06 Φεβρουαρίου 2020
«Κανονικό» προτεκτοράτο…
Η κανονικότητα της υποτέλειας αδυνατίζει κι άλλο την υπόσταση της Ελλάδας εν μέσω σημαντικών εξελίξεων
Από Δημήτρης Γκάζης
συμπληρωθεί ο πρώτος μήνας του 2020, έχουν δοθεί αρκετά δείγματα ότι η χώρα αντιμετωπίζεται από συμμάχους και εχθρούς ως αμελητέα ποσότητα και ποιότητα. Κατά δήλωσή μάλιστα της ίδιας της πολιτικής «ηγεσίας» της, είναι προβλέψιμη και πιστή (δηλαδή υποτελής) στις μεγάλες δυτικές δυνάμεις, και ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Έχουν εμπεδώσει ότι πρέπει να παραδοθεί μέρος της μέχρι σήμερα κυριαρχίας της χώρας. Για να μπορεί να υπάρχει ως «νησίδα ασφαλείας» ή «ορμητήριο για την διατήρηση της ειρήνης», αλλά και ως κοιτίδα της μικροπολιτικής, του ραγιαδισμού και της υποτέλειας. Αυτή είναι άλλωστε η «κανονικότητα» που της προσφέρεται.
Σε αυτή την τροχιά στήνεται κι ένας πίνακας συναίνεσης και ομοψυχίας του πολιτικού κόσμου και των ΜΜΕ. Ο μεν πολιτικός κόσμος συναγωνίζεται στο ποιος συνέβαλε περισσότερο στην οικοδόμηση αυτής της «κανονικότητας», τα δε ΜΜΕ έχουν αναλάβει να παραποιούν την πραγματικότητα και να ψευδολογούν συστηματικά.
Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα. Αποκλεισμός από τη διάσκεψη του Βερολίνου για το Λιβυκό, συμφωνία για τις αμερικάνικες βάσεις, επιστολές Πομπέο, γεώτρηση του Γιαβούζ στο οικόπεδο 8 της Κύπρου, αναγνώριση από την Ιταλία της συμφωνίας Ερντογάν-Σάρατζ, αναστάτωση από το προσφυγικό ζήτημα.
Όταν λέμε ότι αναζητείται ελληνική εξωτερική πολιτική, εννοούμε πως η τρέχουσα πολιτική απέχει πολύ από αυτό το ζητούμενο: Είναι απλά και μόνο η προσαρμογή στο πλαίσιο και τις πιέσεις που επιβάλλουν άλλοι. Άλλοι οι οποίοι γνωρίζουν τη δηλωμένη «προβλεψιμότητα» του εγχώριου πολιτικού προσωπικού.
«Πόρτα» από το Βερολίνο
Με πολύ προκλητικό τρόπο η Ελλάδα αποκλείστηκε από την διάσκεψη. Δεν καλέστηκε και η δικαιολογία ήταν πως εκπροσωπείται από την παρουσία της Ε.Ε. Επιχείρημα αστείο. Οι λόγοι είναι απλοί:
α) Η Ελλάδα δεν υπολογίζεται σοβαρά ως χώρα με κυριαρχία και ενεργητική πολιτική.
β) Ο Ερντογάν έθεσε ζήτημα να μην πάρει μέρος η Ελλάδα.
γ) Η Γερμανία συνεχίζει την προκλητική ανθελληνική τιμωρητική στάση απέναντι στην Ελλάδα.
Πίσω από αυτά τα ολοφάνερα, χτίζεται ένας γερμανικός-τουρκικός άξονας (παραδοσιακά σύμμαχες χώρες). Αυτό ήταν αρκετό για να μην φτάσει ποτέ πρόσκληση για συμμετοχή της Ελλάδας. Ενώ, για παράδειγμα, από τους διοργανωτές της διάσκεψης θεωρήθηκε πιο σημαντική η συμμετοχή του Κονγκό.
Η εφημερίδα FT εναντίον της χρήσης ελληνικών και λατινικών φράσεων στον επιχειρηματικό κόσμο!
Άρθρο της εφημερίδας Financial Times, στο οποίο η συντάκτης Moira O’Neill επιχειρηματολογεί κατά της χρήσης ελληνικών και λατινικών φράσεων στον επιχειρηματικό κόσμο, καθώς θεωρούνται ‘’νεκρές γλώσσες’’.
Αναρωτιέται γιατί τόσες πολλές εταιρείες στον επενδυτικό τομέα επιμένουν στη χρήση λατινικών και ελληνικών όρων που αποτελούν μόνο και μόνο τρόπο επίδειξης γνώσεων, ενώ προκαλούν και παρανοήσεις.
Σημειώνει:
Η χρήση αυτών των γλωσσικών αναφορών μπορεί να εντυπωσιάζει τους εργαζόμενους στον επενδυτικό τομέα, αλλά είναι περιττή για τους πελάτες που επενδύουν τα χρήματά τους. Οι επενδυτικές εταιρείες θα πρέπει να χρησιμοποιούν την καθημερινά ομιλούμενη γλώσσα και να σταματήσει οτιδήποτε αποτελεί εμπόδιο στην κατανόηση και επικοινωνία.
Τα καθαρά αγγλικά είναι αυτό που αξίζει στους επενδυτές, καταλήγει η συντάκτρια.
05 Φεβρουαρίου 2020
Προσφέρεις φαγητό σε καταλήψεις και κοινότητες προσφύγων; Απολύεσαι!
Γράμμα από απολυμένη της ΜΚΟ ΑΡΣΙΣ
Γράφει η Ευγενία Ρουσάλη, απολυμένη από τη ΜΚΟ «ΑΡΣΙΣ»
Ξεκίνησα να εργάζομαι στην Μη Κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) «ΑΡΣΙΣ» στις 22 Σεπτεμβρίου 2017 ως μαγείρισσα στα πλαίσια του έργου «ΜΕΤΟΙΚΟΣ», με υπηρεσίες στον Ξενώνα Ασυνόδευτων Ανηλίκων Αθήνας, υπογράφοντας εξάμηνη σύμβαση για πενθήμερη εργασία. Κατά τη διάρκεια των δύο χρόνων εργασίας, είχα να αντιμετωπίσω την αυταρχική και υβριστική συμπεριφορά της συντονίστριας του ξενώνα, δουλεύοντας καθημερινά κάτω από αντίξοες συνθήκες, με τις υλικοτεχνικές υποδομές που απαιτούνταν για τη συγκεκριμένη δουλειά να μην είναι επαγγελματικές και ενώ τακτικά αναγκαζόμουν να μαγειρεύω ακόμη και με ελάχιστες πρώτες ύλες.
Προκειμένου να με ωθήσει προς την παραίτηση, [η συντονίστρια] φρόντισε να δημιουργήσει εχθρικό κλίμα, στρέφοντας μια μερίδα συναδέλφων εναντίον μου. Μετά από πολύ μεγάλη ψυχολογική πίεση και απειλές αναγκάστηκα να δεχτώ δυσμενή μεταβολή στη σύμβασή μου που μετατράπηκε σε τριήμερη εκ περιτροπής. Ωστόσο, τα καθημερινά καψώνια και η αυταρχική συμπεριφορά δεν ήταν μόνο προς το πρόσωπό μου αλλά και προς τους φροντιστές που μετά την επίσχεση εργασίας τους (λόγω μη καταβολής δεδουλευμένων έξι μηνών), την είχαν καταγγείλει για αυταρχική συμπεριφορά στην πρόεδρο της «ΑΡΣΙΣ».
Στις 16 του περασμένου Δεκέμβρη είχα ζητήσει ραντεβού από το τμήμα ανθρώπινων πόρων, για να εκφράσω μεταξύ άλλων την ανησυχία μου για την επικινδυνότητα του χώρου στον οποίο μαγείρευα. Στον συγκεκριμένο χώρο υπάρχουν επικίνδυνες ηλεκτρικές εγκαταστάσεις που προκαλούν συχνά πτώση τάσης, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στη διαδικασία του μαγειρέματος. Η έλλειψη επαγγελματικού ψυγείου είχε ως αποτέλεσμα τη γρήγορη αλλοίωση των φαγητών, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ οι τουαλέτες βρίσκονται δίπλα και απέναντι από την κουζίνα!
«Μην το παίρνεις σοβαρά»
Άννα Στάικου
Να ανοίγεις το παράθυρο προσεκτικά
η δηθενιά και η κορεκτίλα σκοτώνουν
Αν μπεις στο κόλπο τους σ’ ένα χρόνο από σήμερα θα αισθάνεσαι μη αισθανόμενος.
Κρατήσου γερά
Τώρα θα μου πεις “από πού ρε φίλε να κρατηθώ;”
Από σένα ρε φίλε κρατήσου
Κάνε την καρδιά μάστορα μαρμαρογλύπτη και ξαναφτιάξου απ’την αρχή…
Τέτοια σκέφτομαι σε μισάνοιχτο παράθυρο που το μπουγάζι είναι κι αυτό δήθεν…
Από την αρχή η χρονιά έδειξε τί είναι και που το πάει.
Εκεί που λέγαμε θα χιονίσει ο καιρός έβρεχε.
Και όταν λέγαμε καλό καιρό, πλάκωνε το κρύο και μάς αποτέλειωνε.
Τα μπερδέματα με τα διεθνή μας σε σημείο κρίσιμο, αλλά αυτό δεν το θέλουμε, οπότε παραμένει ένα ζήτημα εκτός των δικών μας οριζόντων.
Δηλαδή -για να μπορέσω κι εγώ να καταλάβω: Πολιτικά ορθό είναι τα δικά μας ζητήματα να μη τα συζητούμε εμείς -Είναι οπισθοδρομικό είναι -πώς να το πούμε-tres banale- είναι εθνικιστικό άρα εχθρικό.
Ο Τζορτζ Στάινερ, ο πολυμαθής κριτικός λογοτεχνίας πέθανε σήμερα σε ηλικία 90 ετών, στο σπίτι του στο Κέμπριτζ της Αγγλίας. Κατά τη διάρκεια της σπουδαίας πορείας του, δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία σε κορυφαία πανεπιστήμια και ασχολήθηκε με μία σειρά φιλοσοφικών θεμάτων όπως οι απαρχές του λόγου, η ηθική δύναμη της λογοτεχνίας και το μέλλον της αλήθειας. Τον θάνατο του γνωστοποίησε ο γιος του, Δρ. Ντέιβιντ Στάιντερ.
Ο Τζορτζ Στάινερ γεννήθηκε το 1929 στο Παρίσι από Εβραίους γονείς αυστριακής καταγωγής. Η οικογένειά του μετανάστευσε στην Αμερική το 1940 και, ήδη από τα πρώτα του παιδικά χρόνια, μιλούσε τρεις γλώσσες. Σπούδασε στα πανεπιστήμια του Σικάγο, του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης με υποτροφία Rhodes. Αργότερα, δίδαξε συγκριτική λογοτεχνία στα πανεπιστήμια του Κέμπριτζ, της Γενεύης και της Οξφόρδης και, ως κριτικός λογοτεχνίας, συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες της εποχής.
«Με εκπλήσσει, όσο κι αν φαίνεται αφελές σε άλλους, ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις τον ανθρώπινο λόγο τόσο για να αγαπήσεις, να δημιουργήσεις και να συγχωρέσεις, όσο και για να βασανίσεις, να μισήσεις, να καταστρέψεις και να εξαφανίσεις», έγραφε στο βιβλίο του "Grammars of Creation".Στο «Τολστόι ή Ντοστογιέφσκι» παρατηρούσε πως «η παλιά κριτική γεννιέται από τον θαυμασμό. Κάποιες φορές απομακρύνεται από το κείμενο για να εξετάσει τον ηθικό σκοπό του. Ερμηνεύει την λογοτεχνία σαν κάτι που δεν υπάρχει σε απομόνωση, αλλά στο κέντρο των ιστορικών πολιτικών ενεργειών. Πάνω από όλα, η παλιά κριτική είναι φιλοσοφημένη στην γκάμα και στο ταμπεραμέντο της».
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, παρέμεινε σταθερός σε αυτό το «άρθρο της πίστης», σχολιάζουν οι New York Times, κάνοντας αναφορά στο πλατύ πεδίο της έρευνάς του - από τον Χάιντεγκερ και την ελληνική τραγωδία, ως το σκάκι και την λογοτεχνική μετάφραση. Άλλα έργα του είναι: «Μετά τη Βαβέλ», «Περί δυσκολίας», «Αξόδευτα πάθη», «Γραμματικές της δημιουργίας» και η σύντομη αυτοβιογραφία του "Errata". Το 1994 είχε πει για την υστεροφημία του στο The Paris Review: «Θα ήθελα να με θυμούνται ως έναν καλό δάσκαλο ανάγνωσης».
Με πληροφορίες από New York Times
Ακόμη:
Τζορτζ Στάινερ: Ο κατάσκοπος της ψυχής του συγγραφέα
Α.Αργυρόπουλος(Θεολόγος, συγγραφέας)-Οι Τρεις Ιεράρχες μιλούσαν για μια κοινωνία ισότητας…
Από: Γιώργος Γκόντζος
(ggontzos@yahoo.gr)—-
“Μιλούσαν ξεκάθαρα οι Τρεις Ιεράρχες για μια κοινωνία ισότητας,για μια κοινωνία στην οποία δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ,για μια κοινωνία που ο καθένας θα αμείβεται σύμφωνα με τις ανάγκες του..”. Με αυτά τα λόγια ο Ανδρέας Αργυρόπουλος,συγγραφέας,θεολόγος, αναφέρθηκε αρχικά στους Τρεις Ιεράρχες, σε συνέντευξή του(Ηχητικό ΕΔΩ) στην εκπομπή “ό,τι πεις εσύ” (Γιώργος Γκόντζος),στο δημοτικό ραδιόφωνο Ιωαννίνων.Στην συνέχεια εστίασε την αναφορά του σε τρία στοιχεία που χαρακτηρίζουν την συνολική παρουσία τους: “Τις απόψεις για ένα σύστημα ισότητας στην κοινωνία,τις πρωτοβουλίες και τις θέσεις τους για την δημόσια υγεία,και την προσωπική στάση απέναντι σ’αυτούς που περνούσαν δύσκολα…”.
Σε άλλο σημείο τόνισε πως “σε γενικές γραμμές η στάση των Τριών Ιεραρχών απέναντι και στην Ελληνική Παιδεία και ευρύτερα στις επιστήμες,ήταν ανοικτή” ,και υπογράμμισε πως έθεσαν “σε σωστή βάση την σχέση επιστήμης και πίστης”.
Για το θέμα του εορτασμού της ημέρας των Τριών Ιεραρχών, σημείωσε: “Η μέση λύση ,η ουσία των πραγμάτων είναι: Την μέρα ούτε πρέπει να έχουμε αργία,η αργία πολλές φορές δεν δίνει αυτό που πρέπει να δώσει ,αλλά δεν πρέπει να είναι και μέρα εργασίας.Πρέπει να είναι μια γιορτή και η γιορτή αυτή που θα γίνει στα σχολεία να είναι γιορτή μελέτης και πληροφόρησης του έργου των Τριών Ιεραρχών,την οποία θα αναλαμβάνει ο σύλλογος διδασκόντων μαζί με τον θεολόγο βέβαια…Μπορεί βέβαια και ένας άλλος συνάδελφος ,ένας φιλόλογος, ένας μαθηματικός , να έχει περισσότερες γνώσεις, να είναι καλύτερος σε ένα τομέα για την ζωή και την δράση των Τριών Ιεραρχών, και να μιλήσει,αυτά μπορεί δημοκρατικά να τα αποφασίσει ο σύλλογος διδασκόντων .Δηλαδή να γίνεται μια γιορτή και μετά τα παιδιά να φεύγουν ,πως γίνεται με το Πολυτεχνείο, έτσι να γίνεται και με την γιορτή των Τριών Ιεραρχών.”
Ο Α.Αργυρόπουλος τέλος έθεσε και μια άλλη διάσταση που αφορά τους Τρεις Ιεράρχες:
“Στενοχωριέμαι για μερικούς που ανήκουν σε κάποιους χώρους και έχουν μείνει 50 και 100 χρόνια πίσω.Όταν οι μεγάλοι κοινωνιολόγοι από τις αρχές του 20ου αιώνα , άνθρωποι που δεν ανήκουν ούτε στους χώρους της εκκλησίας , ούτε του Χριστιανισμού εξυμνούν τους Τρεις Ιεράρχες για τις κοινωνικές τους θέσεις, δεν μπορεί να έρχεται ο ‘Έλληνας “προοδευτικός”, γιατί ο αγράμματος δεν μπορεί να είναι προοδευτικός, και να θέτει θέμα συντηρητικότητας των Τριών Ιεραρχών ….Όταν η ίδια η Ρόζα Λούξεμπουργκ καθόταν και έγραφε για τους Τρεις Ιεράρχες,όταν ο Κάουτσκι έγραφε για τους Τρεις Ιεράρχες, δηλαδή σε όλον τον πλανήτη εξυμνούν τους Τρεις Ιεράρχες και στην χώρα που υποτίθεται τους γιορτάζουμε,έχουμε άγνοια του έργου τους. Ο Έριχ Φρομ, ας πούμε, γράφει για το κοινωνικό έργο των Τριών Ιεραρχών, το λέμε ποτέ στις ομιλίες; Δεν τα λέμε και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του γιατί δεν τα λέμε…Γιατί κάποιους δεν βολεύει να τ’ ακούνε και κάποιοι άλλοι τους αρέσει να μένουν στα στερεότυπά τους”
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)