Η εκστατική χαρά της Ανάστασης - Το τραγικό άρρητο κάλλος της Μ. Εβδομάδας!

Η Ανάστασις. Μονή της Χώρας, Κωνσταντινούπολη.

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Ζήσαμε για μια ακόμη εβδομάδα αυτόν τον μεγάλο και ανεπανάληπτο πολιτισμικό, υπαρξιακό, κατανυκτικό και οντολογικό κόσμο της Μεγάλης Εβδομάδας. Επτά συναπτές ημέρες τις οποίες μπορούμε να χαρακτηρίσουμε και ως τραγικές και ίσως τις τραγικότερες που έζησε ποτέ στο σύνολό της η δημιουργία. Ακόμη και ο ίδιος ο Δημιουργός, ο Λόγος που «τα πάντα δι’ αυτού εγένετο», τον Κτίστη, όπως ακούσαμε στα Εγκώμια «Σε τον πάντων Κτίστην…».

Αυτός ουσιαστικά είναι ο πρωταγωνιστής σ’ αυτές τις επτά μικρές, μεγάλες, μέγιστες και τρισμέγιστες καθημερινές τραγωδίες που δι’ ελέου και φόβου ξετυλίγονται μπροστά στα μάτια μας. Ή ακόμη να συμμετέχουμε και εμείς. Δεν πρόκειται για κάτι ξένο, αλλά κάτι στο οποίο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συμμετέχουμε οδυνηρά.

Είναι, λοιπόν, σκοπός των ακολουθιών αυτών η κάθαρση, όπως στην αρχαία τραγωδία;

Είναι αρκετή η κάθαρση στις προσδοκίες των συμμετεχόντων;

Ή ακόμη στον ποιητή μελωδό τους;

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τις ακολουθίες αυτές και ως θρησκευτικές όπερες αν δεν ξέραμε πως και οι αρχαίες τραγωδίες είχαν και μουσικά μέρη και χαρακτηριστικά τα οποία έγραφε ο ποιητής. Ο Αισχύλος, ο Ευριπίδης, ο Σοφοκλής. Και πράγματι οι ακολουθίες αυτές μοιάζουν με ιδιαίτερα θεατρικά έργα και δρώμενα τα οποία θέλουν να παρουσιάσουν σαν σε μια κλίμακα, μια σκάλα το αποκορύφωμα της ζωής του Θεανθρώπου.

Και πλάι στους μεγάλους τραγικούς ποιητές της αρχαιότητας εδώ θα αντιπαραθέταμε τους Αγίους Κοσμά επίσκοπο Μαϊουμά, τον Ιωάννη Δαμασκηνό που έχουν και την μεγαλύτερη ποιητική και θεολογική, βεβαίως, συνεισφορά στην διαμόρφωση των ακολουθιών της Μεγάλης Εβδομάδας. Και πλάι σ’ αυτούς θα πρέπει να μνημονεύσουμε τον Ρωμανό τον Μελωδό και την μοναχή Αγία Κασσιανή ή Κασσία, τον αυτοκράτορα Λέοντα Στ’ τον Σοφό.

Στην Μεγάλη Εβδομάδα και τις συγκλονιστικές τραγωδίες ή όπερές της γευόμαστε το αποκορύφωμα της τραγικής παραφροσύνης του ανθρώπου. Στα πιο ψηλά σκαλοπάτια της κλίμακας αυτής ο Θεάνθρωπος, όχι μόνον θα δοκιμαστεί και θα βασανιστεί ιδιαίτερα σκληρά, αλλά και θα φονευτεί.

Σ’ αυτό το θείο δράμα το οποίο διαδραματίζεται μπροστά στα μάτιά μας όλοι δοκιμαζόμαστε, ανάλογα με την ευαισθησία μας ο καθένας και την πνευματικότητα μας. Και όταν αναφερόμαστε σε πνευματικότητα δεν εννοούμε την διανοητική, πόσα βιβλία έχει διαβάσει ο καθένας. Κυρίως πόσο έχει εκλεπτυνθεί νηπτικά η καρδιά του, αν έχει καλοσυνέψει, έχει γίνει ευαίσθητος και έχει αποκτήσει ποιητική ψυχή, όπως θέλει τον Χριστιανό ο Άγιος Πορφύριος. Και όχι, δυστυχώς, χοντροκομμένο και συνέχεια επιθετικό προς κάθε κατεύθυνση. Αλοίμονο!

Συνέχεια εδώ

https://www.pemptousia.gr/2026/04/i-ekstatiki-chara-tis-anastasis-to-tragiko-arrito-kallos-tis-m-evdomadas/


ΠΗΓΗ:https://ologiomofeggari.blogspot.com/2026/04/blog-post_12.html?m=1
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com