Ο Αντίχριστος και η θεσμική διακήρυξη της ειρήνης

Ο Αντίχριστος και η Θεσμική Οικονομία της Ειρήνης: Μια Ανατομία του Σύγχρονου Πειρασμού

από Αντίφωνο

-31 Μαρτίου 2026

1. Η Κρίση της Ονοματοδοσίας και η Λεκτική Δειλία

Η ύστερη νεωτερικότητα, παρά την τρομακτική τεχνική και υπολογιστική της ισχύ, πάσχει από μια θεμελιώδη λεκτική πενία. Ενώ ο πολιτισμός μας είναι ικανός να διαχειρίζεται ροές δεδομένων, να προσδιορίζει παγκόσμιους κινδύνους και να ανασυντάσσει τη βιολογία, αδυνατεί πλέον να μιλήσει καθαρά για τα «στοιχειώδη συστατικά». Αυτή η λεκτική δειλία εκδηλώνεται ως αδυναμία ορισμού του κακού, της αλήθειας και του ανθρώπου. Αντ' αυτού, ο σύγχρονος λόγος καταφεύγει σε ένα λεξιλόγιο πολιτικής απονευρώσεως, όπου η εξουσία βαφτίζεται «διακυβέρνηση», η υπακοή «ευθυγράμμιση» και η πνευματική κρίση «οικονομικός κίνδυνος». Αυτή η μετατόπιση δεν είναι τυχαία, αλλά προετοιμάζει το έδαφος για μια «ψευδή ειρήνη», η οποία επιδιώκει να σώσει την ανθρωπότητα από το βάρος της ίδιας της της ελευθερίας μέσω της καθολικής χειραγώγησης.

2. Ο Αντίχριστος ως Πολιτικο-θεολογική Κατηγορία

Η έννοια του Αντιχρίστου πρέπει να αποδεσμευτεί από τη επίπεδη εικονογραφία του τρόμου και να κατανοηθεί ως η «απομίμηση της λύσεως». Ο Αντίχριστος δεν είναι το χάος, αλλά μια τελική τάξη που ικανοποιεί πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες —ειρήνη, ασφάλεια, συμπερίληψη— με αντάλλαγμα την απόσυρση της αλήθειας και της ελευθερίας. Πρόκειται για μια ειρήνη που στηρίζεται στον έλεγχο και όχι στη μεταστροφή, στην επιτήρηση και όχι στην εμπιστοσύνη. Είναι ο πειρασμός ενός κόσμου που θέλει τα αποτελέσματα της σωτηρίας (ενότητα, σταθερότητα) χωρίς την πηγή τους (Χριστό, αγάπη), μετατρέποντας τον άνθρωπο από πρόσωπο σε «πεδίο κινδύνου» που πρέπει να χαρτογραφηθεί.

3. Η Μετανάστευση της Θεολογίας στα Συστήματα

Η εκκοσμίκευση δεν εξαφάνισε τη θεολογία, αλλά την έκανε να μεταναστεύσει από το δόγμα στις οργανωτικές δομές. Οι σύγχρονοι θεσμοί οικειοποιούνται παρασιτικά τις ηθικές ενέργειες του χριστιανισμού (μέριμνα για τον ευάλωτο, ειρήνη), ενώ απορρίπτουν τη μεταφυσική του βάση. Ο πολιτισμός μας επιτελεί «θεολογία με αρνητικό τρόπο», αναζητώντας τη λύτρωση μέσω πρωτοκόλλων και χειριστικών πρακτικών. Το αποτέλεσμα είναι ένας πολιτισμός ηθικής φιλοδοξίας χωρίς μεταφυσική ταπείνωση, ο οποίος θέτει σωτηριολογικούς σκοπούς χωρίς να διαθέτει τη γλώσσα της χάριτος ή της μετανοίας, μετατρέποντας το πνευματικό δράμα σε ζήτημα υποδομών και αδιαφανούς επικυριαρχίας.

Μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί;

Ονούρ Τζαν Αϊκούτ

Η συζήτηση για την ελευθερία του Τύπου στην Τουρκία έχει περάσει προ πολλού το στάδιο της «οπισθοδρόμησης». Η εικόνα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι αυτή των συστηματικών εκκαθαρίσεων και της οικοδόμησης ενός νέου καθεστώτος αλήθειας. Οι απαγορεύσεις δημοσίευσης γίνονται ρουτίνα, οι περιορισμοί πρόσβασης σε ειδησεογραφικούς ιστότοπους γίνονται κρατικό αντανακλαστικό και οι δημοσιογράφοι κρατούνται και συλλαμβάνονται σε πρωινές εφόδους. Αυτή η σπείρα καταστολής δεν αφορά μόνο την επιθυμία της κυβέρνησης να φιμώσει τους αντιπάλους της. Το πραγματικό ζήτημα είναι η επιθυμία να αποφασιστεί μονομερώς τι πρέπει και τι δεν πρέπει να γνωρίζει η κοινωνία, και ποιες λέξεις θεωρούνται «νόμιμες» και ποιες «εγκληματικές». Αλλά μπορεί η πόρτα προς την αλήθεια να κλειδωθεί πραγματικά;

Αν εξετάσουμε το ζήτημα μέσα από το πρίσμα των εννοιών του Μισέλ Φουκώ, αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η οικοδόμηση ενός «καθεστώτος αλήθειας». 

Στην Τουρκία, όσοι βρίσκονται στην εξουσία επιδιώκουν εδώ και καιρό να εγκαθιδρύσουν ένα μονοπώλιο σε αυτό που συνιστά «αλήθεια» μέσω των νομικών, των μέσων ενημέρωσης και των μηχανισμών ασφαλείας. Ιστορικά, ο τομέας όπου αυτό το μονοπώλιο έχει αμφισβητηθεί περισσότερο και όπου έχει ραγίσει περισσότερο είναι ο κουρδικός τύπος. Διότι σε όλη την ιστορική του διαδρομή, ο κουρδικός τύπος έχει καταφέρει να αναπτύξει εργαλεία και μεθόδους για να διαρρεύσει την αλήθεια ακόμη και πίσω από κλειδωμένες πόρτες, μέσα από ρωγμές σε τοίχους, κλειδαρότρυπες και κάγκελα· ακόμη και από τους τάφους όπου δολοφονήθηκε και θάφτηκε για χάρη της αλήθειας.

[ ΚΥΠΡΟΣ ΕΣΑΕΙ ΕΛΛΑΣ ]

ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ

Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, μὲ πίστιν εἰς τὸν τίμιον ἀγῶνα μας, μὲ τὴν συμπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Κυπρίων

ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, μὲ σύνθημα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον μᾶς κατέλειπον οἱ πρόγονοί μας ὡς ἱερὰν παρακαταθήκην

" Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ "

ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ,

- Ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων, μᾶς ἀτενίζουν ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐλάμπρυναν τὴν Ἑλληνικὴν ἱστορίαν διὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ἐλευθερίαν των, οἱ Μαραθωνομάχοι, οἱ Σαλαμινομάχοι, οἱ τριακόσιοι τοῦ Λεωνίδα καὶ οἱ νεώτεροι τοῦ Ἀλβανικοῦ ἔπους.

Μᾶς ἀτενίζουν οἱ ἀγωνισταὶ τοῦ '21, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐδίδαξαν, ὅτι ἡ ἀπελευθέρωσις ἀπὸ τὸν ζυγὸν δυνάστου ἀποκτᾶται πάντοτε μὲ τὸ ΑΙΜΑ.

Μᾶς ἀτενίζει, ἀκόμη, σύμπας ὁ Ἑλληνισμός, ὁ ὁποῖος μᾶς παρακολουθεῖ μὲ ἀγωνίαν, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐθνικὴν ὑπερηφάνειαν.

- Ἂς ἀπαντήσωμεν μὲ ἔργα, ὅτι θὰ γίνωμεν "πολλῷ κάρρονες" τούτων.

- Εἶναι καιρὸς νὰ δείξωμεν εἰς τὸν κόσμον, ὅτι ἐὰν ἡ διεθνὴς διπλωματία εἶναι ΑΔΙΚΟΣ καὶ ἐν πολλοῖς ΑΝΑΝΔΡΟΣ, ἡ Κυπριακὴ ψυχὴ εἶναι γενναία.

Ἐὰν οἱ δυνάσται μας δὲν θέλουν νὰ ἀποδώσουν τὴν λευτεριά μας, μποροῦμε νὰ τὴν διεκδικήσουμε μὲ τὰ ἴδια μας τὰ ΧΕΡΙΑ καὶ μὲ τὸ ΑΙΜΑ μας.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, η Ενέργεια, η στάση των ΗΠΑ

• Άκουγα το πρωΐ το Γιώργο Σαχίνη, να διαβάζει στην εκπομπή του το σημερινό διάγγελμα του Τραμπ. Μεταξύ άλλων, ο αμερικανός Πρόεδρος, είπε, εμείς οι αμερικανοί έχουμε εξασφαλίσει την ενέργειά μας, οι άλλοι να φροντίσουν για τη δική τους και, ας μην ανησυχούν οι αγορές. Θα υπάρξει μια μεγάλη αναταραχή, αλλά σύντομα θα ισορροπήσουν.

• Συμπτωματικά, λίγο μετά το Σαχίνη, είδα ότι ένας φίλος μου είχε στείλει στο messenger, αυτήν εδώ την εκπομπή των ΕΞΑΡΧΕΙΩΝΩΝ, Ανδρέα Μαζαράκη, Λεωνίδα Αποσκίτη και Σπύρου Δημητρίου, αρκετών ημερών πριν, όπου άκουσα το Γιώργο Αδαλή να λέει πάνω-κάτω τα ίδια με τον Τραμπ. Μόνο που ο Αδαλής εξηγούσε-για πολλοστή φορά-με απλά λόγια τα όσα συμβαίνουν και ποια η θέση της Ελλάδας σ' αυτό το νέο ενεργειακό τοπίο, με τα πετρέλαια και τους υδρογονάνθρακες που διαθέτουμε. Και βεβαίως πόσο σημαντικό ρόλο θα είχαμε στην Ευρώπη, αν είχαμε εξορύξει στην ώρα του, τον θαλάσσιο πλούτο μας.

• Στη συνέχεια ο στρατηγός Μπαλτζώης και ο ναύαρχος Πολίτης μιλάνε για τον πόλεμο με το Ιράν και τις πιθανότητες για την όποια συνέχειά του και τις συνέπειες, φτιάχνοντας μια τρίωρη εκπομπή ανθολογίας που μακάρι να σάς έπειθα όλους να την ακούσετε.

Ξέρω πως αυτό δεν πρόκειται να γίνει, αλλά για τους δυο-τρεις που ίσως θα ήθελαν να την ακούσουν, θεώρησα υποχρέωσή μου να την αναρτήσω εδώ.

https://www.mixcloud.com/parapolitika901/%CE%BF-%CE%B5%CE%BE%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%B9%CF%89%CE%BD-29-03-2026/

Δήμος Αλεξανδρούπολης: Εκδήλωση μνήμης για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στο video  η ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη 

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και αναστοχασμού  πραγματοποιήθηκε στην  κατάμεστη αίθουσα της  Δημοτικής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρούπολης,  η εκδήλωση μνήμης  του Δήμου  Αλεξανδρούπολης, αφιερωμένη στον  Μιχάλη Χαραλαμπίδη  (1951–2024), τον πολιτικό, κοινωνιολόγο και   που ταύτισε το  όνομά του με τους αγώνες του για τη γενοκτονία, με την  ανάδειξη της Θράκης, με την πολιτική ηθική και την ανιδιοτέλεια.

Η εκδήλωση αποτέλεσε έναν ελάχιστο φόρο τιμής  σε μια προσωπικότητα που υπήρξε «πρωτομάστορας» της  ποντιακής ιδέας,  οραματιστής μιας Θράκης με ισχυρή  αναπτυξιακή ταυτότητα,  του Ελληνισμού ως οικουμενικής και πολιτισμικής δύναμης.

Ο Δήμαρχος της πόλης, φίλοι, συνεργάτες και  προσωπικότητες του πνευματικού κόσμου της Αλεξανδρούπολης  και της Θράκης, στις ομιλίες και τις παρεμβάσεις τους, αναφέρθηκαν  στο έργο και τη διαδρομή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη,  εστιάζοντας μεταξύ των άλλων, στην κορυφαία ίσως  συνεισφορά του, στην  αναγνώριση από την Ελληνική Βουλή το 1994, της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας.

Μετά από τρία μνημόνια

Του Γιώργου Μαργαρίτη 

Το δημόσιο χρέος βρίσκεται (31.12.2025) στα 363 δισεκατομμύρια ευρώ

Περίπου 140% του ΑΕΠ

Το ιδιωτικό χρέος βρίσκεται στα 408 δισεκατομμύρια ευρώ

Περίπου 164% του ΑΕΠ

Ιδιωτικό και δημόσιο μαζί: 771 δισεκατομμύρια ευρώ.

Περίπου 300% του ΑΕΠ !!!!

Προφανώς η χώρα και οι πολίτες της βρίσκονται σε καθεστώς πτώχευσης. 

Γιατί δεν πάμε για τέταρτο μνημόνιο;;;

Μα γιατί τα κέρδη των εισηγμένων στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεων ήταν 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ το 2024 και το 2025 αυξήθηκαν λέει κατά 20%. 

Κύπρος, 1η Απριλίου 1955: «Μικροί, μεγάλοι, μελλοθάνατοι, αθάνατοι…». Γιορτή και πανηγύρι ελληνισμού και ελε

Ευαγόρας Παλληκαρίδης (1938-1957).

01.04.2026

Στέλιος Κούκος

Ένα συγκλονιστικό βίντεο που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στο διαδίκτυο μάς έδωσε την δυνατότητα να καταλάβουμε, να νιώσουμε και να προσεγγίσουμε καλύτερα τις ψυχές και τον κόσμο των αγωνιστών των Ελλήνων της Κύπρου (1955-1959) που φλέγονταν για την ένωση της Μεγαλονήσου με την Ελλάδα.

Έναν αγώνα που συγκίνησε το πανελλήνιο και μάλιστα έφερε την εθνική ενότητα ανάμεσα στην νεολαία της Ελλάδας που καθημερινά βρισκόταν στους δρόμους διαδηλώνοντας και υποστηρίζοντας τα δίκαια του αγώνα των Κυπρίων. Ήταν λίγα χρόνια μετά τον θλιβερό ελληνικό εμφύλιο πόλεμο (1946-1949) και έτσι η ενότητα αυτή ανάμεσα στους νέους ανθρώπους ήταν ό,τι πιο χρήσιμο για την χώρα.

H κ. Ελένη Χριστοφορίδου-Νεοφύτου, ήταν φυλακισμένη στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας, λόγω της συμμετοχής της στον αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) για την ένωση. Στο αποκαλυπτικό βίντεο που προαναφέραμε περιέγραψε η ίδια με ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο το πώς έζησε το γεγονός του απαγχονισμού του Ευαγόρα Παλληκαρίδη τα μεσάνυκτα της 14ης Μαρτίου του 1957.

Τον καιρό εκείνο, όπως ανέφερε, ήταν φυλακισμένοι στις Κεντρικές Φυλακές 1.000 αγωνιστές, ενώ, όπως την διόρθωσε κάποιος που στεκόταν πλάι της οι φυλακισμένοι αγωνιστές ήταν 1.500. Η κ. Χριστοφορίδου-Νεοφύτου, μιλώντας μέσα από τις Κεντρικές Φυλακές και μέσα από ένα κελί κοντά στην αγχόνη, είπε σε όσους την άκουγαν:

Θέλουμε να γίνουμε Ντουμπάι;

Μιχάλης Τσιντσίνης

22.03.2026 • Καθημερινή 

Το Ντουμπάι δεν είναι μόνο ινφλουενσεράδικο. Δεν ήταν, μέχρι να το βρει ο πόλεμος, μόνο ένα απέραντο –μυκονιάτικων προδιαγραφών– διασκεδαστήριο για τους πολύ πλούσιους. Ηταν, όπως λένε τώρα που το μοντέλο του ραγίζει, κι ένας προορισμός για τους πλάνητες της δυτικής μεσαίας τάξης, οι οποίοι αναζητούσαν καλύτερες αμοιβές μέσα σε ένα περιβάλλον πολιτισμικής ουδετερότητας. Το οικοσύστημα της τεχνητής μητρόπολης, που είναι σαν να προσγειώθηκε στη μέση του πουθενά, είναι (ήταν;) μια πολύ δελεαστική εναλλακτική στις κουρασμένες πόλεις του παλαιού κόσμου: εκεί, στον Κόλπο, στη χρυσή άκρη του πουθενά, όλα είναι καινούργια και καθαρά. Δεν υπάρχει η σκόνη της ιστορίας, ούτε οι τάφροι των κληρονομημένων κοινωνικών ανισοτήτων. Υπάρχει μόνο παρόν και μέλλον.

Τη βιτρίνα αυτού του απαστράπτοντος παρόντος σπάνε τώρα οι ιρανικοί πύραυλοι. Το μέλλον σκιάζεται από τον φόβο ότι αυτή η όαση, όπου μπορούσε κανείς να ξεφύγει από την Ιστορία, είναι τελικά πολύ ευάλωτη στους ανέμους της. Ακόμη κι αν ο πόλεμος τελειώσει γρήγορα, το Ντουμπάι δεν θα είναι πια η θωρακισμένη και ευήλια ουτοπία. Το brand δηλητηριάστηκε.

Διαβάζοντας κανείς τα ρέκβιεμ για το Dubai-dream, μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί: Θα μπορούσε η Ελλάδα να διεκδικήσει ένα τέτοιο μέλλον; Θα μπορούσε να γίνει ο προορισμός των δυναμικών στρωμάτων της ευρύτερης περιοχής; Αυτό δεν δείχνουν οι Ισραηλινοί που επενδύουν στην Αθήνα και κάποιοι μοιράζουν ήδη τη ζωή τους μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ; Αυτό δεν μας λένε και οι ευκατάστατοι Τούρκοι που αγοράζουν εδώ σπίτια; Μας λένε ότι αν θέλει κάποιος να αποδράσει από τη διαρκή ανασφάλεια ενός ατέρμονος πολέμου, αν δεν θέλει πια να περνάει τα βράδια του στα καταφύγια ή αν θέλει να χειραφετηθεί από ένα καταπιεστικό καθεστώς αγιατολάδικων αποκλίσεων, έχει μια συγγενή εναλλακτική μεσογειακής διαβίωσης. Εχει κοντά του μια χώρα που υπόσχεται ασφάλεια και ευημερία.

Κάτι βλέμματα...που 'γραψαν ιστορία.

Του Βασίλη Λαμπόγλου 

Υπάρχουν κάτι μικρές ιστορίες -που έχουν όμως τόσο μεγάλη αξία -που καλύπτονται από τον "κουρνιαχτο" των μεγάλων γεγονότων και από τον οποίο και δημιουργηθηκαν...

Το να τους προσφερθεί η διηνεκης αίγλη της αποκαλυψης και της ζώσας μνήμης, θαρρώ είναι το ελάχιστο που τους αναλογεί.

Όπως αυτή που διηγείται (στο Κουτί της Πανδώρας) ο σκηνοθέτης Φώτης Λαμπρινός,

γείτονας των νεανικών του χρόνων σε μια γειτονιά της Αθήνας και φίλος μιας ζωής, του  Θανάση Ροδόπουλου που  υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία σε ένα στρατόπεδο στην Αγία Παρασκευή την εποχή που βρισκόταν σε εξέλιξη η υπόθεση Μπελογιάννη και του είχε εκμυστηρευτεί ο ίδιος ο στρατιώτης.

"Μια νύχτα, γύρω στις 3.00, ο λοχαγός ξύπνησε καμιά 20αριά στρατιώτες, τους είπε να ντυθούν με πλήρη εξάρτηση και να πάρουν τα τουφέκια τους. 

Ανάμεσά τους και ο Θανάσης. 

Τους έβαλε σε ένα φορτηγό και έφυγαν από το στρατόπεδο διανύοντας μια σχετικά σύντομη διαδρομή. 

Εφτασαν σε ένα σημείο όπου ο Θανάσης κοιτάζοντας από το φορτηγό, είδε ότι ήταν ένα ελεύθερο πεδίο, αλλά στο βάθος φαινόταν η μάντρα από το μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας που λέγεται «Σωτηρία» και κατάλαβε αμέσως περί τίνος πρόκειται. 

Οπότε βγαίνοντας οι στρατιώτες όλοι και ο λοχαγός, ο Θανάσης έμεινε μέσα στο αυτοκίνητο.

Υστερα από λίγα λεπτά ο λοχαγός κατευθύνθηκε προς το φορτηγό, εμφανίστηκε στο άνοιγμα του καμιονιού και του είπε: 

«Ελα έξω. Τι κάθεσαι εκεί;». 

Και ο Θανάσης ήρεμα του απάντησε: «Δεν θα βγω, κύριε λοχαγέ». 

«Τι είπες;» του λέει. 

Βασίλης Στοϊλόπουλος: "Οδοιπορικά"

Ανεκτίμητο το βιβλιοδώρο που έγραψε ο φίλος Βασίλης Στοϊλόπουλος 

"Οδοιπορικά: 

1. Το μάτι του Θεού στην «Επτάλοφη Πόλη» 

2. «Μεγάλες ώρες» στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου"

Σαν έτοιμος από καιρό, όπως γράφει στον πρόλογο του βιβλίου του ο Βασίλης Στοϊλόπουλος, μας ταξιδεύει στο οδοιπορικό του στους ιερούς μας τόπους, στις κοιτίδες του γένους και της μυστικιστικής μας παράδοσης.

Στον Αγιώνυμο Τόπο του Αγίου Όρους, την "Αγία πολιτεία του Βυζαντίου", και στην πάλαι ποτέ "Θεοφύλακτο" Πόλη των πόλεων, την Κωνσταντινούπολη, το "...κλειδί πρός νόησιν της αρχαίας, προς νόησιν της τωρινής Ελλάδος, προς νόησιν Ελληνισμού και Έλληνος...". 

Έτσι ώστε, όταν τελειώσει το ωραίο ταξίδι του Βασίλη και του αναγνώστη να μένει άσβεστο το καντήλι, που νυν και αεί θα φωτίζει μνήμες, ιστορίες, παραδόσεις, χρησμούς, πολιτισμό, θρύλους, σε σημείο, που να νιώθει την ανάγκη, "αδιόρθωτος" να επιμένει κάποιος, να ψιθυρίζει  κάτι σαν προσευχή που νόμισε πως άκουσε από ένα γέροντα Ρωμιό: "Θεοτόκε, βοήθει την Πόλιν σου..."!

Ο δημοσιονομικός νομαδισμός και η μετεγκατάσταση διαταράσσουν την ισορροπία του συστήματος.

από Fabrizio Pezzani - 15/03/2026

Πηγή: Φαμπρίτσιο Πετσάνι

Το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, τα χρηματοοικονομικά και η μεγιστοποίηση του κέρδους που έχουν εδραιωθεί ως η υπέρτατη τάξη έχουν καταλήξει να υπονομεύουν την ισορροπία των δημοκρατιών με τη δημιουργία χωρών χωρίς πλούτο και πλούτου χωρίς χώρες, με αποσταθεροποιητικές συνέπειες. διαδικασίες και την αναδιανομή του εισοδήματος. Η κατάσταση υψηλού χρέους των δυτικών δημοκρατιών σήμερα, που αναζητούν τρομερά μια χαμένη ταυτότητα, επηρεάζει τρομερά την ισορροπία του συστήματος, θέτοντας σε κίνδυνο την ολοένα και πιο απειλητική ισορροπία του.

Σήμερα, ο φιλισμός και η χρηματοπιστωτική παγκοσμιοποίηση έχουν καταλήξει να εντοπίζουν τις παραγωγικές δραστηριότητες εκεί που το κόστος είναι το χαμηλότερο, όχι προς το συμφέρον των εθνών αλλά των ιδιωτών των εταιρειών ελεύθερων, από τις παρατηρήσεις στη σταθερότητα της δημοκρατίας. σε αυτές τις χώρες. Η δόμηση των παραγωγικών διαδικασιών έχει διαχωρίσει το κεφάλαιο από την εργασία, αλλά και το κεφάλαιο από τα μεμονωμένα κράτη, επειδή η μετεγκατάσταση της εργασίας επιτρέπει επίσης τη μετεγκατάσταση των φόρων και τον νομαδισμό τους σε αναζήτηση καλύτερων συνθηκών. Έτσι, ο πλούτος συσσωρεύεται σε περιοχές πέρα ​​​​​​από τον δημοσιονομικό έλεγχο, σε φορολογικούς παραδείσους που φαίνονται ανέγγιχτοι επειδή το κεφάλαιο αυτό ανήκει στα κέντρα εξουσίας. Τα μειωμένα έσοδα όχι μόνο έχουν αντίκτυπο στους λιγότερους διαθέσιμους πόρους για τη μείωση του δημόσιου χρέους, το οποίο επίσης έχει ως συνάρτηση των συνεχώς μεταβαλλόμενων επιτοκίων, και για τη μείωση των αυξημένων κοινωνικών συγκρούσεων, αλλά και στη συνέχεια. αναζήτηση πιο βολικών τοποθεσιών παραγωγής, καθιστώντας έτσι την εργασία όμηρο του κεφαλαίου.

Η χρηματοοικονομική εργαλειοποίηση, η οπορτουνιστική ακαδημαϊκή νομιμοποίηση της χάρης στα προγράμματα Νόμπελ, που απονεμήθηκαν η απελευθέρωση των χρηματιστηρίων και η έλλειψη ελέγχου των χρηματοοικονομικών πράξεων, ιδίως των εξωχρηματιστηριακών συναλλαγών (OTC), οι οποίες είναι πράξεις εκτός των χρηματιστηρίων και δεν είναι ποσοτικοποιήσιμες, έχουν συστηματικά ευνοήσει τη φοροδιαφυγή και τη συγκέντρωση των ροών πλούτου στους τόπους που ευνοούν τον πολλαπλασιασμό τους εκτός των απαραίτητων ελέγχων.

1955: Και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Όσο κι αν το αρνούνται οι εκμεταλλευτές και οι συκοφάντες του αγώνα (σε μια ανέλπιστη και άτυπη συμφωνία), η ΕΟΚΑ δημιούργησε ένα γνήσιο αντιαποικιακό κίνημα, όπως των Μάου Μάου της Κένυας, του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού της Ιρλανδίας, του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου της Αλγερίας, των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, της Ηνωμένης Χρυσής Ακτής στη Γκάνα, μέρος ενός παγκόσμιου ξεσπάσματος για την αυτοδιάθεση των λαών. Μπορεί να μην είχε διασυνδέσεις με τα κινήματα (πέραν του ιρλανδικού) και να μην προερχόταν από αριστερή ιδεολογική τοποθέτηση, αλλά η ΕΟΚΑ βασάνισε εξίσου την παντοδύναμη Βρετανική Αυτοκρατορία και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει.

Για αυτό και πολλά άλλα που αρνούνται να κατανοήσουν οι φλύαροι μεμψίμοιροι της παρούσας κυπριακής πραγματικότητας –«τώρα με χειρουργεί μια αλλήθωρη νεολαία, μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική»– η 1η Απριλίου 1955 είναι η πιο σημαντική ημερομηνία της ελληνικής κυπριακής ιστορίας. Δεν είναι ούτε η 1η Οκτώβρη ούτε κάποια άλλη που ακολούθησε, είναι η 1η Απρίλη. Χωρίς την έκρηξη της ΕΟΚΑ, ο τόπος θα ήταν λειψός, κενός, ένα ξερονήσι δίχως παρόν και μέλλον και το απρόσωπο πλήθος δίχως συνείδηση και ταυτότητα θα ήταν ο κανόνας και όχι μια ιστορική παρέκκλιση. Χωρίς την ΕΟΚΑ δεν θα υπήρχε καν το πεδίο για να συζητούμε σήμερα περί ελευθερίας και αξιοπρέπειας.

Διότι, όπως στην ιστορία όλων των σκλαβωμένων λαών, έτσι και στην Κύπρο, το αντάρτικο της ΕΟΚΑ καθαρόγραψε και κατοχύρωσε την ιστορική συνέχεια του λαού μας.

Ήταν η 1η Απριλίου 1955

Όταν 200 αντάρτες τα έβαλαν με 28.000 περίπου πάνοπλους Βρετανούς στρατιώτες.

Όταν πυροδοτήθηκαν οι πρώτοι εκρηκτικοί μηχανισμοί στην Κύπρο. Και σύμφωνα με τον Βρετανό Άντερσον «για τα επόμενα τέσσερα χρόνια η ΕΟΚΑ διεξήγαγε υπό την ηγεσία του Γρίβα έναν αντάρτικο αγώνα φονικής αποτελεσματικότητας, που το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει».

 Το Λονδίνο δεν κατάφερε ποτέ να καταπνίξει την ΕΟΚΑ, καθώς κατάφερε να συνδυάσει το αντάρτικο στα βουνά με τις διαδηλώσεις στους δρόμους των πόλεων. 

Κατάφερε να μετατρέψει τους Κύπριους χωριάτες σε ένα ανοχύρωτο ποτάμι αγωνιστών που θα έδιναν το αίμα τους για να ενώσουν την Κύπρο με την Ελλάδα. 

Κατάφερε να διατηρήσει ζωντανό το αντιστασιακό φρόνημα του λαού ακόμα και κατά την εκεχειρία, με τη γνωστή παθητική αντίσταση.

 Στον εικαστικό έργο του ο Gigas Yiannis, απαθανατίζει τους

9 απαγχονισθέντες μάρτυρες της ΕΟΚΑ (1955-1959) που είναι θαμμένοι στα Φυλακισμένα Μνήματα της Λευκωσίας, είναι οι εξής:

1. Μιχαλάκης Καραολής (10 Μαΐου 1956)

2. Ανδρέας Δημητρίου (10 Μαΐου 1956)

3. Ιάκωβος Πατάτσος (9 Αυγούστου 1956)

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ 1η ΑΠΡΙΛΙΟΥ

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

Ανάμεσα στα δεκατρία παλληκάρια που είναι θαμμένα στα «Φυλακισμένα Μνήματα» της Λευκωσίας, μαχητές του αδικαίωτου  αγώνα που άρχισε την 1η Απριλίου 1955, είναι και ο Ανδρέας Παναγίδης, που απαγχονίστηκε από τους Βρετανούς στις 21 Σεπτεμβρίου 1956, μαζί με τον Μιχαήλ Κουτσόφτα και τον Στέλιο Μαυρομμάτη.

Εικοσιδύο χρονών ήταν ο Παναγίδης και είχε κιόλας τρία μικρά παιδιά μα το κάλεσμα της πατρίδας δεν μπορούσε να κάνει πως δεν το άκουγε. Κι ούτε τον ένοιαζε πόσοι έκαναν πως δεν άκουγαν ούτε πόσοι βυσσοδομούσαν στην Αθήνα εξ αρχής τον συμβιβασμό.

Είχε πια αρχίσει η ζωή της αλυσοδεμένης ζυριχικής ανεξαρτησίας όταν η οικογένεια του Παναγίδη έφτασε στα «Φυλακισμένα Μνήματα», για να ξαναδεί τον αγαπημένο της - στο χώμα πια. Στη φωτογραφία εκείνης της μέρας, 24 Αυγούστου 1960 ήταν, μπορεί κανείς να δει πάνω από τον τάφο του πατέρα τους τα δύο μεγαλύτερα παιδιά του, τον  Αριστείδη (1952) και τη Δέσποινα (1953) και όρθια πίσω τους την μικρότερη Αυγή (1955). Ανάμεσά τους η μάνα, η χήρα του Ανδρέα, η Γιαννούλα, πίσω από την δική της μάνα, την Αυγούστα· στο κέντρο οι γονείς του εθνομάρτυρα, Γρηγόρης και Δέσποινα, και δεξιά ή αδελφή του Μαρία Μουσκή με τα δύο δικά της παιδιά.

Χρόνια μετά, από την σκηνή αυτή και την αυθόρμητη κίνηση της μικρής Αυγής να σκάβει με τα νυχάκια της το χώμα, ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης θα εμπνευσθεί την «Ανασκαφή»:

«Της είπαν: "Αύγη, βάλε τα λουλούδια

επάνω στον πατέρα σου".

Δεν εξήγησαν όμως στο παιδί

πως έκειτο νεκρός κάτω απ’ τη γη.

Με το νυχάκι σκάβοντας σκοτάδια

έπεσε απά στο Φως που μύριζε το χώμα».

25 Μαρτίου 1821 - 1η Απριλίου 1955!

Γιώργος Τασιόπουλος 

"ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΘΕΛΟΜΕΝ ΚΙ ΑΣ ΤΡΩΓΩΜΕΝ ΠΕΤΡΕΣ"

Η σκυτάλη της λευτεριάς από γενιά σε γενιά έφτασε στο 1955!

Από την 9η Ιουλίου του 1821 και το ολοκαύτωμα του  Ιερομάρτυρα, Αρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανού  που έπραξε το καθήκον του απέναντι στην ιστορία, την Ρωμηοσύνη της Κύπρου για να ποτιστεί και να ανθίσει το δέντρο της λευτεριάς του Ελληνισμού έως την 1η Απριλίου 1955, ώσπου να πει κι ο Γρηγόρης Αυξεντίου το δικό του,

«Λάβετε, φάγετε… τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου»….

"Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα

πού σ’ εἶχα γιά καμάρι

κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό

τή θέση σου νά πάρει!"

Με αυτούς τους αυτοσχέδιους στίχους να απαγγείλει ο τραγικός πατέρας του Γρηγόρη Αυξεντίου καθώς αντικρίζει αγέρωχα τό απανθρακωμένο λείψανο του μοναχογυιού του.

Εβδομήντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ στην Κύπρο με αίτημα την Ενωση με την Ελλάδα και  ο Κύπριος λόγιος Κυριάκος Χαραλαμπίδης με αφορμή την ιστορική επέτειο της έναρξης του αγώνα της ΕΟΚΑ  έτσι μίλησε για τον μυθικό άθλο του κυπριακού Ελληνισμού:

«1η Απριλίου 1955. 

Ο απελευθερωτικός μας Αγώνας προσφέρει την ανάμνηση μιας πρωταρχικής αθωότητας, που ανθοβολούσε στον κήπο της ελληνικότητας. 

Κάποια ιστορική στιγμή ο κυπριακός Ελληνισμός πήρε την απόφαση να περάσει από την ιστορία στο μύθο και να μεταφέρει πανάρχαιους καημούς στο ρεαλιστικό επίπεδο του βιωμένου θαύματος.

 Έτσι λοιπόν αλήθευε η ζωή μας: με την ιστορική μυθοποίηση και το θαυμαστό, που διήγειρε μαγνητικά την ένθεη φύση του ανθρώπου. 

Το ζήσαμε λοιπόν το παραμύθι μας.

Το ζήσαμε με απόλυτο ρεαλισμό, με αίματα και θυσίες. Κι όταν στο τέλος βγήκαμε στο φως, "κομμένοι και σφαγμένοι κι ανεγνώριστοι", μας δόθηκε ένα κράτος μπανταρισμένο κι ανισόρροπο. Όπως κι αν έχει, με τον απελευθερωτικό αγώνα του 1955-59, οι Κύπριοι ανέβασαν τα ψυχικά ποσοστά και τις πνευματικές ποιότητές τους.

Οι Γερμανοί ετοιμάζονται να τουφεκίσουν την ιστορία των 200 στην Καισαριανή-Αριστομένης Συγγελάκης

Μια δυνατή συνέντευξή μου στον δημοσιογράφο Paris Karvounopoulos και το Militaire για την προσπάθεια του γερμανικού κράτους να οικειοποιηθεί ακόμα και τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών πατριωτών της Καισαριανής και να στρεβλώσει την ιστορική μνήμη!

Η Γερμανία, με τη συνδρομή ελάχιστων και ολίγιστων "Ελλήνων" επιχειρεί, ξανά, να θέσει υπό τον έλεγχό της την ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης.

Θα τους το επιτρέψουμε;

Η διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών είναι η πιο αποστομωτική απάντηση στους επίδοξους πλαστογράφους της ιστορικής αλήθειας και στους εμπόρους της μνήμης!

Ακόμη και τις φωτογραφίες ντοκουμέντο των 200 πατριωτών που τουφεκίστηκαν στην Καισαριανή επιχειρεί να εκμεταλλευθεί η Γερμανία. 

Η ελληνική αποκοτιά της Κύπρου την 1η Απριλίου του 1955 – 70 χρόνια από την έναρξη του αγώνα για την ένωση

Τα Φυλακισμένα Μνήματα στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

Το 1955, μια ’βδομάδα μετά την επέτειο της έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, δηλαδή την 1η Απριλίου, μια άλλη ελληνική αποκοτιά, κουζουλάδα στην κρητική διάλεκτο και πελλάρα στην κυπριακή μπήκε σε ενέργεια. Η Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) είχε, πλέον, την ευθύνη για ότι συνέβαινε στην Κύπρο, ενώ οι μεγαλειώδεις στιγμές του αγώνα της συγκινούσε όλο το πανελλήνιο!

Στόχος της ελληνικής επανάστασης της Κύπρου ήταν η ένωση της με τον λοιπό εθνικό κορμό, όπως έγινε με τις λοιπές περιφέρειες. Ή αν θέλετε, όπως προσπάθησε να κάνει και η ίδια η Ελλάδα ακόμη και με την Μικρά Ασία, την Ανατολική Θράκη, ακόμη και την Κωνσταντινούπολη.

Όσο για την κυπριακή επανάσταση επρόκειτο για μια ιδιαίτερα παρακινδυνευμένη εξέγερση η οποία φαινόταν, σχεδόν, χωρίς κανένα νόημα και που η κατάληξη της δεν έμοιαζε άδηλη, αλλά, προφανώς, πρόδηλη. Μια πασίδηλη αποτυχία!

Μια δράκα Έλληνες της περιφέρειας, οι πιο απομονωμένοι Ρωμηοί, τα έβαζαν με την Βρετανική αυτοκρατορία. Ξεσηκώθηκαν εναντίον της! Εναντίον σε μια μεγάλη αποικιοκρατική χώρα η οποία ήταν πλήρως εξοπλισμένη και ανάμεσα στις νικήτριες του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Δυτική δειλία, αφγανική τιμή

από τον Massimo Fini - 21 Ιανουαρίου 2026

Πηγή: Μάσιμο Φίνι

Στον Λίβανο, το Ισραήλ έχει επίσης επιστρέψει στη χρήση λευκού φωσφόρου. Οι ΗΠΑ έχουν χρησιμοποιήσει «απαγορευμένα» όπλα, όχι μόνο εναντίον της ισλαμικής κυβέρνησης στην Καμπούλ, κάτι που οι Ταλιμπάν δεν έχουν κάνει ποτέ.

Στον Λίβανο, στη νότια πόλη Γιομόρ, οι Ισραηλινοί χρησιμοποίησαν βλήματα λευκού φωσφόρου, σύμφωνα με έκθεση του Human Rights Watch. Βλήματα φωσφόρου, όπως αυτά που περιέχουν απεμπλουτισμένο ουράνιο, χρησιμοποιήθηκαν στον εντελώς παράνομο πόλεμο του 1999 εναντίον της Σερβίας, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, που ήταν το αμερικανικό πρόσχημα για την έναρξη της σειράς «προληπτικών πολέμων» που θεωρητικοποίησε ο Μπους ο πρεσβύτερος. 

Παραδείγματα αυτών, μόνο τα τελευταία χρόνια, περιλαμβάνουν την επιθετικότητα κατά της Βενεζουέλας, την εντελώς απρόκλητη επιθετικότητα κατά του Ιράν, με το πρόσχημα ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα που στην πραγματικότητα δεν είχε και ποτέ δεν είχε, όπως έχουν επιβεβαιώσει επανειλημμένα. οι επιθεωρήσεις ης IAEA, μελλοντικά, κατά της Κούβας. Πρόκειται για ένα όπλο τόσο θανατηφόρο όσο και ύπολο και δειλό.

Στον πόλεμο κατά της Σερβίας, 2.500 πολίτες και 1.031 στρατιώτες πέθαναν κάτω από αυτό που θα μπορούσα να ονομάσω «κανονικούς» βομβαρδισμούς. Αλλά οι πιο καταστροφικές συνέπειες συνέβησαν αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν αμέτρητοι Σέρβοι πέθαναν από καρκίνο, ειδικά παιδιά που, αγνοώντας τις συνέπειες, έπαιζαν με τις σφαίρες που σκορπίστηκαν στο έδαφος. Ιταλοί στρατιώτες (ήμασταν κι εμείς σε αυτόν τον άσεμνο πόλεμο, υπό την επήρεια, όπως συνήθως, των Αμερικανών - σωστά, Ντ'Αλέμα, σωστά, Ματαρέλα;) οι οποίοι, παρά το γεγονός ότι είχαν τον κίνδυνο, πέθαναν από επαφή με ουράνιο. Υπολογίζεται ότι 400 από αυτούς, σύμφωνα με τις αναφορές των ιδίων των Ιταλών γιατρών, πέθαναν.

TESCREAL, η ανησυχητική ιδεολογία των τεχνοκρατών – Roberto Pecchioli

Ενώ από κάτω παίζουμε με αριστερά και δεξιά, μεταξύ της Αντίφα και του Αντικομμουνιστικού Παρατηρητηρίου· ενώ η συζήτηση επικεντρώνεται σε ασήμαντα ζητήματα που ανυψώνονται σε θεμελιώδη ζητήματα, από πάνω, εν μέσω ανέμων πολέμου και μυστικών εργαστηρίων, ενεργούν, σκέφτονται και αλλάζουν αμετάκλητα τον κόσμο και την ανθρώπινη φυλή.

Η νέα δυστοπία, άγνωστη ακόμη στη συντριπτική πλειοψηφία, είναι ο γαλαξίας TESCREAL, μια ανησυχητική αντιανθρώπινη ιδεολογία. Αν και υπάρχουν αγώνες και διαφωνίες μέσα στον Θόλο - σκεφτείτε άτομα τόσο διαφορετικά όσο ο Peter Thiel ή ο Alex Karp, οι ιδιοκτήτες του Palantir, και ο Bill Gates, ή οι γίγαντες της τεχνητής νοημοσύνης - οι ηγέτες της υψηλής τεχνολογίας προφανώς βαδίζουν διαιρεμένοι, χτυπώντας μαζί.

Έχουμε κατά καιρούς αναφέρει τον επιταχυνσιασμό, μια τεχνολογική πανκ ουτοπία τόσο στη «δεξιά» όσο και στην «αριστερή» εκδοχή της. Εν τω μεταξύ, μια ανησυχητική, εντελώς νέα πρακτική φιλοσοφία προχωρά ραγδαία, στα μισά του δρόμου μεταξύ ιδεολογίας και δυστοπίας. Το ακρωνύμιό της είναι TESCREAL, τα αρχικά των λέξεων μετανθρωπισμός, εξωτροπιανισμός, κοσμισμός, ορθολογισμός, αποτελεσματικός αλτρουισμός και μακροπρόθεσμος ορίζοντας.

Είναι το όραμα και η συγκεκριμένη εφαρμογή -τυπική των τελευταίων γενεών τεχνο-ιδιοφυών της Σίλικον Βάλεϊ και γκουρού της Τεχνητής Νοημοσύνης- ενός κόσμου χωρίς ανθρώπους, στον οποίο οι μηχανές θα κληρονομήσουν τη Γη ως νέες «ζωντανές» οντότητες που θα νικήσουν τη γήρανση και τον θάνατο. Δεν πρόκειται για αυταπάτες ή υπερβολικές ουτοπίες, αλλά για τη σύντηξη διαφόρων ελιτίστικων προτάσεων που απειλούν να κατακλύσουν το ανθρώπινο είδος και ολόκληρο τον κόσμο.

π. Νικ. Λουδοβίκος – Μαρ. Δόικου (Αναλογικές Ταυτότητες, παρουσίαση βιβλίου) α

Η Μαρία Δόϊκου φιλοξενεί τoν π. Νικόλαο Λουδοβίκο στο de profuntis του tv100
(Κυριακή 22 Μαρτίου) με αφορμή το νέο του βιβλίο:

Αναλογικές ταυτότητες (τόμος β΄)- Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού

Διεννοημάτωση: αυτo-καθολικοποίηση, μετα-ναρκισσισμός και Χριστιανική θεολογία, εκδ. Αρμός.

π. Νικ. Λουδοβίκος – Μαρ. Δόικου (Αναλογικές Ταυτότητες, παρουσίαση βιβλίου) 

Μαρία Δόικου:

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας.
Ο απόψινός καλεσμένος μας είναι από τους στοχαστές που επιχειρούν να συνομιλήσουν σε βάθος με τη δυτική φιλοσοφία, την πατερική παράδοση, την ψυχανάλυση, αλλά και τη σύγχρονη κρίση του ανθρώπου. Τον απασχολούν η έννοια του προσώπου, η επιθυμία, ο έρωτας, η ελευθερία, η σχέση θεολογίας και νεωτερικότητας, όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως υπαρξιακά γεγονότα.
Στο νέο του βιβλίο —πρόκειται ουσιαστικά για τον δεύτερο τόμο—, το οποίο επιγράφεται Αναλογικές ταυτότητες: Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού, δεν επιχειρεί ένα ευσεβές εγχειρίδιο αυτοβελτίωσης. Προτείνει μια ριζική ανάγνωση του πώς συγκροτήθηκε ο δυτικός εαυτός μας και πώς μπορεί να μεταμορφωθεί. Είναι ο πατέρας Νικόλαος Λουδοβίκος και τον ευχαριστούμε που απόψε είναι κοντά μας.
Καλώς ήρθατε.

π. Ν. Λουδοβίκος:

Χαίρομαι, ευχαριστώ για την πρόσκληση.

Μαρία Δόικου:

Θέλω να αρχίσουμε με τον κυρίως τίτλο του βιβλίου:
Αναλογικές ταυτότητες. Η δημιουργία του χριστιανικού εαυτού.
Τι σημαίνει «αναλογική ταυτότητα»; Πείτε το μας με μια εικόνα, αν μπορείτε, για να το καταλάβουμε απλά.

π. Ν. Λουδοβίκος:

Χρησιμοποιώ τον όρο αυτό, ο οποίος δεν είναι καινούριος —δεν είναι δικός μου—, αλλά έχει μια μακρά προϊστορία στη χριστιανική φιλοσοφία, ξεκινώντας ήδη από τους πρώτους αιώνες και εξελισσόμενος με διαφορετικό τρόπο στην Ανατολή και στη Δύση.

Ένα τυπικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί η πολεμική προπαγάνδα

Daniele Perra - 29 Μαρτίου 2026

Πηγή: Ντανιέλε Πέρα

Ένα τυπικό παράδειγμα του πώς λειτουργεί η πολεμική προπαγάνδα, με την ακριβή γνώση ότι (όπως είπε ο Γερμανός δημοσιογράφος Udo Ulfklotte) η CIA κάποτε πλήρωνε τα μέσα ενημέρωσης για να λένε στην Ουάσιγκτον τι θέλουν, τώρα τά ίδια είναι η CIA.

Η La Repubblica παρουσιάζει αυτήν την ιρανική απειλή σαν η Τεχεράνη να είχε τρελαθεί και ξαφνικά αποφάσισε να στοχεύσει αμερικανικά πανεπιστήμια στην περιοχή (ο ευκολότερος στόχος θα ήταν το Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, για παράδειγμα). Η αλήθεια αυτών των ισχυρισμών πρέπει επίσης να αξιολογηθεί. Αυτό που δεν λέει είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες βομβάρδισαν το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Τώρα, αναρωτιέμαι γιατί ένα εκπαιδευτικό κέντρο θα μπορούσε να γίνει στρατιωτικός στόχος (επιπλέον, ορισμένοι από τους νέους που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις του Ιανουαρίου ήταν φοιτητές).

Επισκέφτηκα προσωπικά το Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης και μίλησα σε ένα ακροατήριο καθηγητών και φοιτητών στο διεθνές συνέδριο με θέμα τη «διπλωματία της αντίστασης». Επισκέφτηκα επίσης και μίλησα με αρκετούς καθηγητές διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Imam Sadiq, επίσης στην Τεχεράνη. Τα ιρανικά πανεπιστήμια σήμερα (σε αντίθεση με πολλά από τα δικά μας ιδρύματα) είναι κέντρα πολιτιστικής παραγωγής όπου η πολιτική συζήτηση (παραδόξως, μπορεί να φαίνεται) είναι ζωντανή και ανοιχτή, και όχι κολλημένη σε αμήχανα δόγματα (νεοφιλελευθερισμός στα οικονομικά ή μια ορισμένη αριστερή ρητορική στα τμήματα ανθρωπιστικών επιστημών) που διακρίνουν τα ιταλικά πολιτιστικά κέντρα. Αυτό ανεξάρτητα από τη μεταρρύθμιση του Χομεϊνί της δεκαετίας του 1980, η οποία οραματιζόταν τον πλήρη «ισλαμισμό» τους.

Η Προσφυγή Ασύλου του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλή στην Ελλάδα – Η Ζωή του σε Κίνδυνο**

Κάλεσμα Αλληλεγγύης: 

Αγαπητοί φίλοι, υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές για την ειρήνη και τη δημοκρατία,

Είμαι ο Γιάννης Βασίλης Γιαϊλαλής, ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφος και αντιρρησίας συνείδησης ποντιακής ελληνικής καταγωγής. Στην Τουρκία διώχθηκα και φυλακίστηκα για χρόνια επειδή τιμούσα τη μνήμη γενοκτονιών, αποκάλυπτα παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποστήριζα την ειρήνη και αρνήθηκα τη στρατιωτική θητεία για λόγους συνείδησης. Λόγω του κινδύνου νέας φυλάκισης και βασανιστηρίων, ζω στην Ελλάδα από το 2019.

Η Ελληνική Υπηρεσία Ασύλου απέρριψε την αίτησή μου για άσυλο σε πρώτο βαθμό. Το σκεπτικό της απόρριψης διαστρέβλωσε την κατάθεσή μου σχετικά με τα καμένα χωριά και τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είδα κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής στρατιωτικής μου θητείας τη δεκαετία του 1990, χαρακτηρίζοντάς την ως «εγκλήματα πολέμου». Όμως εγώ δεν ήμουν θύτης, αλλά μάρτυρας — και σήμερα είμαι δημόσιος επικριτής και ακτιβιστής υπέρ της ειρήνης που καταδικάζει αυτά τα εγκλήματα.

Κ. Δημητριάδης : Ο πόλεμος ΗΠΑ- Ισραήλ στο Ιράν και οι παγκόσμιες αναδιευθετήσεις

Ο Κώστας Δημητριάδης, Δρ. του Πανεπιστήμιου Μάντσεστερ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός-Μηχανικός Η/Υ , μέλος της οργανωτικής επιτροπής του πανελλαδικού δικτύου " για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα" σε μια συζήτηση - ανάλυση πίσω από τα επιφαινόμενα του πολέμου ΗΠΑ Ισραήλ στο Ιράν, για τις παγκόσμιες αναδιευθετήσεις με παγκόσμιες προεκτάσεις , που αφορούν την σύγκρουση Δύσης με όλες τις αναδυόμενες νέες δυνάμεις στον παγκόσμιο καταμερισμό. 

Ο κ. Δημητριάδης αφού αναλύει τον κομβικό ρόλο γεωπολιτικά και γεωοικονομικά του Ιράν αλλά ενεργειακά και εφοδιαστικά όλων των χωρών του Περσικού Κόλπου, υποστηρίζει ότι το Ισραήλ του Νετανιάχου σήμερα, δεν μπορεί να ιδωθεί με μία απλουστευτική λογική μίας πανίσχυρης στρατιωτικής μηχανής μίας μικρής γεωγραφικά χώρας των 9 εκατομμυρίων, αλλά ως η αιχμή του δόρατος ενός βαθέως συστήματος ισχύος παγκόσμιων διαστάσεων με επιτελικό ρόλο οικονομικών, τεχνολογικών και στρατιωτικοβιομηχανικών δυνάμεων στις ΗΠΑ.

Στις διεθνείς σχέσεις, οι φιλίες απαιτούν αμοιβαιότητα.

Αλέξης Λεκάκης Κερκυραίος

Κατά την τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Ιρανό ομόλογό του, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι θεωρεί αδιανόητο η χώρα μας να εκλαμβάνεται ως εχθρός της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν. Το ανέφερε αυτό, διότι πολλά ελληνικά εμπορικά πλοία είναι ακινητοποιημένα στον Περσικό Κόλπο, καθώς τους απαγορεύεται να εξέλθουν. Χρήζει αναφοράς το γεγονός ότι το Ιράν έχει διατρανώσει πως δεν επιτρέπει τη διέλευση από τα Στενά του Χορμόζ σε πλοία που συνδέονται με τους εχθρούς του, δηλαδή τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συμμάχους τους. Προφανώς, οι ιρανικές αρχές συγκαταλέγουν την Ελλάδα στους συμμάχους των δύο επιτιθέμενων, και, για τον λόγο αυτόν, μπλοκάρουν τη διέλευση των ελληνικών πλοίων.

Αν κι η Ελλάδα διατηρούσε για περίπου τρεις δεκαετίες πολύ καλές σχέσεις με την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, αποτελώντας τον κύριο Ευρωπαίο συνομιλητή της, τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει ουσιαστικά αλλάξει άρδην. Μια σειρά ενεργειών της ελληνικής κυβέρνησης έχουν ερμηνευθεί από την Τεχεράνη ως εχθρικές. Συγκεκριμένα:

   

1. Η δημόσια υποστήριξη του Έλληνα πρωθυπουργού της δολοφονίας του Γασέμ Σολεϊμανί από τη διοίκηση Τραμπ τον Ιανουάριο του 2020

2. Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να αποστείλει συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία τον Σεπτέμβριο του 2021

3. Η κατάσχεση ιρανικού πετρελαίου στο πλοίο Lana, στα ανοικτά της Καρύστου, τον Απρίλιο του 2022, κατόπιν αιτήματος των ΗΠΑ. Ακολούθησαν αντίποινα από τους Φρουρούς της Επανάστασης, οι οποίοι κατέλαβαν στον Περσικό Κόλπο δύο ελληνικά δεξαμενόπλοια. Λίγες ημέρες αργότερα, απόφαση ελληνικού δικαστηρίου ήρε την κατάσχεση του ιρανικού πετρελαίου και του πλοίου

Η παιδεία υπό κατάρρευση

από Απόστολος Παπαδημητρίου

-18 Μαρτίου 2026

Ο θάνατος καθηγήτριας σε γενικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης από εγκεφαλικό επεισόδιο σχολιάστηκε έντονα πανελληνίως, καθώς μήνα προηγουμένως αυτή είχε υποβάλει αναφορά για να γνωστοποιήσει στην προϊσταμένη της αρχή και στο αρμόδιο υπουργείο ότι η συμπεριφορά κάποιων μαθητών της στο πρόσωπό της ήταν απαράδεκτη. Την είχαν στοχοποιήσει και εκδήλωναν με διάφορους τρόπους την αυθάδειά τους αλλά και την επιθετικότητα εναντίον της. Στα νέα ελληνικά αυτή η συμπεριφορά καλείται μπούλιγκ. Οι τηλεοπτικοί σταθμοί και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βρήκαν τροφή, για κάποιο διάστημα και εκδηλώθηκε αντιπαράθεση καθώς αντέδρασαν οι γονείς των μαθητών, που κατηγορούνται επιρρίπτοντας ευθύνη στην καθηγήτρια για ανάρμοστη συμπεριφορά έναντι των μαθητών της. Τώρα βέβαια και «κατόπιν εορτής» διατάχτηκε ένορκη διοικητική εξέταση μάλλον χωρίς νόημα πλέον.

Το συμβάν δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία και δεν θα σταθούμε στο αν τον θάνατο προκάλεσε η υπερβολική πίεση που δεχόταν η καθηγήτρια από μέρους μαθητών. Η παιδεία στη χώρα μας νοσεί βαρύτατα, αν δεν είναι πλέον κλινικά νεκρή. Τον Οκτώβριο του 2022 καθηγητής σε επαγγελματικό Λύκειο είχε υποβάλει την παραίτησή του συνοδεύοντάς την από αιτιολογική έκθεση, η οποία θα έπρεπε να προβληματίσει βαθύτατα τους αρμοδίους, ώστε να λάβουν, επί τέλους, μέτρα. Μεταφέρω αποσπάσματα από την εν λόγω έκθεση.

«Από τη πρώτη στιγμή δε χρειάζεται ιδιαίτερη παρατηρητικότητα ή εμπειρία για να καταλάβει κάποιος πως η κυριαρχία των μαθητών είναι απόλυτη και αρνητική. Είναι φανερό από τη περικυκλωμένη με επιδεικτικά καπνίζοντες μαθητές αίθουσα καθηγητών. Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο το προαύλιο χώρο ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις. Μαθητές περιφέρονται παντού όλες τις ώρες και μπαινοβγαίνουν στο σχολείο μιας και η πόρτα δε κλείνει ποτέ. Την ώρα του μαθήματος μπορεί να ακουστούν έντονες συντονισμένες κραυγές και να γίνει κάποιο φιλικό «ντου» από μερίδα μαθητών σε κάποιο άλλο τμήμα.

ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

[ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΕΙΡΗΝΑΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΔΕΝ ΝΤΡΟΠΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΑΝΤΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ]

Αυτή η ανάρτηση γεννήθηκε από μια συζήτηση με έναν αγαπητό μου φίλο, πολύ νεότερο από εμένα, ο οποίος με ρώτησε γιατί θεωρούσα το '68 τη συμβολική χρονιά έναρξης της κρίσης της ιστορικής αριστεράς, μιας κρίσης που καρποφόρησε τη δεκαετία του '80... παρά το γεγονός ότι το '68 (κάτι διαφορετικό από το εργατικό '69) θεωρείται στη συλλογική φαντασία ως το λίκνο των αυτοαποκαλούμενων επαναστατικών κινημάτων, τα οποία μερικές φορές αμφισβήτησαν βίαια το παλιό κομμουνιστικό κόμμα. Έπρεπε να κόψω με το τσεκούρι, γνωρίζω ότι κάθε ζήτημα, που θίγεται εν συντομία εδώ, αξίζει πολύ πιο λεπτομερή επεξεργασία.

Ξεκινάω από μακριά, από τον Μαρξ και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του (1848), και ιδιαίτερα από τον επαναστατικό ρόλο της αστικής τάξης.

«Στη θέση της εκμετάλλευσης που καλύπτεται από θρησκευτικές και πολιτικές ψευδαισθήσεις, [η αστική τάξη] εισήγαγε μια ανοιχτή, ασυνείδητη, άμεση, άνυδρη εκμετάλλευση […] Μετέτρεψε τον ποιητή, τον άνθρωπο της επιστήμης σε μισθωτό που εξαρτάται από αυτήν.

Μίλτος Σαχτούρης

Του Μπάμπη Ανδριανόπουλου 

Κινήθηκε στις παρυφές του υπερρεαλισμού αλλά αυτονομήθηκε ποιητικά σε μεγάλο βαθμό. Χρησιμοποίησε ιδιαίτερα στοιχεία από το παράλογο και τον έντονο συμβολισμό δημιουργώντας ένα μοναδικό, προσωπικό ποιητικό σύμπαν.

Αποκαλύπτοντας το ποιητικό του γίγνεσθαι:

"Τα ποιήματά μου εγώ δεν τα γράφω κομματιαστά. Ούτε τα ανακαλύπτω σιγά-σιγά. Το είπα και άλλοτε, μου ξεπηδάνε από μέσα μου μονοκόμματα. Καμιά φορά δύσκολα, αλλά ολόκληρα. Άλλη ιστορία, αν μερικά τα παιδεύω και βδομάδες ολόκληρες, από δω και από κει. Είχα ταξιδέψει, θυμάμαι, ένα καλοκαίρι εκδρομή με τη Γιάννα. Εγώ κλείστηκα και δούλευα τρία ποιήματα μαζί: το «Κύριε», το «Πράσινο απόγευμα» και το «Καφενείο». Και τα τρία ταυτόχρονα. Ούτε κατάλαβα αν πήγα και που πήγα εκδρομή: Αίγινα; Πόρος;

Τον ποιητή τίποτε δεν εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως."

(ΑΥΤΟΣΧΟΛΙΑ, σελ. 253-259, στο βιβλίο Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, του Γιάννη Δάλλα, Κέδρος 1997)

Ο Υδραίος στην καταγωγή ποιητής είχε οικοδομήσει μια σχέση σχεδόν ερωτική με τον Πόρο.

Οι «αποδράσεις» του στο νησί που το θεωρούσε καταφύγιο συναισθημάτων και χώρο πνευματικής αναγέννησης, ήταν συχνές.

Για τούτο και το βιογραφικό του γραμμένο στον Πόρο όπως και το παρακάτω ποίημα:

ΠΟΡΟΣ 1985

Κι όταν εφάνη στο φλιτζάνι του καφέ μου

η γοργόνα η μαύρη

όλη τη νύχτα αδιέξοδα και εξορίες

έξαλλος λέω στίχους του Hölderlin

στίχους του Charles Cross

και πώς λυπάμαι τον άνθρωπο με το καροτσάκι

γυρίζει

πουλάει γλειφιτζούρια —γεωμετρικά τοποθετημένα

το ένα πλάι στο άλλο στη σειρά—

κανένας δεν τα αγοράζει

κι έτσι κι αυτός είναι τώρα χρόνια πεθαμένος

τα ρούχα του έχουν λιώσει πάνω του

και πίσω του τρέχει ο άγγελός του.

Όμως παρ’ όλα αυτά ο Πόρος υπάρχει

και μ’ όλα τα χαϊμαλιά του

με την παλιά του άγκυρα μπηγμένη

στην αμμουδιά

τις όμορφες τουρίστριες με τα καταπληκτικά

πόδια

και πόσους έφαγε το χώμα αυτά τα χρόνια

πάει ο Σκλάβος κι ο Καχτίτσης

ο Ιωάννου, η Μέλπω Αξιώτη

ο Αλεξάνδρου και τόσοι άλλοι.

Θεέ μου, δώσε μας ένα θάνατο

ειρηνικό.

https://www.hartismag.gr/print/41845#

Για τη «Νέα Δεξιά» του Αλαίν ντε Μπενουά – γράφει ο Σωτήρης Γουνελάς

ΔΟΚΙΜΙΟ


22/03/2026

Αλαίν ντε Μπενουά, Νέα Δεξιά. [Μετα]πολιτικό μανιφέστο, πρόλογος-μεταφράσεις: Θεόδωρος Ε. Παντούλας, Επίμετρο: Μασιμιλιάνο Κάπρα, Κλαούντιο Κάπο, Διονύσιος Σκλήρης, εκδ. Manifesto, 2025.

Στο εύστοχο και κατατοπιστικό προλόγισμά του ο Παντούλας γράφει αρχίζοντας: 

«Από όσα γνωρίζω ο Alain de Benoist ξεκίνησε από την ακροδεξιά. Όσο να πεις, στη χώρα του Βισύ ειδικά, αυτό ήταν άσχημη σύσταση και δύσκολή αφετηρία. Πέρασε στη Δεξιά, δεν πολυστάθηκε όμως εκεί και κάποια στιγμή πρότεινε τη ‘Νέα δεξιά’. Αλλά ούτε κι εκεί στέργιωσε, αφού, έχοντας στο μεσοδιάστημα εγκαταλείψει και τον χαρακτηριστικό της Δεξιάς αντικομμουνισμό, εκτίμησε ότι το δίπολο Αριστερά-Δεξιά είναι παραπειστικό και ξεπερασμένο από την ίδια την πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται μόνο με μια, κάπως ασαφή σ’ εμένα, ‘μεταπολιτική’ δραστηριότητα».

Χρειάζεται να πω, αρχίζοντας με τη σειρά μου, ότι αυτό που με ώθησε να γράψω για το βιβλίο δεν ήταν η πολιτική διαδρομή του Μπενουά, αλλά ορισμένες γόνιμες κρίσεις, θεωρήσεις και προτάσεις που έρχονται κοντά και σε δικές μου ανάλογες, τις οποίες έχω διατυπώσει κατά καιρούς στα όσα έχω γράψει (μάλλον εις ώτα μη ακουόντων) και μάλιστα στο βιβλίο μου Το τέλος του ανθρώπου ή η παραμόρφωσή του (Αρμός 2022). Προσθέτω ακόμη ότι πρωτοδιάβασα κείμενα του Μπενουά σε σχετικές αναρτήσεις του Νέου Πλανοδίου.

Προτού προχωρήσω θέλω να διευκρινίσω ότι για μένα ο χώρος της πολιτικής (ή Πολιτικής) βρίσκεται «εγγύς του μη όντος», από τότε που ο οικονομισμός έπεσε πάνω της και σχεδόν την έπνιξε, υποχρεώνοντάς την να μεταβληθεί σε ένα είδος επιχείρησης και σε μια μορφή εγκλεισμού σε ομάδες ελιτίστικες που θέλουν να κυβερνούν τον κόσμο ερήμην των λαών.

Έρχομαι τώρα στο βιβλίο και παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα:

«Με τον όρο νεωτερικότητα προσδιορίζεται το πολιτικό και φιλοσοφικό κίνημα των τριών τελευταίων αιώνων της δυτικής ιστορίας. Χαρακτηρίζεται κυρίως από πέντε συγκλίνουσες διεργασίες: την εξατομίκευση, μέσω της καταστροφής των παλαιών κοινοτήτων του ανήκειν, τη μαζικοποίηση μέσω της υιοθέτησης τυποποιημένων συμπεριφορών και τρόπων ζωής, την αποιεροποίηση, μέσω της υποχώρησης των μεγάλων θρησκευτικών αφηγήσεων προς όφελος μιας επιστημονικής ερμηνείας του κόσμου, τον εξορθολογισμό, με την κυριαρχία της εργαλειακής σκέψης, μέσω των εμπορικών συναλλαγών και της τεχνολογικής αποτελεσματικότητας, την παγκοσμιοποίηση μέσω της επέκτασης ενός μοντέλου κοινωνίας που θεωρείται, εμμέσως, ως το μόνο λογικά δυνατό επομένως και ανώτερο» (σ. 19-20).

[ Ὁμοφροσύνη φιλίην ποιεῖ

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ]

Τήν ὥρα ποὺ οἱ σταθερές μας λησμονοῦνται, τώρα ποὺ ἡ Ἀλήθεια εἴτε λοιδορεῖται, εἴτε παραμορφώνεται ἀπὸ στρατευμένους σὲ ἐφήμερες σκοπιμότητες, ἡ ὑπόμνηση τῶν συμβόλων τῆς Ἐθνικῆς μας Ζωῆς εἶναι ἐπιτακτική. Οἱ Ἀξίες ποὺ κάποιοι θεωροῦν νεκρές, εἶναι αὐτές ποὺ διαχρονικά μᾶς ἑνώνουν.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι ἡ στροφή πρὸς τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ ἦθος ποὺ δυναμώνει καὶ ἐκτείνει τὴν Πατρίδα μέχρις ἄκρων ὁρίων, Μέχρις ἐκεῖ ὅπου ὁρίζουν τὸ Ὄνομα, ἡ Ἱστορία καὶ οἱ ἐκκρεμότητές Της.

Σκοπὸς τῆς Ἑνότητός μας, εἶναι νὰ ἐκπορευθεῖ τὸ μήνυμα τῆς Οἰκουμενικῆς διάστασης τῆς Ἑταιρείας. Τοῦ Ἔργου ποὺ ἀποτελεῖ ὄχι ἁπλῶς Ἐθνική, ἀλλὰ παγκόσμια Κληρονομιά. Τὴν Ἀποστολὴ ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὑμνεῖ τὴν Ἑλλάδα καὶ προβάλλει παντοῦ καὶ πάντοτε τὴν Ἑλλάδα. Ὡς Ἰδέα καὶ ὡς Πνεῦμα. Ὡς Τρόπο Βίου.

Ὑπὸ τὸ πρίσμα αὐτό, ἐν ἔτει 2026, 200 ἔτη ἀπό τὴν κοίμηση τοῦ Φιλικοῦ Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, ἀποτίουμε τὸν ἐλάχιστο φόρο Τιμῆς καὶ πράττουμε τὰ δέοντα.

.

Μὲ Ἀγάπη καὶ Σεβασμό,

Ἰωάννα Γ. Καραγκιούλογλου

27 Μαρτίου 2026

Εἱκ.: " Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν "

Ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ ΑΡ.ΦΥΛ. 43404, σ.01-03, 27η Μαρτίου 2026

____________________________________________

[ Μέλος τῆ Φιλικῆς Έταιρείας ὁ Μπετόβεν ]

τῆς Ἰωάννας Γ. Καραγκιούλογλου 

Μεγαλοφυΐα οἰκουμενική. Συνθέτης καὶ ἐπαναστάτης, διακατείχετο ἀπὸ τὸ πρότυπο τοῦ Καλοῦ κ' Ἀγαθοῦ. Πνεῦμα ἀνεξάρτητο καὶ δημιουργικό, πολὺ γρήγορα ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῆς ἐποχῆς του.

Ἄνθρωπος γενναιόδωρος καὶ μεγαλόψυχος, περιφρονοῦσε τοὺς ἄξεστους καὶ φιλάργυρους αὐλικούς. Ἔλεγε ὅτι πολὺ εὔκολα ἀποκαλύπτεται ἡ πενία τοῦ ἔσω κόσμου. Πίστευε ὅτι οἱ Νόμοι καὶ τὰ φαινόμενα τοῦ Σύμπαντος συνδέονται μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ Ἀνθρώπου. Ὅτι ἡ αἰσθητικὴ τοῦ περιβάλλοντος Κόσμου εἶναι ἀλληλένδετη μὲ ἐκείνη τοῦ ἐσωτερικοῦ.

Στὰ πρῶτα τέσσερα χρόνια τῆς ζωῆς του, τὸ χάρισμά του εἶχε γίνει ὁρατό. Ὁ φιλομαθὴς Λούντβιχ Βὰν Μπετόβεν μεγάλωνε μέσα σὲ ἕνα μουσικὸ περιβάλλον. Διάβαζε πολύ, μὲ τρόπο ἀδηφάγο. Σὲ ἡλικία μόλις 11 ἐτῶν συνθέτει τὸ πρῶτο του Ἔργο καὶ τὸ ἀφιερώνει στὸν Πρίγκηπα Μαξιμιλιανὸ Φρειδερίκο. Λόγῳ τοῦ θανάτου τοῦ πάππου του καὶ τοῦ ἀλκοολισμοῦ τοῦ πατρὸς του, ἀφήνει τὸ σχολεῖο γιὰ νὰ βοηθήσει στὰ οἰκονομικὰ τῆς οἰκογενείας.

Ἄνοιξη τοῦ 1787. Στήν Βιέννη μεσουρανεῖ ἡ ἕτερη μουσική μεγαλοφυΐα. Ὅταν ὁ Μπετόβεν συνάντησε τὸν Αμαντέους Μότσαρτ, ἦταν μόλις 17 ἐτῶν. Ὁ ἀνυπέρβλητος συνθέτης, φανερά ἐντυπωσιασμένος θὰ πεῖ γιὰ τὸν ἔφηβο βιρτουόζο Λούντβιχ δημοσίως:

(VIDEO) Η Μαρία Καρυστιανού στον τύμβο της Μακεδονίτισσας στην Κύπρο-Ηχηρό μήνυμα ελευθερίας-ειρήνης-αντίστασης-αξιοπρέπειας

Η ομιλία της στην εκδήλωση των Μητέρων 

Πρόγραμμα Αναπαραγωγής ΒίντεοΗ ομιλία της στην εκδήλωση της πρωτοβουλίας των Μητέρων 

Μαρία Καρυστιανού με αφορμή την επίσκεψή της στην Κύπρο και την συμμετοχή της στην σπουδαία και επιτυχημένη εκδήλωση “Η Φωνή της Μητέρας”, τίμησε τον τύμβο της Μακεδονίτισσας, στέλνοντας ηχηρό μήνυμα πανανθρώπινου αγώνα, αντίστασης στην αδικία, για την αξιοπρέπεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.

“Γιατί δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, ούτε πατρίδα χωρίς εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία” πως είπε χαρακτηριστικά.

Του Θοδωρή Ζώτου

Οι δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού

” Είμαστε στην Κύπρο. Ήρθαμε να τιμήσουμε τους υπερασπιστές της μαρτυρικής Μεγαλονήσου αλλά και να ζωντανέψουμε τη μνήμη αντλώντας διδάγματα.

Η ιστορία δεν είναι υπόθεση του παρελθόντος. Οδηγεί, παροτρύνει, τροφοδοτεί την ελπίδα. Μαζί με γυναίκες από πολλές εμπόλεμες χώρες ιδρύσαμε εδώ ένα νέο κίνημα, τη Φωνή της Μητέρας, που θα αναλάβει ελπίζουμε πανευρωπαϊκές και διεθνείς ειρηνευτικές πρωτοβουλίες.