Του Δημήτρη Μπελαντή
Συνήθως γράφω μεγάλα κείμενα, όμως πια μου φαίνονται ορισμένα πολιτικά φαινόμενα τόσο αυταποδεικτα ,που και η εύλογη συντόμευση η και ο αφορισμός ακόμη μπορεί να είναι δοκιμα μέσα λόγου. Τα κόμματα ή οργανώσεις της υπαρκτης Αριστεράς όσο και οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικες οργανώσεις της Ελλάδας η ο,τι άλλο ανήκει σε αυτήν την κλασσική παράδοση κινούνται είτε σε κλινικό θάνατο είτε σε μια υποτυπώδη λειτουργία.Δια του κλωνισμού η του διασπαστικού χαζοκαυγα βγαίνουν κάθε λίγο νέες αριστερές οργανώσεις, αλλά αυτές δεν πείθουν ότι είναι φορείς του καινούριου , αντίγραφα των παμπαλαιων πρωτοτύπων και οργανώσεων προέλευσης είναι .
Καλό πράγμα και γόνιμο ο ακτιβισμός σε θέματα που έχουν κάποιο κοινωνικό ενδιαφέρον έστω και επιμέρους ,αλλά το να βαφτίζουμε μικρές ομάδες και παρεμβάσεις χωρίς ισχυρή κοινωνική εμπλοκή και επιρροή με βάθος, έστω δυνάμει ως " νέα επαναστατικά υποκείμενα" ," μορφές του κοινωνικού ανταγωνισμού " κλπ σημαίνει παράδοση στην αυτοαναφορικοτητα.Τα περί νέων κομμουνιστικών οργανώσεων, μετώπων, είναι μεν ένας τρόπος να πεις ότι είσαι μέρος μιας μεγάλης παράδοσης, πράγμα που είναι,όμως, αξίωμα και όχι αποδειξιμο θεώρημα.Και οι αποδείξεις συνήθως ελλείπουν.Η αριστερή πολιτική δεν μπορεί να είναι σκέτος μειοψηφικος ακτιβισμός, είναι πολιτική , ως πρόθεση τουλάχιστον, μεγάλων μαζών η είναι αποτυχημένη.
Ούτε είναι βέβαια πολιτική μεγάλων μαζών ένας υπόγειος και όχι διαφανής εισοδισμος σε μεγάλα κοινωνικά ρευματα που παραμένουν μονοδιάστατα και - ακόμη ;;- βουβά.
Για να μην είμαι όμως μόνο αρνητικός η αποδομητικος αλλά να πω και κάτι θετικό ως πρόταση :
- Υπάρχεις πχ ως πολιτική οργάνωση από τριάντα και εξήντα χρόνια ως έξι μήνες .Προσπερνω το μαυσωλείο ΚΚΕ γιατί τα μαυσωλεία δεν έχουν Ιστορικότητα αλλά μόνο Θεολογική Εμμενεια.
- Όσοι όμως διαθέτουν μια υπολογίσιμη ιστορικότητα πρέπει έστω και αργά να κάνουν ως συλλογικότητες έναν όχι προσχηματικο αλλά ουσιαστικό απολογισμό μακράς κλίμακας : τι προσέφεραν στο κίνημα και γιατί άραγε η επιρροή τους έμεινε επί δεκαετίες τόσο περιορισμένη; έφταιγε η ανώριμη κοινωνία ,η επιβουλή του ταξικού εχθρού,η επιρροή των ΜΜΕ,τα τακτικά μόνο λάθη τους η μήπως κάποια βαθύτερη εσωτερική ανεπάρκεια; Η μήπως μια παραγνώριση του πραγματικού κόσμου; και αν είναι το τελευταίο γιατί δεν κάνουν μια ριζική αλλαγή ή δεν σταματούν εδώ ; ποιες επίσης ήταν οι αναλαμπες της πορείας τους και που ακριβώς στραβωσε η ανάπτυξη τους ; Φτάνει μόνο το ψυχικό " ανήκειν" για να είσαι πολιτική οργάνωση; Είναι η οργάνωση δηλαδή μια παρέα και ένα καφενείο ;
- Εξακολουθούν να βλέπουν την αριστερή και κομμουνιστική συγκρότηση όπως ήταν,η θεωρούνταν μάλλον, στα μέσα του εικοστού αιώνα, δηλαδή ένα σοφό κόμμα της πρωτοπορίας, ένα μέτωπο κομμάτων που ουσιαστικά είναι η ουρά η η βιτρίνα η ο χώρος ανάπτυξης του ενός και σοφου κόμματος και ένα αναλλοίωτο κοινωνικό υποκείμενο που περιμένει δύο αιώνες υπομονετικά να του " εισάγουν" την ταξική του συνείδηση ; Κι αν το κοινωνικό υποκείμενο δεν υπάρχει πια με εκείνη την μορφή; κι αν το κοινωνικό υποκείμενο μπορεί μεν να θέλει να αντισταθεί αλλά να μην θέλει να επαναστατήσει; η αν θέλει να επαναστατήσει αλλιώς,με νέους πιο δόκιμους τρόπους ; κι αν τα θέματα που οδηγούν στην σύγκρουση είναι τελείως άλλα από εκείνα του εικοστού αιώνα; κι αν οι οργανώσεις μιλούν μια γλώσσα ξένη προς τις κοινωνικές ανάγκες του 2026;;Αν είναι οι ομάδες εδώ και πολύ καιρό strangers in a strange land ?
Πχ θα τους ενδιέφερε ένα κοινωνικό υποκείμενο που θα ήθελε μια τεχνολογική επιβράδυνση η μία έξοδο από το κυνήγι του χρόνου ή λιγότερα gadgets ; η θα το έβλεπαν γραφικά σαν ένα μάτσο οπισθοδρομικούς ψεκ τύπους που θα έβαζαν φρένο στην πολυπόθητη Πρόοδο ; Την ίδια Προοδο που καταστρέφει την καθημερινή μας ζωή;
Οι περισσότεροι στην Αριστερά πάνε με τον αυτόματο, πριμοδοτουνε τις δημόσιες σχέσεις, δεν θέλουνε να αλλάξει τίποτε,να μην κριτικάρουνε κανέναν που συμπαθούνε η τους συμπαθεί και να μην πειράξουνε τα κακώς κείμενα.Να μην χάσουν το κοινό τους. Σε κάποιον βαθμό, ανομολογητα αγαπούν το Υπαρχον. Με όρους ακριβολογίας, είναι η είμαστε ως χώρος πιο κοινωνικά συντηρητικοί και από την Δεξιά η το ακραίο Κέντρο.Με όρους ακριβολογίας, η μεν κοινωνία μπορεί να έχει υπαρξιακό πρόβλημα, αλλά εμείς οι δυνητικά " εκφραστές" της έχουμε συχνά απλώς υπαρξιακή πλήξη.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.