ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΕΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΚΑΜΑΡΙΕΡΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ.

ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΕΝΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΚΑΜΑΡΙΕΡΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ.

Kostas Hatziantoniou

Μέσα στη γνωστή δήλωση του γνωστού ιστοριογράφου- αρχιερέα του εθνομηδενισμού περί ενός εκατομμυρίου μεταναστών που χρειάζεται ο τόπος, υπάρχει μια φράση που λίγοι πρόσεξαν αν και αποτελεί βαρύτατη προσβολή κατά του ελληνικού λαού. Η φράση αυτή που υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί "... ένα καθεστώς έναντι των προσφύγων, καθεστώς πολιτικό και νοοτροπιακό, για το οποίο οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια, όπως οι Γερμανοί για τα χρόνια του ναζισμού", εξισώνει δηλαδή το Απόλυτο Έγκλημα του Ολοκαυτώματος με τις υπαρκτές (δεν θα τις αρνηθώ) απάνθρωπες συμπεριφορές κάποιων συμπατριωτών μας, είναι η κορυφαία απόδειξη του Μίσους που έχουν ορισμένοι άνθρωποι για αυτόν τον τόπο. 

Προσοχή, δεν προέρχεται η φράση από έναν αγανακτισμένο ή αδικημένο άνθρωπο αλλά από κορυφαίο παράγοντα της (κρατικής!) πανεπιστημιακής ζωής και του (κρατικού) πολιτικού συστήματος, από τα χρόνια του Σημίτη ως τα χρόνια του Τσίπρα. Δεν θα σταθώ στη θεωρία αντικατάστασης του ελληνικού πληθυσμού: το να έρθουν ένα εκατομμύριο ξεριζωμένοι, λες και είναι ευτυχία να ξεριζώνεσαι για να έρχεσαι ως δούλος σε μια διαλυμένη χώρα, βυθίζοντας και αυτήν (αλλά και την πατρίδα από την οποία φεύγεις) στη μόνιμη καχεξία, είναι απλώς για αυτόν τον τύπο αλλά και για το καπιταλιστικό σύστημα που δοκιμάζεται, χρησιμότατος εργατικός στρατός για να προωθηθούν οι ιδεοληψίες της μεταμοντέρνας φιλελεύθερης αριστεράς. 

Αυτό που αφήνει ωστόσο άναυδο κάθε έντιμο Έλληνα είναι το μίσος μιας τάξης ανθρώπων για τη χώρα που την τρέφει. Αυτοί οι άνθρωποι, ας το καταλάβουμε, είναι ο πραγματικός Εχθρός. Για τούτο και είναι φαιδρό να νομίζουμε ότι θα αντιμετωπίσουμε τον όποιο Ερντογάν όταν η πέμπτη φάλαγγα έχει καταλάβει τη Μαδρίτη.

ΠΗΓΗ: Kostas Hatziantoniou

Επιτροπή 2021: Το επετειακό πάρτι μιας α-εθνικής ελίτ

Ρακκάς Γιώργος

Όλα δείχνουν ότι οι εορτασμοί για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, θα αποτελέσουν αιτία, όχι για την ενότητα του έθνους μέσα από τον αναστοχασμό της ιστορίας του, αλλά αντίθετα για έναν νέο διχασμό. Το παράδοξο αυτό οφείλεται αποκλειστικά στους κυβερνητικούς χειρισμούς για την συγκρότηση της επίσημης Επιτροπής, στους συντελεστές της και στις επιλογές που έχουν κάνει.

Η δραστηριότητα της αυτοϋποβιβάζεται στο επίπεδο μιας εθνοαποδομητικής προπαγάνδας που σπεύδει να εκμεταλλευτεί την επέτειο της Ελληνικής Επανάστασης, σε μια απόπειρα να μπουν πολλά εισαγωγικά στον εθνικό της προσδιορισμό. Με αυτόν τον τρόπο, ωστόσο, η ίδια η κυβέρνηση και οι φίλοι της, έχουν ήδη καταφέρει να υπονομεύσουν πλήρως τον εθνικό χαρακτήρα της Επιτροπής και όχι βέβαια της Επανάστασης του 1821.

Κι αυτό γιατί οι κυβερνητικοί εορτασμοί με τον λόγο και τα σύμβολα που υιοθετούν, δεν αντιπροσωπεύουν πλέον το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά την εικόνα που έχουν για την χώρα της οι α-εθνικές, "ελληνέζικες ελίτ" της. Με το "έτσι θέλω" αυτές οι ελίτ έχουν αναλάβει να υπαγορεύσουν (diktat) στο έθνος ένα νέο αφήγημα για την ιστορία του. Η δε δημοκρατία, σε αυτήν την πολύ ουσιαστική της διάσταση, επιβάλει το κράτος, σε αυτές τις μείζονες επετείους, να υπακούει στην ιστορία του έθνους, να σέβεται και να καλλιεργεί την μνήμη του γι' αυτήν. Όλα αυτά έχουν πάει εντελώς περίπατο.

Φυσικά, υπάρχει μπόλικη δόση γελοιότητας σε αυτόν τον πραξικοπηματισμό: Ποιος θα ακολουθήσει με το ζόρι τα ευφάνταστα αφηγήματα που επιστρατεύει η κρατική Επιτροπή για το 1821; Κανείς, παρά μόνον ελάχιστοι: Οι όμοιοι των συντελεστών της, αλλά και όσοι παρουσιάζονται μόνο και μόνο για τον μπουφέ που συνήθως ακολουθεί μετά από τις εκδηλώσεις που θα διοργανωθούν!

"Αυτογκόλ" του πρωθυπουργού

Ωραία εικόνα βγάζει προς τα έξω η ελληνική πολιτεία. Δύο αιώνες από την απαρχή του ελεύθερου βίου της, να οργανώνει (στην πραγματικότητα) μια επιτροπή εορτασμών, τόσο ακραίας μειοψηφικής απήχησης. Αυτογκόλ που ενδεχομένως να κρίνει και το "ματς" για τον πρωθυπουργό, που κατά τα άλλα βγάζει δεκάρικους στη βουλή για ενότητα, συναίνεση και πανεθνικές προσπάθειες. Που να τα βρει όλα αυτά, όταν δεν μπορεί καν να οργανώσει κοινά αποδεκτούς εορτασμούς για το πιο αυτονόητο, την Ελληνική Επανάσταση του 1821;

Οι παλινωδίες της Επιτροπής, στην οποία ηγείται η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, εκφράζουν έλλειμμα εθνικής ηγεσίας. Δείχνουν την αδυναμία αυτών των ελίτ να καλύψουν το κενό, ακριβώς γιατί η α-εθνική τους ιδεολογία είναι αποσχιστικού χαρακτήρα. Αν θέλει, λοιπόν, ο πρωθυπουργός να σώσει την κατάσταση, έστω και στο παρά πέντε, οφείλει να αφαιρέσει από αυτές τις ελίτ την πρωτοβουλία των εορτασμών και να τις δώσει σε μια αξιόπιστη Επιτροπή.

Αν θέλει δε να εμπνευστεί από κάπου, το παράδειγμα της Κύπρου που επέλεξε τον Γεώργιο Μπαμπινιώτη να ηγηθεί της αντίστοιχης Επιτροπής, είναι πολύ καλύτερο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση το 1821 θα πρέπει να εορταστεί με σεβασμό στον χαρακτήρα που του έδωσαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές του. Χαρακτήρα που είναι ικανός, ακόμα και σήμερα, να ενώσει επί της ουσίας το ελληνικό έθνος.

Μια ελίτ σε κατάπτωση

Στο κάτω κάτω της γραφής, αφού οι ελίτ αυτού του τόπου είναι σε κατάπτωση και δεν μπορούν να γίνουν ιστορικά δημιουργικές ώστε να εμπνεύσουν την υπόλοιπη κοινωνία, ας επιλέξουν το δρόμο της πιστής αναπαραγωγής. Ας διασώσουν την εθνική ιδέα που μας οδήγησε στην απελευθέρωση, ώστε να αξιοποιηθεί μελλοντικά σε πιο εμπνευσμένες εποχές.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για τον ποιητικό πλούτο της ελληνικής γλώσσας

Στο δοκίμιό του «Εκφραστικά μέσα της ποιήσεως» ο μεγάλος Έλληνας στοχαστής αναλύει την πολυσημία της «πρωτογενούς» ελληνικής γλώσσας και με πλήθος παραδειγμάτων δείχνει πώς οι νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες έπρεπε να καταφύγουν σε «τεχνάσματα» προκειμένου να δημιουργήσουν μια συγκρίσιμη εκφραστική ένταση.

Μερικές μεταφραστικές δυσκολίες μας οδηγούν στη διαπίστωση ότι οι αρχαίοι Έλληνες ποιητές στηρίζονταν συχνά σ' ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής γλώσσας, κοινό πιθανώς με άλλες πρωτογενείς γλώσσες, γνώρισμα που μπορούμε να αποκαλέσουμε αδιαίρετη πολυσημία των λέξεων και των γραμματικών πτώσεων. Οι νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες δεν έχουν πλέον αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα, και οι ποιητές προσέφυγαν σε άλλες οδούς προκειμένου να δημιουργήσουν μια συγκρίσιμη εκφραστική ένταση.

Αυτές οι διαπιστώσεις μας οδηγούν σε μια εξέταση των οδών της ποιητικής εκφραστικότητας και ιδιαίτερα της σημασιακής μουσικότητας της.

Ας αρχίσουμε από τους περίφημους στίχους της Σαπφούς (εκδ. Bergk 52):

Δέδυκε μεν α σελάννα και
Πληιάδες· μέσαι δε
νύκτες, παρά δ' έρχετ' ώρα,
εγώ δε μόνα κατεύδω.

Μια κατά λέξιν μετάφραση θα μπορούσε να ήταν η έξης:

Η Σελήνη έδυσε και η
Πούλια· είναι μεσάνυχτα, η
ώρα περνά, κι εγώ κοιμάμαι
μόνη.

Τοιχογραφία που δείχνει μια γυναίκα (αποκαλούμενη "Σαπφώ") με σύνεργα γραφής, από την Πομπηία.

Χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, βλέπουμε τον νυχτερινό ουρανό να περιγράφεται, τη Σελήνη και τις Πλειάδες να έχουν ήδη δύσει, κι αυτήν τη γυναίκα, ενδεχομένως ερωτευμένη με κάποιον που δεν είναι εκεί, ίσως και όχι, ωστόσο γεμάτη πόθους, η οποία, εν τω μέσω της νυκτός, δεν μπορεί να κοιμηθεί και λέγει τη θλίψη της που στο κρεβάτι της είναι μόνη.

Kορνήλιος Καστοριάδης: Για τη βλακώδη επίκληση του «νέου» κάθε λίγο και λιγάκι

Μια συναρπαστική συνέντευξη του μεγάλου Έλληνα στοχαστή για τις fake πρωτοπορίες του καιρού μας 13.2.2020 

Ο όρος "πρωτοπορία" συνδέεται συνήθως με καλλιτεχνικά ή πολιτικά κινήματα. Ομως γίνεται επίσης λόγος για "τεχνολογική πρωτοπορία", για "επιστημονική πρωτοπορία", για "επιστημονική έρευνα αιχμής". Ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα σε όλα αυτά τα διαφορετικά πεδία; Tι σημαίνει "πρωτοπορία"; 

 KΟPNHΛIΟΣ KAΣTΟPIAΔHΣ: Θα κάνω πρώτα απ' όλα μια ιστορική παρατήρηση σχετικά με τον όρο "πρωτοπορία". Δεν πιστεύω ότι ο Σοφοκλής, ο Σαίξπηρ, ο Mπαχ ήταν πρωτοπόροι στην εποχή τους. Aυτό δεν σημαίνει ότι τα έργα τους τύγχαναν καθολικής αποδοχής. Yπήρχαν ασφαλώς διενέξεις, διαφορές απόψεων, γούστου, αισθητικής. Aλλά όμως τότε δεν υπήρχε η έννοια της "πρωτοπορίας". 

H έννοια αυτή η οποία προέρχεται από τη στρατιωτική ορολογία και περιγράφει μια ομάδα που προπορεύεται για να εξερευνήσει το χώρο και να κάνει τις πρώτες επαφές με τον εχθρό είναι μια σχετικά πρόσφατη επινόηση. H έννοια της "πρωτοπορίας" συνεπάγεται ότι η Ιστορία είναι και πρέπει να είναι "πορεία προς τα εμπρός" και "πρόοδος". 

Στην καλύτερη περίπτωση, η έννοια αυτή στηρίζεται σε τεράστιες φιλοσοφικές και ιστορικές προϋποθέσεις. Στη χειρότερη περίπτωση, είναι απλώς παράλογη. Διότι είναι παράλογο να λες πως "ό,τι είναι καινούργιο είναι καλύτερο", "ό,τι είναι καινούργιο είναι ωραιότερο" κ.λπ. Kι όμως, αυτή η αντίληψη κυριαρχεί στις μέρες μας. 

 ― Πού και πότε δημιουργήθηκε η "πρωτοπορία"; 

 Κ.Κ.: Οι πρώτες εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου εμφανίστηκαν πιθανότατα στη Γαλλία στο τέλος της Παλινόρθωσης (μέσα του 19ου αιώνα) και ασφαλώς στη διάρκεια της εξουσίας του Ναπολέοντα Γ' (1852-1870). Ο Μπωντλέρ καταδικάστηκε για τα "Ανθη του κακού", διότι θεωρήθηκε ότι προσέβαλε τη δημόσια ηθική· ο Μανέ δημιούργησε σκάνδαλο με τον πίνακά του "Ολυμπία"· ο Ρεμπώ... κ.λπ. 

Πλατωνικός έρωτας... Μία σύγχρονη παρεξήγηση.

Αν ρωτήσουμε σήμερα «τι είναι ο Πλατωνικός έρωτας;» η πλειοψηφία των ερωτηθέντων θ’ αποκριθεί πως πρόκειται για τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Για τον έρωτα που, για διάφορους λόγους, έμεινε ανέκφραστος, θαμμένος βαθιά μέσα μας.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα λάβουμε μια απάντηση του τύπου «είναι ένας έρωτας που γεννήθηκε και έζησε, πριν πεθάνει, μόνο σε πνευματικό επίπεδο».

Σε κάθε περίπτωση θα μας απαντήσουν ή η απάντηση θα εμπεριέχει την υπόνοια, πως είναι ο έρωτας που ποτέ δεν δοκίμασε τη σαρκική επαφή.

Είναι ο Πλατωνικός Έρως, λοιπόν, κάτι απ’ όλα τα παραπάνω;

Για τον Πλάτωνα ο έρωτας ήταν μία ιδέα με σκοπό την ανοδική πορεία του ατόμου, μέσω των τριών βαθμίδων της, στο υψηλότερο σκαλί της ερωτικής μυσταγωγίας.

Τη θεαγωγία, μιας και η ιδέα του έρωτα υπάρχει σε καθαρή κατάσταση στο θεό, και τη θέαση του απόλυτου κάλλους, του Αγαθού.

Στο πρώτο βήμα, η ανθρώπινη συνείδηση, ρέπει προς τα ωραία σώματα.

Έλκεται από τους, εξωτερικά, ωραίους ανθρώπους, εστιάζοντας την ερωτική της διάθεση σ’ ένα σώμα.

Στο δεύτερο βήμα, το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με τη θέαση του κάλλους της ψυχής, τ’ οποίο είναι ανώτερης αξίας σε σύγκριση με το σωματικό.

Σ’ αυτό το δεύτερο βήμα το άτομο δύναται να γνωρίσει για τον εαυτό του και για τους άλλους την οδό της αλήθειας.

Στο τρίτο βήμα, η συνείδηση του ατόμου απελευθερώνεται.

Πλέον το άτομο κοιτά από ψηλά όλο το πεδίο της ομορφιάς.

Απογυμνωμένη και λεύτερη από τη σάρκα και τις ψυχικές αμφιταλαντεύσεις απολαμβάνει τη θέαση του Αγαθού.

Του απόλυτα ωραίου, που ξεπερνά το άτομο και τις προεκτάσεις του.

Το άτομο ξεπηδά από τον κόσμο των απεικασμάτων στον κόσμο του αυθεντικού.

Ο Πλατωνικός έρωτας δεν είναι, λοιπόν, ένας έρωτας ανεκπλήρωτος.

Το αντίθετο, μάλιστα.

Είναι ο έρωτας στην πλήρη μορφή του.

Ο έρωτας που περπάτησε και τα τρία σκαλιά για να φτάσει στη θέωση.

Εκεί που οι ερωτευμένοι, γευόμενοι τη σωματική έλξη και κοινωνώντας την ψυχική ένωση καταλήγουν σε κάτι ανώτερο.

Στη κοινή θέαση του πλατωνικού Αγαθού.

Λάζαρος Μαύρος:"Tο Μολών Λαβέ του Αυξεντίου"

Δια χειρός, Γιάννη Γίγα

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ 1

Σαν σήμερα 22 Φεβρουαρίου 1928 γεννήθηκε στο χωριό Λύση 

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ.

Από Λάζαρος Μαύρος

Εγγλέζος ανθυπολοχαγός το άκουσε και Εγγλέζοι δημοσιογράφοι πρώτοι το δημοσίευσαν.

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 Μαρτίου 1957, η δεκάωρη μάχη στον Μαχαιρά, πολυάριθμων βρετανικών στρατευμάτων, η οποία κατέληξε να περιλούσουν με βενζίνη το κρησφύγετο του αρνούμενου να παραδοθεί και μαχόμενου άχρι τέλους Αυξεντίου, να το πυρπολήσουν και να τον κάψουν ζωντανό.

Ελληνόγλωσσος Βρετανός ανθυπολοχαγός, ονόματι Τζων Μίντλετον, του συντάγματος του Δούκα του Ουέλλικτον, ήταν ο αξιωματικός πλησίον του περικυκλωμένου κρησφυγέτου, ο οποίος κάλεσε τον Αυξεντίου να παραδοθεί.

Εκείνος, ο Μίντλετον, άκουσε και είπε εκεί στους δημοσιογράφους, την απάντηση που του φώναξε ο Αυξεντίου:

«Ελάτε μέσα να μας συλλάβετε. Μολών λαβέ».

Πράγματι, ο Αυξεντίου χρησιμοποίησε επί λέξει το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ του Λεωνίδα των Θερμοπυλών του 480 πρό Χριστού.

Αυτό δεν το επινόησαν, αργότερα, κάποιοι Έλληνεςνπρος εκθειασμό του Αυξεντίου.

Ο Εγγλέζος ανθυπολοχαγός Μίντλετον το άκουσε με τα αφτιά του.

Και ο ίδιος το είπε, εκεί, εκείνες τις ώρες, στους Εγγλέζους και άλλους δημοσιογράφους που βρίσκονταν στον Μαχαιρά και οι ίδιοι οι Εγγλέζοι δημοσιογράφοι το δημοσίευσαν – το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ του Αυξέντίου – στις βρετανικές εφημερίδες της επόμενης μέρας, Δευτέρα 4 Μαρτίου 1957, πριν το γράψει οποιαδήποτε ελληνική εφημερίδα, είτε στη Λευκωσίας, είτε στην Αθήνα. Σημειώνεται ότι τη Δευτέρα 4.3.1957, επειδή ήταν Καθαρά Δευτέρα, δεν κυκλοφορούσαν τότε οι ελληνικές εφημερίδες.

Την Τετάρτη 6 Μαρτίου 1957, η εφημερίδα «Χαραυγή» του ΑΚΕΛ,

στο πρωτοσέλιδο δημοσίευμά της υπό τον τίτλο

«ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 10ΩΡΗ ΜΑΧΗ ΦΟΝΕΥΘΗΚΕ Ο ΓΡ. ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ ΑΦΟΥ ΑΝΑΤΙΝΑΧΘΗΚΕ ΤΟ ΚΡΗΣΦΥΓΕΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑ»

Η χρεοκοπία και το πολιτισμικό μας πρόβλημα (Β' μέρος) | Λαοκράτης Βάσσης

Από 23΄ και μετά...

Η εφημερίδα Δρόμος διοργανώνει δύο διαλέξεις με θέμα: «Η χρεοκοπία και το πολιτισμικό μας πρόβλημα». Ομιλητής ο Λαοκράτης Βάσσης. Δύο διαλέξεις άκρως επίκαιρες και σχετιζόμενες με τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας.

ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΑΤΑΚΕΣ ΠΑΛΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

Εκατομμύρια ευρώ για τη Μ.Κ.Ο. της Ρεπούση

Συνωστισμός κρατικών επιχορηγήσεων για την Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Ρεπούση

Η άλλοτε βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Ρεπούση, εκτός της προσπάθειας για διαστρέβλωση της ιστορίας (συνωστισμός στη Σμύρνη κλπ), ηγείται και της ΜΚΟ Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα»,με έδρα την Αθήνα.

Δημοσιεύματα του Τύπου όπως και στοιχεία που έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα του προγράμματος «Διαύγεια» κάνουν λόγο για έναν χορό κρατικών επιδοτήσεων και επιχορηγήσεων, με κατασπατάληση δημοσίου χρήματος σε υψηλούς μισθούς αργόμισθων στελεχών της εν λόγω Μ.Κ.Ο., με υπερκοστολογήσεις διαφημιστικών φυλλαδίων, ιστοσελίδων, διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων που κοστίζουν χιλιάδες ευρώ.

Όλα αυτά συνθέτουν… το ανεξέλεγκτο «πάρτυ» της Μ.Κ.Ο. της Ρεπούση, ένα πάρτυ το οποίο γίνεται στις πλάτες του Έλληνα φορολογούμενου που βλέπει καθημερινά το εισόδημά του να μειώνεται. Αξίζει να αναφερθεί ότι, μόνο για το έτος 2011, το Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών «Διοτίμα» επιχορηγήθηκε και μοιράστηκε το ποσό της τάξεως των 3.800.000 ευρώ, για πρόγραμμα που υλοποίησε, από την Γενική Γραμματεία Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών. 

Για την εκπόνηση μελέτης με θέμα «Γυναικεία μετανάστευση στην Ελλάδα» μοιράστηκε294.872 ευρώ, για ενημερωτική εκστρατεία σχετικά με το trafficking γυναικών υπηκόων τρίτων χωρών μοιράστηκε 200.000 ευρώ.

Ως εταίρος στο πρόγραμμα συνΑΝΑΠΤΥΞΗ μοιράστηκε το ποσό των 720.763 ευρώ. Για το πρόγραμμα «Ανάπτυξη ανθρώπινου δυναμικού 2007-2013» έλαβε 15% από το ύψος της επιχορήγησης που ανερχόταν στα 380.000 ευρώ, και όπως φαίνεται, δεν υπάρχει τέλος στο όργιο κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.

ΤΟ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» ΩΣ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΡΟΙΣ

ΑΠΌ Γιώργος Κρανιδιώτης

ΤΟ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ» ΩΣ ΑΝΤΙΦΑΣΗ ΕΝ ΤΟΙΣ ΟΡΟΙΣ

«Στο κράτος που αναγνωρίζει τον χριστιανισμό σαν τον υπέρτατο κανόνα του, τη Βίβλο σαν τον χάρτη του, θα πρέπει να αντιπαραθέτουμε τα λόγια της Αγίας Γραφής, γιατί η Γραφή είναι άγια μέχρι και στην κάθε της λέξη.

Το κράτος αυτό, όπως και τα ανθρώπινα σκουπίδια που πάνω τους στηρίζεται, πέφτει σε μιαν οδυνηρή – και, από την άποψη της θρησκευτικής συνείδησης, ανυπέρβλητη - αντίφαση, όταν το παραπέμψουμε σ’ εκείνα τα ρητά του Ευαγγελίου που το ίδιο “όχι μόνο δεν ακολουθεί, αλλά ούτε και μπορεί ν’ ακολουθήσει, εκτός αν θέλει, σαν κράτος, να διαλυθεί ολότελα”».

ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ, «Για το Εβραϊκό Ζήτημα» (1844), μτφ. Γ. Κρητικού.

Γ. Κοντογιώργης, Μεταναστευτικό: οι πολιτικοί έχουν μεταβάλει την Ελλάδα σε χωματερή της διεθνούς των αγορών

Ο Ομότιμος Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργος Κοντογιώργης στις 12.2.2020 στον ραδιοφωνικό σταθμό Alpha Radio 88,6 της Καβάλας.

Μετά από ερώτηση του Στέλιου Κούλογλου, κριτική Κομισιόν στην Κεραμέως, για θρησκευτικά και «εθνική συνείδηση»

Σχόλιο ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ

Κάποτε η αριστερά κατηγορούσε τις δεξιές κυβερνήσεις για υποτέλεια και πολιτικές που επιβάλλονται από τον ξένο παράγοντα. Σήμερα, η νέα, μεταλλαγμένη αριστερά καλεί σε βοήθεια και επιβολή στη λαϊκή συνείδηση το μετανεωτερικό, νεοταξίτικο φαντασιακό της παγκοσμιοποίησης!!!

Άξιος ο ευρωπαϊκός μισθός τους. Γι'αυτό άλλωστε ακριβοπληρώνονται...

Γνωρίζουν ότι η συλλογική συνείδηση θα υπάρχει και είτε ο λαός θα τη βρει στα συλλογικά βιώματα των παππούδων του - και χρέος της πολιτείας είναι να του τα θυμίζει - ή θα αναλάβουν άλλοι όπως η Ε.Ε. να κατασκευάσουν μια πλαστή συνείδηση όπως η ευρωπαϊκή.
Το ερώτημα είναι το Υπουργείο Παιδείας με τον τρόπο που αποδομεί την εθνική παιδεία τα τελευταία χρόνια τί στοχεύσεις έχει;   Γιατί η πολιτεία των Κεραμέως, Γαβρόγλου, Φίλη, Διαμαντοπούλου κλπ δείχνει ότι μάλλον δεν υπουργεύουν το Κοινό των Ελλήνων ή κάνω λάθος;

Φροντίζουν να μεταλλαχθεί το συλλογικό φαντασιακό για να επιβληθούν πλανητικές πολιτικές, δυστυχώς στο πλευρό τους συστρατεύεται πρόθυμα η νέα "αριστερά" .

Σε ανάρτηση του ο Γιώργος Γκόντζος μας θύμισε την προσπάθεια ευαγών ιδρυμάτων για την αναθεώρηση της ιστορίας των βαλκανικών λαών:

"ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ--Το καθοδηγούμενο από τους Αμερικανούς CDRSEE (Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη) το οποίο έκανε παρέμβαση στον χώρο των εκπαιδευτικών, δημιούργησε το Πρόγραμμα Κοινής Ιστορίας (Joint History Project, JHP) που ,προσέξτε την διατύπωση,«φέρνει κοντά καθηγητές απ’ όλες τις χώρες τις Ν.Α. Ευρώπης, οι οποίοι συζητούν τους τρόπους με τους οποίους η ιστορία χρησιμοποιείται για να επηρεάσει τις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις στην περιοχή της Ν.Α. Ευρώπης».Αυτό το πρόγραμμα ,χρηματοδοτείτο κυρίως από την αμερικανική κυβερνητική υπηρεσία USAID, και ακόμη από το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και από το ίδιο το αμερικανικό (Department of State) και το βρετανικό (Foreign Office) ΥΠΕΞ, και άλλα «ευαγή» ιδρύματα, όπως το… καζίνο Hyatt, η δε εναρκτήρια συνάντηση είχε πραγματοποιηθεί στη Χάλκη, το 1999...
Το πρόγραμμα αφορούσε 11 χώρες: Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρο, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Σερβία-Μαυροβούνιο-Κοσσυφοπέδιο, Σλοβενία και Τουρκία.Εστίαζε στους καθηγητές Ιστορίας στα δημόσια και τα ιδιωτικά σχολεία, τους μαθητές, καθηγητές πανεπιστημίου, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ενεργοποιούνται στους τομείς της Ιστορίας και της εκπαίδευσης, και τα υπουργεία Παιδείας, με πολυάριθμα σεμινάρια ,καθώς και με μια σειρά από εκδόσεις και εγχειρίδια που αφορούσαν
την αντίληψη της Ιστορίας που προωθεί το CDRSEE την Οθωμανική Αυτοκρατορία, τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς και τα «Έθνη και Κράτη στη Ν.Α. Ευρώπη».
Ποιες ''ιστορικές'' αντιλήψεις προωθούνταν και ποιοι από το πολιτικό ,πανεπιστημιακό ,εκπαιδευτικό προσωπικό στη χώρα μας είτε συμμετείχαν είτε συμφωνούσαν και προπαγάνδιζαν αυτές τις ''απόψεις '' :
Τι λέτε έχει ενδιαφέρον ή πρόκειται για μια ουδέτερη ,αταξική,'' εκπαιδευτική'' και μόνο διαδικασία;"

Κριτική Κομισιόν στην Κεραμέως, για θρησκευτικά και «εθνική συνείδηση»

από efsyn.gr 

Έμμεση αλλά σαφή καταδίκη των πολιτικών της υπουργού Παιδείας, Νίκης Κεραμέως, συνιστά η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στις ερωτήσεις του Στέλιου Κούλογλου σχετικά με τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, αλλά και την «καλλιέργεια εθνικής συνείδησης» στους μαθητές. 

Συγκεκριμένα, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, με ερωτήσεις του προς την Κομισιόν, είχε επισημάνει πως οι δηλώσεις της υπουργού ότι η εκμάθηση της ιστορίας «δεν πρέπει να έχει χαρακτήρα κοινωνιολογικό, αλλά να αναπτύσσει την εθνική συνείδηση», αντίκεινται στα ευρωπαϊκά ιδεώδη αλλά και στα προγράμματα σπουδών του δυτικού κόσμου, που υιοθετούν ως σκοπό της ιστορίας την καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης και σκέψης. «Η "εθνική συνείδηση" θεωρείται υπεύθυνη για τον εθνικισμό και συνιστά εμπόδιο για την ευρωπαϊκή συνύπαρξη, όπως προκύπτει και από τις εργασίες του Συμβουλίου της Ευρώπης», τόνιζε ο ευρωβουλευτής στις ερωτήσεις του.

Μαχάτμα Γκάντι

Μαχάτμα Γκάντι:

"Δεν μπορεί να είναι κάποιος διεθνιστής χωρίς να είναι πατριώτης.

Ο Διεθνισμός είναι δυνατός μόνον όταν ο Πατριωτισμός γίνεται πραγματικότητα".

Το βιβλίο της Σοφίας του Γκάντι, εκδ. Φιλίστωρ, Αθήνα 1996, σ. 96

ΠΗΓΗ: 

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Χ. Ροζάκης για Τουρκία και ΑΟΖ: Δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα με το μέρος μας – Θα πρέπει να δώσουμε και κάτι

«Υπάρχουν διερευνητικές επαφές που έχουν σκοπό τη λείανση των διαφορών πριν πάμε στο Δικαστήριο. Αν επανέλθουν οι διερευνητικές όπως το 2016 , θα μπορούσε, ενδεχομένως να βρεθεί μια λύση η οποία να ικανοποιεί εμάς και τους Τούρκους . Πέρα από το θέμα της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, τα υπόλοιπα που βάζει η Τουρκία, ίσως να μπορούν να λυθούν βαθμιαία μέσα από τις διερευνητικές επαφές» είπε ο Χρήστος Ροζάκης, ομότιμος καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών στην ΕΡΤ.

Για το αν αυτό προϋποθέτει και κάποιους συμβιβασμούς, ο κ. Ροζάκης απάντησε «ασφαλώς» .

«Δεν μπορούμε να έχουμε τα πάντα με το μέρος μας. Θα πρέπει να δώσουμε και κάτι. Για να πάμε στη Χάγη χρειάζεται συνυποσχετικό . Αν για κάποιους λόγους εμείς δεν συμφωνούμε επί όλων των θεμάτων δεν θα φθάσουμε στην υπογραφή, άρα δεν θα πάμε στο δικαστήριο.

Για την σκέψη που διατύπωσε ο ίδιος, να προσφύγει η Ελλάδα κατά της Λιβύης για το τουρκολυβικό σύμφωνο και αν το περιβάλλον για τη χώρα μας είναι ευνοϊκό προκειμένου να επιχειρήσει κάτι τέτοιο, ο κ. Ροζάκης είπε:

«Αν εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες στις διερευνητικές επαφές και εφόσον δεν υπάρξει αποτέλεσμα, τότε μπορούμε να πάμε στο Δικαστήριο με τη Λιβύη. Βεβαίως και έχουμε πολλές πιθανότητες να κερδίσουμε, δηλαδή να κριθεί παράνομη η συμφωνία Λιβύης – Τουρκίας και παράλληλα να μας δοθεί η δυνατότητα να έχουμε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ που τώρα δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε. Μιλάμε φυσικά μόνο για τα νησιά που είναι συνυφασμένα με την περιοχή».

Αν είναι ώριμα τα ελληνικά κόμματα και η ελληνική κοινωνία να δεχθούν συμβιβασμούς προκειμένου να υπάρξει λύση σε μια διαπραγμάτευση με τη Τουρκία, ο καθηγητής υπογράμμισε:

«Φοβάμαι ότι η ελληνική κοινωνία γαλουχήθηκε μέσα από αρχές και αξίες που δεν είναι απαραίτητα σωστές, δηλαδή συνυφασμένες με το Διεθνές Δίκαιο. Εκεί θα βρούμε δυσκολίες. Ορισμένες διεκδικήσεις μας είναι μαξιμαλιστικές και ως εκ τούτου δύσκολα θα μπορέσει η ελληνική ηγεσία να πείσει τον ελληνικό λαό να υποχωρήσει απ αυτές».

Σπ.Λαβδιώτης: 6- Mυστική Πυραμίδα: Πώς Τράπεζες τύπωσαν Χρήμα από το Τίποτε!

Του Σπυρίδωνα Λαβδιώτη

Το θέμα της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας έχει απασχολήσει σοβαρά την κοινή γνώμη μετά την κρίση του 2008, όπου η δύνη του κυκλώνα συμπαρέσυρε και τις ελληνικές τράπεζες1 οι οποίες είχαν δημιουργήσει μια μεγαλοπρεπή φούσκα χρέους.

Πώς στήθηκε η  πυραμίδα

Η φούσκα, όπως είδαμε στο 5ο μέρος, είχε έναν περίεργο σχηματισμό αντεστραμμένης πυραμίδας. Αυτή απαρτίζετο από περιουσιακά στοιχεία αξίας 490 δισ. ευρώ περίπου τα οποία στηρίζονταν σε ίδια κεφάλαια γύρω στα 8 δις ευρώ, ενώ το υπόλοιπο παθητικό συνίστατο από διάφορα στρώματα χρέους συνολικού ποσού 480 δις ευρώ περίπου. Τουτέστιν, η πυραμίδα ανήρχετο στο 200% του ΑΕΠ 2008 (243 δις ευρώ) της ελληνικής οικονομίας!

Το απρόσμενο, σύμφωνα με την επικρατούσα νεοφιλελεύθερη οικονομική σκέψη, όμως συνέβη και η επιβλητική φούσκα της πρόσκαιρης ευημερίας κτισμένη επάνω σε ένα πελώριο χρέος έσκασε. Και ανάμεσα στα συντρίμμια της θάφτηκαν τεράστιες περιουσίες, είτε αυτές αφορούσαν χρηματιστηριακές αξίες, είτε κατασχέσεις ακίνητης περιουσίας, είτε το φιάσκο των παραγώγων, ή πακέτα διάσωσης μιας πανικόβλητης ελληνικής κυβέρνησης.

Ωστόσο, πίσω απ’ αυτή τη φοβερή πανωλεθρία όπου τις καταστροφικές της συνέπειες τις βιώνουμε για μια ολόκληρη δεκαετία χωρίς φως στο τέλος του τούνελ, ενεδρεύει η λέξη «κερδοσκοπία» και η μεγαλειώδης δημιουργία της, η «φούσκα». Όμως, η δημιουργία της μεγαλοπρεπούς τραπεζικής φούσκας προϋποθέτει την ύπαρξη μιας κερδοσκοπικής άνθισης σε χρηματοπιστωτικές επενδύσεις η οποία οδηγήθηκε από παράλογη συμπεριφορά που περιγράφεται ως «μανία». Όπου η λέξη μανία δίνει έμφαση στον παραλογισμό και η λέξη φούσκα προοιωνίζει το σκάσιμο. Επομένως, η δημιουργία της φούσκας και η διάτρησή της αποτελούν την τελική φάση ενός κερδοσκοπικού οργίου όπου η κερδοσκοπία αποσπάται από τη λογική και μετατρέπεται σε ψευδαίσθηση και τρέλα κτίζοντας προσδοκίες στον αέρα.

Γιατί κατέρρευσε η πυραμίδα

Η πραγματική αιτία της κατάρρευσης της πυραμίδας θα βρεθεί στη γέννησή της, στα προηγούμενα χρόνια και συγκεκριμένα στην ένταξη της Ελλάδος στη ζώνη του ευρώ. Η πανηγυρική ατμόσφαιρα της ένταξης της χώρας μας το 2000, και οι τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης Σημίτη θα συνοδευτούν από μια ξέφρενη πιστωτική επέκταση του ιδιωτικού τομέα μέσω δημιουργίας phantom χρήματος από τις ελληνικές τράπεζες. Τα δάνεια προς τις εγχώριες επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά από 59.3 δις ευρώ το 2000 θα εκτοξευτούν μέσα σε οκτώ χρόνια στα 249.7 δις ευρώ, ήτοι κατά 190.4 δις ευρώ στα τέλη 2008, μια αστρονομική αύξηση της τάξεως του 321 % !2 Μ’ άλλα λόγια, η δημιουργία πιστωτικού χρήματος από λεπτό αέρα έτρεχε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, 40% ετησίως. Η επιπόλαια ενθάρρυνση ενός επισφαλούς δανεισμού δημιούργησε τη μεγαλοπρεπή πιστωτική φούσκα με την ανέμελη χορήγηση των πιστωτικών καρτών, καταναλωτικών και στεγαστικών δανείων. Κι οδήγησε το ιδιωτικό χρέος στον εκτροχιασμό με τα περιβόητα εορτοδάνεια, μετοχοδάνεια, και τα θαλασσοδάνεια.

ΠΗΓΗ:Ελπίδα Λέκκα

ΤΑ ΦΙΛΟΚΕΜΑΛΙΚΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

ΤΑ ΦΙΛΟΚΕΜΑΛΙΚΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ

( Κατά την συζήτηση για τον κεμαλισμό και τον ναζισμό σε Ρ/Σ )

Η χώρα μας μετά την Άγκυρα ενσταυλίζει και τρέφει με δημόσιο χρήμα τα περισσότερα φιλοκεμαλο-οθωμανο-φασιστικά γουρούνια. Πρέπει να ζητήσω συγνώμη από τα γουρούνια. Τα «μουχτερά» που λέει ο Φαίδων Κουκουλές στο εξαίρετο έργο του στον πέμπτο τόμο (Εκδ. Παπαζήση).

Είναι εγκατεστημένα στις γνωστές, ορατές πλέον γιάφκες χοιροστάσια.

Είναι λυπηρό!!!

Είναι λυπηρό!!!

Πριν καιρό είχαν βανδαλίσει την προτομή της Λέλας Καραγιάννη και του Παναγούλη.

Τώρα τις προτομές δύο Μητροπολιτών. Η μία του Παντελεήμονα Θεσσαλονίκης, που αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη χούντα και τον καθαίρεσαν, η άλλη του αντιναζιστή Μητροπολίτη Γενναδίου, που το Ισραήλ έχει κατατάξει στους "Δίκαιους των Εθνών".

Από Αναστασία Ελένη Κακούρου