TESCREAL, η ανησυχητική ιδεολογία των τεχνοκρατών – Roberto Pecchioli

Ενώ από κάτω παίζουμε με αριστερά και δεξιά, μεταξύ της Αντίφα και του Αντικομμουνιστικού Παρατηρητηρίου· ενώ η συζήτηση επικεντρώνεται σε ασήμαντα ζητήματα που ανυψώνονται σε θεμελιώδη ζητήματα, από πάνω, εν μέσω ανέμων πολέμου και μυστικών εργαστηρίων, ενεργούν, σκέφτονται και αλλάζουν αμετάκλητα τον κόσμο και την ανθρώπινη φυλή.

Η νέα δυστοπία, άγνωστη ακόμη στη συντριπτική πλειοψηφία, είναι ο γαλαξίας TESCREAL, μια ανησυχητική αντιανθρώπινη ιδεολογία. Αν και υπάρχουν αγώνες και διαφωνίες μέσα στον Θόλο - σκεφτείτε άτομα τόσο διαφορετικά όσο ο Peter Thiel ή ο Alex Karp, οι ιδιοκτήτες του Palantir, και ο Bill Gates, ή οι γίγαντες της τεχνητής νοημοσύνης - οι ηγέτες της υψηλής τεχνολογίας προφανώς βαδίζουν διαιρεμένοι, χτυπώντας μαζί.

Έχουμε κατά καιρούς αναφέρει τον επιταχυνσιασμό, μια τεχνολογική πανκ ουτοπία τόσο στη «δεξιά» όσο και στην «αριστερή» εκδοχή της. Εν τω μεταξύ, μια ανησυχητική, εντελώς νέα πρακτική φιλοσοφία προχωρά ραγδαία, στα μισά του δρόμου μεταξύ ιδεολογίας και δυστοπίας. Το ακρωνύμιό της είναι TESCREAL, τα αρχικά των λέξεων μετανθρωπισμός, εξωτροπιανισμός, κοσμισμός, ορθολογισμός, αποτελεσματικός αλτρουισμός και μακροπρόθεσμος ορίζοντας.

Είναι το όραμα και η συγκεκριμένη εφαρμογή -τυπική των τελευταίων γενεών τεχνο-ιδιοφυών της Σίλικον Βάλεϊ και γκουρού της Τεχνητής Νοημοσύνης- ενός κόσμου χωρίς ανθρώπους, στον οποίο οι μηχανές θα κληρονομήσουν τη Γη ως νέες «ζωντανές» οντότητες που θα νικήσουν τη γήρανση και τον θάνατο. Δεν πρόκειται για αυταπάτες ή υπερβολικές ουτοπίες, αλλά για τη σύντηξη διαφόρων ελιτίστικων προτάσεων που απειλούν να κατακλύσουν το ανθρώπινο είδος και ολόκληρο τον κόσμο.

π. Νικ. Λουδοβίκος – Μαρ. Δόικου (Αναλογικές Ταυτότητες, παρουσίαση βιβλίου) α

Η Μαρία Δόϊκου φιλοξενεί τoν π. Νικόλαο Λουδοβίκο στο de profuntis του tv100
(Κυριακή 22 Μαρτίου) με αφορμή το νέο του βιβλίο:

Αναλογικές ταυτότητες (τόμος β΄)- Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού

Διεννοημάτωση: αυτo-καθολικοποίηση, μετα-ναρκισσισμός και Χριστιανική θεολογία, εκδ. Αρμός.

π. Νικ. Λουδοβίκος – Μαρ. Δόικου (Αναλογικές Ταυτότητες, παρουσίαση βιβλίου) 

Μαρία Δόικου:

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας.
Ο απόψινός καλεσμένος μας είναι από τους στοχαστές που επιχειρούν να συνομιλήσουν σε βάθος με τη δυτική φιλοσοφία, την πατερική παράδοση, την ψυχανάλυση, αλλά και τη σύγχρονη κρίση του ανθρώπου. Τον απασχολούν η έννοια του προσώπου, η επιθυμία, ο έρωτας, η ελευθερία, η σχέση θεολογίας και νεωτερικότητας, όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως υπαρξιακά γεγονότα.
Στο νέο του βιβλίο —πρόκειται ουσιαστικά για τον δεύτερο τόμο—, το οποίο επιγράφεται Αναλογικές ταυτότητες: Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού, δεν επιχειρεί ένα ευσεβές εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης. Προτείνει μια ριζική ανάγνωση του πώς συγκροτήθηκε ο δυτικός εαυτός μας και πώς μπορεί να μεταμορφωθεί. Είναι ο πατέρας Νικόλαος Λουδοβίκος και τον ευχαριστούμε που απόψε είναι κοντά μας.
Καλώς ήρθατε.

π. Ν. Λουδοβίκος:

Χαίρομαι, ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Μαρία Δόικου:

Θέλω να αρχίσουμε με τον κυρίως τίτλο του βιβλίου:
Αναλογικές ταυτότητες. Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού.
Τι σημαίνει «αναλογική ταυτότητα»; Πείτε το μας με μια εικόνα, αν μπορείτε, για να το καταλάβουμε απλά.

π. Ν. Λουδοβίκος:

Χρησιμοποιώ τον όρο αυτό, ο οποίος δεν είναι καινούριος —δεν είναι δικός μου—, αλλά έχει μια μακρά προϊστορία στη χριστιανική φιλοσοφία, ξεκινώντας ήδη από τους πρώτους αιώνες και εξελισσόμενος με διαφορετικό τρόπο στην Ανατολή και στη Δύση.

Ένα τυπικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί η πολεμική προπαγάνδα

Daniele Perra - 29 Μαρτίου 2026

Πηγή: Ντανιέλε Πέρα

Ένα τυπικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί η πολεμική προπαγάνδα, με την ακριβή γνώση ότι (όπως είπε ο Γερμανός δημοσιογράφος Udo Ulfklotte) η CIA κάποτε πλήρωνε τα μέσα ενημέρωσης για να λένε στην Ουάσιγκτον τι θέλουν, τώρα τά ίδια είναι η CIA.

Η La Repubblica παρουσιάζει αυτήν την ιρανική απειλή σαν η Τεχεράνη να είχε τρελαθεί και ξαφνικά αποφάσισε να στοχεύσει αμερικανικά πανεπιστήμια στην περιοχή (ο ευκολότερος στόχος θα ήταν το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, για παράδειγμα). Η αλήθεια αυτών των ισχυρισμών πρέπει επίσης να αξιολογηθεί. Αυτό που δεν λέει είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Τώρα, αναρωτιέμαι γιατί ένα εκπαιδευτικό κέντρο θα μπορούσε να γίνει στρατιωτικός στόχος (επιπλέον, ορισμένοι από τους νέους που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου ήταν φοιτητές).

Επισκέφτηκα προσωπικά το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης και μίλησα σε ένα ακροατήριο καθηγητών και φοιτητών στο διεθνές συνέδριο με θέμα τη «διπλωματία της αντίστασης». Επισκέφτηκα επίσης και μίλησα με αρκετούς καθηγητές διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Imam Sadiq, επίσης στην Τεχεράνη. Τα ιρανικά πανεπιστήμια σήμερα (σε αντίθεση με πολλά από τα δικά μας ιδρύματα) είναι κέντρα πολιτιστικής παραγωγής όπου η πολιτική συζήτηση (παραδόξως, μπορεί να φαίνεται) είναι ζωντανή και ανοιχτή, και όχι κολλημένη σε αμήχανα δόγματα (νεοφιλελευθερισμός στα οικονομικά ή μια ορισμένη αριστερή ρητορική στα τμήματα ανθρωπιστικών επιστημών) που διακρίνουν τα ιταλικά πολιτιστικά κέντρα. Αυτό ανεξάρτητα από τη μεταρρύθμιση του Χομεϊνί της δεκαετίας του 1980, η οποία οραματιζόταν τον πλήρη «ισλαμισμό» τους.

Η Προσφυγή Ασύλου του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλή στην Ελλάδα – Η Ζωή του σε Κίνδυνο**

Κάλεσμα Αλληλεγγύης: 

Αγαπητοί φίλοι, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές για την ειρήνη και τη δημοκρατία,

Είμαι ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλής, ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφος και αντιρρησίας συνείδησης ποντιακής ελληνικής καταγωγής. Στην Τουρκία διώχθηκα και φυλακίστηκα για χρόνια επειδή τιμούσα τη μνήμη γενοκτονιών, αποκάλυπτα παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποστήριζα την ειρήνη και αρνήθηκα τη στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης. Λόγω του κινδύνου νέας φυλάκισης και βασανιστηρίων, ζω στην Ελλάδα από το 2019.

Η Ελληνική Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτησή μου για άσυλο σε πρώτο βαθμό. Το σκεπτικό της απόρριψης διαστρέβλωσε την κατάθεσή μου σχετικά με τα καμένα χωριά και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είδα κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής μου θητείας τη δεκαετία του 1990, χαρακτηρίζοντάς την ως «εγκλήματα πολέμου». Όμως εγώ δεν ήμουν θύτης, αλλά μάρτυρας — και σήμερα είμαι δημόσιος επικριτής και ακτιβιστής υπέρ της ειρήνης που καταδικάζει αυτά τα εγκλήματα.

Κ. Δημητριάδης : Ο πόλεμος ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν και οι παγκόσμιες αναδιευθετήσεις

Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ , μέλος της οργανωτικής επιτροπής του πανελλαδικού δικτύου " για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα" σε μια συζήτηση - ανάλυση πίσω από τα επιφαινόμενα του πολέμου ΗΠΑ Ισραήλ στο Ιράν, για τις παγκόσμιες αναδιευθετήσεις με παγκόσμιες προεκτάσεις , που αφορούν την σύγκρουση Δύσης με όλες τις αναδυόμενες νέες δυνάμεις στον παγκόσμιο καταμερισμό. 

Ο κ. Δημητριάδης αφού αναλύει τον κομβικό ρόλο γεωπολιτικά και γεωοικονομικά του Ιράν αλλά ενεργειακά και εφοδιαστικά όλων των χωρών του Περσικού Κόλπου, υποστηρίζει ότι το Ισραήλ του Νετανιάχου σήμερα, δεν μπορεί να ιδωθεί με μία απλουστευτική λογική μίας πανίσχυρης στρατιωτικής μηχανής μίας μικρής γεωγραφικά χώρας των 9 εκατομμυρίων, αλλά ως η αιχμή του δόρατος ενός βαθέως συστήματος ισχύος παγκόσμιων διαστάσεων με επιτελικό ρόλο οικονομικών, τεχνολογικών και στρατιωτικοβιομηχανικών δυνάμεων στις ΗΠΑ.

Στις διεθνείς σχέσεις, οι φιλίες απαιτούν αμοιβαιότητα.

Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος

Κατά την τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Ιρανό ομόλογό του, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι θεωρεί αδιανόητο η χώρα μας να εκλαμβάνεται ως εχθρός της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Το ανέφερε αυτό, διότι πολλά ελληνικά εμπορικά πλοία είναι ακινητοποιημένα στον Περσικό Κόλπο, καθώς τους απαγορεύεται να εξέλθουν. Χρήζει αναφοράς το γεγονός ότι το Ιράν έχει διατρανώσει πως δεν επιτρέπει τη διέλευση από τα Στενά του Χορμόζ σε πλοία που συνδέονται με τους εχθρούς του, δηλαδή τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συμμάχους τους. Προφανώς, οι ιρανικές αρχές συγκαταλέγουν την Ελλάδα στους συμμάχους των δύο επιτιθέμενων, και, για τον λόγο αυτόν, μπλοκάρουν τη διέλευση των ελληνικών πλοίων.

Αν κι η Ελλάδα διατηρούσε για περίπου τρεις δεκαετίες πολύ καλές σχέσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, αποτελώντας τον κύριο Ευρωπαίο συνομιλητή της, τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει ουσιαστικά αλλάξει άρδην. Μια σειρά ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης έχουν ερμηνευθεί από την Τεχεράνη ως εχθρικές. Συγκεκριμένα:

   

1. Η δημόσια υποστήριξη του Έλληνα πρωθυπουργού της δολοφονίας του Γασέμ Σολεϊμανί από τη διοίκηση Τραμπ τον Ιανουάριο του 2020

2. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αποστείλει συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία τον Σεπτέμβριο του 2021

3. Η κατάσχεση ιρανικού πετρελαίου στο πλοίο Lana, στα ανοικτά της Καρύστου, τον Απρίλιο του 2022, κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ. Ακολούθησαν αντίποινα από τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι κατέλαβαν στον Περσικό Κόλπο δύο ελληνικά δεξαμενόπλοια. Λίγες ημέρες αργότερα, απόφαση ελληνικού δικαστηρίου ήρε την κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου και του πλοίου

Η παιδεία υπό κατάρρευση

από Απόστολος Παπαδημητρίου

-18 Μαρτίου 2026

Ο θάνατος καθηγήτριας σε γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης από εγκεφαλικό επεισόδιο σχολιάστηκε έντονα πανελληνίως, καθώς μήνα προηγουμένως αυτή είχε υποβάλει αναφορά για να γνωστοποιήσει στην προϊσταμένη της αρχή και στο αρμόδιο υπουργείο ότι η συμπεριφορά κάποιων μαθητών της στο πρόσωπό της ήταν απαράδεκτη. Την είχαν στοχοποιήσει και εκδήλωναν με διάφορους τρόπους την αυθάδειά τους αλλά και την επιθετικότητα εναντίον της. Στα νέα ελληνικά αυτή η συμπεριφορά καλείται μπούλιγκ. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βρήκαν τροφή, για κάποιο διάστημα και εκδηλώθηκε αντιπαράθεση καθώς αντέδρασαν οι γονείς των μαθητών, που κατηγορούνται επιρρίπτοντας ευθύνη στην καθηγήτρια για ανάρμοστη συμπεριφορά έναντι των μαθητών της. Τώρα βέβαια και «κατόπιν εορτής» διατάχτηκε ένορκη διοικητική εξέταση μάλλον χωρίς νόημα πλέον.

Το συμβάν δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία και δεν θα σταθούμε στο αν τον θάνατο προκάλεσε η υπερβολική πίεση που δεχόταν η καθηγήτρια από μέρους μαθητών. Η παιδεία στη χώρα μας νοσεί βαρύτατα, αν δεν είναι πλέον κλινικά νεκρή. Τον Οκτώβριο του 2022 καθηγητής σε επαγγελματικό Λύκειο είχε υποβάλει την παραίτησή του συνοδεύοντάς την από αιτιολογική έκθεση, η οποία θα έπρεπε να προβληματίσει βαθύτατα τους αρμοδίους, ώστε να λάβουν, επί τέλους, μέτρα. Μεταφέρω αποσπάσματα από την εν λόγω έκθεση.

«Από τη πρώτη στιγμή δε χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα ή εμπειρία για να καταλάβει κάποιος πως η κυριαρχία των μαθητών είναι απόλυτη και αρνητική. Είναι φανερό από τη περικυκλωμένη με επιδεικτικά καπνίζοντες μαθητές αίθουσα καθηγητών. Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο το προαύλιο χώρο ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις. Μαθητές περιφέρονται παντού όλες τις ώρες και μπαινοβγαίνουν στο σχολείο μιας και η πόρτα δε κλείνει ποτέ. Την ώρα του μαθήματος μπορεί να ακουστούν έντονες συντονισμένες κραυγές και να γίνει κάποιο φιλικό «ντου» από μερίδα μαθητών σε κάποιο άλλο τμήμα.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

[ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΝΤΡΟΠΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΑΝΤΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ]

Αυτή η ανάρτηση γεννήθηκε από μια συζήτηση με έναν αγαπητό μου φίλο, πολύ νεότερο από εμένα, ο οποίος με ρώτησε γιατί θεωρούσα το '68 τη συμβολική χρονιά έναρξης της κρίσης της ιστορικής αριστεράς, μιας κρίσης που καρποφόρησε τη δεκαετία του '80... παρά το γεγονός ότι το '68 (κάτι διαφορετικό από το εργατικό '69) θεωρείται στη συλλογική φαντασία ως το λίκνο των αυτοαποκαλούμενων επαναστατικών κινημάτων, τα οποία μερικές φορές αμφισβήτησαν βίαια το παλιό κομμουνιστικό κόμμα. Έπρεπε να κόψω με το τσεκούρι, γνωρίζω ότι κάθε ζήτημα, που θίγεται εν συντομία εδώ, αξίζει πολύ πιο λεπτομερή επεξεργασία.

Ξεκινάω από μακριά, από τον Μαρξ και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του (1848), και ιδιαίτερα από τον επαναστατικό ρόλο της αστικής τάξης.

«Στη θέση της εκμετάλλευσης που καλύπτεται από θρησκευτικές και πολιτικές ψευδαισθήσεις, [η αστική τάξη] εισήγαγε μια ανοιχτή, ασυνείδητη, άμεση, άνυδρη εκμετάλλευση […] Μετέτρεψε τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης σε μισθωτό που εξαρτάται από αυτήν.

Μίλτος Σαχτούρης

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Κινήθηκε στις παρυφές του υπερρεαλισμού αλλά αυτονομήθηκε ποιητικά σε μεγάλο βαθμό. Χρησιμοποίησε ιδιαίτερα στοιχεία από το παράλογο και τον έντονο συμβολισμό δημιουργώντας ένα μοναδικό, προσωπικό ποιητικό σύμπαν.

Αποκαλύπτοντας το ποιητικό του γίγνεσθαι:

"Τα ποιήματά μου εγώ δεν τα γράφω κομματιαστά. Ούτε τα ανακαλύπτω σιγά-σιγά. Το είπα και άλλοτε, μου ξεπηδάνε από μέσα μου μονοκόμματα. Καμιά φορά δύσκολα, αλλά ολόκληρα. Άλλη ιστορία, αν μερικά τα παιδεύω και βδομάδες ολόκληρες, από δω και από κει. Είχα ταξιδέψει, θυμάμαι, ένα καλοκαίρι εκδρομή με τη Γιάννα. Εγώ κλείστηκα και δούλευα τρία ποιήματα μαζί: το «Κύριε», το «Πράσινο απόγευμα» και το «Καφενείο». Και τα τρία ταυτόχρονα. Ούτε κατάλαβα αν πήγα και που πήγα εκδρομή: Αίγινα; Πόρος;

Τον ποιητή τίποτε δεν εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως."

(ΑΥΤΟΣΧΟΛΙΑ, σελ. 253-259, στο βιβλίο Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, του Γιάννη Δάλλα, Κέδρος 1997)

Ο Υδραίος στην καταγωγή ποιητής είχε οικοδομήσει μια σχέση σχεδόν ερωτική με τον Πόρο.

Οι «αποδράσεις» του στο νησί που το θεωρούσε καταφύγιο συναισθημάτων και χώρο πνευματικής αναγέννησης, ήταν συχνές.

Για τούτο και το βιογραφικό του γραμμένο στον Πόρο όπως και το παρακάτω ποίημα:

ΠΟΡΟΣ 1985

Κι όταν εφάνη στο φλιτζάνι του καφέ μου

η γοργόνα η μαύρη

όλη τη νύχτα αδιέξοδα και εξορίες

έξαλλος λέω στίχους του Hölderlin

στίχους του Charles Cross

και πώς λυπάμαι τον άνθρωπο με το καροτσάκι

γυρίζει

πουλάει γλειφιτζούρια —γεωμετρικά τοποθετημένα

το ένα πλάι στο άλλο στη σειρά—

κανένας δεν τα αγοράζει

κι έτσι κι αυτός είναι τώρα χρόνια πεθαμένος

τα ρούχα του έχουν λιώσει πάνω του

και πίσω του τρέχει ο άγγελός του.

Όμως παρ’ όλα αυτά ο Πόρος υπάρχει

και μ’ όλα τα χαϊμαλιά του

με την παλιά του άγκυρα μπηγμένη

στην αμμουδιά

τις όμορφες τουρίστριες με τα καταπληκτικά

πόδια

και πόσους έφαγε το χώμα αυτά τα χρόνια

πάει ο Σκλάβος κι ο Καχτίτσης

ο Ιωάννου, η Μέλπω Αξιώτη

ο Αλεξάνδρου και τόσοι άλλοι.

Θεέ μου, δώσε μας ένα θάνατο

ειρηνικό.

https://www.hartismag.gr/print/41845#

Για τη «Νέα Δεξιά» του Αλαίν ντε Μπενουά – γράφει ο Σωτήρης Γουνελάς

ΔΟΚΙΜΙΟ


22/03/2026

Αλαίν ντε Μπενουά, Νέα Δεξιά. [Μετα]πολιτικό μανιφέστο, πρόλογος-μεταφράσεις: Θεόδωρος Ε. Παντούλας, Επίμετρο: Μασιμιλιάνο Κάπρα, Κλαούντιο Κάπο, Διονύσιος Σκλήρης, εκδ. Manifesto, 2025.

Στο εύστοχο και κατατοπιστικό προλόγισμά του ο Παντούλας γράφει αρχίζοντας: 

«Από όσα γνωρίζω ο Alain de Benoist ξεκίνησε από την ακροδεξιά. Όσο να πεις, στη χώρα του Βισύ ειδικά, αυτό ήταν άσχημη σύσταση και δύσκολή αφετηρία. Πέρασε στη Δεξιά, δεν πολυστάθηκε όμως εκεί και κάποια στιγμή πρότεινε τη ‘Νέα δεξιά’. Αλλά ούτε κι εκεί στέργιωσε, αφού, έχοντας στο μεσοδιάστημα εγκαταλείψει και τον χαρακτηριστικό της Δεξιάς αντικομμουνισμό, εκτίμησε ότι το δίπολο Αριστερά-Δεξιά είναι παραπειστικό και ξεπερασμένο από την ίδια την πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται μόνο με μια, κάπως ασαφή σ’ εμένα, ‘μεταπολιτική’ δραστηριότητα».

Χρειάζεται να πω, αρχίζοντας με τη σειρά μου, ότι αυτό που με ώθησε να γράψω για το βιβλίο δεν ήταν η πολιτική διαδρομή του Μπενουά, αλλά ορισμένες γόνιμες κρίσεις, θεωρήσεις και προτάσεις που έρχονται κοντά και σε δικές μου ανάλογες, τις οποίες έχω διατυπώσει κατά καιρούς στα όσα έχω γράψει (μάλλον εις ώτα μη ακουόντων) και μάλιστα στο βιβλίο μου Το τέλος του ανθρώπου ή η παραμόρφωσή του (Αρμός 2022). Προσθέτω ακόμη ότι πρωτοδιάβασα κείμενα του Μπενουά σε σχετικές αναρτήσεις του Νέου Πλανοδίου.

Προτού προχωρήσω θέλω να διευκρινίσω ότι για μένα ο χώρος της πολιτικής (ή Πολιτικής) βρίσκεται «εγγύς του μη όντος», από τότε που ο οικονομισμός έπεσε πάνω της και σχεδόν την έπνιξε, υποχρεώνοντάς την να μεταβληθεί σε ένα είδος επιχείρησης και σε μια μορφή εγκλεισμού σε ομάδες ελιτίστικες που θέλουν να κυβερνούν τον κόσμο ερήμην των λαών.

Έρχομαι τώρα στο βιβλίο και παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα:

«Με τον όρο νεωτερικότητα προσδιορίζεται το πολιτικό και φιλοσοφικό κίνημα των τριών τελευταίων αιώνων της δυτικής ιστορίας. Χαρακτηρίζεται κυρίως από πέντε συγκλίνουσες διεργασίες: την εξατομίκευση, μέσω της καταστροφής των παλαιών κοινοτήτων του ανήκειν, τη μαζικοποίηση μέσω της υιοθέτησης τυποποιημένων συμπεριφορών και τρόπων ζωής, την αποιεροποίηση, μέσω της υποχώρησης των μεγάλων θρησκευτικών αφηγήσεων προς όφελος μιας επιστημονικής ερμηνείας του κόσμου, τον εξορθολογισμό, με την κυριαρχία της εργαλειακής σκέψης, μέσω των εμπορικών συναλλαγών και της τεχνολογικής αποτελεσματικότητας, την παγκοσμιοποίηση μέσω της επέκτασης ενός μοντέλου κοινωνίας που θεωρείται, εμμέσως, ως το μόνο λογικά δυνατό επομένως και ανώτερο» (σ. 19-20).

[ Ὁμοφροσύνη φιλίην ποιεῖ

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ]

Τήν ὥρα ποὺ οἱ σταθερές μας λησμονοῦνται, τώρα ποὺ ἡ Ἀλήθεια εἴτε λοιδορεῖται, εἴτε παραμορφώνεται ἀπὸ στρατευμένους σὲ ἐφήμερες σκοπιμότητες, ἡ ὑπόμνηση τῶν συμβόλων τῆς Ἐθνικῆς μας Ζωῆς εἶναι ἐπιτακτική. Οἱ Ἀξίες ποὺ κάποιοι θεωροῦν νεκρές, εἶναι αὐτές ποὺ διαχρονικά μᾶς ἑνώνουν.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι ἡ στροφή πρὸς τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ ἦθος ποὺ δυναμώνει καὶ ἐκτείνει τὴν Πατρίδα μέχρις ἄκρων ὁρίων, Μέχρις ἐκεῖ ὅπου ὁρίζουν τὸ Ὄνομα, ἡ Ἱστορία καὶ οἱ ἐκκρεμότητές Της.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι νὰ ἐκπορευθεῖ τὸ μήνυμα τῆς Οἰκουμενικῆς διάστασης τῆς Ἑταιρείας. Τοῦ Ἔργου ποὺ ἀποτελεῖ ὄχι ἁπλῶς Ἐθνική, ἀλλὰ παγκόσμια Κληρονομιά. Τὴν Ἀποστολὴ ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὑμνεῖ τὴν Ἑλλάδα καὶ προβάλλει παντοῦ καὶ πάντοτε τὴν Ἑλλάδα. Ὡς Ἰδέα καὶ ὡς Πνεῦμα. Ὡς Τρόπο Βίου.

Ὑπὸ τὸ πρίσμα αὐτό, ἐν ἔτει 2026, 200 ἔτη ἀπό τὴν κοίμηση τοῦ Φιλικοῦ Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, ἀποτίουμε τὸν ἐλάχιστο φόρο Τιμῆς καὶ πράττουμε τὰ δέοντα.

.

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

27 Μαρτίου 2026

Εἱκ.: " Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν "

Ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ ΑΡ.ΦΥΛ. 43404, σ.01-03, 27η Μαρτίου 2026

____________________________________________

[ Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν ]

τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου 

Μεγαλοφυΐα οἰκουμενική. Συνθέτης καὶ ἐπαναστάτης, διακατείχετο ἀπὸ τὸ πρότυπο τοῦ Καλοῦ κ' Ἀγαθοῦ. Πνεῦμα ἀνεξάρτητο καὶ δημιουργικό, πολὺ γρήγορα ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του.

Ἄνθρωπος γενναιόδωρος καὶ μεγαλόψυχος, περιφρονοῦσε τοὺς ἄξεστους καὶ φιλάργυρους αὐλικούς. Ἔλεγε ὅτι πολὺ εὔκολα ἀποκαλύπτεται ἡ πενία τοῦ ἔσω κόσμου. Πίστευε ὅτι οἱ Νόμοι καὶ τὰ φαινόμενα τοῦ Σύμπαντος συνδέονται μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ Ἀνθρώπου. Ὅτι ἡ αἰσθητικὴ τοῦ περιβάλλοντος Κόσμου εἶναι ἀλληλένδετη μὲ ἐκείνη τοῦ ἐσωτερικοῦ.

Στὰ πρῶτα τέσσερα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὸ χάρισμά του εἶχε γίνει ὁρατό. Ὁ φιλομαθὴς Λούντβιχ Βὰν Μπετόβεν μεγάλωνε μέσα σὲ ἕνα μουσικὸ περιβάλλον. Διάβαζε πολύ, μὲ τρόπο ἀδηφάγο. Σὲ ἡλικία μόλις 11 ἐτῶν συνθέτει τὸ πρῶτο του Ἔργο καὶ τὸ ἀφιερώνει στὸν Πρίγκηπα Μαξιμιλιανὸ Φρειδερίκο. Λόγῳ τοῦ θανάτου τοῦ πάππου του καὶ τοῦ ἀλκοολισμοῦ τοῦ πατρὸς του, ἀφήνει τὸ σχολεῖο γιὰ νὰ βοηθήσει στὰ οἰκονομικὰ τῆς οἰκογενείας.

Ἄνοιξη τοῦ 1787. Στήν Βιέννη μεσουρανεῖ ἡ ἕτερη μουσική μεγαλοφυΐα. Ὅταν ὁ Μπετόβεν συνάντησε τὸν Αμαντέους Μότσαρτ, ἦταν μόλις 17 ἐτῶν. Ὁ ἀνυπέρβλητος συνθέτης, φανερά ἐντυπωσιασμένος θὰ πεῖ γιὰ τὸν ἔφηβο βιρτουόζο Λούντβιχ δημοσίως:

(VIDEO) Η Μαρία Καρυστιανού στον τύμβο της Μακεδονίτισσας στην Κύπρο-Ηχηρό μήνυμα ελευθερίας-ειρήνης-αντίστασης-αξιοπρέπειας

Η ομιλία της στην εκδήλωση των Μητέρων 

Πρόγραμμα Αναπαραγωγής ΒίντεοΗ ομιλία της στην εκδήλωση της πρωτοβουλίας των Μητέρων 

Μαρία Καρυστιανού με αφορμή την επίσκεψή της στην Κύπρο και την συμμετοχή της στην σπουδαία και επιτυχημένη εκδήλωση “Η Φωνή της Μητέρας”, τίμησε τον τύμβο της Μακεδονίτισσας, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα πανανθρώπινου αγώνα, αντίστασης στην αδικία, για την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

“Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, ούτε πατρίδα χωρίς εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία” πως είπε χαρακτηριστικά.

Του Θοδωρή Ζώτου

Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού

” Είμαστε στην Κύπρο. Ήρθαμε να τιμήσουμε τους υπερασπιστές της μαρτυρικής Μεγαλονήσου αλλά και να ζωντανέψουμε τη μνήμη αντλώντας διδάγματα.

Η ιστορία δεν είναι υπόθεση του παρελθόντος. Οδηγεί, παροτρύνει, τροφοδοτεί την ελπίδα. Μαζί με γυναίκες από πολλές εμπόλεμες χώρες ιδρύσαμε εδώ ένα νέο κίνημα, τη Φωνή της Μητέρας, που θα αναλάβει ελπίζουμε πανευρωπαϊκές και διεθνείς ειρηνευτικές πρωτοβουλίες.

Τα νέα της αποικίας

Greg Mayburry

Ακούγεται σαν κάποιον που γνωρίζουμε;

Υπάρχει ένα είδος μυρμηγκιού που πλησιάζει την άκρη μιας άλλης αποικίας, σκοτώνει έναν μόνο εργάτη και στη συνέχεια παίρνει τη μυρωδιά του νεκρού μυρμηγκιού.

Για τα μυρμήγκια, η μυρωδιά είναι το παν. Φορώντας αυτή τη μυρωδιά, ο εισβολέας μπαίνει μέσα χωρίς αντίσταση. Οι εργάτες περνούν χωρίς ανησυχία.

Ο εισβολέας κινείται προς τα μέσα, προς τη βασίλισσα, και στη συνέχεια ψεκάζει τη βασίλισσα με μια διαφορετική μυρωδιά που κάνει τους εργάτες να στραφούν εναντίον της. Στη συνέχεια την περικυκλώνουν και τη σκοτώνουν.

Ο εισβολέας δεν χρειάζεται να πολεμήσει κανέναν. Η αποικία κάνει τη δουλειά η ίδια.

Μόλις φύγει η βασίλισσα, ο εισβολέας αναπαράγεται. Ο πραγματικός εισβολέας δεν είναι πλέον εισβολέας. Είναι το μέλλον.

Έτσι λειτουργεί η ιδεολογική κατάληψη.

Μια καταστροφική ξένη ιδεολογία παίρνει τη μυρωδιά γνωστών ιδεών και μπαίνει σαν να ανήκει.

Μιλάει το τοπικό λεξιλόγιο, δικαιοσύνη, ισότητα, συμπόνια, δικαιώματα, πρόοδο. Χρησιμοποιεί αυτές τις λέξεις και αλλάζει ήσυχα αυτό που δείχνουν.

Η "κλειστή " Ιστορία στην εποχή της Ισχύος και οι "Ωδίνες" του μέλλοντος

Ο ρόλος του συστήματος της "Κλειστής Ιστορίας", η σύγχρονη μορφή του "Βελούδινου Ολοκληρωτισμού" και η λογική της "Θεολογίας της Ισχύος" σε προέκταση των γεωπολιτικών - γεωστρατηγικών χαοτικών εξελίξεων με παγκόσμια επίδραση. 

Στο στούντιο των "Αντιθέσεων", ο Καθηγητής Θρησκειολογίας και Ερμηνευτικής της Θρησκείας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος - επισκέπτης Καθηγητής στο Ινστιτούτο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών, του Κέιμπριτζ και επισκέπτης Καθηγητής, στο Πανεπιστήμιο του Μπαλαμάντ στον Λίβανο. 

Γιατί υποστηρίζει ότι στο Δυτικό κόσμο, είμαστε προς μετάλλαξη του Χριστιανισμού σε ενδοκόσμιο σύστημα κυριαρχίας. Η θέληση για δύναμη και ισχύ, οδηγεί σε επιστροφή της "θυματοποιητικής" μηχανικής στη Δύση; 

Πρωτιά στη φτώχεια για τους Έλληνες!

Eurostat: Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ, απέχοντας 32% από τον μέσο όρο της Ε.Ε.

27/03/2026 

Νέο ηχηρό χαστούκι στην κυβέρνηση ρίχνουν τα νέα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) για το κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα, καθώς ακόμα μία χρονιά συναγωνίζεται μόνο τη γειτονική Βουλγαρία.

Την ημέρα που ανακοινώθηκε η νέα αύξηση του κατώτατου μισθού, που το οικονομικό επιτελείο χαρακτηρίζει ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος, η Eurostat φέρνει τη χώρα μας στην τελευταία θέση μαζί με τη Βουλγαρία, απέχοντας κατά 32% από τον μέσο όρο της Ε.Ε.!

Υπενθυμίζεται πως τα προηγούμενα χρόνια η κυβέρνηση απέρριπτε την κριτική για τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, υποστηρίζοντας πως ήταν… παλιά και δεν είχε ενσωματωθεί η μεγάλη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Ωστόσο, και τα νέα στοιχεία για το 2025 δείχνουν πως τα εισοδήματα των Ελλήνων πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση την πορεία που ακολουθεί η χώρα μας σύντομα θα βρεθεί μόνη της στην τελευταία θέση της πανευρωπαϊκής λίστας. Πέρυσι το κατά κεφαλήν εισόδημα των Ελλήνων -με βάση την ισοτιμία της αγοραστικής δύναμης- αντιστοιχούσε στο 66% του μέσου όρου της Ε.Ε. και φέτος ανέβηκε στο 68%. Αντιθέτως, στην Ελλάδα μειώθηκε φέτος στο 68%, από το 69% το 2024.

Ο Μακρυγιάννης δεν έδινε εξετάσεις. Έδινε… επανάσταση! Έγραφε ιστορία! Παρέδιδε ήθος!

Στρατηγός Μακρυγιάννης. Έργο του Karl_Krazeisen (1828).

Στέλιος Κούκος

Ποιος θυμάται τον Μακρυγιάννη; Πολλοί! Όπως και εγώ! Πρόκειται για ένα καλό και ωραίο παλικάρι. Όχι βεβαίως, λόγω της δεδομένης ανδρείας του, αλλά γιατί είναι από τους ανθρώπους που θα ήθελες να κάνετε παρέα. Κατ’ αρχήν για να σου διηγείται αυτά που έζησε και ζούσε, «δυστυχήματα αναντίον της πατρίδος…», αλλά και να γεύεσαι και τις ατελείωτες και απόλυτες σιωπές του.

Αυτά τα… ευτηχήματά του, τις μετέωρες στιγμές του ανάμεσα στις αναμνήσεις του και την σύγχρονη πραγματικότητα που θα ανάσαινε και θα σκεφτόταν: «και τι κάνουμε τώρα; Το Ρωμαίηκο λίγο πολύ το φτιάξαμε. Τι γίνεται με όλους αυτούς που μπλέξαμε. Πώς ξεμπερδεύουμε με δαύτους; Μοναρχικούς και αρχομανείς που ταλαιπωρούν την πατρίδα λόγω της ‘διοτέλειάς τους».

Και ας είναι πάλιν στιγμές αγωνίας, αλλά και ζωής και δράσης για το Ρωμαίηκο για τον αγράμματο ο οποίος μοιάζει να έγινε ο σοφός πατέρας του γένους. Αυτό έχει συνέχεια στο μυαλό του με την αγωνία του γονιού, για να μην ξεστρατίσει το παιδί του.

Μπορεί και, κάπου κάπου, να σκεφτόταν, πως θα έχει δίκαιο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ο οποίος αύριο μεθαύριο θα γράψει: «Από τότε που μεταλλάξαμεν τυράννους»! Και θα αναρωτιέται, πού βρήκε τέτοιο σθένος ένας σχεδόν κουρελής συγγραφέας να το γράψει αυτό; Τέτοιους ανθρώπους θα ήθελα να έχω σήμερα κοντά μου.

Εξ ου και το κλάμα που βγήκε με την σκέψη αυτή από τα σωθικά του και οι ποταμοί των δακρύων που έρευσαν από τα μάτια του. Όχι δεν ήταν από γεροντική συγκίνηση, αλλά από το κακό που έβλεπε να γίνεται μπροστά του. Άκου τι λέει ο Σκιαθίτης, αυτός ο γίγαντας των ελληνικών γραμμάτων που τον μετράν από εδώ και από εκεί για να δουν αν αξίζει. Είναι έτσι ή αλλιώς, αναρωτιούνται δήθεν τάχα; Το ίδιο δεν θα πάθω και εγώ μ’ αυτά που γράφω; Και πού να βγουν και τα «Οράματα και θάματα» τι έχει να γίνει;

Η Επανάσταση του 1821 στην Πελοπόννησο!

🙋‍♂️Όλα όσα αξίζει να γνωρίζεις για την Επανάσταση του 1821 στην Πελοπόννησο!

🤔 Πως οργανώθηκε; - Η οικονομική και ναυτική ανάπτυξη των Ελλήνων στις αρχές του 19ου αιώνα, δημιούργησε έντονες προσδοκίες για την ανεξαρτησία τους. Στην Πελοπόννησο έγιναν αρκετές συναντήσεις οπλαρχηγών λίγες εβδομάδες πριν την κήρυξη της Επανάστασης το Μάρτιο του 1821. Οι πιο σημαντικές συναντήσεις ήταν στην Καρδαμύλη (6 Ιανουαρίου), Βοστίστα (26 - 29 Ιανουαρίου) και Μονή Ρεκίτσας (Αρχές Μαρτίου). 

🧭Έναρξη - Στις 17 Μαρτίου 1821 υψώθηκε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αρεόπολη, που σηματοδοτούσε την επίσημη έναρξη. Ωστόσο, τρεις μέρες πριν ξεκίνησαν εξεγέρσεις στην περιοχή των Καλαβρύτων από το Νικόλαο Σολιώτη, θέτοντας σε Επαναστατικό αναβρασμό όλη την Ορεινή Αχαΐα.

⚔️ Μάχες & Απελευθερώσεις - Το λάβαρο της Επανάστασης στην Αρεόπολη αποτέλεσε την αφορμή για ξεσηκωμό και μάχες σε όλη την Πελοπόννησο. Ακολούθησαν τα Καλάβρυτα και η Πάτρα (21 Μαρτίου), η Καλαμάτα (23 Μαρτίου) και η Δυτική Πελοπόννησος (24 Μαρτίου). Μάχες εξελίχθηκαν όλη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1821 με τις πιο σημαντικές να είναι στο Λεβίδι (15 Απριλίου), Βαλτέτσι (12 Μάϊου), Δολιανά (18 Μάϊου), Πούσι (13 Ιουνίου) με αποκορύφωμα την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου). Το 1822 σημαντικές μάχες διεξήχθησαν στην Ανατολική Πελοπόννησο με αποκορύφωμα τη Μάχη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822)

Ο Mearsheimer για τον πόλεμο – Γιατί δεν θα χάσει το Ιράν

25/03/2026

EPA/ABIR SULTA

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Μια αναλυτική συνέντευξη (θα την παραθέσουμε σε τρία μέρη) του Αμερικανού καθηγητή διεθνών σχέσεων της “ρεαλιστικής σχολής” στο πανεπιστήμιο του Σικάγου John J. Mearsheimer στον βραβευμένο με το βραβείο Pulitzer δημοσιογράφο Chris Hedges για τον πόλεμο και την στρατιωτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή, τις λάθος εκτιμήσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, την στρατηγική του Ιράν, τις γεωοικονομικές επιπτώσεις και τα γεωπολιτικά ρίσκο μιας περαιτέρω κλιμάκωσης της σύγκρουσης μεταξύ Αμερικανοϊσραηλινών και Ιρανών.

Στο ερώτημα του διακεκριμένου δημοσιογράφου Chris Hedsen για ποιο λόγο ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανέτρεψε την διαχρονική πολιτική όλων των προκατόχων του (Μπους, Ομπάμα και Μπάιντεν) κι επιτέθηκε στις 28 Φεβρουαρίου απρόκλητα και σε παράβαση του διεθνούς δικαίου στο Ιράν, ο διάσημος Αμερικανός καθηγητής διεθνών σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Σικάγου John J. Mearsheimer ήταν κατηγορηματικός: Η αλλαγή της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στο Ιράν είναι μια νέα πραγματικότητα και ο Τραμπ «είναι πράγματι ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που έπεσε στην παγίδα» του Νετανιάχου.

Υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι «το πρώτο μικρό βήμα προς τα μπροστά έγινε τον περασμένο Ιούνιο με τον πόλεμο των 12 ημερών» εναντίον του Ιράν, που ξεκίνησε και ουσιαστικά διεξήγαγε και πάλι το Ισραήλ, αλλά ο Τραμπ ήταν αυτός που ανακοίνωσε ότι «ο πόλεμος έληξε νικηφόρα για τις ΗΠΑ, με την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν».

Τώρα όμως, όπως υποστήριξε ο Αμερικανός καθηγητής, ο Τραμπ «μπήκε σε αγεωγράφητα νερά», χωρίς να γνωρίζει τις πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, ούτε να έχει κάποια στρατηγική απεμπλοκής από αυτήν την πολεμική περιπέτεια. Ήδη, μετά από τρεις εβδομάδες πολέμου κλυδωνίζεται η παγκόσμια οικονομία, αλλά και η νατοϊκή συμμαχία. Μια δυσμενή πραγματικότητα για την οποία προειδοποιούσε από καιρό ο νουνεχής, διορισμένος από τον Τραμπ αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των ΗΠΑ, στρατηγός John Daniel Caine, καθώς «γνώριζε από την αρχή ότι τα πράγματα δεν θα εξελίσσονταν όπως φαντασιώνονταν Τραμπ και Νετανιάχου».

Η “παγίδα” Νετανιάχου

Σχέδιο ΑΝΑΝ

Ανδρέας Σταλίδης 

Ο Σημίτης, η Ντόρα Μπακογιάννη (και ο πατέραςτης ΚωνσταντίνοςΜητσοτάκης), ο Γιώργος Παπανδρέου, ο Συνασπισμός (προκάτοχος του ΣΥΡΙΖΑ) στην Ελλάδα και αρκετοί στην Κύπρο (Κληρίδης, Αναστασιάδης κλπ) υποστήριξαν με πολύ ή λίγο πάθος το Σχέδιο Ανάν για την Κύπρο το 2004.

Το ξέρετε ότι βάσει του Σχεδίου Ανάν, οι βάσεις δικαιούντο χωρικά ύδατα, και θα είχαν αξιώσεις για ΑΟΖ; (μωβ και κίτρινο στον χάρτη)

Το ξέρετε ότι βάσει του Σχεδίου Ανάν, ο Πρόεδρος της Κύπρου θα ήταν εκ περιτροπής Ελληνοκύπριος και Τουρκοκύπριος;

Το ξέρετε ότι στο ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα της Κύπρου, ο αριθμός των βουλευτών θα ήταν ο ίδιος μεταξύ των δύο κοινοτήτων; και ότι θα απαιτούνταν πλειοψηφία και από τα δύο σώματα για να περάσει οποιαδήποτε απόφαση, άρα οι Τουρκοκύπριοι θα είχαν ουσιαστικά βέτο στη νομοθετική εξουσία;

Το ξέρετε ότι λόγω αυτού του δυσλειτουργικού μοντέλου, θα υπήρχε 9μελής επιτροπή που θα έλυνε όλες τις εμπλοκές με συμμετοχή 3 Ελληνοκυπρίων, 3 Τουρκοκυπρίων και 3 ξένων (!);

Αντε στείλε F-16 και φρεγάτες στην Κύπρο σε αυτές τις συνθήκες.

Γι' αυτό δεν ξεχνάμε ποτέ:

ΖΗΤΩ Ο ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΌΠΟΥΛΟΣ.

Το νόημα της χριστιανικής ζωής η απόρριψη της ισχύος

παπά - Κώστας Λαγός 

«Ξέρετε ότι εκείνοι που θεωρούνται άρχοντες των εθνών καταδυναστεύουν τους λαούς και οι μεγάλοι τους ασκούν εξουσία πάνω τους. Δεν θα είναι έτσι όμως μεταξύ σας· αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας· και όποιος θέλει να γίνει πρώτος ανάμεσά σας, θα είναι δούλος όλων· γιατί και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να Τον υπηρετήσουν, αλλά για να υπηρετήσει και να δώσει τη ζωή Του λύτρο για πολλούς».

Και φτάνοντας στην τελευταία Κυριακή πριν μπούμε στη Μεγάλη Εβδομάδα, και αφού θα προηγηθεί η παρένθεση τους Σαββάτου του Λαζάρου και της Κυριακής των Βαϊων, αγγίζουμε τελικά όχι μόνο το νόημα της νηστείας και της εγκράτειας αλλά το νόημα της χριστιανικής ζωής. Την απόρριψη της ισχύος, την αδιαφορία για τα αξιώματα, τη διάθεση για προσφορά χωρίς όρους.

Ο Χριστός απορρίπτει τη συμπεριφορά αυτών που κυβερνάνε τα έθνη. Αυτών που θεωρούν άρχοντες τους εαυτούς τους αλλά δεν είναι παρά τύραννοι. Αυτών που διαγκωνίζονται για το ποιος από αυτούς θα συγκεντρώσει τη μεγαλύτερη εξουσία και την πιο πολλή δύναμη ώστε να εξουσιάζει όσο πιο πολλούς γίνεται. 

ΕΝΔΟΓΕΝΩΣ ΜΕ ΕΞΩΣΤΡΈΦΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

30 Μαρτίου 1952, ημέρα Κυριακή και ώρα 04:10 τα χαράματα:

"Η δημιουργία βαριάς μεταλλουργικής και χημικής βιομηχανίας στην Ελλάδα μπορεί να υποστηριχθεί όχι μονάχα επειδή υπάρχουν σημαντικά ευνοϊκές τεχνικές προϋποθέσεις στη χώρα μας ή γιατί είναι ανάγκη να διαφυλαχθούν οι εσωτερικοί οικονομικοί της πόροι που με τη μορφή συναλλάγματος βγαίνουν αθρόα στο εξωτερικό για να αγοράζονται εκεί μισοκατεργασμένα ή τελειωμένα προϊόντα, αλλά μπορεί, και πρέπει, πρωταρχικά να υποστηριχθεί ως μια από τις βασικές επιδιώξεις της λαϊκής δημοκρατίας για την ολοκλήρωση του αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού του τόπου και τη ριζική μετατροπή στη διάρθρωση της οικονομίας του. Η εκβιομηχάνιση της χώρας μπορεί να στηριχθεί και να πραγματοποιηθεί σε γερή τεχνικοοικονομική βάση μονάχα αν δημιουργηθεί βαριά βιομηχανία. [...]"

...Γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του ο Δημήτρης Μπάτσης, προτείνοντας από το 1947 το ίδιο μοντελο ΕΝΔΟΓΕΝΟΥΣ ανάπτυξης που έχει ακόμα και σήμερα ανάγκη η χώρα!

 Δυο οι άξονες της πρότασης του: η παραγωγή ενέργειας και τα μεταλλεύματα.

Είμαι σίγουρος ότι αν δεν τον είχαν εκτελέσει, σαν σήμερα πριν 74 χρόνια, μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη επειδή τόλμησε να γράψει αυτό το οπισθόφυλλο, πάλι τα ίδια θα έλεγε. 

Ίσως να πρόσθετε και την ανάγκη δημιουργίας ενός ενεργειακού νομίσματος αντικρυσμένο με μέρος της αξίας των κοιτασμάτων. Ψηφιακό επί των τεχνολογιών blockchain, για να μην το γλεντάνε όλες οι μαφίες της διαπλοκής των πλυντηρίων του μαύρου χρήματος φυσικά, και με απλους κανόνες δημοκρατικού ελέγχου στην έκδοση και κυκλοφορία του με διαφάνεια. Για να χρηματοδοτηθεί με αυτό ενδογενως και η εργασία, το κοινωνικό κράτος, το ΕΣΥ, η παιδεία και η έρευνα, η πρωτογενής παραγωγή διατροφικών κλπ.

Δηλαδή ένα πρόγραμμά ακριβώς ανάποδο από τον "εκσυγχρονισμό" του Σημίτη ή αυτό που λείπει ακόμα από ΟΛΑ τα προγράμματα των σημερινών  υφιστάμενων ή εκκολαπτόμενων κομμάτων, για να γίνεται κατανοητό. 

Εντός του ευρώ?

"Σμιλεύοντας το θαύμα...:Μέρος 10ο - Η Εκκλησία στην Επανάσταση

25η Μαρτίου 1821. Στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας, σύμφωνα με την παράδοση, ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώνει το λάβαρο της Επανάστασης. Σημασία δεν έχουν τόσο η χωροχρονική ακρίβεια, όσο η αδιαμφισβήτητη παρουσία του κλήρου στον Αγώνα. Στη δεκαετή διάρκειά της, στο όνομα της Επανάστασης, θυσιάστηκαν ιερείς του ανώτερου και του κατώτερου κλήρου, επίσκοποι σαν τον Άγιο Γρηγόριο τον Ε', αρχιμανδρίτες σαν τον Παπαφλέσσα, διάκονοι όπως ο Αθανάσιος Διάκος όλοι ρίχθηκαν στη μάχη "υπέρ πίστεως και πατρίδος".

Από τα προεπαναστατικά χρόνια και τον σκοτεινό καιρό της Οθωμανοκρατίας, η Εκκλησία στήριξε τη Ρωμιοσύνη και ανέθρεψε τη γενιά, η οποία θα ξεκινούσε τη μάχη για την ελευθερία. Από την εκτέλεση του Πατριάρχου Γρηγορίου Ε' μέχρι την αυτοθυσία του Παπαφλέσσα στο Μανιάκι ενάντια στις δυνάμεις του Ιμπραήμ, ο κλήρος ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή μάχης, είτε αυτή ήταν σωματική είτε πνευματική.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ - Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ

Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

• Πρόλογος : Χρήστος Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

• Εισαγωγή -Έρευνα- επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης 

• Ψηφιοποίηση ανέκδοτων ομιλιών: Στέλιος Βικόπουλος, Γιάννης Κουριαννίδης, Μιχάλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Φουρνάρος, Θεοφάνης Μαλκίδης

• Απομαγνητοφώνηση ανέκδοτων ομιλιών: Γιάννης Χούτας

• Πρωτότυπο έργο εσωφύλλου: Μαργαρίτα Ράντεβα

•Δημιουργικό και συντονισμός έκδοσης: Χρόνης Αμανατίδης

©Οικογένεια Μιχάλη Χαραλαμπίδη  

Αθήνα 2026

1.Βίος πολιτικός 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του  κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε  μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». 

Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους. 

Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» - Δύο ρήματα που άλλαξαν την ιστορία

Στην ανάρτηση αυτή η 25η Μαρτίου δεν διαβάζεται ως απλή «διπλή γιορτή», αλλά ως συνάντηση 2 πράξεων ελευθερίας: του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και της Ελληνικής Επανάστασης. Το «Γένοιτό μοι» και το «Ελευθερία ή Θάνατος» φωτίζονται ως 2 ρήματα που άλλαξαν την ιστορία.

Ποιο από τα 2 ρήματα θεωρείτε πιο δύσκολο για τον σύγχρονο άνθρωπο: το ναι της εσωτερικής συγκατάθεσης ή το όχι της αντίστασης στη δουλεία;

ΚΛΙΚ στις εικόνες ή ΕΔΩ για να διαβάσετε τη δημοσίευση 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ και ΟΙ ΞΕΝΕΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ.

ΤΌΛΗΣ ΚΟΪ́ΝΗΣ

Γίνεται μια προσπάθεια αναθεώρησης των «Εθνικών μύθων» για την Επανάσταση του 1821. Κορυφώθηκε τις μέρες που γιορτάζονταν τα 200 χρόνια. Τα κύρια σημεία των «νέων» απόψεων είναι:

• Μας απελευθέρωσαν οι «ξένοι»

• Αυτοί που αγωνίστηκαν δεν ήταν Έλληνες!!!!

• Η εκκλησία ήταν εντελώς αντίθετη προς την Επανάσταση.

• Οι πρόγονοί μας ήταν υπεύθυνοι για σφαγές και εθνοκαθάρσεις.

Η προώθηση πολλών από αυτές τις απόψεις ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙΤΑΙ από ξένες (σ.σ.και "συμμαχικές") πρεσβείες και τείνει στην καλλιέργεια της άποψης ότι είμαστε ένας ΕΘΝΟΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ, που κατά τύχη υπάρχουμε. Άρα φυσιολογικό είναι να είμαστε μια αποικία χρέους και υπάκουοι στα κελεύσματα του Αγγλοσαξονικού Ιμπεριαλισμού.

Είναι έτσι;

Ας ξεκινήσουμε με τους «ξένους».

 Ανεβάζω φωτογραφία από την αψίδα με τα ονόματα των Φιλελλήνων που έπεσαν σε μάχες το 1821. (Βρίσκεται μέσα στην Φραγκόκλησα στο Ναύπλιο). Αυτοί πραγματικά πολέμησαν γενναία για την ιδέα της Ελευθερίας. Σεβόμαστε την μνήμη τους και την τιμούμε. Δεν ήταν όμως όλοι σαν αυτούς. 

Ήταν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:

• Οι πραγματικά φιλελεύθεροι και φιλέλληνες. (κυρίως Πολωνοί και Αμερικανοί)

• Οι τυχοδιώκτες, κυρίως πρώην στρατιωτικοί στην υπηρεσία του Μεγάλου Ναπολεόντα, που, μετά το τέλος των πολέμων στην Ευρώπη (1815), είχαν μείνει χωρίς δουλειά και έλπιζαν σε επαγγελματική αποκατάσταση εδώ (κυρίως Γάλλοι, Ιταλοί, Γερμανοί και Πορτογάλοι)

Ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

Έλενα Ακρίτα 

🇬🇷 Ο οπλαρχηγός ‘Νικηταράς ο Τουρκοφάγος’ -κατά κόσμον Νικήτας Σταματελόπουλος - στα τελευταία χρόνια της ζωής του τυφλός και άρρωστος, ζητιανεύει για να ζήσει. 

Το ‘φιλεύσπλαχνο’ ελληνικό κράτος, αντί να συνδράμει τον ήρωά του πήγε και τού χορήγησε ‘άδεια επαιτείας’. 

🇬🇷 Ελάχιστοι γνωρίζουν το προοδευτικό, ανήσυχο και ριζοσπαστικό πνεύμα του του οπλαρχηγού της Ελληνικής επανάστασης. 

🇬🇷 Μέγας και ανδρείος στρατηγός, γενναίος στη μάχη, ταπεινός στη ζωή. Το 1821 στη μάχη των Δολιανών κατόρθωσε με λίγες δυνάμεις να αποκρούσει την επίθεση με πυροβολικό του πολυάριθμου στρατού των Τούρκων. Κι επειδή στη μάχη αυτή, σκότωσε ο ίδιος πολλούς Τούρκους, ονομάστηκε Νικηταράς ο Τουρκοφάγος.

🇬🇷 Ο άνθρωπος αυτός, 100 χρόνια μπροστά από την εποχή του, στην πάμπτωχη μετεπαναστατική Ελλάδα εκείνος οραματίζεται μια νέα πατρίδα με Παιδεία, τέχνη και ανθρωπισμό.

🇬🇷 Ενδεικτική η επιστολή που στέλνει στον Παπαφλέσσα, υπουργό των Εσωτερικών τότε. 

Προτείνει. 

🔺Στο Ναύπλιο το τζαμί του Αγά Πασά να γίνει θέατρο. 

🔺Το αρχοντικό της πόλης απέναντι από το τζαμί, να μετατραπεί σε σχολείο – με εργαστήρια παρακαλώ – για να μάθουν τα παιδιά γράμματα.

🔺Ένα μεγάλο σπίτι στην ευρύτερη περιοχή να γίνει νοσοκομείο για άπορους ασθενείς.

🔺Και τέλος να διοριστεί ο ίδιος ‘επιστάτης’ να κρατάει τα τεφτέρια, να δίνει λογαριασμό και γενικώς να φροντίζει τα χρήματα πάνε εκεί πού πρέπει κι όχι στις τσέπες των επιτηδείων.

“Εξοχώτατε Υπουργέ των Εσωτερικών

ΜΝΗΜΗ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ - ΕΚΔΗΛΩΣΗ

ΠΗΓΗ - Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

  Του Δημήτρη Βασιλειάδη                            

Ο Μιχάλης αυτοσυστηνόμενος – είτε σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (τα ‘’εγώ ειμί’’, ή, τα ‘’εμείς’’ του)

Ή αλλιώς, με λόγια απλά… ‘’Εμείς δεν είχαμε όπλα, είχαμε ισχυρές ιδέες’’

     Από κάποια, απ΄ τα διάσπαρτα στο έργο του Μιχάλη, ‘’εγώ ειμί ‘’ του, συγκροτείται αυτό το κειμενάκι. Μιλώ για όλες εκείνες τις λίγες στιγμές που ο Μιχάλης, είτε μιλώντας σε πρώτο ενικό, είτε σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο, μιλά για τον εαυτό του. Θεώρησα πως ήταν χρήσιμο πολύ να γίνει αυτό, γιατί πίσω απ΄ αυτά τα ‘’εγώ ειμί’’ του, που άλλοτε εκφράζονται άμεσα και πρόδηλα και άλλοτε υπονοούνται,  ξεκλειδώνεται ένα σπουδαίο –το σπουδαιότερο κατά τη γνώμη μου- στοιχείο της προσωπικότητάς του, είτε σαν διανοούμενος-πολιτικός είτε σαν πρόσωπο, αυτό της ηθικής και της καθαρότητας.

 Χρησιμοποιήθηκε η βιβλική έκφραση ‘’εγώ ειμί’’, αν και τις περισσότερες φορές ο Μιχάλης όταν αναφέρεται στον εαυτό του μιλά με το ‘’εμείς’’. Κι αυτό το κάνει όχι για λόγους ‘’πληθυντικής μεγαλοπρέπειας’’ αλλά επειδή αρχικά αυτό προτάσσει ο από την κούνια του ευγενικός του χαρακτήρας, κι απ΄ την άλλη, το γεγονός, ότι ο Μιχάλης ήτανε πάντα στο ‘’εμείς’’, θέλοντας μ΄ αυτό να δείξει ότι ό, τι έκανε δεν το ΄κανε μόνος του αλλά με τη συνέργεια ενός ολόκληρου χώρου, μιας οικογένειας πολιτικής που το κάθε μέλλος της το θεωρούσε ισότιμό του κι ας ξέραμε όλοι μας, όλοι εμείς που σταθήκαμε πλάι του, ότι όλο αυτό το οικοδόμημα, το σώμα ιδεών και πράξεων, το στίγμα και οι προτεραιότητες  που πρόβαλλε ο χώρος μας ήτανε  γ έ ν ν η μ α    δ ι κ ό  τ ο υ. 

Ιδού λοιπόν κάποια απ΄ τα ‘’εγώ ειμί’’ ή τα ‘’εμείς’’ του Μιχάλη :

    ‘’Αυτά τα χρόνια δεν ήμασταν εμείς που πήγαμε την πολιτική στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς της κομματοκρατίας. Δεν πήραμε ούτε δείξαμε εμείς το δρόμο της υπουργικής καρέκλας… ‘’

Το 1821 καταλύτης επανακαθορισμού της πορείας του Ελληνισμού

25/03/2026

ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Ο φετινός εορτασμός της Επανάστασης του 1821, βρίσκει την Ελλάδα να ασφυκτιά από τις εσωτερικές της ανεπάρκειες, τις αντιφάσεις και τις υστερήσεις, σε συνδυασμό με τις δραματικές διεθνείς εξελίξεις, βαδίζοντας χωρίς ολιστική εθνική στρατηγική, σε έναν πλανήτη, που κινείται με ιλιγγιώδεις γεωπολιτικές περιστροφές.

Ο πόλεμος στο Ιράν από ΗΠΑ-Ισραήλ, που αν και περιφερειακός αγγίζει άμεσα όλο τον πλανήτη, δημιουργεί ένα νέο πεδίο διεθνών ανακατατάξεων στη σημερινή μεταβατική περίοδο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού κόσμου στα πλαίσια του “φθινοπώρου” της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας.

Σε αυτές τις ρευστές μεταβατικές περιόδους η ύπαρξη πολιτικών ηγεσιών με όραμα και οξυδέρκεια, στοιχεία που απουσιάζουν από την χώρα, αποτελούν το πιο ασφαλές πλαίσιο για την κατοχύρωση των εθνικών συμφερόντων. Το βίαιο άνοιγμα της “ντουλάπας με τους σκελετούς”, που έχουν σωρευθεί κατά την Μεταπολίτευση, την πιο ίσως ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο της σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας, έφερε στο άμεσο προσκήνιο όλες τις στρεβλώσεις και της παθογένειες.

Από το κράτος που χαρακτηρίζεται από έντονο πελατειασμό, γραφειοκρατία και δραματική υστέρηση, το πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε μετά την πτώση της χούντας με την ενεργή και δυναμική συμμετοχή των κομμάτων ως κρίσιμων πυλώνων στο δημοκρατικό πολίτευμα και κατέληξε σήμερα σε μια βαριά νοσηρή κομματοκρατία, την αέναη παρασιτική οικονομική ολιγαρχία με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη εθνικής συνείδησης, τη διαπλοκή με το κράτος και τέλος την κοινωνία που από την έντονη ριζοσπαστικοποίησή της μετά την πτώση της Χούντας και την ολόπλευρη συμμετοχή στα κοινά με στόχο την αναβάθμιση της χώρας, μετατράπηκε σταδιακά σε ένα κατακερματισμένο άθροισμα εξυπηρέτησης των συμφερόντων της κομματικής εξουσίας με κύρια χαρακτηριστικά τον ιδιότυπο “μιθριδατισμό” και αυξανόμενο ανορθολογισμό.

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ.

Η ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΓΕΩΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΚΕΨΗ  ΤΟΥ. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΟΣΩΝ ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ. 

 Γρηγόρης Κλαδούχος              

Α.

 ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ: «Ο διανοούμενος είναι ένα άτομο ικανό να αντιλαμβάνεται την πολυπλοκότητα του κόσμου και να την συνοψίζει, ενδεχομένως με ανατρεπτικές συνέπειες»(1). Αντιλαμβάνεται την δομή της πραγματικότητας και δημιουργεί μια σύνθεση: των ιδεών και της ιστορίας και προσφέρεται στην δράση της με προορισμό να δώσει σε αυτήν το μέγιστο της οικουμενικότητας και της δυνατής επικαιρότητας. Ο κόσμος του είναι αυτός της παιδαγωγικής, των προτάσεων, να φέρνει αρμονικότητες στις αντινομίες σε μια ευγενή συνάρθρωση φαντασιακού και εμπειρίας.  Το βασίλειο των καλών διαθέσεων. Τέτοια εφόδια είχε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης και η ιστορία δεν μπόρεσε να τον διαψεύσει. Ούτε διαμεσολαβητικός, ούτε συγκρουσιακός, αλλά με την διαλεκτική της υγειοφόρου πολιτικής αποστολής.

Πρώτη διαπιστωτική του αφετηρία: ο χαρακτήρας του κράτους, εξαρτημένου, επιτηρούμενου, δορυφορικού, συσσώρευσης κεφαλαίων από οικονομικές μεταπρατικές ελίτ και εξαγωγής κεφαλαίων από το κράτος, με το απαραίτητο θεσμικό και πολιτικό δυναμικό. Με βάση μια διαλεκτική αυτοδιαχειριστική κοινωνική θεωρία γεωιστορικής ολότητας υπέδειξε πράξεις μετασχηματισμών.  «Μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που αλλάζουν την δομή ενός συστήματος και όχι αυτές που αλλάζουν τις παραμέτρους του» (2).                                                                                                                     

Ο Μ. Χ. στερέωσε μια πύλη στους λαβύρινθους της ζωής και της πολιτικής, πάνω στην σχέση δημοκρατίας ως ιδεατό και μορφών πραγμάτωσής της. Ανέλαβε την ευθύνη ύφανσης ενός νήματος προς την διέξοδο. Οι προβλέψεις του θεμελιώθηκαν στην «προσεκτική μελέτη των συμπτωμάτων». (3)