Το χρονικό του προαναγγελθέντος 3ου Μνημονίου - Η υποταγή/ Σταύρος Λυγερός

 

Η υπογραφή του 3ου Μνημονίου έβγαλε με δύναμη στην επιφάνεια τη μέχρι τότε υφέρπουσα εσωκομματική αντίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ. Όσο οι διαπραγματεύσεις δεν οδηγούσαν σε αποτέλεσμα, η εν λόγω αντίθεση μπορούσε να επικαλύπτεται. Από τη στιγμή, όμως, που ο Τσίπρας αποδέχθηκε τις απαιτήσεις των δανειστών για να αποτρέψει την έξοδο από την Ευρωζώνη, η παραμονή της Αριστερής Πλατφόρμας κατέστη αδύνατη.

Το 3ο Μνημόνιο προκάλεσε μία μεγάλων διαστάσεων διάσπαση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και στον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ασήμαντη στο επίπεδο της εκλογικής βάσης, όπως αποδείχθηκε στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015. Η συμφωνία με τους δανειστές, όμως, όπως είναι γνωστόν, δεν είχε πρόβλημα να περάσει από τη Βουλή. Την υπερψήφισαν και τρία κόμματα της αντιπολίτευσης (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι).

Το σαρωτικό "όχι" στο δημοψήφισμα είχε ερμηνευθεί από την εσωκομματική αριστερή αντιπολίτευση ως πολιτική αφετηρία για να διεκδικήσει η Αθήνα μία συμφωνία χωρίς επώδυνα μέτρα λιτότητας. Επειδή, βεβαίως, είχαν επίγνωση πως οι δανειστές ούτε καν θα συζητούσαν σ’ αυτή τη βάση, θεωρούσαν πως υποχρεωτικά ο πρωθυπουργός θα προσανατολιζόταν σε κινήσεις, οι οποίες με τη σειρά τους θα άνοιγαν τον δρόμο για την έξοδο από την Ευρωζώνη.

Ο Τσίπρας, όμως, είχε αποκλείσει την επιλογή της ρήξης και του Grexit. Για να διευκολύνει, μάλιστα, την επίτευξη συμφωνίας μετά το ηχηρό "όχι" απομάκρυνε και τυπικά τον Γιάνη Βαρουφάκη από το υπουργείο Οικονομικών και ζήτησε από το συμβούλιο πολιτικών αρχηγών να συμφωνήσουν σε μία ανακοίνωση, η οποία αποτύπωνε την εθνική θέση. Με αυτά πήγε στις Βρυξέλλες.

Τι γίνεται στη Συρία αυτές τις μέρες

 Μια συμφωνία «σανίδα σωτηρίας» από τον Τραμπ στον Ερντογάν

Του Σάββα Καλεντερίδη από τον Ινφογνώμονα

• 
  (Φωτ.: Twitter / T.C. Millî Savunma Bakanlığı)

Μέχρι την Πέμπτη το βράδυ η Ρωσία, η Συρία και οι Κούρδοι βάδιζαν μαζί στα πεδία των επιχειρήσεων, και τα συριακά στρατεύματα, συνοδευόμενα από τμήματα στρατονομίας του ρωσικού στρατού, είχαν εισέλθει και είχαν θέσει υπό τον έλεγχό τους την πόλη και την περιοχή της Ιεράπολης/Μένπετζ, του Κομπάνι, της Αΐν Ισά, της Ράκας, της Χασάκα και του Κάμισλο.

Οι μόνες περιοχές που δεν κατόρθωσαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους, ήταν αυτές των επαρχιών Γκίρε Σπι (Τελ Αμπιάντ) και Σερεκάνιγιε (Ρας αλ Αΐν), που είχαν καταληφθεί από ομάδες ισλαμιστών τρομοκρατών του ISIS και της Αλ Κάιντα, που υποστηρίζονται από τον τουρκικό στρατό και οι οποίες υποστηρίζονταν από ομάδες της Διοίκησης Ανορθόδοξου Πολέμου (Μπορντό Μπερελί) και τεθωρακισμένα του τουρκικού στρατού.

Μάλιστα, την Πέμπτη, Κούρδοι των Δημοκρατικών Δυνάμεων της Συρίας, υποστηριζόμενοι από τμήματα του συριακού στρατού, επιχείρησαν και ανακατέλαβαν ορισμένα χωριά νότια της πόλης Σερεκάνιγιε, δείχνοντας ότι η αντεπίθεση αυτή θα συνεχιστεί τις επόμενες ημέρες.

Αντεπίθεση επίσης και ανακατάληψη ορισμένων χωριών, νότια και πολύ κοντά στο Γκίρε Σπι, είχαμε μόνο από τις δυνάμεις των Κούρδων την Τετάρτη και την Πέμπτη, τις ίδιες ώρες που Σύροι και Ρώσοι έθεταν υπό τον έλεγχο και την προστασία τους την ηρωική πόλη Κομπάνι, εγκαθιστώντας φυλάκια καθ’ όλο το μήκος των συνόρων με την Τουρκία.

Χάρτης της κατάστασης πριν την απόφαση αποχώρησης των στρατευμάτων των ΗΠΑ και πριν την Επιχείρηση «Πηγή Αίματος» των ΤΕΔ

Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά και ενώ το ρεπορτάζ αλλά και το φωτογραφικό υλικό από τη συνάντηση του αντιπροέδρου των ΗΠΑ Πενς με τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ερντογάν μιλούσε για ψυχρό κλίμα μεταξύ των δύο ανδρών, στη συνάντηση των αντιπροσωπειών των δύο χωρών που ακολούθησε άλλαξαν όλα.

Όχι ότι το κλίμα έγινε θερμότερο, αλλά οι δύο πλευρές κατέληξαν σε συμφωνία δεκατριών σημείων, η οποία, υπό το πρίσμα των συνθηκών που επικρατούσαν τη στιγμή που υπογράφηκε, για τον Ερντογάν αποτελεί στην κυριολεξία «σανίδα σωτηρίας».

Τα θετικά για την Τουρκία, που μένει να επαληθευθούν στο έδαφος, είναι ότι η Τουρκία με τη συμφωνία αυτήν κατά κάποιον τρόπο κατοχυρώνει τον έλεγχο στα εδάφη που έχει καταλάβει μέχρι στιγμής σε ένα μήκος περίπου 120 χλμ. κατά μήκος των συνόρων, ενώ εγγράφει υποθήκες για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας που θα είναι υπό τον έλεγχο του τουρκικού στρατού, στα όρια που αυτή είχε σχεδιάσει από την αρχή (μήκος 440 χλμ). Μόνο που την επέκταση της ζώνης στο Κομπάνι, την Ιεράπολη/Μένπετζ και το Κάμισλο, και την αποχώρηση των Κούρδων από κει, θα την συζητήσει με τη Ρωσία.

Ο Γ. Καραμπελιάς συνομίλησε με τον Γ. Σμαραγδή (βίντεο)

24 Οκτωβρίου 2019 10:06

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συνομίλησε την Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019 με τον σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, με θέμα «Ο Ιωάννης Καποδίστριας και το 1821», με αφορμή τη νέα ταινία που ετοιμάζει για τον Ιωάννη Καποδίστρια.

Εμπαιγμός και κοροϊδία της κυβέρνησης και όλων των κομμάτων για την «ψήφο των ομογενών»

Επιστολική ψήφος η λύση για όλους.

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης από το Αντίβαρο

Διάβασα τις προτάσεις των κομμάτων και του υπουργού κ. Θεοδωρικάκου στα κόμματα με τα 4 σημεία και εξεπλάγην από την προχειρότητα και την ολοφάνερη μικροπολιτική σκοπιμότητα.

Ο διαχωρισμός μεταξύ Ελλήνων «του εξωτερικού και του εσωτερικού» όχι μόνο δεν λύνει το ζήτημα, αλλά δυσχεραίνει την κατανόησή του. Η ωφέλιμη διάκριση είναι μεταξύ όσων είναι Έλληνες υπήκοοι και όσων δεν είναι. Το να ομαδοποιεί κανείς τους Έλληνες υπηκόους που διαβιούν στο εξωτερικό με τους Έλληνες που δεν είναι Έλληνες υπήκοοι, αποτελεί την αρχή παρερμηνειών και δυσκολιών επίλυσης.

Οι Έλληνες υπήκοοι δεν ζητούν δικαίωμα ψήφου! Ζητούν διευκόλυνση συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία. Αυτό το αίτημα διευκόλυνσης είναι ανεξάρτητο από το που διαβιούν. Άλλος στην Βουλγαρία, δύο ώρες δρόμο από το εκλογικό του τμήμα, άλλος στο Λονδίνο, τρεις ώρες με το αεροπλάνο, άλλος στις ΗΠΑ.

Το αίτημα διευκόλυνσης αυτών των ανθρώπων είναι ταυτόσημο με το αίτημα ετεροδημοτών του νομού Αχαΐας, Ιωαννίνων ή Έβρου που ζουν στην Αθήνα, ταυτόσημο και με το αίτημα ασθενών, γηραιών, όσων ταξιδεύουν λόγω εργασίας, οικογενειακών υποχρεώσεων ή αναψυχής.

Το αίτημα αυτό λύνεται απλούστατα με την θέσπιση της επιστολικής ψήφο. Πιθανώς, δεν είναι καν ανάγκη α συμπεριληφθεί σε «νόμο για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού», άρα ίσως απλή πλειοψηφία αρκεί.

Το 60% συμμετοχής στις εκλογές θα γίνει αμέσως 80% με «ένα άρθρο και έναν νόμο» περί επιστολικής ψήφου. Γιατί διστάζουν; Πλειάδα χωρών έχει θεσπίσει επιστολική ψήφο. Ας παραδειγματιστούν. Ως και το Κοσσυφοπέδιο.

Το 2ο σημείο συνδέει το δικαίωμα ψήφου Ελλήνων υπηκόων με την χρονική περίοδο 30 ετών που απουσιάζουν και (δηλαδή: επιπρόσθετα!) να διαθέτουν ελληνικό ΑΦΜ ή συγγενική σχέση πρώτου βαθμού με Έλληνα φορολογούμενο. Πρώτος βαθμός, δηλαδή γονείς ή παιδιά. Εφόσον τα παιδιά αποκλείεται, άρα πρέπει και να βρίσκεσαι στο εξωτερικό για λιγότερο από 30 χρόνια και να έχεις γονείς στην Ελλάδα, ώστε να διευκολυνθείς να ψηφίσεις!

Η διευκόλυνση θα είναι να πας στο προξενείο της χώρας που βρίσκεσαι. Στις πρόσφατες ευρωεκλογές υπήρξη δυνατότητα αυτή στο Λονδίνο εκ μέρους του ΗΒ. Το Εδιμβούργο απέχει 650 χιλιόμετρα, όσα η Καβάλα από την Αθήνα. Βέβαια, αν πληρώσεις αεροπορικό εισιτήριο, μπορείς να ψηφίσεις κανονικότατα! Πόσο παράλογο;

Η ξεχασμένη νίκη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου: Η μάχη για το Ύψωμα 731 και η απόκρουση της Εαρινής Επίθεσης

DE AGOSTINI PICTURE LIBRARY VIA GETTY IMAGES

Του Κώστα Μαυραγάνη από την  huffingtonpost.gr

Η ελληνική στρατιωτική ιστορία σίγουρα δεν έχει έλλειψη μεγάλων μαχών- μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται μεγάλες νίκες, αλλά και μεγάλες ήττες, που έκριναν την πορεία του ελληνικού έθνους. Κάποιες εξ αυτών είναι ευρύτατα γνωστές- κάποιες άλλες, πάλι, έχουν σε μεγάλο βαθμό ξεχαστεί, και είναι παράδοξο που, μεταξύ αυτών, βρίσκεται και μια από τις σημαντικότερες- αν όχι η σημαντικότερη- νίκη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, τον Μάρτιο του 1941: Ο λόγος για την επιτυχή υπεράσπιση από τον ελληνικό στρατό του Υψώματος 731 και την απόκρουση της μεγάλης Εαρινής Επίθεσης των ιταλικών στρατευμάτων, στην οποία «πόνταρε» ο Μπενίτο Μουσολίνι για να «διασώσει» έναν πόλεμο ο οποίος είχε εξελιχθεί σε εφιάλτη για τη φασιστική Ιταλία.

Καθώς τελείωνε ο χειμώνας, τα πράγματα δεν εξελίσσονταν καλά για τον ιταλικό στρατό: Ο ελληνικός στρατός είχε ανακόψει την προέλασή του και είχε αντεπιτεθεί επιτυχώς, απωθώντας τους εισβολείς. Με τη γερμανική εισβολή να έχει ήδη δρομολογηθεί, η μεγάλη «Εαρινή Επίθεση» του «Ντούτσε»- υπό την επίβλεψη του ίδιου- ήταν το μεγάλο στοίχημα του ηγέτη της φασιστικής Ιταλίας για να δώσει «θετικό πρόσημο» σε ένα πόλεμο- φιάσκο. Ωστόσο τα πράγματα, για άλλη μια φορά, δεν θα εξελίσσονταν όπως θα ήθελε ο Μουσολίνι.

Ο σχεδιασμός και οι αντίπαλες δυνάμεις

Ο Μουσολίνι προσέβλεπε οπωσδήποτε σε μια επιτυχία πριν τον Απρίλιο, οπότε και αναμενόταν η γερμανική επίθεση: Σε μυστική του έκθεση προς τον βασιλιά της Ιταλίας, έγραφε πως «οφείλουμε να έχουμε τουλάχιστον μια στρατιωτική επιτυχία, προ της εξαπολύσεως της επίθεσης κατά τις αρχές Απριλίου από τους Γερμανούς». Ως εκ τούτου, είχε συγκεντρωθεί τεράστιος όγκος δυνάμεων: Σε πρώτη φάση την επίθεση ανέλαβαν πέντε ιταλικές μεραρχίες, συν μια λεγεώνα μελανοχιτώνων, τρεις μεραρχίες σε δεύτερη φάση και δύο μεραρχίες σε εφεδρεία στην περιοχή του Τεπελενίου. Οι δυνάμεις αυτές υποστηρίζονταν από 400 πυροβόλα και ισχυρές αεροπορικές δυνάμεις. Ιταλική επιδίωξη ήταν η επίτευξη συντριπτικής υπεροπλίας στην περιοχή, προκειμένου η αποτυχία να καθίσταται «αδύνατη»- και τις επιχειρήσεις παρακολουθούσε ο ίδιος ο Μουσολίνι.

Τρομοκρατία, ισλαμο-αριστερισμός και στρουθοκαμηλισμός α λα γαλλικά – Μισέλ Ονφρέ

• ResPublica, διαδικτυακό περιοδικό

(22/10/2019)

Μτφρ.: Αλέξανδρος Μπριασούλης

«Οι εμφύλιοι πόλεμοι ξεκινάνε πάντα αθόρυβα»
Jean-Pierre Chevènement, Le Point, 10 Οκτωβρίου 2019

Παρακολουθούσα πριν λίγες μέρες στην τηλεόραση τα νεότερα για την τρομοκρατική επίθεση που έλαβε χώρα στο αρχηγείο της αστυνομίας του Παρισιού στις 03/10/2019. Ήταν ακόμα οι πρώτες ώρες, αλλά αυτό που ξέραμε σίγουρα ήταν ότι ο άντρας που είχε μαχαιρώσει θανάσιμα τέσσερις αστυνομικούς ήταν προσηλυτισμένος εδώ και ενάμιση χρόνο (έτσι έλεγε τότε ο παρουσιαστής, στην πραγματικότητα είχε προσηλυτιστεί πριν δέκα χρόνια) στο Ισλάμ. Όλος ο τρόπος με τον οποίο εκτυλίχθηκαν τα γεγονότα παρέπεμπε αναφανδόν στη μία και μοναδική θρησκεία που το τελευταίο διάστημα αναλαμβάνει την ευθύνη τέτοιων επιθέσεων, το Ισλάμ – μέχρι στιγμής ούτε ο καθολικισμός, ούτε ο βουδισμός, οι προτεστάντες, οι μάρτυρες του Ιεχωβά ή οι σιχ έχουν πράξει κάτι ανάλογο. Κι όμως, όλα αυτά δεν αρκούσαν: κανείς από τους παρουσιαστές, τους σχολιαστές ή τους ειδικούς που συμμετείχαν στην εκπομπή δεν τολμούσε να παραδεχτεί το προφανές, ότι δηλαδή επρόκειτο για μια τρομοκρατική ενέργεια. Εκπλήσσομαι κάθε φορά που διαπιστώνω τις καταστροφικές συνέπειες της επικρατούσας ιδεολογίας, εξ’ αιτίας της οποίας δεν βλέπουμε πια ό,τι υπάρχει αλλά μόνο ό,τι θέλουμε να δούμε. Οι σύντροφοι και οι συμπαθούντες του ισλαμοφασισμού αρνούνται να πιστέψουν αυτό που βλέπουν τα μάτια τους, γιατί επιθυμούν να βλέπουν μόνο αυτό που πιστεύουν. Κανονικά, η κοινή λογική θα είχε ερμηνεύσει αμέσως τα παραπάνω γεγονότα ως τρομοκρατία, αλλά, στο νεοφιλελεύθερο καθεστώς που ζούμε, η λογική έχει εξοριστεί και τα σλόγκαν έχουν αντικαταστήσει τη σκέψη.

Ο φόβος της κατηγορίας για ισλαμοφοβία καταπνίγει όχι μόνο την κριτική σκέψη, αλλά και την κοινή λογική. Στο ιδεολογικό καθεστώς του ισλαμο-αριστερισμού, η αντιπάθεια προς το Ισλάμ αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα. Δεν υπάρχει όμως καμία αξιολογική κρίση στον ισχυρισμό ότι ένας φανατικός ισλαμιστής που δολοφονεί, φωνάζοντας «Αλλάχου ακμπάρ», στο όνομα της θρησκείας του, είναι ένας φανατικός ισλαμιστής που δολοφονεί στο όνομα της θρησκείας του.

Το ΟΧΙ του κλήρου της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Γερμανική Κατοχή 1940-1944 (Αφιέρωμα)

Εργασία της Σοφίας Ντρέκου 

«Βαράτε. Είμαι Έλληνας Παπάς. 

Πεθαίνω για το Χριστό και την Πατρίδα»  

(π. Ιωακείμ Λιόλιας)

Περιεχόμενα:

1. Το ΟΧΙ του κλήρου (της Ορθόδοξης Εκκλησίας) κατά των επιδρομέων και κατακτητών (1940-1944)
2. Ο παπα-Ανυπόμονος (Γερμανός Δημάκος 1912 - 9 Ιουνίου 2004) Καθηγούμενος, της Μονής Αγάθωνος [+Βίντεο]
3. Ο παπά-Χολέβας ή Παπαφλέσσας (Δημήτριος Κ. Χολέβας) [+Βίντεο]
4. Έλληνες Νεομάρτυρες ιερείς στην Κατοχή και τον Εμφύλιο. Προσφορά αίματος Του Ιερού Κλήρου στη δεκαετία του 1940.
5. Το Μαρτύριο του π. Δημητρίου Βαστάκη
6. Ο άγιος Χαράλαμπος, οι Ναζί και τα Φιλιατρά «Πώς ο Άγιος Χαράλαμπος διέσωσε το 1943 τα Φιλιατρά από τους Γερμανούς»

7. Παραπομπές, Βιβλιογραφία και Δικτυογραφία
8. Επιλεκτικό Οπτικοακουστικό Υλικό (Βίντεο) για το έπος
Η προσφορά της Εκκλησίας στο Έπος του '40 και στην Κατοχή: ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΓΛΕΖΟΥ στη ραδιοφωνική εκπομπή της Αποστολικής Διακονίας «Ταξιδεύοντας στον κόσμο του βιβλίου» (19/ 10, 26/10/2008)
Αφιέρωμα στο Έπος του '40 και στην Κατοχή με εξωτερικούς συνδέσμους• Το Βλέμμα της εξοικείωσης με τον Θάνατο μεταφέρθηκε εδώ

1η δημοσίευση 26 Οκτωβρίου 2014.
Τελευταία ενημέρωση και έλεγχος συνδέσμων: 
26 Οκτωβρίου 2018 www.sophia-ntrekou.gr

Σε μία Ευρώπη που αγωνίσθηκε κατά του ναζισμού, σε μία Ελλάδα που αντιστάθηκε στον φασισμό, η Εκκλησία αναλαμβάνει το χρέος της έναντι της ιστορία. Η Εκκλησία μας, αενάως είναι ένα διαρκές παρόν, όπως και ο Θείος Ιδρυτής της. Και σαν Στρατευομένη που είναι, ένα καθήκον έχει: Να θυσιά­ζεται... Κι αυτό έκανε στο μεγάλο ΕΠΟΣ της ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ τού ΣΑΡΑΝΤΑ.

† Αιωνία η Μνήμη των Ηρώων του '40 †
Σοφία Ντρέκου | Αέναη επΑνάσταση

Το ΟΧΙ του κλήρου (της Ορθόδοξης Εκκλησίας)

κατά των επιδρομέων και κατακτητών (1940-1944)

Και τα βιβλία λόγια είναι – του Θεόδωρου Ε. Παντούλα

λίγα ακόμη λόγια για το ολούθε ξένος

στον Χρήστο Μποκόρο που κατέχει τις στοιχειώδεις λέξεις

Η συλλογή διηγημάτων ολούθε ξένος είναι ένα εφταμηνίτικο, ένα πρόωρο, βιβλίο. Αλλιώς τα είχα λογαριασμένα κι αλλιώς μου ήρθαν πάλι. Τα έφεραν έτσι οι περιστάσεις κι εκδόθηκε πριν τον προγραμματισμό του. Γι’ αυτό και δεν χώρεσαν σ’ αυτό δυο-τρία ακόμη διηγήματα, που δεν είχα ούτε τον χρόνο ούτε το κουράγιο να τ’ αποσώσω.

Κι ας μη με δυσκόλεψε καθόλου η συγγραφή. Όλα τα κείμενα γράφτηκαν μονανεπνιάς. Μια κι έξω. Άλλωστε δεν υπάρχει και πολύ μυθοπλασία σ’ όλα αυτά. Οι ιστορίες μου ήταν δεδομένες. Εκείνο που με δυσκόλεψε είναι η έγνοια στα περισσότερο «ηπειρώτικα» από αυτά να μην τα βαρύνω με πραγματολογικά στοιχεία που ίσως να ήταν και χρήσιμα σε αρκετούς αλλά οπωσδήποτε θα υπονόμευαν την αφήγηση με το πληροφοριακό περιεχόμενό τους και, κυρίως, ο μεγαλύτερος παιδεμός μου ήταν να μην προδώσω την φωνή εκείνων που μετέρχονται ένα ξεχωριστό ιδίωμα, ένα ιδίωμα όμως που δεν μου είναι τόσο οικείο όσο θα ήθελα.

Και δεν μου είναι οικείο, διότι τα «ηπειρώτικα» δεν η μητρική μου λαλιά. Στις γειτονιές της Αθήνας μεγάλωσα και σ’ ένα περιβάλλον που οι ντοπιολαλιές είχαν εξοβελιστεί από την καθημερινότητα. Οι άνθρωποι την δεκαετία του ’70 έκρυβαν την καταγωγή τους κι αλλοίωναν την φωνή τους. Λίγοι αυτοπροαίρετα και πολλοί αναγκασμένοι από τον κυρίαρχο πρωτευουσιάνικο νεοπλουτισμό. Ευτυχώς όμως οι Κυριακές κι οι σχόλες μας ήσαν γεμάτες από συγγενείς και φίλους που ξέδιναν την πίεση και την καταπίεση της εβδομάδας στα μωσαϊκά. Κι όλα αυτά πολλές φορές χωρίς πικάπ! Με το στόμα. Όχι με σπασμένες λέξεις αλλά με σπασμένες φωνές. Και κοντά σ’ αυτά κάθε τόσο πολυήμερες διακοπές στα χωριά. Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι. Τα έχω ξαναπεί αυτά και γίνομαι περίπου γραφικός αλλά –πώς να γίνει– πριν προκόψουμε τόσο πολύ υπήρχαν και γιορτές στις ζωές μας. Υπήρχαν επίσης παππούδες και γιαγιάδες που ή δυσπιστούσαν ή και διαισθάνονταν την καλπιά μιας ζωής που βιαζόταν να οχυρωθεί πίσω από τις ολοκαίνουργιες οικοσκευές της. Στενεύονταν πολύ οι γέροντες όταν τους φέρναμε στην Αθήνα. Σκόνταφταν σε ντουβάρια δίχως μνήμη και σε δωμάτια δίχως απόντες. Δυσκολεύονταν επιπλέον που δεν καλημερίζονταν οι άνθρωποι. Κυριολεκτικά δεν είχαν τόπο να σταθούν.

Έλληνες και Τούρκοι/ από Φώτης Κόντογλου

Τον καιρό που φανερωθήκανε οι Τούρκοι στη Μικρά Ασία ήτανε μια μικρή φυλή. Για να πληθύνουνε πιάσανε και αλλαξοπιστούσανε τους ντόπιους, που οι περισσότεροι ήτανε Έλληνες. Μ’ αυτόν τον διαβολικό τρόπο, που λένε πως τον σοφίστηκε ένα ιμάμης, γινήκανε ένα μεγάλο έθνος. Αλλά αυτός ο τεχνητός τρόπος για να πληθαίνουνε έπαψε κάποτε και πιάσανε πάλι να λιγοστεύουνε. Ο Γερμανός καθηγητής Krumbacher γράφει πως όσον καιρό η Τουρκία θρεφότανε από τους λαούς που είχε σκλαβώσει κι από τα πλούτη που ήτανε μαζεμένα επί αιώνες, μεγάλωνε και δυνάμωνε, ως που έγινε ο φόβος της Ευρώπης. Αλλά σαν περάσανε πια εκείνα τα ευτυχισμένα χρόνια άρχισε να πίνει το δικό της αίμα, που δεν μπαίνει στη θέση του με τίποτα.

Μ’ όλο που είχανε χαρέμια με πολλές γυναίκες και μ’ όλο που ήταν αφέντες σ’ αυτή τη χώρα, ολοένα κατρακυλούσανε, αντί να πάνε μπροστά, Σ’ αυτό συνέργησε πολύ η αδιάκοπη και πολύχρονη στρατολογία, μα περισσότερο η παρά φύση ασωτεία κι ο εκφυλισμός ήταν η αιτία που αραίωνε ολοένα ο τούρκικος πληθυσμός, βάλε και
την κακή διοίκηση, μ’ όλο που την ίδια διοίκηση είχανε και οι Έλληνες ραγιάδες και μάλιστα πολύ χειρότερη.

Ο Έλληνας αντέχει πολύ περισσότερο από τον Τούρκο, γιατί έχει περισσότερη ζωή μέσα του κι η εξυπνάδα του τον δυναμώνει, το πνεύμα του τον στερεώνει, η εργατικότητά του κάνει τη ζωή του πιο ευχάριστη κι αυτόν ανοιχτόκαρδο και αισιόδοξο. Ενώ ο Τούρκος έχει πολλά καλά, είναι καλοκάγαθος, απλοϊκός και φιλόξενος, σαν δεν τον έχει πιάσει ο φανατισμός, που τον κάνει από πρόβατο θεριό, αλλά είναι βαρύς και αδιάφορος, δεν αγαπά τη δουλειά, δεν έχει το κέφι που έχει ο Έλληνας, κι αυτή η φυσική νωθρότητά του χειροτερεύει από την πίστη που έχει στο «κισμέτ», στο γραφτό κι έτσι κι η λίγη δραστηριότητά του χάνεται ολότελα.

Οι Τούρκοι δεν αγαπούνε τη θάλασσα, τη θαλασσινή ζωή και το εμπόριο, γι αυτό φεύγουνε από τη ακροθαλασσιά και τραβάνε παραμέσα στη στεριά. Ενώ οι Έλληνες κατοικούσανε οι περισσότεροι κοντά στη θάλασσα και κάνανε το εμπόριο με τα καράβια, πηγαίνοντας μέχρι το Μισίρι, τη Ρουμανία, τη Ρουσία, το Τριέστι και τη Μαρσίλια. Κοντά στο εμπόριο οι Έλληνες είχανε στα χέρια τους όλες τις τέχνες και κάθε επιχείρηση.

Ακαδημία Πλάτωνος – Γκάζι – Βοτανικός ή τι εννοεί ως ανάπτυξη και επενδύσεις η κυβέρνηση…

Του ΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΒΕΛΑΚΗ,

Οικονομολόγου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

29 Σεπτεμβρίου 2019

Η πολιτική του «αυτές είναι οι εξαγγελίες, τα υπόλοιπα τα συζητάμε τον Οκτώβρη του 2020», που προσπάθησε να λανσάρει ο κ. Μητσοτά­κης στη ΔΕΘ, είναι προφανές ότι δεν πέρασε. Ακόμη και η υποτονική και αντιφατική πολιτική παρουσία του κ. Τσίπρα δεν στάθηκε αρκετή ώστε να πείσει τον κόσμο να περιμένει.

Έτσι, επιστρατεύτηκαν οι εξεταστικές και τα σκάνδαλα. Στόχος του επικοινωνιακού επιτελείου της κυβέρνησης είναι από τη μία να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία και από την άλλη να ηρεμήσουν λίγο και το εσωκομματικό μέτωπο της ΝΔ (ως γνωστόν, μετά την επιλογή Σχοινά για την αντιπροεδρία της Κομισιόν ο κ. Σαμαράς είναι στα κάγκελα). Την ίδια ώρα βέβαια η κυβέρνηση επιδίδεται σε οικιστικά σκάνδαλα που μάλλον θα τροφοδοτήσουν τις εξεταστικές του μέλλοντος.

Μετά τα εκτρωματικά σχέδια για το Ελληνικό, με την πρόθεση ανέγερσης έξι ουρα­νοξυστών πάνω στην παραλία, κυβέρνηση και «επενδυτές» ξαναχτύπησαν. Ευνοημένος αυτήν τη φορά ο αμερικανικός επενδυτικός όμιλος Hines. Η εν λόγω εταιρεία απέκτησε στις αρχές του 2019 το ακίνητο της Κλωστοϋφαντουργίας Μουζάκη στην Ακαδημία Πλάτωνος έναντι του εξευτελιστικού ποσού των 7 εκατ. ευρώ. Πωλητής η επίσης αμερικανική εταιρεία Black Rock, η οποία είχε αποκτήσει το ακίνητο έναντι 37 εκατ. ευρώ πριν από δέκα χρόνια, δηλαδή το 2009!

Η περίεργη αυτή συναλλαγή δεν απασχόλησε βέβαια τις φορολογικές αρχές, παρόλο που έλαβε χώρα σε ένα διάστημα όπου, με τις ευλογίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και του κ. Σταθάκη, η αδειοδότηση του εν λόγω ακινήτου βρισκόταν στο τελικό στάδιο. Το έργο αφορά την ανέγερση ενός εκτρωματικού «πλαστικού» εμπορικού κέντρου, αμερικανικής έμπνευσης, με την επωνυμία «Academy Gardens». Με την εκλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη οι ρυθμοί έκδοσης άδειας επιταχύνθηκαν. Έτσι, πριν από δέκα ημέρες περίπου, το υπουργείο Πολιτισμού ενέκρινε την ανέγερση εμπορικού κέντρου ύ­ψους 16 μέτρων (τμήμα του «Academy Gardens») σε έναν χώρο που έχει χαρακτηρισθεί «σύγχρο­νο μνημείο», αφού περιλαμβάνει τα ιστορικά Κλωστήρια Λαναρά.

Σοκ! Μετανάστες εισέβαλαν σε σχολική γιορτή – Κυνήγησαν τα κορίτσια – Εβγαλαν μαχαίρια

Απελπισμένοι οι κάτοικοι - Διαμαρτυρία στο Δημαρχείο

21 Οκτωβρίου 2019

Απελπισμένοι οι κάτοικοι - Διαμαρτυρία στο Δημαρχείο

Ανάστατη είναι η κοινωνία της πόλης Αλεξάνδρειας Ημαθίας όπου υπάρχει μεγάλο hot spot. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του τοπικού τηλεοπτικού σταθμού, οι κάτοικοι της περιοχής είναι έξαλλοι με επεισόδιο που δημιούργησαν προχθές, μετανάστες.

Αφγανός μετανάστης καταγγέλλει την Ελλάδα ότι δεν του έστρωσε κόκκινο χαλί – «Με έδειραν στα σύνορα» (Βίντεο)

Την ώρα που γινόταν σχολική εκδήλωση, όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι εμφανίστηκαν 2 – 3 μετανάστες οι οποίοι ήθελαν να εισέλθουν στον χώρο της εκδήλωσης, πράγμα το οποίο έγινε. Στη συνέχεια όμως, τηλεφώνησαν και σε άλλους και εμφανίστηκαν 20 περίπου άτομα τα οποία ήθελαν και αυτά να εισέλθουν στην εκδήλωση. Φυσικά δεν τους επιτράπηκε η είσοδος και στη συνέχεια δημιουργήθηκαν επεισόδια καθώς εκείνοι επέμεναν βγάζοντας μάλιστα μαχαίρια, με τα οποία άρχισαν να κυνηγούν τα κορίτσια που ήταν εκεί.

Να σημειωθεί ότι χθες οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν στον δήμαρχο ζητώντας του να ληφθούν άμεσα μέτρα. Ο δήμαρχος Παναγιώτης Γκυρίνης ζήτησε από την αστυνομία και την Ασφάλεια της Αλεξάνδρειας να γίνει έλεγχος στο hot spot όπου την προηγούμενη μέρα μάλιστα είχαν ακουστεί από μέσα και πυροβολισμοί.

Δείτε το βίντεο με τις καταγγελίες των κατοίκων για τις αθλιότητες των μεταναστών από το «alexandria gidas».

Οι πραγματικές αιτίες του γαλλικού “μπλόκου” στην Αλβανία και τους Σκοπιανούς στην ΕΕ…

Σοκ σε ολόκληρη την Ευρώπη αλλά και στους κόλπους της ευρωατλαντικής κοινότητας γενικότερα έχει προκαλέσει το βέτο που προέβαλε ο Εμμανουέλ Μακρόν, μπλοκάροντας την προοπτική έναρξης ενταξιακών διαπραγματεύσεων της “Βόρειας Μακεδονίας” και της Αλβανίας. Η κίνηση του Γάλλου προέδρου είναι μια συνειδητή επιλογή, βασισμένη στον υπολογισμό του γαλλικού εθνικού συμφέροντος, το οποίο για μια ακόμη φορά προηγείται κάθε άλλου.

Του ΖΑΧΑΡΙΑ Β. ΜΙΧΑ* από το defence-point.gr

Αυτό που θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει εξετάζοντας τη “μεγάλη εικόνα”, συμπεριλαμβάνοντας δηλαδή όλες τις δυνάμεις που έχουν ενδιαφέρον για τις εξελίξεις στα Δυτικά Βαλκάνια, είναι πως πρόκειται για άλλη ήττα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, έστω σε τακτικό επίπεδο. Μπορεί το ζήτημα να είναι αποκλειστικής αρμοδιότητας της ΕΕ, αλλά είναι κοινός τόπος ότι η Ουάσιγκτον ήθελε να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις και με τις δύο χώρες, τουλάχιστον με τη “Βόρεια Μακεδονία”.

Η όλη εξέλιξη διευκολύνθηκε τα μέγιστα από την προσωπική πολιτική του προέδρου Τραμπ, ο οποίος δεν χάνει ευκαιρία να διατυμπανίζει την πεποίθησή του ότι η μεγάλη απόσταση από κάποιες περιφέρειες του πλανήτη, μειώνει σημαντικά το ενδιαφέρον και το κίνητρο ενεργού εμπλοκής των ΗΠΑ. Πρόκειται για μία πολιτική “νεοαπομονωτισμού”, αν και επιλεκτικού.

Προφανώς αυτή δεν είναι η οπτική του αμερικανικού “βαθέος κράτους”, ούτε η ανωτέρω παρατήρηση υπονοεί ότι εάν δεν υπήρχαν οι παραφωνίες στην Ουάσιγκτον, η γαλλική στάση θα ήταν διαφορετική. Προς το παρόν, όμως, η στάση Τραμπ έχει καταφέρει να βραχυκυκλώσει την εκτέλεση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και τα αποτελέσματα είναι δια γυμνού οφθαλμού ορατά σε πολλά μέτωπα.

Μαρτυρία Γ. Τρικαλινού για τον πρώτο εορτασμό του «Όχι», το 1941)

«Τόποι προσυγκέντρωσης είχαν καθοριστεί διάφοροι χώροι γύρω από την πλατεία Συντάγματος, όπου θα γινόταν η κεντρική εκδήλωση. Κι αυτή είχε οριστεί στις 11… Από πολύ νωρίς άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες ομάδες φοιτητών μαζί με εργάτες, μαθητές και άλλους εργαζόμενους. Με νοήματα γίνονταν οι συνεννοήσεις και έπειτα σκορπούσαν από εδώ και από κει για μη γίνονται αντιληπτοί από τα ελληνόφωνα όργανα των κατακτητών και τα ιταλικά περίπολα. Την καθορισμένη στιγμή ένα σφύριγμα και μια φωνή “πατριώτες” έκανε όλες τις σκόρπιες παρέες να συγκεντρωθούν γύρω από έναν ομιλητή, που σηκωμένος στα χέρια έλεγε δυο λόγια για τις 28 του Οκτώβρη και καλούσε να πάνε ομαδικά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Στις 11 ακριβώς έβλεπες να καταφθάνουν οι φάλαγγες από διάφορους τόπους προσυγκέντρωσης με τις ελληνικές σημαίες μπροστά. Χιλιάδες και χιλιάδες είχαν πλημμυρίσει την πλατεία Συντάγματος…»

(μαρτυρία Γ. Τρικαλινού για τον πρώτο εορτασμό του «Όχι», το 1941)

Ύψωμα 731, εκεί που τσακίστηκε η Ιταλική επίθεση στην Πίνδο – Ο ήρωας ταγματάρχης που οι εθνικόφρονες έστειλαν εξορία

ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΛΕΒΕΝΤΟΓΙAΝΝΗΣ

Τις πρώτες δυόμισι ώρες της επίθεσης ρίχτηκαν 100.000 βόμβες στο μικρό ύψωμα. Κάθε δευτερόλεπτο, έπεφταν 11 βλήματα. Στο τέλος της επίθεσης το «Ύψωμα 731» είχε φαγωθεί κατά πέντε μέτρα. Είχε γίνει «Ύψωμα 726».

 

Γραφείο Μπενίτο Μουσολίνι, Ρώμη, αρχές Μαρτίου 1941

Ο «Ντούτσε» έκλεισε με δύναμη το μαύρο βαρύ ακουστικό τού τηλεφώνου του. Τα χέρια του έτρεμαν από την ένταση. Σηκώθηκε από το τεράστιο δρύινο γραφείο του και πήγε προς το παράθυρο. Προέταξε με τον γνωστό του τρόπο το πηγούνι του, πήρε βαθιά αναπνοή και φούσκωσε, όπως έκανε στις ομιλίες του στο πλήθος. Ύστερα, εντελώς ξαφνικά, σαν να είχε δεχτεί γροθιά στο στομάχι, ξεφούσκωσε, οι ώμοι του βάρυναν και περπάτησε άλλη μια φορά γύρω από το γραφείο του. Κάθισε βαριά στην καρέκλα. Χαμήλωσε το κεφάλι του και πέρασε τις παλάμες του επάνω από το φαλακρό κρανίο του, που είχε αρχίσει να ιδρώνει. Μόλις είχε δώσει μια βαριά υπόσχεση στον σύμμαχό του, Αδόλφο Χίτλερ: «Μέχρι το τέλος της άνοιξης θα κάνω παρέλαση στην Αθήνα». 

 

Όταν κόπασε λίγο η οργή του, πάτησε το κουμπί ενδοσυνεννόησης με τη γραμματεία του και σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μελανοχίτωνας φρουρός χτύπησε την πόρτα και μπήκε μέσα. «Φραντσέσκο, πες να μου φέρουν έναν εσπρέσο. Ααα και πού είσαι; Πες να ετοιμάσουν το αεροπλάνο μου». Σε λίγες ώρες ο Μπενίτο Μουσολίνι, ο φασίστας, ο νέος Καίσαρας, ο άνθρωπος που οραματιζόταν τη Μεσόγειο σαν «Mare Nostrum», πετούσε με προορισμό τις ιταλικές θέσεις στα σύνορα της Αλβανίας με την Ελλάδα. 

 

Ύψωμα 731, αμπρί διοικήσεως 

Ο ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς, με περγαμηνές από τον μικρασιατικό πόλεμο, καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα. Κάτι δεν του άρεσε. Η ξαφνική σιγή των Ιταλών τον είχε βάλει σε σκέψεις. Χωρίς να φορέσει το πανωφόρι του, βγήκε έξω από το αμπρί του και άρχισε να επιθεωρεί τις θέσεις άμυνας στο ύψωμα. 

Ουδέν νεώτερο σήμερα από το Ανατολικό Μέτωπο

φωτόMenoevil Photography — with Irene Rettig and MenoevilAow 'Our Storm' © 2014

via ГерманПивоваров

Ουδέν νεώτερο σήμερα από το Ανατολικό Μέτωπο

της Άννας Στάικου

Οι ισχυροί το χουν παρακάνει με την κατ΄ εξακολούθηση ασέλγεια σε βάρος της Ανατολής

Το χουν παρατραβήξει με τα δικά μας πελάγη που μπαζώνουν με τόνους ατσάλι χιλιάδες χρόνια για να κάνουν στεριά τ' άρρητα νερά

Κι εμείς ρηγματώδεις με ερώτημα πάντα το ίδιο και επαναλαμβανόμενο χώνοντας στην γλώσσα μας μορφίνη

με ποιόν είσαι ;; λέγε

Κι εμείς ... ποιοί αλήθεια εμείς;;

Έστω εμείς ως πληθυντικός αλγεβρικός στα πηλίκα

αδυνατούμε να υπάρξουμε δίχως το επικίνδυνο Ρήγμα

Αυτό που μας συντρίβει, αυτό που μας λειώνει , αυτό που διαρκώς μας θραύει

Και χιλιάδες η ψυχή ψηφίδες, ξανά από την αρχή την μορφή μας σμιλεύει

__________________(από "ηλεκτρόδιο" ΑΣ)_______________

Η Ελλάδα μετατρέπεται σε αποθήκη λαθρομεταναστών για χάρη των αφεντικών της στην ΕΕ: καθοριστικές οι πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές συνέπειες

Ελληνικό Προτεκτοράτο, Μετανάστευση και οι Συνέπειές της

Η εκ νέου αύξηση των μεταναστευτικών ροών επαναφέρει για μια ακόμα φορά στην επικαιρότητα το ουσιαστικά άλυτο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης που ταλανίζει έντονα την ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα τόσο των ακριτικών περιοχών όσο και της υπόλοιπης Ελλάδας, καθώς είναι αυτή η μερίδα του πληθυσμού που  έχει υποστεί τις συνέπειες του φαινομένου. Σε αντίθεση, δηλαδή, με τους κατοίκους των διάφορων προαστίων ή εξοχικών θερέτρων οι οποίοι ως σωστοί υποστηρικτές της παγκοσμιοποίησης, υιοθετούν πλήρως την παγκοσμιοποιητική κουλτούρα και ιδεολογία εξασκώντας τον «ανθρωπισμό» τους και την «αλληλεγγύη» τους πάνω στα θύματα της ίδιας της παγκοσμιοποίησης, την οποία αποδέχονται.

Με τους κομισάριους της ΕΕ να προειδοποιούν πλέον για ένα «δεύτερο 2015», είναι φανερός  και αναπόφευκτος ο κίνδυνος, εάν δεν ληφθούν ριζικά μέτρα,  να καθιερωθεί και επίσημα η Ελλάδα όχι απλά ως διαμετακομιστικό κέντρο μεταναστών, όπως ήταν το 2015, αλλά ως αποθήκη φτηνών εργατικών χεριών προς όφελος των αναγκών των Πολυεθνικών, οι οποίες μόνο ένα μικρό ποσοστό των μεταναστών είναι διατεθειμένες να απορροφήσουν, ιδιαίτερα μετά την επανάσταση των λαϊκών στρωμάτων ακόμη και στη Γερμανία όπου ανεβαίνει αλματωδώς το «λαϊκίστικο» αντιμεταναστευτικό  κόμμα AfD. Όπως έχουμε αναλύσει και αλλού, αυτός ακριβώς είναι ο σχεδιασμός της ΕΕ για την Ελλάδα στο εν λόγω θέμα. Και ο σχεδιασμός αυτός διαμορφώθηκε από την αλληλεπίδραση μεταξύ συστημικών παραγόντων και μίας σημαντικής υποκειμενικής εξέλιξης την οποία η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) δεν είχε προβλέψει. Έτσι, από τη μία μεριά έχουμε την ελευθερία κίνησης εργασίας (δηλαδή τα «ανοιχτά σύνορα», ως συνέπεια του ανοίγματος των συνόρων και της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας) ως μία κεντρική και θεμελιώδη πολιτική της ΕΕ, που πηγάζει από οικονομικά και πολιτιστικά κίνητρα, ενώ, από την άλλη, έχουμε γίνει μάρτυρες της ανόδου των κινημάτων για εθνική και οικονομική κυριαρχία, όπως αυτά αναδύθηκαν στην μετά-Brexit εποχή, και τα οποία άσκησαν σημαντική πίεση «από τα κάτω» στην ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική αναγκάζοντας αρκετές χώρες της ΕΕ να κλείσουν τα σύνορά τους με σκοπό να περιορίσουν τις μεταναστευτικές ροές.

Ένα άγαλμα για την Άρτεμη

Ο νέος βρέθηκε στην αρχαία αγορά της Αθήνας, μπροστά στον ναό του Ηφαίστου. Εκεί θα συναντιόταν με έναν αντιπρόσωπο της Κρήτης. Από την προηγούμενη μέρα σκεφτόταν τον σκοπό αυτής της συνάντησης. Σίγουρα για κάποια δουλειά θα ήτανε. 

Του πήγαιναν πολύ καλά οι δουλειές εκείνον τον καιρό, όχι μόνο σε αυτόν, αλλά και σε όλους τους γλύπτες και τους τεχνίτες. 

Και λογικό ήταν, αφού εκείνη την εποχή, τον 6ο π. Χ. αιώνα η Ελλάδα γνώρισε μεγάλη οικονομική άνθηση.

Λες να του ζητούσαν να φτιάξει κάποιον κούρο ή κάποια κόρη; Πολλοί του ζητούσαν τέτοιου είδους αγάλματα εκείνη την περίοδο. Ο νέος είχε μάθει πολύ γρήγορα να φτιάχνει τέτοια έργα: ήξερε ότι για να δημιουργήσει έναν κούρο, έπρεπε να σκαλίσει το μάρμαρο με τέτοιον τρόπο, ώστε να δημιουργήσει έναν γυμνό νεαρό άνδρα, με τα χέρια κολλημένα στα πλάγια του σώματος, με το ένα πόδι λίγο πιο μπροστά από το άλλο. Αντίστοιχα, στις κόρες, το μάρμαρο έπρεπε να σκαλιστεί με τέτοιον τρόπο, ώστε η γυναίκα που θα σχηματιστεί να φαίνεται ντυμένη με ελαφριά ρούχα και καλοχτενισμένη. Όλοι οι τεχνίτες είχαν μάθει αυτές τις τεχνικές, καθώς έβλεπαν ότι τέτοιου είδους έργα γίνονταν όλο και πιο δημοφιλή.

Έτσι κι αυτός ο νέος, που ονομαζόταν Βούπαλος, είχε έρθει από τη Χίο, τη γενέτειρά του, για να δραστηριοποιηθεί περισσότερο με το πάθος του, την γλυπτική. Ήταν γιος του Αρχέρμου, πολύ γνωστού γλύπτη της εποχής, και είχε μάθει άριστα την τέχνη από τον πατέρα του.

Ο ξένος αργούσε να έρθει. Ο Βούπαλος χάζεψε τον ναό του Ηφαίστου. Πάντα τον εντυπωσίαζαν οι ναοί που ήταν αφιερωμένοι στους θεούς και του άρεσε να τους παρατηρεί. Προσπαθούσε, κοιτώντας τους κίονες, τις κολόνες τους δηλαδή, να μαντέψει με τι ρυθμό χτίστηκε ο κάθε ναός, με δωρικό, ιωνικό ή κορινθιακό. Κοιτώντας τις κολόνες του ναού εκείνου, διαπίστωσε ότι ήταν χτισμένος σε δωρικό ρυθμό.

άλλο ένα εξαιρετικό σκίτσο του Αναστασίου...