Η "διαχειριστική υποτέλεια" – Από την παρακμή και τη χρεοκοπία στο νεο-ραγιαδισμό

Βάσσης Λαοκράτης

Ως αυτοευνουχιστική ιδεολογία της επικυριαρχούμενης Ελλάδας, ο νεο-ραγιαδισμός είναι ένα ακόμα μεγάλο μας πρόβλημα μετά την παρακμή και τη χρεοκοπία. Που γίνεται πολύ επικίνδυνος, καθώς μεταλλάσσεται, φιλόδοξα σε νέο αφήγημα του Τόπου μας, τάχατες στον αντίποδα των στερεοτυπικών ακροτήτων, αλλά και των "φαιών νεοπλασιών", όπως η Χρυσή Αυγή, της πάλαι ποτέ "εθνικής ιδεολογίας" μας. Πάντοτε προβληματικής αλλά και βάναυσα ευτελισμένης κατά τη χουντική περίοδο (1967-74).

Μια μετάλλαξη ultra εκσυγχρονιστική, προοδευτικοφανής και ενίοτε αριστεροφανής, με περισσεύουσα ευρωπάθεια και νεωτερικολαγνεία, αλλά και με συμφυρόμενο το νεοταξικό κοσμοπολιτισμό, απ’ τα δεξιά και τον μεταφυσικό διεθνισμό απ’ τα αριστερά. Οπότε και με δραστικά παραπειστική και παραπλανητική αληθοφάνεια, που μεγιστοποιείται απ’ την προνομιακή πρόσβαση στον δημόσιο χώρο του ρεύματος της διανόησής μας, που διακινεί μεταπρατικά την ευρω-προσαρτηματική πραμάτεια του.

Καθώς δεν είναι καθόλου τυχαίο, που απ’ αυτό το ρεύμα εκπορεύεται με σταυροφορικό μάλιστα πάθος ό,τι το απο-εθνοποιητικό και αποδομητικό της εθνοταυτοτικής, ιστορικής και πολιτιστικής υπόστασης της Ελλάδας και του Ελληνισμού διαμέσου των αιώνων. Με πρωτίστως βαλλόμενη τόσο την ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους όσο και την αξιακή διαχρονία της πολιτιστικής ιθαγένειάς μας (ιδιοπροσωπία και ιδιαιτερότητα). Και τα δύο αυτά, στη σωστή πάντοτε προσέγγισή τους, ενοχλούν τον εθνομηδενιστικό αποδομητισμό.

Μια σωστή προσέγγιση απογυμνώνει τον αποδομητικό λόγο απ’ τα προσχήματά του. Διακρίνει, για παράδειγμα, ξεκάθαρα την ιστορική συνέχειά μας, σε όλη τη συνθετότητά της, απ’ την απλοϊκή και αφελή γραμμική και μεταφυσική της εκδοχή. Διακρίνει την φιλοπατρία και τον πατριωτισμό από όλες τις εθνικιστικές και εθνοφυλετικές του παραμορφώσεις. Διακρίνει την ιστορικοκοινωνική αξιακή βάση και τον εξελικτικό χαρακτήρα της πολιτιστικής ιθαγένειας και της ελληνικότητας απ’ τον εθνοφυλετικό και μεταφυσικό τους προσδιορισμό, με απόλυτη την αντιδιαστολή πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και πολιτιστικής καθαρότητας!.

Διακρίνει την ευρωπαϊκότητα, που είναι σύμφυτη και όχι υπό πρόσκτηση ιδιότητά μας, απ’ την προσαρτηματική ευρωπάθεια (να γίνουμε Ευρωπαίοι!) και τον συνακόλουθό της νεο-ραγιαδισμό, που είναι η μετά τη χρεοκοπία ιδεολογική εργαλειοποίηση της συνολικότερης εθνοαποδομητικής λογικής.

Η σωστή προσέγγιση αναδεικνύει ως κρίσιμη διάσταση της ζητούμενης εθνικής μας στρατηγικής τη διεμβόλιση του παγιδευτικού δίπολου: Απ’ τη μια ο νοσηρός ελληνοκεντρισμός, όπου, μαζί με τις γραφικές ελληνολατρικές απογειώσεις, συνωθούνται και οι φαιοτοξικές ακρότητες. Απ’ την άλλη ο εξίσου νοσηρός αντι-ελληνοκεντρισμός, όπου πρωταγωνιστεί ο νεοταξικής κοπής (κλίμα Σόρος) εθνοαποδομητισμός.

Ηττημένο πολιτικό σύστημα εξουσίας

Μπροστά στο Μηδέν

από Βασίλης Σάββας

 -

Ο Νίτσε είχε προειδοποιήσει, στην τρίτη πραγματεία της «Γενεαλογίας της Ηθικής», για το εφιαλτικό ενδεχόμενο, που σήμερα τείνει να καταστεί πραγματικότητα:

 η θεοποιημένη Επιστήμη στον θρόνο του Θεού που, κατά τη ζαρατούστρεια θριαμβολογία, είναι νεκρός.

Για να συμβεί αυτό, προηγήθηκε μια εξέγερση, σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένη. Επί αιώνες η ανθρωπότητα βρισκόταν αλυσοδεμένη στον Καύκασο της δεισιδαιμονίας. Μια ενστικτώδης, ορμέμφυτη θρησκευτικότητα, στηριζόμενη  στα δεκανίκια της θεοκρατίας, φιλοδοξούσε να ελέγχει απόλυτα, όχι μόνο την εξωτερική συμπεριφορά του ανθρώπου, αλλά πολύ περισσότερο, την ίδια τη σκέψη του. Και αλίμονο στους αντιρρησίες.. Μια τόσο καταλυτική δράση, ωστόσο, αναμενόμενα θα επιφέρει κάποτε και μια ισοδύναμη αντίδραση: Αναγέννηση, Μεταρρύθμιση, Διαφωτισμός. Και η ανθρωπότητα– επιτέλους – φαίνεται να σπάζει δεσμά αιώνων!

Δυστυχώς ο Άνθρωπος, για άλλη μια φορά, κατελήφθη από τρομερή αμηχανία μπροστά στη νεοαποκτηθείσα ελευθερία του. Έσπευσε να σφυρηλατήσει νέα δεσμά για τον εαυτό του. Έτσι, από τον Αιώνα των Φώτων και εντεύθεν, βασιλεύει στον κόσμο μια νέα Δύναμη, απρόσωπη και αδιάφορη απέναντι στην ανθρωπότητα, μια “θεότητα” που δε μακροθυμεί και δεν εξιλεώνεται με προσευχές και θυσίες: πρόκειται για την Ύλη, μοναδική Πρώτη Ουσία, οντολογικά ανερμήνευτη και διαρκώς μεταλλασσόμενη, στα χέρια της οποίας όλος ο Κόσμος είναι απλά άθυρμα…

Αρχικά, με όπλο τις βεβαιότητες που παρέχει η αντικειμενικότητα της επιστημονικής γνώσης, γκρεμίστηκε η θρησκευτική δεισιδαιμονία και το κοσμοείδωλο που είχε πλάσει και επιβάλλει επί αιώνες. Έπαψε η Γη να αποτελεί το κέντρο του Σύμπαντος, εξοβελίστηκε σε μια γωνιά της άπειρης έκτασής του. Συνακόλουθα όμως, ο Άνθρωπος έχασε τη βασιλική του θέση εντός της Δημιουργίας, κατέστη πια ένα κοσμικό «ατύχημα», άλλο ένα συμβεβηκός σε μια μακρά αλυσίδα τυχαίων εξελικτικών διεργασιών.

«Άμλετ»: Ένας μεταμοντέρνος αχταρμάς

Στο «Αμφι-Θέατρο», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου

Του Ανδρέα Ανδριόπουλου από την Ρήξη φ. 157

Σάββατο βράδυ με χειμωνιάτικο κρύο και βροχή στο Αμφι-Θέατρο στην Πλάκα για τον Άμλετ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου. Οκτώ χρόνια μετά το κλείσιμο του Αμφι-Θεάτρου και 28 χρόνια μετά την παράσταση του Άμλετ (1991) σε σκηνοθεσία του Σπύρου Ευαγγελάτου.

Η παράσταση «Άμλετ» που παρακολούθησα δεν ήταν καλή. Στην προσπάθεια να ανακατασκευάσουν τη σκηνή – μετά από 8 χρόνια που το θέατρο ήταν κλειστό – η φθορά του κτηρίου έδεσε με την παρακμή που παρουσιάζει το έργο του Σαίξπηρ. Διαβάζω από το πρόγραμμα ότι προσπάθησαν να «… διατηρηθεί οτιδήποτε θύμιζε το παρελθόν του Αμφι-Θεάτρου… με κομβική την αποκάλυψη του ξύλινου πατώματος… σαν ένα σώμα υπό εξέταση… αποφασίσαμε να δουλέψουμε με βασικό υλικό το ξύλινο πάτωμα, ένα έδαφος ασταθές, επισφαλές, ένας κόσμος που γέρνει, γκρεμίζεται, σανίδες που ξηλώνονται… που τείνει να καταπιεί το χώρο… ένας τάφος… όπου θριαμβεύουν τα σκουλήκια». Σκέφτομαι, όμως, ότι όλα αυτά φόρτισαν την παράσταση συναισθηματικά όσο και τεχνικά. Το αποτέλεσμα ήταν ιδέες που φαίνονταν να λειτουργούν σκηνοθετικά, όπως το άνοιγμα του έργου με όλους τους ηθοποιούς επί σκηνής, ενώ προβαλλόταν βίντεο με την υπόκλιση του θιάσου του αντίστοιχου έργου του 1991. Ή η σε βίντεο επανεμφάνιση του Γιάννη Φέρτη σαν το φάντασμα του νεκρού Βασιλιά (ο ίδιος είχε παίξει τον νεαρό Άμλετ το 1991).

Αλλά και ιδέες όπως η απαράδεκτη σκηνή της τελικής μονομαχίας μεταξύ Λαέρτη και Άμλετ, στην κορύφωση του έργου, όπου όλη η δράση επί σκηνής αντικαταστάθηκε από προβολή σε βίντεο της ίδιας σκηνής από την παλιότερη παράσταση, ενώ όλοι μας, ηθοποιοί και θεατές, παρακολουθούσαμε το βίντεο! Όλη η δραματουργία της ξιφομαχίας, της επικράτησης αρχικά του Άμλετ, του δηλητηριασμένου ξίφους του Λαέρτη, που τελικά τραυματίζει θανάσιμα τον Άμλετ, του ταυτόχρονου θανάτου της βασίλισσας-μητέρας του Άμλετ, που ήπιε από το ποτήρι που προοριζόταν για εκείνον, του φόνο του Κλαύδιου από τον Άμλετ λίγο πριν ο ίδιος πεθάνει, όλη αυτή η κορύφωση του έργου μετατράπηκε σε ένα άνευρο δεκάλεπτο παρακολούθησης βίντεο!

Πιστεύω ότι η σκηνοθεσία ήταν άνευρη. Πιθανολογώ ότι η ανακατασκευή του θεάτρου γέννησε τη σκηνοθετική ιδέα του ξηλώματος του πατώματος από τον Άμλετ, η οποία έγινε πολύ κοντά στην αρχή του έργου, για να επαναληφθεί ως μανιέρα αρκετές φορές στη συνέχεια!!! Σαν αποτέλεσμα, στο ένα τρίτο – αν όχι στο μισό – μιας αχανούς θεατρικής σκηνής έχασκε μια τεράστια τρύπα κατά τη διάρκεια όλου του υπόλοιπου έργου. Πράγμα που έβαζε τους ηθοποιούς να προσέχουν συνεχώς πώς πατούν πάνω στα χαλάσματα κι εμάς τους θεατές, αποκομμένους από την εξέλιξη της δράσης, να παρακολουθούμε τη διαδικασία αυτή. Αυτό περιόρισε τον χώρο της σκηνής και άρα και την όλη δραματουργία, καθώς η τρύπα αυτή κυριαρχούσε, εικονοποιώντας όλη τη σήψη και παρακμή του Βασιλείου και των ανθρώπων του, κάτι που, τελικά, εξοστράκιζε την όποια δυνατότητα παρουσίασής της μέσω της υποκριτικής…

Killdozer: η μέρα της μπουλντόζας

Στην τσέπη της φόρμας που φορούσε την ημέρα του θανάτου του βρέθηκε το εξής ιδιόχειρο σημείωμα: 

«Ήμουν πάντα πρόθυμος να είμαι λογικός μέχρι που αναγκάστηκα να γίνω παράλογος. Μερικές φορές οι λογικοί άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν παράλογα πράγματα».

Ένας άνθρωπος εναντίον μιας πόλης

του Κωνσταντίνου Μαυρίδη από την Ρήξη φ. 157

Στις 4 Ιουνίου του 2004 ένα παράξενο όχημα που έμοιαζε με τεθωρακισμένη μπουλντόζα απ’ την κόλαση εμφανίστηκε στους δρόμους της μικρής πόλης του Γκράνμπυ στο Κολοράντο των ΗΠΑ…

Μόλις είχε προξενήσει εκτεταμένες ζημιές σε ένα εργοστάσιο παραγωγής τσιμέντου στις παρυφές της πόλης και κατευθυνόταν προς το κέντρο της σαρώνοντας τα πάντα στο διάβα του. Στο τηλεφωνικό κέντρο του τοπικού σερίφη οι γραμμές είχαν πάρει φωτιά, με έντρομους κατοίκους να ζητούν τη συνδρομή όλων των διαθέσιμων αστυνομικών δυνάμεων, καθώς το «τέρας» κατεδάφιζε το ένα κτήριο μετά το άλλο χωρίς κανείς να μπορεί να το σταματήσει. Το καταστροφικό κρεσέντο θα τελείωνε 2 ώρες και 7 λεπτά αργότερα, όταν ο μοναχικός δράστης και μοναδικός νεκρός της επίθεσης θα αυτοκτονούσε μέσα στο αυτοσχέδιο όχημά του, αφού αυτό σφήνωσε τελικά στο τελευταίο κτήριο που κατεδάφιζε, με σπασμένο ψυγείο και κολλημένο κινητήρα. Πίσω του θα άφηνε 13 ισοπεδωμένα κτήρια, ανάμεσα στα οποία ήταν το δημαρχιακό μέγαρο, το εργοστάσιο τσιμέντου, τα γραφεία της τοπικής εφημερίδας, το σπίτι ενός πρώην δημάρχου και το κατάστημα σιδηρικών ενός δημοτικού συμβούλου, δεκάδες κατεστραμμένα οχήματα και ζημιές που ανέρχονταν σε πάνω από 7 εκατομμύρια δολάρια.

Όταν οι αστυνομικοί αποπειράθηκαν να εισέλθουν στο όχημα διαπίστωσαν πως δεν υπήρχε θυρίδα διαφυγής και αναγκάστηκαν να κόψουν τη μονοκόμματη θωράκιση της μπουλντόζας με οξυγόνο. Στη θέση του οδηγού βρήκαν το νεκρό σώμα του Μάρβιν Χιμάγιερ ή Μαρβ, ενός συμπαθούς όσο και ιδιόρρυθμου ιδιοκτήτη συνεργείου συγκόλλησης εξατμίσεων, με ιστορικό αντιδικίας με την τοπική δημοτική αρχή. Το γεγονός ήταν πρωτοσέλιδο για πολλές μέρες στις κορυφαίες εφημερίδες των ΗΠΑ και τα δύο ερωτήματα που ζητούσαν επιτακτικά απαντήσεις ήταν τι ώθησε τον αγαθό «εξατμισά» να προβεί στο εν λόγω απονενοημένο διάβημα και πού βρήκε το άρμα μάχης-μπουλντόζα με το οποίο επιτέθηκε με τέτοια μανία στην πόλη του Γκράνμπυ.

Οι αθέατες όψεις του Δικαίου της Θάλασσας

     Του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου*

Την ώρα που η τουρκική προκλητικότητα έχει φτάσει στο Ζενίθ,  αποτελώντας μία άμεση και μη αποκρυπτόμενη εχθρική και επεκτατική απειλή κατά της Ελλάδος, με την ανοχή του ΝΑΤΟ η ημίμετρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ανώδυνες δηλώσεις από πλευράς ΗΠΑ, είναι απαραίτητο να δώσουμε μερικές σύντομες και σαφείς απαντήσεις στους ανυπόστατους και νόμω αβάσιμος τουρκικούς ισχυρισμούς.

Το πράττω με την ιδιότητα ενός από τους ελάχιστους Έλληνες επιστήμονες νομικούς διεθνολόγους με ειδίκευση στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και ως συγγραφέας του πρώτου και μοναδικού, μέχρι σήμερα, στην Ελλάδα και στα ελληνικά, επιστημονικού συγγράμματος 600 σελίδων (μονογραφίας) για το νομικό καθεστώς της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ), που αποτέλεσε την διδακτορική διατριβή μου το 1998, η οποία εγκρίθηκε ομόφωνα με άριστα στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Νωρίτερα από το Δεκέμβριο 1986 είχα επανειλημμένα υποστηρίξει σε πληθώρα πανελληνίων επιστημονικών συνεδρίων την ανάγκη άμεσης ανακήρυξης και θέσπιση της ΑΟΖ από την Ελλάδα αλλά και την δραστική αναβάθμιση της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Ελλάδας η οποία παραμένει η τελευταία παγκοσμίως παράκτια χώρα (149η) ως προς τα δικαιώματά της στις παρακείμενες θάλασσες.

Θυμίζω τις κρίσιμες κινήσεις της Τουρκίας:

α) 1973, μονομερείς και παράνομες έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο

β) 1976-78, άρνηση της δικαστικής επίλυσης της διαφοράς στο Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης (Χάγη).

γ) 1987 απαγόρευση διεξαγωγής υποθαλάσσιων ερευνών για πετρέλαιο στα ανατολικά της Θάσου και σε ολόκληρο το Αιγαίο πέραν των 6 ναυτικών μιλίων της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης

δ) 1994, απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας (casus belli) για την ενδεχόμενη επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης πέραν των 6 ναυτικών μιλίων.

ε) 1996, διεκδίκηση των Ιμίων και δεκάδων ή και εκατοντάδων άλλων βραχονησίδων του Αιγαίου!

Πικρές αλήθειες από μια καθηγήτρια για τον τραμπούκο μαθητή

Καθηγήτρια σχολιάζει το βίντεο του μαθητή που τραμπουκίζει τη δασκάλα- Τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς όρια.

Μια καθηγήτρια, η Αννα Τιρικανίδου, είδε το βίντεο με τον μαθητή που τραμπουκίζει την καθηγήτριά του σε ένα ΕΠΑΛ, και το σχολιάζει. Γράφει, ότι όλα αυτά τα χρόνια που έχει θητεύσει ως διευθύντρια στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, πολλές φορές έχει συμβουλεύσει γονείς να επισκεφθούν ειδικό κοινωνικό λειτουργό η ψυχολόγο για τα παιδιά τους. Οι περισσότεροι αδιαφόρησαν, άλλοι την έβρισαν…και μόνο δύο ακολούθησαν τη συμβουλή της.

Και φυσικά σχολιάζει και τους άλλους μαθητές που αντί να παρέμβουν στο επεισόδιο, το τράβηξαν βίντεο “χωρίς να αναλογιστούν οτι δημοσιοποιούν ένα περιστατικό τραγικής παραβατικότητας”

Και καταλήγει με μια μεγάλη αλήθεια: Τα ελληνόπουλα μεγαλώνουν χωρίς όρια

ΓΡΑΦΕΙ Η ΑΝΝΑ ΤΙΡΙΚΑΝΙΔΟΥ:

Στα 9 χρόνια που ασκώ καθήκοντα διευθύντριας στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, έχω συμβουλέψει περίπου 50 γονείς μαθητών, να επισκεφθούν ειδικό(κοινωνικό λειτουργό ή ψυχολόγο), προκειμένου να βοηθηθούν τα παιδιά τους. Το έκανα, αφού εξήντλησα όλα τα περιθώρια παρέμβασης από την πλευρά του Συλλόγου Καθηγητών και με βαριά καρδιά. Αφιέρωσα αμέτρητες ώρες, εντός κι εκτός ωραρίου μου, ν’ ασχολούμαι με τους εν λόγω μαθητές, σε σημείο που ένιωθα ενοχές, γιατί δε μου περίσσευε ποιοτικός χρόνος για τους υπόλοιπους μαθητές.

 Είμαι φύσει και θέσει υπομονετικός άνθρωπος και δεν παραδίδω αμαχητί τα όπλα. Από τους 50 γονείς, μόνο δύο ακολούθησαν τη συμβουλή μου. Περίπου 30 γονείς με εξύβρισαν χυδαία και με απείλησαν με αναφορά στην προϊσταμένη αρχή μου. Οι υπόλοιποι 15 απλά διαφώνησαν, γέλασαν ή μου είπαν ότι χρειάζομαι εγώ ψυχολόγο, για την ακρίβεια ψυχίατρο. 

Όταν η χώρα αποκτήσει το νομικό εκείνο πλαίσιο, το οποίο θα επιτρέπει στον Σύλλογο Καθηγητών, να παραπέμπει στις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες μαθητές, που χρήζουν αποδεδειγμένα εξατομικευμένης και εξειδικευμένης παρέμβασης, τότε δε θα συμβαίνουν θλιβερά περιστατικά, όπως αυτό που κυκλοφορεί σε βίντεο και δείχνει μαθητή να ουρλιάζει σε βάρος καθηγήτριάς του και να την απειλεί χυδαία, κατά τη διάρκεια του μαθήματος σ’ ΕΠΑΛ της χώρας. 

Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι οι συμμαθητές του γελούν αμέριμνοι, σπάζοντας πλάκα. Δεν αισθάνθηκε ούτε ΕΝΑΣ την ανάγκη και την ευθύνη, να τον σταματήσει, να παρέμβει πυροσβεστικά, νουθετώντας τον. Λογικά, κάποιος από αυτούς τράβηξε το βίντεο και στη συνέχεια το δημοσιοποίησε, για να εξευτελίσει την καθηγήτρια, χωρίς ν’ αναλογιστεί ότι δημοσιοποιεί ένα περιστατικό τραγικής παραβατικότητας. Τα ελληνόπουλα μεγαλώνουν δίχως όρια κι ωσάν να είναι κάτι ξεχωριστό, το οποίο προορίζεται να κατοικοεδρεύσει στο σβέρκο όλων ημών, οι οποίοι επιθυμούμε συνειδητά κι αγαπητικά, να εργαστούμε παρέχοντας εκπαίδευση υψηλού(ναι, υψηλού)επιπέδου κι όχι διεκπεραιωτική. Μερικές φορές η μοναξιά της αξιοπρέπειας είναι αποκαρδιωτική και συνθλίβει.

Το γενέθλιο της Μαλβίνας Κάραλη [3 Φεβρουαρίου 1952 -7 Ιουνίου 2002]

Κι ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω και μία φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.

Μία συμφωνία-σταθμός στην ''αποικιοποίηση'' της Ελλάδας

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Αν τα Μνημόνια και οι δανειακές σφράγισαν τη μετατροπή της Ελλάδας σε "αποικία χρέους" των πιστωτών, η συμφωνία για τις Βάσεις που καλείται να επικυρώσει η Βουλή κινδυνεύει να ολοκληρώσει τη μετατροπή της χώρας σε "γεωπολιτική αποικία" των ΗΠΑ και του NATO. Πρόκειται για σταθμό στη σταδιακή έκπτωση του ελληνικού κράτους, ως στοιχειωδώς κυρίαρχου, ανεξάρτητου, δημοκρατικού και ελληνικού κράτους.

Διαβάζοντας κανείς τον ατέλειωτο κατάλογο των παραχωρήσεων Τσίπρα και εν συνεχεία Μητσοτάκη προς τους Αμερικανούς, επιβεβαιώνει την γνώμη που έχει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων για τους πολιτικούς μας. Αλλά διερωτάται αν έχει ζητηθεί η γνώμη των ανώτερων Ελλήνων αξιωματικών και αν έδωσαν σύμφωνη γνώμη, διότι αυτοί ορκίζονται πίστη στη γαλανόλευκη, όχι στην αστερόεσσα. Στη γαλανόλευκη οφείλουν να μένουν πιστοί, όχι στην αστερόεσσα. Και εν ονόματι της γαλανόλευκης, όχι της αστερόεσσας, θα οδηγήσουν νέους ανθρώπους στον θάνατο αν χρειασθεί.

Είναι δυνατόν οι Έλληνες ανώτεροι στρατιωτικοί να έχουν συγκατατεθεί στην παραχώρηση ουσιαστικά όλης της επικράτειας, για τις ανάγκες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων; Και καλά. Κανείς στο πολιτικό προσωπικό της χώρας και μεταξύ των στρατιωτικών ηγητόρων της δεν διαβάζει τουλάχιστον εφημερίδες; Δεν βλέπει σε τι πρωτοφανή αστάθεια έχουμε μπει διεθνώς, δεν είδε ότι παρολίγον να τυλιχτεί στις φλόγες όλη η Μέση Ανατολή μόλις προχτές; Δεν φοβούνται με όλες αυτές τις βάσεις μην μας πάρει και μας καμιά σπόντα στο τέλος;

Είπαμε να κάνουμε παραχωρήσεις στους Αμερικανούς, όλοι ξέρουμε τι "διεθνή δουλικά" μας κατάντησαν οι πολιτικοί μας, δεν έχουμε πολλές αυταπάτες. Χρειάζεται όμως να γεμίσουμε και όλη τη χώρα βάσεις, που μπορούν να εμπλέξουν την Ελλάδα σε πολέμους με τη Ρωσία, το Ιράν, τη Σερβία, χωρίς κανένα εθνικό λόγο και να κάνουν τη γεωγραφικά περιορισμένη χώρα μας παρανάλωμα;

Πολιτικοί με σπίτια σε Γενεύη και Παρίσι

Οι πολιτικοί μας έχουν σπίτια στη Γενεύη, το Παρίσι, το Λονδίνο. Ο ελληνικός λαός που θα πάει να ζήσει, άμα του χτυπήσουν τη χώρα, λόγω της υποτέλειας των Ελλήνων πολιτικών και της απροθυμίας τους να βλάψουν την καριέρα και τα συμφέροντά τους λέγοντας κάπου κάπου και κανένα όχι; Δώσαμε με ένα προηγούμενο άρθρο μας ένα πολύ συγκεκριμένο παράδειγμα για το πως η βάση στην Αλεξανδρούπολη μπορεί να θέσει σε άμεση απειλή τον μισό ελληνικό πληθυσμό!

Η παρέμβαση του Γ. Καραμπελιά στο δημοτικό συμβούλιο (βίντεο – 27-1-20)

Η παρέμβαση του Γ. Καραμπελιά στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων (27-1-20)

Σουηδικό Σχολείο: Δεν αντέχω πια να είμαι δάσκαλος

Ο Douglas Rinaldo πρώην δάσκαλος στην Σουηδία σε άρθρο του στην σελίδα “Ο κόσμος του Σχολείου” εξηγεί γιατί παραιτήθηκε από δάσκαλος

“Ο σχεδιασμός, η διδασκαλία, οι συναντήσεις με τα παιδιά είναι το καλύτερο και αυτό που μου δίνει κίνητρο. Μου αρέσει να διδάσκω και να βλέπω τους μαθητές να πετυχαίνουν και να εξελίσσονται. Γιατί τότε αποφάσισα να παραιτηθώ;

Είναι πολλά τα λάθη στο Σουηδικό Σχολείο και είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ένα από αυτά που με σπρώχνουν στο κενό.

Η αρνητική εξέλιξη του σχολείου κρατάει χρόνια και γω ξεκίνησα την δουλειά με χαρά σε ένα σύστημα που βουλιάζει. Η πραγματικότητα με πρόλαβε και στα συντρίμμια του αρχικού μου ενθουσιασμού βλέπω πολλές αιτίες και γιαυτό δεν αντέχω πια να βλέπω:

Την μεταβίβαση αρμοδιοτήτων:

Η ιδιωτικοποίηση των σχολείων δημιούργησε μια σχολική αγορά όπου οι γονείς και οι μαθητές είναι πελάτες που έχουν την εξουσία της χρηματοδότησης των ιδιωτικών σχολείων.

Η δουλειά μου σαν δάσκαλος είναι πια να απαντάω στα μειλ τους, να ικανοποιώ τον πελάτη, να μην μπορώ να εκφραστώ ελευθερα.

Το εργασιακό περιβάλλον:

Επί χρόνια τώρα έχω τάξεις με 30 παιδιά, πολλά από αυτά με νευροψυχιατρικά θέματα, με ανάγκες ειδικής αντιμετώπισης. Όλα αυτά σε αίθουσες χτισμένες για 25 παιδιά.

Χρόνια τώρα δεν προλαβαίνω να πάρω μεσημεριανό λόγω προγράμματος χωρίς διακοπή ή λόγω έλλειψης χρόνου.

Πολλές φορές έχω αντικαταστήσει συναδέλφους και είχα δύο και τρία μαθήματα ταυτόχρονα την ίδια ώρα.

Δεν είναι κάτι απίθανο, είναι στην καθημερινότητα πολλών δασκάλων.

Την έλλειψη προσωπικού.

Δεν καλύπτω, δεν φτάνω, για όλους τους μαθητές που χρειάζονται στήριξη. Δεν μπορώ από μόνος μου ταυτόχρονα να βοηθήσω αυτούς που χρειάζονται βοήθεια στην γλώσσα, αυτούς που θέλουν μαθησιακή υποστήριξη, αυτούς που χρειάζονται επανειλημμένο έλεγχο για να ξεκολλήσουν και αυτούς που ξεχωρίζουν και είναι πιο μπροστά από τους άλλους.

Δεν γίνεται. Προσαρμόζω, αναδιοργανώνω, διαφοροποιώ, ελέγχω μέχρι θανάτου αλλά οι μαθητές χρειάζονται κι άλλη βοήθεια. Χρειάζονται ειδικούς παιδαγωγούς, ειδικούς δασκάλους, χρειάζονται αίθουσες μαθητών, χρειάζονται βιβλιοθήκη

Η ριζική κριτική και η απομάκρυνση του Κ.Καστοριάδη από τον τροτσκισμό στο περιοδικό "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα"

του Σπύρου Κουτρούλη

Ως φοιτητής ήδη ο Κ.Καστοριάδης στρατεύεται πολιτικά στην αιρετική τροτσκιστική ομάδα του Α.Στίνα. Σε αυτόν δεν θα πάψει να εκδηλώνει τον σεβασμό του ακόμη και όταν στα ύστερα χρόνια θα απομακρυνθεί όχι μόνο από τον τροτσκισμό αλλά και από τον μαρξισμό. Βεβαίως η ομάδα Στίνα είχε μάλλον μικρό αριθμό οπαδών και δέχθηκε πολλά πλήγματα κατά την κατοχή από την ΟΠΛΑ. Όμως ο πιο σημαντικός τροτσκιστής ο Πουλιόπουλος το ίδιο διάστημα θα εκτελεστεί από τους Ιταλούς. Η πολυπληθέστερη ομάδα τροτσκιστών κατά τον μεσοπόλεμο ήταν των "αρχειομαρξιστών". Συναντήθηκαν με τον Τρότσκι στην Κωνσταντινούπολη υποστήριξαν τον ελληνικό χαρακτήρα της Μακεδονίας και της Θράκης και όταν ο τελευταίος πέρασε με πλοίο από τον Πειραιά συγκέντρωσαν εκατοντάδες για να τον χαιρετήσουν. Μετά τον πόλεμο θα ταχθούν κατά του ΚΚΕ και του ΔΣΕ.

Στην Γαλλία, ο Καστοριάδης όταν με το πλοίο "Ματαρόα" το 1945 θα μεταναστεύσει για να σωθεί με πολλούς άλλους σημαντικούς νέους θα δημιουργήσει την δική του ομάδα και με διάφορα ψευδώνυμα θα εκδώσει το περιοδικό "Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα". Στο ίδιο διάστημα επικεφαλής των τροτσκιστών ήταν ένας άλλος Έλληνας, ο Μιχάλης Ράπτης.

Το 1949 θα διατυπώσει την πιο βαθιά κριτική του τροτσκισμού, που πλέον απομακρύνει την ομάδα του από 4η Διεθνή. Όμως ακόμη παραμένει μαρξιστής, ίσως και κομμουνιστής με τον δικό του τρόπο. Η ρήξη με την μαρξιστική-λενινιστική παράδοση, με την θεωρία και όχι μόνο με την πρακτική της εφαρμογή θα γίνει μετά το 1960.

Όλες οι αναφορές στα κείμενα του Καστοριάδη προέρχονται από το βιβλίο του "Η γραφειοκρατική κοινωνία",μετάφραση Έφη Παπαδοπούλου, Αλέκος Χόπογλου, εκδόσεις Βέργος, Αθήνα 1977.

Στο περιοδικό "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" (τεύχος 1, Μάρτιος 1949) καταλήγει ότι "η κυρίαρχη αντίθεση μέσα στις κοινωνίες παύει βαθμιαία να είναι η αντίθεση ανάμεσα στους κατέχοντες και τους μη κατέχοντες, για να αντικατασταθεί από εκείνη που υπάρχει ανάμεσα στους διευθύνοντες και τους εκτελεστές στη διαδικασία παραγωγής"(σελ.149).

Στο ίδιο τεύχος μαζί με τον Claude Lefort θα γράψει ανοικτή επιστολή προς την "4η Διεθνή" που διατυπώνει τους λόγους της διαφωνίας τους. Πρώτα καταδικάζουν την άποψη του Τρότσκι ότι τα σοβιετικά καθεστώτα ήταν "εκφυλισμένα εργατικά κράτη" που ήταν σοσιαλιστικά στην παραγωγή και μη σοσιαλιστικά στην διανομή και στην κατανάλωση και δεύτερον καταλήγουν ότι η κυρίαρχη τάξη που αντικατέστησε την αστική ήταν η γραφειοκρατία που μονοπωλούσε την πολιτική εξουσία όσο και την διεύθυνση των επιχειρήσεων.

Ένα ψηφιακό μέλλον γεμάτο υποσχέσεις...

Του Κώστα Κάππα

Δεν θυμόταν από πότε είχε να βγει από το σπίτι. Ο χειμώνας ήταν δύσκολος από ότι τον πληροφορούσε το Weather Forecasting, αλλά αυτός είχε κεντρική θέρμανση. Όσο για φαγητό και σπιτικές προμήθειες, το “Consumer Home” τον προμήθευε με τα πάντα, ακόμη και φαγητά μαγειρεμένα, με απλή εντολή στην ιστοσελίδα της φίρμας και παράδοση στο σπίτι του. Ολημερίς φορούσε αθλητική φόρμα, αλλά όταν είχε μάθημα με τους φοιτητές αναγκαζόταν από πάνω να βάζει μια μπλούζα. Για τα προσχήματα. Καθηγητής ήταν.

Τα τελευταία χρόνια, η Σχολή όπου δίδασκε, είχε εγκαταστήσει πρωτοπόρες μεθόδους διδασκαλίας, αξιοποιώντας πλήρως την τεχνολογία. Teleconferences, Distant Learning, Open Electronic Platforms, όλα εκ του μακρόθεν, όλα ψηφιακά, δεν χρειαζόταν να πηγαίνει ούτε αυτός, ούτε οι φοιτητές του στα αμφιθέατρα. Μία οθόνη υπολογιστή, μία κάμερα και τα απαραίτητα καλώδια δίπλα στην πολυθρόνα του, ήταν αρκετά. Ακόμη και με τους συναδέλφους του επικοινωνούσε ψηφιακά. Κόπηκαν οι επισκέψεις στο Ηράκλειο, στην Αλεξανδρούπολη, στην Πάτρα για συμμετοχή σε εκλεκτορικά σώματα ή σε επιστημονικά σεμινάρια. Οι διαλέξεις του είχαν ως μοναδικό άμεσο ακροατήριο, τον φακό της κάμερας. Μαζί με τα ταξίδια κόπηκαν αναγκαστικά και οι βραδινές έξοδοι στα φαγάδικα της οικοδέσποινας πόλης. Αλλά δεν πειράζει. Κερδήθηκε πολύτιμος χρόνος, να δουλέψει κι’ άλλο.

Η τεχνολογία τον βοήθησε επίσης να καλύψει πλήρως τις πολιτιστικές και τουριστικές του ανάγκες. Αγόρασε τα ειδικά 3D γυαλιά (“Virtual Reality Headsets - VRH”) και το συνοδευτικό λογισμικό. Όποτε έκλεβε λίγο χρόνο, έμπαινε σε ψηφιακά Μουσεία, αρχαία χαλάσματα αλλά και σε ονειρεμένα νησιά. Ανυπομονούσε να αγοράσει την ανανεωμένη έκδοση τoυ “VRH–Tourism and Culture” το οποίο ήταν εφοδιασμένο με μυρωδιές! Ναι με μυρωδιές. Δύο ηλεκτρόδια σε επαφή με τον εγκέφαλο και νόμιζες ότι μύριζες θάλασσα, ιώδιο, πεύκο μέχρι και κρασί.

Το VRH του έλυσε και ένα άλλο πιεστικό θέμα. Ένα ξεχωριστό λογισμικό τον απάλλαξε και από την επί δεκαετίες σύντροφό του. Η συγκεκριμένη, όχι μόνο γκρίνιαζε όλο και πιο πολύ (τον αποκαλούσε ‘Βούδα’, και ‘μονόχνωτο’), αλλά λόγω ηλικίας δεν του ήταν καθόλου ελκυστική για σεξ. Η sex version του προγράμματος VRH με τα κατάλληλα ηλεκτρόδια (με λεπτομερείς οδηγίες για την τοποθέτησή τους πάνω στο σώμα του), την υψηλή διακριτική ικανότητα των φακών και τις άπειρες δυνατότητες επιλογής εικονικών σεξουαλικών συντρόφων και σεναρίων, του υποσχόταν νύχτες μαγικές, ονειρεμένες…

….τον βρήκαν πεσμένο πάνω στην οθόνη του tablet με την γλώσσα έξω, σαν να προσπαθούσε απελπισμένα να ρουφήξει λίγο αέρα.

50 χρόνια από τη δολοφονία του Καμίλο Τόρρες

Όχι δεν τον ξεχάσαμε...Πέρασαν 50 χρόνια από τη δολοφονία του επαναστάτη ιερέα Καμίλο Τόρρες. Δημοσιεύουμε την πρώτη σελίδα από το φυλλάδιο που κυκλοφορήσαμε φοιτητές ,μέλη της Χριστιανοσοσιαλιστικής Σπουδαστικής Κίνησης,....τότε που τιμούσαμε τα 20 χρόνια από το θάνατό του.

ΣΑΝ ΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ 25/01/20 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ - ΡΟΥΚ

ΚΛΙΚ στην εικόνα για να έχετε όμορφη συντροφιά το σημερινό ανοιξιάτικο απόγευμα

Στην πράξη, στην πράξη…

Papathanasiou Athanasios

1. «ΕΙΣ ΤΟΠΟΝ ΚΑΙ ΤΥΠΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ»…, ΠΟΙΟΙ ΕΙΠΑΜΕ;

"Υπάρχουν κάποιες άγιες τράπεζες, που τις έχει οικοδομήσει ο ίδιος ο Θεός. Βρίσκονται παντού, στις αγορές και στους δρόμους. Σ’ αυτές ιερουργεί κάθε πιστός. Αυτές οι άγιες τράπεζες είναι οι φτωχοί. Οι φτωχοί, που αποτελούν θυσιαστήριο μεγαλύτερου δέους κι από την αγία τράπεζα των χριστιανικών ναών. Οι πέτρινες άγιες τράπεζες των ναών αγιάζονται από τη θεία Ευχαριστία που τίθεται πάνω της. Αυτές όμως οι άγιες τράπεζες (οι φτωχοί) είναι καθαυτές αγιασμένες, επειδή εικονίζουν τον ίδιο τον Χριστό".

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

2. ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΤΑ ΜΟΣΧΑΡΙΑ. ΟΧΙ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ ΠΟΥ ΦΥΣΑ ΟΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΘΕΛΕΙ.

«Όπως πολλοί από τους δικούς μας [τους Χριστιανούς] δεν είναι πραγματικά μαζί μας, γιατί η ίδια τους η ζωή τούς αποξενώνει από το κοινό σώμα, έτσι και πολλοί απ’ αυτούς που βρίσκονται μακριά μας, φτάνουν την πίστη μέσω του τρόπου ζωής τους, και τους απομένει η ονομασία [Χριστιανός], αφού τη χριστιανική ζωή την έχουν έμπρακτα».

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος

Θ.Ν.Π. / 30-1-2020

ΥΓ 1: Όσον αφορά ασκήσεις μας επί χάρτου, τα ως άνω τα έχω περιλάβει σε μελετήματά μου (βλ. παρακάτω). Αμήν, και για τις ασκήσεις μας επί βίου, δια βίου!

- «Χαμένοι στην ηθική. Στάσεις της σύγχρονης Ορθόδοξης θεολογίας», στο: Η επιστροφή της ηθικής. Παλαιά και νέα ερωτήματα (επιμ. Σταύρος Ζουμπουλάκης), εκδ. Άρτος Ζωής, Αθήνα 2013, σσ. 281-318.

- «Η γοητεία της ειδωλολατρίας, ή Ποιες ασφάλειες αναζητούν οι Χριστιανοί όταν δεν αντέχουν την ελευθερία του Θεού», στο: Σύναξη 140 (2016), σσ. 5-21.

ΥΓ 2: Η ζωγραφιά είναι από το: https://www.cartoonmovement.com/cartoon/50854