναλλακτική πηγή νοήματος ως υποκατάστατο του θρησκευτικού. Το υποκατάστατο αυτό βρέθηκε στην τέχνη επειδή, για διάφορους λόγους, η τέχνη θεωρήθηκε πως ανήκει σε διαφορετικής τάξεως πραγματικότητα από την επιστήμη. Η επιστήμη αποτελούσε απειλή για τη θρησκεία. Πράγματι, διότι υπονόμευε τις παλαιότερες ερμηνείες καταστάσεων όπου ο Θεός κατείχε μια ιδιαίτερα σημαντική θέση. Η τέχνη όμως έδειχνε να παρουσιάζει μια διαφορετική οπτική του κόσμου από την επιστήμη, μια οπτική που διατηρούσε το μυστήριο των πραγμάτων, δεν το αρνούνταν. Εφόσον το μυστήριο είχε τόση σημασία, γιατί να μη στραφεί κανείς στην τέχνη ως πηγή νοήματος;
Έξαφνα λοιπόν η τέχνη ως ανθρώπινη δραστηριότητα έρχεται στο προσκήνιο και μαζί της γεννιέται το ζήτημα της αισθητικής-λέγοντας αισθητική εννοούμε τη φιλοσοφία της τέχνης και του ωραίου. Θα αναφέρω εδώ τρεις σημαντικές μορφές: τον Shaftesbury, τον Baumgarten και τον Kant. Ο Shaftesbury ήταν Άγγλος φιλόσοφος, 3ος κόμης του Schaftesbury, και υπήρξε μαθητής του John Locke (ο οποίος έγραψε δοκίμια σχετικά με τον ρόλο του ωραίου στη διαμόρφωση του ανθρώπινου πνεύματος που άσκησαν μεγάλη επίδραση). Ο Shaftesbury, ως παιδαγωγός, ήταν άνθρωπος που ένιωσε ως καθήκον του το να επιστήσει την προσοχή των συγχρόνων του στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ζωής, και στις παρηγοριές που μπορεί κανείς να βρει εκεί. Η ομορφιά είναι μια από αυτές. Άσκησε μεγάλη επίδραση, αν και οι θεωρίες του είναι αρκετά ασυγκρότητες. Ο Baumgarten ήταν ο άνθρωπος που επινόησε τον όρο «Αισθητική» ως όνομα μιας περιοχής επιστημονικών σπουδών. Το βιβλίο του με τον τίτλο Aesthetica αφορούσε την ποιητική τέχνη. Η πρωτότυπη ελληνική λέξη «αίσθησις» (Aesthesis στο πρωτότυπο (Σ.τ.Μ.) σημαίνει το (συν)αίσθημα. Υπάρχει και σε μας, στη λέξη «αναισθητικό». Η βάσανος του Baumgarten στο Aesthetica ήταν να καταδείξει πως η ποίηση αποκαλύπτει αλήθειες για την ανθρώπινη κατάσταση, όχι μέσω του αφηρημένου διανοείσθαι αλλά μέσω του συγκεκριμένου αισθήματος. Επομένως, πρόκειται για μια αλήθεια διαφορετικού είδους, με ξεχωριστό ρόλο και αξία στη ζωή μας. Εκείνος ξεκίνησε όλο το εγχείρημα του διαχωρισμού της καλλιτεχνικής οπτικής από την κυριολεκτική, και πιθανόν επιστημονική ματιά του κόσμου. Ο Kant, ιδιαίτερα επηρεασμένος από τον Baumgarten, ανέλαβε τα ηνία και συνέγραψε το πρώτο συστηματικό έργο περί αισθητικής.
Οι ΗΠΑ είναι μια από τις μόνες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου που πληρώνει τους ανθρώπους που δίνουν αίμα, το περισσότερο από το οποίο πωλείται στο εξωτερικό — το 70% του πλάσματος σε ολόκληρο τον κόσμο πηγάζει από την Αμερική. Καθώς οι εμπορευματοποιημένες αιμοδοσίες έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, το αίμα αποτελεί πλέον το 2% των εξαγωγών της χώρας, περισσότερο από όσο το καλαμπόκι ή η σόγια.
Αναμένεται περισσότερη ανάπτυξη στα «προϊόντα αίματος», σύμφωνα με έναν αναλυτή ο οποίος πανηγύριζε για την αύξηση της τάξης του 13% μεταξύ 2016-2017.
Σύμφωνα με μία έρευνα, ο μέσος «πωλητής αίματος» βγάζει περίπου το ένα τρίτο του εισοδήματός του από το αίμα. Η Κάθριν Έντιν του πανεπιστημίου Πρίνστον έχει αποκαλέσει την εμπορική βιομηχανία αίματος ως «η πηγή που κρατά ζωντανούς τους φτωχούς των 2 δολαρίων την ημέρα».
Συνεντεύξεις του Mintpress News με πωλητές αίματος αποκαλύπτουν «ένα μείγμα ανάπηρων, άστεγων, ανύπαντρων γονέων και φοιτητών», που περιγράφουν ένα σύστημα τυχαίων και αρπακτικών πληρωμών, οι οποίες κυμαίνονται ευρέως από μέρα σε μέρα.
Η χρόνια αφαίμαξη προκαλεί ληθαργία και νοητικές βλάβες. Οι απελπισμένοι Αμερικανοί επιτρέπεται να δίνουν αίμα δύο φορές την εβδομάδα, 104 φορές τον χρόνο. Όμως η απώλεια τόσου πλάσματος μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία, οι περισσότερες από τις οποίες δεν έχουν ερευνηθεί. Περίπου το 70% των πωλητών αίματος παρουσιάζει επιπλοκές υγείας. Οι πωλητές έχουν λιγότερη πρωτεΐνη στο αίμα τους, κάτι που τους θέτει σε κίνδυνο για λοιμώξεις και παθήσεις του ήπατος και των νεφρών.
Πρώτη δημοσίευση "Δρόμος της Αριστεράς" 08.05.2019
του Ηλία Φιλιππίδη*
Αυτό που μ’ ενοχλεί στον θάνατο είναι ο καταναγκαστικός του χαρακτήρας. Αυτός είναι ο μεγαλύτερος περιορισμός της ελευθερίας του ανθρώπου. Θα ήθελα: α) ο κάθε άνθρωπος να έχει το δικαίωμα να επιλέγει, πότε θα απέλθει από την ζωή. Εξαναγκασμός δεν είναι μόνο το ίδιο το γεγονός του θανάτου αλλά και η βαθμιαία βιολογική κατάρρευση του ανθρώπου. β) Να υπάρχει το δικαίωμα ανακλήσεως στην ζωή μεγάλων προσωπικοτήτων, οι οποίες μας έχουνε αφήσει βαριές παρακαταθήκες με τις διδασκαλίες τους και εμείς συγκρουόμαστε, για το αν τις ερμηνεύουμε σωστά και αποτυγχάνουμε στην επικαιροποίησή τους. Εξάλλου θα θέλαμε να ξέραμε, τί θα ‘λεγαν οι ίδιοι σε σχέση με τις σημερινές συνθήκες της ζωής του ανθρώπου.
Η ανάκληση θα γίνεται με δημοψήφισμα. Θα προηγούνται ανοικτές συζητήσεις σε όλη την χώρα για το ποιές προσωπικότητες θα ανακαλέσουμε, για ποιο λόγο και τι θα τους ερωτήσουμε. Επίσης θα είχε πολύ ενδιαφέρον να οργανώναμε δημόσιες συζητήσεις τραπέζης μεταξύ τους. Φαντάζεσθε, τι θα γινόταν, αν είχαμε σε ένα τραπέζι τον Σωκράτη, τον Ιησού Χριστό και τον Μάρξ!
Ένα μεγάλο κανάλι οργανώνει ειδική συζήτηση με τον Ιησού Χριστό και τον Κάρλ Μάρξ. Το CNN ανέλαβε να την μεταδώσει σε όλο τον κόσμο.
Ο συντονιστής της συζητήσεως θέτει στον Ιησού την ερώτηση: Πώς βλέπετε σήμερα τον Χριστιανισμό, είσθε ευχαριστημένος από την εξέλιξη του έργου σας;
Ιησούς: Αυτό που έκανα ήταν η επανάσταση της ζωής. Η ανάστασή μου ήταν η τελική μονομαχία με τον Θάνατο. Ήθελα να ολοκληρώσω την ελληνική έννοια του αγαθού και να της δώσω σάρκα και οστά. Ταύτισα το κακό με τον θάνατο. Η έννοια της ζωής αποτελεί την υπέρτατη έκφραση του ανθρώπου. Η ζωή δεν είναι θεωρία, είναι βεβαίως πίστη και πεποίθηση αλλά κυρίως καθημερινό βίωμα και πράξη. Όμως ζει την ζωή μόνο αυτός, που είναι έτοιμος να πεθάνει για την ζωή. Οι ακόλουθοί μου, αυτοί που διαμόρφωσαν τον ιστορικό χριστιανισμό, έκαναν το λάθος να χωρίσουν την ζωή από την σωτηρία τους. Μετέτρεψαν την διδασκαλία μου σε προετοιμασία θανάτου.
Του Μανώλη Εγγλέζου Δεληγιαννάκη από την Ρήξη (φ. 157) που κυκλοφορεί στα περίπτερα.
Η τουρκική επιθετικότητα εκπλήσσει το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Πιθανότατα αυτό εξηγείται από την άρνηση σύνδεσής του με την κοινωνία, τον λαό, την πατρίδα. Έχουν επιλέξει να εκπροσωπούν τις ελίτ τις συνδεδεμένες με ξένα συμφέροντα, το φαντασιακό τους βρίσκεται στη Δύση και η ενασχόληση με τα προβλήματα της χώρας είναι μπανάλ γι’ αυτούς. Κι ενώ κοιμόνταν στις Βρυξέλλες, ξυπνήσανε στο Αιγαίο.
Η χώρα στερείται ανάγνωση της κατάστασης και στρατηγική για να αντιμετωπιστεί αυτή. Και οι ελίτ προτιμούσαν να αγνοούν τις απειλές, να φαντασιώνονται ελληνοτουρκικές φιλίες και να περιθωριοποιούν όποιον μιλάει για την κατάσταση: «Αφού δεν έχει νέα ευχάριστα να πει, καλύτερα να μη μας πει κανένα» θα τραγουδήσει ο Σαββόπουλος και θα εκφράσει αυτό που γίνεται. Αντί για αποτροπή, που σημαίνει ετοιμότητα για αντίδραση και δημιουργία κόστους στην Τουρκία αν επιτεθεί, έχουν επιλέξει τον κατευνασμό.
Η άγνοια μέχρις αφασίας των ζητημάτων διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα: Ποιος δεν θυμάται τις δηλώσεις του Μπαλάφα του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θα το ρισκάρουμε με την Τουρκία», τείνοντας κλάδο ελαίας στους γενοκτόνους αναθεωρητές του στάτους κβο;
Ποιος δεν άκουσε με αγανάκτηση τον υπουργό Δένδια της Νέας Δημοκρατίας να διαχωρίζει τα δικαιώματα Κρήτης και Καστελόριζου σε ΑΟΖ, αναφερόμενος στο μεγάλο μέγεθος της Κρήτης, υπονοώντας ότι το Καστελόριζο δεν διαθέτει ΑΟΖ..
Ποιος δεν θυμάται τον Κοτζιά να μας εγκαλεί ως μοναχοφάηδες που θέλουμε να κρατήσουμε για την Ελλάδα την ΑΟΖ που «δικαιούται» η Τουρκία;
Ο πολιτικός κόσμος και τα ΜΜΕ λειτουργούσαν για καιρό ως παπαγαλάκια του Ερντογάν. Μόνο που ο τελευταίος δεν μπορεί πια να περιμένει τη σταδιακή διολίσθηση της Ελλάδας στις θέσεις του. Ήδη εμφάνισε και χάρτη με την Κρήτη τούρκικη, εκτός από Χανιά.
Κι όταν εμφανίζονται τα γελοία επιχειρήματα των Τούρκων, εμείς δεν πρέπει ούτε να γελάμε ούτε να εφησυχάζουμε επικαλούμενοι το διεθνές δίκαιο. Γιατί το δίκιο σου φτάνει μέχρι εκεί που μπορείς να το υπερασπιστείς.
Πρώτη δημοσίευση εφ. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ φ. 1049 23.1.2020
του Αντώνη Παναγάκη
Πριν 150 χρόνια περίπου η κοινή εορτή των 3 Ιεραρχών της 30ης Ιανουαρίου ορίσθηκε και ως σχολική, με την ιδιαίτερη έμφαση ότι εκτός από την υπόλοιπη προσφορά τους στη θεολογική, κοινωνική ζωή οι Τρεις Ιεράρχες αποτελούν και τους προστάτες των Γραμμάτων και της Παιδείας. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα με αποτέλεσμα αυτή η γιορτή να είναι "άβολη" για το σημερινό σχολείο.
Μεγάλο μέρος εκπαιδευτικών ούτε πιστεύουν, άλλοι έχουν ιδεολογικά κωλύματα και κολλήματα με τους 3 ιεράρχες (οι ημιμαθείς...) όλοι όμως αυτοί δεν πρόβαλλαν ποτέ εναντίωση στον γιορτασμό (πέρα από κάποιες μικρές φωνές) γιατί τους βόλευε να κάθονται στο σπίτι τους κι ούτε να συμμετέχουν σε τίποτα σχετικά με τον εορτασμό στο σχολείο. Μέχρι πριν 15 περίπου χρόνια έστω και να μην πήγαιναν στην εκκλησία σχεδόν όλοι οι εκπαιδευτικοί μαζεύονταν στο σχολείο, μετά το πέρας του εκκλησιασμού μοίραζαν τους άρτους, έκοβαν πίτα μπορεί να έκαναν μια άτυπη συνεδρίαση να συζητήσουν θέματα του σχολείου ή ακόμα και μια μικρή συνεστίαση. Ακόμα την ημέρα αυτή τοπικοί συνδικαλιστικοί σύλλογοι εκπαιδευτικών διοργάνωναν τιμητικές συγκεντρώσεις για τους αποχωρούντες από την υπηρεσία συνταξιούχους συναδέλφους. Όλα αυτά έχουν πλέον εκλείψει και μόνο στην επαρχία γίνεται σχεδόν ομαδικός εκκλησιασμός και ομιλία εκπαιδευτικού για την ημέρα ιδιαίτερα στα μέρη που δεν έχουν δυνατότητα να φύγουν οι εκπ/κοί για μια μέρα.
Τα τελευταία χρόνια επικρατούσε σύγχυση σχετικά με τον τρόπο που θα εορτασθεί η μέρα αυτή στα σχολεία και κάθε χρόνο είχαμε και μια διαφορετική εγκύκλιο από το υπουργείο μέχρι το σημείο πέρυσι τα σχολεία να μείνουν κλειστά την ημέρα αυτή με την οδηγία εκκλησιασμός ή εκδηλώσεις να γίνουν την προηγούμενη ημέρα.
Σιγά - σιγά λοιπόν απαξιώθηκε η γιορτή αυτή από το υπουργείο και τους εκπαιδευτικούς και η Κεραμέως μαζί με τον αρχιεπίσκοπο έβαλαν το κερασάκι στην τούρτα. Φέτος και εορτή και μάθημα κανονικά.
Κι όμως θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα. Να καταργηθεί μεν ως αργία με κλειστά σχολεία αλλά να γίνουν εκδηλώσεις για τα Γράμματα και την Παιδεία που θα έχουν διοργανώσει οι εκπαιδευτικοί μαζί με τους μαθητές τους πέραν του εκκλησιασμού. Όπως ακριβώς έχει ορισθεί η ημέρα σχολικού αθλητισμού στις αρχές του σχολικού έτους όπου ΔΕΝ γίνονται μαθήματα αλλά αθλήματα που έχουν διοργανώσει οι γυμναστές μαζί με τους δασκάλους και ολόκληρη η μέρα είναι αφιερωμένη σε αυτά. Αν αυτό γίνεται για το σχολικό αθλητισμό πόσο μάλλον θα πρέπει να γίνεται για την κατεξοχήν γιορτή του σχολείου.
Απεβίωσε η σπουδαία ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Mια από τις
σημαντικότερες σύγχρονες ποιήτριες, ευαίσθητη με ερωτική φωνή και
-πνευματική κόρη του Νίκου Καζαντζάκη- έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80
ετών.
Έργα της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από δέκα γλώσσες και ποιήματά της βρίσκονται σε πολλές ανθολογίες σε όλο τον κόσμο.
«Προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα του γήρατος και
να ζήσω με την ιδέα της απουσίας του μέλλοντός μου.
Μπορεί σ' έναν βαθμό να το πετυχαίνω,
αλλά μου αφήνει και μια σκοτεινιά.»
Τον θάνατό της ανακοίνωσε ο ανιψιός της και συγγραφέας Αλέξης Σταμάτης.
Την Πέμπτη 23 Ιανουαρίου και ώρα 3 μ.μ. στην εκκλησία Παναγίτσα στην
Αίγινα, θα τελεστεί η κηδεία της κορυφαίας ποιήτριας, Θα ταφεί δίπλα
στον σύζυγο της, τον Βρετανό κλασικό φιλόλογο Ρόντνεϊ Ρουκ, με τον
οποίον μοιράστηκαν 43 χρόνια κοινής ζωής, μέχρι τον θάνατο του, το 2007.
«Γεννήθηκα στα Εξάρχεια, Μεταξά και Μεσολογγίου. Και να που με τα χρόνια
πάλι εδώ επέστρεψα, ψηλά στην Ασκληπιού όπου ζω τώρα. Τα θυμάμαι, όταν
ήμουν κορίτσι, ως μία πολύ συμπαθητική γειτονιά του κέντρου, όπου έμεναν
αρκετοί φοιτητές, καλλιτέχνες, άνθρωποι των γραμμάτων κ.λπ., απλοί,
φιλικοί, δίχως την κολωνακιώτικη υπεροψία που παραμόνευε λίγα στενά
παραπάνω. Τώρα, πια, βέβαια είναι μια περιοχή «καταραμένη», όπως και
όλο το παλιό αθηναϊκό κέντρο θαρρώ. Δεν κυκλοφορώ πλέον για να το
διαπιστώσω ιδίοις όμμασιν που λένε, αλλά δεν θέλει και πολύ, το
«πιάνεις» στον αέρα, ακόμα και από το μπαλκόνι σου.» 24.1.2013 lifo.gr
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
(1939 - 21 Ιανουαρίου 2020)
Βιογραφία
Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ γεννήθηκε στα Εξάρχεια τον Φεβρουάριο του 1939.
Γονείς της ήταν οι Γιάννης Αγγελάκης και Ελένη Σταμάτη. Ήταν πνευματική
κόρη του Νίκου Καζαντζάκη,
που διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τον πατέρα της. Μόλις στα 17 της
χρόνια δημοσιεύει στο περιοδικό Καινούργια εποχή το ποίημα της «Μοναξιά»
μετά από παρότρυνση του Νίκου Καζαντζάκη, ο οποίος έστειλε γράμμα στον
Γιάννη Γουδέλη, τον διευθυντή της Καινούργιας εποχής γράφοντας: «Παρακαλώ,
δημοσιεύστε αυτό το ποίημα, το έχει γράψει μία κοπέλα που δεν έχει
βγάλει ακόμα το γυμνάσιο. Είναι το ωραιότερο ποίημα που διάβασα ποτέ!».
Από τότε άνοιξε ο δρόμος για την ενασχόληση της με την ποίηση και τη
μετάφραση. Άρθρα για την ποίηση και την μετάφραση της ποίησης έχουν
δημοσιευτεί σε περιοδικά και εφημερίδες.
Το έργο της έχει μεταφραστεί σε περισσότερες των δέκα γλωσσών και
ποιήματα της εμπεριέχονται σε λογοτεχνικές ανθολογίες. Αρχή και τέλος
για εκείνη η ποίηση του Κ.Π. Καβάφη.
Σπούδασε ξένες γλώσσες στην Αθήνα, τη Γαλλία και την Ελβετία. Ήταν
διπλωματούχος μεταφράστρια-διερμηνέας. Είχε μεταφράσει, μεταξύ άλλων,
Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν, Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόβσκι,
Ουίλλιαμ Σαίξπηρ κ.ά. Η ποίησή της διακρίνεται από μια έντονη καταφυγή
σε φανταστικές χώρες. Το 2014 συμμετείχε στην ταινία Μητριαρχία.
Απεβίωσε στις 21 Ιανουαρίου 2020.
Διακρίσεις
Το 1962 τιμήθηκε με το Α' Βραβείο Ποίησης της πόλης της Γενεύης (Prix
Hensch). Το 1985 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης. Έχει δώσει
διαλέξεις και διάβασε ποιήματά της σε Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και Καναδά
(Harvard, Cornell, Darmouth, N.Y.State, Princeton, Columbia κ.α.) Το
2000 τιμήθηκε με το βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη (Ακαδημία Αθηνών).
Το 2014 βραβεύτηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του
έργου της.
Το έργο της
Συνολικά εξέδωσε περίπου είκοσι ποιητικά βιβλία, ενώ ποιήματά της
συμπεριλήφθηκαν σε πολλές ανθολογίες. Σπουδαίο επίσης ήταν το
μεταφραστικό έργο της. Μεταξύ άλλων, μετέφρασε Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς
Πούσκιν, Βλαντιμίρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόβσκι, Ουίλιαμ Σαίξπηρ.
Πρωτοδημοσίευσε στην Καινούργια εποχή το 1956. Έργα της είναι:
.....Οι
κοινωνικές θέσεις τους είναι τόσο σύγχρονες και ριζοσπαστικές που
νομίζει κανείς πως έχουν γραφεί μόλις τον τελευταίο αιώνα και μάλιστα
κατά τα διαστήματα των μεγάλων κοινωνικών επαναστάσεων και συγκρούσεων. Ο
Νικόλας Μπερντιάεφ ο μεγαλύτερος ίσως Ρώσος διανοητής του 20ου αιώνα
μεταξύ των άλλων αναφέρει «στον Μεγάλο Βασίλειο όπως και στον Ιωάννη τον
Χρυσόστομο η κοινωνική αδικία, δημιούργημα της κακής διανομή του
πλούτου κριτικάρεται με μια δριμύτητα που θα έκανε τον Προυντόν και τον
Καρλ Μαρξ να χλωμιάσουν».
Ο
γνωστός σε όλους ΄Εριχ Φρομ στο βιβλίο του «Να έχεις ή να είσαι»
προβάλλει τις απόψεις των Πατέρων για την κοινοκτημοσύνη αξιολογώντας
τες θετικά. Για τους Τρεις Ιεράρχες το πρόβλημα της ανισοκατανομής των
αγαθών δεν αποδίδεται στο θέλημα του Θεού, ούτε σε φυσικές αιτίες και
τυχαία γεγονότα αλλά σε συγκεκριμένες ενέργειες αυτών που κατέχουν την
εξουσία και τον πλούτο. «Οι κοινωνικές ανισότητες δεν είναι θέλημα
Θεού», λέει ο άγιος Γρηγόριος «ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο…
Με την πτώση θρυμματίστηκε η αρχική ενότητα και ισοτιμία μεταξύ των
ανθρώπων, οι θρασύτεροι με τη βοήθεια του πολιτικού νόμου, τον οποίο
κατέστησαν όργανο καταδυναστεύσεως, επιβλήθηκαν στους ασθενέστερους και
έτσι οι άνθρωποι χωρίστηκαν σε πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και
δούλους και σε πολλές άλλες κατηγορίες. Εμείς όμως, σαν χριστιανοί
οφείλουμε να αποβλέπουμε και να τείνουμε στην αρχική ενότητα και όχι
στην κατοπινή διαίρεση, στο νόμο του Θεού και όχι στο νόμο του ισχυρού»,
(Περί φιλοπτωχίας PG 35, 892 Α-Β). Είναι πασιφανές ότι ο νόμος του
Θεού, δηλαδή ο νόμος της αγάπης, της ισότητας, της ελευθερίας της
ειρήνης, δεν έχει τίποτα κοινό με το νόμο των ισχυρών κάθε εποχής.
"...στο εκτός της εορταστικής εορταστικής εκδήλωσης διάστημα, για πρώτη φορά εφέτος, επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη-Κεραμέως, η 30ή Ιανουαρίου θα είναι πια μια μέρα όπως οι άλλες. "
Κι όμως, η νέα αυτή κατάσταση, αντιμετωπίζεται είτε με επαίνους, είτε "άκρα του τάφου σιωπή" από λαλίστατους σε άλλες περιπτώσεις χριστιανικούς κύκλους.
Την υποβάθμιση και περιθωριοποίηση του εορτασμού των Τριών
Ιεραρχών στα σχολεία, που επιφέρουν οι αλλαγές που πραγματοποιεί το
Υπουργείο Παιδείας καταγγέλλει το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας,
με την ακόλουθη ανακοίνωση:
Το Κίνημα της Χριστιανικής Δημοκρατίας καταδικάζει την επιλογή της
Υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως, την ημέρα της εορτής των Τριών
Ιεραρχών στις 30 Ιανουαρίου, το σχολείο να λειτουργεί κανονικά και να
πραγματοποιείται το ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθημάτων της ημέρας.
Το γεγονός ότι προβλέπεται στο ως άνω πλαίσιο η πραγματοποίηση
εορταστικών εκδηλώσεων, δεν αναιρεί την ανεπίτρεπτη υποβάθμιση και
περιθωριοποίηση της σχολικής αυτής εορτής, εκ μέρους της εκλεκτής της
«Λέσχης Μπίλντερμπεργκ» κας Υπουργού.
Μέχρι σήμερα, ολόκληρη η ημέρα της 30ής Ιανουαρίου ήταν αφιερωμένη
στους Τρεις Ιεράρχες. Είτε με την τέλεση αποκλειστικά εκκλησιασμού και
σχολικών εκδηλώσεων, είτε με την καθιέρωση της ημέρας ως σχολικής
αργίας.
Το καινοφανές πρότυπο που εισάγει η κα Κεραμέως, αντιγράφει
τη νεοφιλελεύθερη μεθόδευση της κατάργησης της Κυριακής αργίας, με την
έναρξη της λειτουργίας των καταστημάτων στις 11 π.μ.. Όλως
υποκριτικώς, αφήνεται ένα δίωρο για όσους θέλουν να παραστούν στη Θεία
Λειτουργία.
Γιώργος Καραμπελιάς: «…η Ελλάδα αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο εθνικού ακρωτηριασμού!»
Συνέντευξη του Γιώργου Καραμπελιά στην Τζούλια Λιακοπούλου, αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα Μέτωπο του ΟΧΙ
Ο
Γιώργος Καραμπελιάς ξεκίνησε ως φοιτητής της Ιατρικής αλλά σπούδασε
Οικονομία στη Γαλλία και πήρε το μεταπτυχιακό του δίπλωμα από την
Οικονομική Σχολή των Παρισίων (Paris VII). Η διπλωματική μελέτη του
εκδόθηκε με τον τίτλο Κράτος και Κοινωνία στη Μεταπολίτευση,
από τις εκδόσεις Εξάντας, το 199. Από το 1993 έως το 1994 διηύθυνε τον
Τομέα Πρόληψης, Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης του ΚΕΘΕΑ, για την απεξάρτηση
από τα ναρκωτικά.
Ενεργό μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη, μέλος του
Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής και αντιπρόσωπος στο Εθνικό
Συμβούλιο της ΕΦΕΕ. Επί δικτατορίας, το 1967, συνελήφθη και κρατήθηκε
επί ένα μήνα στην Ασφάλεια. Τον Σεπτέμβριο του 1967 μετέβη στη Γαλλία
όπου συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στο κίνημα του Μάη του
’68, σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις.
Μετά τη μεταπολίτευση,
συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική και συγγραφική του δραστηριότητα τόσο
στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο. Κατά τη δεκαετία του 1970, εργάστηκε σε
εργοστάσια και οικοδομές και πρωτοστάτησε, μαζί με τους συντρόφους του,
στη δημιουργία των εργοστασιακών σωματείων.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και
μέλος της Γραμματείας των «Οικολόγων – Εναλλακτικών».
Επίσης, ιδρυτικό μέλος της «Σπίθας» και μέλος της «Συμβουλευτικής
Επιτροπής» της, μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη. Όλα αυτά τα χρόνια
δραστηριοποιείται ενεργά σε κινητοποιήσεις για τα εθνικά θέματα
–Κυπριακό, πόλεμος Γιουγκοσλαβίας, παράδοση Οτσαλάν, σχέδιο Ανάν,
νεο-οθωμανισμός, Συμφωνία Πρεσπών– μια και θεωρεί πως η Ελλάδα
αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο εθνικού ακρωτηριασμού. Ενεργοποιείται
ιδιαίτερα σε σχέση με το δημογραφικό και το μεταναστευτικό ζήτημα, ενώ
θεωρεί πως ο ελληνικός πολιτισμός στη διαχρονία του αποτελεί τη μόνη
ουσιαστική βάση για την ανάκαμψη ενός ιστορικού έθνους σε παρακμή.
Το
1980, μαζί με φίλους, δημιούργησε το Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο και τις
Εναλλακτικές Εκδόσεις, κόσμημα στον χώρο του Βιβλίου! Από τις εκδόσεις
έχουν εκδοθεί, ως το 2017, πάνω από 250 τίτλοι στους τομείς του
δοκιμίου, της Ιστορίας, της οικολογίας, της λογοτεχνίας, καθώς και το
σύνολο του έργου του Έλληνα φιλόσοφου Κώστα Παπαϊωάννου.
Γιώργος
Καραμπελιάς, ο συγγραφέας, ο πολιτικός αναλυτής, ο αγωνιστής, με βλέμμα
διεισδυτικό, με γνώσεις εξειδικευμένες και λεπτούς χειρουργικούς
χειρισμούς, δεν μπορείς να τον παραπλανήσεις και σαφώς δεν είναι ο
εύκολος αντίπαλος…
Ερώτηση: Κύριε Καραμπελιά,
τι ακριβώς είναι αυτό το λεγόμενο μνημόνιο μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης
και τι ενδεχόμενους κινδύνους μπορεί να επιφέρει στη χώρα μας;
Το
μνημόνιο μεταξύ της παραπαίουσας κυβέρνησης της Λιβύης και της Τουρκίας
του Ερντογάν έχει πολλαπλές διαστάσεις. Αρχικώς, αποτελεί μία στην
ουσία μονομερή ενέργεια της Τουρκίας, δεδομένου ότι η λεγόμενη κυβέρνηση
της Λιβύης βρίσκεται σε πλήρη αποσύνθεση και το τελευταίο της στήριγμα
–στρατιωτικό, οικονομικό και πολιτικό– είναι ακριβώς η νεο-οθωμανική
Τουρκία. Έτσι, η Λιβύη, εκπροσωπούμενη από μία κυβέρνηση ανδρείκελο,
σύρθηκε να υπογράψει οτιδήποτε της υπαγόρευσε η Τουρκία. Προφανώς,
πρόκειται για μία συμφωνία που δεν έχει καμία βάση υλική, νομική
ήδιεθνο-πολιτική, δεδομένου ότι οριοθετεί ΑΟΖ μεταξύ δύο χωρών που δεν
έχουν καμία επικοινωνία μεταξύ τους καθώς ανάμεσά τους μεσολαβεί ο
ελληνικός χώρος και τα ελληνικά νησιά.
Εντούτοις, επειδή η
Τουρκία, ήδη από το 2010, επιχειρεί να συνάψει μία σχετική συμφωνία, και
την έχει καταθέσει και στον ΟΗΕ, αποτελεί εν τοις πράγμασι ένα ισχυρό
χαρτί για τον εκβιασμό της Ελλάδας. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και η
κατοχή της Βόρειας Κύπρου από την Τουρκία είναι παράνομη, ωστόσο
συνεχίζεται αδιατάρακτη και πάνω σε αυτή η Τουρκία οικοδομεί νέες
διεκδικήσεις. Εξάλλου, εάν φανταστούμε ένα σενάριο κάποιας μορφής
Εθνικής Κυβέρνησης στη Λιβύη, δεν είμαστε καθόλου βέβαιοι πως η ακύρωση
της συμφωνίας, την οποία σήμερα υποστηρίζει η πλευρά Χαφτάρ, θα γίνει
όντως πραγματικότητα.
Μέχρι και ο Μέγας πατέρας της ορθόδοξης εκκλησίας και ένας από τους Τρεις Ιεράρχες μας, Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος († 25 Ιανουαρίου 390 μ.Χ), μίλησε μ' ένα πασίγνωστο απόσπασμα από ομιλία που εκφωνήθηκε στην ΚΠολη ενώπιον του αυτοκράτορα Μ. Θεοδοσίου και πολλών αρχόντων, με αφορμή την ανισότητα κατά των γυναικών (βλ. εδώ) στη νομοθεσία (από τη μελέτη Η θέση της Γυναίκας στο χριστιανισμό):
«Δε δέχομαι αυτή τη νομοθεσία, δεν επαινώ την (κοινωνική) συνήθεια. Οι νομοθέτες ήταν άνδρες, γι’ αυτό η νομοθεσία είναι κατά των γυναικών. Γι’ αυτό και δώσανε τα παιδιά στην εξουσία του πατέρα, αφήνοντας χωρίς φροντίδα το ασθενέστερο [σ.σ.: τη μητέρα ίσως εννοεί]. Ο Θεός όμως δε φέρθηκε έτσι, αλλά (είπε) «τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, για να ζήσεις καλά», που είναι η πρώτη εντολή στην παλαιά διαθήκη. […] Βλέπετε την ισότητα της νομοθεσίας. Ένας δημιουργός του άντρα και της γυναίκας, ένα χώμα και οι δυο, μία εικόνα (του Θεού), ένας νόμος, ένας θάνατος, μία ανάσταση. Ομοίως, γίναμε και από άντρα και από γυναίκα. Ένα χρέος οφείλεται από τα παιδιά στους γονείς. Πώς λοιπόν εσύ απαιτείς σωφροσύνη (συζυγική πίστη) από τη γυναίκα σου, ενώ ο ίδιος δεν την προσφέρεις; Πώς ζητάς χωρίς να δίνεις; Πώς νομοθετείς άνισα για σώμα ισότιμο με το δικό σου;
Αν εξετάζεις τα χειρότερα, δες: αμάρτησε η γυναίκα (Εύα), το ίδιο και ο Αδάμ. Και τους δύο τους εξαπάτησε ο όφις. Δε βρέθηκε ο ένας πιο αδύναμος και ο άλλος πιο δυνατός. Αλλά εξετάζεις τα καλύτερα; Και τους δύο τους σώζει ο Χριστός με τα Πάθη του. Έγινε άνθρωπος για τον άνδρα; Το ίδιο και για τη γυναίκα… Λέγεται ότι προέρχεται [ο Χριστός] από το σπέρμα Δαβίδ. Νομίζεις ενδεχομένως ότι με αυτό τιμάται ο άντρας; Γεννάται όμως από την Παρθένο και αυτό είναι υπέρ των γυναικών». (Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, Λόγος ΛΖ', 6-7).
α) Ο άγιος θεωρεί τους νόμους προϊόν κοινωνικών συνθηκών και όχι κάτι με «θεϊκή αυθεντία», κάτι που η «φωτισμένη» Δύση «ανακάλυψε» μόλις περί το 17ο αιώνα.
β)«Δε δέχομαι τη νομοθεσία» γράφει. Ο άγιος θεωρεί άκυρο το νόμο που θίγει τα δικαιώματα (κατ' αυτόν αυτονόητα) ανθρώπων ή κοινωνικών ομάδων, όπως εν προκειμένω των γυναικών. Με άλλα λόγια, θέτει θέμα "συνταγματικότητας των νόμων": ενός υπερνομικού κριτηρίου, που θα καθορίζει αν ένας νόμος είναι ηθικός - άρα έγκυρος - ή όχι!
Το κριτήριο αυτό, προφανώς, γι' αυτόν είναι το ευαγγέλιο. Είναι αρκετό, αν το γνωρίζεις καλά, γιατί εκεί ο άνθρωπος φτάνει στην κορυφή της καταξίωσής του από τον ίδιο το Θεό, που γίνεται άνθρωπος.
...και συνεχίζει ο Άγιος Γρηγόριος: Πως απαιτείς σωφροσύνη;
Αυτοί οι τρεις άγιοι, φαίνεται πως βάλθηκαν να μας ταλαιπωρήσουν τα τελευταία χρόνια. Τους ονομάζουμε «προστάτες των γραμμάτων», αλλά δεν τους έχουμε και πολλή υπόληψη.
Δύσκολα βρίσκεις αναφορές ή πολύ περισσότερο κείμενά τους στα σχολικά εγχειρίδια. Τι και αν ως πανεπιστήμονες γράψανε και κάνανε (κυρίως) πολλά, εμείς, επί της ουσίας, μάλλον τους αγνοούμε. Ευτυχώς, μέσα στις τόσες αστοχίες μας, προκαλούμε και λίγο ντόρο γύρω από το όνομά τους και τη Χάρη τους και ίσως κάποιοι αυτοβούλως θελήσουν να μάθουν περισσότερα γι’ αυτούς. Όπως λέει συνοπτικά σ’ ένα άρθρο του ο Λίνος Υφαντής, αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Φιλολόγων Αιτωλοακαρνανίας, «… Δεν έμαθα ποτέ ότι ο ένας εκ των τριών Ιεράρχης, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος τα έβαλε με τα “λαμόγια” της εποχής του, τους “βαλαντιοσκόπους” κληρικούς που πλούτιζαν, τους “κόλακες” και τα “παράσιτα”. Δεν έμαθα ποτέ ότι ο άλλος εκ των τριών Ιεράρχης, ο Βασίλειος ο Μέγας προσπαθούσε να λύσει προβλήματα εργαζομένων στα ορυχεία του Ταύρου της Μικράς Ασίας, ορφανών, αδικημένων, ασθενών και απόρων και καθιέρωσε τη διανομή αγαθών – τρόφιμα, ρούχα, χρήματα- και κάθε είδους βοήθειας σε φτωχές οικογένειες, άπορους κ.λπ. Ούτε είδα ποτέ το μεγάλο πτωχοκομείο, τη “Βασιλειάδα” και να τη συγκρίνω με άλλες παρόμοιες δράσεις της εποχής για να καταλάβω την αξία της. Δεν ήρθα σε επαφή ποτέ με τα κείμενα και τα ποιήματα του άλλου εκ των τριών Ιεραρχών, του Γρηγορίου Νανζιαζηνού. Ήθελα να αποκτήσω άποψη, να τα σχολιάσω όπως κάνω με τα άλλα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας…». Αυτή είναι η αλήθεια για το τι διδασκόμαστε στα σχολεία μας σήμερα.
Όσο για τους ηγήτορές μας, περιττεύει κάθε λόγος. Όπου και αν κοιτάξεις, «αριστερά και δεξιά», σε κοσμικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους, φαίνονται όλοι ευθυγραμμισμένοι σε ένα κοινό σκοπό. Στρατευμένοι διεκπεραιωτές, εκατέρωθεν, προσπαθούν να αποδομήσουν τελείως ό,τι ως τώρα ήταν αυτονόητο. Μια μέρα γιορτής για την εκπαίδευση την καθιστούν, δυστυχώς, άκυρη, χωρίς να συναισθάνονται τη σημασία των πράξεών τους. Οι μεν, πέρσι, την κάνανε για πρώτη φορά αργία, άρα κλειστά τα πάντα και απόλυτη σιωπή για ένα τέτοιο γεγονός, οι δε, φέτος, μετά από παλινδρομήσεις με αλληλοεπικαλυπτόμενες εγκυκλίους, την στιγμή μάλιστα που αποτελούν απλά δηλώσεις προθέσεων, αφού για να ισχύσει το οτιδήποτε χρειάζεται νομοθέτημα (ξαναέκαναν το ίδιο λάθος με τους σημαιοφόρους των παρελάσεων), κατάφεραν στο τέλος το ίδιο αποτέλεσμα. Τα σχολεία θα λειτουργήσουν κανονικά, ως να μην συμβαίνει τίποτα αυτή την ημέρα και αν υπάρξει και κανένας ευαίσθητος μπορεί να πάει καμιά βόλτα στην εκκλησία ή να πει και δυο λόγια στα παιδιά για αυτούς που καθιερώθηκαν ως προστάτες και ευλογούντες στα της εκπαίδευσης. Τόσο καλά λοιπόν. Πιστεύει κανείς πως το ενδιαφέρον τους είναι να μην χαθεί καμιά ώρα μάθημα; Αυτό άραγε τους απασχολεί; Άλλωστε σε όλες τις σχολικές γιορτές, 25η Μαρτίου, 28η Οκτωβρίου, Πολυτεχνείο, η ημέρα είναι αφιερωμένη στο επετειακό γεγονός και μετά την γιορτή οι μαθητές αποχωρούν. Εδώ τι διαφορετικό υπάρχει; Μήπως ακολουθήσουν την ίδια μοίρα και οι άλλες επέτειοι;
Ο Αλεξάντερ είναι εξαντλημένος στο Νοσοκομείο Hotel Dieu κι ενημέρωσε τη Γαλλίδα συνάδελφό μου για τα εξής:
1. Του απαγόρευσαν κάθε επικοινωνία απ´τις 9.30 το πρωί 2. Τον πήραν απ´το Νοσοκομείο στις 13.30, δηλαδή 2,5 ώρες πριν την καθαρογραφή της απόφασης ! 3. Χωρίς να ξέρει τι συμβαίνει τον έβαλαν σε αυτοκίνητο, χωρίς να του πούν πού πάει 4. Άρχισε να βλέπει πινακίδες αεροδρομίου κ κατάλαβε ότι τον πάνε στο αεροδρόμιο, χωρίς να ξέρει πού 5. Στο αεροδρόμιο είδε γάλλους αστυνομικούς και μπαίνοντας στο αεροπλάνο κατάλαβε ότι τον πάνε στη Γαλλία 6. Δεν υπήρξε ούτε Εισαγγελέας ούτε διερμηνέας ούτε ενημέρωσή του για τίποτε Είναι δεδομένο ότι μιλάμε για απαγωγή και όχι για έκδοση ανθρώπου. Αυτή τη στιγμή τον ανακρίνουν παρά τη θέλησή του, ενώ είναι εξαντλημένος στην 35η ημέρα απεργίας πείνας και άυπνος. Δεν του χορηγούν αναβολή, δεν του επιτρέπουν να επικοινωνήσει μαζί μου. Ούτε στο Μεσαίωνα...
Τον πήρε αεροπλάνο που ήρθε ειδικώς απ´το Παρίσι. Μπράβο στην κα Σακελλαροπούλου και στους δικαστές που «προστάτευσαν» τόσο επάξια τα δικαιώματα αυτού του ανθρώπου και εξευτέλισαν κάθε έννοια ανεξάρτητης δικαιοσύνης και κράτους δικαίου
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΑΠΟ ΤΗΝ 15.01.2020 ΜΕΣΩ ΤΟΥ FB ΤΗΣ ΣΤΝΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΖΩΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Βασική αρετή του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα, του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι το δημοκρατικό φρόνημα, η πίστη στο Σύνταγμα και η υπεράσπισή του και φυσικά η αντίστασή του σε δελεαστικές προτάσεις ή πιέσεις να κάμψει τις δημοκρατικές αρχές και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Τα αίτια του φαινόμενου της μετανάστευσης των λαών, του
πολυπολιτισμού, της Παγκοσμιοποίησης και εν τέλει της Νέας Τάξης είναι
έξυπνα κρυμμένα από το παγκόσμιο σύστημα. Βασίζονται σε ένα σχέδιο το
οποίο έχει μελετηθεί, προετοιμασθεί και εκτελείται σταδιακά εδώ και
δεκαετίες, για να καταστρέψει εντελώς το πρόσωπο της Γηραιάς Ηπείρου.
Για τον von Coudenhove-Kalergi λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ήταν ένας
από τους βασικούς εμπνευστές της διαδικασίας της ευρωπαϊκής
ολοκλήρωσης, ήταν επίσης ο άνθρωπος που σχεδίασε την προγραμματισμένη
γενοκτονία των λαών της Ευρώπης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό πρόσωπο, του
οποίου οι μάζες αγνοούν την ύπαρξη, αλλά οι ισχυροί τον θεωρούν ως τον
ιδρυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το άρθρο που ακολουθεί μεταφράστηκε από τα Ιταλικά. Είχε αναρτηθεί στο σάιτ «Identità».
Μετάφραση -επιμέλεια:Ελευθέριος Αναστασιάδης
Η μαζική μετανάστευση είναι ένα φαινόμενο του οποίου τα αίτια
εξακολουθούν να κρύβονται έξυπνα από το σύστημα, και η πολυπολιτισμική
προπαγάνδα προσπαθεί ψευδώς να την παρουσιάσει ως αναπόφευκτη. Με αυτό
το άρθρο σκοπεύουμε να αποδείξουμε μια για πάντα, ότι δεν είναι ένα
αυθόρμητο φαινόμενο. Αυτό που θέλουν να εμφανίσουν ως ένα αναπόφευκτο
αποτέλεσμα της ιστορίας, είναι στην πραγματικότητα ένα σχέδιο μελετημένο
γύρω από ένα τραπέζι και προετοιμασμένο εδώ και δεκαετίες, για να
καταστρέψει εντελώς το πρόσωπο της Γηραιάς Ηπείρου.
Η Πανευρώπη
von Coudenhove-Kalergi
Λίγοι άνθρωποι γνωρίζουν ότι ένας από τους βασικούς εμπνευστές της
διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ήταν επίσης ο άνθρωπος που
σχεδίασε την προγραμματισμένη γενοκτονία των λαών της Ευρώπης. Πρόκειται
για ένα σκοτεινό πρόσωπο, του οποίου οι μάζες αγνοούν την ύπαρξη, αλλά
οι ισχυροί τον θεωρούν ως τον ιδρυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το όνομά του
είναι Richard Coudenhove Kalergi. Ο πατέρας του ήταν ο Αυστριακός
διπλωμάτης Heinrich von Coudenhove-Kalergi (με κάποιες ρίζες από την
βυζαντινή οικογένεια των Καλλέργηδων) και η μητέρα του η Γιαπωνέζα Mitsu
Aoyama. Ο Kalergi λοιπόν, έχοντας στενές επαφές με όλη την ευρωπαϊκή
αριστοκρατία και τους Ευρωπαίους πολιτικούς, εξ αιτίας των διασυνδέσεων
του αριστοκράτη -διπλωμάτη πατέρα του, κινούμενος στα παρασκήνια, μακριά
από τα φώτα της δημοσιότητας, κατάφερε να προσελκύσει στα σχέδιά του
τους πιο σημαντικoύς αρχηγούς κρατών, κάνοντάς τους υποστηρικτές και
συνεργάτες του στο «έργο της ευρωπαϊκής ενοποίησης».
«Πατήρ Χαράλαμπος Παπαδόπουλος» Γιατί θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα στην ζωή μας; Γιατί εύκολα χάνουμε την εμπιστοσύνη μας; Πώς μπορούμε να "κατεβάσουμε" τον νου στην καρδιά μας; Ο πατήρ Χαράλαμπος Παπαδόπουλος- κατά διαδικτυακό κόσμο "Λίβυος"- έρχεται ΣΤΑ ΑΚΡΑ με τη Βίκυ Φλέσσα ανήμερα τα Χριστούγεννα, την Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2019 στις 8 το βράδυ στην ΕΡΤ 2 και μας μιλά για την ελευθερία να αφηνόμεθα στη θεία Πρόνοια. Παρουσίαση, αρχισυνταξία, δημοσιογραφική επιμέλεια: Βίκυ Φλέσσα
