Πως με τους εξοπλισμούς της η Τουρκία κερδίζει χωρίς πόλεμο

Μαργαρίτης Γιώργος

Τα οπλικά συστήματα σχεδιάζονται συνήθως τον καιρό της ειρήνης. Προφανώς όμως η χρήση τους ανάγεται στον καιρό του πολέμου. Πρόκειται για μια αντίφαση που σχετικοποιεί τον πολύ πλούσιο διάλογο σχετικά με την αξία του ενός, ή του άλλου όπλου. Στην ουσία οι εξοπλισμοί σχεδιάζονται στη βάση υποθέσεων πάνω στο τι θα είναι και με τι θα μοιάζει ο επερχόμενος πόλεμος, στον οποίο θα κληθούν τα σημερινά όπλα να αποδείξουν την χρησιμότητα και την αξία τους. Πρόκειται για παιχνίδι υποθέσεων όπου η φαντασία καλείται να καλύψει τα ανοίγματα και τα κενά.

Στην στρατιωτική ιστορία περισσεύουν τα παραδείγματα όπου, στην έναρξη του πραγματικού πολέμου, οπλικά συστήματα υψηλού κόστους και υψηλών προσδοκιών απογοήτευσαν με τις επί του πραγματικού πεδίου της μάχης επιδόσεις τους. Αντίθετα, υπάρχουν επίσης άφθονα παραδείγματα όπου, οπλικά συστήματα, που θεωρήθηκαν ξεπερασμένα ή αναποτελεσματικά στον καιρό της ειρήνης, μεταβλήθηκαν σε βασικά όπλα των εμπολέμων στον πραγματικό πόλεμο. Στον τελευταίο, η φαντασία, η τόσο απαραίτητη στον καιρό της ειρήνης, παραχωρεί τη θέση της στην πραγματικότητα. Και οι κανόνες της τελευταίας είναι σαφώς πιο ουσιαστικοί.

Ετούτη η μικρή θεωρητική εισαγωγή θα μπορούσε να αποτελέσει προοίμιο σε μια γενική συζήτηση περί εξοπλιστικών προγραμμάτων. Η πρόθεσή μας, όμως, δεν είναι αυτή. Στο παρόν σημείωμα θα επικεντρώσουμε σε όσα η δια των εξοπλισμών πολιτική μπορεί να πετύχει στον καιρό της ειρήνης. Τον τρόπο δηλαδή που οι εξοπλισμοί διαμορφώνουν και υπαγορεύουν πολιτικό αποτέλεσμα, χωρίς να χρειαστεί η εν θερμώ χρήση τους, η έναρξη ενός πολέμου με άλλα λόγια.

Ας ξεκινήσουμε από τη μακρινή Κίνα. Ακούγονται πολλά για την στρατηγική της τελευταίας, όπως αυτή εκφράζεται στους σχεδιασμούς του "ένας δρόμος, μια ζώνη" ή, αν θέλετε, πιο ποιητικά, στην αναβίωση του αρχαίου "δρόμου του μεταξιού". Η περί αυτών των σχεδιασμών φιλολογία απασχολεί υπέρμετρα τον ευρωπαϊκό χώρο, καθότι οι βασικές αιχμές τους καταλήγουν, ξεκινώντας από την Κίνα, στον ευρωπαϊκό χώρο. Καταλήγουν ή από την πλευρά της ασιατικής ενδοχώρας, ή από την πλευρά της Μεσογείου και των λιμανιών της (μέσα σε αυτά ο Πειραιάς).

Ζωτικός χώρος ο Ειρηνικός

Στην ουσία, όμως, μια επιδερμική έστω ματιά στα οικονομικά μεγέθη της κινεζικής εξάπλωσης, θα πιστοποιούσε ότι τα ζωτικά συμφέροντα της Κίνας –και ως εκ τούτου οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι της εξωτερικής της πολιτικής– βρίσκονται στην μεγάλη λεκάνη που περιβρέχεται από τον Ειρηνικό Ωκεανό. Πραγματικά, στους δέκα πρώτους πελάτες της Κίνας, στο διεθνές εμπόριο, οι επτά βρίσκονται στον ευρύτερο χώρο του μεγάλου ωκεανού ενώ στους δέκα πρώτους τροφοδότες της, σε πρώτες ύλες κυρίως, οι επτά επίσης βρέχονται από την ίδια θάλασσα.

Στις ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού εξάλλου έχει από καιρό μεταφερθεί η ικμάδα –και τα συνακόλουθα κέντρα– του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Οι αριθμοί πιστοποιούν ότι ο "ζωτικός χώρος" της Κίνας βρίσκεται στον βαθύ γειτονικό της ωκεανό και όχι στα προς τη Δύση απλωμένα πλοκάμια του "νέου δρόμου του μεταξιού". Ετούτη η οικονομική πραγματικότητα υπαγορεύει τις στρατιωτικές επιλογές της Κίνας.

Τέσσερις μεγάλες μορφές στη Λίμνη Ευβοίας.

Κάποιο καλοκαιρινό πρωινό της δεκαετίας του 80 ένα ασθμαίνον «πόνι» ανηφορίζει στις κατάφυτες πλαγιες του Ξηρού όρους. Οδηγός ο Φίλιππος και συνοδηγός ο Κάλλιστος. Στην πίσω θέση «στραμπουληγμένος» ο Μικρός Απατεών να «ρουφάει» αχόρταγα τα όσα έλεγαν οι δυο σπουδαίες μορφές της ορθόδοξης διανόησης.

Στην είσοδο της Μονής τους περίμενε ο... παπα-πύραυλος, να τους οδηγήσει σε μια από τις αγιότερες μορφές του σύγχρονου κόσμου.

Καθώς περνάνε το κατώφλι, ο Παύλος δίνει οδηγίες στον Μικρό Απατεώνα να ηχήσουν χαρμόσυνες κωδωνοκρουσίες.. Οι κωδωνοκρουσίες καλωσορίσματος, δεν ήχησαν τελικά ποτέ, αλλά αυτό ουδόλως ενόχλησε τον Κάλλιστο που 'χε στο μυαλό του άλλες προτεραιότητες...να πάρει την ευλογία του Ιακώβου, καθώς εκείνο τον καιρό εργάζονταν με τον Φίλιππο σε μια επίπονη εργασία, τη μετάφραση της Φιλοκαλίας στα Αγγλικά.

Αφιέρωμα αξόδευτης φιλικής αγάπης στον Andreas Moratos

.. 

Και ένας... υπομνηματισμός (Andreas Moratos)

για όσους τυχόν δεν γνωρίζουν κάποια ή όλα τα εικονιζόμενα πρόσωπα: Στη μεγάλη φωτογραφία είναι ο Philip Sherrard (Φίλιππος Σέρραρντ, επί το ελληνικότερον) (1922-1995), πασίγνωστος στους θεολογικούς - φιλοσοφικούς - φιλολογικούς - ιστορικούς - λογοτεχνικούς - αισθητικούς, κ.λπ. χώρους, με σημαντικότατο μεταφραστικό έργο. (Μόνο για να ψάξει κανείς στοιχεία για την προσωπικότητα και το έργο του στο διαδίκτυο θέλει μέρες ολόκληρες...

Εντελώς ενδεικτικά:

http://nikopoulos.blogspot.com/2008/06/blog-post_04.html ). Ο Σέρραρντ, ήδη από το 1960, είχε βρει τον επίγειο παράδεισό του στα Κατούνια, μια παραθαλάσσια έκταση πνιγμένη μέχρι πρόσφατα στο πράσινο, πολύ κοντά (3 χλμ.) στη Λίμνη Ευβοίας. Στο ησυχαστήριό του αυτό (συνειδητά, δεν είχε καν ηλεκτρικό ρεύμα!) ο Σέρραρντ εγκαταστάθηκε μόνιμα από το 1977 μέχρι το τέλος της ζωής του... Στην αριστερή φωτογραφία είναι ο επί χρόνια επίσκοπος (από το 2007 μητροπολίτης) Διοκλείας Callistos Ware (Κάλλιστος Γουέαρ), για τον οποίο επίσης χρειάζονται μέρες ολόκληρες να ψάχνει κανείς στο διαδίκτυο... Εδώ δύο μόνο πράγματα να σημειώσω: Πρώτον, ότι ο π. Κάλλιστος, σύμφωνα με δική του δήλωση, προσήλθε στην Ορθοδοξία λόγω της γνωριμίας του με τον π. Αμφιλόχιο Μακρή, τεράστιο πνευματικό μέγεθος της Πάτμου, ο οποίος πρόσφατα αγιοκατατάχτηκε. 

Δεύτερον, ότι ο Γουέαρ μαζί με τον Σέρραρντ καταπιάστηκαν μ' ένα εξαιρετικά δύσκολο, τιτάνιο θα έλεγα, έργο, εκείνο της μετάφρασης της "Φιλοκαλίας" στα αγγλικά. Όποιος έχει ελάχιστα ασχοληθεί με τη "Φιλοκαλία" στο πρωτότυπο, καταλαβαίνει εύκολα γιατί χαρακτήρισα τιτάνιο αυτό το έργο... 

18 Σεπτεμβρίου 1996: Η πριγκίπισσας Νταϊάνα σε κηδεία στη Λίμνη Ευβοίας

Του Ανδρέα Μοράτου

Η χθεσινή λακωνικότατη (άλλος ζει στη Λακωνία, άλλος έχει τη χάρη!) αναφορά του εκλεκτού (και παλαιού) φίλου "Μικρού Απατεώνα", χάρη στον οποίο γνώρισα το καλοκαίρι του "μακρινού" 1982 τον τότε αρχιμανδρίτη Παύλο (Ιωάννου), αργότερα μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης (αναφορά η οποία έγινε με αφορμή την ονομαστική εορτή του μακαριστού Παύλου), αποτέλεσε το ερέθισμα για να γράψω το σημείωμα αυτό (ήθελα να βγει σύντομο αλλά δεν το πέτυχα, καλύτερα όμως!).

Η λακωνικότατη αναφορά του "Μικρού Απατεώνα" συνοδευόταν και από μια φωτογραφία της... πριγκίπισσας Νταϊάνα (!) με κάποιον ορθόδοξο ιερέα, ο οποίος φυσικά δεν ήταν άλλος από τον αγαπητότατο σε όλη τη νεανική παλιοπαρέα της Βόρειας Εύβοιας "παπα-Παύλο" μας (κατά κόσμον... "παπα-πύραυλο", καθώς ο μακαριστός ήταν πάντα μ' ένα τιμόνι στο χέρι, ώστε να τα προλάβει όλα ─ και... γκάζωνε άγρια, δεν αστειευόταν!...).

18 Σεπτεμβρίου 1996. Η ιστορική και πανέμορφη Λίμνη Ευβοίας (μια γραφική παραθαλάσσια κωμόπολη του Βόρειου Ευβοϊκού, την οποία ερωτεύτηκαν από την πρώτη στιγμή που πήγαν εκεί οι γονείς μου το 1965 και από τότε δεν ξαναπήγαν πουθενά αλλού καλοκαιρινές διακοπές...) έχει μόλις πριν από 10 μέρες (8 Σεπτεμβρίου, του "Γενεσίου της Θεοτόκου") πανηγυρίσει την εφέστιο εικόνα της "Παναγίας της Λιμνιάς". 

Κάτι ο υπέροχος καιρός, κάτι ο απόηχος του πανηγυρικού κλίματος της Λίμνης, κάτι το ότι δεν είχα κάποια υποχρέωση τη συγκεκριμένη περίοδο στην Αθήνα, είχαν συμβάλει ώστε να βρίσκομαι τότε στη (θεωρητικά φθινοπωρινή αλλά στην πραγματικότητα ακόμα καλοκαιρινή) Λίμνη. Από το πρωί εκείνης της μέρας ακουγόταν στη γειτονιά αλλά και στο κέντρο της Λίμνης ότι θα έρθει η... Νταϊάνα στη Λίμνη! "Όρεξη άλλη δεν έχουν", σκέφτηκα, "από το να κάνουν φθινοπωρινά αστειάκια". Καθώς πέρναγε όμως η μέρα καταλάβαινα ότι πράγματι "κάτι παίζεται" και μάλλον δεν πρόκειται για πλακίτσα, διότι μέσα στη μέρα έμαθα ότι είχε πεθάνει ο φίλος μας, μέλος κι αυτός της νεανικής συντροφιάς του παπα-Παύλου, Γιάννης (σπάνιος άνθρωπος, πάντα με το χαμόγελο στο στόμα, ο οποίος, παρά τη σοβαρή αρρώστια που τον κυνηγούσε κατά πόδας επί πολλά χρόνια και η οποία τελικά τον κατέβαλε, συμμετείχε ενεργά στην πνευματική-πολιτιστική κίνηση της Λίμνης και, επιπλέον, όχι μόνο είχε καταφέρει να πάρει το πτυχίο της Νομικής, αλλά είχε γίνει και δικηγόρος στον Δικηγορικό Σύλλογο Χαλκίδας). 

Έχω ένα όνειρο...

 

Έχω ένα όνειρο...Παρέλαβα Πόλη
θα παραδώσω ΝΤΕΝΕΚΕΔΟΥΠΟΛΗ!!!
https://youtu.be/vktKupnHDqw

Η Γαλλία στο γήπεδο κατά της Τουρκίας – Είναι ευκαιρία για την Ελλάδα; (4:55'') - slpress.gr

Η Γαλλία στο γήπεδο κατά της Τουρκίας – Είναι ευκαιρία για την Ελλάδα; (4:55'') - slpress.gr: Η επέμβαση του Ερντογάν στη Λιβύη έστρεψε τη Γαλλία εναντίον της Τουρκίας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ. Μπορεί η Ελλάδα να εκμεταλλευθεί το νέο γεωπολιτικό τοπίο;
 ΠΗΓΗ: Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Τα Εγκλήματα του Βελγίου κατά της Ανθρωπότητας και η Συγγνώμη που δεν ζητήθηκε

Της Λαμπρινής Θωμά!

"...Τον λένε Νσάλα. Δεν κατάφερε να βγάλει την ποσότητα καουτσούκ που προέβλεπαν οι επιστάτες των Βέλγων, και κόψαν το χέρι και το πόδι της κόρης του. Την έλεγαν Μποαλί. Ήταν πέντε χρονών. Κι ύστερα τη σκότωσαν. Ομως δεν είχαν τελειώσει ακόμη. Μετά, σκότωσαν και τη γυναίκα του….» Άλις Σέιλυ Χάρις, 1904..."

 

Περί «τραυμάτων στις δύο κοινωνίες», του Βελγίου και του Κονγκό, έκανε λόγο ο «λυπημένος» βασιληάς του Βελγίου, Φίλιππος, σήμερα, χωρίς να ζητήσει συγγνώμη από την πρώην αποικία, η οποία θρήνησε δέκα εκατομμύρια νεκρούς επί βασιλείας του προγόνου του, Λεοπόλδου Β', και είδε τον πρώτο της ηγέτη, και απελευθερωτή, Πατρίς Λουμούμπα να δολοφονείται από την σύμπραξη των μυστικών υπηρεσιών Βέλγων, Βρετανών και Αμερικάνων.

«Τον λένε Νσάλα. Δεν κατάφερε να βγάλει την ποσότητα καουτσούκ που προέβλεπαν οι επιστάτες των Βέλγων, και κόψαν το χέρι και το πόδι της κόρης του. Την έλεγαν Μποαλί. Ήταν πέντε χρονών. Κι ύστερα τη σκότωσαν. Ομως δεν είχαν τελειώσει ακόμη. Μετά, σκότωσαν και τη γυναίκα του….»  Άλις Σέιλυ Χάρις, 1904.

Η φωτογραφία που δημοσιεύουμε, και η ιστορία της, αποτελεί μία από τις εκατομμύρια ανάλογες ιστορίες που έγραψε η Βελγική Αποικιοκρατία στο Κογκό, και παράλληλα μία από τις ελάχιστες καταγραμμένες.

Σήμερα, με τον εορτασμό των 60 χρόνων από την «απελευθέρωση» του Κονγκό, ο βασιληάς του Βελγίου Φίλιππος, απόγονος του Λεοπόλδου, υπό το βάρος του παγκόσμιου αντιρατσιστικού κινήματος που γέννησε η δολοφονία του Τζωρτζ Φλόυντ, αποφάσισε ότι ήταν ώρα να αναγνωρίσει με κάποιο τρόπο αυτά τα εγκλήματα – τέτοια «γενναιότητα», όπως τη χαρακτήρισε η πρωθυπουργός της χώρας, Σοφί Βελμές: είναι ο πρώτος, σε πάνω από έναν αιώνα, που λέει πως υπήρξαν «βάσανα και ταπεινώσεις»… Ασχέτως αν είχε προηγηθεί η ανατροπή αγαλμάτων του Λεοπόλδου, και η έντονη αντίδραση δυνάμεων του Βελγικού Λαού στην (νέα) προσπάθεια «εξαγνισμού» των «παλαιών εγκλημάτων» που, όπως λένε οι φιλοβασιλικοί ιστορικοί, «πρέπει να τα δούμε στο ιστορικό τους πλαίσιο». Είναι οι ίδιοι ιστορικοί που προσπαθούν ακόμη να πείσουν ότι τα θύματα του Λεοπόλδου του Β’ και της Βελγικής Αποικιοκρατίας στην αφρικανική χώρα ήταν «μόνον» δύο εκατομμύρια, οι ανεξάρτητες πηγές μιλούν για κοντά στα δέκα εκατομμύρια.

Ο έμπρακτος φασισμός των "αντίφα"

Καραμπελιάς Γιώργος

Οι κατά καιρούς επιθέσεις ομάδων ανεγκέφαλων "αντίφα" αποτελούν τυπικές εκφράσεις του ολοκληρωτισμού που θάλλει τα τελευταία χρόνια στα Εξάρχεια και όχι μόνο: Πολιτική του μίσους, λατρεία της βίας, ποινικοποίηση και καταδίωξη κάθε διαφορετικής φωνής. Αυτά είναι τα υλικά μιας δραστηριότητας που υιοθετεί μια ρητορική ενός δήθεν αντιφασισμού, μόνο και μόνο για να συγκαλύψει τον δικό της φασιστικού χαρακτήρα σκοταδισμό.

Κατά κανόνα, μάλιστα, οι εμπνευστές και αυτουργοί αυτών των φασιστικού τύπου ενεργειών κυκλοφορούν και ανακοινώσεις, με τις οποίες επαίρονται για τις πράξεις τους, προετοιμάζοντας στην ουσία το έδαφος για νέες χουλιγκάνικες επιθέσεις. Αυτός ο νέος ολοκληρωτισμός, στην πραγματικότητα είναι βαθύτατα συστημικού χαρακτήρα. Πρόκειται για έναν αντιεξουσιαστικά μασκαρεμένο νεοφιλελευθερισμό που αξιώνει να πραγματώσει "εδώ και τώρα" τα εγωκρατικά πρότυπα του τελευταίου.

Εξ ου και η ισοπεδωτική επίθεση στην εθνική ταυτότητα, στο φύλο, στην οικογένεια, ως μορφές "πρωταρχικής κοινοκτημοσύνης", και εν τέλει ενάντια σε κάθε συλλογική ταυτότητα.

Επειδή εδώ είναι Ελλάδα και Βαλκάνια, αυτός ο νεοφασισμός της παγκοσμιοποίησης, μέσα στο εθνομηδενιστικό του παραλήρημα έρχεται να ταυτιστεί με τον παλαιό, πατροπαράδοτο φασισμό, σε δύο επίπεδα:

Ταύτιση με την Τουρκία

Πρώτον, με τον "Χίτλερ της Ανατολίας" Ταγίπ Ερντογάν και το νεοοθωμανικό του σύστημα. Αφού το "έθνος" τους είναι ο υπέρτατος εχθρός τους, οδηγούνται στην ανοιχτή και ομολογημένη ταύτιση με ένα καθεστώς εσωτερικά αυταρχικό και εξωτερικά επεκτατικό. Ένα καθεστώς που ασκεί "γενοκτονίες διαρκείας" έναντι σχεδόν όλων του των γειτόνων και έχει σπάσει κάθε ρεκόρ καταστολής εναντίον κάθε αντιπολίτευσης μέσα στην χώρα.

Άραγε που ακούστηκε αντιεξουσιαστές να επικροτούν την ομηρεία των δύο Ελλήνων στρατιωτικών (2018), την αμφισβήτηση της Θράκης και του Αιγαίου, την κατοχή της Κύπρου, τις πολεμικές κραυγές που μας απευθύνει ο τέταρτος μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο, και παραπέρα, την γενοκτονία των Κούρδων, την καταπίεση των Αλεβιτών, τη συνεργασία με το ISIS, το κυνήγι ενάντια σε κάθε δημοκράτη κοσμικό πολίτη της Τουρκίας;

Οι άσπονδοι εχθροί-φίλοι

Λογοκλοπή: Ἡ ὁρατὴ κορυφὴ ἑνὸς παγόβουνου βαθειᾶς πολιτιστικῆς παρακμῆς

Του Γιάννη Πατίλη από το Πλανόδιον

ΕΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΥΝΤΟΝ «ἡ ἰ­δι­ο­κτη­σί­α εἶ­ναι κλο­πή», μὲ συ­νέ­πεια ἡ ἀν­τεκ­δι­κη­τι­κὴ ὑ­πε­ξαί­ρε­ση ἑ­νὸς πράγ­μα­τος τρί­του ἀ­πὸ ἐ­κεῖ­νον ποὺ ἀ­δί­κως τὸ στε­ρή­θη­κε, νὰ εἶ­ναι μιὰ πρά­ξη ἀ­πο­κα­τά­στα­σης κοι­νω­νι­κῆς δι­και­ο­σύ­νης ποὺ ἀ­κού­ει στὸ ὄ­μορ­φο καὶ ἐμ­πνευ­στι­κὸ ὄ­νο­μα ἀ­παλ­λο­τρί­ω­ση, ἡ πα­ρου­σί­α­ση τῆς ‘με­τά­φρα­ση­ς’ τοῦ ποι­ή­μα­τος ἑ­νὸς τρί­του ὡς δι­κοῦ σου, σύμ­φω­να μὲ τὶς πλέ­ον ἐ­ξε­λιγ­μέ­νες ποι­η­τι­κὲς θε­ω­ρί­ες(*) εἶ­ναι ἕ­να κα­θό­λα νό­μι­μο πνευ­μα­τι­κὸ προ­ϊ­ὸν ποὺ σοῦ ἀ­νή­κει ἀ­πο­λύ­τως, ποὺ μπο­ρεῖς ὑ­πε­ρη­φά­νως νὰ τὸ κυ­κλο­φο­ρεῖς κά­τω ἀ­πὸ τὸ ὄ­νο­μά σου, καί, φυ­σι­κά, ὅ­ταν ἔρ­θει ἡ ὥ­ρα ἡ κα­λὴ νὰ κρα­τι­κο­βρα­βεύ­ε­σαι γι’ αὐ­τό! Ἐ­δῶ δὲν ὑ­πάρ­χει κὰν κλο­πή! Ὑ­πάρ­χει μό­νον Πνευ­μα­τι­κὴ Ἰ­δ­ι­ο­κτη­σία, Δό­ξα καί, ἐ­νί­οτε (ἂν σοῦ κά­τσει βρα­βεῖο) Χρῆμα!

       Ἐ­ὰν θέ­λου­με νὰ εἴ­μα­στε ὄ­χι μό­νον πλή­ρως ἐκ­συγ­χρο­νι­σμέ­νοι θε­ω­ρη­τι­κῶς, ἀλ­λὰ καὶ τί­μιοι μὲ τὸν ἑ­αυ­τό μας, θὰ ἔ­πρε­πε νὰ πα­ρα­δε­χθοῦ­με εὐ­θαρ­σῶς ὅ­τι λο­γο­κλο­πή στὴν ποί­η­ση εἶ­ναι ἀ­δύ­να­τος καὶ δὲν ὑ­πάρ­χει! Καὶ θὰ τὸ πα­ρα­δε­χό­μα­στε ἀ­με­λη­τὶ καὶ ἀ­να­κου­φι­στι­κῶς, ὲ­ὰν τὸ ἐ­πι­φα­νέ­στε­ρο λο­γο­τε­χνι­κὸ σω­μα­τεῖ­ο στὴν Ἑλ­λά­δα, ἡ Ἑ­ται­ρεί­α Συγ­γρα­φέ­ων, τοῦ ὁ­ποί­ου εἴ­μα­στε μέ­λη καὶ μά­λι­στα ἱ­δρυ­τι­κά, καὶ τὸ ὁ­ποῖ­ο τυ­χαί­νει νὰ συμ­πε­ρι­λαμ­βά­νει στοὺς κόλ­πους του ὄ­χι μό­νον τοὺς κα­ταγ­γε­λό­με­νους ὡς λο­γο­κλό­πους συγ­γρα­φεῖς ἀλ­λὰ καὶ τοὺς θε­ω­ρη­τι­κοὺς ἀ­πο­δο­μι­στὲς τῆς σχε­τι­κῆς λο­γο­κλο­πι­κῆς ἐν­νοι­ο­λο­γί­ας, ὄ­χι μό­νον δὲν ἀ­να­γνώ­ρι­ζε πα­νη­γυ­ρι­κῶς στὸ κα­τα­στα­τι­κό του (ἀρ­θρ. 10) τὴν ἔν­νοι­α τῆς λο­γο­κλο­πῆς, ἀλ­λὰ καὶ δὲν θε­ω­ροῦ­σε μὲ τὴν πα­ρά­γρα­φο (δ) τοῦ ἐν λό­γῳ ἄρ­θρου, τὴν λο­γο­κλο­πή βα­ρύ­τα­το ἀ­δί­κη­μα, ποὺ ἐ­φό­σον ἀ­πο­δει­χθεῖ συ­νε­πι­φέ­ρει τὴν ἐ­σχά­τη τῶν τι­μω­ρι­ῶν γιὰ τὸ μέ­λος της: τὴν δι­α­γρα­φή. Καὶ μά­λι­στα μὲ ἀ­πό­φα­ση τοῦ ἴ­διου τοῦ Δι­οι­κη­τι­κοῦ Συμ­βου­λί­ου της!

       Ἰ­δοὺ τὸ σχε­τι­κὸ ἄρ­θρο, ὅ­πως μπο­ρεῖ νὰ τὸ δεῖ κα­νεὶς ἐ­λευ­θέ­ρως στὸ δί­κτυο:

http://www.authors.gr/profile

 Ἀλ­λὰ προ­φα­νῶς δὲν βρι­σκό­μα­στε στὰ 1981, καὶ δὲν ἔ­χου­με πιὰ τὰ ἀ­να­χρο­νι­στι­κά, γε­ρα­σμέ­να μον­τερ­νι­στι­κὰ μυα­λὰ τῶν Ἱ­δρυ­τῶν τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας Συγ­γρα­φέ­ων. Τώ­ρα μᾶς δρο­σί­ζει ὁρ­μη­τι­κῶς καὶ ἀ­πὸ παν­τοῦ ὁ φρέ­σκος ἀ­έ­ρας τῆς με­τα­μον­τέρ­νας συν­θή­κης, τῆς δι­α­κει­με­νι­κό­τη­τας καὶ τῶν θε­ω­ρη­τι­κῶν ἀ­νε­μνη­στή­ρων της. Ἐ­πι­τέ­λους μά­θα­με, 40 χρό­νια με­τά, ὅ­τι τὰ κεί­με­να ποὺ δι­α­βά­ζου­με δὲν εἶ­ναι ἁ­πλῶς κεί­με­να, εἶ­ναι βι­ώ­μα­τα, ὅ­πως δι­δά­σκουν οἱ με­γά­λοι πα­νε­πι­στη­μια­κοὶ θε­ω­ρη­τι­κοί μας(*). Καὶ ποὺ καὶ νὰ θέ­λα­με νὰ τὰ ἀν­τι­γρά­ψου­με με­τα­φρά­ζον­τάς τα σὲ μιὰ ἄλ­λη γλώσ­σα, θὰ ἦ­ταν ἀ­κα­τόρ­θω­το. Δὲν ξέ­ρω ἂν τὸ δι­ά­βα­σα κά­που στόν Ντε­ριν­τὰ ἢ τὸν Μπόρ­χες, ἀλ­λὰ μοῦ φαί­νε­ται πὼς καὶ τὸ «Ode on a Grecian Urn» ἐ­ὰν θε­λή­σω νὰ τὸ ἀν­τι­γρά­ψω στὴ γλώσσα του ἀ­πὸ τὸ ἀγ­γλι­κὸ πρω­τό­τυ­πο τῆς πρώ­της ἔκ­δο­σής του στὸ λά­πτοπ μου, δὲν θὰ εἶ­ναι τὸ ἴ­διο ἀ­κρι­βῶς κεί­με­νο, καὶ θὰ δι­και­οῦ­ται ὁ ἀν­τι­γρα­φι­κὸς πλη­κτρο­λο­γι­κός μου μό­χθος μιὰ κά­ποι­α προ­στα­σί­α τοῦ ὀ­νό­μα­τός μου!… Γρά­φουμε πά­νω στὰ ἀντι­γραμ­μένα, ποὺ λέ­νε (Γέ­ητς!)…

Μεγάλος Περίπατος” και οι εγκαταλελειμμένες γειτονιές

Το Σύνταγμα του Μεγάλου Περιπάτου

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Εκτός από το πολύχρωμο κέντρο της Αθήνας υπάρχουν και οι εγκαταλελειμμένες γειτονιές της.

Μια και ο μεγαλεπήβολος «ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ» στο κέντρο της πρωτεύουσας τείνει να μετατραπεί για τον κ. Μπακογιάννη σε φιάσκο ολκής προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις, από τη χλεύη και την οργή ως τον κλαυσίγελο και την αγανάκτηση. Αλλά και ν΄ αναδειχτεί σ΄ ένα απρόσμενο επικοινωνιακό βατερλώ – παρά την απόλυτη στήριξη από τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ – καλό θα ήταν ν΄ ασχοληθεί και με κάπως πιο «πεζά» πράγματα. Και ας είναι και λίγο πιο απόμερα από την βιτρίνα του κέντρου, κι ας κοστίζουν πολύ λιγότερο.

και οι γειτονιές της εγκατάλειψης

Για παράδειγμα, το εγκαταλελειμμένο στη τύχη του πανέμορφο άλσος δίπλα στη Σχολή Ευελπίδων στη Κυψέλη (φωτό). Σκουπίδια παντού, νεκρά δέντρα, «γεφυράκια» από κόντρα πλακέ, ξεχασμένοι άστεγοι, ρημαγμένα ποτιστικά λάστιχα, ξεραμένα κουκουνάρια και πευκοβελόνες σκορπισμένες παντού, νεροφαγωμένα δρομάκια, κατεστραμμένη περίφραξη, τάφροι όμβριων γεμισμένοι με φερτά υλικά, νεροφαγωμένα δρομάκια, κανένας λειτουργικός φωτισμός, κλπ. Κι ένα λοισμονημένο μνημείο μιας Ελληνίδας ηρωίδας, της 17χρονης επονίτισσας Παναγιώτας Σταθοπούλου, που μόνο θλίψη προκαλεί.

Ελλάδα 2020. Η χώρα σε διατροφική ομηρία

Αν για οποιονδήποτε λόγο σταματήσουν, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, οι εισαγωγές αυτών των προϊόντων, θα τεθεί σοβαρό ζήτημα κάλυψης των αναγκών του πληθυσμού.

Του Δρ. Δημήτρη Γαλαμάτη από την huffingtonpost.gr

Σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), την περίοδο 2015-2019 οι συνολικές εισαγωγές τροφίμων και ζώντων ζώων στη χώρα μας ανήλθαν σε αξίες 28 δισ. ευρώ περίπου, εκ των οποίων τα 9,3, δηλαδή το 33%, αφορούσαν τρόφιμα ζωικής προέλευσης (κρέας, αυγά, γάλα, τυριά, γαλακτοκομικά προϊόντα). Την ίδια περίοδο, οι αντίστοιχες συνολικές εξαγωγές ήταν αξίας 22 δισ. ευρώ, εκ των οποίων μόνο τα 3,4 δισ. ευρώ, δηλαδή το 15%, αφορούσαν τρόφιμα ζωικής προέλευσης.

Η συμμετοχή των προϊόντων αυτών στο 15% των εξαγωγών τροφίμων της χώρας την παραπάνω περίοδο αφορά κυρίως γαλακτοκομικά προϊόντα (13%), όπου κι εκεί όμως το εμπορικό ισοζύγιο είναι αρνητικό κατά 600 εκατ. ευρώ περίπου: 3,6 δισ. εισαγωγές (1,2 δισ. για το γάλα και 2,4 δισ. για τυριά και γαλακτοκομικά προϊόντα) και 3 δισ. εξαγωγές (77 εκατ. για το γάλα και 2,9 δισ. για τυριά και γαλακτοκομικά προϊόντα). Ενδεικτικά αναφέρεται ότι η χώρα μόνο για… παγωτό το 2019 έκανε εισαγωγές αξίας πάνω από 50 εκατ. ευρώ… 

Αν για οποιονδήποτε λόγο σταματήσουν, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, οι εισαγωγές αυτών των προϊόντων, θα τεθεί σοβαρό ζήτημα κάλυψης των αναγκών του πληθυσμού σε κρέας, γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα…

Με λίγα λόγια, την πενταετία 2015-2019 σχεδόν το 100% του ελλείμματος των 6 δισ. ευρώ στο εμπορικό ισοζύγιο εισαγωγών-εξαγωγών τροφίμων και ζώντων ζώων της χώρας μας οφείλεται στο κρέας, τα αυγά, το γάλα, τα τυριά και τα γαλακτοκομικά προϊόντα!

Η υφιστάμενη κατάσταση αναδεικνύει την ισχυρή εξάρτηση της χώρας από την εισαγωγή προϊόντων υψηλής διατροφικής αξίας για τον πληθυσμό, γεγονός που εκτός των άλλων, την καθιστά ευάλωτη σε περιόδους κρίσεων (όπως η πρόσφατη υγειονομική κρίση).

Αν για οποιονδήποτε λόγο σταματήσουν, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, οι εισαγωγές αυτών των προϊόντων, θα τεθεί σοβαρό ζήτημα κάλυψης των αναγκών του πληθυσμού σε κρέας, γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική ειρήνη σε μια κρίσιμη περίοδο.

Πέρα όμως από την επισιτιστική απειλή σε μια περίοδο κρίσης, ελλοχεύει η μόνιμη απειλή της απώλειας εθνικού πλούτου, μέσω των τεράστιων αξιών για τις εισαγωγές αυτών των προϊόντων. Η μελαγχολική σκέψη που γεννούν οι αριθμοί αφορά το γεγονός ότι για την Ελλάδα, τη γεωμορφολογία και τις εδαφοκλιματικές της συνθήκες, αυτά τα προϊόντα θα έπρεπε να περίσσευαν και όχι να αναζητούνται σε ξένες αγορές…

Μανώλης Γλέζος: Τρεις μήνες από το θάνατό του.*

Του Λαοκράτη Βάσση

α .   Με πλήρη συνείδηση του χαρακτήρα και των ορίων τούτης της συγκινητικής «στιγμής», πολύ, όμως, περισσότερο με πλήρη συνείδηση των οριακών δυνατοτήτων μου να φωτίσω, έστω και λίγο, το μέγεθός του, θα περιοριστώ, ως προσκύνημα στον τάφο του, στο να αγγίξω ερμηνευτικά τρεις κύριες διαστάσεις του «φαινομένου: Μανώλης Γλέζος».

     Διάσταση πρώτη: Ο μέγας άθλος της «Ακρόπολης».

Δεν πρόκειται, εδώ, παραβιάζοντας ανοιχτές θύρες, να μιλήσω για τον υπέρτατου συμβολισμού άθλο του: τότε, τώρα και πάντοτε, για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο! Που, με όλες τις αξιακές φορτίσεις του, ήταν, για τον Μανώλη,  το πρώτο του «παιγνίδι» με τον θάνατο. Θα αρκεστώ μόνο στο να τονίσω πώς αυτός ο μέγας άθλος είχε και «πριν»,  είχε και «μετά».

     Με το «πριν»: να είναι η αξιακή αρματωσιά του  κι οι βαθιές ρίζες της στην αστείρευτη φλέβα της αντρειοσύνης και της  αντιστασιακότητας, όπως το λέει ο Σβορώνος, του λαού μας. Που, όπως έξοχα το διαλαλεί η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, παραμένει ο ίδιος, υπό την έννοια της ιστορικής του συνέχειας, διαμέσου των αιώνων:

                        Με χίλια ονόματα, μια χάρη

                          ακρίτας είτε αρματολός 

                     αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι

                         πάντα είν΄ ο ίδιος ο λαός.

   Αλλά και με το «μετά»: να έχει την ακόμα μεγαλύτερη σημασία του ως επιβεβαίωση της δια βίου διάρκειας των αξιών, που οδήγησαν τα βήματά του, μαζί με τον Λάκη Σάντα, στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Ακατάβλητος σημαιοφόρος, ως την τελευταία του πνοή, του υψηλού διατακτικού του νεανικού του άθλου.

   Διάσταση δεύτερη: Το ιδεώδες του «δημοκρατικού πατριωτισμού».

Το πλέγμα των υποχωρήσεων. [Ή, «πώς επιχειρήθηκε να εδραιωθεί ο εθνομηδενισμός στην Ελλάδα»]

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης από το Αντίβαρο

Πριν από ένα χρόνο κυκλοφόρησε ένα βίντεο του νυν βουλευτή της ΝΔ Δημήτρη Καιρίδη όπου από πανεπιστημιακή έδρα κατέκρινε την άποψή ότι οι Σκοπιανοί είναι «τεχνητό έθνος» και με σκωπτικό ύφος έλεγε ότι «εμείς είμαστε φυσικό, οργκάνικ (βιολογικό)». Σταμάτησε τον γέλωτα για να πει με σοβαρό ύφος ότι «εμείς όλοι στα πανεπιστήμια λέμε ότι όλα τα έθνη είναι τεχνητά, είτε 70, είτε 200 ετών».

Δεν θα σταθώ στο ανιστόρητο περιεχόμενο της φράσης και στις πηγές που επιβεβαιώνουν ότι ένα συγκροτημένο συλλογικό υποκείμενο που ονόμαζε τον εαυτό του «Έλληνες» με την ίδια γλώσσα, αλλά ενδεχομένως με διαφορετικό πολιτιστικό υπόδειγμα, περιπλανιέται σ’ αυτήν εδώ τη γωνιά της Ευρώπης τουλάχιστον από την εποχή του Ηροδότου πριν 25 αιώνες. Θα σταθώ όμως στη δόση αληθείας που περιέχει η φράση «εμείς όλοι στα πανεπιστήμια». Πράγματι, υπάρχουν πολλοί (όχι «όλοι» όπως διατείνεται) στα πανεπιστήμια που λένε τέτοια πράγματα.

Ο Εμμ. Μικρογιαννάκης, διετέλεσε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Στην ημερίδα για το βιβλίο Ιστορίας το 2007, είπε ότι δέκα χρόνια νωρίτερα, φεύγοντας για εκπαιδευτική άδεια ενώ είχε συμφωνήσει να δεχθεί το τμήμα Ιστορίας δύο υποψήφιους διδάκτορες με θέμα την Ελληνκή Επανάσταση, όταν επέστρεψε βρήκε διακόσιους! Αυτό συνέβη τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης Σημίτη. Δεύτερο κρατούμενο αυτό.

Ένα πετυχημένο παιδί στο σχολείο περνάει στο πανεπιστήμιο και ενδιαφέρεται για ανθρωπιστικές επιστήμες, ας πούμε Πολιτική, Ιστορία, Κοινωνιολογία. Περνάει από το Πάντειο, προωθείται από καθηγητές του που τηλεφωνούν αμέσως σε συναδέλφους που το πολιτικό σύστημα έχει εγκαταστήσει στο εξωτερικό μέσω κονδυλίων του υπουργείου εξωτερικών, πχ στο Λονδίνο ή στην Οξφόρδη και με ένα τηλέφωνο στον ημέτερο, γίνεται δεκτός. Εκθαμβωμένος, συνεχίζει τις σπουδές του εκεί. Κάποια στιγμή εκπονεί και μελέτες για το μοναδικό ελληνικό ίδρυμα άμυνας και εξωτερικής πολιτικής. Αυτά ακούει, από «όλους» μάλιστα, αυτά λέει και ο ίδιος και με αυτό

Ασφυκτικές πιέσεις στην Αθήνα για διαπραγματεύσεις με Τουρκία

ενώ ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ είναι παρόν και στο εσωτερικό

Μετά την αποκλιμάκωση που έφερε η πρωτοβουλία της επικοινωνίας Μητσοτάκη-Ερντογάν φαίνεται πως υπάρχει οργιώδες διπλωματικό παρασκήνιο για αποτροπή σύγκρουσης ανάμεσα στις δυο χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ. Όλες οι πληροφορίες και οι ενδείξεις συντείνουν στο ότι ασκούνται στην Αθήνα ισχυρές πιέσεις για να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία, αναζητώντας συμβιβασμό, ο οποίος θα αποτρέψει εκ νέου όξυνση και πιθανώς προσφυγή στη στρατιωτική βία.

Γράφει ο Ζαχαρίας Β. Μίχας* από το defence-point.gr

Σε αυτό το επίπεδο, οι απόψεις των ΗΠΑ και της Ελλάδας ταυτίζονται. Η Ελλάδα είναι έτοιμη για λογικές λύσεις που να στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο. Ακόμα και οι όποιοι “μαξιμαλισμοί” στο επίπεδο της κοινής γνώμης υπαγορεύονται κατά κανόνα από την εκτός ορίων επιθετική ρητορική και την συστηματική αγνόηση του διεθνούς δικαίου από την Τουρκία.

Η κατάσταση στο διπλωματικό πεδίο δείχνει εξαιρετικά πιεστική. Μπορεί η Ελλάδα να ταυτίζεται με τις ΗΠΑ στην επιλογή ειρηνικών μεθόδων επίλυσης των διαφορών, αλλά το πλαίσιο που δημιουργεί η τουρκική ρητορική και πρακτική, ναρκοθετεί εκ προοιμίου τη δυνατότητα λύσης. Οι Αμερικανοί γνωρίζουν πολύ καλά τις επεκτατικές διεκδικήσεις των Τούρκων σε βάρος της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, τις οποίες στην Άγκυρα θεωρούν το βασικότερο γεωγραφικό εμπόδιο για την ανάπτυξη του νεοοθωμανικού μεγαλοϊδεατισμού τους.

Το ότι οι Αμερικανοί γνωρίζουν δεν σημαίνει και ότι επιθυμούν να βρουν δίκαιο τρόπο υπέρβασης της ελληνοτουρκικής διένεξης. Οι δικές τους στρατηγικές προτεραιότητες αφορούν κυρίως τον ανταγωνισμό με την Κίνα και τη Ρωσία. Εν ολίγοις, αυτό που για την Ελλάδα συνιστά στρατηγική απειλή, για τις ΗΠΑ είναι τακτικού χαρακτήρα ζήτημα. Είναι ένα τοπικό εμπόδιο στην προσπάθεια αντιμετώπισης της γεωστρατηγικής πρόκλησης από την Ρωσία και την Κίνα. Την ίδια ασφαλώς οπτική έχει και το ΝΑΤΟ.

Η Συμμαχία υποτίθεται ότι προστατεύει τα κράτη-μέλη από τις εξωτερικές επιβουλές. Στην περίπτωση Ελλάδας και Τουρκίας, όμως, η διένεξη είναι εσωτερική. Το ΝΑΤΟ, παραδοσιακά, κινείται παρασκηνιακά για να εξουδετερώσει τις εντάσεις στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, προτού αυτές αποτελέσουν διαλυτικό παράγοντα στην ευαίσθητη νοτιοανατολική πτέρυγα.

Κτηνωδία στα Άγραφα

   

Ανεμογεννήτριες στις ακτές της Τουρκίας απέναντι από την Χίο, 19 Ιουλίου 2014. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΟΡΕΣΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ

  Του Διονύση Χαριτόπουλου

Το ελληνικό κράτος έχει σωστά αναθέσει στο ΚΑΣ την προστασία των αρχαιοτήτων. Ουδείς τολμάει να χτίσει, να μπαζώσει, να επέμβει ακόμα και στην υποψία ύπαρξης αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Αλλά η Ιστορία μας δεν σταματάει στον Περικλή.

Υπάρχει και η νεότερη ελληνική Ιστορία με τα δικά της σύμβολα και μνημεία. Τα κάστρα του νεότερου ελληνισμού, όπως τα Άγραφα, η Μάνη, τα Σφακιά. 

Αλλά το ελληνικό κράτος δεν τα προστατεύει.

Όπως φαίνεται μπορεί καθένας για κερδοσκοπικούς λόγους να τυμβωρυχεί ασύδοτος πάνω τους, εκμεταλλευόμενος την απουσία νομοθεσίας ανάλογης για τις αρχαιότητες.

Η εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα Άγραφα είναι έγκλημα κατά της ιστορίας και της ιερότητας του τόπου.  Και το Συμβούλιο της Επικρατείας μάλλον δεν προσμέτρησε το ασήκωτο ιστορικό βάρος της περιοχής για να το αποτρέψει.

Στα Άγραφα σώθηκε η Ελλάδα.

Δεν χρειάζεται να τα δεις, να τα περπατήσεις, αρκεί που ξέρεις ότι υπάρχουν, είναι πάντα εκεί, και στο άκουσμά τους γλυκαίνει η ψυχή σου. Μόνο αμαθή κτήνη θα βεβήλωναν αυτόν τον τόπο.

Τα Άγραφα ήταν πάντα αυτόνομα. Ανεξάρτητα.

Το καταφύγιο κάθε κυνηγημένου στην τουρκοκρατία. Το λίκνο της κλεφτουριάς που με το αίμα της άγιασε το χώμα.

Ανήκουν στον Κατσαντώνη και στον Καραϊσκάκη.

Αυτοί τα κρατούσαν ελεύθερα και δεν έχουν δώσει την άδεια σε κανέναν να ρημάξει τον τόπο τους.

Στις ετοιμασίες για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821 περιλαμβάνεται και ο αφανισμός των Αγράφων;

Η Jenny ("Jennychen") Caroline Marx - Longuet με τον πατέρα της, Καρλ Μαρξ

Κώστας Σιθέος

Η Jenny ("Jennychen") Caroline Marx - Longuet με τον πατέρα της, Καρλ Μαρξ, τον Ιανουάριο 1869, στο Λονδίνο. Η Jennychen, η πρωτότοκη κόρη του ιδρυτή του Ιστορικού Υλισμού ΦΟΡΑΕΙ ΕΝΑΝ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΑΥΡΟ. 

(Σύμφωνα με την επιστολή του Μαρξ προς τον Louis Kugelmann της 11ης Φεβρουαρίου του 1869 πρόκειται για τον σταυρό της Πολωνικής Εξέγερσης του 1864, πληροφορία η οποία επαναλαμβάνεται στην λεζάντα της σ. 27 του βιβλίου "Ο Μαύρος - Αναμνήσεις για τον Καρλ Μαρξ", εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, 2018, όπου επιπροσθέτως αναφέρεται ότι ο σταυρός της είχε δοθεί ως δώρο στα γενέθλιά της του 1867.) Δεν φαντάζομαι ο πατέρας της να μην τον είχε προσέξει πριν φωτογραφηθούν μαζί (2 διαφορετικές φωτογραφίες). 

Η photo αυτή αποτελεί ένα ΜΑΘΗΜΑ για τους ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ αμφοτέρων των πλευρών!

Η παρέμβαση του Γ. Καραμπελιά για τις δυσμενείς συνέπειες του Μεγάλου Περίπατου (βίντεο)

Η παρέμβαση του Γ. Καραμπελιά για τις δυσμενείς συνέπειες του Μεγάλου Περίπατου σε καταστηματάρχες και εργαζόμενους του Κέντρου, για διερχόμενους οδηγούς κ.λπ. Από το δημοτικό συμβούλιο της Δευτέρας 29 Ιουνίου 2020.

Σταματήστε τα τουρκικά εγκλήματα πολέμου!

Σταματήστε τη γυναικοκτονία! 

Σταματήστε τα τουρκικά εγκλήματα πολέμου!

Οι γυναίκες υπερασπίζονται τη Rojava! 

Οι γυναίκες υπερασπίζονται το Κουρδιστάν!

ΠΗΓΗ-Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Διεθνές Δίκαιο και Ελληνοτουρκικές Σχέσεις στην Ανατολική Μεσόγειο

Ο ΡΟΖΆΚΗΣ ΓΙΑ ΚΑΣΤΕΛΌΡΙΖΟ 26.06.2020 ΚΡΉΤΗ TV

Δεν θέλω ύβρεις και κατηγορίες περί προδοσίας.

Όλοι είμαστε πατριώτες! Ο Εφιάλτης, ο Πήλιος Γούσης, ο Νενέκος, ο Τσολάκογλου ήταν όλοι πατριώτες όπως ο Ροζάκης!!! Δε συμφωνείτε, κ. Σημίτη κ. Γεώργιε Α. Παπανδρέου?

Ο κ. Ροζάκης διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών παραιτήθηκε μετά από εσωκομματικές αντιδράσεις κυρίως του Γ. Καψή και εκπροσώπησε τη χώρα σε ευρωπαϊκούς θεσμούς όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Κυρίως όμως υπήρξε ο πιο αγαπητός φίλος του πρωθυπουργού κ. Σημίτη. Σήμερα ο Χρήστος Ροζάκης είναι Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του υπουργείου εξωτερικών. Τοποθετήθηκε εκεί το 2017 από τον Νίκο Κοτζιά και δεν αντικαταστάθηκε.

Στη συνέντευξη υπερασπίζεται με πάθος τα δίκαια της Τουρκίας. Το Καστελόριζο είναι μακριά!!!

Ο Ροζάκης στην εκπομπή του Σαχίνη για το Καστελόριζο.

"Δεν ανήκει στη συστάδα νησιών, δεν αποτελεί συνέχεια των ελληνικών νησιών, είναι απομακρυσμένο, είναι σε απόσταση, δεν έχει επήρεια".

Οι ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική και Κεντρικά Μεσόγειο, ο ρόλος «κλειδί» της Ελληνικής κυριαρχίας σε Αιγαίο και Κρήτη, νότια και ανατολικά, οι Τουρκικές επιδιώξεις στην ευρύτερη περιοχή, και η στρατηγική σκακιέρα με τους εμφανείς και αφανείς πρωταγωνιστές, μεγάλων αλλαγών στην περιοχή μας. 

• Το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, οι θαλάσσιες ζώνες, οι οριοθετήσεις, η επήρεια των νησιών και ο πραγματικός ρόλος υπερεθνικών οργανισμών στην Μεσόγειο. ⭕️ Οι εξελίξεις στην Λιβύη, τα διλήμματα και ο ρόλος της Αιγύπτου, η Κυπριακή Δημοκρατία και οι μεγάλοι παίκτες ισχύος.
• ⭕️ Τα δύο αποκαλυπτικά βιβλία για την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας- Ελλάδας, του πρώην συμβούλου ασφαλείας του Τράμπ, Τζον Μπόλντον και των δημοσιογράφων Μιχάλη Ιγνατίου και Νίκου Μελέτη. 
• ▶️ Στο πρώτο μέρος της εκπομπής, παρεμβαίνει ένας από τους κορυφαίους πανεπιστημιακούς καθηγητές με βαθιά γνώση θεμάτων Διεθνούς Δικαίου, ο Χρήστος Ροζάκης, άλλοτε μέλος και αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ομότιμος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών και πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών- Πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ Στην εκπομπή συνομιλούν και παρεμβαίνουν:

 ▶️ Ο Κωνσταντίνος Γρίβας, Αναπληρωτής Καθηγητής Γεωπολιτικής στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και Διδάκτορας Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
▶️ Ο Δημήτρης Ξενάκης, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, με γνωστικό αντικείμενο την Διεθνή Πολιτική και την Μεσόγειο
▶️ Ο Ναύαρχος ε.α., Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΝ, Κοσμάς Χρηστίδης
▶️ Ο Στρατηγός ε.α., Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΣ, Κωνσταντίνος Γκίνης Και ακόμη: ▶️ Ο Πρέσβης ε.τ. και Διδάκτορας Ιστορίας, Περικλής Νεάρχου ▶️ Ο Μιχάλης Ιγνατίου, ανταποκριτής Ελληνικών και Κυπριακών ΜΜΕ στις ΗΠΑ Μία συζήτηση πάνω στα κρίσιμα ζητήματα των Εθνικών Θεμάτων με φόντο τις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τις νέες ισορροπίες των στρατηγικών συντελεστών ισχύος σε όλο τον πλανήτη.

Περικλής Νεάρχου: Οι θέσεις Ροζάκη είναι η πολιτική Σημίτη στα ελληνοτουρκικά – Απαντήσεις 26-6-2020

ΤΑ ΓΕΜΙΣΤΑ

Από Στάθης Τσαγκαρουσιάνος...