Γερομοριάς

08 Μαρτίου 2020

Ο ΣΥΡΙΖΑ του Σόρος, ο Έβρος, οι Γυναίκες του My style rocks και η επιβίωση της χώρας

Του Ηλία Παπαναστασίου

Έχουμε γράψει επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα για την υπονομευτική προσπάθεια του Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε κάθε προσπάθεια εθνικής ισχυροποίησης και άμυνας απέναντι στην Τουρκική νεοοθωμανική στρατηγική.

Στρατηγική που τις τελευταίες μέρες προχώρησε στην συστηματική πίεση σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μέσω της προώθησης δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών στο χώρο της ελληνικής συνοριογραμμής.

Έχουμε αναφερθεί άπειρες φορές στην αλιτήρια και Λούμπεν συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, ως του κύριου εκπροσώπου του Κοινωνικού υπονόμου στη χώρα μας δηλαδή του Κοινωνικού Λουμπεναριάτου και των παραφυάδων του.

Όπως και η στάση που τηρεί ο ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες μέρες με τον αρχηγό του να είναι εξαφανισμένος στην ορεινή Γκούρα για τα Κούλουμα (!) προκάλεσε πολλά ερωτηματικά και θεωρήθηκε «αφύσικη» και «περίεργη».

Όμως κατά τη γνώμη μας δεν είναι ούτε περίεργη ούτε αφύσικη. Βλέπετε, από ένα εθνομηδενιστικό μόρφωμα της Μεταμοντέρνας, Λούμπεν Αριστεράς δεν περιμέναμε διαφορετική αντιμετώπιση ούτε κάποια εθνική στρατηγική «ηρωικού τύπου».

Η μόνη υπερηφάνεια του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ιστορία των Gay Pride Parade δηλαδή όλα τα γελοία κατασκευάσματα της λεγόμενης Gay Υπερηφάνειας και για τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται «υπερήφανος» και «πρωτοπόρος» ως το πρώτο κόμμα που θέσπισε την αλλαγή φύλου στα 15 με νόμο.

Οτιδήποτε άλλο που αφορά πατρίδα, έθνος, κοινωνική τάξη και συλλογικότητες ενάντιες στην Πολιτική Ορθότητα του είναι αλλότριες και εχθρικές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται εχθρικός απέναντι σε οτιδήποτε εκπροσωπεί την ζωή, την αισιοδοξία ή την ακμή και την ευρωστία. Λατρεύει την παρακμή και την θολότητα του αποσαθρωμένου Λούμπεν ή την ασάφεια του ψευτο-διανοούμενου της παρακμής.

Έχουμε αναφερθεί δεκάδες φορές στην κατασκευή του Homo Syrizaiikus όμως δεν έχουμε αναφερθεί στην σημερινή ιστορική στιγμή της επίθεσης που δέχεται η χώρα μας μέσω του Νεοθωμανικού επιθετικού σχεδίου σε ένα άλλο σημαντικό θέμα, αυτό της ισότητας των δυο φύλων στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς.

Ισότητα/συμπληρωματικότητα που έχει παρερμηνευθεί γιατί αφορά ανόμοια φύλα – ανδρικό και γυναικείο – η οποία όμως προϋποθέτει όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις.

Τζ. Σόρος: “Να στηρίξουμε τον Ερντογάν”

Ο κερδοσκόπος και “φιλάνθρωπος” Τζόρτζ Σόρος ξαναχτύπησε την κατάλληλη στιγμή και ζητά από την Ευρώπη να στηρίξει τον Ερντογάν στην Συρία στην διαμάχη του με τον Πούτιν στην Συρία και δικαιολογεί την “ειρηνική” εισβολή που διαπράττει αυτές τις μέρες η Τουρκία στον Έβρο και στα νησιά του Αιγαίου. Το κατά τα άλλα λαλίστατο Σολιντάριτυ Νάου θα βγάλει μια ανακοίνωση για να διαχωρίσει την θέση του από τον ιδρυτή του;

Α.-Ρ.

Τζορτζ Σόρος

Η Ευρώπη πρέπει να στηρίξει την Τουρκία για τα εγκλήματα πολέμου του Πούτιν στη Συρία.

Εστιάζοντας στην κρίση των προσφύγων που δημιούργησε η Ρωσία, βλέπουμε τα συμπτώματα και όχι την αιτία.

Από την αρχή της παρέμβασής της στη Συρία τον Σεπτέμβριο του 2015, η Ρωσία όχι μόνο προσπάθησε να διατηρήσει τον πιο πιστό Αραβα σύμμαχο, τον πρόεδρο της Συρίας Μπασάρ αλ-Ασαντ. Ήθελε επίσης να ανακτήσει την περιφερειακή και παγκόσμια επιρροή που έχασε μετά από την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την αναταραχή στη Μέση Ανατολή για να διαγράψει τα διεθνή πρότυπα και τις προόδους του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου που έγιναν μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πραγματικότητα, η δημιουργία της ανθρωπιστικής καταστροφής που έχει μετατρέψει σχεδόν 6 εκατομμύρια Σύριους σε πρόσφυγες δεν ήταν υποπροϊόν της στρατηγικής του Ρώσου Προέδρου στη Συρία. Ήταν ένας από τους κεντρικούς στόχους του.

Πιστεύω ότι ο κ. Aσαντ είναι ο πιο βάρβαρος κυβερνήτης που είδε ο κόσμος μετά από τον Ιωσήφ Στάλιν. Όταν ο λαός του στράφηκε εναντίον του, ανέπτυξε μια στρατιωτική στρατηγική που αποσκοπούσε να προκαλέσει τη μέγιστη δυνατή βλάβη στους πολιτικούς αντιπάλους του. Αυτός σκόπιμα στοχεύει νοσοκομεία, σχολεία και νηπιαγωγεία, προσπαθώντας να σκοτώσει ή να αποτρέψει τους εργαζόμενους στην υγεία. Έχει χρησιμοποιήσει δηλητηριώδη αέρια και χημικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια μιας σύγκρουσης που άφησε πάνω από μισό εκατομμύριο νεκρούς. Ο κ. Πούτιν κατά το παρελθόν, του παρείχε την αεροπορική δύναμη χωρίς την οποία ο κ. Άσαντ δεν θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τη στρατηγική του.

…………..

H μονίμως αμυντική αντιμετώπιση μιας διαρκούς επιθετικότητας το μόνο που κάνει είναι να αποθρασύνει τον αντίπαλο.

Μετανάστης στην Ανδριανούπολη μπροστά από μια αφίσα προς τιμήν των Τούρκων στρατιωτών που τραυματίστηκαν ή έπεσαν στο πεδίο της μάχης 5 Μαρτίου 2020 (AP Photo/Darko Bandic)

Του Δημοσθένη Γκαβέα από την huffingtonpost.gr

Σαν να επιθυμεί διακαώς να υπάρξουν νεκροί στα σύνορα στον Εβρο εμφανίζεται η Άγκυρα. Από την περασμένη Κυριακή ξεκίνησε η διασπορά ψευδών ειδήσεων για νεκρούς από πυρά των ελληνικών αρχών, ενώ σήμερα ο υπουργός Εσωτερικών της Τουρκίας Σουλεϊμάν Σοϊλού υποστήριξε ότι 164 μετανάστες έχουν τραυματιστεί επιρρίπτοντας την ευθύνη στην ελληνική πλευρά.

Ωστόσο το πιο ανησυχητικό είναι η ανακοίνωση από τον ίδιο ότι η Τουρκία αναπτύσσει 1.000 πλήρως εξοπλισμένα μέλη των ειδικών αστυνομικών της δυνάμεων κατά μήκος των συνόρων της με την Ελλάδα για να σταματήσει την απώθηση των μεταναστών προς την επικράτειά της.

Αφού δηλαδή η κυβέρνηση Ερντογάν ναύλωσε λεωφορεία και ενθάρρυνε την προώθηση μεταναστών στα ελληνικά σύνορα τώρα στέλνει και ενόπλους για να διασφαλίσει, εάν όχι να βοηθήσει αυτούς τους χιλιάδες ανθρώπους να περάσουν στην Ελλάδα.

Φοβάμαι τα χειρότερα όταν θα πέσει η νύχτα, μια οποιαδήποτε νύχτα από αυτές τις άγριες που διαδραματίζονται στα βόρεια σύνορά μας και όταν όλα θα είναι συγκεχυμένα.

Είμαστε στο παρά πέντε για ένα προμελετημένο αστυνομικό θερμό επεισόδιο προκειμένου να αποφύγουν οι Τούρκοι ένα στρατιωτικό;

Μήπως ο Ερντογάν μέσω της στρατιωτικοποίησης του μεταναστευτικού θα προσπαθήσει να «ρεφάρει» εάν οδηγηθούν σε αδιέξοδο οι σχέσεις με τη Ρωσία;

Μήπως μερικοί νεκροί θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως μοχλός πίεσης για να συρθούμε σε συζητήσεις» με την Τουρκία; Καθώς, όπως έχει φανεί, όσο εμείς σεβόμαστε και επικαλούμαστε το διεθνές δίκαιο, τόσο το καταστρατηγεί ο Ερντογάν και στη συνέχεια το επικαλείται για την επίτευξη των στόχων του υπό το πρόσχημα πάντα των «ανθρωπιστικών» παρεμβάσεων; Άλλωστε οι «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις της Τουρκίας είναι γνωστές τοις πάσι.

Λίγο νωρίτερα ο κ. Μηταράκης μεταξύ άλλων δήλωσε ότι όλοι οι μετανάστες που εισήλθαν παράνομα στην Ελλάδα μετά την 1η Μαρτίου θα μεταφερθούν αρχικά σε στρατόπεδο των Σερρών και από εκεί θα επαναπροωθηθούν πίσω στις χώρες τους. Δεν ξέρω και δεν το λέω σαρκαστικά, αλλά πώς θα γίνει αυτό;

Επίσης η κυβέρνηση διαβεβαίωσε τον ελληνικό λαό ότι η πρακτική στον Έβρο θα είναι η ίδια, δηλαδή δεν θα επιτρέπουν σε κανέναν την είσοδο. Όμως η άμυνα για πόσο καιρό θα αντέξει; Η καταπόνηση δεν θα αργήσει. Και εάν έχουμε κύμα μεταναστών στα νησιά ή στην ευαίσθητη περιοχή του Καστελόριζου;

Εκδήλωση Άρδην: Μεταναστευτικό, η “ειρηνική” εισβολή του Ερντογάν (βίντεο)

Το Άρδην διοργάνωσε την Τετάρτη 4 Μαρτίου εκδήλωση με θέμα:

“Μεταναστευτικό, η “ειρηνική” εισβολή του Ερντογάν”.

- Rebecca Sommer, εθελοντής συνοδός προσφύγων και βοηθός ενσωμάτωσης

Από Βήμα Press

Η Rebecca Sommer έδωσε συνεντεύξεις σε δύο πολωνικές εφημερίδες (dorzeczy και Euroislam)

Εδώ η γερμανική έκδοση:Rebecca_Sommer_@United_Nations_Indigenous_Peoples_Film copy

Συνέντευξη με την Rebecca Sommer από την Natalia von der Osten-Sacken, 18.1.2018

Η Rebecca Sommer είναι μία Γερμανίδα και διεθνούς εμβέλειας καλλιτέχνης, διαμένει από το 2012 στο Βερολίνο, δημοσιογράφος και πολλαπλώς βραβευμένη σκηνοθέτης.

Μέχρι την επιστροφή της στη Γερμανία εν έτη 2012 κατείχε ειδική συμβουλευτική θέση στη κεντρική βάση των Ηνωμένων Εθνών ECOSOC, όπως και επίσης στη Γενεύη για τα ανθρώπινα δικαιώματα με κέντρο βάρος στα αυτόχθονα έθνη και στo διεθνές δίκαιο. Συνεργάστηκε πάνω από δεκαετία στενά με τους οργανισμούς UNHCHR και UNPFII, αλλά και με πρόσφυγες και με τον οργανισμό UNHCR. Συμμετείχε επίσης πάνω από μία δεκαετία στις διαπραγματεύσεις των Ηνωμένων Εθνών και στην δήλωση δικαιωμάτων αυτοχθόνων λαών, δήλωση η οποία έγινε με προσωπική υποστήριξη της ιδίας δεκτή από σχεδόν όλα τα έθνη. Επισκέφτηκε πολυάριθμα αυτόχθονα έθνη σε όλο τον κόσμο καθώς και παρουσίασε στα Ηνωμένα Έθνη τεκμήρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οργανωμένες δράσεις καθώς και εκστρατείες, διαφώτισε για την παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά αυτοχθόνων λαών με φωτογραφικό και κινηματογραφικό υλικό καθώς και με γραπτές αναφορές.

Ως γνωστή ειδικός σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σκηνοθέτησε με εντολή των Ηνωμένων Εθνών την ταινία «αυτόχθονοι λαοί και τα Ηνωμένα Έθνη». Επίσης συμμετείχε μέχρι το έτος 2014 στις διαπραγματεύσεις περί κλιματικής αλλαγής UNFCCC και υπήρξε μέχρι το 2014 μέλος στην ένωση Climate Justice Now. Εργάστηκε ως συντάκτρια σε μεγάλες βρετανικές εφημερίδες όπως Scene, The Face και Spirit και σε αμερικάνικες εφημερίδες όπως Black Book και Madison. Εργάστηκε και ζούσε στην Ινδία, Μεγάλη Βρετανία, Βραζιλία, Νότια Αφρική και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Από το έτος 2012 εργάζεται και αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων στην Ευρώπη και ίδρυσε και καθοδηγεί την οργάνωση Arbeitsgruppe Flucht+ Menschenrechte (oμάδα εργασίας φυγής και ανθρωπίνων δικαιωμάτων), ένα δίκτυο, το οποίο υποστηρίζει πρόσφυγες στο Βερολίνο.

Νatalia von der Osten-Sacken: Rebecca, εργαζόσουν πολλά χρόνια με πρόσφυγες και με μετανάστες, είσαι μία γνωστή ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Χρόνια τώρα ήδη πριν το μεγάλο κύμα μεταναστών εν έτη 2015 ήσουν ως άτομο πολύ γνωστή για την πολιτική σου θέση να δέχεται η Γερμανία απεριόριστο αριθμό αυτών των ατόμων. Τι επηρέασε την αλλαγή των πεποιθήσεών σου;

Rebecca Sommer: Ποτέ δεν υποστήριζα την απεριόριστη αποδοχή των προσφύγων και των μεταναστών, διότι απλούστατα δεν γίνεται, να δεχτεί ένα κράτος απεριόριστα πρόσφυγες και μετανάστες. Είμαι ανθρωπιστής και υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα πρώτα χρόνια πίστευε, ότι οι άνθρωποι που έρχονται είναι πραγματικοί πρόσφυγες, ότι είναι πραγματικά πανευτυχής που είναι ασφαλείς και έτσι θα έχουν και την θέληση να προσαρμοστούν και να ενσωματωθούν. Αλλά με την πάροδο του χρόνου και αποσπασματικά αποκαλύφθηκε η πικρή αλήθεια. Οι λόγοι ήταν τόσο πολυάριθμοι, ώστε δεν μπορούσα πλέον να αποστρέψω το βλέμμα από αυτούς.

Σίγουρα το σημείο αναφοράς και αλλαγής στην πορεία των πεποιθήσεών μου και στις πεποιθήσεις πολλών υπήρξε η πρωτοχρονιά του έτους 2015 στην Κολωνία της Γερμανίας. Εκεί έπρεπε να παραδεχτώ στον εαυτό μου, ότι αυτή η συμπεριφορά ταιριάζει στην συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων, με τους οποίος αλληλεπιδρούσα. Αυτή ήταν η στιγμή, όπου είπα στον εαυτό μου: «Rebecca, πρέπει τώρα να ενεργοποιήσεις την λαβή ασφαλείας, από την αιτία και μόνο, ότι ήμουν υπέρμαχη των δικαιωμάτων των γυναικών, και κατείχα ως γυναίκα μία συλλογική ευθύνη προς τις γυναίκες». Μέχρι τότε προσπαθούσα να δικαιολογήσω τα συνεχώς επαναλαμβανόμενα σχήματα συμπεριφοράς και σκεπτικού, την κοσμοθεωρία τους η οποία πηγάζει από την θρησκεία τους το Ισλάμ και τον πολιτισμό-κουλτούρα τους, λόγου χάρη με την δικαιολογία, ότι είναι νέοι στον πολιτισμό μας. Πίστευα μάλιστα, ότι αυτές οι μεσαιωνικές απόψεις θα αμβλυνθούν και θα αλλάξουν με τον καιρό. Εμπιστευόμουν και βασιζόμουν στα ιδανικά μας, στην ελευθερία, στην ισοτιμία των ευρωπαϊκών αξιών και ήμουν μάλιστα τόσο αφελής να πιστεύω, ότι κάθε άνθρωπος θα υιοθετούσε και θα αγκάλιαζε ενθουσιασμένος τα ιδανικά αυτά.

Του Ηλία Παπαναστασίου

Έχουμε γράψει επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα για την υπονομευτική προσπάθεια του Λούμπεν ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε κάθε προσπάθεια εθνικής ισχυροποίησης και άμυνας απέναντι στην Τουρκική νεοοθωμανική στρατηγική.
Στρατηγική που τις τελευταίες μέρες προχώρησε στην συστηματική πίεση σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μέσω της προώθησης δεκάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών στο χώρο της ελληνικής συνοριογραμμής.

Έχουμε αναφερθεί άπειρες φορές στην αλιτήρια και Λούμπεν συμπεριφορά του ΣΥΡΙΖΑ, ως του κύριου εκπροσώπου του Κοινωνικού υπονόμου στη χώρα μας δηλαδή του Κοινωνικού Λουμπεναριάτου και των παραφυάδων του.

Όπως και η στάση που τηρεί ο ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες μέρες με τον αρχηγό του να είναι εξαφανισμένος στην ορεινή Γκούρα για τα Κούλουμα (!) προκάλεσε πολλά ερωτηματικά και θεωρήθηκε «αφύσικη» και «περίεργη».

Όμως κατά τη γνώμη μας δεν είναι ούτε περίεργη ούτε αφύσικη. Βλέπετε, από ένα εθνομηδενιστικό μόρφωμα της Μεταμοντέρνας, Λούμπεν Αριστεράς δεν περιμέναμε διαφορετική αντιμετώπιση ούτε κάποια εθνική στρατηγική «ηρωικού τύπου».

Η μόνη υπερηφάνεια του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ιστορία των Gay Pride Parade δηλαδή όλα τα γελοία κατασκευάσματα της λεγόμενης Gay Υπερηφάνειας και για τα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται «υπερήφανος» και «πρωτοπόρος» ως το πρώτο κόμμα που θέσπισε την αλλαγή φύλου στα 15 με νόμο.

Οτιδήποτε άλλο που αφορά πατρίδα, έθνος, κοινωνική τάξη και συλλογικότητες ενάντιες στην Πολιτική Ορθότητα του είναι αλλότριες και εχθρικές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνεται εχθρικός απέναντι σε οτιδήποτε εκπροσωπεί την ζωή, την αισιοδοξία ή την ακμή και την ευρωστία. Λατρεύει την παρακμή και την θολότητα του αποσαθρωμένου Λούμπεν ή την ασάφεια του ψευτο-διανοούμενου της παρακμής.

Έχουμε αναφερθεί δεκάδες φορές στην κατασκευή του Homo Syrizaiikus όμως δεν έχουμε αναφερθεί στην σημερινή ιστορική στιγμή της επίθεσης που δέχεται η χώρα μας μέσω του Νεοθωμανικού επιθετικού σχεδίου σε ένα άλλο σημαντικό θέμα, αυτό της ισότητας των δυο φύλων στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς.

Ισότητα/συμπληρωματικότητα που έχει παρερμηνευθεί γιατί αφορά ανόμοια φύλα – ανδρικό και γυναικείο – η οποία όμως προϋποθέτει όχι μόνο δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις.

Ως γνωστόν, κανένα δίκαιο δεν αναγνωρίζει δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις και από την φύση του, ex naturae, προϋποθέτει δίπλα στο κάθε δικαίωμα την αντίστοιχη θεσμοθέτηση και ανάλογης υποχρέωσης.

Δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις απλά δεν υφίστανται και η δημιουργία τις τελευταίες δεκαετίες μιας γενεάς «Δικαιωματιστών» που απαιτεί τα πάντα χωρίς να προσφέρει τίποτε είναι ανάλογη της «Αριστεράς» των «Δικαιωματιστών» και οι οποίοι επικεντρώνοντας την προσοχή τους στις μειονότητες παντός είδους αδιαφορούν παντελώς για τα δικαιώματα της πλειοψηφίας και των μεγάλων, πλατιών λαϊκών μαζών.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

Ο Ογκαστ Ντιλ, που υποδύεται τον Αυστριακό αγρότη Φραντς Γαιγκερσταίτερ, την πραγματική ζωή του οποίου περιγράφει η ταινία «Μια κρυφή ζωή» του Τέρενς Μάλικ, που προβάλλεται στους κινηματογράφους. Ο Γαιγκερσταίτερ αποκεφαλίστηκε από τους ναζί στις 9 Αυγούστου 1943, γιατί αρνήθηκε, μέχρι τέλους, να πολεμήσει.

Πριν από κάμποσους μήνες, τον Σεπτέμβριο 2018, έγραφα σε αυτήν εδώ τη στήλη για τον άγιο (beatus, για την ακρίβεια, από το 2007) της Καθολικής Εκκλησίας Φραντς Γαιγκερσταίτερ. Η μνήμη του τιμάται στις 9 Αυγούστου, ημέρα του αποκεφαλισμού του στην γκιλοτίνα από τους ναζί, το 1943, στη φυλακή του Μπράντενμπουργκ, στο Βερολίνο. Ευχόμουν εν κατακλείδι η ταινία του Τέρενς Μάλικ να κάνει γνωστότερη τη μνήμη του νεοφανούς αγίου και να προβληθεί και στην Ελλάδα, γιατί είχα διαπιστώσει με έκπληξη ότι ακόμη και φίλοι μου καθολικοί κληρικοί αγνοούσαν την ύπαρξή του. Η ταινία ήρθε πράγματι και προβάλλεται αυτές τις μέρες στις αίθουσες με αβέβαιη επιτυχία.

Ο Αυστριακός αγρότης Φραντς Γαιγκερσταίτερ, στο ορεινό χωριό Σανκτ Ράντεγκουντ των Αλπεων, δεν είναι αντιρρησίας συνείδησης, όπως γράφουν πολλοί σε ελληνικές και ξένες εφημερίδες, αλλά πιστός καθολικός, ενεργό μέλος της μικρής ενορίας του χωριού του, που παίρνει τοις μετρητοίς την εντολή «ου φονεύσεις» και το Ευαγγέλιο, που βάζει την κρίση και τη δικαιοσύνη του Θεού πάνω από την κρίση και τη δικαιοσύνη των ανθρώπων. Ζει μια ειρηνική αγροτική και οικογενειακή ζωή, μέσα στο κάλλος της φύσης και στην αιώνια εναλλαγή των εποχών. Η βία όμως θα φτάσει και εκεί· όταν ο πόλεμος σαρώνει όλη την Ευρώπη, κανείς δεν είναι προφυλαγμένος από τη βία του. Ο Φραντς δεν μπορεί να συνταχθεί με τον ναζισμό και τη φονική ιδεολογία του, γι’ αυτό και ρίχνει αρνητική ψήφο στο δημοψήφισμα (10 Απριλίου 1938) για την προσάρτηση της Αυστρίας, όταν το υπέρ επικράτησε με ποσοστό 97,75% (το γεγονός αυτό δεν ιστορείται στην ταινία), δεν παίρνει τα επιδόματα που δίνει το κράτος, δεν χειροκροτεί στις ναζιστικές ομιλίες, δεν δίνει τον οβολό του στον έρανο για τον ναζιστικό στρατό. Η κρίσιμη ώρα, ωστόσο, είναι η ώρα της επιστράτευσης. Ο Φραντς αρνείται να συμπολεμήσει με τους ναζί, γιατί απλούστατα ως χριστιανός αρνείται να σκοτώνει. Ο επίσκοπος προσπαθεί να τον μεταπείσει λέγοντάς του ότι έχει υποχρέωση να υπερασπιστεί την πατρίδα, ο αγρότης όμως ξέρει ότι κανένας πόλεμος δεν είναι ευλογημένος, απολύτως κανένας και για κανέναν λόγο. Η Εκκλησία, που σήμερα τον τιμά ως άγιο και μάρτυρα, την εποχή του μαρτυρίου του δεν ήταν μαζί του, πολλοί κληρικοί και λαϊκοί της μάλιστα υπήρξαν δραστήριοι ναζιστές. Οι συγχωριανοί του στρέφονται εναντίον του, εναντίον της γυναίκας του, ακόμη και εναντίον των τριών μικρών παιδιών του. Δεν λείπουν, ωστόσο, και οι μικρές πράξεις καλοσύνης.

Λένη Ζάχαρη, Προφίλ ~ Ανφάς ~ Τετ α’ τετ, με τον Κώστα Χατζηαντωνίου

Της Λένης Ζάχαρη

Καλό μήνα, καλή Σαρακοστή αγαπητοί φίλοι. Καλεσμένος μας αυτή τη φορά, ο εξαιρετικός συγγραφέας, ιστορικός, δοκιμιογράφος, Κώστας Χατζηαντωνίου.

Ο Κώστας Χατζηαντωνίου γεννήθηκε στη Ρόδο. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, της Δ.Ε. του «Ιδρύματος Κωστή Παλαμά» και διευθυντής του περιοδικού Κοράλλι. Στα Γράμματα εμφανίστηκε το 1990, όταν εξέδωσε το περιοδικό Ρέμβη. Το συγγραφικό του έργο περιλαμβάνει αφηγήματα, δοκίμια, ιστορικές μελέτες, βιογραφίες, καθώς και το μυθιστόρημα «Αγκριτζέντο» το οποίο κέρδισε το 2011 το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Union for Literature). Το επόμενο βιβλίο του, «Εναντίον του χρόνου», έλαβε το βραβείο δοκιμίου του PEN Club. Το τελευταίο βιβλίο του, Ο κύκλος του χώματος, στάθηκε η αφορμή της συζήτησής μας για την ιστορία, το Σήμερα, τους Νεοέλληνες. Οι απόψεις του σταθερές και ξεκάθαρες. Με την διορατικότητα του ανθρώπου που μελετάει ιστορία και κρίνει.

ΑΝΦΑΣ

Λ.Ζ Κύριε Χατζηαντωνίου, σας καλωσορίζουμε στο “Περί ου”. Είναι χαρά και τιμή μου να συνομιλώ μαζί σας. Θα έλεγα ότι μια από τις αφορμές για τη συζήτηση αυτή είναι και το βιβλίο σας “Ο κύκλος του χώματος” (2017). Σας καθορίζει η Ιστορία ως άνθρωπο;

Κ.Χ. Ευχαριστώ θερμά, αγαπητή κ. Ζάχαρη, τόσο εσάς όσο και το φιλόξενο «Περί ου» για την τιμή αυτής της συνομιλίας. Από τα πρώτα μου συνειδητά χρόνια και τα πρώτα διαβάσματα ένιωσα, μάλλον διαισθητικά στην αρχή, πως η Ιστορία δεν είναι μια ανασκόπηση γεγονότων και αιτίων του παρελθόντος που θέτει εμάς στο ρόλο του παρατηρητή ή ενδεχομένως και του ερευνητή, αλλά ο φωτισμός του περιβάλλοντος εντός του οποίου ζούμε ή θα θέλαμε να ζούμε. Λέω το προφανές: είναι αδύνατο να υπάρξει άνθρωπος εκτός Ιστορίας. Φυσικά, αυτή την πραγματικότητα, είμαστε ελεύθεροι να την αρνούμαστε, με όποιο τρόπο, συνειδητό ή ασυνείδητο, θέλουμε ή μπορούμε. Η Ιστορία όμως, νομίζω πως τη βλέπω, είναι πάντα Εκεί, και μας χαμογελά σαρδόνια.

Λ.Ζ. Στο βιβλίο που ανέφερα, πλέκεται, σχεδόν όπως με το βελονάκι των γιαγιάδων, η ιστορία με τη μυθοπλασία. Γεγονότα πραγματικά και φανταστικά. Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με την Κυπριακή τραγωδία, στο σημείο που ασχολείσθε, αλλά και με την “έκπτωση” αυτού του τόπου από τη Μεταπολίτευση και μετά;

Κ.Χ. Γεννήθηκα στη Ρόδο, στο μέσον ακριβώς της απόστασης μεταξύ Αθηνών και Κύπρου. Έζησα ως μικρό παιδί το κλίμα της κυπριακής τραγωδίας, σε απευθείας μετάδοση από το ραδιοφωνικό ίδρυμα Κύπρου. Αυτή η βιωματική σχέση έγινε τα χρόνια της ενηλικίωσης βαθύτερη καθώς σκεπτόμουν, έχοντας μεγαλώσει πια, ότι η ελληνική κοινωνία, στις δεκαετίες που επακολούθησαν, σφραγίστηκε από εκείνο το κομβικό 1974. Η μεταπολιτευτική δημοκρατία θεμελιώθηκε ακριβώς πάνω στη θυσία της Κύπρου και στη διάψευση σειράς εθνικών μύθων. Και, θαρρείς, πάνω σε μια κατάρα που δεν επέτρεπε τη χαρά από το τέλος της επτάχρονης τυραννίδας να γίνει πνοή ζωής και δημιουργίας αληθινής. Μια εποχή και μια χώρα, βλέπετε, δεν είναι μόνο οι πολιτικοί θεσμοί της, η πολιτική ελευθερία που δικαίως θεωρούμε δόξα της μεταπολίτευσης. Είναι και το κοινωνικό ήθος, το νόημα ζωής που συνέχει μια κοινωνία. Και εδώ η έκπτωση υπήρξε δραματική, τόσο δραματική που αναπότρεπτα θα έφτανε στον οίκο του ξεπεσμού που χτίσαμε πολύ πριν η χρεωκοπία μάς χτυπήσει την πόρτα.

Διαδήλωση εναντίον της Ελλάδος στο Βερολίνο: Ελληνόφωνοι σαν Τούρκοι, Γερμανίδα σαν Ελληνίδα.

Μάλλον κάποιοι ελληνόφωνοι στο Βερολίνο, δεν είχαν προλάβει να δουν τη δήλωση του Τσίπρα χθες βράδυ, ότι η κυβέρνηση “καλά έκανε και έκλεισε τα σύνορα”, ενώ έστω και δια της τεθλασμένης έκανε αναφορά και για εισβολή που επιχειρεί ο Ερντογάν. Επειδή μάλλον δεν είδαν αυτή τη δήλωση, συμμετείχαν σε μια ανθελληνική, στην οποία συνέβησαν τέρατα και σημεία.

Για τη διαδήλωση έλαβα το παρακάτω σημείωμα από φίλη που κατοικεί στο Βερολίνο και το παραθέτω αυτούσιο:

Βερολίνο, 3 Μαρτίου 2020

Γράφει η Ελίνα Σκαρπαθιώτη, κάτοικος Βερολίνου

Βερολίνο, 3 Μαρτίου 2020

Η παγκόσμια ιστορία δεν περιλαμβάνει μόνο ημερομηνίες υπογραφής συμφωνιών, έναρξης και λήξης πολέμων, ονόματα πρωθυπουργών και προέδρων κρατών και στραταρχών. Αφήνει πάντα χώρο και για τις μικρές ιδιαίτερες πράξεις των απλών ανθρώπων που γεμίζουν τις ψυχές των ανθρώπων και αναδίδουν συναίσθημα και μεγαλείο…

Για παράδειγμα, απόψε έξω από το κτίριο της καγκελαρίας στο Βερολίνο ήταν προγραμματισμένη μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας μιας ομάδας αριστερών (…) και άλλων πολιτικών οργανώσεων ενάντια στο κλείσιμο των ελληνοτουρκικών συνόρων, και ουσιαστικά εναντίον της Ελλάδας λόγω της υποτιθέμενης παρεμπόδισης των “προσφύγων” από τα ελληνικά σώματα ασφαλείας (…)

Στόχος της εκδήλωσης ήταν να ασκήσουν πιέσεις προς την καγκελάριο Μέρκελ να επιμείνει στην πολιτική της αναφορικά με το άνοιγμα των συνόρων της Ελλάδας με την Τουρκία, στο όνομα μιας υποτιθέμενης ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στο δράμα των προσφύγων (ανύπαρκτων βέβαια στα ελληνοτουρκικά σύνορα αυτές τις μέρες, αλλά το κείμενο της προπαγάνδας αυτά λέει και άρα αυτά θα αναφέρονταν).

Γερμανοί αριστεριστές και υποστηρικτές της Συριακής αντιπολίτευσης και των ισλαμιστών συμμάχων του Ερντογάν αντάλλασσαν φορτισμένα μηνύματα στον τοίχο της εκδήλωσης στο φέισμπουκ μέχρι και λίγο πριν την διεξαγωγή της.

Επίσης κάμποσοι ελληνόφωνοι είχαν δηλώσει ηλεκτρονικά την πρόθεση παρουσίας τους εκεί.

Στόχος της εκδήλωσης ήταν να ασκήσουν πιέσεις προς την καγκελάριο Μέρκελ να επιμείνει στην πολιτική της αναφορικά με το άνοιγμα των συνόρων της Ελλάδας με την Τουρκία, στο όνομα μιας υποτιθέμενης ανθρωπιάς και αλληλεγγύης στο δράμα των προσφύγων (ανύπαρκτων βέβαια στα ελληνοτουρκικά σύνορα αυτές τις μέρες, αλλά το κείμενο της προπαγάνδας αυτά λέει και άρα αυτά θα αναφέρονταν).

Ρήξη, η εφημερίδα του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

Κυκλοφορεί η Ρήξη Μαρτίου

Ρήξη, η εφημερίδα του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της Ρήξης (φ. 158). Την Ρήξη μπορείτε να την βρείτε μέχρι τα μέσα Φεβρουαρίου στα περίπτερα όλης της χώρας, όπως και στα γραφεία του Άρδην σε Αθήνα (Ξενοφώντος 4) και Θεσσαλονίκη (Δαναΐδων 7), καθώς και στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια).

Διαβάστε στην Ρήξη:

Το μεταναστευτικό ως όπλο της Τουρκίας, του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Από την εξέγερση των νησιών στην παλλαϊκή κινητοποίηση στον Έβρο, του Γιώργου Καραμπελιά

Αφιέρωμα: Μεταναστευτικό και ελληνικός εθνομηδενισμός

Α΄ Οι ρίζες του εθνοµηδενισµού των ελληνικών ελίτ, του Γιώργου Καραμπελιά

Β΄ Δικαιωµατισµός: ο σκληρός πυρήνας της σύγχρονης Αριστεράς, του Γιώργου Καραμπελιά

Γ΄ Στις ρίζες του εθνοµηδενισµού, του Γιώργου Καραμπελιά

Επικαιρότητα:

Η στρατηγική του Ερντογάν αποτυγχάνει στη Συρία, της Μαρί Ζεγκό

Τζορτζ Σόρος: «Να στηρίξουμε τον Ερντογάν»

Ο Τούρκος «νονός της τρομοκρατίας», το μεταναστευτικό και η «συριακή τραγωδία», του Γιώργου Ρακκά

Του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη (φ. 158) που κυκλοφορεί

Η αποφασιστική εξέγερση των κατοίκων των νησιών ενάντια στην εισβολή των ΜΑΤ, την οποία αδυνατούσαν μέχρι χθες ακόμα να συλλάβουν όλοι οι αργόσχολοι χρυσοκάνθαροι της πλατείας Κολωνακίου, οι Κασιμάτηδες και Μανδραβέληδες της Καθημερινής, οι μπιζημπόντηδες του χρηματιστηρίου και οι ψευδοανθρωπιστές των ΜΚΟ, της Αριστεράς και των Εξαρχείων, αποτέλεσε την απαρχή των γεγονότων που μέσα σε δέκα μέρες κορυφώθηκαν στα σύνορα του Έβρου.

Στις Καστανιές, μπροστά στην ανοικτή μετατροπή του μεταναστευτικού σε αυτό που στην ουσία είναι, δηλαδή σε ανοικτή επιβουλή της νεοθωμανικής Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας, υποχρεώθηκαν προς στιγμήν να σιγήσουν –τουλάχιστον πρόσκαιρα– οι περισσότεροι, και να μείνουν να «διαμαρτύρονται» για τον ελληνικό «ρατσισμό» εκείνοι , το 5% ή 3% που καταγράφτηκε και στη δημοσκόπηση της Pulse της 3ης Μαρτίου, δηλαδή ο σκληρός εθνομηδενιστικός πυρήνας των αλληλέγγυων, υπαλλήλων των ΜΚΟ και άλλων ψευδοδιεθνιστών της Αριστεράς. Προφανώς η εθνομηδενιστική υποχώρηση υπήρξε πρόσκαιρη, μια και ήδη ο Τσίπρας τα έστριψε ελαφρώς, για την ώρα, μπροστά στο «αριστερό» ακροατήριο την Πέμπτη 5 Μαρτίου, ενώ ο περιβόητος υβριστής των πάντων, Στέφανος Κασιμάτης στις 6 Μαρτίου στην «Καθημερινή» περιγράφει σε μισή σελίδα τα δίκια του Ερντογάν για το μεταναστευτικό υπογραμμίζοντας πως, «όπως γράφει και ο Τζωρτζ Σόρος, όσον αφορά τη Συρία…η Τουρκία αξίζει την υποστήριξη της Ευρώπης’».

Πάντως η πλειοψηφία των Ελλήνων κατανόησε πως η κρίση αυτή αφορά την ίδια την εθνική ακεραιότητα της χώρας, για το εάν θα επιβεβαιωθεί μέσω του μεταναστευτικού-προσφυγικού η απειλή του Οζάλ από το 1988, ότι μέρος της Ελλάδας θα καταληφθεί μέσω της αποστολής μουσουλμανικού πληθυσμού χωρίς να χρειαστεί πόλεμος! Τελικώς, οι νησιώτες με τον ανυποχώρητο αγώνα τους κέρδισαν μία πρώτη μεγάλη μάχη. Υποχρέωσαν την κυβέρνηση να αποσύρει τα στρατεύματα κατοχής που είχε αποστείλει στο νησί, και να υπερασπιστεί με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα τον Έβρο και τα θαλάσσια σύνορα.

Για άλλη μία φορά η ψευδοελίτ βρέθηκε απέναντι στην πραγματικότητα του λαού, τον οποίο πιστεύει ότι μπορεί να διαχειρίζεται ανενόχλητη. Διότι κατά τον ίδιο τρόπο που η αντίδραση ενάντια στη συμφωνία των Πρεσπών ξεκίνησε από τη Μακεδονία για να γενικευτεί σε όλη την Ελλάδα γκρέμισε την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και διέλυσε το κόμμα του Καμμένου, έτσι και τώρα η αντίδραση στην εγκατάσταση μουσουλμανικών πληθυσμών στη χώρα θα πάρει πανελλαδικές διαστάσεις και θα απειλήσει κυριολεκτικά την κυριαρχία του συμπλέγματος πολιτικών κομμάτων ΜΜΕ και ΜΚΟ.

Είναι φανερό λοιπόν πως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη – μία κυβέρνηση σημιτικής κοπής , με στήριξη ΝΔ–, θα υποχρεωθεί να αντιμετωπίσει πραγματικά το ζήτημα.

Α. Κατ’ αρχάς θα πρέπει να αφαιρέσει οριστικά και αμετάκλητα τη διαχείριση του μεταναστευτικού από τις ΜΚΟ. Το ελληνικό κράτος θα πρέπει να έχει την αποκλειστική διαχείρισή του. Οι ΜΚΟ των φιλανθρώπων μπορούν να δραστηριοποιηθούν στην Αφρική, τη Συρία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν, εκεί όπου γεννιέται το ζήτημα των μετακινήσεων των ξεριζωμένων πληθυσμών.

Β. Θα πρέπει να πιέσει επίμονα την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναιρέσει το Δουβλίνο και να υποχρεώσει όλες τις χώρες της ΕΕ να δέχονται όσους καταφθάνουν στην Ελλάδα (το 2019 από τις 120.000 παράνομες εισόδους στην Ένωση, οι 75.000 πραγματοποιήθηκαν από την Ελλάδα). Παράλληλα και κυρίως η FRONTEX θα πρέπει να εγκατασταθεί στα τουρκικά παράλια, μια και η Τουρκία έχει λάβει πάνω από 6 δισ. ευρώ για το προσφυγικό, διαφορετικά να πρέπει τεθεί βέτο από την Ελλάδα στη χρηματοδότησή της και εν τέλει να τεθεί και πάλι στο τραπέζι η τελωνειακή Ένωση ΕΕ-Τουρκίας, που είναι το μόνο ζήτημα που καίει πραγματικά την Τουρκία.

Γράφει ο Μάριος Νοβακόπουλος,

διεθνολόγος

Σήμερα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε την Δύση στην κορυφή του κόσμου, οικονομικά, πολιτικά, στρατιωτικά και τεχνικο-επιστημονικά. Η κατάσταση αυτή κρατά τουλάχιστον 300 χρόνια, συνεπώς είναι εύκολο να ξεχάσουμε ότι αυτός ο κόσμος, η παλαιά Ευρωπαϊκή Χριστιανοσύνη και τα σημερινά παρακλάδια και μεταμορφώσεις της, υπήρξε καιρός που αγωνιζόταν στο περιθώριο της ιστορίας, λίγο πάνω από την αθλιότητα, ισορροπώντας επί ξυρού ακμής για την επιβίωση του. Τον λεγόμενο Μεσαίωνα η Ανατολική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν το πετράδι του πολιτισμού και της χριστιανικής πίστεως, με τους λαούς της Εσπερίας να ανασυντάσσονται αργά και σταθερά από την κατάπτωση των πρώτων “σκοτεινών αιώνων”. Στην άλλη μεριά της Μεσογείου ο κόσμος του Ισλάμ ξεχώριζε για την κατακτητική του ορμή, τα πλούτη και την πολιτιστική του εκλέπτυνση. Η Κίνα και η Ινδία ήταν μακράν οι μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη μέχρι τον 19ο αιώνα – ειδικά η πρώτη είχε μία τόσο αδιαφιλονίκητη πρωτοκαθεδρία στην σφαίρα της που όταν συνάντησε τους Ευρωπαίους τους αντιμετώπισε σαν… κουνούπια. Ακόμη και όταν ο ύστερος Μεσαίωνας έφερε τεχνική πρόοδο, αστική ανάπτυξη και οικονομική άνθιση, ακόμη και όταν η Αναγέννηση είδε εκείνην την πρωτοφανή πνευματική και διανοητική έκρηξη, η δυτική Χριστιανοσύνη ήταν ένας πολιτισμός, ένα σύστημα στριμωγμένο στην βορειοδυτική γωνία της Παγκοσμίου Νήσου (Ευρασία-Αφρική) που έτρεμε τον Μογγόλο και τον Οθωμανό.

Για την μετεωρική άνοδο της Ευρώπης από τούτη την επισφαλή θέση στην αδιαφιλονίκητη κοσμοκρατορία έχουν γίνει άπειρες μελέτες και έχουν αναζητηθεί πολλοί λόγοι. Η πολιτική ετερογένεια που ενθάρρυνε τονσ ανταγωνισμό, ένα θρησκευτικό πλαίσιο που άφηνε περιθώριο στην λογική (όσο και εάν ενίοτε υπήρξαν συγκρούσεις), η ικανότητα να αφομοιωθούν οι εφευρέσεις και οι γνώσεις άλλων πολιτισμών, όλα έπαιξαν σημαντικό ρόλο. Η δε εποχή των Εξερευνήσεων άνοιξε διάπλατα ολόκληρη την οικουμένη για ευρωπαϊκό αποικισμό και οικονομική εκμετάλλευση. Τον 19ο αιώνα ειδικά, οπότε και ωριμάζει η βιομηχανική και επιστημονική επανάσταση, όλοι οι μη Ευρωπαίοι μοιάζουν οπισθοδρομικοί νάνοι. Και δεν είναι μόνο οι Ινδιάνοι της αμερικανικής πεδιάδας ή οι ιθαγενείς του Ειρηνικού που αναπόφευκτα υποκύπτουν στην δυτική υπεροπλία. Η γιγάντια Ινδία θα γίνει άθυρμα αποικιακών εταιριών μέχρι να την προσαρτήσουν πλήρως οι Βρετανοί. Η Κίνα δεν θα κατακτηθεί επισήμως, αλλά θα ηττηθεί και θα συρθεί σε εξευτελιστικές, ετεροβαρείς οικονομικές συμφωνίες.

Το Τουρκικό Πρόβλημα

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Η διεθνής και ανθρωπιστική φύση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος σε συνδυασμό με την απροκάλυπτη και χυδαία εργαλειοποίησή του από τον τουρκικό φασισμό, αλλά και την εισβολή του στη Συρία (για να μείνουμε στους πρόσφατους χρόνους), δίνει τη δυνατότητα και την υποχρέωση στην ελληνική πλευρά να θέσει σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, στους θεσμούς που συμμετέχει, το κεντρικό ζήτημα της Ανατολικής Μεσογείου, το Τουρκικό Πρόβλημα, από την μεριά των κοινωνιών, των λαών, των εθνών, των κρατών της περιοχής, για την ειρήνη, την ασφάλεια και την πρόοδό τους.

Η στιγμή είναι καλή. Η διεθνής κοινότητα κοιτά στην περιοχή. Η λαϊκή διαθεσιμότητα και η κοινωνική πλειοψηφία που καταγράφεται μετά την αυτονόητα θετική στάση της κυβέρνησης στον Έβρο – ύστερα από την παλλαϊκή καταδίκη της πολιτικής της στα νησιά- και την αποδοχή της έστω με καθυστέρηση για τους γνωστούς λόγους, από την ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκροτεί μια προσώρας τουλάχιστον εθνικο-πολιτική ενότητα στα βασικά και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για το πέρασμα από μια στατική-αμυντική πολιτική που είναι απαραίτητη προϋπόθεση, σε μια ενεργητική στάση που αποτελεί πλέον αναγκαία συνθήκη.

Δεν έγινε τα τελευταία 30 χρόνια με αρνητικές συνέπειες για τη χώρα, την ευρύτερη περιοχή, τους ανθρώπους. Να γίνει τώρα. Ακόμα και αν δυσφορούν οι διαχρονικοί και σύγχρονοι υποστηρικτές της οθωμανο-τουρκικής βαρβαρότητας Γερμανοί.

Το Τουρκικό Πρόβλημα, όπως το είχε θέσει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, το 1996.

Του Κώστα Χατζηαντωνίου

ΤΑ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ελευθερίας που γιορτάζουμε σήμερα οι Δωδεκανήσιοι, υπακούοντας στη φυσική ροπή κάθε κοινότητας να αντιμάχεται με τη γιορτή τη φθορά του χρόνου, φαίνονται, είναι η αλήθεια, λίγα μπροστά στα εξακόσια χρόνια της δουλείας (δύο αιώνες δυτικής και τέσσερις αιώνες ανατολικής κατάκτησης), ή και ελάχιστα, αν στοχαστούμε πως εξακόσια χρόνια δεν είναι παρά μόλις είκοσι γενιές, είκοσι άνθρωποι στη μακρά αλυσίδα της ζωής. Σε αυτούς λοιπόν ας στρέψουμε σήμερα τη σκέψη.

Σε αυτούς που αντιστάθηκαν, άγνωστοι και σιωπηλοί και πέρασαν στη γαλήνια θάλασσα της λήθης μετά από μια πραγματικά δύσκολη ζωή, έχοντας απλώς επιτελέσει το χρέος τους: έμειναν Έλληνες. Δεν ήταν αυτονόητο το επίτευγμα. Είχε αφάνταστες θυσίες στη μία και μόνη τους καθημερινότητα.

Μα η εθνικότητα δεν είναι ιδέα, είναι ζωή, αυτό δεν καταλαβαίνουν οι ξεριζωμένοι. Όχι πως δεν υπήρξαν στον καιρό τους κι εκείνοι που ήξεραν να σκύβουν και να λένε "πέκεϊ εφέντημ", ή "σι, σι τενέντε", εκείνοι που φορούσαν τα μαύρα πουκάμισα, διασκέδαζαν στο ντόπο λαβόρο ή έγραφαν τα παιδιά τους στη φασιστική Μπαλίλα, οι ιδεολογικοί δηλαδή (κάποτε και φυσικοί…) πρόγονοι του εθνομηδενισμού και του ραγιαδισμού. Ξεχάστηκαν κι αυτοί. Δικαιοσύνη. Αυτό όμως που δεν πρέπει να ξεχαστεί, είναι το νόημα της επετείου.

Για να μη ξεπέσει η μνήμη σε εκδήλωση τυπικής λατρείας του παρελθόντος, σε έκφραση φοβικής νοσταλγίας που γεννά ένα αφόρητο παρόν, ένα επίβουλο αύριο. Γιατί αν κάτι πρέπει να νοσταλγούμε, αυτό είναι μόνο η πίστη και η δύναμη των είκοσι γενεών που υπερασπίστηκαν μια Ταυτότητα χωρίς την οποία η 7η Μαρτίου 1948 δεν θα είχε ξημερώσει.

Τι είναι πολιτιστικός Μαρξισμός; (Ελληνικοί υπότιτλοι)

Τουρκικό θωρακισμένο προσπαθεί να ρίξει τον φράχτη στα σύνορα (βίντεο)

7 Μαρτίου 2020

Προσπάθεια από την τουρκική πλευρά να ρίξει τον φράχτη στον Εβρο, με τουρκικό θωρακισμένο, κατέγραψαν οι κάμερες.

Στο βίντεο διακρίνεται τουρκικό θωρακισμένο όχημα συνοριακής επιτήρησης, το οποίο επιχειρεί με σχοινί ή συρματόσκοινο που έχει προσδεθεί πάνω του, να τραβήξει μέρος του φράχτη στα ελληνοτουρκικά σύνορα για να τον γκρεμίσει. Το περιστατικό καταγράφηκε αργά χθες το βράδυ (Παρασκευή).

Πρόκειται για ένα από τα οχήματα τύπου «HIZIR/ATES», που φέρουν όργανα (ημερήσια και νυκτερινά) επιτήρησης της μεθορίου, τα οποία παρέλαβε η Τουρκία από τον Μάιο ως τον Άυγουστο του 2019, με χρηματοδότηση προγράμματος που καλύπτεται από Ευρωπαϊκά κονδύλια σε ποσοστό 75%. Διαθέτει ισχυρό κινητήρα, εξαιρετική ικανότητα αναρρίχησης και ανεξάρτητο «κλείδωμα/εμπλοκή» διαφορικών.

Θανάσης Κ.·

Για να καταλάβετε τι «παίχτηκε» μέχρι στιγμής, στο λαθρομεταναστευτικό, αναλογιστείτε μόνο τι ακούσαμε τα τελευταία χρόνια – και από στόματα «πνευματικών» ανθρώπων και «αναλυτών» – και πόσο διαψεύδονται σήμερα.
Το πιο σημαντικό: ΔΕΝ μας έλεγαν τι μπορούμε να κάνουμε – μας βομβάρδιζαν με περιορισμούς πολιτικής: τι ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε!
Και τρομοκρατούσαν την κοινή γνώμη, για το τι θα συμβεί, αν «παραβιάζαμε» τους περιορισμούς αυτούς.
Για παράδειγμα:

Μας έλεγαν ότι ΔΕΝ μπορούσαμε, τάχα, να κλείσουμε τα σύνορα σε παράνομους μετανάστες.
Ότι δεν μπορούσαμε, τάχα, ούτε καν να τους αποκαλούμε «παράνομους» - μόνο «παράτυπους» (που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό…).
Ότι το Διεθνές Δίκαιο «επιβάλει», τάχα, να δώσουμε «άσυλο» σε όλους όσους του ζητάνε.
Ότι δεν μπορούμε, τάχα, να τους κρατάμε σε «κλειστά» κέντρα.
Ότι, είμαστε τάχα, υποχρεωμένοι να δίνουμε «άσυλο» σε όποιον το ζητάει, ακόμα και αν μπαίνει παράνομα στη χώρα - και ύστερα να τον φιλοξενούμε και να τον περιθάλπουμε επ’ αόριστον.
Και το σημαντικότερο: μας φοβέριζαν πως, αν αρνηθούμε κάποιο απ’ όλα αυτά – πολύ περισσότερο αν τα αρνηθούμε όλα – τότε θα υποστούμε «διεθνή κατακραυγή», «διεθνή απομόνωση» και «διεθνείς κυρώσεις». Και θα «διασυρθεί» η Ελλάδα στη διεθνή κοινή γνώμη.

Γι’ αυτό έπρεπε, τάχα, «να μάθουμε να ζούμε με το πρόβλημα», το οποίο εμάς μας ξεπερνούσε και κανείς (Ευρωπαίος ή άλλος) δεν έδειχνε την παραμικρή διάθεση να μας βοηθήσει.

Όλα αυτά ήταν πέρα για πέρα ΨΕΜΑΤΑ!

Κι όλα αυτά διαψεύστηκαν πανηγυρικά μέσα σε λίγες μόλις μέρες.

Αποδείχθηκε ότι μπορούμε να κλείσουμε τα σύνορα! (όπως τα έχουν κλείσει, εξ άλλου, και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες)
Αποδείχθηκε πώς όταν κλείσαμε τα σύνορα, όχι μόνο δεν «απομονωθήκαμε» διεθνώς, αλλά αντιθέτως: βγήκαν αμέσως μια σειρά χώρες και διακήρυξαν ότι είναι «απόλυτο δικαίωμα της Ελλάδας» να περιφρουρεί (και να κλείνει) τα σύνορά της! (Πράγμα που παντού αλλού είναι αυτονόητο– μόνο εδώ μας έλεγαν ανοησίες…)

Το είπε από την πρώτη στιγμή ο Αμερικανός Πρόεδρος, ο Γάλλος Πρόεδρος, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, η Γερμανίδα Πρόεδρος της Κομισιόν συνεχάρη την Ελλάδα που αποτελεί «ασπίδα» της Ευρώπης, ο Κροάτης συνεχάρη την Ελλάδα που άλλαξε την πολιτική της προηγούμενη κυβέρνησης και έκλεισε τα σύνορά της Ευρώπης για τους παράνομους μετανάστες.
Ο Καγκελάριος της Αυστρίας δήλωσε ότι θα στείλει συνοροφύλακες να φυλάξουν τα ελληνικά σύνορα!

Εκοιμήθη στις 6 Μαρτίου στις 3 τα ξημερώματα ο «άγιος των φυλακών» σε ηλικία 89 ετών, αρχιμανδρίτης Γερβάσιος Ραπτόπουλος. Είχε μεταφερθεί νωρίτερα σε ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης, καθώς αισθάνθηκε αδιαθεσία. Μια φωτισμένη μορφή της Ορθόδοξης Εκκλησίας που αγκάλιασε με αγάπη χιλιάδες φυλακισμένους.

Η εξόδιος ακολουθία του θα τελεστεί αύριο 7 Μαρτίου στις 11:30 στον Ιερό Ναό Αγίας Φοίβης της Διακόνου, ο οποίος βρίσκεται στον προαύλιο χώρο της χριστιανικής αδελφότητας «Η Οσία Ξένη» (20χλμ επαρχιακής οδού Θεσσαλονίκης – Ν. Μηχανιώνας)

Το προσωπικό του σύνθημα ήταν:

«Η ζωή μας είναι σύντομη. Ας βιασθούμε

να κάνουμε το καλό στον κόσμο».

Και η προσευχή του: «Κύριε,

Μάθε μας ν’ αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν.

Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων.

Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας…

Δος μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας

και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».

Στα χρόνια δράσης, ο γέροντας έχει επισκεφτεί ως υπεύθυνος κλιμακίου της διακονίας των κρατουμένων, συνολικά 102 φυλακές- ανδρικές, γυναικείες αλλά και ανηλίκων: οι 66 επισκέψεις έγιναν εντός Ελλάδας και οι άλλες 36 στο εξωτερικό- Αίγυπτο, Αλβανία, Βουλγαρία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ιορδανία, Ισραήλ, Ιταλία, Κύπρος, Μαδαγασκάρη, Νέα Ζηλανδία, Νησιά Φίτζι, Ουκρανία, Πολωνία, Ρουμανία, Ρωσία, Ολλανδία, Ουζμπεκιστάν, Λιθουανία, Ιαπωνία και Βραζιλία.

Άλλοι τον αποκαλούσαν «παπά των φτωχών» ή «άγγελο για τους γιους του ασώτου». Από το 1987 που ξεκίνησε η δράση της Διακονίας των Κρατουμένων «Ο Άγιος Ληστής του Γολγοθά» αποφυλάκισε περισσότερους από 16.000 άπορους φυλακισμένους, πληρώνοντας τα πρόστιμά τους και δίνοντας πάνω από 5.000.0000 ευρώ, χρήματα που συγκεντρώθηκαν από τις συνεισφορές συνανθρώπων.

Δεν δίστασε, μάλιστα, πριν από λίγα χρόνια να ταξιδέψει 25.000 χιλιόμετρα έως τα νησιά Φίτζι προκειμένου για να μεταφέρει τον λόγο του Θεού στους εκεί φυλακισμένους.

Η πρώτη επίσκεψη σε φυλακές του εξωτερικού πραγματοποιήθηκε το 1999 στην Αίγυπτο, όπου τον κάλεσαν οι τρεις καταδικασμένοι εις θάνατον διά αγχόνης Έλληνες ναυτικοί του μότορ σιπ «Θανάσης», που κρατούνταν στις φυλακές Ελ Κανάτερ.

«Πηγαίνουμε σε όλους, άσχετα από θρησκεία, φυλή ή χρώμα. Βαρυποινίτες, φονιάδες, ληστές, όλοι είναι παιδιά του Θεού, που πήραν τον κακό τον δρόμο γιατί… γιατί… γιατί… Για διαφορετικό λόγο ο καθένας»... «Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στο δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο»,

Ερνέστο Καρντενάλ: Ποιητής, επαναστάτης, ιερέας. (ΒΙΝΤΕΟ)

“Προσπαθώ να ζω με το μήνυμα του Ευαγγελίου, το οποίο είναι μήνυμα πολιτικό και σημαίνει την αλλαγή του κόσμου, ώστε να υπάρξει ένας κόσμος καλύτερος μετά από εκατό χιλιάδες χρόνια ανισότητας”.

Ερνέστο Καρντενάλ

Μικρό μνημόσυνο για τον Ερνέστο Καρντενάλ που πέθανε ήσυχα την Κυριακή 1η Μαρτίου 2020, σε ηλικία 95 ετών.

Ο Ερνέστο Καρντενάλ υπήρξε Νικουαραγουανός καθολικός ιερέας, ποιητής, από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Θεολογίας της Απελευθέρωσης. Συμμετείχε στην πρώτη κυβέρνηση των Σαντινίστας ως Υπουργός Πολιτισμού (1979-1987), όμως στη συνέχεια διαχώρισε τη θέση του. Παρόμοια πορεία είχε και ο νεώτερος αδελφός του, Φερνάντο Καρντενάλ (βλ. περισσότερα παρακάτω).

Το τελευταίο διάστημα ο Ερνέστο Καρντενάλ είχε προβλήματα με την καρδιά και τα νεφρά του. Τον θάνατό του ανακοίνωσε η στενή του συνεργάτης Λουζ Μαρίνα Ακόστα. Ο Πρόεδρος της Νικαράγουας, Ντανιέλ Ορτέγκα, κήρυξε τη χώρα σε τριήμερο πένθος, παρά τη μεταξύ τους σφοδρή αντίθεση από το 1994 μέχρι σήμερα.

Ο Ερνέστο Καρντενάλ γεννήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 1925 στην πόλη Γρανάδα στα δυτικά της Νικαράγουας, σε μικρή απόσταση από την πρωτεύουσα Μανάγκουα. Η οικογένειά του ανήκε στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Σπούδασε φιλολογικά στη Μανάγκουα, στο Μεξικό και στη Νέα Υόρκη. Μεταξύ 1949-1950 ταξίδεψε στην Ευρώπη (Ιταλία, Ισπανία και Ελβετία), και τον Ιούλιο 1950, επέστρεψε στη Νικαράγουα, όπου σε ηλικία 29 ετών συμμετείχε στην επανάσταση του Απριλίου 1954 εναντίον της δικτατορίας του Σομόζα. Το κίνημα όμως απέτυχε και ο νεαρός Ερνέστο κατέφυγε στη Μονή της Γεθσημανής του τάγματος των Τραπιστών (που ακολουθούν αυστηρά τον μοναστικό κανόνα του Αγ. Βενέδικτου) στο Κεντάκι των ΗΠΑ. Εκεί τον επηρέασε ιδιαίτερα η συναναστροφή με τον μοναχό ποιητή Τόμας Μέρτον (π. Λούις) και το 1954 έφυγε για να σπουδάσει θεολογία στην πόλη Κουερναβάκα του Μεξικού.

Του Μανώλη Μούστου

Δεν υπάρχει νοήμων άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο που να μην παρακολουθεί με αγωνία τα όσα εκτυλίσσονται αυτές τις μέρες στα ανατολικά σύνορα της χώρας. Χιλιάδες πρόσφυγες στοιβάζονται στον Έβρο ενώ εκατοντάδες γυναικόπαιδα καταφτάνουν με σωσίβιες λέμβους στα νησιά και όλα αυτά σαν αποτέλεσμα της επεκτατικής, φασιστικής και εκβιαστικής πολιτικής του Ερντογάν. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, τα πρώτα που χάνονται είναι η ανθρωπιά και η κοινή λογική.

Σχετικά με την ανθρωπιά…

Δεν γίνεται η στάση σου απέναντι σε ανθρώπους κυνηγημένους και που ξεριζώθηκαν από τις πατρίδες τους να είναι «να μην γαμιόσουνα σαν σκύλα, να μην γαμιόσουνα μωρή». Όσο και να έχουν πιεστεί οι νησιώτες από το βάρος του προσφυγικού, η αποκτήνωση και η σκατοψυχία είναι ο απόλυτος απόπατος του ανθρώπινου είδους. Ειδικά, όταν μπροστά σου έχεις κάποιον αδύναμο, κάποιον με ανάγκη. Έγραφε σχετικά ο Λουντέμης και είχε απόλυτο δίκιο: «Χρειάστηκαν εκατομμύρια χρόνια για να γίνουν τα τέσσερα πόδια δύο. Δεν θα τα κάνω πάλι τέσσερα εγώ.»

Τώρα, όσον αφορά την κοινή λογική…

Είναι ένα πράγμα να είσαι ουμανιστής και είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα να μην βλέπεις ότι η χώρα διαλύεται, μετατρεπόμενη σε αποθήκη ψυχών. Ότι η Τουρκία οργανώνει πλέον απροκάλυπτα την μετακίνηση χιλιάδων μεταναστών στα σύνορα της Ελλάδας (και όχι της Βουλγαρίας). Κι αυτό δεν το κάνει ελέγχοντας τα δουλεμπορικά δίκτυα, ούτε στα κρυφά. Πάνε αυτά. Το επίσημο τουρκικό κράτος και οι μυστικές υπηρεσίες μεταφέρουν με πούλμαν κόσμο στον Έβρο, αρκετούς τους εξοπλίζουν με φουσκωτά, τανάλιες για τα σύρματα, λοστούς ή δακρυγόνα ενώ τουρκικά λιμενικά σκάφη οδηγούν οικογένειες στο Αιγαίο, διακινδυνεύοντας ζωές μικρών παιδιών. Ένα παιδάκι μάλιστα πνίγηκε.

Είναι ένα πράγμα να αγαπάς βαθιά τον συνάνθρωπο και είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα να μην βλέπεις ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί χιλιάδες έως και εκατομμύρια κόσμου σαν ανθρώπινες ασπίδες (εν γνώση ή εν αγνοία των μεταναστών) για να διαρρήξει τα σύνορα της Ελλάδας. Υπάρχει πιο ξετσίπωτη, πιο ξεφτιλισμένη, πιο φασιστική πρακτική; Πόλεμος με πολιορκητικό κριό άμαχους. Ο Χίτλερ, το Ισραήλ και ο ISIS τα έκαναν αυτά.

Κράτος διακινητής, κράτος δουλέμπορος, κράτος συνεργάτης τζιχαντιστικών δικτύων και κράτος τρομοκράτης των λαών της περιοχής. Αυτή είναι η φασιστική Τουρκία.

Κι όμως. Άμα διαβάσεις αναρτήσεις και κείμενα πολλών φίλων που πρόσκεινται στην αριστερά ή στον αντιεξουσιαστικό χώρο θα νομίζεις ότι το βασικό πρόβλημα είναι ο «φασισμός των Ελληναράδων» αναπαράγοντας σε πολλές περιπτώσεις την προπαγάνδα και τα fake news της τουρκικής διπλωματίας.

Ας το σκεφτούμε λιγάκι. Η Ελλάδα έχει σαν γείτονα έναν φασίστα που δεν διστάζει να κάνει ακόμα και πόλεμο με τανκς και όπλα στην Συρία, που κατέχει παράνομα την μισή Κύπρο και που χρησιμοποιεί μετανάστες σαν γεωπολιτικό όπλο. Και η πλειοψηφία του προοδευτικού κόσμου τι λέει; Αντί να καταγγείλει τον τούρκικο ιμπεριαλισμό, αντί να αποκαλύψει τα ψέματα της τουρκικής πολεμικής μηχανής, αντί να υπερασπιστεί με σθένος την λαϊκή και εθνική κυριαρχία της χώρας μας και την εδαφική της ακεραιότητα, φωνάζει συνθήματα του στυλ να «ανοίξουν τώρα όλα τα σύνορα» ή «κανείς φαντάρος στα σύνορα». Άντε να τραβήξει και καμία γενικόλογη καταγγελία στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ που ευθύνονται για τους πολέμους. Πραγματικά ζούμε στιγμές απίστευτες…

Γενικά, το ότι δεν μπορείς να ασκήσεις εξωτερική πολιτική δεν σημαίνει ότι μπορείς και να εκστομίζεις με ελαφρότητα την κάθε μαλακία που σου έρχεται στο κεφάλι.