Χριστούγεννα 2019: οι δύο αγιοβασίληδες

Οι σημερινοί Έλληνες πιέζονται από δύο πλευρές, που είναι τόσο αντιφατικές μεταξύ τους ώστε απειλούν να τον τρελάνουν: Από την μία είναι η οικονομική ανέχεια και δυσπραγία, η έλλειψη ακόμα και των στοιχειωδών για πολλούς. Και από την άλλη, αυτή η σαρωτική ισοπέδωση που ασκεί ο καταναλωτισμός στο νόημα των γιορτών, ακόμα και των πιο ιερών στην συνείδηση των ανθρώπων: τίποτε πιο χαρακτηριστικό από τον Σάντα Κλάους της Κόκα Κόλα, αυτόν τον παχύσαρκο γενειοφόρο κύριο που μπαίνει από το φεγγίτη, με τον σάκο του γεμάτα σμάρτφοουν, και προκαλεί τον φθόνο που επιτείνει ακόμα περισσότερο την αίσθηση της ανέχειας.

Ας δούμε όμως τι έχει να του πει ο δικός μας, ο αυθεντικός Άγιος Βασίλειος:

«Και εσάς η αχόρταγη επιθυμία σας κάνει να στερείσθε από πολλά…. Οι νεόπλουτοι, αφού αποκτήσουν πολλά, επιθυμούν περισσότερα, τρέφοντες την ασθένεια με αυτό που πάντοτε προστίθεται και καταντά η φροντίδα τους στο αντίθετο. Διότι δεν τους ευφραίνουν τα παρόντα, αν και είναι τόσα πολλά, όσον τους λείπουν τα ελλείποντα, όσα βέβαια αυτοί υποθέτουν ότι τους λείπουν, ώστε πάντοτε η  ψυχή να λιώνει από τις φροντίδες, εφόσον επιδιώκουν περισσότερα. Ενώ αυτοί πρέπει να ευφραίνονται και να είναι ευχαριστημένοι, επειδή είναι τόσο πολλοί εύποροι, αυτοί όμως δυσφορούν και θλίβονται, διότι είναι κατώτεροι από ένα ή δύο υπερπλούσιους. Όταν φθάσουν αυτόν τον πλούσιο, αμέσως αγωνίζονται να εξισωθούν με τον πλουσιότερο. Και όταν και αυτόν τον φθάσουν, τότε μεταφέρουν την φροντίδα στον άλλον…».

Δηλαδή, η παράδοση μας, από τον Άγιο Βασίλειο μέχρι τον Παπαδιαμάντη, διαθέτει τα πνευματικά και πολιτιστικά όπλα να αντιπαρέλθει την καταθλιπτική δικτατορία της συσσώρευσης και της οικονομετρικής αναγκαιότητας.

Καλά Χριστούγεννα, λοιπόν, και ας (ανα) γεννηθεί η ελπίδα που τόσο λείπει από τον λαό μας.

Κίνημα Άρδην

.. και ένας Ξωτι κούλης ... ( Σε χριστουγεννιάτικη διάθεση )

Δωράκια

Οι οικονομικές ατασθαλίες ύψους 2 δισ. δρχ. (8 εκατομμύρια ευρώ) που τελέστηκαν στο Πάντειο Πανεπιστήμιο την περίοδο 1992 - 1998 ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα που ταρακούνησαν την πανεπιστημιακή κοινότητα.Κονδύλια που ήταν προορισμένα για ερευνητικά προγράμματα για τα έτη 1992-1998, «επενδύθηκαν» τελικά σε τζακούζι, τζάκια, πολυτελή είδη, ακόμη και σε μια κόκκινη Φεράρι, με επιταγή που κόπηκε στο λογαριασμό της Επιτροπής Ερευνών του Παντείου.
Με το ΦΕΚ που δημοσιεύθηκε στις 25 Νοεμβρίου, δίνεται χάρη στο υπόλοιπο της ποινής που έχει καταδικαστεί ο Πρύτανης του Παντείου, με Προεδρικό Διάταγμα και έπειτα από πρόταση του υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Τσιάρα.

Συνδικαλιστές της Γαλλικής ΔΕΗ κόβουν το ρεύμα από πολυεθνικές τη νύχτα και το ξαναβάζουν στα φτωχά νοικοκυριά που τους το έχουν κόψει

Τί  δεν σας είπαν τα ΜΜΕ για την Γαλλία

• "...Συνδικαλιστές της Γαλλικής ΔΕΗ κόβουν το ρεύμα από πολυεθνικές τη νύχτα και το ξαναβάζουν στα φτωχά νοικοκυριά που τους το έχουν κόψει...

• ...Kίτρινα Γιλέκα στη Νότιο Γαλλία μπαίνουν στα σουπερ μάρκετ Carrefour, γεμίζουν καροτσάκια με τρόφιμα και φεύγουν χωρίς να πληρώσουν, φωνάζοντας «Θέλουμε κι εμείς να κάνουμε Χριστούγεννα»...

• ...Άλλα Κίτρινα γιλέκα, ντυμένοι αγιοβασίληδες πάνε στα γραφεία βουλευτών του Μακρόν να πούνε τάχαμους τα κάλαντα και τους τα ψέλνουν για τα καλά από κοντά...

• ...Εξοργισμένοι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις, κατά βάση πολυεθνικές, που απολύουν κόσμο, καταλαμβάνουν τις εν λόγω επιχειρήσεις και καταστρέφουν 1.000 ή 100 ή ανάλογο αριθμό πακέτων εμπορευμάτων, ώστε να έρθουν στα ίσα με τον αριθμό των εργαζομένων που απολύονται ή με τις μέρες ανεργίας που υφίστανται ήδη αυτοί και οι οικογένειές τους…"

Συνδικαλιστές της Γαλλικής ΔΕΗ κόβουν το ρεύμα από πολυεθνικές τη νύχτα και το ξαναβάζουν στα φτωχά νοικοκυριά που τους το έχουν κόψει

Τι συμβαίνει στην Γαλλία και δεν θα το μάθετε ποτέ από τα κανάλια
(του Δημ. Χατζηνικόλα – Documentonews.gr)

Καλές γιορτές και με το καλό κι εδώ γενική απεργία διαρκείας μπας και γίνει κάτι…
Και να υπενθυμίσω τι άλλο γίνεται στη Γαλλία που δεν θα τα δείτε στα κανάλια, εκτός από τις μπαλαρίνες που απεργούν στην Όπερα του Παρισιού και βγαίνουν και χορεύουν πλέον δωρεάν για όλους στο δρόμο… Φτωχοποιημένα


Kίτρινα Γιλέκα στη Νότιο Γαλλία μπαίνουν στα σουπερ μάρκετ Carrefour, γεμίζουν καροτσάκια με τρόφιμα και φεύγουν χωρίς να πληρώσουν, φωνάζοντας «Θέλουμε κι εμείς να κάνουμε Χριστούγεννα», ώσπου να τους σταματήσει η ασφάλεια του καταστήματος και η αστυνομία αλλά όποιος πρόλαβε τον Κύριον είδε...
Άλλα Κίτρινα γιλέκα, ντυμένοι αγιοβασίληδες πάνε στα γραφεία βουλευτών του Μακρόν να πούνε τάχαμους τα κάλαντα και τους τα ψέλνουν για τα καλά από κοντά τραγουδώντας χαρωπά, με ρυθμό και με στιχάκια, ώσπου να τους πετάξουν έξω. Εξοργισμένοι εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις, κατά βάση πολυεθνικές, που απολύουν κόσμο, καταλαμβάνουν τις εν λόγω επιχειρήσεις και καταστρέφουν 1.000 ή 100 ή ανάλογο αριθμό πακέτων εμπορευμάτων, ώστε να έρθουν στα ίσα με τον αριθμό των εργαζομένων που απολύονται ή με τις μέρες ανεργίας που υφίστανται ήδη αυτοί και οι οικογένειές τους…


Κίτρινα γιλέκα στα διόδια, επιβάλουν για όλους το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ώσπου να έρθει η αστυνομία, αλλά συνήθως αργεί…


Κίτρινο γιλέκο ανάπηρη, σε καροτσάκι, ποδοπατήθηκε από τα γαλλικά Ματ, στην Τουλούζ, δικάστηκε και πήγε ήδη στη φυλακή για μήνες, για αντίσταση κατά της αρχής…


Συνδικαλιστές εργαζόμενοι στη γαλλική ΔΕΗ κόβουν το ρεύμα από πολυεθνικές τη νύχτα και ξαναβάζουν το ρεύμα στις φτωχογειτονιές, στα νοικοκυριά που τους το έχουν κόψει…


Καθηγητές απεργούν στα λύκεια από τις 5 Δεκέμβρη, κι έτσι δεν είχαμε ελέγχους με βαθμούς Α τριμήνου. Λεωφορεία με φοιτητές και αλληλέγγυους, θα φύγουν από Παρίσι στις 24 Γενάρη το βράδυ για το Λονδίνο, να πάνε μπροστά στη φυλακή που αργοπεθαίνει ο Τζούλιαν Ασάνζ, για ένδειξη συμπαράστασης και διαμαρτυρίας, απαιτώντας την απελευθέρωσή του ιδρυτή των Wikileaks που έχουν βαλθεί να τον ξεκάνουν γιατί άνοιξε τα μάτια του κόσμου σχετικά με τα εγκλήματα των ΗΠΑ και άλλων κυβερνήσεων, στο Ιράκ κλπ.

Άντε αυτά προς το παρόν, στην υγειά μας.

Τζον Στάινμπεκ - Άνθρωποι και ποντίκια (1939)

 (Δραματική). Στην οικονομικά τραυματισμένη Αμερική του Μεσοπολέμου, δύο φίλοι αναζητούν περιστασιακές δουλειές σε αγροκτήματα, έχοντας σκοπό να συγκεντρώσουν χρηματα για να αποκτήσουν κι αυτοί κάποτε τη δική τους γη. ---Πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του διάσημου έργου του Τζον Στάινμπεκ (εκδόθηκε το 1937). Τίτλος: Of mice and men (1939).

"Ο Λένι είπε: "Πες πώς θα 'ναι όταν θα 'χουμε τη γη μας".

Ο Τζορτζ αφουγκραζόταν ν' ακούσει τους μακρινούς ήχους. Για μια στιγμή πήρε ύφος ανθρώπου πρακτικού και μεθοδικού. "Κοίτα πέρα απ' το ποτάμι, Λένι, και θα σου πω ώστε σχεδόν να το δεις". Ο Λένι γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε προς την αντίπερα όχθη της λίμνης και ψηλά προς τις σκοτεινιασμένες πλαγιές των Γκάμπιλαν. "Θα 'χουμε λίγη γη" άρχισε ο Τζορτζ. Έβαλε το χέρι στην πλαϊνή του τσέπη κι έβγαλε το λούγκερ του Κάρλσον".

Στην Αμερική του μεσοπολέμου, του μεγάλου κραχ, ο γιγαντόσωμος κι απλοϊκός Λένι και ο μικρόσωμος κι έξυπνος Τζορτζ γυρνούν από τόπο σε τόπο, πλάνητες, αναζητώντας δουλειά. Ο Λένι δεν μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό απ' το λάθος και του αρέσει ν' αγγίζει τα απαλά πράγματα - τη γούνα ενός ζώου, τα μαλλιά μιας κοπέλας. Οι δυο αταίριαστοι αλλά αχώριστοι φίλοι πιάνουν δουλειά σ' ένα αγρόκτημα, και εκεί, με αφορμή την όμορφη γυναίκα του μοχθηρού Κέρλι, που είναι ο γιος του αφεντικού, μια τραγωδία ξετυλίγεται.

Το Άνθρωποι και ποντίκια είναι μια σκληρή μα και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων. Από το 1937 που εκδόθηκε, έχει παρουσιαστεί πάμπολλες φορές στο θέατρο, έχει διασκευαστεί για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, και θεωρείται από τα αναμφισβήτητα αριστουργήματα της αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

Mια σκληρή μα και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων, το «Ανθρωποι και Ποντίκια» του Τζον Στάινμπεκ ανεβαίνει στον Τεχνοχώρο Cartel, για 2η Χρονιά απο τις 17/10...

 «Ο ίδιος ο άνθρωπος έχει γίνει η μεγαλύτερη μας απειλή και η μοναδική μας ελπίδα». Στη φράση αυτή συμπυκνώνεται με τον πιό εύγλωττο τρόπο η συγκλονιστική ιστορία των ηρώων του Στάινμπεγκ στο «Ανθρωποι και ποντίκια». Η αγωνιώδης και συγκινητική προσπάθεια των ανθρώπων του μόχθου για επιβίωση μέσα στις πιό δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, ο ρατσισμός, το απατηλό όνειρο για μια μικρή ιδιοκτησία, η δύναμη της φιλίας, η σημασία της ελπίδας, τα ιδανικά της αφοσίωσης, της πίστης, της αυτοδιάθεσης και της αλληλεγγύης, καθιστούν το έργο επίκαιρο και διαχρονικό, ενώ επιτρέπουν μια σύγχρονη ανάγνωση και σκηνοθετική προσέγγιση που υπογράφει ο Βασίλης Μπισμπίκης. Μια μάντρα ανακύκλωσης, στην περιοχή του Βοτανικού δίπλα από τα hot spot των μεταναστών και προσφύγων, γίνεται ο χώρος μέσα στον οποίο οι ήρωες δουλεύουν σκληρά, συγκρούονται, παλεύουν, απογοητεύονται αλλά ταυτόχρονια ονειρεύονται και ελπίζουν...

 https://www.viva.gr/tickets/theater/cartel-tehnoxoros/anthropoi-kai-pontikia/

Άνθρωποι και ποντίκια

Κοινωνικό
Διαρκεια : 120 '
Σκηνοθ.:Β. Μπισμπίκης
Ερμηνεύουν: Β. Μπισμπίκης, Δ. Δρόσος, Ν. Κοτσαηλίδου, Στ. Τυριακίδης, Μ. Καζαμίας, Γ. Σιδέρης, Γ. Ερντάλ, Λ. Αγουρίδας. Σκην.-κοστ.: Αλ. Θεοδωράκη....

 https://www.athinorama.gr/theatre/performance/anthropoi_kai_pontikia-10062706.html

Πόσο μπορεί να μεταρρυθμιστεί ο καπιταλισμός στην παγκοσμιοποίηση

Στάθης Θεόδωρος

Σε ένα προηγούμενο άρθρο μου, γύρω από την παγκοσμιοποίηση, ανέφερα τις δυνάμεις –πολιτικές και οικονομικές στη φύση τους– που οδήγησαν σε αυτήν και χρησιμοποίησα εκεί το αρχαίο μας ρητό "ουδέν κακόν αμιγές καλού" για να χαρακτηρίσω το βαθμό της ωφελιμότητάς της. Είχα τότε επισημάνει ότι για να διαπιστώσουμε το κακό και το καλό της πρέπει να γνωρίζουμε και τι στόχους έχει και εάν τους υλοποιεί.

Για το τελευταίο, καλό είναι να παραθέσω σήμερα ορισμένες επισημάνσεις που έκανε σε μια πρόσφατη διάλεξή του ο πρώην ισχυρός άνδρας του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και οπαδός της παγκοσμιοποίησης Pascal Lamy στο πανεπιστήμιο British Columbia στο Βανκούβερ του Καναδά (Νοέμβριος 2019), με αφορμή τις περιπέτειές της. Ο κ. Lamy είπε μεταξύ άλλων: «πρέπει να κάνουμε την παγκοσμιοποίηση λιγότερο οδυνηρή για τον άνθρωπο και το περιβάλλον», προσθέτοντας: «το πρόβλημα δεν είναι η παγκοσμιοποίηση αλλά ο καπιταλισμός. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η τωρινή εκδοχή του καπιταλισμού κάνει ακόμα πιο επιθετικά τα γνωστά ελαττώματά του: αστάθεια, κοινωνική αδικία και περιβαλλοντική υποβάθμιση».

Για την αντιμετώπιση των ελαττωμάτων του προτείνει:

• «Πρώτον, χαλινάρια στα χρηματοοικονομικά και περιορισμό σε ό,τι αφορά τις εξαλλοσύνες τους.
• Δεύτερον, εφαρμογή νέων συστημάτων για να περιοριστεί η κοινωνική ανασφάλεια.
• Τρίτον, αντιμετώπιση της ψηφιακής επανάστασης με αλλαγή κατεύθυνσης των συστημάτων παραγωγής προς την κυκλικότητα δια μιας κατάλληλης πολιτικής αποτίμησης των περιβαλλοντικών όψεων»

Στο κλείσιμο της ομιλίας του πρόσθεσε: «Κατά πόσο τώρα η παγκοσμιοποίηση μπορεί να είναι ή όχι καταδικασμένη, κατά την άποψή μου αυτό εξαρτάται από το βαθμό των δικών μας ικανοτήτων να κατευθύνουμε το δεσπόζον οικονομικό σύστημα (δηλαδή τον καπιταλισμό) προς ένα διαφορετικό δρόμο. Η έκθεση των ΟΗΕ Sustainable Development Goals (SDG) προσφέρει την σωστή εικόνα ως προς ποια κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθούμε. Σε κάθε περίπτωση οι μεταρρυθμίσεις στον καπιταλισμό αποτελούν πρώτη προτεραιότητα και μάλιστα αυτές επείγουν»!

Να μεταρρυθμιστεί ο καπιταλισμός

Αυτά είναι τα λόγια του πρώην γενικού διευθυντή του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου. Δεν είμαι βέβαιος, ότι ο κ. Lamy θα έχει και την οικονομική υποστήριξη, εκτός από λόγια, του Bill Gates, ώστε η προσπάθεια του (σήμερα ως πρόεδρος του Paris Peace Forum) να μεταρρυθμίσει τον καπιταλισμό να πετύχει. Αλλά αφού και ο Bill Gates είναι οπαδός της παγκοσμιοποίησης δεν θα έπρεπε;

Στο συμπέρασμα που καταλήγει στο τέλος της ομιλίας του είναι ότι πρέπει άμεσα να μεταρρυθμίσουμε τον καπιταλισμό! Προφανώς, ο πλανήτης έχει ανάγκη σοβαρών, κυρίως, πολιτικών μεταρρυθμίσεων και πολλοί είναι αυτοί που βλέπουν με καλό μάτι τις προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις του καπιταλισμού. Πολύ φοβάμαι, όμως, πως οι μεταρρυθμίσεις που προτείνει ο κ. Lamy θα πέσουν στο κενό υπό το σημερινό πολιτικό καθεστώς.

Το ερώτημα είναι: μέχρι να γίνουν οι μεταρρυθμίσεις --εάν γίνουν ποτέ-- τι κάνουμε; Γιατί με αυτά που αναδεικνύει ο καθηγητής Μελάς σε άρθρο του, φοβάμαι πως δεν έχουμε και πολύ χρόνο για μεταρρυθμίσεις. Άλλωστε, οι εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, η άνοδος της Λεπέν στη Γαλλία και του Σαλβίνι στην Ιταλία, η νίκη του Τραμπ στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές καθώς και το ενδεχόμενο επανεκλογής του, πρέπει να μας ανησυχούν. Οι πολιτικές του Τραμπ και το Brexit είναι εκφάνσεις της από-παγκοσμιοποίησης, ακριβώς γιατί τα αποτελέσματα στο Δυτικό Κόσμο έχουν ως αποτέλεσμα να αποσταθεροποιούν τις τοπικές κοινωνίες.

Διακόσια χρόνια αγώνων και αγωνιών και η «Η Επιτροπή 1821-2021»

του Δημήτρη Σπάθα

Είμαστε  μάρτυρες μιας συστηματικής προσπάθειας να απαξιωθεί η ελληνική εθνική και πολιτιστική  ταυτότητα και αυτοσυνειδησία, προσπάθεια που εκδηλώνεται με ανεξήγητο φανατισμό τα τελευταία χρόνια, τόσο από εξωτερικούς όσο ειδικότερα κι εντονότερα από εσωτερικούς παράγοντες της δημόσιας ζωής. Το πιο ανησυχητικό και ύπουλο όμως είναι αυτά να επικοινωνούνται στο όνομα δήθεν της «ισχυρής Ελλάδας» ή ενός «καλύτερου μέλλοντος» όπου η Ελλάδα γίνεται ολοένα και πιο αδύναμη και η κοινωνία να εθίζεται σε ένα ζοφερό παρόν χωρίς παρελθόν και μέλλον, ως αυτοδύναμη δημοκρατική πολιτεία.

Με την  δημιουργία της «Επιτροπής για την επέτειο των 200 χρόνων από το 1821» θεώρησαν ότι είναι το κατάλληλο όχημα για να επικοινωνήσουν τις  πολιτικές περί νέας «κανονικότητας» και «ελπιδοφόρου μέλλοντος» υποτάσσοντας και χρησιμοποιώντας την αντιστασιακή μας ιστορία ακριβώς για να πάψει κάθε ιδέα αλλαγής, ανατροπής της παρούσας κατάστασης. Μόνιμη ιδεολογία και επιχειρηματολογία τους που αναπτύσσουν με όλα τα μέσα και σε όλους τους τόνους, αποτελεί η «βοήθεια» της Ευρώπης και της Δύσης για την ύπαρξη του νέου ελληνικού κράτους. Την διαρκή εθελοδουλεία της άρχουσας τάξης απέναντί τους τη βαφτίζουν «εθνική» αναγκαιότητα κι ελπιδοφόρο μέλλον. Τότε γιατί συνεχώς μας σερβίρουν ότι «είμαστε ή θα είμαστε μόνοι» σε ενδεχόμενη προσβολή της εθνικής μας κυριαρχίας; Γιατί απλά τα ιδιοτελή μεγαλοοικονομικά τους σχέδια και κέρδη τα ονομάζουν «εθνικό στόχο». Η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία ήδη έχει μεταφερθεί στα χέρια διεθνών funds και μεγαλοεπενδυτών, δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον, για το πατρονάρισμα της «Επιτροπής 1821-2021» και είναι ο μεγάλος σπόνσορας, όπου έχει προγραμματίσει σειρά εκδηλώσεων για το μήνυμα της επετείου.

Απαγόρευσε στα παιδιά της να χρησιμοποιούν οθόνες και 7 μήνες μετά δείχνει τα αποτελέσματα

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας έχει κατά καιρούς, μέσα από τις έρευνές τους, επιστήσει την προσοχή γονέων και κηδεμόνων για τη χρήση των οθονών από τα παιδιά.

Μάλιστα, σε πρόσφατη αναφορά του – δημοσιεύτηκε τον περασμένο Απρίλιο – τονίζει ότι η χρήση οθονών από τα παιδιά μπορεί να τα επηρεάσει αρνητικά, ενώ υπογράμμισε ότι τα μωρά κάτω του ενός έτους απαγορεύεται να εκτίθενται στην ακτινοβολία της οθόνης.

Το θέμα με τη χρήση οθονών από τα παιδιά δεν λείπει από τη σκέψη και τις συζητήσεις κανενός γονέα, κηδεμόνα ή παιδιάτρου. Πολλοί είναι εκείνοι που προσπαθούν να το λύσουν με διαφορετικούς τρόπους, οι οποίοι, μάλιστα, συχνά είναι αναποτελεσματικοί.

Η ιστορία της μαμάς που κέρδισε τις οθόνες

Η μαμά blogger, Molly DeFrank, αποφάσισε να λάβει ενεργή δράση πάνω σε αυτό το ζήτημα όταν κατάλαβε ότι τα παιδιά της ήταν εξαρτημένα από τις οθόνες.

Συγκεκριμένα, η μητέρα των 6 παιδιών δεν μείωσε απλώς τη χρήση οθονών, αλλά την απαγόρευσε πλήρως!

Η πολυάσχολη γυναίκα είχε ως όριο τη μία ώρα και επέτρεπε στα παιδιά της να ασχολούνται με τις οθόνες μόνο τόσο κάθε μέρα. Αντιλήφθηκε, όμως, ότι ακόμα και αυτή η μία ώρα – που σε πολλούς από εμάς μοιάζει μικρό χρονικό διάστημα – επηρέαζε αρνητικά τα παιδιά της.

«Μια μέρα επέστρεψα στο σπίτι και ο γιος μου χωρίς καν να με κοιτάξει μου ζήτησε να παίξει με το κινητό μου. Αυτή ήταν η στιγμή που μου “χτύπησε καμπανάκι”», είπε η μητέρα σε δηλώσεις της.

«Συζήτησα με τον σύζυγό μου και αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα για μια αλλαγή. Το ίδιο βράδυ, είπαμε στα παιδιά ότι θα κάνουν ένα διάλειμμα από τις οθόνες. Φυσικά, αντέδρασαν, φώναξαν, γκρίνιαξαν. Αλλά λίγη ώρα μετά το συνειδητοποίησαν», συνέχισε.

ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ ~ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (1906)

Ἐπὶ πολλὰς νύκτας κατὰ συνέχειαν ἔβλεπεν ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, ἐκεῖ ὅπου ἔδενε τὴν βάρκαν του κάθε βράδυ, κοντὰ στὰ Κοτρώνια τοῦ ἀνατολικοῦ γιαλοῦ, ἀνάμεσα εἰς δύο ὑψηλοὺς βράχους καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα παλαιὸν ἐρημόσπιτον κατηρειπωμένον, ―ἐκεῖ ἔστρωνε συνήθως τὴν κάπαν ἐπάνω στὴν πλώρην τῆς βάρκας, κ᾿ ἐκοιμᾶτο χορευτὸν καὶ νανουρισμένον ὕπνον, τρεῖς σπιθαμὲς ὑψηλότερ᾿ ἀπὸ τὸ κῦμα, θεωρῶν τὰ ἄστρα, καὶ μελετῶν τὴν Πούλιαν καὶ ὅλα τὰ μυστήρια τοῦ οὐρανοῦ― ἔβλεπε, λέγω, ἀνοικτὰ εἰς τὸ πέλαγος, ἔξω ἀπὸ τὰ δύο ἀνθισμένα νησάκια, τὰ φυλάττοντα ὡς σκοποὶ τὸ στόμιον τοῦ λιμένος, ἓν μελαγχολικὸν φῶς ―κανδήλι, φανόν, λαμπάδα, ἢ ἄστρον πεσμένον― νὰ τρεμοφέγγῃ, ἐκεῖ μακράν, εἰς τὸ βάθος τῆς μελανωμένης εἰκόνος, ἐπιπολῆς εἰς τὸ κῦμα, καὶ νὰ στέκῃ ἐπὶ ὥρας, φαινόμενον ὡς νὰ ἔπλεε, καὶ μένον ἀκίνητον.

Ὁ Μάνος τοῦ Κορωνιοῦ, λεμβοῦχος ψαράς, ἦτον ἀδύνατος στὰ μυαλὰ ὅπως καὶ πᾶς θνητός. Ἀρκετὸν ἦτο ἤδη ὁποὺ ἔδενε τὴν βάρκαν του κάθε βράδυ ἐκεῖ, δίπλα εἰς τοὺς δύο μαυρισμένους βράχους, κάτω ἀπὸ τὸ ἐρημόσπιτον ἐκεῖνο, τ᾿ ὁλόρθον ἄψυχον φάντασμα, τὸ ὁποῖον εἶχε τὴν φήμην, ὅτι ἦτο στοιχειωμένον, Ἐκαλεῖτο κοινῶς «τῆς Λουλούδως τὸ Καλύβι». Διατί; Κανεὶς δὲν ἤξευρεν. Ἢ ἂν ὑπῆρχον ὀλίγα γραΐδια «λαδικά», ἢ καὶ δύο τρεῖς γέροι, γνωρίζοντες τὰς παλαιὰς ἱστορίας τοῦ τόπου, ὁ Μάνος δὲν ἔτυχεν εὐκαιρίας νὰ τοὺς ἐρωτήσῃ.

Ἔβλεπε, βραδιὲς τώρα, τὸ παράδοξον ἐκεῖνο μεμακρυσμένον φῶς νὰ τρέμῃ καὶ νὰ φέγγῃ ἐκεῖ εἰς τὸ πέλαγος, ἐνῷ ἤξευρεν, ὅτι δὲν ἦτο ἐκεῖ κανεὶς φάρος. Ἡ Κυβέρνησις δὲν εἶχε φροντίσει δι᾿ αὐτὰ τὰ πράγματα εἰς τὰ μικρὰ μέρη, τὰ μὴ ἔχοντα ἰσχυροὺς βουλευτάς.

Τί, λοιπόν, ἦτο τὸ φῶς ἐκεῖνο; ᾘσθάνετο ἐπιθυμίαν, ἐπειδὴ σχεδὸν καθημερινῶς ἐπέρνα μὲ τὴν βάρκαν του ἀπὸ ἐκεῖνο τὸ πέραμα, ἀνάμεσα εἰς τὰ δύο χλοερὰ νησάκια, καὶ δὲν ἔβλεπε κανὲν ἴχνος ἐκεῖ τὴν ἡμέραν, τὸ ὁποῖον νὰ ἐξηγῇ τὴν παρουσίαν τοῦ φωτὸς τὴν νύκτα, νὰ πλεύσῃ τὰ μεσάνυχτα, διακόπτων τὸν μακάριον ὕπνον του, καὶ τοὺς ρεμβασμούς του πρὸς τ᾿ ἄστρα καὶ τὴν Πούλιαν, νὰ φθάσῃ ἕως ἐκεῖ, νὰ ἰδῇ τί εἶναι, καί, ἐν ἀνάγκῃ, νὰ τὸ κυνηγήσῃ τὸ μυστηριῶδες ἐκεῖνο φέγγος. Ὅθεν ὁ Μάνος, ἐπειδὴ ἦτο ἀσθενὴς ἄνθρωπος, καθὼς εἴπομεν, νέος εἰκοσαετής, ἐκάλεσεν ἐπίκουρον καὶ τὸν Γιαλὴν τῆς Φαφάνας, δέκα ἔτη μεγαλύτερόν του, ἀφοῦ τοῦ διηγήθη τὸ νυκτερινὸν ὅραμά του, διὰ νὰ τοῦ κάμῃ συντροφιὰν εἰς τὴν ἀσυνήθη ἐκδρομήν.

*

* *

Αφού λήστεψε τράπεζα, άρχισε να πετάει χαρτονομίσματα στον αέρα φωνάζοντας «Καλά Χριστούγεννα»

Ένας 65χρονος με λευκή γενειάδα συνελήφθη και το ποσό της εγγύησης που θα πρέπει να καταβάλει για να αποφυλακιστεί προσωρινά υπό όρους ορίστηκε στις 10.000 δολάρια, καθώς φέρεται να λήστεψε τράπεζα στην Πολιτεία Κολοράντο και εν συνεχεία να πέταξε μέρος των μετρητών που είχε αποσπάσει στον αέρα, φωνάζοντας «Καλά Χριστούγεννα» στους περαστικούς, ανακοίνωσε η αστυνομία και μετέδωσαν τοπικά ΜΜΕ χθες Τρίτη.

Ο Ντέιβιντ Γουέιν Όλιβερ συνελήφθη σε κοντινό καφέ της αλυσίδας Starbucks αφού λήστεψε το υποκατάστημα της Academy Bank στο Κολοράντο Σπρινγκς το απόγευμα της Δευτέρας, αναφέρει αστυνομική αναφορά.Σύμφωνα με την αστυνομία, ο ύποπτος «απείλησε να χρησιμοποιήσει όπλο» και βγήκε από το υποκατάστημα της τράπεζας με μεγάλο χρηματικό ποσό σε μετρητά.

Δεν ήταν διαθέσιμος κάποιος εκπρόσωπος της αστυνομίας του Κολοράντο Σπρινγκς για να σχολιάσει την υπόθεση. Το τηλεοπτικό δίκτυο KKTV πάντως μετέδωσε, επικαλούμενο την αφήγηση του Ντιόν Πάσκαλ, αυτόπτη μάρτυρα, πως ο Όλιβερ, αφού βγήκε από την τράπεζα που είχε μόλις ληστέψει, άρχισε να σκορπάει χαρτονομίσματα «παντού».

«Άρχισε να βγάζει χρήματα από μια σακούλα και να τα πετάει στον αέρα» πριν φωνάξει «Καλά Χριστούγεννα», είπε ο Πάσκαλ στο δίκτυο.

Ο ίδιος αυτόπτης μάρτυρας είπε πως διερχόμενοι μάζεψαν κάποια από τα μετρητά, μπήκαν στο υποκατάστημα και τα παρέδωσαν στον ταμία, ενώ ο Όλιβερ ταυτόχρονα πήγε ως το Στάρμπακς και κάθισε, μοιάζοντας να περιμένει να έρθουν αστυνομικοί να τον συλλάβουν.Σύμφωνα με την εφημερίδα The Denver Post, συνεχίζουν να μην έχουν βρεθεί «χιλιάδες δολάρια» ενώ, κατά την ίδια πηγή, δεν υπάρχει απόδειξη ότι ο Όλιβερ πράγματι οπλοφορούσε όταν έκανε τη ληστεία.

Ο Όλιβερ, ο οποίος εικονίζεται στις φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μετά τη σύλληψή του με γκρίζα και λευκή γενειάδα, κρατείται σε φυλακή στην Κομητεία Ελ Πάσο κι αναμένεται να προσαχθεί ενώπιον δικαστή μεθαύριο Πέμπτη. Δεν είναι σαφές εάν έχει συνήγορο.

Α. Τσέχοφ – Η τρομερή νύχτα

Ό Ίβάν Πετρόβιτς Πανυχίντιν χλόμιασε, χαμήλωσε τη λάμπα και άρχισε να διηγείται με ταραγμένη φωνή:

— Βαθύ και αδιαπέραστο σκοτάδι σκέπαζε τα πάντα, όταν τη νύχτα, παραμονή Χριστούγεννα του 1883, γύριζα σπίτι μου από κάποιο φίλο μου, πού έχει τώρα πεθάνει, όπου είχαμε περάσει όλοι μαζί τη βραδιά σε μια πνευματιστική συγκέντρωση.

Τα δρομάκια απ’ όπου περνούσα, δεν ξέρω κι εγώ γιατί, ήταν θεοσκότεινα και αναγκαζόμουν να περνώ σχεδόν ψηλαφητά. Κατοικούσα στη Μόσχα, στη συνοικία Ουσπένινά-Μόγκιλτσαχ, στο σπίτι του δημοσίου υπαλλήλου Τρούπωφ, δηλαδή σε μια από τις πιο απομακρυσμένες συνοικίες της περιφέρειας Αρμπάζ.

-‘Όπως πήγαινα, οι σκέψεις μου ήταν βαριές, θλιβερές…

-“Η ζωή σου πλησιάζει στη δύση της… μεταμελήσου…”. Αυτή ήταν ή φράση πού μου είπε ό μεγάλος φιλόσοφος Σπινόζα, όταν κατορθώσαμε να φέρουμε το πνεύμα του. Παρακάλεσα να μου το επαναλάβει στο πιατάκι τού πνευματισμού και όχι μόνο μου το επανάλαβε αλλά και πρόστεσε: “Απόψε τη νύχτα”. Δεν πιστεύω στον πνευματισμό αλλά η ιδέα τού θανάτου και η απλή ακόμα νύξη για το θάνατο, μου φέρνουν βαριά μελαγχολία. Ό θάνατος, κύριοι, είναι αναπόφευκτος, είναι κάτι το ανθρώπινο, όμως η ιδέα του θανάτου είναι αποκρουστική για την ανθρώπινη φύση. Και τώρα πού με σκέπαζε το αδιαπέραστο ψυχρό σκοτάδι και μπρος στα μάτια μου έπεφταν οι σταγόνες της βροχής και κάτω από το κεφάλι μου παραπονιάρικα στέναζε ό άνεμος, όταν δεν έβλεπα γύρω μου ζωντανή ψυχή, δεν άκουγα φωνή ανθρώπου, την ψυχή μου την γέμιζε ένας ακαθόριστος και ανεξήγητος φόβος. “Αν και δεν παραδέχομαι καμιά δεισιδαιμονία, ωστόσο περνούσα βιαστικός και φοβόμουν νά κοιτάξω γύρω μου.

— Νόμιζα πώς αν γυρίσω και δω, θ’ αντικρίσω το φάντασμα τού θανάτου.

O Πανυχίντιν αναστέναξε ορμητικά, ήπιε λίγο νερό κι εξακολούθησε :

— Αυτός ο ακαθόριστος, αλλά ευνόητος φόβος, εξακολουθούσε να με κατέχει όταν ανέβηκα στο τέταρτο πάτωμα, άνοιξα την πόρτα και μπήκα στο δωμάτιο μου. H φτωχική μου κατοικία ήταν σκοτεινή. Στο τζάκι μουρμούριζε o άνεμος λες και ζητούσε να μπει για να ζεσταθεί.

— Αν πιστέψουμε λοιπόν το πνεύμα του Σπινόζα — σκέφτηκα — απόψε κιόλας θα πεθάνω με το λυπητερό αυτό ακομπανιαμέντο. Οπωσδήποτε μου είναι πολύ δυσάρεστο!”.

Αναψα ένα σπίρτο… Ή μανιασμένη ορμή του άνεμου πέρασε πάνω από τη φλόγα. Το σιγανό κλάμα έγινε ένα άγριο μούγκρισμα. Κάπου στα κάτω πατώματα, χτυπούσε ένα ξεχαρβαλωμένο παραθυρόφυλλο. Άσχημο πράγμα να υπάρχουν άστεγοι μια τέτοια νύχτα…”, σκέφτηκα.

Αλλά δεν ήτανε καιρός να βυθιστεί κανείς σε τέτοιους συλλογισμούς. Όταν το σπίρτο μου πήρε φωτιά και άναψε μια γαλάζια φλόγα από το θειάφι, έριξα μια ματιά μέσα στο δωμάτιο μου: το θέαμα πού είδα ήταν απροσδόκητο και τρομερό… Τί κρίμα πού ή ορμή του άνεμου δεν έφτασε μέχρι το σπίρτο μου! Τότε ίσως να μην έβλεπα τίποτα και να μη σηκώνονταν οι τρίχες μου… Φώναξα, έκανα ένα βήμα προς την πόρτα και γεμάτος τρόμο, απόγνωση και κατάπληξη έκλεισα τα μάτια μου… Στη μέση του δωματίου έστεκε ένα φέρετρο!

Το γαλάζιο φως του σπίρτου δεν κράτησε και πολύ… Είδα να λαμποκοπά κάτι το τριανταφυλλί, είδα ένα μαύρο σταυρό στο σκέπασμα. Υπάρχουν πράγματα, κύριοι, πού εντυπώνονται στη μνήμη σας, αδιάφορο αν τα είδατε έστω και μια στιγμή… Το ίδιο έγινε και με αυτό το φέρετρο. Το είδα μόνο ένα δευτερόλεπτο, άλλα θυμάμαι και την παραμικρότερή του λεπτομέρεια. Ήταν ενα φέρετρο για άνθρωπο μεσαίου αναστήματος και αν κρίνουμε από το τριανταφυλλί χρώμα ήταν για νεαρή κοπέλα… Τα περιποιημένα και γυαλισμένα πόδια και χερούλια τού φέρετρου έδειχναν ότι πρόκειται για πλούσιο νεκρό.

Ο μύθος της ελεύθερης αγοράς και οι περιπέτειες της παγκοσμιοποίησης - Στάθης Θεόδωρος

Το πολύ ενδιαφέρον, όπως άλλωστε πάντα, άρθρο του καθηγητή Κώστα Μελά με τίτλο "Οι περιφερειακές Συμφωνίες Εμπορίου υπονομεύουν την παγκοσμιοποίηση" στο SLpress.gr στις 30 Νοεμβρίου 2019, αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η παγκοσμιοποίηση, η οποία θεσπίστηκε με στόχο τη δημιουργία μιας παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς στη βάση του συγκριτικού και όχι του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος.

Είναι και αυτή μια άλλη ιστορία των καλών προθέσεων που διαψεύδονται από την πραγματικότητα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί η αγορά δεν μπορεί, αντικειμενικά, να είναι ελεύθερη. Γεγονός που επηρεάζει και παραμορφώνει, με την πληθώρα των ασύμμετρων παραμέτρων που ευημερούν στην παγκόσμια "ελεύθερη" αγορά, την ιδέα του συγκριτικού πλεονεκτήματος, ώστε φυσιολογικά να δημιουργούνται φόβοι στις χώρες που προσχωρούν για να επιβιώσουν σε περιφερειακού τύπου συμφωνίες εμπορίου και φυσικά όχι πάντα με επιτυχία.

Βασικά, η αιτία που οι χώρες προτιμούν τις περιφερειακές συμφωνίες, όπως υπογραμμίζει και ο καθηγητής Μελάς στο άρθρο του, οφείλεται στο ότι σε αυτές βρίσκουν καλύτερες θέσεις εμπορικής διαπραγμάτευσης. Φυσικά όχι γιατί επικρατούν πολύ καλύτερες συνθήκες στις περιφερειακές αγορές, όπου αυτές βρίσκονται υπό την εποπτεία περιφερειακών ανεξάρτητων υπηρεσιών, όρα ΕΕ. Και εδώ, όπως και στην παγκοσμιοποίηση, το συγκριτικό πλεονέκτημα δεν βρίσκει τη δικαίωσή του.

Ούτε και σε αυτές είναι η ελεύθερη αγορά υπαρκτή, ακόμα και όταν συμφωνούμε ότι οι διάφορες ανεξάρτητες αρχές κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Απλώς, σε αυτές προβλέπονται τα διάφορα αντισταθμιστικά ωφελήματα για τις αδύνατες χώρες, ώστε στην πορεία του χρόνου να δημιουργούνται για το σύνολο των χωρών που συμμετέχουν στην περιφερειακή συμφωνία ισχυρότερες θέσεις διαπραγμάτευσης. Κι αυτή η κατάσταση εξηγεί, επίσης, γιατί κάποιες από τις χώρες, υποθέτω οι πιο ισχυρές, συμμετέχουν σε περισσότερες της μιας περιφερειακής συμφωνίας.

Ο λύκος που φυλάει τα πρόβατα

Τρία συμπεράσματα για τα τέσσερα ψεύδη του Σημίτη-Τάρκας Αλέξανδρος

Το πρόσφατο άρθρο του πρώην πρωθυπουργού Κ. Σημίτη, στα "Νέα", επί των ελληνοτουρκικών σχέσεων και η σφοδρή επίθεση κατά του διαδόχου του στο Μέγαρο Μαξίμου, Κ. Καραμανλή, θα είχαν απλώς ιστορικό χαρακτήρα, αν δεν συνέπιπταν με μία περίοδο κρισιμότατων εξελίξεων στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Σε πολιτικό επίπεδο, εξάγονται τρία κύρια συμπεράσματα από το άρθρο στο οποίο ο Κ. Σημίτης αποθεώνει τη Συμφωνία του Ελσίνκι του Δεκεμβρίου 1999, θριαμβολογεί για τις διερευνητικές συνομιλίες με την Άγκυρα και επικρίνει τον Κ. Καραμανλή, συνδέοντας τη συναίνεσή του στην έναρξη των ενταξιακών συνομιλιών ΕΕ-Τουρκίας, το Δεκέμβριο του 2004, με την παρούσα κρίση του 2019, δηλαδή με εξελίξεις 15 ολόκληρα χρόνια αργότερα!

Πρώτα απ’ όλα, ο πρωθυπουργός της οκταετίας 1996-2004 προκαλεί περιττή ένταση, αντί να συμβάλει στη διατήρηση του ήπιου πολιτικού κλίματος, της διακομματικής συνεργασίας και της λαϊκής συσπείρωσης σε ώρες εθνικής μάχης. Προφανώς, δεν διδάχθηκε τίποτα από τις εσωτερικές πασοκικές έριδες πριν και αρκετά μετά την κρίση των Ιμίων, από τα προσωπικά του λάθη σε σωρεία διπλωματικών και αμυντικών ζητημάτων, καθώς και από τη συμπεριφορά του έναντι της τότε αξιωματικής αντιπολίτευσης (αρχικά υπό τον Μ. Έβερτ και, αργότερα υπό τον Κ. Καραμανλή).

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο Κ. Σημίτης προτιμά να ασχολείται με το παρελθόν και να μην προτείνει τίποτα για το μέλλον. Σε αντίθεση με τον Κ. Καραμανλή, ο οποίος προειδοποίησε εγκαίρως, με την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη στα τέλη Οκτωβρίου, για την κρίση με την Τουρκία και τους ενδεδειγμένους τρόπους αντιμετώπισής της. Ο πολυδιαφημισμένος σαν ρεαλιστής και με τετράγωνη λογική Κ. Σημίτης δεν βρίσκει τίποτα άλλο από υποθέσεις τύπου "και αν" (ή αφηγήματα what if όπως ορθώς σημειώνεται στον υπότιτλο των "Νέων") που θα ταίριαζαν περισσότερο σε συζητήσεις συνοικιακών καφενείων.

Το τρίτο πολιτικό συμπέρασμα είναι πως χρησιμοποιεί τους όρους της Συμφωνίας του Ελσίνκι, άλλοτε συσταλτικά κι άλλοτε διασταλτικά, όπως τον βολεύει ανά θέμα και ανά παράγραφο. Για παράδειγμα ως προς την Κύπρο υπενθυμίζει την επιτυχία ένταξής της στην ΕΕ (με πράγματι μεγάλη συνεισφορά του ιδίου και μέγιστη του Γλαύκου Κληρίδη), ξεχνώντας ότι μέχρι την τελευταία ημέρα της θητείας του προωθούσε το Σχέδιο Ανάν, το οποίο αν δεν καταψηφιζόταν πανηγυρικά στο δημοψήφισμα θα διέλυε όλα τα προηγούμενα επιτεύγματα.

Τα τέσσερα ψεύδη

Όμως, σε διπλωματικό επίπεδο, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα για την υστεροφημία της κυβέρνησης Σημίτη, την αξιοπιστία του ιδίου και την αξία της παρέμβασής του, επειδή μεταξύ άλλων:

Πρώτον, ακόμα και σήμερα, ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποσαφηνίζει (σκόπιμα ή μη) το χαρακτήρα των διερευνητικών συνομιλιών με την Τουρκία για το Αιγαίο, επί της δικής του περιόδου. Είναι χαρακτηριστικό ότι αλλού γράφει πως διεξάγονταν «για την αντιμετώπιση των μεταξύ μας προβλημάτων» κι αλλού για την «για την αντιμετώπιση των υφιστάμενων διαφορών».

Χιώτικα κάλαντα στα Εξάρχεια...

ΠΗΓΗ:Μακάριος Αβδελιώδης
 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Κάποια Χριστούγεννα ο Παπαδιαμάντης…(ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ!!!)

Το ήθος του Παπαδιαμάντη ήταν μιας άλλης εποχής ή μάλλον ήθος φιλοκαλικό, αγιορείτικο.

Τόν είχε ¨πληγώσει βαθειά¨ το Άγιον Όρος σε όλη του την ζωή.
Ζούσε μέσα στην Αθήνα και έζησε ωσάν κοσμοκαλόγερος, θά 'λεγες πως προς στιγμήν πετάχτηκε σε μια αποστολή από το αθωνικό κελί του στον έξω κόσμο...

Όσοι τον γνώρισαν υποκλίθηκαν στην  Ταπείνωση Και Την Απλότητά Του. Πόση Μεγαλοσύνη κρυμμένη σε αυτή την Άγια μορφή!

Τα ασήμαντα, τα μοχθηρά του κόσμου τα προσπερνούσε.  Είχε την έγνοια του όμως για τη σωτηρία της παράδοσης του τόπου, όπως εκφραζόταν μέσα από το έργο του που μοσχοβολά ως τις ημέρες μας λιβάνι αγιορείτικο.

Κάποια Χριστούγεννα ο Παπαδιαμάντης…

Όταν ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης πήγε να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα στην εφημερίδα Ακρόπολις

”Πήγε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στα γραφεία της εφημερίδας «Ἀκρόπολις» για να παραδώσει ένα χριστουγεννιάτικο διήγημα. Ο Σταμάτης Σταματίου (Στάμ Στάμ) δεν τον αναγνώρισε και μάλιστα σχημάτισε την εντύπωση ότι ήταν κάποιος άπορος που πήγε να πάρει τις δέκα δραχμές για τα Χριστούγεννα, όπως όλοι οι φτωχοί της εποχής. Ο Παπαδιαμάντης τις πήρε, αλλά ήθελε να δώσει και το κείμενό του.

Ακολουθεί ο χαρακτηριστικός διάλογος στο πολυτονικό της καθαρεύουσας, όπως τον κατέγραψε Στ. Σταματίου:

«-Κι᾿ αὐτά τί να τα κάμω; Δεν τα θέλετε;

Και μοῦ ἔδειχνε κάτι χαρτιά. Νόμισα πως ἦταν πιστοποιητικά ἀπορίας.
–Κράτησέ τα, τοῦ εἶπα, ἐμᾶς δεν μᾶς χρειάζονται.
Ἐσείστηκε, λυγίστηκε ὀλίγο, ἔκανε, σκυφτός να φύγῃ, ξαναγύρισε.

–Τότε ἀφοῦ δέν σᾶς χρειάζονται αὐτά, ἐγώ με τί δικαίωμα θα πληρωθῶ;

–Δέν πειράζει, ἀρκούμεθα εἰς τὸν λόγον σας. Χριστούγεννα εἶναι τώρα.

–Ναί, ἀλλὰ ἂν δὲν πάρετε αὐτά, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ πάρω χρήματα.

–Μά δὲν τὰ παίρνετε ἐσεῖς τὰ χρήματα, σᾶς τὰ δίνουμε ἐμεῖς!…

–Έ, τότε, πᾶρτε κι᾿ ἐσεῖς ἐτοῦτα ποὺ μοῦ τὰ ζητήσατε.

Καὶ τὰ ἄφησε σιγὰ καὶ μαλακὰ ἀπάνω στὸ τραπέζι. Ἐσκέφθηκα, μήπως τοῦ ζήτησε τίποτα πιστοποιητικὰ τὸ λογιστήριο.
–Μά τί εἶναι, ἐπὶ τέλους αὐτά, τοῦ λέω, ποὺ πρέπει ἀπαραιτήτως νὰ τὰ πάρουμε;

–Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων, ποὺ μοῦ ἐζητήσατε.

–Τό διήγημα τῶν Χριστουγέννων… καὶ ποιὸς εἶσθε σεῖς;

–Ο Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης!

–Ο ἴδιος;

–Ο ἴδιος καὶ ὁλόκληρος!

Ἔπεσε τὸ ταβάνι καὶ μὲ πλάκωσε, ἡ πέννα ἔφυγε ἀπὸ τὰ χέρια μου, ὅλα ἐκεῖ μέσα, εἰκόνες, καρέκλες, βιβλία, ἐφημερίδες, σὰν νὰ στροβιλίσθηκαν γύρω μου καὶ ἔκανα ὥρα νὰ συνέλθω.


Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης! Αὐτὸς ὁ πρίγκηψ τῶν Ἑλλήνων λογογράφων, ποὺ τὸν φανταζόμουνα ἀκτινοβολοῦντα, γελαστόν, ὡραῖον, καλοντυμένον, εὐτυχῆ, γεμάτον ἐγωϊσμόν, ἀέρα καὶ μεγαλοπρέπεια, αὐτός!…

Αὐτὸς ὁ μαλακός, ὁ καλός, ὁ δειλός, ὁ φοβισμένος, καὶ τσαλακωμένος ἄνθρωπος, ποὺ στεκότανε μὲ συστολὴ μαθητοῦ ἐπιμελοῦς, ἐκεῖ ἐνώπιόν μου!…

Αὐτός, ποὺ μᾶς ἔδωκε γλύκες πνευματικὲς καὶ συγκινήσεις ψυχικές, ποὺ ἀνιστόρησε κόσμους θαλασσινούς, κι᾿ ἐζωντάνεψε, ἐμπρός μας, ἀνθρώπους μακρυνοὺς κι᾿ ἀγνώστους, ποὺ τοὺς ἔκαμε δικούς μας, ἐντελῶς δικούς μας, σὰν νὰ περάσαμε μιὰ ζωὴ μαζί, αὐτὸς σὲ μιὰ τέτοια κατάστασι, ἐκεῖ ἐνώπιόν μου!… Τοῦ ἕσφιξα τὸ χέρι χωρὶς νὰ ἠμπορῶ οὔτε μιὰ λέξι νὰ προφέρω. Ἀπὸ τὴν ταραχή μου καὶ τὴ σαστιμάρα μου οὔτε τὸ φῶς δὲν ἄναψα. Αἰσθάνθηκα ἕνα τρεμουλιαστὸ χέρι νὰ σφίγγῃ τὸ δικό μου καὶ τὸν ἔχασα μέσα εἰς τὸ σκοτάδι…

 Ἔμεινε ὅμως πίσω μιὰ μοσχοβολιὰ κηριοῦ ποὺ λυώνει ἐμπρὸς στὶς ἅγιες εἰκόνες, κάτι ἀπὸ τοῦ καντηλιοῦ τὸ σβύσιμο, κάτι ἀπὸ θυμιατοῦ πέρασμα μακρυνό, μακρυνὸ πολύ…”

Γιορτινά αφηγήματα. Διαβάζει ο Νώντας Σκοπετέας.

20+1 ταινίες για τα Χριστούγεννα

Αμέσως μετά το γάμο τους, ένα φτωχό ζευγάρι, ο Natale (Giorgio Listuzzi) και η Luisa (Gabriella Pallotta), αναγκάζονται να ζήσουν. H Celia (Joan Bennett), μια όμορφη, ευκατάστατη κοπέλα, αποφασίζει να παντρευτεί έναν καλό της φίλο, αναζητώντας τη. Κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του William Inge. Ο γιατρός Ντιλέινι (Μπαρτ Λάνκαστερ) είναι ένας.






Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Μεσογαίας Νικόλαος: «Να ανοίξουν οι καρδιές και να δεχθούν το δώρο Του»

«Μια ματιά γύρω μας δείχνει την κυριαρχία τη αμαρτίας και την απουσία της ειρήνης. Πόλεμοι, πείνα και κοινωνικές ανισότητες και αναταραχές, διχασμοί, μίση, διαιρέσεις, αναστατωμένες οικογένειες, ανειρήνευτες συνειδήσεις, μεταναστεύσεις λαών, καταστροφές πολιτισμών, τρομοκρατία, αθεΐα, ύβρεις και ασέβεια, διωγμός της πίστης και γενικευμένη απόρριψη του Θεού». Με αυτά τα λόγια περιγράφει την κατάσταση που επικρατεί σήμερα, ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος στο χριστουγεννιάτικο μήνυμά του και μας καλεί να ανοίξουμε τις καρδιές μας για να δεχθούν και να χαρούν το δώρο Του.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ


Πρὸς Τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανοὺς τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ΧΡΟΝΙΑ σας ΠΟΛΛΑ καὶ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!

Σαράντα μέρες προετοιμαζόμαστε γιὰ τὴ σημερινὴ γιορτή. Μπροστά μας τὸ «μέγα καὶ παράδοξον μυστήριον» τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Μὲ ἀσύλληπτο γιὰ τὴν ἀνθρώπινη διάνοια τρόπο, μὲ ὅρους μοναδικῆς καὶ ὑπερβάλλουσας ταπείνωσης, ὁ Κύριος καὶ Θεός μας «ἀνθρώποις ὤφθη ὅμοιος καὶ ἐν σπηλαίῳ τίκτεται» (Προεόρτιος Κανών, Ὠδὴ δ΄, Ἀπόδειπνον, ΚΔ΄ Δεκεμβρίου), ἐμφανίζεται ὡς ἄνθρωπος καὶ γεννᾶται σὲ σπήλαιο ζώων καὶ «φάτνην καταδέχεται», «ὁ ἀχώρητος παντί χωρεῖται ἐν γαστρί». Σκοπός τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία τοῦ κόσμου, ὁ ἁγιασμὸς τοῦ κάθε ἀνθρώπου, ὁ ἀνακαινισμὸς τῶν πάντων. Συνέπεια δὲ τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως αὐτὸ ποὺ μαρτυ­ροῦν δοξο­λογικὰ οἱ ἄγγελοι στὴ Βηθλεὲμ καὶ ψάλλουμε δοξολογικὰ στὶς ἀκολουθίες μας: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β΄ 14), δόξα τοῦ Θεοῦ στὸν οὐρανό, ἐπικράτηση εἰρήνης στὴ γῆ καὶ εὐαρέσκειας τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ εἶναι ἀλήθεια, βέβαια, ὅτι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἀποτελεῖ ἀφορμὴ πηγαίας δοξολογίας τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπόδειξη τῆς ἀπροσμέτρητης ἀγάπης Του στὸν κόσμο. Τὸ δεύτερο ὅμως σκέλος τοῦ ἀγγελικοῦ ὕμνου δὲν φαίνεται νὰ ἐπαληθεύεται στὴν καθη­μερινότητα καὶ στὴν ἱστορία.

Μιὰ ματιὰ γύρω μας δείχνει τὴν κυριαρχία τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν ἀπουσία τῆς εἰρήνης. Πόλεμοι, πεῖνα, κοι­νωνικὲς ἀνισότητες καὶ ἀναταραχές, διχασμοί, μίση, διαιρέσεις, ἀνα­στατωμένες οἰκογένειες, ἀνειρήνευτες συνειδήσεις, μεταναστεύσεις λαῶν, κατά­στροφὲς πολιτι­σμῶν, τρομοκρατία, ἀθεΐα, ὕβρεις καὶ ἀσέβεια, διωγμὸς τῆς πίστης καὶ γενικευμένη ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ, πραγματικὰ «συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ» (Λουκ. κα΄ 25).

Ἡ ἀπουσία τῆς εἰρήνης φαίνεται νὰ χαρακτηρίζει ἀκόμη καὶ τὶς χριστιανικὲς οἰκογένειες καὶ κοινωνίες καὶ δυστυχῶς ἐσχάτως καὶ τὴν Ἐκκλησία μας. Ἡ προσευχὴ τοῦ Κυρίου μας «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰω. ιζ΄ 21), νὰ εἴμαστε ὅλοι ἑνωμένοι, δὲν φαίνεται νὰ ἐπαληθεύεται στὴν ἐκκλησιαστική μας πραγματικότητα. Ἀκόμη κι ἐμεῖς οἱ Ὀρθό­δοξοι διαψεύδουμε μὲ τὴ ζωή μας τὸ Εὐαγγέλιο, ἔστω καὶ ἂν προσευχόμαστε «ὑπὲρ τῆς εἰρἠνης τοῦ σύμπαντος κόσμου καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως».

Λαθρεπιβάτες στη Γιορτή

 Christos Yiannaras | 23 Dec 2019

Το «χριστουγεννιάτικο δέντρο» δεν είναι ούτε δέντρο ούτε χριστουγεννιάτικο. Φυσικό κλαδί ή τεχνητή απομίμηση, με τεχνουργημένη καλωδίωση και με λαμπιόνια, υπηρετεί τη διακοσμητική εντύπωση. Στη θέση του εόρτιου ευτρεπισμού το απατηλό υποκατάστατο, η συναισθηματική ψιμυθίωση. Ευρηματικό σύμβολο.

Συγκεφαλαιώνει τη θλιβερή επαρχιωτίλα μας των Ελληνωνύμων. Ιστορικοί συνεχιστές του αρχαιοελληνικού κάλλους και της «βυζαντινής» αυτοκρατορικής αρχοντιάς, έχουμε πνίξει την Ακρόπολη στην πλουτομανιακή, θρασύτατη πολυκατοικία. Απευθείας απόγονοι του Αισχύλου και του Αριστοτέλη, εθελούσια (δηλαδή αυτοκαταστροφικά) αποκοπήκαμε από τη γλώσσα που μας ταύτιζε συνεχιστές τους. Γεννήτορες της πολιτικής και της δημοκρατίας, έχουμε υποκαταστήσει το κατόρθωμα με την ευτελή μικρόνοια της παραποίησης και του ευτελισμού τους. Κληρονόμοι της μεγαλοσύνης των ελληνορθόδοξων Ρωμιών (Ρωμαίων), έχουμε βυθίσει τις εκκλησιές μας στο κιτσαριό της τυποποιημένης παραποίησης, στην ψυχοπαθολογία της θρησκοληψίας.

Ακόμα κι αν ο κάθε δήμαρχος αρνιόταν να πιθηκίσει τις εισαγόμενες φιοριτούρες της τυποποιημένης «χριστουγεννιάτικης» διακόσμησης, αν στις πλατείες χωριών και πόλεων, αντί για το αισθητικό αλαλούμ της βαγδατικής ασυδοσίας, στήναμε τα εγχώρια σύμβολα της εόρτιας παραδοσιακής μας εκφραστικής, ο στόχος θα ήταν και πάλι η ψευδαισθητική συναρπαγή. Γιατί; Επειδή είναι συντελεσμένη η αποξένωση των μπροστάρηδων, δημοτικών και πολιτικών μας αρχόντων, αλλά και της συντριπτικής πλειονότητας των επισκόπων μας, από την έκρηξη της βιωματικής ελπίδας που γεννάει τη Γιορτή.

Ο φορμαλισμός έχει νεκρώσει ευαισθησίες και βιώματα. Μπαίνουμε στην άλλοτε Γιορτή, όπως οι αγελαίοι τουρίστες στο άλλοτε «ιερό» του Παρθενώνα. Οι ξεναγοί φλυαρούν βαρετές αναλύσεις, στο πλήθος αρκεί ο θησαυρισμός ενός ακόμα τίτλου επίσκεψης σε κοινά θαυμαζόμενο αξιοθέατο. Τι ακριβώς θαυμάζουν στον Παρθενώνα οι αιώνες, ποια αλήθεια, ποιο «νόημα» του κόσμου και της ζωής έχει αποτυπωθεί σε αυτό το αρχιτεκτόνημα, γιατί αυτή η τέχνη ήταν «πολιτικό» κατόρθωμα; Ερωτήματα που δεν γεννιώνται σε αγελαίους τουρίστες. Ο Παρθενώνας λειτουργεί, όπως σήμερα το χριστουγεννιάτικο δέντρο: για συναισθηματική ψιμυθίωση των πρωταρχικών ενδιαφερόντων, που είναι η αργία, τα ψώνια, το καλό φαΐ. Τα Χριστούγεννα είναι ένα εμπορικό εφεύρημα για επιπλέον ικανοποίηση της καταναλωτικής μας βουλιμίας, όπως είναι και ο Παρθενώνας κράχτης για επιπλέον εισροή τουριστικού συναλλάγματος.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!!! Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη: ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ -1906 (απόσπασμα)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ!!!

 

Η Γέννηση του Χριστού μας, με τα μάτια του Αγίου των Γραμμάτων μας, Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΓΙΑΛΟΥ -1906 (απόσπασμα)

»Ἔφτασε ἡ μέρα ποὺ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. Ἡ Παναγία μὲ ἀστραφτερὸ πρόσωπο, χωρὶς πόνο, χωρὶς βοήθεια, γέννησε τὸ Βρέφος μὲς στὴ Σπηλιά, τὸ ἐσήκωσε, τὸ ἐσπαργάνωσε μὲ χαρά, καὶ τό ᾽βαλε στὸ παχνί, γιὰ νὰ τὸ κοιμίσῃ. Ἕνα βοϊδάκι κ᾿ ἕνα γαϊδουράκι ἐσίμωσαν τὰ χνῶτά τους στὸ παχνὶ κ᾿ ἐφυσοῦσαν μαλακὰ νὰ ζεστάνουν τὸ θεῖο Βρέφος...

»Ἦρθαν οἱ βοσκοί, δυὸ γέροι μὲ μακριὰ ἄσπρα μαλλιά, μὲ τὶς μαγκοῦρές τους, ἕνα βοσκόπουλο μὲ τὴ φλογέρα του, θαμπωμένοι, ξαφνιασμένοι, κ᾿ ἔπεσαν κ᾿ ἐπροσκύνησαν τὸ θεῖο Βρέφος. Εἶχαν ἰδεῖ τὸν Ἄγγελον ἀστραπόμορφον, μὲ χρυσογάλανα λευκὰ φτερά, εἶχαν ἀκούσει τ᾿ ἀγγελούδια ποὺ ἔψαλλαν: Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ! Ἔμειναν γονατιστοί, μ᾿ ἐκστατικὰ μάτια, κάτω ἀπὸ τὸ παχνί, πολλὴν ὥρα, κ᾿ ἐλάτρευαν ἀχόρταγα τὸ θάμα τὸ οὐράνιο.

»Ἔφτασαν κ᾿ οἱ τρεῖς Μάγοι, καβάλα στὶς καμῆλές τους. Εἶχαν χρυσὲς μίτρες στὸ κεφάλι, κ᾿ ἐφοροῦσαν μακριὲς γοῦνες μὲ πορφύρα κατακόκκινη. Καὶ τ᾿ ἀστεράκι, ἕνα λαμπρὸ χρυσὸ ἀστέρι, ἐχαμήλωσε κ᾿ ἐκάθισε στὴ σκεπὴ τῆς Σπηλιᾶς, κι ἔλαμπε μὲ γλυκὸ οὐράνιο φῶς, ποὺ παραμέριζε τῆς νύχτας τὸ σκοτάδι. Οἱ τρεῖς βασιλικοὶ γέροι ξεπέζεψαν ἀπ᾿ τὶς καμῆλές τους, ἐμπῆκαν στὸ Σπήλαιο, κ᾿ ἔπεσαν κ᾿ ἐπροσκύνησαν τὸ Παιδί. Ἄνοιξαν τὰ πλούσια τὰ δισάκκια τους, κ᾿ ἐπρόσφεραν δῶρα: χρυσὸν καὶ λίβανον καὶ σμύρναν..."

«...Τὸ ἐπ' ἐμοί, ἐν ὄσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δὲν θὰ παύσω πάντοτε, ἰδίως δὲ κατὰ τὰς πανεκλάμπρους ταύτας ἡμέρας, νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου, νὰ περιγράφω μετ' ἔρωτος τὴν Φύσιν, καὶ νὰ ζωγραφῶ μετὰ στοργῆς τὰ γνήσια ἑλληνικὰ ἤθη...»

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

http://papadiamantis.net/Διηγήματα/Ἄνθος-τοῦ-Γιαλοῦ-1906

ΠΗΓΗ- Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

Περικλής Κοροβέσης: “Χριστούγεννα” ανακατανομής της αφθονίας μέσω των κάδων απορριμάτων

“Είναι αυτά τα Χριστούγεννα μια παγανιστική γιορτή της κατανάλωσης, κάτι σαν “Black Friday” που θα μπορούσαμε να το λέγαμε  ” Happy white days” ; Μήπως δεν έχουν καμμία σχέση με το χριστιανισμό; ” Διερωτάται ο Περικλής Κοροβέσης, αρθρογράφος της “Εφημερίδας των Συντακτών” (φύλλο 21-22 Δεκεμβρίου) . σε άρθρο του με τίτλο “Παγανιστικά Χριστούγεννα ή επιστροφή στις ρίζες;” Παρουσιάζουμε κάποιους από τους προβληματισμούς του, που είναι και δικοί μας:

” Η Αθήνα μαζί με όλες τις χριστιανικές πρωτεύουσες του κόσμου συναγωνίζονται για το ποια θα γιορτάσει λαμπρότερα και με πιο πολλές αγορές την έλευση του Θεανθρώπου. Γιορτινά τραπέζια, ρεβεγιόν, χριστουγεννιάτικα θεάματα και συναυλίες.

“ΑΝΑΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ” ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΚΑΔΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ

Οι πολυεθνικές, και αυτές στη γιορτή, μας πλημμυρίζουν με προσφορές. Όσο μεγαλύτερη κατανάλωση, τόσο καλύτερη η γιορτή. Τα πλούσια και άφθονα τραπέζια μας γεμίζουν τους κάδους των απορριμμάτων και τους υπερχειλίζουν. Ένα είδος κοινωνικής πρόνοιας και ανακατανομής της αφθονίας. Και όλοι μας έχουμε δει ανθρώπους να ψάχνουν εκεί την τροφή τους κάτω από τα γιορτινά και χαρούμενα φώτα της Αθήνας, που φέτος μάλιστα δεν επιβάρυναν τον δήμο μας, δηλαδή όλους εμάς.

Ήταν ευγενής χορηγία ευαγών ιδρυμάτων. Και λες εύγε. Ιδού αλληλεγγύη. Προσωπικά είμαι υπέρ των γιορτών. Να διασκεδάσει ο κόσμος, να χαρεί, να γελάσει. Αλλά πού βρίσκεται ο Χριστός; Εκτός από κάτι κιτς φάτνες που είναι για γέλια, δεν έπεσε στην αντίληψή μου κάτι άλλο.

Και έκανα μια ανίερη σκέψη: Είναι αυτά τα Χριστούγεννα μια παγανιστική γιορτή της κατανάλωσης, κάτι σαν «Βlack Friday», που θα μπορούσαμε να το λέγαμε «Ηappy white days»; Μήπως δεν έχουν καμία σχέση με τον χριστιανισμό;(…)

Ας ακούσουμε τον φανταστικό παπά της φυλακής: «Χριστέ μου, το παράδειγμά σου ακολούθησαν κι άλλοι. Ανέβηκαν τον δικό τους σταυρό σε σκοτεινά μπουντρούμια, με αλυσίδες σε χέρια και πόδια, με βγαλμένα τα νύχια και τα δόντια, κρεμασμένοι ανάποδα από το ταβάνι, μέχρι να ξεψυχήσουν. Όμως κανείς δεν τους θυμάται. Και ήταν δικοί σου μαθητές. Χριστέ μου, φοβάμαι πως σε λίγο θα έχουν ξεχάσει και σένα».

Στο κείμενο που κυκλοφόρησε η ΧΔ ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, με τίτλο ” Χριστούγεννα χωρίς Χριστό”, αναγράφονταν και τα ακόλουθα:

“Καὶ φέτος θὰ γιορτάσουμε Χριστούγεννα, ὅπως τὰ γιορτάζουμε κάθε χρόνο. Θ’ ἀκούσουμε κάλαντα, θὰ ἀνταλλάξουμε τυποποιημένες εύχές, θ’ ἀκούσουμε κηρ΄θγματα γιὰ τοὺς “φτωχοὺς ἀδελφούς” μας, θὰ στολίσουμε φάτνες μὲ ἀγγέλους, μάγους καὶ δῶρα, καὶ πνιγμένοι στὴν ψευτιὰ καὶ στὴ ρουτίνα, θὰ περιμένουμε τὸ ρεβεγιὸν τῆς Πρωτοχρονιᾶς καὶ τὸ τζόγο…”

“ΝΑΙ: Εἴμαστε μιὰ “Χριστιανικὴ κοινωνία” καὶ ὅμως δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα μὲ τὸ Χριστό.

Πῶς νὰ γιορτάσουμε τὰ Χριστούγεννα μὲ τὸ Χριστό, ὅταν κλείνουμε τὰ αὐτιά μας στὶς ἀπεγνωσμένες κραυγὲς τοῦ πόνου, τῆς πείνας, τῆς ἀδικίας, τῆς ἐκμετάλλευσης καὶ τῆς καταπίεσης ἑκατομμυρίων ἀδελφῶν μας σὲ ὅλο τὸν κόσμο; ”