Ο Καποδίστριας, το κλείσιμο των εκκλησιών και οι αντίπαλοι Φονταμενταλισμοί

Ο Καποδίστριας, το κλείσιμο των εκκλησιών και οι αντίπαλοι Φονταμενταλισμοί

Πως ου δει ιστορίαν ξυγγράφειν

• Γιώργος Καραμπελιάς
  

  Συγγραφέας, Πολιτικός Αναλυτής

HISTORICAL PICTURE ARCHIVE VIA GETTY IMAGES

Έλληνας ορθόδοξος ιερέας και οι πιστοί εισερχόμενοι στον ναό αφήνουν τον όβολό τους (Photo by © Historical Picture Archive/CORBIS/Corbis via Getty Images)

Αν η σημερινή ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει μείνει κυριολεκτικώς αποσβολωμένη μπροστά σε μία κρίση όπως η πανδημία του κορωνοϊού, οι πρόγονοί μας, στο παρελθόν, έζησαν στενά δεμένοι με την επιδημία, την καραντίνα και τον θάνατο. Έτσι και η Επανάσταση του 21 δεν αντιμετώπιζε μόνο το τουρκικό ξίφος, αλλά, ίσως, οι θάνατοι που προκλήθηκαν από τις δύσκολες υγειονομικές συνθήκες να προκάλεσαν ισάριθμο ή τουλάχιστον συγκρίσιμο αριθμό θυμάτων με εκείνους που έπεσαν στα πεδία των μαχών. Η τελευταία μεγάλη επιδημία την οποία αντιμετώπισαν οι αγωνιζόμενοι Έλληνες, το 1828-1829  εμφανίστηκε μόλις τρεις μήνες μετά την έλευση στην Ελλάδα, ως κυβερνήτη, του Ιωάννη Καποδίστρια.

Εσχάτως, λοιπόν, στη δημόσια συζήτηση γύρω από το ζήτημα της πραγματοποίησης των θρησκευτικών τελετών, καθώς άρχιζε η κρίση του κορωνοϊού, διεξήχθη ένας σχετικός διάλογος, κάποτε διάλογος κουφών που επεστράτευσε και τον Καποδίστρια και για μερικές ημέρες ακολούθησε μια έντονη διαδικτυακή διαμάχη, η οποία μάλλον αναζωπυρώνεται καθώς φθάνουμε στο Πάσχα. Επιπλέον, επειδή τα τελευταία χρόνια η μορφή του Καποδίστρια έχει μεταβληθεί σε μια προσωπικότητα που προβάλλεται, κάποτε μέχρις λατρείας από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων γι’ αυτό και το συγκεκριμένο ζήτημα τείνει να αποκτήσει έναν εμβληματικό – συμβολικό πολιτικοῑδεολογικό χαρακτήρα.

Ο ΣΗΜΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

ΚΛΙΚ στην εικόνα...

Γιώργος Κοντογιώργης, συζήτηση με την ομάδα του περιοδικού ResPublica.Gr

Στο παρακάτω βίντεο ο πανεπιστημιακός δάσκαλος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Γιώργος Κοντογιώργης, συνομιλεί με μέλη της ομάδας του περιοδικού ResPublica. Στη συζήτηση αναλύονται ποικίλα θέματα, και κυρίως η πορεία της σκέψης του Διαφωτισμού, κατά πόσο θα μπορούσαν φιλοσοφικά συστήματα που πηγάζουν από τούτο το ρεύμα να προσφέρουν λύσεις στα σύγχρονα προβλήματα. Κεντρικός πυρήνας της σκέψης του Κοντογιώργη είναι η δημοκρατία, όπως αυτή προσεγγίζεται μέσα από την κοσμοσυστημική γνωσιολογία.

Η κινηματογραφική πρόταση της ημέρας: Ο ανθός της λίμνης (Η γέννηση ενός μακεδονομάχου)

Του Κώστα Σαμάντη

Από το 1971, που γυρίστηκε ο Παπαφλέσσας, μέχρι το 2017, που γυρίστηκε η Έξοδος μεσολάβησαν 46 χρόνια, περίοδος κατά την οποία δεν γυρίστηκαν άλλες ιστορικές ταινίες, παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία…

Μοναδική εξαίρεση η ταινία του φίλου και συνδημότη στον Υμηττό, Σταμάτη Τσαρουχά. Η ταινία υπήρξε προφητική μιας και είκοσι περίπου χρόνια αργότερα, στις ημέρες μας δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υπέγραφε την ανεκδιήγητη “Συμφωνία των Πρεσπών”. Έχουμε λοιπόν ιδιαίτερους λόγους για να την παρακολουθήσουμε.

Υπόθεση: Καστοριά, περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας στο 1900. Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι και άλλες εθνικότητες ζουν μαζί υπό το καθεστώς της τουρκοκρατίας, μέσα στην απελπισία, την αστάθεια και τη σύγχυση που έφερε ο πόλεμος Ελλάδας και Τουρκίας το 1897. Σ` αυτές τις συνθήκες μια οικογένεια ψαράδων στη λίμνη της Καστοριάς προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Ένας ψαράς, η γυναίκα του, ο παππούς και τα πέντε παιδιά τους. Η κόρη του δουλεύει στη γούνα, ο μικρός γιος πάει στο ελληνικό σχολείο, ενώ ο μεγάλος γιος, ο Χρήστος, βοηθάει τον πατέρα του στο ψάρεμα. Ο ανθός που αναδύεται από τη λίμνη, προσωποποιείται στο βασικό ήρωα της ταινίας, το Χρήστο. Κάθε πρωί, την ώρα που ο ουρανός και το νερό στη λίμνη γίνονται ένα με την καταχνιά, ο Χρήστος ρίχνει τα δίχτυα του. Είναι οι ώρες που πουλιά, ψάρια και άνθρωποι πασχίζουν να κερδίσουν τη ζωή τους. Αυτή τη φαινομενική γαλήνη στη ζωή του Χρήστου έρχεται ν` αναστατώσει η γνωριμία του με έναν λαβωμένο αντάρτη, εγκαταλειμμένο από τους συντρόφους του. Η σχέση που αναπτύσσεται, παρότι άδολη και ειλικρινής, αφήνει ένα αίσθημα πικρίας, επειδή κυριαρχεί η πίκρα από τη διάψευση των οραμάτων και των ιδεολογιών. Η συνειδητοποίηση όμως του νεαρού πρωταγωνιστή θα τον οδηγήσει στον δρόμο του αγώνα…

Χρώμα: Έγχρωμη Διάρκεια: 90 λεπτά

Σεμινάρια Ιστορίας Γ. Καραμπελιά: Το Δημοτικό Τραγούδι (βίντεο)

16 Απριλίου 2020 23:00

Σ

Σεμινάρια Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας από τον Γ. Καραμπελιά 

Ο Γιώργος Καραμπελιάς, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του, “1821: Η δυναμική της Παλιγγενεσίας“, πραγματοποίησε 2015-2016,  σειρά σεμιναρίων για τη νεώτερη ελληνική ιστορία.

Η πρώτη Άλωση – 13 Απριλίου 1204

Πηγή

Του Γιώργου Καραμπελιά* 

Κατά τα επόμενα είκοσι χρόνια, μέχρι την Άλωση του 1204, η κατάσταση επιδεινώνεται αδιάλειπτα. Όταν οι στρατιές των σταυροφόρων κατόρθωσαν να την εκπορθήσουν, στις 13 Απριλίου 1204, η Κωνσταντινούπολη είχε ήδη αλωθεί εκ των ένδον. Η εσωτερική υπονόμευση συνίστατο κατ’ αρχάς στις αναρίθμητες διαμάχες ανάμεσα στους ευγενείς –και τη δημιουργία «κακοδαιμόνων τυραννίδων», σύμφωνα με τον Νικήτα Χωνιάτη–, διαμάχες που εκμεταλλεύθηκαν επιδέξια οι Λατίνοι, με τους οποίους συμμαχούσαν οι «δυνατοί», «τῆς πατρίδος προαγωγοὶ γινόμενοι» (Χωνιάτης).

Οι διομολογήσεις στους ξένους εμπόρους είχαν υποτάξει σε τέτοιο βαθμό το Βυζάντιο, ώστε οι «Λατίνοι» διέθεταν αυτόνομα τελωνεία και εισέπρατταν δασμούς για λογαριασμό τους στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας, ακόμα και στην ίδια την Κωνσταντινούπολη. Σύμφωνα με τον Γρηγορά, λίγο πριν από την Άλωση, οι Γενοβέζοι εισέπρατταν, από το τελωνείο τους στην Κωνσταντινούπολη, δασμούς αξίας διακοσίων χιλιάδων υπερπύρων (περίπου 100.000 χρυσών λιρών), ενώ το βυζαντινό τελωνείο εισέπραττε μόλις τριάντα χιλιάδες[1]. Το Βυζάντιο αποτελούσε ήδη ημι-αποικία και δεν απολειπόταν παρά η τελευταία πράξη του δράματος. Ο δόγης Ερρίκος Δάνδολος θα εκμεταλλευθεί την Δ΄ Σταυροφορία, που είχε συναποφασίσει με τον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄[2], για να επιτύχει τη διάλυση και τον διαμελισμό του βυζαντινού κράτους.

Πηγή

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης: "...ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του"

"Ἄγγλος ἢ Γερμανός ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅ,τιδήποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικόν χρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμῃ δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νᾶνον ἀνορθούμενον ἐπ᾽ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ᾽ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του"

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Λαμπριάτικος ψάλτης

Ανακοίνωση Άρδην: Η Πολιτεία, η Εκκλησία, το ελληνικό Πάσχα

Ανακοίνωση του Κινήματος Άρδην, Μεγάλο Σάββατο, 18 Απριλίου 2020

«Η υψηλότερη μορφή της Άνοιξης: μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα». Η φράση του Σεφέρη δεν είναι σχήμα λόγου. Ταυτισμένος επί αιώνες με την ορθοδοξία, ο ελληνισμός βλέπει σε αυτή την ίδια του την ύπαρξη. Το ελληνικό Πάσχα δεν είναι ζήτημα ατομικής πίστης, όπως το θεωρεί η κυβέρνηση και ο πολιτικός κόσμος: είναι ζήτημα συλλογικής ταυτότητας της κοινωνίας, πολύ περισσότερο και από την εορτή του Αγίου Πατρικίου για τους Ιρλανδούς.

Αυτήν ακριβώς τη διάσταση έχει απωλέσει σήμερα ο ελληνικός πολιτικός κόσμος αποψιλώνοντας τη διακυβέρνηση από οποιοδήποτε ίχνος ταυτότητας, ιστορίας, μνήμης και πολιτισμού.

Όμως, έτσι υπονομεύουν τη δημοκρατία στην πιο θεμελιώδη προϋπόθεση που έχει: αν όντως ο Λαός είναι η πηγή όλων των εξουσιών, πώς μπορούν, Πολιτεία και κυβέρνηση, να αποστασιοποιούνται από το έθνος, τον πολιτισμό και την ιστορική του μνήμη;

Αυτό, νομίζουμε, έχει συμβεί με το ζήτημα της Εκκλησίας και της Πολιτείας, επί των ημερών του κορωνοϊού. Για να περιγράψουμε το ζήτημα με μια μεταφορά: Όταν ο Καποδίστριας όντως έκλεισε τις εκκλησίες για να αντιμετωπίσει την πανώλη, παρόλο που η κοινωνία ήταν τότε απολύτως ταυτισμένη με το εκκλησιαστικό γεγονός, δεν καταγράφηκαν αντιδράσεις. Και αυτό γιατί ο Καποδίστριας δεν ήταν εθνομηδενιστής, αλλά βαθύτατα ορθόδοξος, σε αντίθεση με τις σημερινές πολιτικές και «πνευματικές» δυνάμεις που προκαλούν με τη συμπεριφορά τους τη συντριπτική πλειοψηφία των ορθοδόξων Ελλήνων.

“Κινηματογράφος και Ορθοδοξία” / Το Μοναστήρι (ταινία)

Το μοναστήρι – The Monastery Movie

Υπόθεση

Ένας ογδοντάχρονος ανύπαντρος, μορφωμένος Δανός, ο κύριος Βιγκ, έχει μια έντονη επιθυμία: να μετατρέψει το σπίτι του σε Ορθόδοξο μοναστήρι. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου εύκολο. Γι’ αυτό επισκέπτεται την Ρωσία. Όταν μάλιστα το όνειρό του πάει να πραγματοποιηθεί, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, καθώς βιώνει όψεις της πνευματικής ζωής στην πράξη…

Το ντοκιμαντέρ παραγωγής 2006 είναι μέχρι στιγμής εντελώς άγνωστο στην Ελλάδα, αν και αποσπά κινηματογραφικά βραβεία συνεχώς
και αξιολογείται πολύ θετικά από το κοινό.

Πρόκειται για αληθινή ιστορία, την οποία ελπίζουμε να δούμε σύντομα και στην Ελλάδα. Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε: The Monastery Movie. Το μοναστήρι έχει ιστοσελίδα.

Πηγή

Δείτε και τις επιλογές των προηγούμενων ημερών:

ΤΟ ΝΗΣΙ (ταινία)

Ο ανθός της λίμνης (Η γέννηση ενός μακεδονομάχου)

Ἡ πανδημία καὶ ἡ μυστικὴ πανήγυρις

  Χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδ’ ἀπώμοτον

 Ἀρχίλοχος

Τοῦ κ. Κων. Ἰ. Δάλκου, Φιλολόγου,

 ἐπιτ. Δ/ντοῦ τοῦ 3ου Λυκ. Αἰγάλεω

Φίλε ἀναγνώστη, ὁ στίχος, τὸν ὁποῖον ἔθεσα ὡς προμετωπίδα στὸ παρὸν σημείωμα, ἀνήκει στὸν ἀρχαῖο ποιητὴ Ἀρχίλοχο τὸν Πάριο. Τὸ ποίημα ἐγράφη πρὸ 2668 ἐτῶν ἀκριβῶς, διότι τότε, τὴν 6ην Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 648 π.Χ., συνέβη, κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τῶν ἀστρονόμων, ἡ ὁλικὴ ἔκλειψη τοῦ Ἡλίου, ἡ ὁποία καὶ τὸν ἐνέπνευσε. Τὸ ἀπροσδόκητο καὶ αἰφνίδιο σκότος ποὺ ἐνέσκηψε τότε φαίνεται νὰ συγκλονίζῃ καὶ νὰ τρομάζῃ τὸν ποιητὴ καὶ συγχρόνως νὰ τὸν προβληματίζῃ γιὰ τὴν ἀστάθεια τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, τὴν ὁποίαν βλέπει νὰ ρυθμίζουν ἀναπάντεχες, ἀκατάληπτες καὶ ἀνεξέλεγκτες δυνάμεις:

Χρημάτων ἄελπτον οὐδέν ἐστιν οὐδ’ ἀπώμοτον

 οὐδὲ θαυμάσιον, ἐπειδὴ Ζεὺς πατὴρ Ὀλυμπίων

 ἐκ μεσημβρίης ἔθηκε νύκτ’ ἀποκρύψας φάος

 ἡλίου λάμποντος · ὑγρὸν δ’ ἦλθ’ ἐπ’ ἀνθρώπους δέος.

Μεταφράζω:

Τίποτε πιὰ δὲν εἶν’ ἀνέλπιστο καὶ γιὰ τίποτα κανεὶς δὲν γίνεται νὰ ὁρκισθῇ πὼς δὲν θὰ γίνη, καὶ τίποτε παράδοξο δὲν εἶναι πιά, ἀπ’ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Δίας, τῶν Ὀλυμπίων ὁ πατέρας, ἔστειλε μέρα μεσημέρι τὴν νύχτα, σβήνοντας τὸ φῶς τοῦ λαμπεροῦ Ἡλίου, καὶ τοὺς ἄνθρώπους ἔπιασε σύγκρυο φόβου.

Οἱ ἀρχαῖοι αὐτοὶ στίχοι ἦρθαν στὸν νοῦ μου, ὅταν ἐνέσκηψε στὴν χώρα μας καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο αὐτὴ ἡ γιὰ τοὺς πολλούς, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τοὺς εἰδικούς, ἀπρόσμενη ἀπειλὴ τοῦ «νέου κορωνοϊοῦ». Διότι ἀσφαλῶς ὁ Ἀρχίλοχος δὲν εἶχε στὴν ζωή του  βιώσει πάλι, καὶ ἡ συλλογικὴ μνήμη τῆς ἐποχῆς του δὲν εἶχε ἴσως διατηρήσει καποιαν ἄλλη περίπτωση ἐκλείψεως Ἡλίου. Σήμερα ὅμως τίποτε δὲν εἶναι πλέον ἀπρόσμενο, οὔτε κἂν ὁ «κεραυνὸς ἐν αἰθρίᾳ», γιὰ ὅσους, ἔστω καὶ ἐπιπολαίως, ἔχουν ξεφυλλίσει ἕνα βιβλίο Ἱστορίας. Διότι ἐκεῖ ἀπαριθμοῦνται, ὡς συνήθη γεγονότα, ὅσα ἐπίσης συνήθως ἐξορκίζονται, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἀφανίζονται καὶ κατὰ καιροὺς φοβίζουν καὶ ταλαιπωροῦν τοὺς ἀνθρώπους. Ὅσα δεινὰ δηλαδὴ παρακαλοῦμε νὰ μὴ μᾶς συμβοῦν ποτέ, ὅπως λιμοί, λοιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, πυρκαΐὲς καὶ φονικά, ἐπιδρομὲς ἀλλοφύλων, ἐμφύλιοι πόλεμοι καὶ αἰφνίδιοι θάνατοι.

Ἡ Ἱστορία λοιπὸν διδάσκει ὅτι «οὐδὲν καινὸν ὑπὸ τὸν Ἥλιον», καὶ ἡ κοινὴ λογικὴ βεβαιώνει πὼς ὅ,τι συμβαίνει στὸν ἕνα μπορεῖ νὰ συμβῇ στὸν καθένα. Παρὰ ταῦτα, καὶ μολονότι ὁ ἄνθρωπος, ὡς εἶδος, γράφει (μὲ τὴν ἔννοια τοῦ πράττειν καὶ ὑφίστασθαι) ὅλην αὐτὴ τὴν πικρὴ Ἱστορία, ὁ ἴδιος ὅμως, ὡς ἄτομο, πρέπει μᾶλλον νὰ ὁρισθῇ ὡς τὸ ὂν ποὺ συνήθως λησμονεῖ καὶ νομίζει ὅτι αὐτὸς προσωπικῶς ἀποτελεῖ τὴν ἐξαίρεση τοῦ κανόνα. Πρόχειρη ἀπόδειξη εἶναι π.χ. αὐτοὶ ποὺ καθημερινῶς ὁδηγοῦν μὲ ἰλιγιώδεις ταχύτητες, ἐνῶ ἐπίσης καθημερινῶς πληροφοροῦνται γιὰ τὸ αἷμα τῶν ἄλλων ποὺ χύνεται ἄφθονο, ἀπὸ τὴν ἴδια αἰτία, στοὺς δρόμους. Τρέχουσα λοιπὸν μαρτυρία ἐπ’ αὐτοῦ ἀποτελεῖ καὶ ἡ συμπεριφορὰ κάποιων συμπολιτῶν μας, οἱ ὁποῖοι μὲ μύρια τεχνάσματα ἐπιχειροῦν σήμερα νὰ καταστρατηγήσουν τὴν γενική, λόγῳ κορωνοϊοῦ, κατ’ οἶκον ἀπομόνωση, νομίζοντας μᾶλλον πὼς δὲν τοὺς ἀφορᾷ προσωπικῶς καὶ ὅτι αὐτοὶ καὶ οἱ περὶ αὐτοὺς  εἶναι ἐκ φύσεως ἄτρωτοι!

To αδύνατο πένθος στην εποχή του κορονοϊού

Της Κατερίνας Μάτσα

Ξεπερνούν τις 23.000 οι θάνατοι από κορονοϊό στην Αμερική, ξεπερνούν τις 121.000 σε παγκόσμια κλίμακα. Τα συστήματα υγείας έχουν καταρρεύσει, δεν υπάρχουν διαθέσιμα κρεβάτια στα νοσοκομεία. Ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκεται σε καραντίνα. Κανείς δεν επιτρέπεται να μετακινηθεί, να βγει από το σπίτι του, ελλοχεύει ο κίνδυνος της τιμωρίας.

Και οι νεκροί; Πώς, πού και μέσα σε ποιες συνθήκες θάβονται, ιδιαίτερα όταν είναι μαζικοί οι θάνατοι, όπως για παράδειγμα στη Βόρεια Ιταλία στην αρχή της πανδημίας ή αυτές τις μέρες στις ΗΠΑ και αλλού; Προκαλεί φρίκη η είδηση που διαβάσαμε σήμερα στις εφημερίδες ότι σε νοσοκομεία του Ντιτρόιτ στις αρχές Απρίλη σακούλες με πτώματα ασθενών από κορονοϊό στοιβάζονταν σε άδεια δωμάτια η στο πάρκιν του νοσοκομείου, γιατί δεν υπήρχε άλλος διαθέσιμος χώρος. Στους συγγενείς δεν επιτρέπεται να τα παραλάβουν, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της μετάδοσης. Κάποιοι μιλούν για κοινούς τάφους…

Θάβονται λοιπόν αυτοί οι νεκροί χωρίς τις επιθανάτιες τελετές, χωρίς τις τιμές που οφείλουν να αποδίδουν οι ζωντανοί στους νεκρούς τους. Με αυτούς τους όρους οι συγγενείς δεν μπορούν να θρηνήσουν την απώλεια του αγαπημένου προσώπου, δεν μπορούν να επιτελέσουν το πένθος τους. Γνωρίζουμε, όμως ότι το πένθος για τους νεκρούς βρίσκεται στη ρίζα του ανθρώπινου πολιτισμού. Στις παραδοσιακές μάλιστα κοινωνίες η εργασία του πένθους είχε κοινωνικό χαρακτήρα, συμμετείχε η κοινότητα Αυτόν τον κοινωνικό χαρακτήρα τον έχασε στις κοινωνίες της αστικής νεωτερικότητας. Το πένθος έγινε ατομική υπόθεση, στην καλύτερη περίπτωση αφορά το στενό κύκλο των συγγενών. Και αυτός ο αποκλεισμός του νεκρού από τη ζωή των ζωντανών και από τις διαδικασίες του πένθους, αυτή η απώθηση του πένθους δεν είναι παρά ένας δείκτης του βαθμού αποξένωσης των ανθρώπων, μια μορφή κοινωνικής παθολογίας.

Σήμερα, στις συνθήκες της πανδημίας και της διαρκούς απειλής της μετάδοσης του ιού από το σώμα του νεκρού στους συγγενείς που θα τον θάψουν, η μη-επιτέλεση του πένθους είναι άνωθεν επιβαλλόμενη, από τις Αρχές, υγειονομικές και πολιτικές. Κανείς δεν δικαιούται να την παραβεί, όσο και αν διαμαρτύρεται. Οι νεκροί παίρνουν μαζικά το δρόμο προς το μοναχικό ταξίδι της ταφής τους και, ίσως, όταν τελειώσει η επιδημία, οι στενοί συγγενείς λάβουν ένα μήνυμα με την τοποθεσία και την ημερομηνία ενταφιασμού.

Έτσι το αδύνατο πένθος των νεκρών του κορονοϊού στην δυστοπική εποχή μας της αστικής παρακμής αποτελεί, ίσως ένα από τους πιο σημαντικούς παράγοντες σοβαρού ψυχικού τραυματισμού, που τα αποτελέσματά του θα εκδηλωθούν στην πορεία.

Άραγε, αυτοί οι νεκροί θα χαθούν σε μια κρύπτη του σημερινού πολιτισμού της παρακμής, στοιχειώνοντας τους ζωντανούς;

Ο νους μας ας πάει, για μια στιγμή στα λόγια του Χορού στην Αντιγόνη του Σοφοκλή (στίχοι 1251-1252)

Δεν ξέρω αν από τη μάταιη μεγάλη βοή

Είναι πιο βαριά η μεγάλη σιγή

Το σημείωμά μου αυτό απευθύνεται στους άθεους φίλους μου...

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Το σημείωμά μου αυτό απευθύνεται στους άθεους φίλους μου που νοιάζονται για το κοινωνικό και αγωνιούν για τα ουσιώδη του ανθρώπου. Αν σ’ αυτούς τα λόγια μου φανούν περίεργα, σε άθεους που δεν νοιάζονται για το κοινωνικό και δεν αγωνιούν για τα ουσιώδη του ανθρώπου θα φανούν κινέζικα.

Φαντάζομαι ότι τα μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου, την ώρα που θα ψαλεί κεκλεισμένων των θυρών το «Χριστός Ανέστη» οι χριστιανοί να βρίσκονται στα φωτισμένα μπαλκόνια τους με αναμμένες λαμπάδες και θα ψάλουν ηχηρά τον παιάνα εναντίον του θανάτου. Αυτό λοιπόν που ζητώ από σας, άθεοι φίλοι μου, είναι να βγείτε κι εσείς στα μπαλκόνια μαζί μας, να ανάψετε κι εσείς φώτα, να ψάλετε κι εσείς το «Χριστός Ανέστη» - να ψάλουμε όλοι μαζί το «Χριστός Ανέστη».

Δεν το λέω για να φανούν οι χριστιανοί πολλοί, δεν το λέω για να συρθείτε σε κάτι που δεν πιστεύετε, ούτε καμώνομαι πως όλοι όσοι δηλώνουν χριστιανοί είναι όντως. Ζητώ αυτή την κίνηση (και το θεωρώ εξαιρετικά σημαντική) για τον εξής λόγο:

Κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού, άραγε ποιες δημόσιες πράξεις δείχνουν ότι μπορεί να διασώζουν την ύψιστη ουτοπία, ότι τα πάντα δεν είναι μόνο επιβίωση και ότι η κοινωνία δεν είναι απλώς το άθροισμα ατομικοτήτων, αλλά σχέσεις που εκτυλίσσονται στον δημόσιο χώρο, στον κοινό χώρο; Με άλλα λόγια, ποιες δημόσιες πράξεις κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού υπενθυμίζουν ότι αυτή τη στιγμή το κοινωνικό εκκρεμεί, όχι ως πολυτέλεια, αλλά ως ζωτική ανάσα; Δεν εννοώ διόλου τις μεταβάσεις στο σούπερ μάρκετ κτλ. Αυτές οι μετακινήσεις, ακόμα κι αν έχουν κάποια διακινδύνευση, αφορούν την αναγκαιότητα. Δεν τρως, πεθαίνεις. Το θέμα είναι το παραπέρα: οι πράξεις «πολυτελείας», αυτές που άνετα μπορεί να μη γίνουν, απλούστατα γιατί δεν αφορούν την ξερή επιβίωση, αλλά το νόημα της ύπαρξης. Οι πράξεις, λοιπόν, που στην εποχή του εγκλεισμού επιμένουν στα «πολυτελή» ουσιώδη, είναι, νομίζω, δύο λογιών. Αφενός οι κινητοποιήσεις των υγειονομικών για τη δημόσια περίθαλψη, και αφετέρου η φασαρία για τον τρόπο λειτουργίας των ναών. Δεν θέλω να σκαλώσουμε σε οποιαδήποτε θρησκοληψία ή σαχλαμάρα (άλλωστε και στο εσωτερικό της εκκλησίας συγκρούονται ρεύματα και απόψεις). Όπως, παρόμοια, θα είναι πολύ μίζερο να πει κανείς ότι οι υγειονομικοί ήταν παρτάκηδες που απλώς έθεσαν άκαιρα συντεχνιακά αιτήματα. 

Μεγάλο Σάββατο, 18 Απριλίου 2018, μία φωτογραφία από το Πάσχα του 1998, που περάσαμε με τον Μανώλη Γλέζο

 

Damianos Vassiliadis

 

Αναρτώ, σήμερα Μεγάλο Σάββατο, 18 Απριλίου 2018, μία φωτογραφία από το Πάσχα του 1998, που περάσαμε με τον Μανώλη Γλέζο σε οικογενειακό κύκλο, σε υψόμετρο 1.400 μέτρα σε ένα από τα ωραιότερα βουνά της Ελλάδας, τον Παρνασσό.

Θεωρώ όμως πολύ σημαντικό να απαντήσω για τα βασικά κίνητρα, που με ώθησαν στην ανάρτηση αυτών των φωτογραφιών. Τι συμβολίζει να κρατά στο χέρι του ένα κερί ο Μανώλης Γλέζος και δεν βιώναμε την λειτουργία της Ανάστασης με ένα ραδιόφωνο για να ακούμε την λειτουργία και να ψάλουμε το Χριστός Ανέστη εκ νεκρών..

Το βασικό κριτήριο είναι η μνήμη και η διατήρησή της. Η μνήμη γενικά και η ιστορική μνήμη ιδιαίτερα αποτελεί παράγοντα της διαχρονίας ενός προσώπου ή μιας κοινωνίας, ενός λαού και ενός έθνους που κρατάει από αδιάσπαστη την παρουσία του από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αντίθετα η λήθη ταυτίζεται με τον θάνατο και την ασυνέχεια. 

Υπάρχουν στην Ελλάδα Έλληνες που ισχυρίζονται ότι το ελληνικό έθνος πριν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους δεν υπήρχε, αλλά δημιουργήθηκε το 1832 με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Μια θεωρία που λέει ότι το κράτος δημιούργησε το έθνος και όχι το έθνος το κράτος. Μια θεωρία που βασικά ταυτίζεται με την γνωστή θεωρία του Φαλμεράιερ.

Το κερί που κρατάει ο Μανώλης Γλέζος, (αλλά και οι συμπαριστάμενοι) συμβολίζει την συνέχεια του ελληνικού έθνους από την αρχαιότητα έως σήμερα. Αν ο Μανώλης Γλέζος ζούσε στην αρχαία Αθήνα, θα μετείχε με βεβαιότητα στην εορτή των Παναθηναίων προς τιμή της θεάς Αθηνάς, προστάτιδας της Αθήνας της «άμεσης δημοκρατίας». 

Σημασία λοιπόν έχει η παρουσία του Μανώλη Γλέζου στην λειτουργία της Ανάστασης το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου και το κερί, που ανάψαμε όλοι μας μπροστά στην είσοδο της εκκλησούλας με την συμβολική της σημασία. 

Δεν εξανάγκασε κανένας να παραστεί ο Μανώλης στο παρεκκλήσι. Θα μπορούσε να μην μετάσχει. Να μας πει: Αφήστε με, εγώ δεν είμαι για κεριά και λιβάνια! Ποια είναι όμως αυτή η συμβολική σημασία του γεγονότος της συμμετοχής του; 

Απλούστατα ήθελε να δηλώσει ότι η ορθόδοξη θρησκεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του Έλληνα μαζί με την γλώσσα, την ιστορία, τα ήθη και έθιμα και τις παραδόσεις του έθνους των Ελλήνων.

Η φωτογραφία είναι ένα μέσον, γι’ αυτό εξάλλου λέμε: Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις. Προσωπικά δεν θα παραθέσω τις χίλιες λέξεις, αλλά αυτά που κατέθεσε ο Μανώλης Γλέζος γραπτά στο βιβλίο του: Εθνική Αντίσταση 1940-1945 σχετικά με την μνήμη και τα εκφράζει φωτογραφικά ένα κερί:

"Αντικειμενικά, κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύν καιρό πριν. Η διαδρομή του στον χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό συστατικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν. Έθνη χωρίς ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η συλλογική ιστορία, η εθνική μνήμη ενός έθνους, παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα. Η μνήμη επίσης ενός έθνους πρέπει να είναι καταγεγραμμένη με την πιο πιστή αντιγραφή των γεγονότων κατ' αρχήν που την συγκροτούν και αρκούντως αναλυμένη, με όλες τις ερμηνείες που υπάρχουν, γιατί αποτελεί ανεκτίμητη εθνική κληρονομιά. Τα πιστοποιητικά ύπαρξης του έθνους. Τα στοιχεία της ταυτότητάς του". 

Το κερί που άναψε ο Μανώλης Γλέζος στο παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, μέσα σε ένα μοναδικό φυσικό περιβάλλον του Παρνασσού, το βουνό των Μουσών, είχε αυτόν τον συμβολισμό. Όποιος το καταλαβαίνει, το κατάλαβε. Οι άλλοι ας προσπαθήσουν, ίσως το καταλάβουν κάποια στιγμή!

Τίτος Πατρίκιος.

ΤΟ ΟΝΕΙΔΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΔΕΧΘΗΚΑΝ 50 ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ...

ΚΛΙΚ στην εικόνα...

Βυζαντινή και Ρωσική ζωγραφική

Εικόνα εξωφύλλου, ο Άγιος Μερκούριος* Μανουήλ Πανσέληνος

Του Κώστα Παπαϊωάννου από τον νέο Ερμή τον Λόγιο τ. 13

Το κλασικό πλέον κείμενο του Κώστα Παπαϊωάννου για τη βυζαντινή και ρωσική ζωγραφική δημοσιεύτηκε στα γαλλικά περισσότερο από πενήντα χρόνια πριν, το 1965. Αποτέλεσε ένα βιβλίο-σταθμό προς τη σταδιακή αναθεώρηση της βαθιά ριζωμένης υποτίμησης της Δύσης για το Βυζάντιο και τον βυζαντινό πολιτισμό. Και όμως, μόλις πρόσφατα εκδόθηκε στα ελληνικά, από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις, καταδεικνύοντας πως, από πολλές απόψεις, αυτή η υποτίμηση είναι βαθύτερα ριζωμένη στην Ελλάδα απ’ ό,τι στη δυτική Ευρώπη! Παραθέτουμε εδώ ορισμένα εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο αυτό, το οποίο, κατά κάποιο τρόπο, συνιστά μια παρακαταθήκη και μια υπεράσπιση της συνολικής αντίληψης του Παπαϊωάννου έναντι των –συστηματικών πια– παραναγνώσεων και στρεβλώσεών της.
Τη μετάφραση από τα γαλλικά έχει πραγματοποιήσει η Ελένη Νάκου και την επιμέλεια η Χριστίνα Σταματοπούλου.

νέος Ερμής ο Λόγιος

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΣΥΝΘΕΣΗ

Με τον ίδιο τρόπο που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ξεκίνησε ως η συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έτσι και η βυζαντινή ζωγραφική, στις απαρχές της, πρέπει να αποτελούσε μέρος αυτής της ελληνιστικής και ανατολίζουσας τέχνης που κυριαρχούσε όχι μόνο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά και στην εκτεταμένη Περσική Αυτοκρατορία. Μια καλλιτεχνική «κοινή» συνόδευε την εξάπλωση των μεγάλων θρησκειών οι οποίες, πάνω από σύνορα κρατών και εθνικές διαφορές, μοιράζονταν τις παλιές αυτοκρατορίες του Αλεξάνδρου και των Καισάρων. Σε πείσμα της βιαιότητας των πολιτικών και θρησκευτικών αντιπαραθέσεων, ο κόσμος του 4ου αιώνα χαρακτηριζόταν από μία εξαιρετικά ενωτική δομή. Παντού, μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, όπου η ορθοδοξία επείχε θέση εθνικότητας, γινόταν αισθητή η ανάγκη να παγιωθούν σε αδιαμφισβήτητους κανόνες τα ιερά κείμενα, ενώ βλέπουμε να αναπτύσσεται, σχεδόν ταυτόχρονα, η ιερή φιλολογία από την οποία θα προκύψουν η χριστιανική Βίβλος, η ιουδαϊκή Βίβλος και η Αβέστα. Στην Ανατολή όπως και στη Δύση, η ίδια θρησκευτικότητα εισβάλλει σε όλους τους τομείς. Την ίδια στιγμή που οι ανακτορικές τελετές ολοκληρώνουν τη μετατροπή τους σε δοξαστική λειτουργία της αυτοκρατορικής ισχύος, συγκροτούνται και αυστηρά ιεραρχημένα ιερατεία, των οποίων το σχολαστικό τελετουργικό αντιγράφει ενίοτε εκείνο της αυτοκρατορικής λατρείας: από το τελετουργικό του παλατιού, η εκκλησιαστική λειτουργία θα δανειστεί τη χρήση της λαμπάδας και του θυμιάματος, τα οποία, μέχρι το τέλος του 4ου αιώνα, λογίζονταν σαν παγανιστικό έθιμο… Παντού υπάρχει η ίδια ανάμειξη ελληνισμού και οριενταλισμού.

Το οικονομικό αδιέξοδο Τουρκίας και η διπλωματία αποτροπής της Ελλάδας

Το οικονομικό αδιέξοδο Τουρκίας και Ερντογάν… ρόλος για τη διπλωματική αποτροπή της Ελλάδας

Τα γεγονότα και οι πληροφορίες των τελευταίων ημερών δείχνουν ότι ο Ερντογάν έχει αποφασίσει να συνεχίσει τη στρατηγική της έντασης με την Ελλάδα για λόγους που θα εξηγήσουμε. Ο Τούρκος πρόεδρος επιδιώκει να ξεφύγει από την παγίδα στην οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα του επιλογές του των τελευταίων ετών: Συρία, Λιβύη, Κύπρος, Ελλάδα, ρήγμα με τη Δύση, καθώς και εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, είναι χαρακτηριστικά της επιθετικής στρατηγικής που έχει υιοθετήσει.

Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ* από το defence-point.gr

Η ολιγωρία που επέδειξε ο Ερντογάν στο ζήτημα του κορονοϊού και η καταστροφική πορεία της τουρκικής οικονομίας απειλούν πλέον τη βιωσιμότητα του καθεστώτος. Το εκρηκτικό μείγμα που έχουν δημιουργήσει οι επιλογές σε εξωτερικό και εσωτερικό υποσκάπτουν τη μονοκρατορία του. Παρά ταύτα, ακολουθώντας την πεπατημένη, η τουρκική ηγεσία εμμένει στην επιθετική στρατηγική της, αντί να αναδιπλωθεί. Εάν πρόκειται για τακτική που στοχεύει στο να συντηρήσει στο εσωτερικό την εικόνα ισχύος, ή πρόκειται για “φυγή προς τα εμπρός” θα φανεί προσεχώς.

ΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Στο εσωτερικό, το “οικονομικό θαύμα” έχει πλέον ξεθωριάσει. Ακόμα και σε παραδοσιακούς ισλαμιστές ψηφοφόρους, που πλέον αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης, το αφήγημα του Ερντογάν είναι ολοένα και λιγότερο πειστικό. Στην κατάσταση αυτή έρχεται να προστεθεί η τραγική διαχείριση της πανδημίας. Για να μην επηρεάσει την κλυδωνιζόμενη οικονομία, η τουρκική ηγεσία ολιγώρησε με αποτέλεσμα ο κορονοϊός να θερίζει. Η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη από αυτή που παρουσιάζεται επίσημα.

Η απόπειρα επιβολής καθολικής απαγόρευσης κυκλοφορίας σε μεγάλα αστικά κέντρα οδήγησε σε σκηνές έντασης και στη σουρεαλιστική παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών, Σοϊλού, μετά από δημόσια επιτιμητική αναφορά του προέδρου. Η παραίτησή του δεν έγινε αποδεκτή και η απαγόρευση κυκλοφορίας επεβλήθη. Το μέτρο έχει υψηλό κόστος, λόγω και της δραματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η οικονομία.

ΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

Οι διωγμοί των χριστιανών σε Ασία και Αφρική

Του Γιάννη Σιδέρη από το liberal.gr 

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου. Οι πιστοί θα ακούσουν τα Δώδεκα Ευαγγέλια, την πορεία του Ιησού προς τον Γολγοθά, τον Μυστικό Δείπνο, την προδοσία από τον Ιούδα, την σύλληψη, την δίκη, τα βασανιστήρια, την Σταύρωση.

Θα τους λείψει η κατανυκτική ατμόσφαιρα της εκκλησίας, θα τα ακούσουν μέσω ηλεκτρονικών δεκτών και εν μέσω της κουραστικής καραντίνας, αλλά θα τα ακούσουν εν ειρήνη και ασφάλεια.

Δεν θα έχουν την ίδια τύχη εκατοντάδες χιλιάδες Χριστιανοί στον Τρίτο Κόσμο, όπου ένα άγριο αντιχριστιανικό κύμα έχει ξεσηκωθεί. Πληθαίνει συν τω χρόνω η δυσανεξία των τοπικών μουσουλμανικών πληθυσμών, αλλά πέφτουν και θύματα τρομοκρατικών ισλαμιστικών ομάδων.

Όσο αυξάνει ο φανατικός ισλαμισμός σε Ασία και Αφρική, τόσο αυξάνουν οι επιθέσεις και οι διώξεις κατά των Χριστιανών, χωρίς η διεθνής κοινότητα, οι περιβόητες ΜΚΟ, τα διεθνή κινήματα αλληλεγγύης να απλώνουν φτερούγες προστασίας τους. Υπολογίζεται ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια περισσότεροι από δώδεκα χιλιάδες χριστιανοί έχουν χάσει τη ζωή τους σε επιθέσεις εναντίον των εκκλησιών τους και χώρων διαμονής τους.

Το πλέον πρόσφατο άγριο φονικό συνέβη ένα χρόνο πριν στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα, κατά την ημέρα του καθολικού Πάσχα. Επίθεση αυτοκτονίας τζιχαντιστών σε τρεις εκκλησίες και σε ξενοδοχεία της περιοχής, είχε ως τραγικό αποτέλεσμα το θάνατο 320 ατόμων!

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να διαβάσετε...

ΠΛΗΜΜΥΡΙΣΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΕΧΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

ΚΛΙΚ στην εικόνα...

ΧΕΝΡΙ ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ: Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

ΚΛΙΚ στην εικόνα...

«Όχι, δεν είμαι μαζί τους, είμαι αυτό που θέλω»

• mpog@imerodromos.gr

«Όταν τελειώσουν και με τις τελευταίες διαπραγματεύσεις – έλεγε – θα γίνει κανονικά η κηδεία της Ελλάδας. Θα μας τα πάρουν όλα. Τα παιδιά θα φύγουν για έξω και… “τέλος μείνανε βουβοί και γεμάτοι οι καφενέδες από γέρους και χαφιέδες που μιλάν για προκοπή”. Αυτοί θα είμαστε».

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 Δεν είχε τίποτα πάνω του που να μοιάζει με «πόζα». Τίποτα το «δήθεν», το «τάχα μου». Ήταν ένας μάγκας. Κανονικός. Με την μπέσα και την λεβεντιά που έχουν οι ωραίοι μάγκες.

  Κουβέντες μετρημένες. Δεν «κορδωνόταν», δεν «το έπαιζε κάπως». Και για κείνα τα 2 – 3 πράγματα που ένιωθε να τον σφραγίζουν μιλούσε πάντα με συστολή και με σεβασμό προς τους άλλους. Το ένα ήταν ο Ολυμπιακός. Η τρέλα του!

   Το άλλο, το βαθύ, το εσώψυχο, εκείνο που το τίμησε σε κάθε περπατησιά του, ήταν η καταγωγή του: Είμαι από τη «Μικρή Μόσχα» έλεγε, από την Αγία Μονή, μια συνοικία έξω από τα Τρίκαλα, όπου ήμασταν όλοι ίδιοι – οι αριστεροί, οι αποκομμένοι από την κοινωνία.

   Εκεί στη «Μικρή Μόσχα» στη γειτονιά του, «ό,τι μαγείρευε ο δίπλα, έτρωγε και ο από δω. Μαζί στο σχολείο, στη βόλτα, στο ποδόσφαιρο, όλα μαζί» (συνέντευξη στην Κάλια Καστάνη, DOWN TOWN, Γενάρης 2012).

  Πριν φτάσει ήδη στα 18 του χρόνια να τραγουδάει το «Της Δικαιοσύνης Ήλιε νοητέ» δίπλα στον Θεοδωράκη, στην θρυλική συναυλία του Μίκη το 1966 στη Νέα Φιλαδέλφεια, αν και πιτσιρικάς, είχε ήδη διανύσει μεγάλη διαδρομή.

  Την διαδρομή ενός παιδιού από τα 12 στο μεροκάματο και στη βιοπάλη. Που έμαθε στα 16 του ότι ο κομμουνιστής ΕΑΜίτης και αντάρτης του ΔΣΕ πατέρας του, που όλοι τον θεωρούσαν χαμένο στον Εμφύλιο, ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία – τον συνάντησε για πρώτη φορά το 1977 σε ηλικία 29 ετών, κάποιοι λένε με μυθιστορηματικό τρόπο, ανεβαίνοντας σε ένα λεωφορείο με φιλάθλους του Ολυμπιακού που πήγαινε για αγώνα με τη Δυναμό στο Ζάγκρεμπ. 

Πάθη τα Σεπτά μέσα από τις συλλογές του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου

ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΦΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟ ΠΑΡΤΙ ΤΩΝ Μ.Κ.Ο ΜΕ ΤΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ

ΚΛΙΚ στην εικόνα...

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα μας, ο Ρ. Κένεντυ κατηγορεί με στοιχεία και αριθμούς τον Γκέιτς για θανάτους εκ προθέσεως

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα μας, αποκαλύπτει, ο Ρ. Κένεντυ και κατηγορεί με στοιχεία και αριθμούς τον Γκέιτς για θανάτους εκ προθέσεως, με σκοπὀ τον δικτατορικό έλεγχο στην παγκόσμια πολιτική υγείας.

''Τα εμβόλια, για τον Bill Gates, είναι μια στρατηγική φιλανθρωπίας που τροφοδοτεί τις πολυάριθμες επιχειρήσεις του, που σχετίζονται με τα εμβόλια, 

(συμπεριλαμβανομένης της 

φιλοδοξίας της Microsoft να ελέγχει μια παγκόσμια επιχείρηση ταυτότητας εμβολιασμών ID2020 ) και να του δώσει 

δικτατορικό έλεγχο στην παγκόσμια πολιτική υγείας – 

η αιχμή του εταιρικού νεοϊμπεριαλισμού.

Η εμμονή του Γκέιτς  με τα εμβόλια φαίνεται να τροφοδοτείται από μια μεσαιωνική πεποίθηση ότι έχει χρισθεί να σώσει τον κόσμο με την τεχνολογία και μια θεϊκή προθυμία να πειραματιστεί με τη ζωή των πιο αδύναμων ανθρώπων.

Από την καταχώρηση του στο Instagram #RobertFKennedyJr στις, 9 Απριλίου, 2020:

Ο Robert Francis Kennedy Jr είναι Αμερικανός δικηγόρος περιβαλλοντoλογικού δικαίου, συγγραφέας και αμφισβητίας της ασφάλειας των εμβολίων μετά την νομοθεσία για την ασυλία των φαρμακευτικών βιομηχανιών το 1986. 
Ο Κένεντι είναι γιος του Ρόμπερτ Φ. Κένεντι και ανιψιός του πρώην προέδρου Τζον Φ. Κένεντι. 
Είναι πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Waterkeeper Alliance, ενός μη κερδοσκοπικού περιβαλλοντικού ομίλου από το 1999.

Ολόκληρη η καταχώρηση του στο Instagram

Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ

ΚΛΙΚ στην εικόνα...

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να το διαβάσετε...