Η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της: «Ο ουρανός της ποίησης και η ραγισμένη μνήμη» (βίντεο)

 

by Αέναη επΑνάσταση
Το Μαγικό των Ανθρώπων «Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ: Ο ουρανός της ποίησης και η ραγισμένη μνήμη». Η σπουδαία ποιήτρια σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της.
Η χώρα μας ευτύχησε να έχει μια ποιήτρια που ακούει στο όνομα Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ.

«Τώρα αισθάνομαι και καλά και περίεργα, γιατί έκλεισα τα 80 και δεν αισθάνομαι 80, αισθάνομαι όπως πάντα. Είναι περίεργο. Αισθάνομαι ότι στα χρόνια που περνάνε αλλάζουν πρακτικά κάποια πράγματα, αλλά το μέσα παραμένει ίδιο. Και αυτό είναι μια πολύ αισιόδοξη ματιά στη ζωή. Έτσι αισθάνομαι» έλεγε στη Φωτεινή Τσαλίκογλου και στην εκπομπή «Το μαγικό των ανθρώπων» (ΕΡΤ) στις 26 Δεκεμβρίου 2019, η  σπουδαία, πολυβραβευμένη Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών. (βλ. αφιέρωμα εδώ)

Στα 80 της χρόνια μας χαρίζει κομμάτια από τη σκέψη και τη ζωή της. Μιλάει για τα πρώτα της χρόνια. Για την αναπηρία της. «Γεννήθηκα κουτσή, ποτέ όμως δεν ένοιωσα ανάπηρη. Χρωστάω πολλά στις ελλείψεις μου».
Μιλάει για τους γονείς, τον πατέρα της από το Τσανάκαλε, τη μητέρα της από τη Πάτρα. «Έσμιξε η ανατολή με τη δύση, ήσαν δυο υπέροχοι άνθρωποι».
Μας διαβάζει με δισταγμό το πρώτο της ποίημα «Μοναξιά», που έγραψε στα 16 της χρονιά, «Θεέ μου, τι θα γίνουμε; Πώς θα πιστέψουμε; Πώς θα ξεγελαστούμε; M’ αυτή την αλλόκοτη φυγή των πραγμάτων, των ψυχών από δίπλα μας».
Ο νονός της, Νίκος Καζαντζάκης, θα πει γι’ αυτό το ποίημα: «Το πιο όμορφο πράγμα που έχω ποτέ διαβάσει στη ζωή μου».

περισσότερα » Ν. Καζαντζάκης

Η πορεία στην ποίηση, που ξεκίνησε τόσο νωρίς, συνεχίζεται έως αυτή τούτη τη στιγμή, με τη χαμηλή φωνή της μνήμης, με την αναλγησία του γήρατος. Συντροφιά όμως με τις λέξεις που ανασταίνουν απουσίες. Που κατευνάζουν, δίχως να αγνοούν, το φόβο του θανάτου. «Ό,τι μου λείπει με προστατεύει από εκείνα που θα χάσω».
Τριγυρισμένη αναστάσιμες εκδοχές ζωής, η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, μας ανοίγει τα δωμάτιά της ψυχής της, εκεί όπου κατοικούν δυο αχώριστα πλάσματα: O ερωτάς και το ποίημα.
«Λέω ‘ευχαριστώ’ στη ζωή για ό,τι εξακολουθεί να μου δίνει παρότι δεν περιμένω πια τίποτα».
Το ευχαριστώ σου Κατερίνα καταλαγιάζει το φόβο του θανάτου. Η ποίησή σου, έχει ένα μοναδικό τρόπο να διαστέλλει το χρόνο και να χαρίζει μέλλον σε μια μικρή ταπεινή στιγμή. Θα πω το ίδιο και για το βλέμμα και για τις σιωπές σου. Και το τραγουδάκι με τα κενά που κλείνει την συνάντηση μας. Μια συνάντηση, που θα θέλαμε να μην τελειώσει π ο τ έ: «Aσ’ τα τά μαλλάκια σου ανακατωμένα, άστα να…να….να……..»
«…κι έκαναν τον φόβο του θανάτου, οίστρο της ζωής» (Εμπειρίκος)

Η ελληνική πολιτική το υπερόπλο της Τουρκίας - Η μοιραία δεκαετία 2010

Ασωνίτης Αλέξανδρος

Τελευταίο μέρος της αναδρομής μας στις καταστροφικές επιλογές της ελλαδικής πολιτικής. Το 2010 ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου παραδίδει την Ελλάδα στα Μνημόνια και στο ΔΝΤ για να διασώσει, όπως πανθομολογείται πλέον, τις "εκτεθειμένες" γαλλογερμανικές τράπεζες. Η Ελλάδα υποδουλώνεται οικονομικώς για άγνωστο αριθμό ετών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το χρέος μας ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 340 δισ. ευρώ (18 τρισ. δραχμές). Περισσότεροι από 500.000 νέοι και νέες, επιστήμονες και μη, εγκαταλείπουν, προς εύρεση εργασίας στο εξωτερικό, την Ελλάδα. Που κατακλύζεται συνεχώς από μετανάστες χωρίς να ζητάει καν μια σχετική διεθνή διάσκεψη, ενώ ταυτόχρονα καταρρέει δημογραφικώς.

2018: 17 Ιουνίου: Πιστό στην ιστορική γραμμή ΚΚΕ/Γ΄ Διεθνούς, το ΚΚΕεσ., που μετεξελίχθηκε σε ΣΥΡΙΖΑ (και κέρδισε τις εκλογές του 2015 χάρις στον Γιώργο Παπανδρέου και τα μνημόνια) παραδίδει χωρίς λόγο και σχεδόν κανένα όφελος το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, ανοίγοντας νέα πληγή κι επιδοκιμαζόμενο από όλη την καπιταλιστική-  ιμπεριαλιστική Δύση.  Πρωτεργάτες της παράδοσης  οι Τσίπρας, Κοτζιάς και ο  δεξιός συνεταίρος τους υπουργός άμυνας Καμμένος. Η συμφωνία των Πρεσπών είναι  απότοκος της αριστερής ιδεοληψίας του Σύριζα. Και πάλι βέβαια είχαμε το απόλυτο πλεονέκτημα. Τα Σκόπια είχαν ανάγκη την συμφωνία, όχι εμείς.

Σημειώνουμε ότι για πρώτη φορά μια κυβέρνηση στρέφεται εναντίον του λαού σαν να είναι εχθρός ή αυτή εχθρική κυβέρνηση,  υβρίζοντας τον σκαιότατα ως ακροδεξιό και διασύροντάς τον παγκοσμίως. Ταυτοχρόνως, ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης εκτρέπεται σε ολοκληρωτικές απόψεις αρμνούμενος την έκφραση επιθυμίας του λαού, μέσω δημοψηφίσματος, για το Μακεδονικό.

28-10:  Τα πρώτα επίχειρα της συμφωνίας: Στην Νότιο Αλβανία (Βόρειο Ήπειρο), την επέτειο του "ΟΧΙ", δολοφονείται εν ψυχρώ από την αλβανική αστυνομία ο ομογενής Κώστας Κατσίφας, προς σωφρονισμό της ομογένειας. Παρ’ ότι ο ίδιος, ανταποδίδοντας παρορμητικά τις αλβανικές προκλήσεις, έδωσε την αφορμή πυροβολώντας στον αέρα.

Η κυβέρνηση Τσίπρα, και  ο μόλις παραιτηθείς υπεξ Κοτζιάς, στηρίζουν την Αλβανία διαπομπεύοντας τον δολοφονημένο, την σορό του οποίου η Αλβανία σκυλεύει ατιμώρητα και δεν παραδίδει επί 10 ημέρες. Η κυβέρνηση Σύριζα δεν αντιδρά. Λίγο πριν παραιτηθεί, ο υπεξ Κοτζιάς  ετοίμαζε νέα συμφωνία  τύπου Πρεσπών με την Αλβανία («σε 6 μήνες θα έχω κλείσει όλα τα θέματα»).

Το μοιραίο 2009

2019: Γενάρης: Με συνοπτικές διαδικασίες και αποστασίες, υβρίζοντας συνεχώς με κάθε τρόπο ως ακροδεξιό το 70% του λαού που αντιδρά, αρνούμενη επίμονα δημοψήφισμα, ενώ ούτε η ΝΔ το ζητάει, η κυβέρνηση Σύριζα ψηφίζει την συμφωνία των Πρεσπών  με απόλυτη κομματική συνοχή.

Μάρτιος, Απρίλιος: Δηλώσεις Κοτζιά: «Μην είμαστε μοναχοφάηδες στο Αιγαίο». Κατρούγκαλου: «Η Τουρκία έχει την μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Μεσόγειο». Βουλευτές του Σύριζα μιλάνε για ελληνοτουρκική συμφωνία τύπου Πρεσπών. Κοτζιάς και  Κατρούγκαλος για συνδιαχείριση στο Αιγαίο, όπως και ο τέως υπουργός οικονομικών Βαρουφάκης, επικεφαλής κόμματος πλέον.

Μάϊος: Η Τουρκία εισβάλλει ανενόχλητη με τα γεωτρύπανά της στην κυπριακή ΑΟΖ. Αλυσιτελείς αντιδράσεις Κύπρου (και Ελλάδας, τύποις).

Είναι βιώσιμο κράτος η Ελλάδα;

Του Σάββα Καλεντερίδη από το pontos-news.gr 

Επειδή παρακολουθώ και μελετώ σε επαγγελματική βάση την Τουρκία τουλάχιστον από το 1991, αντιλαμβάνομαι ότι η φράση του Νταβούτογλου «η Ελλάδα δεν είναι βιώσιμο κράτος» δεν είναι δική του. Είμαι σίγουρος ότι αυτό αποτελεί την εκτίμηση των τουρκικών υπηρεσιών και κυρίως του τουρκικού ΥΠΕΞ, το οποίο διά της πρεσβείας του στην Αθήνα και των άλλων διπλωματικών αποστολών που διαθέτει στην Ελλάδα, παρακολουθεί τα τεκταινόμενα και συντάσσει ανάλογες μελέτες, μία από τις οποίες κατά πάσα πιθανότητα κατέληγε στο ως άνω συμπέρασμα.

Ας δούμε όμως πού είναι πιθανό να στηρίχτηκε μια τέτοια έκθεση, για να καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό.

Πρώτον, η Ελλάδα είναι μια χώρα που δεν είναι σε θέση να προστατέψει τα σύνορά της απέναντι σε ένα σχέδιο της Τουρκίας για την άλωσή της με αποστολή μουσουλμανικών πληθυσμών που εισβάλλουν μαζικά.

Δεύτερον, είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που οι ίδιοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές της, σε συνεργασία με τους πολιτικούς προϊσταμένους τους και μέσα από μια ιδιότυπη διακομματική συναίνεση, αλλοιώνουν ή σβήνουν την ελληνική ιστορία, η οποία είναι ο συνδετικός κρίκος ενός έθνους, που το οδηγεί ισχυρό και συγκροτημένο στο μέλλον.

Τρίτον, η Ελλάδα είναι ίσως η μοναδική χώρα στον κόσμο που οι ιστορικοί που πληρώνονται από το κράτος επιμένουν επί δεκαετίες να επιβάλλουν με αντιεπιστημονικό τρόπο τη θεωρία της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους. Ότι δηλαδή αυτό που λέμε σήμερα ελληνικό έθνος, ούτε λίγο ούτε πολύ δεν έχει καμία σχέση με τους αρχαίους Έλληνες.

Τέταρτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που σε επίπεδο πολιτικής, οικονομικής και πνευματικής ελίτ, αλλά και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, υιοθετεί τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς σε εθνικά ζητήματα που απασχολούν την κυβέρνηση και το κράτος. Το είδαμε αυτό να συμβαίνει κατά κόρον στα όσα προηγήθηκαν αλλά και επακολούθησαν της επαίσχυντης και κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών, το βλέπουμε και τώρα, με τα ελληνοτουρκικά. Καθηγητές που έκαναν διδακτορικό για την «επιτυχημένη οικονομική πολιτική» της χούντας των συνταγματαρχών, την οποία διατριβή έχουν εξαφανίσει από ντροπή, και διατέλεσαν σύμβουλοι πρωθυπουργών, πασάρουν τα τουρκικά επιχειρήματα στους Έλληνες αναγνώστες, για τα θέματα της συνεκμετάλλευσης, της ΑΟΖ, της υφαλοκρηπίδας, ακόμα και της προσφυγής στη Χάγη, όχι μόνο για το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, αλλά και για διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας.

Πέμπτον, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που αντί να ενθαρρύνει αλλά και να διδάσκεται από τη μεθοδικότητα, ευρηματικότητα και αποτελεσματικότητα των Ελλήνων της Κύπρου στο θέμα της εκμετάλλευσης των ενεργειακών της πόρων, επιρρίπτει ευθύνες στους αδελφούς μας Έλληνες της Κύπρου, επειδή εκείνοι επέδειξαν το θάρρος απέναντι στους Τούρκους, που δεν επιδείξαμε εμείς.

Αυτές τις άθλιες επιθέσεις κάνουν όλοι όσοι συμμετέχουν στα ανθελληνικά παιχνίδια που ανέφερα παραπάνω.

34 χρόνια χωρίς γεωτρύπανο στην Ελλάδα - Τα πιστοποιημένα κοιτάσματα περιμένουν

Κονοφάγος Ηλίας

Επί μισό αιώνα περίπου η Ελλάδα ζει και τρέφεται αποκλειστικά από εισαγωγές υδρογονανθράκων και αυτό παρ' ότι εδώ και πολλά χρόνια οι πάντες γνωρίζουν ότι υπάρχουν σημαντικές προοπτικές δημιουργίας εγχώριου ορυκτού πλούτου κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Σύμφωνα δε με πρόσφατη έκθεση της Κομισιόν, η Ελλάδα, παρά τα πιστοποιημένα κοιτάσματα που διαθέτει, είχε την έβδομη μεγαλύτερη ενεργειακή εξάρτηση στην ΕΕ των 28 χωρών (73,6%) και την τρίτη υψηλότερη στη Νοτιοανατολική Ευρώπη μετά την Κύπρο (96,2%) και την Τουρκία (74,9%).

Η εξάρτηση αυτή το μόνο που κάνει είναι να δημιουργεί σημαντικό πλούτο και θέσεις εργασίας στο εξωτερικό. Σήμερα, όμως, συνολική απαίτηση είναι η κατά προτεραιότητα δημιουργία εγχώριου ορυκτού πλούτου --ιδιαίτερα κοιτασμάτων φυσικού αερίου-- μέσω προσέλκυσης επενδύσεων για εξορύξεις. Πρόσφατα ο Έλληνας πρωθυπουργός ανέφερε με έμφαση ότι το φυσικό αέριο τις επόμενες δεκαετίες θα αποτελέσει το στήριγμα της πράσινης ενέργειας, αντικαθιστώντας το κλείσιμο των ρυπογόνων λιγνιτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Αλλά η ανάδειξη εγχώριου ορυκτού πλούτου κοιτασμάτων φυσικού αερίου εξαρτάται από τις δυνατότητες προσέλκυσης επενδύσεων πετρελαϊκών εταιρειών στην Ελλάδα. Επ' αυτού:

Πρώτον, το 2011 αναθεωρήθηκε ο Νόμος 2289/96 υδρογονανθράκων της χώρας μας με το Νόμο 4001 ο οποίος προσέθεσε νέες τεχνικές, οικονομικές και νομικές ρυθμίσεις για την προσέλκυση επενδύσεων έρευνας και παραγωγής κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Μέσω του Νόμου αυτού ιδρύθηκε νέος κρατικός φορέας προσέλκυσης επενδύσεων έρευνας και παραγωγής κοιτασμάτων υδρογονανθράκων η Ελληνική Διαχειριστική Εταιρεία Υδρογονανθράκων (ΕΔΕΥ Α.Ε.).

Δεύτερον, ο νόμος αυτός, παρ' ότι περιέχει ιδιαίτερα φορολογικά κίνητρα προς τους ξένους επενδυτές (μείωση φόρου από 40% στο 25%), επί του πρακτέου δεν προσέφερε στον κρατικό φορέα ΕΔΕΥ την αναγκαία τεχνική και οικονομική ευελιξία για να μπορεί να προσελκύσει πιο εύκολα ένα γεωτρύπανο και να μπορεί κατ΄αυτόν τον τρόπο έμπρακτα να πιστοποιήσει την ύπαρξη ελληνικών υποθαλάσσιων αποθεμάτων υδρογονανθράκων. Αν γινόταν αυτό, θα απογείωνε τόσο το παγκόσμιο επενδυτικό ενδιαφέρον των εταιρειών πετρελαίου όσο και την οικονομία της χώρας μας.

Τρίτον, να υπενθυμίσουμε ότι μόνο μέσω πιστοποίησης αποθεμάτων υδρογονανθράκων με γεωτρήσεις μία εταιρεία μπορεί να ανακοινώσει ύπαρξη ή ανακάλυψη αποθεμάτων υδρογονανθράκων στο Χρηματιστήριο.

Ο ρόλος της ΕΔΕΥ

Δεν θα αναλύσουμε εδώ για ποιο λόγο δεν υπήρξαν γεωτρήσεις Ελλάδα τα τελευταία 10 τουλάχιστον χρόνια. Θα απαιτούσε πολλές σελίδες ιδιαίτερα περίπλοκης ανάλυσης. Γι' αυτό θα σταθούμε αποκλειστικά στο τι πρέπει να γίνει από τώρα και στο εξής για να μπορέσουμε μετά 34 ολόκληρα χρόνια να δούμε εκ νέου ένα πλωτό γεωτρύπανο στην χώρα μας. Για να μπορέσουμε να το δούμε θα απαιτηθεί σύντομα το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας να αναβαθμίσει από επιχειρηματική άποψη την ΕΔΕΥ, ώστε να μπορέσει έμπρακτα να παίξει τον ρόλο, για τον οποίο έχει ιδρυθεί.

ΜΚΟ και Παγκοσμιοποίηση

του Γιάννη Παπαμιχαήλ, από το Άρδην τ. 96, Μάρτιος-Μάιος 2014

Θ α μου επιτρέψετε να αρχίσω από μία προσωπική εμπειρία. Όταν, γύρω στα 1992, ήμουν ακόμα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πατρών, ανακάλυψα τυχαία την ύπαρξη ενός προγράμματος της ΟΥΝΕΣΚΟ ονόματι UNITWIN, που είχε ως στόχο τη σύζευξη μεταξύ ακαδημαϊκών και ερευνητικών φορέων του Νότου, με στόχο τη μεταφορά ερευνητικών προβληματισμών και τεχνογνωσίας από τον Βορρά προς τον Νότο. Έκανα λοιπόν μία πρόταση (τη μόνη τότε από την Ελλάδα) που εγκρίθηκε, με ελάχιστη όμως χρηματοδότηση από την ίδια την ΟΥΝΕΣΚΟ και με παρότρυνση να βρεθούν δημόσιοι ή ιδιωτικοί σπόνσορες της έδρας ΟΥΝΕΣΚΟ του Πανεπιστημίου Πατρών, στο αντικείμενο της μάθησης και της διδασκαλίας φυσικών εννοιών στην πρώτη σχολική εκπαίδευση. Παράλληλα με κάλεσαν στο Παρίσι και, σε χοντρές γραμμές, μου είπαν τα εξής: α) Το βαλκανικό-αραβικό δίκτυο που είχα προτείνει και είχε εγκριθεί, έπρεπε να επεκταθεί σε άλλες αραβικές χώρες, αλλά και στην Τουρκία –και ιδίως να συμπεριλάβει τη Σενεγάλη και τη Μαυριτανία, β) Το κύριο αντικείμενο της έδρας έπρεπε να στραφεί σε θέματα όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα, η οικολογική συνείδηση, η διαπολιτισμικότητα ή η εκπαίδευση για την ειρήνη, γ) Έπρεπε να βρει πόρους χρηματοδότησης για υποτροφίες και ανταλλαγές φοιτητών (με την υποστήριξη μιας ΜΚΟ για όλα αυτά τα θέματα) η οποία θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από το ελληνικό ΥΠΕΞ ή το υπουργείο Πολιτισμού. Ως προς το πρώτο, συμμορφώθηκα (Χωρίς την Τουρκία). Όχι ως προς τα δύο άλλα. Αποτέλεσμα: Μετά από δύο χρόνια προσπάθειας, το εγχείρημα και το δίκτυο έπεσε στο κενό της χρηματοδότησης και της πολιτικής βούλησης να συνεχίσει. Άκουσα και έμαθα όμως, από πολλούς Βαλκάνιους και Άραβες συναδέλφους μου, ότι οι ΜΚΟ αποτελούν το εργαλείο(!) που λύνει τα χέρια για όλες τις σοβαρές δουλειές και τις καλές χρηματοδοτήσεις, χωρίς ιδιαίτερα πιεστικούς ελέγχους…
Προσωπικά, πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχουν και στην Ελλάδα ΜΚΟ που δεν κάνουν πάρτι, αλλά την δουλειά τους. Ποια είναι όμως με πολιτικούς όρους αυτή η δουλειά;

Με άλλα λόγια, το πρώτο ερώτημα που θα πρέπει, νομίζω, να μας απασχολήσει είναι το εξής: Τι είναι από πολιτικής άποψης αυτές οι ΜΚΟ, τα «παρατηρητήρια» και οι «ανεξάρτητες αρχές» –όλο αυτό το ούτε επίσημο, ούτε άτυπο, ούτε όμως τυπικό θεσμικό σύστημα, με το οποίο γέμισε το φαντασιακό της συμμετοχής του «πολίτη του κόσμου» σε μία ευφυώς κατασκευασμένη μεταεθνική πολιτική πραγματικότητα;

Σε σχέση με τη νεοφιλελευθερίζουσα αποδόμηση του εθνικού κράτους και τα ιδεολογήματα περί της κοινωνίας των πολιτών θα επισημάνω τα εξής:

Προφανώς, για τις μεγάλες δυνάμεις, τους γεωπολιτικούς παίχτες του δήθεν ανοικτού νεοφιλελεύθερου κόσμου, που με κοσμοπολίτικο πάθος δηλώνει ότι μισεί τα σύνορα, τους πατριωτισμούς και τις ιστορικά διαμορφωμένες συλλογικές ταυτότητες των λαών, ιδίως δε τις ΗΠΑ, οι ΜΚΟ αποτελούν ένα πραγματικό εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.
Συχνά, άλλωστε, η φιλανθρωπική οικολογική και κοινωνική δράση αυτών ακριβώς των οργανώσεων, στις χώρες ακριβώς που είδαν τις παραγωγικές και κοινωνικές τους δομές να καταστρέφονται βάναυσα από τις νεοαποικιοκρατικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές, είναι πραγματική. Πρόκειται για πρακτικές επαγγελματικού, αλλά και εθελοντικού ακτιβισμού, που τρόπον τινά εμφανίζονται για να μαζέψουν τα μπόσικα των διαφόρων οικονομικών και κοινωνικών «εκσυγχρονισμών» των κοινωνιών του Νότου –και γι’ αυτό και χρηματοδοτούνται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα από διάφορα ιδρύματα ή την ίδια την Παγκόσμια Τράπεζα.

Σχολική γιορτή Τριών Ιεραρχών: Αλαλούμ και στο βάθος … απαξίωση

του Σπύρου Βαζούρα

Κατά το περσινό σχολικό έτος 2018–2019,  η 30^η Ιανουαρίου, ημέρα των Τριών Ιεραρχών ορίσθηκε ως αργία από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Για φέτος, το Υπουργείο Παιδείας με ειδικό ενημερωτικό δελτίο (13/1/2020) στην επίσημη ιστοσελίδα του και με τίτλο «Ανοικτά και όχι κλειστά σχολεία την 30ή Ιανουαρίου. Αποκαθίσταται η ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών» μας πληροφορεί ότι: «Η 30ή Ιανουαρίου κάθε έτους, ημέρα της εορτής των Τριών Ιεραρχών, αποκαθίσταται ως ημέρα πραγματοποίησης εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν των τριών Αγίων και της Παιδείας, καθώς και όλης της εκπαιδευτικής κοινότητας. Η εν λόγω ρύθμιση αφορά τόσο την πρωτοβάθμια όσο και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δημόσια και ιδιωτική. Κατά τα λοιπά, το σχολείο θα λειτουργεί κανονικά και θα πραγματοποιείται το ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθημάτων της ημέρας. Η σχετική νομοθετική ρύθμιση, που εμπεριέχεται σε κατατεθέν Νομοσχέδιο του Υπουργείου, θα προσαρμοστεί κατά την κοινοβουλευτική διαδικασία προκειμένου να αποτυπώνει πλήρως τα ανωτέρω».

Αξίζει όμως να δούμε τη διαδρομή των σχετικών εγκυκλίων και τις διοικητικές παλινωδίες του Υπουργείου Παιδείας μέχρι την τελική απόφαση για να αξιολογήσουμε κατά πόσο πραγματικά αποκαθίσταται η ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών και το κύρος της, όπως θριαμβευτικά αλλά μάλλον παραπλανητικά ισχυρίζεται το σχετικό ενημερωτικό δελτίο του Υπουργείου Παιδείας.

Στις 10 Ιανουαρίου 2020, η καθ΄ ύλην αρμόδια Υφυπουργό Παιδείας κ. Σοφία Ζαχαράκη εκδίδει σχετική εγκύκλιο με την οποία ενημερώνει ότι «εν όψει σχετικής νομοθετικής ρύθμισης, την 30η Ιανουαρίου 2020, ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών, στις σχολικές μονάδες Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δεν θα διεξαχθεί διδασκαλία μαθημάτων, αλλά θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις και δραστηριότητες σχετικές με το περιεχόμενο της συγκεκριμένης γιορτής, δηλαδή την προσφορά των Τριών Ιεραρχών στα Γράμματα. Επιπλέον, τη συγκεκριμένη μέρα δύναται να πραγματοποιηθεί εκκλησιασμός, κατά την κρίση του Συλλόγου Διδασκόντων και εφόσον οι συνθήκες το επιτρέπουν».

Στις 13 Ιανουαρίου 2020, ακολουθεί το ειδικό ενημερωτικό δελτίο του Υπουργείου Παιδείας για το θέμα σε πλήρη αναντιστοιχία (!!) με την εγκύκλιο της Υφυπουργού Παιδείας κ. Σοφίας Ζαχαράκη που πραγματικά αποκαθιστούσε την ημέρα εορτασμού των Τριών Ιεραρχών αλλά και την αξία της και το κύρος της στη σχολική ζωή.

ΜΙΑ ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑΣ

Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Μιλώντας στον Δήμο Νέστου)

ΜΙΑ ΝΕΑ ΟΜΑΔΑ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΗΣ ΣΚΥΤΑΛΟΔΡΟΜΙΑΣ

              Τέσσερα νέα Πολεοδομικά και Αρχιτεκτονικά Συστήματα Ποιότητας

Τί σημαίνει η σημερινή συνομιλία μας. Ήρθα για να ξαναπάρουμε την αναπτυξιακή Σκυτάλη της γνωστής σε πολλούς από εσάς Αναπτυξιακής Σκυταλοδρομίας. Κάποιοι την ακύρωσαν. Μιλώ για την νέα πόλη την ΡΩΜΑΝΙΑ. Την μπλοκάρισαν. Αυτούς στις ΗΠΑ τους παραπέμπουν. 

Ήρθα με την εξής πρόταση. Να κάνουμε την Χρυσούπολη – Κεραμωτή μια ενιαία πόλη, με δύο πόλους, δύο κέντρα. Έξυπνους πολεοδόμους θέλει. Θα είναι το ένα από τα τέσσερα πολεοδομικά αρχιτεκτονικά συστήματα ποιότητας που πρέπει να δημιουργηθούν στην Θράκη, την Θρακομακεδονία. Το άλλο είναι τα Άβδηρα του Δημόκριτου. Μίλησα χρόνια πριν στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης. Τα Πολυτεχνεία μας, το προσωπικό τους και το ΤΕΕ είναι πίσω σ’ αυτά τα ζητήματα. Το άλλο είναι η ΜΑΡΩΝΕΙΑ – ΡΩΜΑΝΙΑ. Το τέταρτο οι Μεταξάδες. Από το 2000 έδειξα αυτόν τον νέο πολεοδομικό σχεδιασμό (στο Αγροφιλία). Θα επανέλθω σ’ αυτόν τον όμορφο ιστορικό οικισμό.

Μαζί έχουμε δύο ακόμη ραντεβού. Το ένα άμεσα στην Κεραμωτή με θέμα « πώς οικοδομούμε ένα ποιοτικό τοπικό τουριστικό σύστημα». Το άλλο στην κατεδάφιση του παραπήγματος της ALPHA BANK και των πολεμικών κτιρίων του πρώην ΟΤΕ και της αστυνομίας στην Χρυσούπολη. Θα πρόκειται για πράξη μεγάλης ΗΘΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ. Πανελλήνιου Μηνύματος.

Η ανάπτυξη μίας περιφέρειας, μίας χώρας είναι μία ιδιαίτερα απαιτητική διανοητικά και πολιτικά, πολυδιάστατη διαδικασία. Έχω μεγάλο σεβασμό προς τους δημιουργικούς ανθρώπους, τους σοφούς. Αποφεύγω αυτήν την λέξη και γιατί ο Πλάτων έλεγε ότι σοφός είναι ο θεός αλλά και γιατί αυτήν την επικοινωνιακή πονηρία για να καλύψουν τις ανεπάρκειές τους οι κυβερνώντες, την έζησαν οι Έλληνες πολλές φορές τις άσχημες εποχές.

Από τον γνωστό ένοικο του Μαξίμου που ήθελε να κόψει τις ελιές και τους προηγούμενους. Χειρονομίες χειραγωγήσεων που αποδείχθηκαν ότι δεν ήταν καθόλου σοφές. Ήρθε όμως ο καιρός το σημερινό σύστημα χώρα να σοβαρευθεί και να εκπολιτισθεί.

Η κατήχηση και ο Όρκος των Φιλικών

Γενικά Αρχεία του Κράτους, Συλλογή Ρήγα Παλαμήδη

από το Άρδην τ. 97, Ιούνιος-Σεπτέμβριος 2014

Ὁ σκοπὸς

Ἡ Ἑταιρεία συνίσταται ἀπὸ καθ’ αὑτὸ Γραικοὺς φιλοπατρίδας καὶ ὀνομάζεται Ἑταιρεία τῶν Φιλικῶν. Ὁ σκοπὸς αὐτῶν εἶναι ἡ καλυτέρευσις τοῦ ἰδίου ἔθνους καί, ἂν ὁ Θεὸς τὸ συγχωρήσῃ, ἡ ἐλευθερία των. Μετὰ τὴν συνήθη ἐξομολόγησιν καὶ κατήχησιν ὁ ὠρκωμένος προσήλυτος ἂς ὀνομάζεται Ἱερεὺς τῶν Φιλικῶν.

Μέρος Αον

Ἀφοῦ γνωρίσης ἕνα Γραικόν, ὅτι εἶναι βέβαιος καὶ θερμὸς ἐραστὴς τῆς πατρίδος καὶ καλὸς ἄνθρωπος∙ ὅτι δὲν εἶναι μέλος εἰς καμμίαν ἄλλην ἑταιρείαν μυστικήν, ὁποία καὶ ἂν εἶναι∙ ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ κατηχηθῇ εἰς τὴν Ἑταιρείαν μας ὄχι ἀπὸ ἁπλῆν περιέργειαν, ἀλλ’ ἀπὸ καθαρὸν πατριωτισμόν, τότε τοῦ δίδεις τὴν ὑπόσχεσιν, ὅτι θέλεις τὸν δεχθῆ εἰς τὴν Ἑταιρείαν∙ καὶ πρῶτον τὸν κάμνεις ἀδελφοποιτὸν μὲ τὸ Εὐαγγέλιον.

Βον. Μετὰ δύο ἢ τρεῖς ἡμέρας τὸν πηγαίνεις εἰς ἕνα ἱερέα λέγοντάς του, ὅτι θέλεις να ὁρκίσῃς τὸν παρόντα ἄνθρωπον, ἂν ἴσως ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ὑπόσχεται καὶ λέγει διὰ μίαν γνωστὴν ὑπόθεσιν εἶναι ἀληθινά. Ἔπειτα κατὰ μέρος (διὰ νὰ μὴν ἀκούσῃ ὁ ἱερεὺς) τοῦ λέγεις τὸν ὅρκον καὶ αὐτὸς τὸν ἐπαναλαμβάνει τρεῖς φορὲς φωνῇ χαμηλοτέρᾳ, ἔπειτα τὸν ἐρωτᾷς δυνατώτερα, διὰ νὰ ἀκούσῃ καὶ ὁ ἱερεύς, ὁ ὁποῖος λέγει εἰς τὸν ὁρκιζόμενον: αὐτὰ τὰ ὁποῖα εἶπες εἰς τὸν φίλον σου εἶναι ἀληθινά; Αὐτὸς θέλει ἀποκριθῆ: ναί, εἶναι καὶ θέλουν εἶσθαι ἀληθινὰ∙ καὶ διὰ τὴν ἀσφάλειάν των ὁρκίζομαι εἰς τὸ Εὐαγγέλιον∙ καὶ τότε τὸν βάζεις καὶ κάμνει τὸν ὅρκον κατὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸν νόμον.

Εἰς τοὺς ἔξω τῆς Γραικίας εὐρισκομένους εἶναι συγχωρημένον νὰ γένῃ αὐτὸς ὁ ὅρκος καὶ εἰς ἱερέα τίμιον τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ἂν ἴσως δεν εἲναι ἱερεὺς ὀρθόδοξος.

Γον. Ὕστερα ἀπὸ τὸν ὅρκον, τὸν παίρνεις εἰς ἀπόκρυφον μέρος καὶ τοῦ κάμνεις τὴν διωρισμένην ἐξομολόγησιν μὲ ἀκρίβειαν:

αον τοῦ λέγεις, ἂν εἶναι ἀρκετὰ δυνατὸς να βαστάξῃ τὸ μυστικὸν μὲ τὸν κίνδυνον τῆς ζωῆς του, διότι αὐτὰ τὰ ὁποῖα μέλλει νὰ μάθῃ, εἶναι πράγματα ἱερὰ καὶ ἀξιοσέβαστα εἰς τάς φιλογενεὶς καρδίας, καὶ ἀπὸ τὰ ὁποῖα κρέμαται ἡ τύχη τοῦ ἰδίου ἔθνους, καὶ ὅτι ἀφ’ οὗ ἔμβῃ εἰς ταύτην τὴν Ἑταιρείαν, πρέπει νὰ λάβῃ τὸν θάνατον πρὸ ὀφθαλμῶν, τὸν θάνατον μ’ ὅλα τὰ σκληρὰ βάσανά του καὶ κατὰ περίστασιν ἠμπορεῖ να φονεύσῃ ἕνα παραβάτην τῆς Ἑταιρείας, ἂς εἶναι καὶ ὁ πλησιέστερος συγγενὴς του.

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ - ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

• «Το υψηλότερο ποσοστό χρηστών κάνναβης σε καθημερινή βάση καταγράφεται στην Ολλανδία (80%)» (Ετήσια Εκθεση για το 2004 του ΕΚΠΝΤ).


• Το μοντέλο της Ολλανδίας αύξησε τους εξαρτημένους από ναρκωτικά κατά 44% στα 6 χρόνια εφαρμογής του. Τον Αύγουστο του 2004, «η ολλανδική κυβέρνηση αναγνωρίζει ότι "η κάνναβη δεν είναι ακίνδυνη" ούτε για τους χρήστες, ούτε για την κοινωνία, τα coffee shops (χώροι όπου πωλείται νόμιμα και επιτρέπεται η χρήση κάνναβης) "δεν είναι άμοιρα ευθυνών" και σκοπεύει να μειώσει τον αριθμό τους που βρίσκονται κοντά σε σχολεία. Σκέφτεται να προχωρήσει ακόμη και στην κατάργηση του πειράματος» (Ετήσια ‘Εκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του ΟΗΕ για τον έλεγχο των ναρκωτικών, 2005).

• «Η συστηματική χρήση κάνναβης στην εφηβεία ενδέχεται να έχει αρνητικές συνέπειες στην ψυχική υγεία κατά τη νεανική ηλικία, καθώς υπάρχουν ενδείξεις για αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης ψυχωσικών συμπτωμάτων και διαταραχών, ο οποίος αυξάνεται ανάλογα με τη συχνότητα χρήσης» (Ετήσια Εκθεση για το 2009 του ΕΚΠΝΤ).

Σημ. Η Ολλανδία νομιμοποίησε - υπό όρους - τη χρήση κάνναβης για ευφορικούς σκοπούς στα μέσα της 10ετίας του ‘70.

ΠΗΓΗ: Εσυν Παράρτημα Πάτρας
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Το δίκαιο της θάλασσας, τα θολά νερά και τα βήματα του Μητσοτάκη

Ήφαιστος Παναγιώτης

Κράτος σημαίνει οργάνωση, διοίκηση, αποτελεσματικότητα και αξιοπιστία στην εκπλήρωση των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων. Η εκάστοτε εντολοδόχος πολιτική εξουσία είναι εφήμερη, αποστολή της είναι η εκπλήρωση αυτών των συμφερόντων και εάν αυτό δεν τηρείται και εάν ισχύουν δημοκρατικές προϋποθέσεις είναι ανακλητή και αντικαταστάσιμη. Εντολείς και αρμόδιοι για ανάκλησή της είναι οι πολίτες και εάν κάτι έπρεπε να αλλάξει στο Σύνταγμα είναι να θεσμοθετήσει τον τρόπο άμεσων δημοκρατικών διαδικασιών αντικατάστασης.

Εάν κάτι υπάρχει για το οποίο θα έπρεπε να είχαν πολλοί φορείς εξουσίας, οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν αντικατασταθεί τις τελευταίες δεκαετίες, αφορά τη μη εφαρμογή των προνοιών του διεθνούς δικαίου τις θάλασσας. Οφείλεται στις απίστευτες παλινωδίες και ασυνέπειες, την αθέτηση υποσχέσεων, την ανικανότητα χάραξης αποτελεσματικής στρατηγικής (παρά την δέσμευση γιγαντιαίων σπάνιων πόρων για την άμυνά μας) και τις θεμελιώδεις συγχύσεις όσον αφορά τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, όπως και τις πολιτικές όψεις του διεθνούς δικαίου και των διεθνών θεσμών.

Για το έλλειμμα επίσης σωστών εκτιμήσεων ως προς αυτά τα ζητήματα αλλά και την χειραγώγηση των πολιτικών εξουσιών από "ιδρύματα" ποικιλότροπα έξωθεν εξαρτημένα. Όπως έχουμε συχνά αναφέρει τα αίτια των ελλειμμάτων της εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας είναι πολλά. Ένας σημαντικός λόγος είναι η σχεδόν παντελής απουσία άρτιων κρατικών επιτελείων συλλογής βάσιμων πληροφοριών, δημιουργία βάσης δεδομένων, ανάλυσης και στάθμισης-εκτίμησης όλων των κριτηρίων και παραγόντων της διεθνούς και ευρωπαϊκής πολιτικής –νομικών, θεσμικών, πολιτικών, οικονομικών, στρατηγικών και τα λοιπά– που επηρεάζουν το ελληνικό κράτος και τα συμφέροντά του.

Επειδή μια τέτοια κρατική δομή απουσιάζει και επειδή τα πολιτικά πρόσωπα άγονται και φέρονται από περιφερόμενους και μη εκλεγμένους φορείς γνωμών, οι δηλώσεις, ενέργειες και αποφάσεις αναμενόμενα είναι αβάστακτα λανθασμένες. Το μόνο σώμα στοιχειωδώς οργανωμένο είναι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις των οποίων όμως η αποστολή ακυρώνεται ελλείψει πολιτικής στρατηγικής.

Κρίσιμο το δίκαιο της θάλασσας

Οι δύο όψεις μιας εθνικής στρατηγικής, έχουμε ξανά γράψει, είναι η στρατιωτική στρατηγική και η πολιτική στρατηγική. Αμφότερες εδράζονται πάνω στα ιεραρχημένα εθνικά συμφέροντα που αποτελούν τους σκοπούς που εκπληρώνει μια στρατηγική. Αν κάτι μπορεί να γίνει ακαριαία και αποτελεσματικά για να αντιμετωπιστεί αυτό το έλλειμμα είναι η άμεση συγκρότηση κρατικών επιτελείων για να διασφαλίζεται ροή έγκυρων αναλύσεων και προτάσεων πολιτικής από τους αρμόδιους κρατικούς λειτουργούς.

Η... αβάσταχτη αγωνία των πλουσίων Του Τάσου Παππά

Του Τάσου Παππά

Από σήμερα και για τρεις μέρες στο Νταβός, οι πάρα πολύ πλούσιοι, οι πολύ πλούσιοι αυτού του κόσμου και οι πολιτικοί που τους υπηρετούν, και με φανατισμό ιερομόναχου πολεμούν κάθε ιδέα που προσπαθεί να πείσει τους κατοίκους του πλανήτη ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», θα συζητήσουν μεταξύ τυρού και αχλαδίου για την κλιματική αλλαγή και τις ανισότητες.

Θα εκφράσουν την αγωνία τους, θα καταθέσουν τις ανησυχίες τους και για το ένα θέμα και για το άλλο, θα διατυπώσουν κάποιες ακίνδυνες για τα συμφέροντά τους προτάσεις και θα διαλυθούν ησύχως, ανανεώνοντας το ραντεβού τους για τον επόμενο χρόνο, στην ίδια ειδυλλιακή τοποθεσία, με την ίδια πάνω-κάτω ατζέντα, αφού τα προβλήματα δεν θα έχουν λυθεί.
Θα επιστρέψουν στις χώρες τους με τα ιδιωτικά αεροσκάφη τους για να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο τους, δηλαδή να εκμεταλλεύονται το σύμπαν, να αβγατίζουν τις έτσι κι αλλιώς θηριώδεις περιουσίες τους, να παρκάρουν τα υπερκέρδη τους σε φορολογικούς παραδείσους και για ξεκάρφωμα θα κάνουν μερικές δωρεές, μπας και εξασφαλίσουν μια θέση στον Παράδεισο -αν υπάρχει τέτοιος- ελπίζοντας ότι θα ξεγελάσουν τον Πανάγαθο στο μέγα δικαστήριο όπου θα προσέλθουν. Μα είναι τα πράγματα τόσο άσχημα; Είναι και παραείναι.
Δεν το λένε μόνο οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, οι αναρχικοί και οι πιστοί που ακολουθούν κατά γράμμα τη διδασκαλία των ιδρυτών των θρησκειών τους, το λένε και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, καθήκον των οποίων είναι να προστατεύουν τους έχοντες, ωστόσο φοβούνται ότι η αχαλίνωτη απληστία των οικονομικά ισχυρών και η πολιτική των υποταγμένων σ’ αυτούς κυβερνήσεων μπορεί να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να σηκώσουν κεφάλι οι πληβείοι. Σήμα κινδύνου εξέπεμψε το ΔΝΤ (δεν ελέγχεται από μπολσεβίκους) λόγω της ανισότητας και της χρηματοπιστωτικής αστάθειας. 

Ανακοίνωση Άρδην: Το Μεταναστευτικό δεν μπορεί να αφεθεί στις ΜΚΟ του Σόρος ή στους φασίστες προβοκάτορες

Ανακοίνωση Άρδην:

Το Μεταναστευτικό δεν μπορεί να αφεθεί στις ΜΚΟ του Σόρος ή στους φασίστες προβοκάτορες

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούσαν το 2015, τα 2/3 των Ελλήνων πολιτών συνέδραμαν με τρόφιμα, ρούχα κ.ά. στην ανθρωπιστική κρίση που προκλήθηκε μετά την έξοδο του άμαχου πληθυσμού από τη Συρία. Αντίθετα σήμερα, το 80% των Ελλήνων αντιτίθεται στην ανεξέλεγκτη μετανάστευση.

Όχι, δεν έχουν έλθει τα πάνω κάτω, απλώς, με τις σημερινές συνθήκες αυτό που διακυβεύεται είναι η εθνική και πολιτισμική συνοχή της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή, το μέλλον της, πράγμα που έχει καταλάβει πολύ καλά ο ελληνικός λαός, γι’ αυτό και αντιτίθεται στην πολιτική των ανοιχτών συνόρων.

Επειδή, δε, στην συντριπτική του πλειοψηφία, ο συστημικός πολιτικός κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη σε αυτήν την αγωνία της ελληνικής κοινωνίας, στο κενό που δημιουργείται αναπτύσσονται κάθε λογής πρωτοβουλίες –με κυρίαρχα τα χαρακτηριστικά του τυχοδιωκτισμού, της πατριδοκαπηλίας, ακόμα της εργαλειοποίησης της πατριωτικής αγωνίας των Ελλήνων προκειμένου να ενισχυθούν ατζέντες νεοναζισμού, εμφυλιακής άκρας δεξιάς κ.ο.κ. κατά τον ίδιο τρόπο που στη διάρκεια του κινήματος των αγανακτισμένων αναπτύχθηκαν ανάλογες λογικές και εφήμερες συνομαδώσεις.

Αυτό συνέβη και στο Σύνταγμα. Μια πρωτοβουλία από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που ακολουθεί έναν κακώς εννοούμενο αυθορμητισμό, μια λογική του άρπα-κόλλα και της ευκολίας, καπελώθηκε από την δράση κουκουλοφόρων ναζιστών, που κατέβηκαν στο Σύνταγμα με σκοπό να προκαλέσουν «είδηση» προς τέρψη του δικού τους κοινού, που εντυπωσιάζεται με το θέαμα της βίας. Θύμα έπεσε ο ανταποκριτής της Ντόιτσε Βέλε, με τον οποίον η Χρυσή Αυγή έχει βεντέτα, λόγω του ντοκιμαντέρ που είχε γυρίσει.

Χαράς ευαγγέλια για την ενιαία πλέον παράταξη του σοσιαλφιλελευθερισμού, που ξεκινάει από την νεοφιλελεύθερη συνιστώσα της κυβέρνησης και καταλήγει στα άκρα της αριστεράς, γιατί έτσι βρήκε και πάλι την αφορμή να συκοφαντήσει αυτήν την συντριπτική αντίθεση του ελληνικού λαού ως «ναζιστική», «ακροδεξιά» κ.λπ. Κατά τον ίδιο τρόπο που είχε χρησιμοποιήσει τους ίδιους ακροδεξιούς προβοκάτορες για να διαλύσει και να συκοφαντήσει την μεγάλη διαδήλωση του Συντάγματος για το Μακεδονικό ή την αντίστοιχη στην Θεσσαλονίκη. Όταν όμως οι κουκουλοφόροι ψευδοαναρχικοί μηδενιστές διέλυαν συστηματικά μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημόνια, και προκαλούσαν τη δολοφονία τόσων ανθρώπων στη Marfin, τότε οι «ανθρωπιστές» του Σύριζα ελάχιστά είχαν να πουν για εκείνους που κατέστρεφαν ένα παλλαϊκό κίνημα.

Έφυγε η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, "Στον ουρανό του τίποτα με ελάχιστα"

Η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ έφυγε στα 81 της χθες για το μακρύ ταξίδι τη αιωνιότητας.

Νονός της ο Νίκος Καζαντζάκης με παρότρυνση του οποίου το 1956, 17 χρονών, δημοσιεύει στο περιοδικό Καινούργια εποχή το ποίημά της «Μοναξιά». 

Μοναχικά έζησε τα τελευταία της χρόνια η Κατερίνα, είχε αποτραβηχτεί κάπως από τα δημόσια πράγματα, αλλά εξακολουθούσε να γράφει αραιά και πού όμορφα ποιήματα. 

Το περιοδικό ΡΟΕΤΙΧ, στο πιο πρόσφατο τεύχος του, δημοσίευσε το τελευταίο της ποίημα, γραμμένο τον Οκτώβριο του 2019. 

Καλό ταξίδι στους ουρανούς της ποίησης...

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ ΡΟΥΚ Δαυίδ Ναχμίας ολόκληρο το αφιέρωμα στους ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ

Οι επιλογές της κυβέρνησης αν χτυπήσει ο Ερντογάν

Ιγνατίου Μιχάλης 18 Ιανουαρίου 2020

Μελετώντας τα δημοσιεύματα των ξένων μέσων μαζικής ενημέρωσης, συνειδητοποιεί κανείς ότι ο πολεμικός πυρετός που δημιούργησε ο Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο, προκαλεί δικαιολογημένη ανησυχία. Μερικά μέσα εστιάζονται στην απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην περίπτωση που ο σχιζοφρενής πρόεδρος της Τουρκίας προκαλέσει αυτό που συνηθίσαμε να χαρακτηρίζουμε "θερμό επεισόδιο" επειδή δεν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Το "θερμό επεισόδιο" στην πραγματικότητα είναι μία πολεμική αναμέτρηση μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, με ευθύνη βεβαίως της κατοχικής δύναμης. Και το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι τι κάνει ένας οποιοσδήποτε ηγέτης -ας μην εστιαστούμε αποκλειστικά στον κ. Μητσοτάκη- στην περίπτωση κατά την οποία μία εχθρική δύναμη απειλήσει την εδαφική κυριαρχία, την ακεραιότητα και την ανεξαρτησία μίας χώρας.



- Υποχωρεί και κάθεται στο διαπραγματευτικό τραπέζι, όπου προφανώς θα δώσει για να "έχει την ησυχία του"; Αν ακούσει τη διεφθαρμένη ελίτ θα υποχωρήσει.

- Ή αμύνεται στην απρόκλητη επίθεση, η οποία θα μπορούσε να φέρει και μία καταστροφή, όχι μόνο οικονομική, αλλά και σε ανθρώπινες ζωές; Αν ακούσει τη φωνή της συνείδησής του θα δώσει τη μάχη για την Πατρίδα…

Σκληρά τα ερωτήματα και τα διλήμματα, αλλά ο καθένας μπορεί να δώσει την απάντηση. Διότι πρόκειται για ευθεία απειλή της κυριαρχίας και της ακεραιότητας της χώρας.



Ο πρόεδρος της Τουρκίας είναι αυτός που είναι. Δεν χρειάζεται και μεγάλη ανάλυση για να καταλήξει κανείς σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Δεν κρύβεται και ομιλεί με τη γλώσσα που ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα. Απειλεί και εκβιάζει. Και με τα δεδομένα που έχουμε ενώπιον μας, είναι βέβαιο πως είναι έτοιμος να υλοποιήσει τις απειλές του. Απαιτεί το μισό Αιγαίο και δεν τον ενδιαφέρει ότι στα νησιά μας ζουν χιλιάδες Έλληνες πολίτες. Φτάνουν οι παράνομες διεκδικήσεις του μέχρι την Κρήτη, απ’ όπου κατάγεται ο Πρωθυπουργός της χώρας.

Ας μην μιλήσουμε για την Κύπρο. Πήρε κατά την εισβολή του 1974 το 40% της Κύπρου. Τα κατεχόμενα είναι πλέον μία τουρκική επαρχία. Τα τελευταία χρόνια έχει επιτευχθεί και η ισλαμοποίηση. Ο Ερντογάν έκτισε δεκάδες τζαμία και πιέζει με τον τρόπο αυτό τους «άθεους» Τουρκοκύπριους να ακολουθήσουν στα αχνάρια των εθνικιστών ισλαμιστών της Τουρκίας.

Κι όμως, Τουρκία και ναζιστική Γερμανία έχουν κοινό παρονομαστή

Μίχας Ζαχαρίας

Ενίοτε στη διπλωματία, το ενδιαφέρον μονοπωλούν οι τακτικές κινήσεις των εμπλεκομένων, σε μια προσπάθεια να υπερφαλαγγίσουν τον αντίπαλο και να μεγιστοποιήσουν τα οφέλη τους. Αυτό παρακολουθούμε εδώ και καιρό στα μέτωπα της Συρίας και της Λιβύης. Το επιχείρημά μας, όμως, είναι ότι σε περιόδους που το διακύβευμα είναι η "τελική λύση" σε ένα παίγνιο υψίστης γεωστρατηγικής σημασίας, οι εμπλεκόμενοι συχνά εξακολουθούν να μη δίνουν την πρέπουσα σημασία στη "μεγάλη εικόνα" ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν δύσκολες αποφάσεις. Ως αποτέλεσμα, φέρνουν πιο κοντά εξελίξεις που θέλουν να αποφύγουν...

Το επίμαχο ζήτημα είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας. Όσο κι αν φαντάζει υπερβολή, η συμπεριφορά της έχει δανειστεί στοιχεία από τη ναζιστική Γερμανία. Αυτή την πραγματικότητα αρνούνται να αναγνωρίσουν οι μεγάλες δυνάμεις που εμπλέκονται στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα να φέρνουν πιο κοντά μια μεγάλη σύγκρουση στην περιοχή.

Μόλις εδραιώθηκε ο Χίτλερ στην εξουσία, αφού πρώτα πέρασε ένα διάστημα στο οποίο κατόρθωσε να αντιμετωπίσει κάθε αντίπαλο και να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του, ξεκίνησε την εφαρμογή του επεκτατικού τους σχεδίου. Παρομοίως, ο Ερντογάν, αφού εδραιώθηκε στην εξουσία παριστάνοντας τον μετριοπαθή ισλαμιστή-μοντέλο για τις χώρες της Μέσης Ανατολής και αφού αντιμετώπισε τους αντιπάλους του, συγκέντρωσε όλες τις εξουσίες στα χέρια του. Ελέγχοντας αποτελεσματικά πλέον το βαθύ κράτος ξεκίνησε την εφαρμογή του δικού του επεκτατικού του σχεδίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ναζιστική Γερμανία καθοδηγούνταν από την πεποίθηση ότι ασφυκτιούσε στα τότε σύνορά της και όφειλε να αναζητήσει "ζωτικό χώρο" (Lebensraum) για να αναδείξει τον δυναμισμό της. Με τον τρόπο αυτό θα αποκτούσε τον ρόλο που της άρμοζε στον κόσμο. Σήμερα, η Τουρκία δεν κρύβει ότι ασφυκτιά στα τωρινά σύνορά της και ευθέως φλερτάρει, όπως προκύπτει από τη ρητορική ηγετικών στελεχών της, με την έννοια του "ζωτικού χώρου".

A. Gramsci: Το σημείο εκκίνησης είναι "εθνικό" κι απ' αυτό το σημείο εκκίνησης πρέπει να λάβεις τις αποφάσεις των κινήσεων...

ΑΠΟ ΤΟ "PRESS-GR" Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Είναι απαραίτητο να τραβήξετε βίαια την προσοχή σας στο παρόν,

έτσι ακριβώς όπως είναι, αν θέλετε να το μετασχηματίσετε.

Απαισιοδοξία της νοημοσύνης, αισιοδοξία της θέλησης»

Αντόνιο Γκράμσι, γεννήθηκε στις 22 Γενάρη 1891

Σήμερα θυμόμαστε τη γέννηση του μεγάλου διανοητή Antonio Gramsci.
Σήμερα πολλοί θα αναφερθούν και θα γράψουν αποσπάσματα της σκέψης του από τα βιβλία ή τα άρθρα του στην "L'Ordine Nuovo" (Η Νέα Τάξη), τη εβδομαδιαία κομουνιστική εφημερίδα που ιδρύθηκε την 1η Μάη του 1919, λίγους μήνες μετά την ίδρυση του Κομουνιστικού Κόμματος Ιταλίας [Βλέπε σε: Από το Λιβόρνο (1921)... στις Σαρδέλες (2020)...].
Σήμερα θα σημειώσουμε, θα εμπνευστούμε μπορούμε να πούμε, από ένα από τα γράμματα του που έγραψε μέσα από τη... φυλακή.
Το γράμμα στη μάνα του, την Peppina Marcias, που έγραψε στις 20 Νοέμβρη 1926.
«Αγαπητή μαμά, σε σκεφτόμουν πολύ αυτές τις μέρες. Σκέφτηκα τους νέους πόνους που ήμουν έτοιμος να σου δώσω, στην ηλικία σου και μετά από όλα τα δεινά που πέρασες. Το να ξέρω πως δυνατή κι υπομονετική στα βάσανα που πέρασες, θα είναι ένας λόγος δύναμης και για μένα.
Είμαι ήσυχος και ήρεμος.
Ηθικά ήμουν προετοιμασμένος για όλα. Καθησύχασε τους πάντες: πες σ' όλους πως δεν πρέπει να ντρέπονται για μένα και πρέπει να είναι πρέπει να είναι ανώτεροι από τη στενή και ασήμαντη ηθική των επαρχιών»

«Το σημείο εκκίνησης είναι "εθνικό"

κι απ' αυτό το σημείο εκκίνησης

πρέπει να λάβεις τις αποφάσεις των κινήσεων»

Antonio Gramsci 

"Quaderni del carcere" (Τετράδια της φυλακής), σελ. 1729

«Η αλήθεια είναι πάντα επαναστατική»

Antonio Gramsci

► “Μισώ τις Πρωτοχρονιές”… Ειδικά αυτή του 2020...

O Μάριος Πλωρίτης γράφει “για τον Γκράμσι”

Σαν σήμερα, 22 Ιανουαρίου 1891, γεννήθηκε ο Ιταλός φιλόσοφος, συγγραφέας, πολιτικός και πολιτικός επιστήμονας Αντόνιο Γκράμσι (Antonio Gramsci)

«Το καθετί είναι πολιτικό…» Αντόνιο Γκράμσι

ΠΡΕΠΕΙ να εμποδίσουμε αυτό το μυαλό να λειτουργεί, για είκοσι χρόνια», ρέκαξε ο εισαγγελέας-φερέφωνο του φασισμού. Και οι δικαστές – πειθήνιοι δήμιοι της τυραννίας, καταδίκασαν σε είκοσι χρόνια φυλάκιση τη σκέψη του Antonio Gramsci, που τόσο τρόμαζε τους μελανοχίτωνες «αγγέλους» του ερέβους.

Μέθοδος «κλασική» και πανάρχαιη: μη μπορώντας να πολεμήσουν τη Σκέψη με την (ανύπαρκτη) σκέψη-τους, προσπαθούν να τη φιμώσουν ή να την εξοντώσουν. Η εκδικητική ειρωνεία (το ίδιο «κλασική») είναι πως η σκέψη επιζεί πολύ πέρα απ’ το αιχμάλωτο σώμα. Και, στην περίπτωση του Gramsci, η σκέψη του -όχι 20, αλλά 50 χρόνια μετά την καταδίκη-του, 40 χρόνια μετά το θάνατό-του- απλώνει όλο και πιο πολύ την αχτινοβολία-της, και δίνει όλο και μεγαλύτερο «μέγεθος» στο καχεκτικό σώμα που την στέγαζε.

Πολύ περισσότερο: έγινε ένας απ’ τους κορυφαίους ο δ η γ ο ύ ς της σοσιαλιστικής θεωρίας και πράξης, όχι μόνο στην ιταλική πατρίδα-του, αλλά και  στον κόσμο ολόκληρο.

ΑΠΟ κατεστραμμένη μικροαστική οικογένεια της Σαρδηνίας, ο Gramsci (που γεννήθηκε το 1891) αναγκάστηκε να δουλέψει στα 11 κιόλας χρόνια-του, μ’ όλο που ήταν αδύναμος και φιλάσθενος. Στα 13-του, θα πάρει την πρώτη γεύση της «κρατικής βίας»: όταν ο στρατός θα κυκλώσει και θα πυροβολήσει τους ανθρακωρύχους της Σαρδηνίας… Ενα χρόνο αργότερα, καταφέρνει να ξαναρχίσει τις σπουδές-του, που θα τις συνεχίσει, «πεινώντας και κρυώνοντας», στη Φιλοσοφική Σχολή του Τουρίνου (1911). Εκεί, θα γνωρίσει τον Togliatti και τον Tasca, και θα προσχωρήσει στο Σοσιαλιστικό Κόμμα (1914).

Η έξοδος της Ιταλίας στον πόλεμο, τον άλλο χρόνο, θα σημειώσει και γι’ αυτόν την αποφασιστική στροφή. Ο Gramsci παρατάει τις σπουδές-του, συνεργάζεται σε σοσιαλιστικά έντυπα, παίρνει μέρος στις εξεγέρσεις των Τουρινέζων κατά του πολέμου και της πείνας, ιδρύει (Μάης 1919) μαζί με τον Togliatti, τον Tasca και τον Tenacini, το εβδομαδιαίο περιοδικό «Καινούρια Τάξη» (Ordine nuovo -τίτλος που θα υπεξαιρέσουν, μισόν αιώνα αργότερα, οι νεοφασίστες για να υπηρετήσουν ό,τι αυτός τόσο ακαταπόνητα είχε πολεμήσει…). Κι όταν οι Σοσιαλιστές «διασπώνται» και δημιουργείται το Κ.Κ.1. (21.1.1921), ο Gramsci θα είναι από τα πρώτα στελέχη του καινούριου κόμματος.

Αλλά η αντεπίθεση της αντίδρασης είχε αρχίσει κιόλας, με τις πρώτες βίαιες «εξορμήσεις» του νεογέννητου φασισμού. Πριν περάσουν δυό χρόνια, ο Mussolini θα κάνει τη θεατρινίστικη «Πορεία προς τη Ρώμη» (28.10.1922), θ’ αναρριχηθεί στην πρωθυπουργία και θα εξαπολύσει τις ορδές-του εναντίον κάθε «αντιπολιτευόμενου», με αποκορύφωμα τη δολοφονία του σοσιαλιστή βουλευτή Matteotti (10.6.1924).

Ανακοίνωση Άρδην: Συναίνεση ή άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε;

Ανακοίνωση του Κινήματος ΑΡΔΗΝ

Συγκλίνει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος προς την στήριξη της υποψηφιότητας της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου για την προεδρία της Δημοκρατίας –πρόταση που θεωρήθηκε «κίνηση-ΜΑΤ» του πρωθυπουργού.

Πρόκειται όντως για κίνηση «υψηλής στρατηγικής»; Μόνο αν περιορίσουμε την οπτική μας στην εγχώρια μικροκομματική αντιπαράθεση, κάτι που θα ταίριαζε σε μια χώρα που τελεί σε καθεστώς αποικίας. Γιατί κατά τα άλλα το περιεχόμενο της συναίνεσης στο οποίο συγκλίνουν η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ, και που συμβολίζεται στο πρόσωπο της συγκεκριμένης υποψήφιας, είναι εντελώς αναντίστοιχο με τις υπαρξιακές προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ελλάδα.

Τι μπορεί να συνεισφέρει μια «σοσιαλφιλελεύθερη συναίνεση», γύρω από τις γνωστές πλέον και μη εξαιρετέες θεματικές των ατομικών δικαιωμάτων, της πολιτισμικής ελευθεριότητας, της επιφανειακής περιβαλλοντικής ευαισθησίας (που κλείνει τα μάτια ωστόσο στην περιβαλλοντική ζημία όταν διακυβεύονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα), και της φιλοζωΐας σε ένα διεθνές περιβάλλον που το ρυθμίζει πλέον «η διπλωματία των κανονιοφόρων», και η ύπαρξη αλληλοσυγκρουόμενων εθνικών στρατηγικών ακόμα και εντός του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.;

Μπορεί ένα λίφτινγκ σε πρόσωπα του σημιτικού εκσυγχρονισμού (που κι αυτός, σαν και το τωρινό “παγκοσμιοποιητικό κέντρο” του Κυριάκου Μητσοτάκη, ξεκινούσε από την νεοφιλελεύθερη δεξιά και έφτανε μέχρι την πολυπολιτισμική αριστερά) να ανταποκριθεί στις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η εθνική ηγεσία, με τις τουρκικές διεκδικήσεις να έχουν αγγίξει ‘ιστορικό υψηλό’, το μεταναστευτικό αδιέξοδο να απειλεί την συνοχή της χώρας, και την Ανατολική Μεσόγειο να μεταβάλλεται σε ζώνη πυκνότατων γεωστρατηγικών και ενεργειακών ανταγωνισμών;

Το ύστατο σημείο του προτεκτοράτου «Η Ελλάς»: Διορισμός Προέδρου κατευθείαν από την Υπερεθνική Ελίτ

Ανακοίνωση του Μετώπου Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης

Με την εκλογή της ΝΔ και του Μητσοτάκη στην κυβέρνηση ολοκληρώνεται ο κύκλος του εθνικού εγκλήματος στην πατρίδα μας. Η σύγχρονη Ευρωκατοχή που ξεκίνησε το 2010 με την παράδοση της υποτυπώδους εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας μας από το υποχείριο- εγκληματία Γιώργο Παπανδρέου, βρήκε τον καλύτερο εκπρόσωπό της στους ελεεινούς προδότες- ψευτοαριστερούς του ΣΥΡΙΖΑ και τον κορυφαίο πολιτικό απατεώνα (για κάποιους άθλιο πράκτορα) Αλέξη Τσίπρα, οι οποίοι την στερέωσαν και την εμβάθυναν στη χώρα μας, ξεπουλώντας την για 99 χρόνια ολόκληρη και στρώνοντας το δρόμο προς την «ομαλότητα» και την «κανονικότητα». ‘Έτσι, σήμερα η ΝΔ που «κυβερνά» ήδη 6 μήνες παρουσιάζει μια Ελλάδα που δήθεν βγήκε από τα μνημόνια, δήθεν έχει κυβέρνηση που εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό και δήθεν μπαίνει στον «δρόμο της ανάπτυξης».

Η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και όχι βέβαια «κανονικότητας», που ζούμε, αποτυπώνεται σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής των λαϊκών στρωμάτων: οικονομική και κρατική βία, με την τελευταία να θυμίζει την παραδοσιακή ΝΔ και Δεξιά, μόνο που η βία σήμερα ασκείται στο πλαίσιο της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) και κάτω από τη σκέπη της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε). Από τη βία της διορισμένης από αυτήν κυβέρνησης Παπαδήμου, στη βία της κυβέρνησης Σαμαρά, στα «αριστερά» ΜΑΤ της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα στη βία της νεοφιλελεύθερης ΝΔ. H μόνη διαφορά είναι ότι σήμερα η κρατική βία δεν είναι απάντηση στη λαϊκή αντιβία η οποία έχει αδρανήσει από καιρό, αλλά στην «ελευθεριακή» βία που κάποτε ασκείται σωστά π.χ. όταν προστατεύει τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, όπως τα θύματα των πλειστηριασμών, αλλά κάποτε φαίνεται να προστατεύει αυτούς που λειτουργούν σήμερα σαν θύτες της παγκοσμιοποίησης όπως τα μιλιούνια των οικονομικών μεταναστών, δήθεν προσφύγων, που εξαπέλυσε στην Ελλάδα η Υπερεθνική Ελίτ (η οποία δημιούργησε τα προβλήματα στον Νότο!) επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τα προβλήματα του Ελληνικού λαού από την οικονομική καταστροφή των Μνημονίων, πέρα βέβαια από την αλλοίωση της πολιτιστικής του ταυτότητας…

Η σύγχρονη Ευρωκατοχή και η απώλεια κάθε εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας φαίνεται καθαρά και στους θεσμούς του κράτους. Ακόμα και σχετικά κυρίαρχες χώρες όπως η Γαλλία, πλέον, εκλέγουν προέδρους άμεσα με τη λαϊκή ψήφο και όχι έμμεσα από τα κορυφαία στελέχη ενός κόμματος (που υποτίθεται ότι εκφράζουν τη βάση τους ή προέρχονται από αυτήν). Φυσικά οι υποψήφιοι που στηρίζει το σύστημα προέρχονται συνήθως από τον χώρο της οικονομίας, «τεχνοκράτες», οι οποίοι υπηρετούν άμεσα την Υ/Ε. Ο Μακρόν είναι κλασικό παράδειγμα πιστού στελέχους της που εκλέχτηκε (μετά από μανιπουλάρισμα της λαϊκής ψήφου στο οποίο μετείχε έμμεσα και η «Αριστερά» του Μελανσόν) για να προωθήσει το σχέδιο της Υ/Ε για απόλυτη κατάργηση της κυριαρχίας των εθνών-κρατών εντός της ΕΕ. Στην Ελλάδα όμως τώρα ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλέγεται άμεσα από την Υ/Ε! Η αρχή έγινε με την κυβέρνηση Παπαδήμου. Σήμερα έρχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατευθείαν από το ταξίδι του στην Αμερική, όπου δήλωσε «κατανόηση» στον Τραμπ για την παράνομη από κάθε άποψη και εγκληματική δολοφονία του Ιρανού ήρωα Σουλεϊμανί -διπλωματικού εκπροσώπου του Ιρανικού κράτους – να «επιλέξει» για Πρόεδρο της Δημοκρατίας (προφανώς σε συνεννόηση και κατ’ εντολή απευθείας από τους Αμερικάνους, αλλά και την ΕΕ) ένα φαιδρό (και όχι μόνο!) πρόσωπο, ένα καθαρό όργανό της.

Η εν λόγω κ. Σακελλαροπούλου, δεν έχει κανένα ιστορικό ως πολιτικός, δεν εκφράζει ούτε καν τυπικά κάποιο τμήμα του Ελληνικού λαού, όπως τουλάχιστον ο άλλος αχυράνθρωπος της Υπερεθνικής και ντόπιας ελίτ, ο Παυλόπουλος, που ήταν όμως πιο φανατικός υπέρ της ΕΕ ακόμη και από τον… Γιούνκερ. Αντιθέτως το «ιστορικό» της ως δικαστικός είναι ότι υπηρέτησε πιστά την Υπερεθνική ελίτ και το καθεστώς σύγχρονης κατοχής της Πατρίδας μας σε κρίσιμες για τον λαό στιγμές:

Ναι» στην υποψηφιότητα της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας για την Προεδρία της Δημοκρατίας!!!

Ναι» στην υποψηφιότητα της Αικατερίνης Σακελλαροπούλου είπε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας για την Προεδρία της Δημοκρατίας!!!

Φυσικά αφού είναι συνοδοιπόρος, έχει βάλει πλάτη και είναι συνεπής σε όλη την μνημονιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο άλλος ο Γιάνης δε σέβεται το πόνο μιας πονεμένης μάνας και την εμπλέκει στους φτηνούς εντυπωσιασμούς του, χωρίς να την ρωτήσει! Αιδώς!!!


Μια "αριστερά", μνημονιακή και παίγνιο στα σχέδια του Κούλη, μαριονέτες της Μέρκελ και του Τραμπ!!! Απέναντι στο λαό, επικίνδυνοι για τη χώρα.

Η κα Αικατερίνη Σακελλαροπούλου έχει ψηφίσει:

●υπέρ των περικοπών του α’ Μνημονίου (απόφαση 668/2012 ΟλομΣτΕ),

●υπέρ των περικοπών του β’ Μνημονίου και του «νόμου Βρούτση» (ως μειοψηφία στην απόφαση 2287/2015 ΟλομΣτΕ που δικαίωσε τους συνταξιούχους),

●υπέρ της συνταγματικότητας του PSI («κούρεμα») που ρήμαξε τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων (απόφαση 1116/2014 ΟλομΣτΕ),

●υπέρ της κατάργησης των Δώρων των δημοσίων υπαλλήλων (απόφαση 1307/2019 ΟλΣτΕ).

 

ΚΑΙ όπως παρατήρησε εύστοχα ο συναγωνιστής Σταύρος Καλοφωλιάς, "με την εκλογή στην προεδρία της κατ ευφημισμό Δημοκρατίας μας, της προέδρου του ΣτΕ, τιμάται η Ελληνική Δικαιοσύνη!!!!!!. Τέτοια μεγάλη τιμή είχε να δεχθεί από την εποχή ......της χούντας!!!! Όταν οι πραξικοπηματίες την 21η Απριλίου 1967 έκαναν πρωθυπουργό τον Πρόεδρο του Αρείου Πάγου τον Κόλια!!! Όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν!!!!!
Κρατάτε γερά, Καλή συνέχεια!!!"

Η αγράμματη αριστερά ...ο καλύτερος σπόνσορας της Δεξιάς

Η αγράμματη αριστερά ...ο καλύτερος σπόνσορας της Δεξιάς

Του Ανδρέα Αργυρόπουλου

Διάβασα την ανακοίνωση της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ για τους Τρεις Ιεράρχες .Όχι ότι δε λένε και αλήθειες αλλά αγνοούν την αλήθεια.Γιατί ρε λεβέντες η γιορτή των Τριών Ιεραρχών να είναι "ΚΑΤΉΧΗΣΗ";;;Τους Τρεις Ιεράρχες τους κόβετε για "κατηχητόπουλα";;;Έζησαν μέσα στους διωγμούς και πέθαναν κυνηγημένοι από το θρησκευτικό και κοινωνικοπολιτικό κατεστημένο....αν είχατε διαβάσει τα κείμενά τους παίζει να κάνατε και διαδήλωση για να διδάσκονται υποχρεωτικά.Τιμήθηκαν διαχρονικά από επιστήμονες όλων των κλάδων(κοινωνιολόγους ,παιδαγωγούς,ιατρούς κ.λπ.) αφού δεν ήταν απλά"θεολόγοι". Λυπάμαι για τη στάση σας και για ένα ακόμη λόγο...στη γενιά μου η νεολαία της τότε ανανεωτικής αριστεράς αποτελούνταν στην πλειονότητά της από τους πιο ανοιχτόμυαλους ανθρώπους ,από τους πλέον διαβασμένους...θα μου επιτρέψετε και ένα τελευταίο:κανένας "ρηγάς" της γενιάς μου δεν έσκιζε ,ούτε εξαφάνιζε αφίσες που δε γούσταρε...ο συγκεκριμένος χώρος δίδαξε δημοκρατία πολλές φορές...με πολλή αγάπη σας προτρέπω να διαβάσετε τουλάχιστον κάποια από τα έργα των Τριών Ιεραρχών....μπορείτε να ξεκινήσετε με το παρακάτω που προς τιμήν της η ΑΥΓΗ μοίρασε προ ετών....

 

 ΔΙΑΒΆΣΤΕ...ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΆΤΕ:

Η αγράμματη αριστερά
είναι ο καλύτερος σπόνσορας της Δεξιάς

 

 

Στη μνήμη του 17χρονου Πανίκου - Όταν μίλησαν τα βρετανικά τεθωρακισμένα

Βενιζέλος Κώστας

Ήταν μια χρονιά δύσκολη για όλους. Η μνήμη του πολέμου έντονη. Η μυρωδιά της καταστροφής δεν υποχωρούσε. Γέμισε η πόλη πρόσφυγες. Γέμισε η πόλη πόνο και αγωνία. Πόσοι θα μείνουν στα αντίσκηνα; Πόσοι θα μείνουν σε σπίτια; Τα σχολεία άρχισαν να λειτουργούν σε πρωινά και απογευματινά για χωρέσουν όλοι. Πώς θα τελείωνε εκείνη η σχολική χρονιά κανείς δεν γνώριζε.

Τι να ζητήσει κανείς από τα παιδιά, που είχαν να αφηγηθούν και μια ιστορία για τον πόλεμο; Τι απαιτήσεις να έχει κανείς από παιδιά, πρόσφυγες και μη, που έδιναν με τις οικογένειες τους αγώνα επιβίωσης. Καθημερινά σχεδόν πραγματοποιούνταν διαδηλώσεις. Σημαίες και πανό κρυμμένες στις τάξεις και σε πρώτη ζήτηση. Ήταν 17 Ιανουαρίου 1975. Το κουδούνι κτύπησε στην ώρα του, κανείς όμως δεν μπήκε στην τάξη. Σημαίες, συνθήματα και μαθητικές πορείες κινήθηκαν παράλληλα για να καταλήξουν στην πλατεία Γρηγόρη Αυξεντίου, στο Διοικητήριο(!).

Δεν ήταν η πρώτη διαδήλωση κατά των Βρετανών. Το Λονδίνο είχε αποφασίσει να στήσει μια αερογέφυρα για να μεταφερθούν οι Τουρκοκύπριοι που έμεναν στις ελεύθερες περιοχές στην Τουρκία. Και από εκεί θα αναλάμβανε η Τουρκία να τους μεταφέρει στα κατεχόμενα. Συνταγή διχοτόμησης, για μια ακόμη φορά.

Η συγκέντρωση και εκείνη την ημέρα μαζική. Μαχητική όπως και τις προηγούμενες ημέρες. Ένας μαθητής, μάλλον τελειόφοιτος, είχε ανέβει ψηλά σε ένα περιτοίχισμα, μπροστά από το κτίριο του Διοικητηρίου κρατώντας τηλεβόα. Έδινε «γραμμή» για τα συνθήματα. Κάποια στιγμή έδωσε το γενικό σύνθημα: «Όλοι στις βάσεις». Το πώς βρέθηκαν λεωφορεία, φορτηγά για τη μεταφορά κανείς δεν το έψαξε. Όλα έγιναν γρήγορα.

«Ο λαός απαιτεί το Ακρωτήρι να καεί», «έξω οι Εγγλέζοι από την Κύπρο». Ανεβαίνουμε σε ένα ημιφορτηγό και πομπή όλοι κατευθυνθήκαμε στο Ακρωτήρι. Ακροβολισμένοι Εγγλέζοι στρατιώτες πάνοπλοι, με αντιδιαδηλωτικές στολές ήταν από ώρα έτοιμοι. Από τη μια ο στρατός της αυτού Μεγαλειότητας, που πάντα μεγαλουργούσε για να δημιουργεί προβλήματα στην Κύπρο και στην αντίπερα όχθη οι μαθητές, οπλισμένοι με πέτρες και ξύλα. Ο πόλεμος άρχισε… Οι Βρετανοί χρησιμοποιούσαν δακρυγόνα και μάνικες με νερό σε μια προσπάθεια να απωθήσουν τους μαθητές.

«Τον κτύπησαν, τον κτύπησαν»

Θεμέλια συνεργασίας όλων, απ΄ έξω μόνο η Τουρκία

 

του ‘Αριστου Μιχαηλίδη από τον Φιλελεύθερο 

Αύριο (σσ. πραγματοποιήθηκε χθες, 16/1/20) θα μονογραφηθεί στην Αίγυπτο το Καταστατικό για την ίδρυση του Φόρουμ, που έχει σκοπό τη συνεργασία για την αξιοποίηση του φυσικού πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου. Στο Φόρουμ συμμετέχουν η Κύπρος, η Ελλάδα, η Αίγυπτος, η Ιταλία, η Ιορδανία, η Παλαιστίνη και το Ισραήλ. Δηλαδή, από τις χώρες της περιοχής απουσιάζουν ο Λίβανος και η Τουρκία. Ο Λίβανος με τον οποίον η Κύπρος είναι σε επαφή, έχει τα εσωτερικά του προβλήματα, κυρίως έχει την Χεζμπολάχ, που δεν υπάρχει περίπτωση να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με το Ισραήλ, και η Τουρκία έχει τη μεγαλομανία του δικτάτορα της να την εμποδίζει. Η δημιουργία αυτού του Φόρουμ, που θεσμοθετεί κάπως πιο πρακτικά τη συνεργασία των κρατών και την αναγνώριση του καταλυτικού ρόλου που παίζει ο φυσικός πλούτος της περιοχής, δεν προέρχεται μόνο από τις ηγεσίες των κρατών, αλλά και από την επί τούτου επιθυμία των εταιρειών που εμπλέκονται. Οι οποίες θέλουν να εμπλακούν στα κοιτάσματα όλων των χωρών της περιοχής.
Αν μη τι άλλο, είναι ιστορικό το γεγονός ότι χώρες που τις χωρίζουν τεράστιες διαφορές και συγκρούσεις, βρίσκονται σε τέτοιο επίπεδο συντονισμού ειδικά για το φυσικό αέριο. Αλλά, και το ότι σε αυτό τον συνασπισμό βρίσκεται ομότιμα και η Κύπρος. Ημικατεχόμενη, απειλούμενη, αλλά νόμιμα και με απόλυτο σεβασμό από τους υπόλοιπους. Το ερώτημα, λοιπόν, που θέτουν πολλοί είναι αν αυτή η οδός μπορεί να δημιουργήσει συνθήκες που να ευνοούν τη λύση του Κυπριακού. Διότι, αυτό είναι για εμάς το κορυφαίο ζητούμενο και όχι ασφαλώς το αν θα απολαύσουμε τα δισεκατομμύρια των κοιτασμάτων. Που δεν θα τα απολαύσουμε αν δεν έχουμε την πατρίδα μας ελεύθερη. Αλλά, το πρώτιστο ερώτημα πρέπει να είναι: αν δεν επιδιώξουμε και δεν συμμετέχουμε σε τέτοιου είδους διπλωματικό αγώνα, τι μπορούμε να κάνουμε; Την οδό της απόλυτης προσήλωσης σε «κυπριακής ιδιοκτησίας» συνομιλίες τη δοκιμάσαμε για χρόνια. Την οδό του εξευμενισμού του θηρίου, κυρίως μέσα στην ΕΕ, επίσης τη δοκιμάσαμε. Την εμπιστοσύνη μας προς τους μεσολαβητές του ΟΗΕ, στα χέρια των οποίων παραδώσαμε τη μοίρα μας, επίσης.
Το αποτέλεσμα ηλίου φαεινότερον. Το θηρίο έφτασε στα όρια της αγριότητάς του και είναι έτοιμο να μας καταβροχθίσει. Ουδέν πιο κυριολεκτικό από αυτό. Επομένως, μία οδός απομένει. Να ενισχυθούμε. Να θωρακιστούμε. Κι επειδή ακόμα τρομάζει πολλούς να μιλάμε για αμυντική θωράκιση, παρότι επιβάλλεται όσο ποτέ προηγουμένως, ας φροντίσουμε τουλάχιστον να ενισχυθούμε διπλωματικά. Μέχρι να αντιληφθεί η Άγκυρα, αν όχι ο Ερντογάν προσωπικά, οι υπόλοιποι Τούρκοι, ότι θα τα χάσει όλα αν συνεχίσει να είναι απέναντι από όλες τις χώρες και έξω από τις ειρηνικές συνεργασίες που στήνονται για το συμφέρον όλης της περιοχής. Όχι, δεν αιθεροβατούμε. Αιθεροβατούν όσοι ελπίζουν πως θα συνεργαστεί μαζί μας η Τουρκία χωρίς να εξαναγκαστεί να το κάνει.

Σουνίτες και σιίτες, η γένεση της αντιπαράθεσης

Του Μωχαμάντ Αλή Αμίρ-Μοεζί από το Άρδην τ. 101-102 (Δεκέμβριος 2015)

Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ το 632, δύο αντίπαλα κόμματα διεκδικούν την κληρονομιά της πνευματικής και εγκόσμιας εξουσίας του. Αυτή είναι η απαρχή της σύγκρουσης σουνιτών και σιιτών, μία πάλη ανάμεσα σε δύο δόγματα του ισλάμ που σημάδεψε την ιστορία του αραβομουσουλμανικού κόσμου

Ο ανταγωνισμός μεταξύ σιιτών και σουνιτών ανάγεται στις απαρχές του ισλάμ. Ποιες είναι οι αιτίες αυτού του σχίσματος;

Αυτή η διαμάχη ξέσπασε μετά τον θάνατο του προφήτη, το 632. Δεδομένου ότι δεν είχε ορίσει τυπικά κάποιον κληρονόμο, το ζήτημα της διαδοχής του, εγκόσμιας και πνευματικής, αποτέλεσε αντικείμενο συζήτησης στο εσωτερικό της κοινότητας των πιστών. Η πλειοψηφία των μουσουλμάνων ορίζει τον νέο αρχηγό τους σύμφωνα με τη φυλετική παράδοση: ένα συμβούλιο προυχόντων που αποτελούνταν από τους συντρόφους του Μωάμεθ και τα πιο ισχυρά μέλη των φυλών της Μέκκας ορίζει τον γηραιό και σοφό Αμπού Μπακρ, από τη φυλή των Κουραϊσιτών, τη φυλή του προφήτη, ο οποίος γίνεται ο πρώτος χαλίφης (καλίφα σημαίνει διάδοχος). Όμως μία ομάδα μουσουλμάνων θεώρησε αυτόν τον διορισμό σφετερισμό, ένα πραξικόπημα. Και αυτό γιατί οι Κουραϊσίτες είχαν στην αρχή αντιταχθεί στον Μωάμεθ και πολέμησαν εναντίον του, προκαλώντας την έξοδό του από τη Μέκκα προς τη Μεδίνα και στη συνέχεια προσχώρησαν στο ισλάμ μόνο αφού νικήθηκαν από τα στρατεύματα του προφήτη. Αυτοί οι αντίπαλοι των Κουραϊσιτών εκτιμούν πως ο νόμιμος διάδοχος του Μωάμεθ είναι ο νεαρός Αλής, εξάδελφος και γαμπρός του. Όχι μόνο ο προφήτης, επανειλημμένα, κατ’ αυτούς, τον είχε ορίσει κληρονόμο του, αλλά δεδομένου ότι η διαδοχή των προφητών αποτελούσε μία θεϊκή υπόθεση, όπως αναφέρεται στο κοράνι, αυτή θα πρέπει να πραγματοποιείται σύμφωνα με θεϊκά κριτήρια και όχι μέσα από μία ανθρώπινη ψήφο.
Οι οπαδοί του Αλή θα αποκληθούν από την πλειοψηφία, που θα πάρει το όνομα των σουνιτών, ως η αλ-σία, η «φράξια», όρο που οι σουνίτες χρησιμοποιούν με υποτιμητικό τόνο και δημιούργησε την κατασκευασμένη από τους δυτικούς λέξη σιιτισμός. Επί πολλές δεκαετίες, πολυάριθμες μάχες διεξήχθησαν μεταξύ των οπαδών των Κουραϊσιτών και εκείνων του Αλή και των απογόνων του. Το 656, ο Αλής κατόρθωσε να οριστεί χαλίφης, αλλά πέντε χρόνια αργότερα δολοφονήθηκε από ένα μέλος των χαριτζιστών, παλαιών οπαδών του, που είχαν αποστατήσει –δεκάδες εχθρικές αιρέσεις συνυπάρχουν και πολεμούν η μία την άλλη κατά τη διάρκεια των πρώτων αιώνων του ισλάμ, πέρα από την κύρια αντίθεση ανάμεσα στους σιίτες και τους σουνίτες. Μετά τον θάνατο του Αλή, ένας Κουραϊσίτης δημιούργησε το χαλιφάτων των Ομεαϊαδών. Και οι διεκδικήσεις των οπαδών του Αλή θα ενταφιαστούν οριστικά όταν ο Χουσεΐν, ο δεύτερος γιος του Αλή και της Φατιμάς, της κόρης του προφήτη, σκοτώθηκε το 680 από τους Ομεαϋάδες στην Κάρμπαλα, στο σημερινό Ιράκ, που αποτελεί έκτοτε έναν από τους ιερούς τόπους των σιιτών.

Γιατί αυτή η πάλη για τη διαδοχή του Μωάμεθ, η οποία λύθηκε ήδη από τον έβδομο αιώνα, κατέληξε σε μια μόνιμη αντιπαράθεση μεταξύ σιιτών και σουνιτών;

Πιστοποιητικό Κοινωνικών Φρονημάτων και Μετανάστευση

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Στην προσπάθειά τους να «αιτιολογήσουν» τ΄ «ανοιχτά σύνορα» για τους οικονομικούς μετανάστες που καθημερινά καταφτάνουν παράνομα από χώρες της Αφροασίας στην Ελλάδα οι (με το αζημίωτο) φιλομεταναστευτικοί φορείς, αλλά και πολλοί πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, εκκλησιαστικοί κύκλοι, και πολλοί άλλοι «καλοί άνθρωποι» τους συγκρίνουν αυθαίρετα με τους Έλληνες μετανάστες των πρώτων δεκαετιών της μεταπολεμικής περιόδου. Πρόκειται ασφαλώς για μια σύγκριση που στερείται κάθε σοβαρότητας αν εξετάσουμε ποια ήταν κατά κανόνα η προβλεπόμενη διαδικασία μετανάστευσης π.χ. στο πλαίσιο της ελληνογερμανικής «Σύμβασης περί επιλογής και τοποθετήσεως Ελλήνων εργατών εις γερμανικάς επιχειρήσεις» (30 Μαρτίου 1960).
Κατ΄ αρχάς, με την υπογραφή αυτής της σύμβασης άνοιξαν στην Αθήνα και (το 1962) στη Θεσσαλονίκη οι εν Ελλάδι Γερμανικές Επιτροπές Μετανάστευσης (μέχρι το 1973), οι οποίες υπέβαλλαν στο ελληνικό Υπουργείο Εργασίας καταλόγους με τις κενές θέσεις εργασίας σε γερμανικά εργοστάσια. Λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις ελλείψεις, το ελληνικό Υπουργείο επέλεγε από τις λίστες αναμονής που καταρτίζονταν στα κατά τόπους Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας εκείνους στους οποίους θα παραχωρούνταν το «δικαίωμα» της μετανάστευσης στη (τότε) Δ. Γερμανία. Σημειώνεται ότι το σημαντικότερο ρουσφέτι εκείνης της περιόδου ήταν το τάξιμο από Βουλευτές, κυρίως της ΕΡΕ και της Ένωσης Κέντρου, μιας θέσης στις λίστες υποψήφιων προς μετανάστευση.
Κατόπιν, οι Επιτροπές εξέταζαν εξονυχιστικά την υγεία των υποψηφίων (μετρήσεις μυών, ακτινογραφίες θώρακος, οδοντιατρικές εξετάσεις κ.α.), τις τυχόν «ειδικές» γνώσεις που είχαν και οργάνωναν το ταξίδι τους με ειδικά τραίνα καλύπτοντας τα έξοδα μετάβασης του μετανάστη στη Δ. Γερμανία που αφορούσε εκείνο το μέρος της διαδρομής που γινόταν έξω από την ελληνική επικράτεια. Τέλος, αφού η Επιτροπή ενέκρινε την πρόσληψη, ο υποψήφιος μετανάστης υπέγραφε μια σύμβαση εργασίας, η τήρηση των όρων της οποίας θα ελεγχόταν από την αρμόδια ελληνική επιτροπή, που έδρευε στη Δ. Γερμανία.
Εξυπακούεται ότι οι Γερμανοί, τηρώντας την ιστορική τους παράδοση, αναφέρονταν σε «τεμάχια» (και όχι σε ανθρώπους ή μετανάστες), που επιπλέον υπόκειντο και στον γενικό κανόνα της νομιμοφροσύνης εκείνης της εποχής, αφού η επιλογή του εν δυνάμει μετανάστη βασίζονταν στην ύπαρξη ή μη πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων (φωτό).
Γι αυτό λοιπόν είναι καλύτερα κάποιοι να σιωπούν ή ας ψάξουν για άλλα «επιχειρήματα», πιο «ανθρωπιστικά».

Υ.Γ. Με τον τρόπο που περιγράφτηκε παραπάνω, στη δεκαετία 1961-1971 έφυγαν 892.175 Έλληνες σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης (κυρίως στη Δ. Γερμανία), κυρίως άνδρες αλλά και γυναίκες, ηλικίας 18-35 χρόνων. Το 90% προερχόταν από την ελληνική επαρχία, άκληροι ή μικροαγρότες, δίχως πείρα βιομηχανικού εργάτη ή γνώση της γερμανικής γλώσσας.