Τα πνεύματα των νεκρών και εμείς: Τί ξέρουμε για τους κεκοιμημένους; (We and the spirits of the departed)

Μελέτη Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Από τις καλύτερες μελέτες για κεκοιμημένους. Εξαιρετικά διαφωτιστική και απλή (όχι απλοϊκή). Τοποθετεί στη σωστή εκκλησιαστική βάση όσα «πιστεύουμε» αλλά δεν κατανοούμε γιατί. Κάποιος να το αναπαράγει- γιατί όχι οι Μητροπόλεις ή η Αποστολική Διακονία -για να γίνει ευρέως γνωστό και κτήμα του απλού λαού. Ευχαριστώ θερμά τον κ. Θ.Ι. Ρηγινιώτη που μού εμπιστεύτηκε την επιμέλεια και την παρουσίαση της μελέτης του.

Ενότητες:
1. Εισαγωγή
2. Ο Χριστός και οι νεκροί
3. Οι κεκοιμημένοι άγιοι
4. Οι ψυχές και εμείς
5. Μιλώντας στο Θεό για τις ψυχές
6. Φοβόμαστε τις «κακές» ψυχές; Υπάρχουν φαντάσματα;
7. Η μελέτη και στα Αγγλικά, translate in English «We and the spirits of the departed»

1. Εισαγωγή

Οι χριστιανοί έχουμε μια πολύ σοβαρή σχέση με τους νεκρούς μας. Συχνά μιλάμε μαζί τους και συνεχώς μιλάμε στο Θεό γι’ αυτούς.

Για την ακρίβεια, για μας, αυτοί που έχουν αφήσει το σώμα τους δεν είναι νεκροί αλλά ζωντανοί (μεταφορικά τους ονομάζουμε «κεκοιμημένους» = αυτοί που έχουν κοιμηθεί) και έτσι τους αντιμετωπίζουμε, ως ζωντανούς, που απλά έχουν φύγει και μένουν σε ένα άλλο μέρος. Τον τόπο, στον οποίο θάβουμε τα σώματά τους, τον ονομάζουμε «κοιμητήριο» (χώρο ύπνου).

Αντίθετα, νεκρούς θεωρούμε τους ανθρώπους που έχουν βγάλει έξω από την καρδιά τους το Θεό, την αγάπη Του και τη χάρη Του, είτε ζουν ανάμεσά μας είτε έχουμε μετακομίσει στον τόπο των ψυχών. Αυτός είναι ο πραγματικός θάνατος, η έξωση του Θεού από την καρδιά μας, ενώ, όταν Του επιτρέπουμε να μπαίνει στην καρδιά μας, είμαστε εντελώς ζωντανοί, είτε εδώ είτε στον τόπο των ψυχών.

Όταν λέμε ότι ο Θεός μπαίνει στην καρδιά μας δεν εννοούμε ότι μας καταλαμβάνει και διώχνει το πνεύμα μας και καταργεί την ελευθερία μας (αυτό ποτέ δεν το κάνει ο Θεός, το κάνουν μόνο ύποπτα πνεύματα). Εννοούμε ότι μπαίνει μέσα μας η χάρη του Θεού (η ζωοποιός αδημιούργητη, αιώνια και φωτεινή ενέργειά Του) και μας μεταμορφώνει φέρνοντάς μας πιο κοντά Του. Η μεταμόρφωση αυτή σχετίζεται άμεσα με τα μυστήρια της χριστιανικής Εκκλησίας, όπως θα δούμε παρακάτω.

Θα δούμε παρακάτω, Θεού θέλοντος, τι ξέρουμε για τους κεκοιμημένους.

2. Ο Χριστός και οι νεκροί

Η "διαχειριστική υποτέλεια" – Μετα-Δεξιά και μετα-Αριστερά

Βάσσης Λαοκράτης

Η ανάγνωση του πολιτιστικού μας προβλήματος μόνο εύκολη δεν είναι, ιδίως αν σκεφτόμαστε πως η βαθύτερη ρίζα του για το Νεότερο Ελληνισμό βρίσκεται στον οξύτατο αντιθετικό επαμφοτερισμό ανάμεσα σε "Ανατολή" και "Δύση", ο οποίος, υπό τις μεταμορφώσεις του, εξακολουθεί να μας ταλανίζει. Μπορούμε, όμως, να την επιχειρήσουμε αν έχουμε οδηγό, μαζί με το αναχωνεμένο στη ζώσα παράδοσή μας αξιακό διατακτικό τής μεγάλης ακολουθίας των αιώνων του ελληνικού πολιτισμού, τους πνευματικούς νομοθέτες της νεοελληνικής ταυτοτικής μας υπόστασης: απ’ τον Ρήγα, τον Σολωμό και τον Κάλβο ως τον Σικελιανό, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο, με ενδιάμεσους τον Μακρυγιάννη, τον Βαλαωρίτη, τον Παλαμά, τον Παπαδιαμάντη, τον Καβάφη και τον Καζαντζάκη.

Έναν οδηγό που δεν θελήσαμε να έχουμε στην αρχή και κατά τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Τότε μετεωριστήκαμε αμήχανα ανάμεσα στις άτολμες απόπειρες διορθώσεων --υπό την ανατέλλουσα (ως οιονεί νέα εθνική ιδέα) ευρωπαϊκή προοπτική-- της έτσι κι αλλιώς ελλειμματικής εθνικής ιδεολογίας μας και στον προοδευτικοφανή εθνοαποδομητισμό. Βυθιζόμενοι όλο και περισσότερο στη δίνη της πολιτιστικής κρίσης, όπου και οι βαθύτερες ρίζες της χρεοκοπίας μας.

Η μεταπολιτευτική Δεξιά, δέσμια του πολιτικού συντηρητισμού της και των συνδρόμων ενοχής της, δεν μπορούσε να ανοίξει τον πολιτιστικό της ορίζοντα και να ορίσει συντεταγμένες πολιτιστικής στρατηγικής. Συντεταγμένες που να αντιστοιχούν στο πνεύμα της φωτισμένης αστικής διανόησης, του επιπέδου, πολύ ενδεικτικά, ενός Σεφέρη, ενός Ελύτη ή ενός Θεοτοκά.

Η μεταπολιτευτική Αριστερά, απ’ την απέναντι πλευρά, καθηλωμένη στην ιστορικότητα της κρίσης της και παγιδευμένη στη μεταφυσική τής "μυθολογίας" της, δεν μπορούσε να πιάσει, --επικαιροποιώντας τη βαθύτερη ουσία του-- το νήμα του "ΕΑΜικού πατριωτισμού", όπως προκύπτει απ’ τη συναίρεση της πολιτιστικής ιθαγένειας, της δημοκρατίας, του ουμανισμού και του διεθνισμού. Οπότε και να μη μπορεί να υφάνει με τις ίνες του ένα ανανεωμένο όραμα για τον Ελληνισμό στις νέες ευρωπαϊκές (ΕΕ) και παγκόσμιες (Νέα Τάξη) συνθήκες, πρωταγωνιστώντας με όρους εθνικής πρωτοπορίας και βάζοντας φρένο στον παρακμιακό μας κατήφορο.

Η θεωρούμενη, μάλιστα, σύγχρονη εκδοχή της, στέγασε και ανύψωσε σε ιδεολογική της αιχμή ρεύματα, όπως ο ιστορικός αναθεωρητισμός, ο πολύ μοδάτος δικαιωματισμός και ο εθνοαποδομητισμός. Περίπου ταυτίζεται μ’ αυτά τα ρεύματα και το νεοταξικό αποεθνοποιητικό αντιεθνικισμό τους, προφανώς πολύ πέραν του αξιακού κώδικα της εαμογενούς πατριωτικής Αριστεράς.

Η "συνυπατία" ΝΔ και ΠΑΣΟΚ απέτυχε

Το μεταπολιτευτικό ΠΑΣΟΚ, επίσης, να μη θεμελιώνει, όχι τυχαία, την εξόχως ελκυστική στο ξεκίνημά του πατριωτική ρητορεία με τη χάραξη μακρόπνοης πολιτιστικής στρατηγικής. Στρατηγικής που με τις αξιακές της ρήτρες και χωρίς λαϊκίστικα υποκατάστατα, δεν θα άφηνε περιθώρια για τα ακραίου κυνισμού, παρ’ ότι υψηλής τακτικής, πολιτικά παίγνια με την "Αλλαγή" και την Εναλλαγή.

Θα μπορούσε να μπει φρένο στην προσχώρηση του Ανδρέα Παπανδρέου στο αρχιτεκτονημένο απ’ τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα εξουσίας, απ’ όπου και η μεταπολιτευτική δικομματική συγκυριαρχία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Επίσης και κατά μείζονα λόγο, να μπει φρένο στον εκπεσμό τής πασοκικής διαχείρισης της εξουσίας σε άγρια διαχειριστική της νομή. Που με τη γενικευμένη παγίωσή της υπήρξε ένα απ’ τα βασικότερα, αν όχι και το βασικότερο πολιτικό (αλλά και βαθιά πολιτιστικό) αίτιο της χρεοκοπίας της Μεταπολίτευσης.

Το ένοχο για τη χρεοκοπία μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα της "συνυπατίας" ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, υπό πολύ προνομιακές συνθήκες (ειρήνη, δημοκρατία, ευρωπαϊκά πακέτα), απέτυχε να θεμελιώσει μακρόπνοη πολιτιστική στρατηγική και να στηρίξει πάνω της την ανεξαρτησιακή εθνική μας αξιοπρέπεια.

Ιδεολογική συχνότητα των επικυρίαρχων

Ό,τι δεν έκανε τότε, προφανώς και δεν μπορούσε να το κάνει το πολιτικό σύστημα μετά τη χρεοκοπία, ηττημένο και παραδομένο (πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο) στην ευρω-δυτική επικυριαρχία. Ούτε κι όπως αναδιατάχτηκε μετά το 2015, με τη συνένοχη προσθήκη του ΣΥΡΙΖΑ (τρίτο Μνημόνιο), ή, πολύ περισσότερο μετά τις τελευταίες εκλογές και τη διαχειριστική εναλλαγή. Οπότε κι έχουμε:

• Τον διαμεσολαβητικό, γι’ αυτό και κακέκτυπο, διαχειριστικό νεο-διπολισμό, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
• Το ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ) να ψάχνει, ανάμεσά τους, τίνος συμπλήρωμα είναι υπό την επικαλυπτική και αφαιμακτική πίεσή τους.
• Τα αναδυόμενα μικρά κόμματα, "ΜΕΡΑ25" και "Ελληνική Λύση" σε ρόλο ασφαλιστικών δικλείδων του συστήματος, απ’ τα αριστερά του κι απ’ τα δεξιά του.
• Το ΚΚΕ, τέλος, να αρκείται σε ποσοστά επιβίωσης, κρατώντας αποστάσεις απ’ το επίκεντρο της πολιτικής σκηνής.

Ένα εναλλακτικό παραγωγικό μοντέλο

του Ανδρέα Κυράνη, από το Άρδην τ. 96, Μάρτιος-Μάιος 2014

Για να μιλήσεις για εναλλακτικό παραγωγικό μοντέλο, οφείλεις να προσδιορίσεις επακριβώς την ειδοποιό διαφορά του από το κυρίαρχο. Το παραγωγικό μοντέλο συνιστά τον τεχνικό τρόπο συγκρότησης και συγκράτησης σχέσεων, τον τεχνικό τρόπο συγκρότησης του εκάστοτε «κοινωνικού». Αυτή είναι και η κατ εξοχήν πλευρά του παραγωγικού μοντέλου που οι εκάστοτε εξουσίες επιμελώς αποσιωπούν και αποκρύπτουν.

Το κυρίαρχο παραγωγικό μοντέλο καταδηλώνει και αποτυπώνει με τον πιο διαυγή υλικό τρόπο, μια μακραίωνη ιστορία συγκρότησης αυταρχικών σχέσεων, που εγκλωβίζει και καταστρέφει δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις αντί να τις απελευθερώνει, που ακυρώνει βάναυσα την ελευθερία των ανθρώπων στη σκέψη και την πράξη αντί να την ενισχύει.

Με αυτή την έννοια, το αίτημα για ένα εναλλακτικό παραγωγικό μοντέλο είναι κατ’ εξοχήν ένα αίτημα δημοκρατίας, ένα διακύβευμα πρακτικό, και μαχητό, για την εποχή μας και τη χώρα μας.

Η βιομηχανία, μια συγκεκριμένη και όχι μοναδική ιστορικά μορφή μεταποίησης με τη βοήθεια της μηχανής, αναπτύχθηκε στη Δύση. Τότε, ή ακριβέστερα λίγο πριν, στην Αναγέννηση, συγκροτείται η βούληση «μεταποίησης» του ίδιου του ανθρώπινου είδους, πέραν της φύσης, γεγονός που συνιστά ιστορική μετάλλαξη. Εκείνο που αρχίζει τότε να τελειώνει είναι η συνείδηση της όποιας ιερότητας φύσης και ανθρώπου, ή καλύτερα η ανάδυση της μηχανής σε υπέρτατη θεότητα, πάνω από φύση και ανθρώπους.

Ας παραθέσουμε εν τάχει κάποια κομβικά ιστορικά βήματα που συγκροτούν την υλική βάση, προκειμένου η βιομηχανική επανάσταση να δυνηθεί να αναπτυχθεί:

– Αποικιοκρατία, βίαιη υφαρπαγή πλούτου από την περιφέρεια και συγκέντρωσή του στα εκάστοτε δυτικά κέντρα, γέννηση του καπιταλισμού.

– Αναγέννηση, η θεότητα μηχανή γεννιέται, η φύση απομυθοποιείται και παγιδεύεται στην προβολή της εκάστοτε εικόνας- εξουσίας του ανθρώπου πάνω της.

– Βιομηχανική επανάσταση και βιομηχανική πόλη, βίαιη ερήμωση της υπαίθρου, βίαιη αστικοποίηση, καταμερισμός εργασίας, γκέτο ξεκομμένων από τη γη τους εξαθλιωμένων ανθρώπων, που συνιστούν το πρώτο φθηνό εργασιακό δυναμικό.

– Τεϊλορισμός, φορντισμός, καταστροφή και εξοβελισμός της μαστορικής από την παραγωγική διαδικασία, αποξένωση του παραγωγού από το προϊόν του, γέννηση του τεχνοκρατισμού, παράκαμψη της συσσωρευμένης λαϊκής γνώσης αιώνων από την επιστήμη, κεντρικός σχεδιασμός της παραγωγής, μαζικό προϊόν, μεροκάματο, μονοκαλλιέργεια, ντιζάιν, μάρκετινγκ, μπραντ-νέιμ, βιομηχανικός εργάτης-ανθρωπος μηχανή παραγωγική και καταναλωτική δύναμη, κοσμοπολιτισμός, κορπορατισμός, μοντερνισμός, σοσιαλδημοκρατία, Οκτωβριανή Επανάσταση, κονστρουκτιβισμός, υπαρκτός σοσιαλισμός, κεϋνσιανισμός, φασισμός, η πόλη σαν μηχανή εξάρτημα της βιομηχανίας.

– Τρίτη βιομηχανική επανάσταση, ο αυταρχισμός ενισχύεται, ενώ κατ’ επίφαση υποχωρεί, ρομποτική, μεταμοντερνισμός, προσωπικός υπολογιστής, κοινωνία της πληροφορίας, ευέλικτη κατασκευαστική τεχνολογία, τρισδιάστατη εκτύπωση, υποκατάσταση του εργάτη από τη μηχανή, πτώχευση της αστικής δημοκρατίας, παγκοσμιοποίηση, χρηματοπιστωτική οικονομία, αυτόματη παραγωγή κέρδους, αμφισβήτηση του έθνους-κράτους, τριτογενής τομέας, η μεταποίηση στις αναδυόμενες οικονομίες. Μια καθολική αυτόματη μηχανική συνθήκη, προϊόν μιας τεχνητής, δήθεν, νοημοσύνης, επιχειρεί να προδιαγράψει ένα νέο είδος ανθρωποειδούς, αφού καταστρέψει την ιστορική πολύτροπη νόηση και πρακτική.

Ένα πράγμα είναι πλέον από βέβαιο. Η βιομηχανική επανάσταση, πίσω από τις λαμπερές τεχνολογικές της αριστείες, συνιστά μια διαδρομή εχθρική στην ιστορική μας ταυτότητα, ανενδοίαστα αυταρχική και υπερσυγκεντρωτική, που κρύβει πίσω της απύθμενη βία, δυστυχία και ποταμούς ανθρώπινου πόνου και αίματος.

Τι σημαίνει ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση;

Αιδώς, Αργείοι...

Ο Αντώνης Λιάκος μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία αναφέρει σε ανάρτησή του στο Facebook:

«...μπορεί να φαίνεται αντιδημοφιλές αλλά πρέπει να ειπωθεί κατηγορηματικά. Η Ελλάδα έχει ανάγκη τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Για να αντιμετωπίσει την πληθυσμιακή κατάρρευση. Εκείνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το πώς θα τους ενσωματώσουμε...».

• Το ερώτημα είναι γιατί ο Αντώνης Λιάκος και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν ούτε ένα δάκρυ για τα 500.000 μορφωμένα ελληνόπουλα που ξενιτεύτηκαν, μην αντέχοντας την ανεργία και την ανάλγητη νεοφιλελεύθερη πολιτική του κόμματός τους όταν κυβέρνησαν την χώρα;
• Πότε ασχολήθηκαν με το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα και ας μας πουν ένα μέτρο που πήραν για να ανακουφίσουν την ελληνική οικογένεια...

Αιδώς, Αργείοι...

Αντώνης Λιάκος:"...οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια όπως οι Γερμανοί για τα χρόνια του Ναζισμού."

 

Αντώνης Λιάκος:

"Στην Ελλάδα έχει διαμορφωθεί ένα καθεστώς έναντι των προσφύγων, πολιτικό και νοοτροπιακό (sic), για το οποίο οι Έλληνες θα απολογούνται μετά από χρόνια όπως οι Γερμανοί για τα χρόνια του Ναζισμού." 

Τάσος Χατζηαναστασίου

Η εξοργιστική αυτή δήλωση, όχι βέβαια για την ανοησία του "νοοτροπιακού καθεστώτος", εξισώνει τη στάση του ελληνικού λαού με αυτήν των Ναζί, αποτελεί μνημείο μίσους και δεν μπορεί να αποκρύψει την πραγματική επιθυμία να ενοχοποιηθούν οι Έλληνες και να αποδεχθούν μοιρολατρικά την εξαφάνισή τους ως διακριτού έθνους. 

Η εχθρική αντιμετώπιση του συλλογικού μας εαυτού (με βάση σύγχρονους στοχαστές που επιτέλους λένε και γι' αυτό μια κουβέντα) χαρακτηρίζεται κατ' αναλογίαν προς τα "ομοφοβία" και "ισλαμοφοβία" ως "οικοφοβία". 

Στο ίδιο σημείωμα του πανεπιστημιακού δασκάλου (και δικού μου πριν από πολλά χρόνια) και η "τεχνοκρατική" πρόταση να δεχτεί η Ελλάδα άλλο 1.000.000 μετανάστες για να επιλυθεί το... δημογραφικό πρόβλημα. Γιατί με βάση την εθνομηδενιστική αντίληψη οι άνθρωποι προφανώς δεν είναι φορείς πολιτισμού με συγκεκριμένη ταυτότητα αλλά απλώς βιολογικά όντα.

Παρακαλώ θερμά όσους στηρίζουν την τοποθέτηση του ομότιμου καθηγητή και με θεωρούν κι εμένα ναζιστή, να με διαγράψουν άνετα μαζί με τη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Για μένα όσοι διατυπώνουν και υιοθετούν τέτοιες απόψεις είναι απλά και ξεκάθαρα φασίστες. 

Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι εάν επικρατήσουν τέτοιες αντιλήψεις, οι Έλληνες δε θα μπορούν να απολογηθούν, γιατί δεν θα υπάρχουν.

Η ανάρτηση του κ. Λιάκου στο fb:

Τα πρώτα νοσοκομεία παγκοσμίως ήταν Βυζαντινά

ΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Σε όλες τις πόλεις του βυζαντινού κράτους υπήρχαν νοσοκομεία. Οι ασθενείς μπορούσαν να νοσηλευτούν δωρεάν ή έναντι κάποια αμοιβής, ανάλογα με τη σοβαρότητα της ασθένειας και τον κανονισμό του ιδρύματος.

Το νοσοκομείο “Ο Ξενών του Παντοκράτορος” ιδρύθηκε το 1136 από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β΄ Κομνηνό.

Το νοσοκομείο είχε πέντε τμήματα: χειρουργικό, οφθαλμολογικό, γυναικολογικό, παθολογικό και ψυχιατρικό. Επίσης υπήρχαν εξωτερικά ιατρεία, για τους ασθενείς εκτός νοσοκομείου και εγκαταστάσεις αποχωρητηρίων, λουτρών, μαγειρείων, φαρμακείου καθώς και χώρος διοικητικών υπηρεσιών όπου φυλάσσονταν τα αρχεία των ασθενών.

Σε κάθε τμήμα υπήρχαν δύο γιατροί, τρεις βοηθοί, δύο ειδικευόμενοι γιατροί και δύο νοσοκόμοι. Υπήρχαν ακόμη δύο υψηλόβαθμοι γιατροί που ασκούσαν την

εποπτεία και επισκέπτονταν καθημερινά τους ασθενείς.

Στο προσωπικό του νοσοκομείου ανήκαν επίσης τέσσερις φαρμακοποιοί, ένας θυρωρός, πέντε γυναίκες που εργάζονταν στα πλυντήρια, ένας υπεύθυνος για την ύπαρξη ζεστού νερού, δύο μάγειροι, δύο φουρνάρηδες, ένας μυλωνάς, ένας σταβλίτης υπεύθυνος για τα άλογα των γιατρών, ένας φρουρός για την πύλη, ένας προμηθευτής των αναγκαίων ειδών, τρεις ιερείς (ο ένας για τις εξομολογήσεις των ετοιμοθάνατων και οι δύο για τις κηδείες), δύο αναγνώστες εκκλησιαστικών κειμένων, τέσσερις νεκροθάφτες και ένας καθαριστής των αποχετεύσεων.

Τα κρεβάτια που είχε το νοσοκομείο ήταν συνολικά 50. Από αυτά τα 10 προορίζονταν για τους χειρουργημένους ή τους τραυματίες, τα 8 για όσους έπασχαν από διάφορες ασθένειες, τα 12 για γυναίκες και τα υπόλοιπα για διάφορους άλλους ασθενείς. Υπήρχαν και τα “παρακρέβατα” για επείγοντα περιστατικά, όταν όλα τα κρεβάτια του νοσοκομείου ήταν γεμάτα.

Οι χειρουργοί των νοσοκομείων του βυζαντινού κράτους επιχειρούσαν λεπτές και δύσκολες εγχειρήσεις. Ο Λέων ο Γραμματικός αναφέρει ότι το 10ο αι. οι χειρουργοί της Κωνσταντινούπολης προσπάθησαν να χωρίσουν δύο σιαμαία παιδιά από την Αρμενία. Οταν το ένα από τα Σιαμαία πέθανε, οι γιατροί απέκοψαν το σημείο συνένωσής τους, ελπίζοντας ότι το άλλο θα επιζούσε. Δυστυχώς, όμως, πέθανε κι αυτό τρεις μέρες μετά την επέμβαση. Στο ιστορημένο χειρόγραφο της χρονογραφίας του Σκυλίτζη, σώζεται μία μικρογραφία που παριστάνει αυτήν ακριβώς την εγχείρηση.

Ιδιαίτερα ικανός χειρουργός ήταν ο Παύλος Αιγινίτης, από την Αίγινα, που έζησε τον 7ο αι. και σπούδασε στην Αλεξάνδρεια. Έκανε καυτηριασμό ουροδόχου κύστεως, χρησιμοποιούσε καθετήρες ανάλογα με την ηλικία και το φύλο, έκανε λιθοτριψίες στην ουροδόχο κύστη, ενώ στα συγγράματά του περιέγραψε χειρουργικές μεθόδους για διάφορες παθήσεις που διατηρήθηκαν μέχρι τον 17ο αιώνα.

Φίλα με! (Μονόπρακτο)

Του Μάνου Στεφανίδη

Είπε εκείνη : Τι ωραία που φιλάς. Πόσο ωραία. Φίλα με οιστα χείλη, φίλα με στο λαιμό. Φίλα με παντού. Φίλα με κι άλλο. 

Είπε εκείνος : Τι ωραία που τα χείλη σου, που ο λαιμός σου με οδηγούν. Τι ωραία, τι ζεστά τα μάγουλα σου! Που με μαθαίνουν πως να τα φιλάω. 

Εκείνη : Φίλα με λοιπόν, φίλα με κι άλλο. Με όλα τα φιλιά που 'χεις στο στόμα. Πεινάω για τα φιλιά σου. Διψάω για τα φιλιά σου. Φίλα με σαν να είναι η πρώτη φορά.

Εκείνος : Μα είναι η πρώτη φορά.

Εκείνη : Φίλα τότε ως το τέρμα των φιλιών.

Εκείνος : Δεν ξέρω πως. Δείξε μου εσύ. Δίδαξε με κι άλλο με τα δικά σου τα φιλιά... Μάθε με πως να σε φιλάω και να μη χορταίνω. Ως το τέλος των φιλιών.

Εκείνη : Μα τα ξέρεις ήδη όλα. 

Εκείνος : Ναι, αλλά μόνο αν εσύ δεν έχεις κάτι άλλο να μου μάθεις. 

Εκείνη : Φίλα με κι άλλο. Φίλα με έτσι σαν να είναι η τελευταία φορά.

Εκείνος : Μα είναι η τελευταία  φορά.

Εκείνη  ...

Εκείνος ... 

Συμπέρασμα :  Τα δυνατά φιλιά, τα φλογισμένα επειδή καίγονται από την δύναμη τους,  προοικονομούν μοιραία το τέλος και του πιο δυνατού πάθους.

Δίδαγμα : Μη βιάζεστε φιλώντας, κι όταν δεν γίνεται αλλιώς, φιλήστε αργά, φιλήστε τρυφερά. Όπως αγγίζει το κύμα του καλοκαιριού την άμμο. Φιλήστε σαν να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά που τα χείλη σας αγγίζουν άλλα χείλη. Φιλήστε σαν να φιλάτε ένα σύννεφο. Προσέχοντας μην εξατμιστεί. Ή ένα λουλούδι. Προσέχοντας μη μαραθεί. Φιλήστε σαν να είναι η τελευταία σας ανάμνηση από τον κόσμο...

( χρόνια πολλά οι εορτάζοντες )

* Ο ομόθεμος πίνακας φιλοτεχνήθηκε από τον Ρομαντικό φιλέλληνα Χαγιέκ.

Αντώνης Λιάκος - ΣΥΡΙΖΑ: "Η Ελλάδα χρειάζεται τουλάχιστον 1 εκ. πρόσφυγες"

Για ανάγκη της Ελλάδας από τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πρόσφυγες προκειμένου να αντιμετωπίσει την πληθυσμιακή κατάρρευση, έκανε λόγο ο ιστορικός και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Αντώνης Λιάκος. Όπως αναφέρει σε ανάρτησή του στο Facebook: «μπορεί να φαίνεται αντιδημοφιλές αλλά πρέπει να ειπωθεί κατηγορηματικά. Η Ελλάδα έχει ανάγκη τουλάχιστον ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Για να αντιμετωπίσει την πληθυσμιακή κατάρρευση. Εκείνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι το πώς θα τους ενσωματώσουμε».

Κατηγορεί την κυβέρνηση για ιδεολογικές αγκυλώσεις τονίζοντας ότι θα έπρεπε να λαμβάνει θετικά μέτρα και να προετοιμάζει τον κόσμο, αντίθετα: «Είναι μια κυβέρνηση με φάτσα Μητσοτάκη και ψυχή Σαμαρά. Ο πατριωτισμός στο ναδίρ. Γιατί πατριωτισμός είναι να προβλέπεις το μέλλον της χώρας και να το προετοιμάζεις» αναφέρει. Υπενθυμίζει ότι στην Ελλάδα ο πληθυσμός από το 2010 μειώνεται σταθερά και αν δεν ήταν οι πρόσφυγες της δεκαετίας του 1990 θα είχε μειωθεί και θα είχε γεράσει πολύ νωρίτερα.

Πρωτίστως το εθνικό συμφέρον στο Μεταναστευτικό

Ιγνατίου Μιχάλης

Η υπόθεση του "μεταναστευτικού" κινδυνεύει να χωρίσει την Ελλάδα στα δύο. Αν δεν την έχει ήδη χωρίσει… Εάν αποφασίσει κάποιος να μελετήσει τα σχόλια στο διαδίκτυο θα νομίσει ότι η χώρα βρίσκεται σε "εμφύλιο πόλεμο»". Οι ύβρεις είναι επιπέδου του χειρότερου χαμαιτυπείου και το λυπηρό είναι ότι δεν εκτοξεύονται μόνο από τους ψεκασμένους της Χρυσής Αυγής αλλά και από άλλους χώρους. Την ίδια στιγμή, κόμματα και πολιτικοί που εκφράζουν γνώμες δημόσια, μπορεί ιδιωτικά να λένε εντελώς διαφορετικές απόψεις. Δημόσια, βλέπετε, πρέπει να είναι "πολιτικά ορθοί"!

Είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση βρέθηκε ενώπιον μίας πολύ δυσάρεστης κατάστασης που δεν την είχε προβλέψει. Και πρέπει να την αντιμετωπίσει. Εξελέγη με μία ατζέντα που ικανοποιούσε τις μάζες, αλλά φαίνεται ότι αυτή στην αρχή της διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, είχε κάπως αλλάξει. Οι αντιδράσεις στο κόμμα επανάφεραν τη Ν.Δ. στην …τάξη! Και προσπαθεί να βρει λύσεις. Είναι δύσκολο. Μπορεί να αποδειχθεί και αδύνατο αν ο Ταγίπ Ερντογάν αποφασίσει το αδιανόητο.

Οπότε, στο σημείο που έχουν φτάσει τα πράγματα, πρέπει ο καθένας να βάλει το χέρι στην καρδιά και να αποφασίσει με βάση το εθνικό συμφέρον, όχι το κομματικό ή το προσωπικό.

Κάποιοι από εμάς έχουμε ιδιαίτερες ευαισθησίες, επειδή ερχόμαστε από οικογένειες μεταναστών. Δικοί μας άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι και χωριανοί πήγαν στη Βρετανία, στην Αμερική, στην Αυστραλία, και στη Νότιο Αφρική για να αλλάξουν τις ζωές τους. Οι περισσότεροι τα κατάφεραν. Άλλοι χάθηκαν μέσα στην ανωνυμία και δεν επέστρεψαν ποτέ στην Κύπρο. Στη ξενιτειά δεν τους έκλαψε κανένας.

Απόλυτη αφομοίωση

Οι πρώτοι μετανάστες, που πήγαν στα ξένα στις αρχές του αιώνα, υπέστησαν τα πάνδεινα. Μου έλεγε ένας από τους παππούδες μου, αδελφός της γιαγιάς μου, ότι το χειρότερο που συνέβη σε πολλούς μετανάστες ήταν η υποχρεωτική αμερικανοποίηση του ονόματός του. Δεν το ήθελαν, αλλά ήταν υποχρεωτικό. Αρκετοί έπεσαν θύματα της ρατσιστικής Κου Κλουξ Καν. Άλλοι έχασαν τις ζωές τους στα ανθρακωρυχεία ή κατασκευάζοντας υπόγειους σιδηρόδρομους.

Όσοι άντεξαν τις κακουχίες προχώρησαν. Γέννησαν παιδιά, ήρθαν μετά εγγόνια, και δισέγγονα. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία διακρίθηκαν στην Αμερική, και στις άλλες χώρες μετανάστευσης τους. Μερικά παιδιά της τέταρτης γενιάς, έχουν στην καρδιά τους την Ελλάδα και την Κύπρο. Άλλα απλά σου λένε ότι ο παππούς και η γιαγιά ήταν Έλληνες.

Roger Scruton: Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί – διανοούμενοι της νέας αριστεράς

του Σπύρου Κουτρούλη 

Roger Scruton: Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοί – διανοούμενοι της νέας αριστεράς, εκδόσεις Επίκεντρο, πρόλογος Ανδρέας Πανταζόπουλος, μετάφραση Άννα Δαμιανίδη, 2018.

Ο θάνατος πρόσφατα του Roger Scruton ήταν ευκαιρία να θυμηθούμε ένα έργο που κυκλοφόρησε όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο τίτλος προδιαθέτει για ένα έργο αδιάλλακτης πολεμικής. Όμως κατά την ανάγνωση του θα διαπιστώσουμε ότι ο λόγος του δεν είναι ούτε ακραίος, ούτε κατά κανόνα άστοχος. Από τον Χομπσμπάουμ, στον Σάρτρ, στον Φουκώ, στον Χάμπερμπας, στον Αλτουσέρ, στον Λακάν, στον Μπαντιού, στον Ζίζεκ και άλλους. Νομίζω ότι περισσότερο θεμελιωμένη είναι η κριτική που ασκεί στον Αλτουσέρ, στον Μπαντιού, στον Ζίζεκ. Αλλά και άλλες περιπτώσεις περισσότερο γνωστές γίνονται αντικείμενο κριτικής.

Για παράδειγμα, η πολιτιστική ηγεμονία που προτείνει ο Γκράμσι έναντι της πιο άμεσης λενινιστικής τακτικής, προϋποθέτει διανοούμενους που διακρίνονται από κομματική πειθαρχία, εγκαταλείπουν κάθε διάθεση για προσωπική αυτονομία και ακολουθούν με θρησκευτική ευλάβεια την κομματική γραμμή. Μια τέτοια περίπτωση είναι ο Γ. Λούκατς. Συγγραφέας ενός σημαντικού βιβλίου, του Ιστορία και ταξική συνείδηση θα το αποκηρύξει πρόθυμα όταν θα καταγγελθεί ως ιδεαλιστικό από τον Ζηνόβιεφ και τον Καμένεφ. Στο ίδιο έργο σε ιδιαίτερο κεφάλαιο θα καταδικάσει την Ρόζα Λούξεμπουργκ για την κριτική της στο Λένιν όσον αφορά τις απόψεις του για την κατάργηση της δημοκρατίας. Αλλά και ο ίδιος ασκεί κριτική στην αστική δημοκρατία με επιχειρήματα που θα πάρει από το Εβραϊκό Ζήτημα του Μαρξ. Το εντυπωσιακό είναι πως ο Γ. Λούκατς καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια της Αυστρίας. Ο πατέρας του μεγάλος τραπεζίτης είχε βραβευθεί από τον αυτοκράτορα για τις υπηρεσίες του.

Δεν θα συμφωνήσω με πολλά σημεία της κριτικής που ασκεί στον Φουκώ, στον Αντόρνο και στον Χορκχάιμερ ειδικά για τις ενστάσεις τους ως προς τον διαφωτισμό, την τεχνική και την εργαλειακή ορθολογικότητα. Όμως σημαντική είναι η εμμονή του με το κράτος δικαίου, εγγύηση των δικαιωμάτων όσων διαφωνούν: “το κράτος δικαίου δεν είναι απλό επίτευγμα, ώστε να το συγκρίνουμε με τα ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα κάποιου αντίπαλου πολιτικού καθεστώτος. Είναι το sine qua non της πολιτικής ελευθερίας, υπάρχει μόνο εκεί όπου η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη από την εκτελεστική εξουσία και είναι σε θέση να την ελέγξει δικαστικά. Χωρίς κράτος δικαίου η αντιπολίτευση δεν έχει καμία εγγύηση για την ασφάλεια της – και όπου η αντιπολίτευση δεν έχει καμία εγγύηση για την ασφάλεια της – και όπου η αντιπολίτευση είναι απροστάτευτη, εξαφανίζεται. Κυβέρνηση χωρίς αντιπολίτευση δεν διαθέτει τα μέσα να διορθώσει τα λάθη της ή ακόμη και να καταλάβει ότι τα διαπράττει- τέτοιο, πράγματι, είναι το είδος των κυβερνήσεων που εισήγαγαν τα αριστερά καθεστώτα, εκεί όπου κατέλαβαν την εξουσία πραξικοπηματικά ή με επανάσταση” (σελ. 318, 319).

Επ’ ευκαιρία

ΕΠ’ ΕΥΚΑΙΡΊΑ

Μνήμη Γιάννη Κουνέλλη, 17/2/2017

… They all go into the dark,

The vacant interstellar spaces, the vacant into the vacant,

The captains, merchants, bankers, eminent men of letters,

The generous patrons of arts, the statesmen and the rulers,

Distinguished civil servants, chairmen of many committees,

Industrial lords and petty contractors,

all go into the dark…

T. S. Eliot, Four Quartets

Μαζί με τον Βλάση Κανιάρη ο Γιάννης Κουνέλλης ήταν ο καλλιτέχνης που θαυμάζω και που υπήρξε ένα είδος δάσκαλου – μύστη για μένα. Θυμάμαι όταν στήναμε την έκθεση “Κάτοπτρα Ιστορίας” το 2003 σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στου Ρέντη – ανάμεσα σε μηχανουργεία και αποθήκες – μαζί με τον Βασίλη Βασιλικό και την Βάσω Παπαντωνίου, την χαρά που έκανε όταν έβαλε εμπρός τον “Μινώταυρο”, μια δίχρονη μηχανή καϊκιού που τού βρήκε ο Άγγελος Πιτσίκαλης και την οποία μετασκεύασε σε μαγικό έργο χώρου. Κλείνοντας την σ’ ένα δωμάτιο φιαγμένο από γκαζοντενεκέδες λαδιού και δημιουργώντας ένα φρούριο θορύβων. Έκανε σαν παιδί ακούγοντας τον πρωτόγονο, ευφρόσυνο θόρυβο της που έσειε όλο το εργοστάσιο. Νομίζω πως μετά το έργο αγοράστηκε από γαλλικό μουσείο.

Και μετά φάγαμε ρεβίθια και ρέγγα σ’ ένα μαγέρικο εκεί δίπλα, ανάμεσα στα σιδεράδικα και τα εργαστήρια με τις μηχανές που σήμερα γίνονται σοφιστικέ εστιατόρια ή γκαλερί. Δηλαδή από την παραγωγή στην κατανάλωση και από την χειρωνακτική δημιουργία στην απόλαυση του “υπερπροϊόντος” και την κόπωση μιας κοινωνίας που δεν παράγει τίποτα αλλά επιθυμεί τα πάντα.

Τώρα καταλαβαίνω τι μέ συγκινούσε σε αυτόν τον τραχύ, ακατέργαστο αλλά βαθύτατα αισθαντικό άνθρωπο με το αιώνιο, μαύρο παλτό. Αυτόν τον ακαταπόνητο χειρώνακτα, τον κατασκευαστή, τον μηχανικό, τον “Οδυσσέα”.

Η χρεοκοπία και το πολιτισμικό μας πρόβλημα (Α' μέρος) | Λαοκράτης Βάσσης

Η εφημερίδα Δρόμος διοργανώνει δύο διαλέξεις με θέμα: «Η χρεοκοπία και το πολιτισμικό μας πρόβλημα». Ομιλητής ο Λαοκράτης Βάσσης. Δύο διαλέξεις άκρως επίκαιρες και σχετιζόμενες με τις τελευταίες εξελίξεις στη χώρα μας. Την Κυριακή 9/2/2020, στις 17:30, το Α΄ μέρος και την Κυριακή 16/2/2020, στις 17:30, το Β΄ μέρος. Στο Κτίριο 11δ, Ρεθύμνου 11 και Ιουλιανού, Πεδίο του Άρεως.

Μια βρώμικη θεωρία για να υποδεχθούμε το «μέλλον» μας...

Ζέζα Ζήκου

Να αποδεχθούμε τη θεωρία του Ερντογάν, προέδρου της αγαπημένης μας γείτονος, δηλαδή το μέλλον μας. Μας προετοιμάζει για αυτό η ακαδημαϊκή ελίτ του ΕΛΙΑΜΕΠ, που έχει σφικταγκαλιάσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι η χλεύη περιορίζεται στον αναπληρωτή σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνο Ντόκο, πρώην διευθυντή του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο οποίος απλώς επανέλαβε τη θεωρία για συνεκμετάλλευση με την Τουρκία στο Αιγαίο. Αλλά ήδη έχει επισημανθεί από τη στήλη ότι «η γεωπολιτική των υδρογονανθράκων, καθώς και η αναστροφή των συμμαχιών στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν ενισχύσει την άποψη που αποτρέπει την ελληνοτουρκική σύγκλιση».

Πρόσφατα στην Τουρκία εκδηλώθηκε μια ενδιαφέρουσα κυβερνητική παρέμβαση. Η θεωρία του Δαρβίνου για την εξέλιξη να αφαιρείται από τη διδακτέα ύλη και η εκπαίδευση να συνδέεται μόνο με την κυβερνητική κοσμοθεωρία. Οι μαθητές δεν πρέπει να «δηλητηριάζονται» με ιδέες που δεν είναι συμβατές με το Κοράνι. Δηλαδή, κάτι τρελά παρόμοιο με αυτό που εισηγούνται οι ακαδημαϊκοί του ΕΛΙΑΜΕΠ και όσοι πρόσκεινται στον Σημίτη υπέρ της αλλαγής της εθνικής γραμμής και υιοθέτησης της θεωρίας του Ερντογάν. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τα εξής:

Τον Μάρτιο του 2013, ο Ερντογάν στο τέλος ακόμη μίας ελληνοτουρκικής συναντήσεως χρησιμοποίησε τη φράση «καζάνκαζάν». Πρόκειται για την τουρκική μετάφραση του αμερικανικού όρου «win-win», που χρησιμοποιείται στο παίγνιο αμοιβαίου οφέλους. Στόχος είναι μέσα από μια διαπραγμάτευση να βγουν ωφελημένα και τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη. Ο Ερντογάν αναφερόταν για ακόμη μία φορά στη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων που βρίσκονται σε περιοχές που ενδιαφέρουν την Τουρκία. Πρόκειται για μια παλιά ιστορία. Είχε ξεκινήσει το 1975 με τουρκική πρωτοβουλία και τότε αφορούσε την κοινή έρευνα και εκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου. Η τουρκική πρόταση ήταν η κάθε χώρα να εκμεταλλευθεί τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που βρίσκονταν εντός των χωρικών της υδάτων, δη-λαδή έως έξι μίλια από τις ακτές της. Έξω από τα χωρικά ύδατα, όμως, ο βυθός του Αιγαίου θα αποτελούσε ζώνη κοινής εκμεταλλεύσεως ανάμεσα στις δύο χώρες.

Κατά την τουρκική αντίληψη, συνεκμετάλλευση σημαίνει διανομή των ωφελημάτων εξ ημισείας μεταξύ των δύο χωρών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενώ η Τουρκία δικαιούται ένα περιορισμένο τμήμα υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο, διά της συνεκμεταλλεύσεως ευελπιστεί ότι θα αποκτήσει το 50% ή, τέλος πάντων, ένα σημαντικό ποσοστό. Κατ’ ουσίαν με τη συνεκμετάλλευση θα εδημιουργείτο μια περιοχή συγκυριαρχίας των δύο χωρών. Οι τουρκικές προτάσεις για το Αιγαίο απερρίφθη-σαν από την Ελλάδα στη Βουλή των Ελλήνων (συνεδρίαση 21ης Σεπτεμβρίου 1976).

Ήδη οι Τούρκοι έχουν αρχίσει να εφαρμόζουν τη θεωρία της «γαλάζιας πατρίδας». Πρόκειται για μια τεράστια περιοχή, που καλύπτει το ήμισυ της Ανατολικής Μεσογείου. Σε αυτήν περιλαμβάνονται οι υφαλοκρηπίδες Κύπρου, Ρόδου, Καστελλόριζου, Καρπάθου, Κάσου και του ανατολικού τμήματος της Κρήτης. Η τουρκική πρόταση αποτελεί μετεξέλιξη όσων ζητούσε η Άγκυρα για το Αιγαίο τη δεκαετία του 1970: «Ελάτε να συνεκμεταλλευθούμε (ή συν-διαχειριστούμε) όλη αυτή την περιοχή». Εκεί εντάσσεται και η θεωρία του Ερντογάν περί «καζάν-καζάν».

Φυσικά, εάν υπάρξει συνεκμετάλλευση τέτοιου τύπου, περιττεύει και η οριοθέτηση. Αυτό εξηγεί και τις εντελώς παράλογες και ακραίες από πλευράς Διεθνούς Δικαίου τουρκικές διεκδικήσεις. «Η Άγκυρα κυνηγά τη συνεκμετάλλευση / συνδιαχείριση. Η τουρκική πρόταση αρμόζει σε χώρες μειωμένης κυριαρχίας». Αυτή η επισήμανση/προειδοποίηση ανήκει στον αναπληρωτή καθηγητή Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ήδη βουλευτή Νέας Δημοκρατίας, Αγγ. Συρίγο.

Το να υποστηρίζεται κυνικά μια βρώμικη διαπραγμάτευση με τον Ερντογάν αποτελεί αυτοκτονική εθνική στρατηγική για τη χώρα. Απλώς να σας θυμίσω ότι οι Αθηναίοι είχαν πει στους Μηλίους, στον διάλογο που καταγράφει ο Θουκυδίδης: 

«Συζητήσεις και διαπραγματεύσεις για το τι είναι σωστό και δίκαιο γίνονται μόνο μεταξύ ισοδύναμων, αλλιώς ο ισχυρότερος επιβάλλει αυτά που η ισχύς τού επιτρέπει να επιβάλλει, ο δε αδύναμος υπομένει αυτά που η αδυναμία του τον αναγκάζει να αποδέχεται». Αυτά.

Μια άποψη, του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο)

Χθες συμπληρώθηκαν 24 χρόνια από τον θάνατο του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο), ενός ευπατρίδη της επανάστασης. Συμμετείχε στην προσπάθεια έκδοσης του Άρδην και στο πρώτο τεύχος του δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο που έγραψε λίγες μέρες πριν “φύγει”. “Ήταν ένα ευαπτρίδης της παγκόσμιας επανάστασης, ένας αγωνιστής της εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης των λαών, ένας μαχητής της απελευθέρωσης και της εθνικής αξιοπρέπειας της Ελλάδας…”, όπως έγραφε ο Γιώργος Καραμπελιάς στο τχ. 1 του Άρδην.

Το κείμενο του που αναδημοσιεύουμε, και είχε γραφτεί λίγες μέρες μετά την Κρίση των Ιμίων, είναι δυστυχώς τραγικά επίκαιρο.

Άρδην

Συγγραφέας: Μιχάλης Ράπτης

Άρδην τ. 01

Το τελευταίο κείμενο του Μιχάλη Ράπτη που γράφτηκε ειδικά για το “Άρδην”.

Η κρίση της Ίμιας κατέδειξε βασικά πράγματα για την παρούσα κατάσταση στη χώρα μας.

Επιβεβαίωσε τα κοινά σχέδια Ουάσιγκτον-Άγκυρας για μια αποφασισμένη τροποποίηση του καθεστώτος στο Αιγαίο παρασύροντας την Αθήνα σε διαπραγματεύσεις.

Κατέδειξε επίσης πόσο η πίεση αυτή θα είναι μεγάλη αναγκάζοντας την Αθήνα να αντιμετωπίσει στήθος προς στήθος τη στρατιωτική αναμέτρηση. Κατέδειξε ακόμα σε ποιο βαθμό έχει ατονήσει η εθνική ευαισθησία της άρχουσας τάξης αλλά και μέρους του λαού.

Γιατί μπροστά σε μια τόσο σοβαρή εθνική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα, το φυσικότερο θα ‘ταν τα διάφορα μαζικά της κόμματα φανερά ανίκανα, το καθένα μόνο του, να την αντιμετωπίσει, να στρεφόταν εξ ιδίων προς λύση εθνικού ενιαίου μετώπου δημοκρατικά στηριζόμενου στον λαό.

Αλλά ούτε σκέψη για κάτι τέτοιο, τα διάφορα κόμματα αλληλοσυγκρούονται και αλληλοκατηγορούνται με τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς δίδοντας έτσι την εικόνα μιας χώρας χωρίς σοβαρή εθνική ηγεσία, ικανή να αντιλαμβάνεται και να ανταποκρίνεται έγκαιρα στις ανάγκες του λαού και του Έθνους της.

MEGA ΜΟΥ

MEGA ΜΟΥ

ΧΡΩΣΤΆΣ 350.000.000€, ΠΕΘΑΊΝΕΙΣ.

ΜΕ 35.000.000€ ΑΝΑΣΤΑΊΝΕΣΑΙ ΧΩΡΊΣ ΧΡΈΗ! ..ΘΑΎΜΑ!

Η Εστία διακρίνει σωστά τις ευθύνες Σημίτη, δεν βλέπει όμως τις ευθύνες κανενός άλλου

Ο Γιούνκερ κατηγορεί Σημίτη για πλαστογραφία με την ΟΝΕ -Μουγκάθηκε ο τέως Πρωθυπουργός;

«Η Ελλάς μπήκε στην Ευρωζώνη με λάθος Βάση» – Εμουγγάθη ο τέως Πρωθυπουργός; Πέντε ημέρες σιωπής μετά τη συνέντευξη

Μια πολιτική βομβα πρώτου μεγέθους, ιδιαιτέρως μεγάλης ισχύος, εξαπέλυσε ομιλών στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλέξη Παπαχελά ο τέως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αλλά και του Eurogroup παλαιότερα, Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ. Δήλωσε σχεδόν ευθέως ότι η Ελλάς έγινε μέλος της ΟΝΕ με πλαστά στοιχεία!

Η «Εστία» αντελήφθη από την πρώτη στιγμή την ιστορική σημασία αυτών των δηλώσεων. Αλλά αυτήν τη φορά εν αντιθέσει με την πάγια πρακτική της δεν ανέδειξε αμέσως το θέμα με τις αποκαλυπτικές δηλώσεις Γιούνκερ. Απεφάσισε να περιμένει. Ήθελε να δώσει χρόνο στους πρωταγωνιστές να αντιδράσουν. Και στον κ.Σημίτη και στο ΠΑΣΟΚ και φυσικά σε όλο το πολιτικό και μιντιακό σύστημά μας. Ο εξόχως ενδιαφέρων διάλογος που είχε ο Αλέξης Παπαχελάς με τον Πρόεδρο Γιούνκερ στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ είναι ως εξής:

Αλέξης Παπαχελάς: «Πιστεύετε ότι ήταν λάθος και της Κομισιόν τότε που δεν υπήρχε αυστηρή επίβλεψη;»

Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ: «Δεν ήταν μόνο λάθος της Κομισιόν. Έφταιγε το Συμβούλιο των Υπουργών. Τότε ήταν η Κομισιόν του Μπαρόζο το 1998-99, η Κομισιόν ζήτησε την έγκριση των Υπουργών Οικονομικών να ελέγξουν τα στατιστικά στοιχεία των χωρών -μελών μέσω της EUROSTAT. Και δυστυχώς ήμουν μεταξύ αυτών που είπαν: ‘Όχι, όχι. Η Κομισιόν έχει αρκετές εξουσίες. Αφήστε τις χώρες-μέλη να ελέγξουν μόνες τα στοιχεία τους’. Αυτό ήταν τεράστιο λάθος. Αν είχε η Κομισιόν το δικαίωμα να ελέγξει τα στοιχεία, και το ιστορικό των στοιχείων, δεν θα ήταν δυνατό για την Ελλάδα να μπει στην Ευρωζώνη με λάθος βάση. Δεν ήταν λάθος της ‘αναθεματισμένης’ Κομισιόν, δεν ήταν δικό μου. Ήταν λάθος του Συμβουλίου και εγώ ήμουν μέλος του.».

«Εθνολαϊκισμός» και στην Ιρλανδία…

Η κατασυκοφάντηση του Σιν Φέιν δεν έπιασε τόπο

του Ερρίκου Φινάλη

«Βενεζουέλα θα μας κάνετε»: έτσι έλεγε προεκλογικά, απευθυνόμενος στο Σιν Φέιν,  ο Τζιμ Ο’Κάλαχαν – εκ των ηγετικών στελεχών του κεντροδεξιού Φιάνα Φόιλ που, μαζί με το επίσης κεντροδεξιό Φίνε Γκάιλ, μονοπωλούσε επί δεκαετίες την πολιτική ζωή της Ιρλανδίας [βλ. πλαίσιο]. Του ίδιου επιπέδου ήταν η κριτική που ασκούσε στο ανερχόμενο Sinn Féin και το μέχρι τώρα κυβερνών Φίνε Γκάιλ του απερχόμενου πρωθυπουργού Λίο Βαράντκαρ. «Αμετανόητοι τρομοκράτες» και «ακραίοι λαϊκιστές» ήταν μερικά από τα επίθετα με τα οποία φιλοδωρούσαν το ιστορικό κόμμα του αντιβρετανικού και σοσιαλιστικού-ρεπουμπλικανικού πατριωτισμού οι απόγονοι της συνθηκολόγησης του 1921 με τη Βρετανία. Οι οποίοι, στον αιώνα μας, κατέληξαν πολιτικοί υπάλληλοι της ευρωκρατίας και των πολυεθνικών, μετατρέποντας την Ιρλανδία σε φορολογικό παράδεισο για τις ελίτ.

Από κοντά και τα δεκανίκια του δικομματισμού, όπως το Εργατικό Κόμμα – το οποίο τελικά υπέστη την τύχη του ΠΑΣΟΚ, αφού οι Ιρλανδοί το θεώρησαν υπεύθυνο για την εισβολή της μνημονιακής τρόικας στη χώρα τους. Στις επιθέσεις εναντίον του Σιν Φέιν διέπρεψαν και οι Εργατικοί, κατηγορώντας το πρόγραμμά του ως «λαϊκίστικο και εθνικιστικό». Διότι έτσι είθισται να βαφτίζεται σήμερα όποιος επιχειρεί να απαντήσει στις αγωνίες της λαϊκής πλειοψηφίας, που στην Ιρλανδία παίρνουν οξεία μορφή με την αδυναμία πρόσβασης των λαϊκών τάξεων σε αξιοπρεπή κατοικία και σε υπηρεσίες υγείας…

Η λύση του κοινωνικού προβλήματος είναι οργανικά δεμένη με το εθνικό ζήτημα ενός κράτους καταδικασμένου να είναι κολοβό και δέσμιο ξένων – είτε Βρετανών είτε εκπροσώπων των παγκοσμιοποιημένων αγορών

Όμως τελικά όλη αυτή η καμπάνια έπεσε στο κενό, επιβεβαιώνοντας και με το παραπάνω τις προβλέψεις για αλματώδη άνοδο του Σιν Φέιν*. Προβλέψεις στις οποίες δεν φαινόταν να πολυέχει εμπιστοσύνη ούτε η ίδια η ηγεσία του, αφού θα μπορούσε να εκλέξει ακόμη περισσότερους βουλευτές εάν παρουσίαζε πλήρη ψηφοδέλτια σε όλες τις εκλογικές περιφέρειες – κάτι που δεν έκανε. Ακόμη κι έτσι όμως η κάλπη έβγαλε το Σιν Φέιν πρώτο κόμμα, τιμωρώντας το κυβερνών Φίνε Γκάιλ, τη… συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση του Φιάνα Φόιλ και όλους τους μικρότερους σχηματισμούς (πλην των Πράσινων, που υπερδιπλασίασαν το ποσοστό τους).

Δύσκολο στοίχημα η επόμενη μέρα

Ελληνοτουρκικά & μεταναστευτικό: Ώρα μηδέν

Βίντεο εκδήλωσης κινήματος Άρδην | Θεσσαλονίκη 10/02/20 | 

Βιντεοσκόπηση της εκδήλωσης που πραγματοποίησε το κίνημα Άρδην στην Θεσσαλονίκη, στις 10 Φεβρουαρίου 2020.

Με την σειρά που εμφανίζονται, χαιρετισμό απευθύνει ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας, και στη συνέχεια ακολουθούν οι ομιλητές: Γ. Ρακκάς, Αγγ. Συρίγος, Π. Σαββίδης, Σ. Καλεντερίδης και Γ. Καραμπελιάς.