Τι συμβαίνει με το εμβληματικό άγαλμα του Θ. Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη; - Να σεβαστεί το κράτος την ιστορική ΜΝΗΜΗ του ΕΘΝΟΥΣ

Να σεβαστεί το κράτος την ιστορική ΜΝΗΜΗ του ΕΘΝΟΥΣ

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο γέρος του Μοριά, δεν ενσάρκωσε, με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, μόνο τα θετικά στοιχεία της Επανάστασης: τη λεβεντιά, την ανδρεία, την καρτερία, την ευρηματικότητα, τη στρατηγική ικανότητα.

Ο Αρχιστράτηγος του '21 είναι η πατρική φιγούρα του έθνους!

Με το δικό του χέρι για τον ελληνικό λαό μπήκε η υπογραφή της ιδρυτικής διακήρυξης της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Αρχιστράτηγος Κολοκοτρώνης δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο για να τον μεταχειρίζεται η εξουσία με γραφειοκρατική ψυχρότητα. Χωρίς τον Κολοκοτρώνη μπορεί να μην υπήρχε Ελλάδα σήμερα.

Γερομοριάς

Παντελής Σαββίδης

Η υπόθεση του έφιππου ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Τρίπολη έρχεται ξανά στην επικαιρότητα διότι αντιμετωπίζεται ως μια τεχνική ασήμαντη υπηρεσιακή εκκρεμότητα. Μιλάμε για ένα εμβληματικό μνημείο της πόλης, που βρίσκεται εκεί από το 1971 και συνδέεται με τον πυρήνα της ιστορικής της ταυτότητας. Ο ίδιος ο Δήμος παραδέχεται ότι επί 55 χρόνια δεν είχε γίνει ούτε συντήρηση ούτε ουσιαστικός τεχνικός έλεγχος, ώσπου οι ειδικοί διαπίστωσαν σοβαρές φθορές και επισφαλή έδραση, γεγονός που οδήγησε στην απομάκρυνσή του για αποκατάσταση.

Κανείς δεν θα διαφωνούσε με τη συντήρηση. Το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που ένα τόσο φορτισμένο εθνικά και ιστορικά σύμβολο αντιμετωπίζεται γραφειοκρατικά. Business as usual.
Ενώ ο Δήμαρχος είχε μιλήσει για διάρκεια εργασιών περίπου τριών μηνών και για επανατοποθέτηση του ανδριάντα, η επίσημη απάντηση της Υπουργού Πολιτισμού δεν δίνει καθαρή δέσμευση επιστροφής στην ιστορική του θέση, αλλά μεταθέτει το ζήτημα σε εξέταση λόγω γειτνίασης με το Δικαστικό Μέγαρο.
Το μέγαρο είναι ιστορικό μνημείο, το άγλαμα τoυ Κολοκοτρώνη βαρύδιο που θα δούμε τι θα το κάνουμε. Μιλάμε για την μεγαλύτερη ιστορική προσωπικότητα της Επανάστασης.

Η Μεγάλη Θηλυκοποίηση

*Το κείμενο δεν εκφράζει την ιστοσελίδα του  Γερομοριά, δημοσιεύεται για να γίνει κατανοητή η διαμάχη που γίνεται στις ΗΠΑ σε ζητήματα που μόνο ως μετακενωτική σκέψη έρχονται στον δικό μας δημόσιο διάλογο.

Έλεν Άντριους

16 Οκτωβρίου 2025

Το 2019, διάβασα ένα άρθρο για τον Λάρι Σάμερς και το Χάρβαρντ που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο. Ο συγγραφέας, γράφοντας με το ψευδώνυμο «Τζ. Στόουν», υποστήριξε ότι η ημέρα που ο Λάρι Σάμερς παραιτήθηκε από πρόεδρος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ σηματοδότησε μια καμπή στον πολιτισμό μας. Ολόκληρη η εποχή της «αφύπνισης» θα μπορούσε να εξαχθεί από εκείνη τη στιγμή, από τις λεπτομέρειες για το πώς ακυρώθηκε το πρόγραμμα του Σάμερς και, κυρίως, από το ποιος έκανε την ακύρωση: οι γυναίκες.

Τα βασικά στοιχεία της υπόθεσης Summers μου ήταν οικεία. Στις 14 Ιανουαρίου 2005, σε ένα συνέδριο με θέμα «Διαφοροποίηση του Εργατικού Δυναμικού της Επιστήμης και της Μηχανικής», ο Larry Summers έδωσε μια ομιλία που υποτίθεται ότι θα ήταν ανεπίσημη. Σε αυτήν, είπε ότι η υποεκπροσώπηση των γυναικών στις σοβαρές επιστήμες οφειλόταν εν μέρει στη «διαφορετική διαθεσιμότητα ικανοτήτων στο ανώτερο επίπεδο», καθώς και στις διαφορές στις προτιμήσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών «που δεν οφείλονται στην κοινωνικοποίηση». Ορισμένες γυναίκες καθηγήτριες που παρευρέθηκαν προσβλήθηκαν και έστειλαν τα σχόλιά του σε έναν δημοσιογράφο, παραβιάζοντας τον κανόνα της ανεπίσημης συζήτησης. Το επακόλουθο σκάνδαλο οδήγησε σε ψήφο εμπιστοσύνης από το διδακτικό προσωπικό του Χάρβαρντ και, τελικά, στην παραίτηση του Summers.

Το δοκίμιο υποστήριζε ότι δεν ήταν μόνο ότι οι γυναίκες είχαν ακυρώσει τον πρόεδρο του Χάρβαρντ. Ήταν ότι τον είχαν ακυρώσει με έναν πολύ θηλυκό τρόπο. Έκανε συναισθηματικές εκκλήσεις αντί για λογικά επιχειρήματα. «Όταν άρχισε να μιλάει για έμφυτες διαφορές στις ικανότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών, απλά δεν μπορούσα να αναπνεύσω επειδή αυτό το είδος προκατάληψης με αρρωσταίνει σωματικά», δήλωσε η Νάνσι Χόπκινς, βιολόγος στο MIT. Ο Σάμερς έκανε μια δημόσια δήλωση διευκρινίζοντας τα σχόλιά του, και στη συνέχεια μια άλλη, και στη συνέχεια μια τρίτη, με τη συγγνώμη να γίνεται πιο επίμονη κάθε φορά. Οι ειδικοί συμμετείχαν δηλώνοντας ότι όλα όσα είχε πει ο Σάμερς για τις διαφορές φύλου ήταν εντός του επιστημονικού ρεύματος. Αυτές οι λογικές εκκλήσεις δεν είχαν καμία επίδραση στην υστερία του όχλου.

Τα τρολ αποφάσισαν να μας τρολάρουν…

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Έτριβα τα μάτια μου -δεν σας το κρύβω- την περασμένη Τετάρτη βλέποντας τον πρωθυπουργό των υποκλοπών, της εξαγοράς των μέσων ενημέρωσης και των μύριων όσων θεσμικών ατοπημάτων να παραδίδει μαθήματα… δημοσιογραφικής δεοντολογίας σε ένα συνέδριο (ο Θεός να το κάνει) για τα fake news και τον «τοξικό λόγο».

Ο άνθρωπος που έχει αναγάγει σε επιστήμη την προπαγάνδα, το πελατειακό κράτος και την παραπληροφόρηση, να διαμαρτύρεται κιόλας για τη μεταχείριση των «παραδοσιακών» μέσων ενημέρωσης, των ίδιων που έχει μπουκώσει με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ για να τον αποθεώνουν οικογενειακώς, ολημερίς κι ολονυχτίς, με τον πιο κραυγαλέο τρόπο.

Κάτι πολύ στραβό συμβαίνει στη χώρα, σκέφτηκα, όταν εκείνος που έχει ποδοπατήσει τους θεσμούς, ο ίδιος που εργαλειοποίησε τα ανώτατα κλιμάκια της Δικαιοσύνης και έφτασε να παρακολουθεί μέχρι και τη γραμματέα του με σταλινικού τύπου σύνδρομο καταδίωξης, φτάνει να ομιλεί περί ελευθερίας έκφρασης και κανόνων λειτουργίας της ενημέρωσης.

Ήταν η επιτομή της ύβρεως αυτό το «συνέδριο πραιτοριανών» με την κωμικοτραγική ονομασία «Αlitheia Forum», ο εμπνευστής του οποίου, ένας δευτεροκλασάτος χαχόλος των κομματικών καφενείων, μόλις προχθές απειλούσε με φυλάκιση δημοσιογράφο επειδή του έκανε στο μπρίφινγκ… επίμονες ερωτήσεις. Ήταν, θα σας έλεγα, και ένα είδος χυδαίου τρολαρίσματος αυτή η εκδήλωση εις βάρος όλων όσοι ανέδειξαν τον βρόμικο ρόλο, τις υπόγειες διασυνδέσεις, αλλά και τον τρόπο μισθοδοσίας της παρασιτικής «Ομάδας Αλήθειας». Γιατί αυτός ακριβώς που οργάνωσε τη φάρσα της περασμένης εβδομάδας στο «Intercontinental» είναι ο άνθρωπος που επί καιρό συντόνιζε την παρακρατική προπαγάνδα των φιλοκυβερνητικών χαλκείων και έσπευδε να φωτογραφηθεί χαμογελαστός με τους διαχειριστές των τρολ, τον Άδωνι και τον «ανιψιό», τον ηθικό αυτουργό του σκανδάλου των υποκλοπών.

Οι ΗΠΑ λένε ότι κατέστρεψαν την πυραυλική ικανότητα του Ιράν: Πώς το Ιράν εξακολουθεί να πυροβολεί;

Αλ Τζαζίρα

Παρά τις υποβαθμισμένες δυνατότητες εκτόξευσης, το Ιράν διαθέτει αρκετούς πυραύλους για να βάλλει στρατηγικά και να κρατά την περιοχή σε εγρήγορση, λένε οι ειδικοί.

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) του Ιράν πραγματοποιεί στρατιωτική άσκηση με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη [Αρχείο: Sepahnews/Anadolu]

Από τη Βιρτζίνια Πιετρομάρκι

Δημοσιεύτηκε στις 16 Μαρτίου 202616 Μαρ 2026

Οι κοινές επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ έχουν μειώσει σημαντικά την ικανότητα του Ιράν να εκτοξεύει πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, λένε οι ειδικοί, αλλά το Ιράν διατηρεί αρκετές δυνατότητες για να προκαλέσει σημαντικές ζημιές.

«Η ικανότητα βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν έχει καταστραφεί λειτουργικά. Το ναυτικό τους κρίθηκε αναποτελεσματικό στη μάχη. Πλήρης και ολοκληρωτική αεροπορική κυριαρχία επί του Ιράν», δήλωσε ο Λευκός Οίκος το Σάββατο. «Η επιχείρηση Epic Fury αποφέρει τεράστια αποτελέσματα», ανέφερε αναφερόμενος στον πόλεμο που ξεκίνησε το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου.

Την Κυριακή, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις έχουν αποδεκατίσει την ικανότητα κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών του Ιράν.

Ωστόσο, το απόγευμα της Δευτέρας, το Κατάρ ανακοίνωσε ότι αναχαίτισε τον τελευταίο από μια σειρά πυραύλων που εκτοξεύτηκαν από το Ιράν προς τη χώρα. Η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν εξέδωσαν επίσης προειδοποιήσεις. Ένας πύραυλος έπεσε σε ένα αυτοκίνητο στο Άμπου Ντάμπι, σκοτώνοντας ένα άτομο.

Είναι, λοιπόν, οι πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν σημαντικά μειωμένες; Και πώς εξακολουθεί να εκτοξεύει βλήματα στους γείτονές του και στο Ισραήλ;

Μήπως το Ιράν εκτοξεύει λιγότερους πυραύλους τώρα;

Πράγματι, ο αριθμός των αντιποίνων πυραύλων και των μη επανδρωμένων αεροσκαφών που έχει εκτοξεύσει το Ιράν προς τις χώρες του Κόλπου, το Ισραήλ και άλλα έθνη στην περιοχή έχει σημειώσει απότομη μείωση από την έναρξη του πολέμου.

Ψηφιακή αποκάλυψη, και δεν το καταλαβαίνουμε

Πόσο έτοιμη είναι η Ελλάδα για κυβερνοπόλεμο; Ποιος ελέγχει πραγματικά την τεχνητή νοημοσύνη; Και πώς τα deepfakes αλλάζουν τον πόλεμο και την πολιτική;

Σ' αυτό το podcast, ο Φεντερικό Καράσκο — ειδικός σε θέματα κυβερνοασφάλειας και τεχνολογίας — μας ξεδιπλώνει τον κόσμο του υβριδικού πολέμου, της ρομποτικής, των αλγορίθμων, και των ψυχολογικών επιχειρήσεων.

🔍 Τι συζητάμε:

▸ Κυβερνοασφάλεια: πόσο εκτεθειμένη είναι η Ελλάδα σε κυβερνοεπιθέσεις
▸ Τεχνητή Νοημοσύνη: πώς ξεκίνησε, πώς δουλεύει στην καθημερινότητα & στον πόλεμο
▸ Αλγόριθμοι & Data Centers: ποιος κατέχει τα δεδομένα μας
▸ Ρομποτική: η ιστορία της και η στρατιωτική της εφαρμογή
▸ Υβριδικός πόλεμος: πληροφοριακός πόλεμος, ψυχολογικές επιχειρήσεις (PSYOPS)

Κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων από τον δημόσιο χώρο.

Του Μανώλη Κοττάκη

Την περασμένη Παρασκευή ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη. Κατά την παρουσία του στην Ακολουθία των Χαιρετισμών στον καθεδρικό ναό Της του Θεού Σοφίας, όπου χίλιοι μαθητές από σχολεία της πόλης έψαλαν τον Ακάθιστο Ύμνο, ο κύριος Ιερώνυμος, ενώπιον του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Φιλόθεου και του Νέας Ιωνίας Γαβριήλ, έστειλε αυστηρό μήνυμα προς την πολιτική ηγεσία της χώρας να μην προχωρήσει σε βιαστικές αλλαγές οι οποίες αλλοιώνουν την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα της χώρας. 

Συγκεκριμένα, εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις συζητήσεις περί απομάκρυνσης των εικόνων από δημόσια κτίρια και δικαστήρια, ενώ έθεσε το ερώτημα «αν στις προθέσεις ορισμένων περιλαμβάνεται ακόμα και η αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο κυματίζει σήμερα η ελληνική σημαία», καθώς και το γεγονός ότι προωθείται η αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από το ουδέτερο μάθημα της Ηθικής. 

Έφτασε μάλιστα να πει ότι όσοι σχεδιάζουν τέτοιες κινήσεις θα οδηγηθούν «σε σκληρή μεταμέλεια» στο μέλλον και έδωσε έμφαση στην απουσία από τις σχολικές αίθουσες των εθνικών ηρώων, όπως ο Κολοκοτρώνης, οι μορφές των οποίων έχουν εξαφανιστεί ακόμη και από τις αποθήκες των σχολείων. Η έκρηξη του Αρχιεπισκόπου δεν ήταν τυχαία. Υπάρχει υπόβαθρο.

Όπως αποκαλύπτει σήμερα η εφημερίδα «Εστία», αναπτύσσεται στο παρασκήνιο, με αφορμή την προσφυγή της Ένωσης Αθέων στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, ισχυρή διεργασία ώστε η χώρα μας να υιοθετήσει το γαλλικό μοντέλο της ουδετεροθρησκείας και να οδηγηθεί στην κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων από τον δημόσιο χώρο. 

Ηχηρή παραίτηση του διευθυντή της αντιτρομοκρατικής στις ΗΠΑ.

Όχι πως δεν σάς τα λέγαμε αλλά δείτε πως η Αλήθεια πάντα μα πάντα βρίσκει τρόπο να βγαίνει στην επιφάνεια. Διαβάστε και θα καταλάβετε

"Πρόεδρε Τραμπ,

Μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να παραιτηθώ από τη θέση μου ως Διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας, με ισχύ από σήμερα.

Δεν μπορώ εντίμως να υποστηρίξω τον συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράν. Το Ιράν δεν αποτελούσε άμεση απειλή για το έθνος μας, και είναι σαφές ότι ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο λόγω πίεσης από το Ισραήλ και το ισχυρό αμερικανικό λόμπι του.

Υποστηρίζω τις αξίες και την εξωτερική πολιτική στην οποία κάνατε εκστρατεία το 2016, 2020 και 2024, και την οποία εφαρμόσατε κατά την πρώτη σας θητεία. Μέχρι τον Ιούνιο του 2025, καταλαβαίνατε ότι οι πόλεμοι στη Μέση Ανατολή ήταν παγίδα που στέρησε από την Αμερική τις πολύτιμες ζωές των πατριωτών μας και εξάντλησε τον πλούτο και την ευημερία του έθνους μας.

Η Μέση Ανατολή στις φλόγες: το ενεργειακό παιχνίδι

Giacomo Gabellini - 14 Μαρτίου 2026

Πηγή: Ανάλυση Άμυνας

Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον του Ιράν συνεχίζει να τροφοδοτεί την αστάθεια στις αγορές ενέργειας. Η ραγδαία άνοδος των τιμών αναφοράς πετρελαίου Brent και West Texas Intermediate (WTI), η οποία ξεκίνησε την παραμονή του πολέμου και συνεχίστηκε μέχρι τη Δευτέρα 9 Μαρτίου, ακολουθήθηκε από μια ραγδαία πτώση, η οποία οφείλεται εν μέρει στις διαβεβαιώσεις του Προέδρου Τραμπ σχετικά με την επικείμενη ολοκλήρωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Από την άλλη πλευρά, η ομόφωνη απόφαση των 32 χωρών-μελών του Διεθνούς Οργανισμού Ενέργειας να απελευθερώσουν 400 εκατομμύρια βαρέλια στρατηγικών αποθεμάτων για να αντισταθμίσουν τη συμφόρηση στην προσφορά πετρελαίου που προκλήθηκε από το de facto κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από τις αρχές της Τεχεράνης.

Πιο συγκεκριμένα, η ιρανική κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα πραγματικό στρατιωτικό σημείο ελέγχου σε αυτό το κρίσιμο σημείο, μέσω του οποίου διέρχονται κατά μέσο όρο 20 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου ημερησίως (ίσο με περίπου το 25% του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου μέσω θαλάσσης), επιτρέποντας τη διέλευση μόνο πλοίων που ανήκουν σε χώρες που δεν συνδέονται με αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα.

Αυτός μίλησε στο ψευτοσυνέδριο της ΝΔ και της OMADAS ALITHEIAS για τα fake news.

Αυτός εδώ ο ομορφάντρας πήρε 200 χιλιάρικα κρατικό χρήμα.

Αυτός μίλησε ως ομιλητής στο ψευτοσυνέδριο της ΝΔ και της OMADAS ALITHEIAS για τα fake news.

Είναι ο ίδιος που στοχοποιούσε υπαλλήλους του ΟΗΕ με fake news.

Είναι ο ίδιος που παρουσίασε ως δήθεν ''γνωμοδοτικό όργανο'' του ΟΗΕ ένα από τα γνωστότερα τμήματα του ισραηλινού λόμπι στην Ευρώπη, την MKO ''UN Watch'', η οποία εδώ και χρόνια στοχοποιεί υπαλλήλους και αξιωματούχους του ΟΗΕ θέτοντας σε κίνδυνο όχι μόνο την καριέρα τους αλλά και τη ζωή τους.

To ''UN Watch'' πρωτοστάτησε στη στοχοποίηση της ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη Φρανσέσκα Αλμπανέζε, η οποία παρουσίασε λίστα με τις πολυεθνικές επιχειρήσεις που κερδοσκοπούν με την γενοκτονία στη Γάζα.

Το ''UN Watch'' συνεργάζεται στενά με την οργάνωση Freedom House η οποία χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και άλλα κρατικά ιδρύματα των ΗΠΑ.

Το ''UN Watch'' ιδρύθηκε το 1993 από τον Αμερικανοεβραίο δικηγόρο Μόρις Άμπραμ με μοναδικό στόχο να αντικρούει τις καταγγελίες του ΟΗΕ για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που πραγματοποιεί το κράτος του Ισραήλ.

 Η ΜΚΟ χρηματοδοτούνταν από το ίδιο το Αμερικανικό (Εβραϊκό) Κογκρέσο. 

Σήμερα πρόεδρος της ΜΚΟ είναι η πρώην κειμενογράφος του Τζορτζ Μπους και διακεκριμένο μέλος του ισραηλινού λόμπι, Λίντα Φρούμ.

Στ. Λυγερός:Η στρατηγική διάψευση του Τραμπ, οι παγκόσμιες οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες.

Ο επικεφαλής του ιστότοπου ανάλυσης SLpress.gr Σταύρος Λυγερός, σε μια συζήτηση ανάλυση στον 98.4 , με επίκεντρο την πολεμική άβυσσο στον Περσικό κόλπο και τις επιδιώξεις ΗΠΑ- Ισραήλ έναντι του Ιράν, σημειώνει ότι σε αυτές τις 17 ημέρες πολέμου, είναι σαφές πως ανεξάρτητα από τα σφοδρά και επιτυχημένα στρατιωτικά πλήγματα από αέρος στο Ιράν , στρατηγικά το εγχείρημα μιας αστραπιαίας νέας επιτυχίας, όπως στη Βενεζουέλα, διαψεύστηκε με πάταγο. 

Ο Σταύρος Λυγερός τονίζει πως μετά το Ιράν, ο Τράμπ δεν θα είναι ο ίδιος όπως ήταν μέχρι τώρα αφού είναι εκ των πραγμάτων πλέον υποχρεωμένος να αναθεωρήσει πολλά από την επιλογή δράσης του ως "παγκόσμιος σερίφης".

Το Υπαρξιακό πρόβλημα του Ισραήλ -Στάθης Σταυρόπουλος

Militaire News

Γράφει ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Οι ΗΠΑ δεν έχουν πατρίδα

Κάθε μέρα του πολέμου που περνάει αποκαλύπτει και ένα νέο θραύσμα του παζλ που τον συνθέτει (τον πόλεμο).

Για παράδειγμα: το Ισραήλ δεν τα πάει τόσο καλά όσο περίμενε στο δεύτερο μέτωπο που άνοιξε στον Λίβανο με τη Χεζμπολάχ (και τους Λιβανέζους αμάχους).

Χθες λοιπόν το Ισραήλ ζήτησε από τον στρατό του Λιβάνου να χτυπήσει τη Χεζμπολάχ, αλλιώς το Τελ Αβίβ θα χτυπήσει ακόμα πιο δολοφονικά τους αμάχους στον Λίβανο. Γυναίκες, παιδιά, παπάδες, Σιίτες, Σουνίτες, Καθολικούς, Ορθόδοξους, Αλεβίτες, τους πάντες.


Πρόκειται για έναν απελπισμένο εκβιασμό που βαθαίνει, φέρνοντας στον αέρα το υπαρξιακό πρόβλημα του Ισραήλ.

Και το υπαρξιακό πρόβλημα του Ισραήλ είναι το ότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με κανέναν από τους λαούς που ζουν γύρω του.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού γίνεται φανερό για μία ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει πατρίδα.

Φώτη Κόντογλου: "Η Υμνολογία του Σταυρού - Η γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως"

Για να καταλάβει κανείς καλύτερα τα όσα λέει ο Κόντογλου στην αρχή του σημερινού άρθρου θα πρέπει να σημειώσει ότι έχει γραφτεί το 1959. Την εποχή δηλαδή που ο πόλεμος εναντίον του έχει φτάσει στην κορύφωσή του. Γιατί; Το εξηγεί καλύτερα απ’ όλους ο ίδιος στο κείμενό του.

 Εκείνο που δεν αναφέρει είναι ότι ο πόλεμος αυτός προέρχεται από τους πάντες: Από την Εκκλησία, από τους μαθητές του, από την πνευματική ηγεσία (χαρακτηριστική περίπτωση η Καπνικαρέα), από νεωτεριστές θεολόγους, από καλοθελητές, από αυτοαποκαλούμενους «ειδήμονες» και κριτικούς – από παντού. Σε όλους αυτούς ο Κόντογλου απαντά με το άρθρο του, που δεν είναι και το μόνο. Το ποιος βρισκόταν «εν δικαίω» και ποιος «εν αδίκω» επαφίεται στην κρίση του αναγνώστη. 

"Η Υμνολογία του Σταυρού -

Η γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως"

Από άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 13/9/1959

Η γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως είναι γιορτή μεγάλη και επιφανής. Κι επειδή οι ύμνοι που ψέλνουνε σ’ αυτή είναι από τα πλέον μυρίπνοα άνθη της υμνογραφίας μας, θέλω να μιλήσω σήμερα γι’ αυτούς.

Ναι! Δε θα πάψω ποτέ όσο είμαι ζωντανός να λέγω θαρρετά αυτό που αισθάνομαι για τα πατροπαράδοτα της φυλής μου κι ας με πικραίνουνε κάποιοι άνθρωποι που δε θέλουνε τα δικά μας γιατί τρέμουν μήπως και τους πούνε χωριάτες.  

Είναι το Διεθνές Απολυτήριο η λύση για το εκπαιδευτικό μας σύστημα;

Του Γιώργου Θαλάσση

Από τον Σεπτέμβρη του 2026 ιδρύονται 13 δημόσια σχολεία που θα χορηγούν το Διεθνές Απολυτήριο (ΙΒ). Το υπουργείο Παιδείας παγιδεύει τα παιδιά και τους γονείς των δημοσίων σχολείων με την υπόσχεση ότι το διεθνές απολυτήριο θα επιτρέπει την είσοδο στα δημόσια πανεπιστήμια χωρίς πανελλήνιες εξετάσεις. Πιο κάτω δημοσιεύω την ομιλία μου προς τους γονείς του Μουσικού Σχολείου Αθήνας, που από τον Σεπτέμβριο θα λειτουργεί ως σχολείο ΙΒ. Ελπίζω να αντισταθούν σε κάτι τέτοιο.

«Η ίδρυση δημόσιων σχολικών προγραμμάτων για την απόκτηση του διεθνούς απολυτηρίου ανακοινώθηκε ως προσπάθεια για την επίτευξη ίσων ευκαιριών. Αλλά όταν η κυβέρνηση αναφέρεται σε ίσες ευκαιρίες πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό που έχει στο πρόγραμμά της είναι η ενίσχυση της ανισότητας. Είναι η στιγμή που ως Κοκκινοσκουφίτσες πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί έχει μεγάλο στόμα η γιαγιά.

Σκοπός της ομιλίας μου είναι να δείξω πως η ίδρυση προγραμμάτων ΙΒ στα δημόσια σχολεία θα αποβεί εις βάρος των μαθητών των δημοσίων σχολείων γενικά. Η κυβέρνηση έχει επανειλημμένα δείξει πως αδιαφορεί για τη δημόσια εκπαίδευση και μεριμνά μόνο για την ενίσχυση της ιδιωτικής παιδείας. Η ίδρυση των δημοσίων ΙΒ και πάλι αποβλέπει στην ενίσχυση των ιδιωτικών σχολείων όσο κι αν αυτό ακούγεται οξύμωρο. Ας δούμε γιατί.

Τα προγράμματα διεθνούς απολυτηρίου αποφέρουν μεγάλα κέρδη στα ιδιωτικά σχολεία λόγω των κατά πολύ αυξημένων διδάκτρων σε σύγκριση με τα δίδακτρα των γενικών λυκείων. Συγχρόνως όμως αυτά τα προγράμματα παρέχουν και άλλες ευκολίες στα ιδιωτικά σχολεία, που προτιμούν να ακολουθούν ένα ξένο και μη αυταρχικό εκπαιδευτικό σύστημα, που τους επιτρέπει να ξεφεύγουν από την ελληνική γραφειοκρατία και τους ελέγχους του Υπουργείου Παιδείας ως προς τα διοριστήρια των καθηγητών, τις προσλήψεις με βάση τα τυπικά προσόντα, την τήρηση του προγράμματος και της εξεταστικής διαδικασίας, την έναρξη και λήξη των μαθημάτων, την τήρηση των αργιών και των διακοπών, τις απουσίες των παιδιών και τον χαρακτηρισμό της διαγωγής και της φοίτησης. Οι περιφερειακοί προϊστάμενοι μέσης εκπαίδευσης όταν ακούν για IB γυρίζουν το κεφάλι από την άλλη.

«Το Αιγαίο χρειάζεται ισχυρή αποτρεπτική ισχύ διαφορετικά έρχεται Τουρκική προσβολή…!»

 

Ο πρέσβης ε.τ. Γ. Αϋφαντής στο newshub.gr

Ο πόλεμος στο Ιράν θα φέρει μεγάλη ύφεση με ακριβότερη ενέργεια, ενώ η Ελλάδα θα χτυπηθεί με μείωση του εισερχόμενου τουρισμού, ακρίβεια γενικευμένη, λιγότερες επενδύσεις και προβληματική ανάπτυξη. Αυτό αναφέρει εκτιμώντας τις συνέπειες της εμπόλεμης κατάστασης στο Ιράν ο πρέσβης ε.τ. Γιώργος Αϋφαντής που μιλάει στο newshub.gr.

H Αμερική, τονίζει, έχει πατήσει μια νάρκη, προσδοκούσε εξέγερση του Ιρανικού λαού και έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα καθώς οι πολίτες του στηρίζουν το θεοκρατικό καθεστώς. Μέχρι τώρα, εκτιμά ο κ. πρέσβης, που υπηρέτησε στο Ιράν επί 2,5 χρόνια, το Ισραήλ έχει καταφέρει και έχει επιβληθεί σε αυτό τον πόλεμο στις ΗΠΑ, στοχεύοντας στον τεμαχισμό του Ιράν σε μικρότερα κρατίδια, όπως Κούρδων και Αζέρων, προκειμένου να κυριαρχήσει στρατιωτικά και πολιτικά στην ευρύτερη περιοχή.

ΙΡΑΝ: ΜΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΟΣΜΩΝ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑΤΩΝ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Στο «πρόσωπο» του Ιράν βάλλεται σήμερα κάτι περισσότερο από ένα συγκεκριμένο κράτος. Από αυτή την οπτική, το Ιράν δεν εμφανίζεται μόνο ως γεωπολιτικός αντίπαλος, αλλά και ως σύμβολο ενός διαφορετικού τρόπου κατανόησης της πολιτικής και της κοινωνίας.

Η σύγκρουση δηλαδή δεν αφορά μόνο στρατηγικά συμφέροντα ή περιφερειακές ισορροπίες ισχύος. Αφορά και δύο διαφορετικές ανθρωπολογικές και πολιτικές αντιλήψεις για το τι είναι κοινωνία. Από τη μία πλευρά βρίσκεται ένα μοντέλο που δίνει μεγάλη έμφαση στο άτομο, στα ατομικά δικαιώματα και στις πολλαπλές προσωπικές ταυτότητες. Από την άλλη, κοινωνίες που συνεχίζουν να οργανώνονται γύρω από ισχυρές έννοιες όπως το έθνος, η συλλογική μνήμη, το ιερό και η πολιτισμική συνέχεια. Από αυτή τη σκοπιά, το Ιράν εμφανίζεται ως ένα από τα τελευταία εθνικά οχυρά ενός κόσμου που αντιλαμβάνεται την πολιτική κοινότητα όχι απλώς ως σύνολο ατόμων, αλλά ως ιστορικό σώμα.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι στον πυρήνα της ιρανικής πολιτισμικής ταυτότητας βρίσκεται ένα βαθύ ήθος αντίστασης. Από την αρχαία περσική ιστορία μέχρι τη σύγχρονη εποχή, η ιδέα της ανεξαρτησίας απέναντι σε εξωτερικές δυνάμεις αποτελεί κεντρικό στοιχείο της συλλογικής μνήμης του ιρανικού λαού. Η αντίσταση δεν βιώνεται απλώς ως στρατηγική επιλογή, αλλά ως μορφή ιστορικής αξιοπρέπειας και πολιτισμικής αυτοσυνείδησης. Μέσα σε αυτή την παράδοση, η υπεράσπιση της κυριαρχίας, της πίστης και της συλλογικής ταυτότητας συνδέεται με μια βαθύτερη αίσθηση ιστορικής συνέχειας. Γι’ αυτό και για πολλούς Ιρανούς η σημερινή αντιπαράθεση δεν εκλαμβάνεται μόνο ως πολιτική σύγκρουση, αλλά ως συνέχεια μιας μακράς ιστορικής στάσης απέναντι στην εξωτερική επιβολή.

Το Ιράν δεν αμύνεται απλώς

Augusto Sinagra - 14 Μαρτίου 2026

Πηγή: Αουγκούστο Σιναγκρά

Από την εποχή των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν ή την εποχή του Αττίλα, ηγέτη των Ούννων, δεν έχουμε ξαναδεί την απροκάλυπτη χυδαιότητα της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Τη χυδαιότητα μιας ύπουλης επίθεσης ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Ποτέ πριν δεν είχε φτάσει σε αυτό το σημείο.

Λέγεται ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πλέον. Αυτό δεν είναι αλήθεια: το διεθνές δίκαιο συνεχίζει να υπάρχει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών δεν είναι πλέον πολιτικοί, αλλά απλώς γκάνγκστερ που επιβιώνουν με νευροπάθειες και εμμονή με το σύνδρομο της «Άπω Δύσης». Αναφέρομαι στην Άγρια Δύση.

Αυτοί οι γκάνγκστερ ισχυρίζονται ότι ενεργούν για να υπερασπιστούν τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Είναι πολύ περίεργο το γεγονός ότι τέτοια δικαιώματα στερούνται συνεχώς σε κράτη πλούσια σε κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Σκεφτείτε τη Βενεζουέλα και το Ιράν.
Ένας γκάνγκστερ είναι πάντα ψεύτης, και ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει χωρίς ντροπή ότι ο στόχος ήταν να ανατραπεί το σιιτικό ισλαμικό καθεστώς του Ιράν για να απελευθερωθεί ο ευγενής λαός της Περσίας από την καταπίεση.
Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1953, όταν ο έντιμος Πρόεδρος Μοχάμεντ Μοσαντέκ ανέλαβε τα ηνία του ιρανικού κράτους. «Έκανε το λάθος» να εθνικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου, επιστρέφοντας αυτόν τον πλούτο στον ιρανικό λαό, θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο τη συμμορία των τσακαλιών που ονομάζονταν «Επτά Αδελφές» (οι αγγλοαμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ (2)

Του Hans – Georg Gadamer

Συνέχεια από το Α' ενότητα ΕΔΩ

Μια διάλεξη που δόθηκε στην Αθήνα το 1972

 

Ξεκινώ με ένα σημείο το οποίο για πολλούς θα είναι το πιο δύσκολο, αλλά το οποίο, για κάποιον που διαθέτει μια γνώση των πρωτοτύπων κειμένων θα είναι πρόδηλο και απολύτως πειστικό. Προτίθεμαι να μιλήσω για την σχέση της λέξης και της έννοιας στους Έλληνες. Αυτή δίνει στα κείμενα των Ελλήνων εκείνη την απαράμιλλη προφορά που τα κάνει να ακούγονται τόσο επίκαιρα στ’ αυτιά όλων αυτών που τα διαβάζουν. Εδώ δεν υπάρχει ακόμη η μεσολαβημένη και δομημένη γλώσσα, μέσα στους στέρεους κρυστάλλους της πολλαπλής διατάξεως σε στρώματα της ιστορικής παραδόσεως, εκείνη η γλώσσα στην οποία εμείς οι φιλόσοφοι εκφράζουμε τις φιλοσοφικές έννοιες. Εδώ κυρίως, δεν έλαβε την σωστή θέση η λατινική μετάφραση, που για τις ελληνικές έννοιες σήμανε μια ολοκληρωτική μετάλλαξη της λαμπρότητός τους. Πόσο διαφορετικό είναι να λέμε essentia, από το να λέμε ουσία. Το ίδιο ισχύει και για τις μεταφράσεις στις μοντέρνες γλώσσες, των οποίων οι φιλοσοφικές έννοιες είναι διαμεσολαβημένες μέσω της λατινικής.

Έτσι λοιπόν στα ελληνικά δεν υπάρχει το πρόβλημα της σχέσεως με την έννοια, που στην διάσημη διαμάχη του Μεσαίωνος γύρω από τα καθόλου ανεπτύχθη στην νικητήρια θέση πως οι έννοιες είναι δημιουργίες του πνεύματός μας, με τις οποίες εμείς κατανοούμε τον κόσμο που συναντούμε στην εμπειρία. Έτσι η εννοιολογία διδάσκει ήδη πως η γλώσσα της φιλοσοφίας (όπως και η γλώσσα καθαυτή), είναι ένα σύστημα σημείων και πως στην χρήση των σημείων, συνίσταται ακριβώς η κατανόηση. Είναι άραγε η έννοια μια κατανόηση; Μπορεί να υπάρχει κατανόηση χωρίς την πηγή, την καταγωγή του υπαρκτού;

Είναι η έλλειψη πολεμικού σχεδίου τό «σχέδιο» του Τραμπ;

Αlastair Crooke

Πηγή: Red Jackets

Το αμερικανο-ισραηλινό μοντέλο πολέμου που βασίζεται σε απομακρυσμένες αεροπορικές επιδρομές αμφισβητείται από έναν εντελώς διαφορετικό ασύμμετρο στρατηγικό πόλεμο, τον οποίο σχεδίασε για πρώτη φορά το Ιράν πριν από περισσότερα από 20 χρόνια.

Είναι σημαντικό να το κατανοήσουμε αυτό όταν προσπαθούμε να εκτιμήσουμε τον πραγματικό απολογισμό του πολέμου. Είναι σαν να συγκρίνουμε πορτοκάλια και λεμόνια: έχουν ουσιαστικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ εκτοξεύουν πολυάριθμα τηλεχειριζόμενα πυρομαχικά εναντίον του Ιράν, αλλά σε ποιο βαθμό και με ποιο αποτέλεσμα; Δεν γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε, ωστόσο, ότι το Ιράν έχει το δικό του ασύμμετρο πολεμικό σχέδιο. Και μόλις ξεκινά, προχωρώντας σταδιακά προς την πλήρη εφαρμογή του. Το πλήρες πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί: ούτε οι τελευταίοι πύραυλοί του, ούτε τα υποβρύχια μη επανδρωμένα αεροσκάφη και οι εκτοξευτές πυραύλων κατά πλοίων, τα οποία δεν έχουν ακόμη αναπτυχθεί. Επομένως, δεν γνωρίζουμε το πλήρες δυναμικό του Ιράν και δεν μπορούμε να πούμε τι αποτέλεσμα θα μπορούσε να έχει η πλήρης ανάπτυξή του. Η Χεζμπολάχ είναι πλέον πλήρως επιχειρησιακή και οι Χούθι (προφανώς) περιμένουν το πράσινο φως για να αποκλείσουν την Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, παράλληλα με τον αποκλεισμό του Ορμούζ.

Καταστροφή, εκτοπισμός, διάλυση: Το δόγμα του Ισραήλ για τη Γάζα έρχεται στον Λίβανο

Αλ Τζαζίρα

Η στρατηγική που κατέστρεψε τη Γάζα αναπαράγεται στον Λίβανο: Εκτοπισμός αμάχων, καταστροφή υποδομών και κατακερματισμός της διακυβέρνησης.

Καπνός υψώνεται μετά από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή σε κτίριο στη γειτονιά Bashoura της Βηρυτού, στον Λίβανο, στις 12 Μαρτίου 2026 [Wael Hamzeh/EPA]

Από τον Τζόναθαν Γουίταλ

Ηγέτης ανθρωπιστικής δράσης και πολιτικός αναλυτής από τη Νότια Αφρική.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Το Ισραήλ έχει σκοτώσει σχεδόν 600 ανθρώπους στον Λίβανο και έχει εκτοπίσει περισσότερους από 750.000 σε λιγότερο από δύο εβδομάδες. Αυτή είναι η εναρκτήρια πράξη του δόγματος του Ισραήλ για τη Γάζα που εφαρμόζεται σε ένα νέο μέτωπο. Η φόρμουλα είναι συνεπής: Εκτοπισμός – είτε διατάσσοντας τους ανθρώπους να φύγουν είτε καταστρέφοντας τα μέσα επιβίωσής τους. Κατεδάφιση πολιτικών υποδομών για την αποτροπή της επιστροφής και επέκταση εδαφών μέσω των λεγόμενων «ζωνών ασφαλείας». Κατακερματισμός οποιασδήποτε συνεκτικής διακυβέρνησης διασπώντας την επικράτεια σε ασύνδετους θύλακες όπου η στρατιωτική δράση συνεχίζεται με χαμηλότερη ένταση.

Πέρασα τρία χρόνια εργαζόμενος στην Παλαιστίνη πριν απελαθώ από τις ισραηλινές αρχές. Παρακολούθησα αυτό το δόγμα να αναπτύσσεται σε πραγματικό χρόνο. Τώρα, από τη Βηρυτό, είμαι μάρτυρας της αναπαραγωγής του.

Στη Δυτική Όχθη, το Ισραήλ έχει περάσει δεκαετίες κατακερματίζοντας εδάφη και στερώντας από τους Παλαιστίνιους οποιαδήποτε συνεχόμενη γεωγραφία. Πηγάδια νερού σφραγισμένα με τσιμέντο, σπίτια κατεδαφισμένα λόγω αδειών που ήταν αδύνατο να ληφθούν, κτηνοτρόφοι εκδιωγμένοι από τη γη τους από παράνομα φυλάκια οικισμών. Στη Γάζα, η ίδια λογική εφαρμόστηκε με πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα και μανία.

Τον Οκτώβριο του 2023, το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι κάθε Παλαιστίνιος βόρεια του Wadi της Γάζας έπρεπε να φύγει αμέσως. Λίγες μέρες νωρίτερα, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ είχε κηρύξει πλήρη πολιορκία: Χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς φαγητό, χωρίς νερό. Χαρακτηρίζοντας έναν ολόκληρο πληθυσμό ως εχθρό, το Ισραήλ δημιούργησε μια κατηγορία αναλώσιμων ανθρώπων. Ο στρατός δημοσίευσε χάρτες με τη Γάζα χωρισμένη σε αριθμημένα τετράγωνα. Όταν καλούνταν ο αριθμός σου, αναγκαζόσουν να φύγεις. Οι εντολές εκκένωσης έγιναν το άλλοθι για τα εγκλήματα που ακολούθησαν. Οι άνθρωποι διατάχθηκαν να εισέλθουν στο al-Mawasi, ένα τμήμα της ακτογραμμής που το Ισραήλ όρισε ως «ασφαλή ζώνη», μια περιοχή συγκέντρωσης για εκατοντάδες χιλιάδες που ζούσαν σε σκηνές, όπου συνεχίστηκαν οι αεροπορικές επιθέσεις. Οι λεγόμενες ζώνες εκκένωσης ερημώθηκαν και καταστράφηκαν.
Διαφήμιση


Η κλασική λογική της αντιεξέγερσης θα συνεπαγόταν «εκκαθάριση, διατήρηση και ανοικοδόμηση». Η προσέγγιση του Ισραήλ ήταν ριζικά διαφορετική: Καταστροφή, εκτοπισμός, διάλυση. Ο στόχος δεν ήταν η ειρήνευση της περιοχής, αλλά η εκκένωσή της. Τόσο στη Γάζα όσο και στον νότιο Λίβανο, το Ισραήλ αντιμετώπισε τους άμαχους πληθυσμούς ως αδιάκριτους από την αντίσταση που υποστηρίζει. Ο εκτοπισμός τους είναι ο στόχος. Η κατάρρευση της πολιτικής τους εκπροσώπησης είναι μια προϋπόθεση που το Ισραήλ επιδιώκει να καταστήσει μόνιμη. Αυτή είναι η λογική των εποίκων-αποικιών στη σύγχρονη στρατιωτική μορφή.

Το δυστύχημα που έγινε έγκλημα

Γιώργος Η λ. Τσιτσιμπής

Παρ’ όλο που δικαιολογημένα η επικαιρότητα κυριαρχείται από τον πόλεμο, αξίζει να επανέλθουμε σε ένα δικό μας μεγάλο θέμα.
Αν υποθέσουμε ότι η σύγκρουση δύο τρένων είναι ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα, εντελώς παράλογο όμως αφού δυο αμαξοστοιχίες βρέθηκαν να κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή, αυτά που επακολούθησαν δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι κάποιοι κάτι θέλουν να κρύψουν.

Η φράση του Λάκη Λαζόπουλου «το δυστύχημα που έγινε έγκλημα», ειπώθηκε στην εκπομπή «Αντιθέσεις» του Γιώργου Σαχίνη, στις 27-02-26, στο Κρήτη TV και συμπυκνώνει πολύ χαρακτηριστικά όλα όσα διαδραματίστηκαν, πριν και μετά, από το τραγικό γεγονός των Τεμπών.
Για να κατανοήσουμε και να αντιληφθούμε πλήρως την αλήθεια της φράσης αυτής, αρκούν μερικά μόνο από τα πολλά αναπάντητα ερωτήματα:

Ποιανού «βύσμα» ήταν ο τραγικός σταθμάρχης; Διότι όταν τοποθετείται σε θέση ευθύνης ένας ανεπαρκής, επειδή απλά είναι «δικός σου», τότε σου αναλογεί ποσοστό ευθύνης για το όποιο αποτέλεσμα.

Γιατί τσιμεντώθηκε αμέσως ο χώρος; Δεν θα έπρεπε να είχε προστατευθεί, ως κόρη οφθαλμού, μέχρι να «μιλήσουν» τα όποια ευρήματα; Έτσι δεν γίνεται παντού;

Γιατί απαγορεύτηκαν οι νεκροψίες και καταστράφηκε το βιολογικό υλικό; 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ - Σαν σήμερα 13 Μαρτίου 2000

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - "Είσαι του Ρήγα Φεραίου παιδί!"*

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ 13ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ**

"Ο 20ος αιώνας ήταν ένας τραγικός αιώνας για τον ελληνισμό. Η διαδικασία του σχηματισμού του σύγχρονου ελληνικού κράτους - έθνους ήταν από τις πλέον επώδυνες στον κόσμο. Αυτή διήρκεσε πολύ και πήρε τις τραγικές μορφές του ξεριζωμού, των γενοκτονιών και της προσφυγοποίησης. 

Η χώρα συμμετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ου αιώνα και βρέθηκε με την πλευρά των νικητών. Στο τέλος όμως αυτών των πολέμων είχε την απώλεια εθνικών χώρων και προέκυπτε ηττημένη.  Οι Έλληνες ήταν οι ηττημένοι νικητές.

Η πρωτόγνωρη πλοκή του εθνικού με το κοινωνικό πρόβλημα, ο χαρακτήρας του κοινωνικού σχηματισμού και του δορυφορικού περιφερειακού κράτους εμπόδισαν όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινωνική και οικονομική ολοκλήρωση και προκάλεσαν πολλά τραύματα στο κοινωνικό σώμα. 

Το πρώτο μισό του αιώνα κυριαρχήθηκε από το ολοκαύτωμα του Ανατολικού Ελληνισμού.  Την τελική λύση ενός ελληνικού ολοκαυτώματος διάρκειας αιώνων.  Το δεύτερο μισό όμως του αιώνα στην Ελλάδα οι συνθήκες ήταν εξίσου τραγικές, η τραγωδία πήρε τη μορφή ενός αδελφοκτόνου πολέμου.  Αυτός αποτέλεσε τη δεύτερη ρωγμή του αιώνα. 

Μ. Χαραλαμπίδης, Διακήρυξη της ΔΠΕ

Στις 13 Μαρτίου 2000, η “Αημοκρατική Περιφερειακή Ένωση ” πραγματοποίησε την πανελλαδική ιδρυτική της εκδήλωση, στην οποία δόθηκε στη δημοσιότητα από τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη η διακήρυξή της, και ανακοινώθηκε η συμμετοχή της στις εκλογές της 9ης Απριλίου. Από αυτή τη διακήρυξη δημοσιεύουμε το πρώτο και το τελευταίο μέρος.

Ο εικοστός αιώνας ήταν ένας τραγικός αιώνας για τον ελληνισμό. Η διαδικασία του σχηματισμού του σύγχρονου ελληνικού κράτους-έθνους ήταν από τις πλέον επώδυνες στον κόσμο. Αυτή διήρκεσε πολύ και πήρε τις τραγικές μορφές του ξεριζωμού, των γενοκτονιών και της προσφυγοποίησης. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίσθηκε από τον πρώτο εθνικό διχασμό, την πρώτη ρωγμή του αιώνα.

Η χώρα συμμετείχε στους δύο παγκόσμιους πολέμους του 20ού αιώνα και βρέθηκε με την πλευρά των νικητών. Στο τέλος όμως αυτών των πολέμων είχε την απώλεια εθνικών χώρων και προέκυπτε ηττημένη. Οι Έλληνες ήταν οι ηττημένοι νικητές.

Η πρωτόγνωρη διαπλοκή του εθνικού με το κοινωνικό πρόβλημα, ο χαρακτήρας του κοινωνικού σχηματισμού και του δορυφορικού περιφερειακού κράτους εμπόδισαν όχι μόνο την εθνική, αλλά και την κοινωνική και οικονομική ολοκλήρωση και προκάλεσαν πολλά τραύματα στο κοινωνικό σώμα.

Οικουμενισμός και πόλεμος

Alberto Giovanni Biuso - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Οι οικουμενικές αξιώσεις της Αγγλοσαξονικής Δύσης δείχνουν τώρα το πραγματικό τους πρόσωπο, που είναι αυτές της εξόντωσης. Η Γάζα και η Παλαιστίνη, ο παλαιστινιακός λαός που εξαφανίζεται από προσώπου Γης (της γης του), αντιπροσωπεύουν την οριστική απόδειξη της αληθινής ουσίας του οικουμενισμού που μισεί τη διαφορετικότητα. Μετά τη Γάζα - τη μεγαλύτερη γενοκτονία και έγκλημα στη σύγχρονη ιστορία - κάθε νομικό επιχείρημα της Αγγλοσαξονικής Δύσης και κάθε ισχυρισμός για ηθική πρωτοκαθεδρία φαίνεται απλώς τραγικός και γκροτέσκο. Ο καπιταλισμός χωρίς έδαφος, η οικονομία χωρίς γη, παίρνουν το έδαφος και τη γη από έναν λαό που τους κατοικεί εδώ και αιώνες, με σαφή πρόθεση να μετατρέψουν αυτό το έδαφος και τη γη σε εμπορικά κέντρα και αλυσίδες πολυτελών ξενοδοχείων όπου οι Δυτικοί μπορούν να περάσουν τις διακοπές τους και τα χρυσά γηρατειά τους.

Όλα αυτά δεν είναι η λαογραφία ενός προέδρου των ΗΠΑ, όλα αυτά είναι η διάλυση που φέρνει πάντα μαζί της η κυριαρχία της χρηματιστικής (όπως ο Αριστοτέλης ονόμαζε τα χρηματοοικονομικά).

Σε αυτό το άρθρο, προσπάθησα να επισημάνω την τεράστια ευθύνη —έστω και σε επίπεδο δουλικότητας— που είχαν και συνεχίζουν να έχουν τα εκτόπλασματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (συμπεριλαμβανομένων των Ιταλών πολιτικών υπευθύνων λήψης αποφάσεων όλων των πεποιθήσεων) στην οριστική κατάρρευση των αρχών της Βεστφαλίας: μη παρέμβαση στις υποθέσεις άλλων κρατών. Αυτές οι αρχές εγγυήθηκαν στην ήπειρό μας μια μακρά ειρήνη.

Τὸ ἀνικανοποίητο τῶν νέων ἀνθρώπων πρέπει νὰ μᾶς προβληματίση γιὰ τὴν ποιότητα τῆς προσφερομένης ἀπὸ μᾶς διδαχῆς καὶ ἀγωγῆς

Μακαριστοῦ Γέροντος Γεωργίου Καψάνη, «Ὀρθοδοξία καὶ Οὑμανισμός - Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός»

Τὸ λάθος τῶν συγχρόνων οὑμανισμῶν, ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, εἶναι ὅτι προσπαθοῦν νὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχάση τὴν θεία καταγωγή του καὶ τὸν θεῖο προορισμό του, τὸν εἰκονικό του χαρακτῆρα.

Ἐν ὀνόματι τῆς προόδου, τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς δικαιοσύνης, τὸν φυλακίζουν στὸ φθαρτό, στὸ πρόσκαιρο, στὸ μάταιο, στὸ πεπερασμένο. Τοῦ κόβουν τὰ φτερά. Προσπαθοῦν νὰ στρέψουν τὸν θεῖο δυναμισμό του καὶ τὴν ἐρωτική του δίψα σὲ δραστηριότητες ἐγκόσμιες, ὄχι ἴσως κακές, ἀλλὰ ἀνεπαρκεῖς καὶ περιορισμένες γιὰ νὰ πληρώσουν τὸν θεόπλαστο ἄνθρωπο καὶ θεούμενο ζῶον. Προσπαθοῦν ἐπίσης νὰ τὸν πείσουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτοθεός, αὐτόνομος, αὐτάρκης, αὐτοολοκληρούμενος. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ τὴν ἴδια τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ, τὴν αὐτοθέωσι, τὸν ἐγωισμό. Ἐδῶ βρίσκεται ἡ οὐσία τῆς ἐκκοσμικευμένης φιλοσοφίας, ἠθικῆς, πολιτικῆς. Αὐτὴ ἡ φιλοσοφία ὑπόκειται καὶ στὴν προσπάθεια ὀργανώσεως τῆς ζωῆς ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀπαρχὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ πολιτικὸς γάμος. Ἡ ἐκκοσμίκευσις εἶναι προϊὸν τοῦ δυτικοῦ ἀθεϊσμοῦ, ποὺ σὰν ἀρρώστια ἀρχίζει νὰ τρώη τὸ σῶμα τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι ὑπάρχουν σήμερα πολιτικὲς φιλοσοφίες ποὺ ὄχι ἁπλῶς δὲν καταπολεμοῦν ἢ ἀνέχονται τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἀλλοιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξο παράδοσι καὶ ταυτότητά μας, ἀλλὰ καὶ ἔχουν ὡς πρόγραμμα νὰ τὴν ἐπιβάλουν στὸν λαὸ δυναμικὰ μὲ τὰ μέσα ἐπικοινωνίας.

Πρέπει ὅμως νὰ σημειώσουμε ὅτι καὶ ἀπὸ ἐμᾶς γίνεται κάποτε... ἕνα λάθος. Ἡ ὀρθόδοξος ἀγωγὴ τῆς θεώσεως κάτω ἀπὸ τὴν ἐπίδρασι τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως. Ἡ ἀγωγὴ τῆς ἠθικῆς καλλιτερεύσεως ἢ τῆς φυσικῆς καὶ ἠθικῆς θεώσεως, εἶναι ἀνθρωποκεντρική, ἀκόμη καὶ ὅταν ἔχη θρησκευτικὸ χαρακτῆρα, δὲν διαφέρει οὐσιωδῶς ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ἀγωγὲς τῶν ἀθέων οὑμανισμῶν, δὲν εἶναι ἐκκλησιαστικὴ οὔτε λειτουργική, δὲν ἀναδεικνύει θεωμένους ἀνθρώπους, ἀλλὰ «καθώς - πρέπει» μικροαστοὺς χριστιανούς, βασίζεται στὴν ἀνθρωπίνη ἠθικὴ δραστηριότητα καὶ ὄχι στὴν ἐνέργεια τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δὲν ἐξάγει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ἐγωκεντρισμό, δὲν τοῦ παρέχει τὴν ἐμπειρία τῆς θείας Χάριτος, δὲν τοῦ μεταδίδει τὸν θεῖο ἔρωτα, δὲν τὸν βοηθεῖ νὰ προχωρήση στὴν ἀληθινὴ προσευχὴ καὶ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.

Η παγίδα του «κακού ηγέτη»

Αλ Τζαζίρα

Η μετατροπή των ηγετών σε σύμβολα του κακού καθιστά ευκολότερο να δικαιολογηθεί η παρέμβαση, ενώ παράλληλα καθιστά ευκολότερο να αγνοηθούν οι συνέπειες.

Πενθούντες κρατούν αφίσες που απεικονίζουν τον Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, δεξιά στις αφίσες, τον διάδοχο του εκλιπόντος πατέρα του, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, αριστερά στις αφίσες, ως ανώτατο ηγέτη, κατά τη διάρκεια της κηδείας ανώτερων Ιρανών στρατιωτικών αξιωματούχων και πολιτών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της αμερικανοϊσραηλινής εκστρατείας στην Τεχεράνη, Ιράν, Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2026 [AP Photo/Vahid Salemi]

Από τον Σομντίπ Σεν

Ασιατικές Σπουδές στην Αφρική στο Πανεπιστήμιο της Πρετόρια.

Δημοσιεύτηκε στις 13 Μαρτίου 202613 Μαρ 2026

Σήμερα βρισκόμαστε για άλλη μια φορά παγιδευμένοι σε αυτό που θα ήθελα να ονομάσω «παγίδα του κακού ηγέτη», ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στη διεθνή πολιτική, όπου η πτώση - ή κατά καιρούς η παράνομη εξάλειψη - ενός κακοποιού ηγέτη αντιμετωπίζεται ως θρίαμβος της ελευθερίας, ενώ οι βαθύτερες πολιτικές πραγματικότητες που παρήγαγαν αυτόν τον ηγέτη παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανέγγιχτες.

Η παγίδα είναι παραπλανητικά απλή. Ένας ηγέτης κάπου στον κόσμο αποκτά τη φήμη του αυταρχικού, διεφθαρμένου ή καταπιεστικού. Το ιστορικό του γίνεται ευρέως γνωστό: οι δημοκρατικοί θεσμοί υποβαθμίζονται, οι επικριτές φιμώνονται, οι διαμαρτυρίες καταστέλλονται και ο ανεξάρτητος τύπος κατακρίνεται. Όταν ένας τέτοιος ηγέτης αμφισβητείται, απομακρύνεται, συλλαμβάνεται ή δολοφονείται, η στιγμή αυτή παρουσιάζεται ως νίκη για την ελευθερία.

Η ηθική σαφήνεια αυτής της αφήγησης είναι σαγηνευτική. Ένας κακός ηγέτης έχει πέσει. Φαίνεται ότι έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Ωστόσο, αυτή η σαφήνεια συχνά μας τυφλώνει σε πολύ πιο περίπλοκα ερωτήματα σχετικά με το διεθνές δίκαιο, τις γεωπολιτικές συνέπειες και το μακροπρόθεσμο μέλλον των εμπλεκομένων κοινωνιών.

Πάρτε για παράδειγμα την πρόσφατη δολοφονία του δεύτερου Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, κατά τη διάρκεια των συνεχιζόμενων επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν. Λίγοι θα αμφισβητούσαν τον καταπιεστικό χαρακτήρα της 36χρονης ηγεσίας του.

Η βαρβαρότητα του ιρανικού κράτους είναι έκδηλη εδώ και δεκαετίες. Από τα τέλη Δεκεμβρίου, οι αρχές έχουν καταστείλει βίαια τις διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο που απαιτούν «θεμελιώδεις και διαρθρωτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της πλήρους μετάβασης σε ένα δημοκρατικό σύστημα που σέβεται τα δικαιώματα και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

Τα τηλεφωνήματα στον Τραμπ και η ιστορική καταστροφή

Tommaso Merlo - 13 Μαρτίου 2026

Πηγή: Tommaso Merlo

Ο Τραμπ συμπεριφέρεται σαν νταής μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από τα παρασκήνια είναι συνεχώς κολλημένος στο τηλέφωνό του. Μίλησε ακόμη και με τον Πούτιν, ελπίζοντας ότι θα μεσολαβήσει για να βάλει τέλος στο πανδαιμόνιο που έχει εξαπολύσει, αλλά ο παλιός τσάρος έκανε την χειρονομία της περιφρόνησης, τουλάχιστον προς το παρόν. Με το κλείσιμο των Στενών, οι ρωσικοί πόροι γίνονται ανάρπαστοι και στη Μόσχα ρίχνει βροχή από ρούβλια. Καλύτερες τιμές, νέοι πελάτες, ενώ οι Αμερικανοί διακινδυνεύουν μια από τις χειρότερες ήττες της καριέρας τους. Την απώλεια του Κόλπου, αλλά και μιας καταστροφικής παγκόσμιας ηγεσίας. Ο Πούτιν μίλησε επίσης εκ μέρους των Κινέζων, οι οποίοι απολαμβάνουν το θέαμα σκαρφαλωμένοι στο Σινικό Τείχος, ενώ τα πετρελαιοφόρα τους περνούν γαλήνια από τα Στενά του Ορμούζ, και όλος ο κόσμος συνειδητοποιεί ότι το μοντέλο τους δεν είναι τελικά τόσο κακό.


Όχι ένας βίαιος και υποκριτής σερίφης, αλλά μια πολυπολική κοινότητα. Όχι μια ζούγκλα της αγοράς, αλλά η πολιτική στο τιμόνι. Όχι ότι η Κίνα είναι παράδεισος, αλλά τουλάχιστον δεν αιματοκυλούν τον κόσμο για το τίποτα, και τύπους όπως ο Τραμπ τους στέλνουν για γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, όχι στην πιο ισχυρή έδρα. Ακόμα και το Τελ Αβίβ βομβαρδίζει τον Τραμπ με τηλεφωνήματα, απαιτώντας να μείνει πιστός και να συνεχίσει να βομβαρδίζει το Ιράν για λογαριασμό τους - ή μάλλον, θέλουν ο Λευκός Οίκος να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τις ιδεολογικές τους αυταπάτες και όχι τα προβλήματα των Αμερικανών πολιτών.

''Όντως φοβερώτατον το του θανάτου μυστήριον...''

Στο ξεκίνημα του βιβλίου του, ''Ο Κηπουρός και ο Θάνατος'', ο Γιώργος Γκοσποντίνωφ, λέει κάπου, πως αγαπούσε πολύ όλα εκείνα τα βιβλία που ήταν γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη γραφή. Κι αυτό γιατί ήξερε, ευθύς εξ αρχής, ότι ο ήρωας του βιβλίου, ο ήρωάς του, δε θα πέθαινε ποτέ. Είχε φαίνεται από παιδί μεγάλη ευαισθησία -και ποιός δεν έχει- στο μεγάλο ζήτημα του θάνατου -ιδιαίτερα όταν έχει να κάνει μ΄ ένα αγαπημένο πρόσωπο.  

    Όταν έπιασα στα χέρια μου να διαβάσω το βιβλίο του, ο νους μου, παράλληλα με την ανάγνωση του ταξίδευε, όποτε χρειαζόταν, σε άλλα τρία σπουδαία για μένα λογοτεχνικά έργα πάνω στο ζήτημα του θανάτου : στο ''Ο Θάνατος του Ιβάν Ίλιτς'' του μέγα Τολστόι, όπου ο πρωταγωνιστής του περιγράφει βήμα-βήμα την πορεία του προς τον θάνατο του, στο βιβλίο του σπουδαίου και αγαπημένου στοχαστή Σταύρου Ζουμπουλάκη, ''η Αδερφή μου'', όπου ο συγγραφέας περιγράφοντας βήμα-βήμα την πορεία προς τον θάνατο τη αγαπημένης του αδερφής, στοχάζεται σε κάθε στιγμή πάνω στην ύπαρξη και στον θάνατο, και τέλος, στο πιο υπέροχο για μένα ποίημα του πολιτισμού του λαού μας, το κατ΄ εξοχήν γραμμένο πάνω στο ζήτημα του θανάτου, που είναι η Εξόδιος Ακολουθία. Όπου στη γραφή του διακρίνεις μια απέραντη, παρηγορητική τρυφερότητα τόσο γι αυτόν που έχει ''φύγει'', όσο και για τους οικείους του, καθώς ξεκλειδώνεται στοχαστικά, το μυστήριο του θανάτου και εξυμνείται η προοπτική μια άλλης πιο όμορφης ζωής, της όντως ζωής -για όποιον θέλει να πιστέψει σ΄ αυτήν βέβαια.     

π. Βασίλειος Θερμός: Ποια πίστη; Σε ποιο Θεό; Ας εξετάσουμε τον τρόπο με τον οποίο θρησκεύουμε

Ἐνοριακὴ Νεανικὴ Ἑστία Ι.Ν. Ἁγ.Γερασίμου Ἄνω Ἰλισίων

 
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2026 

Αἰδεσιμολ. Πρωτοπρεσβ. π. Βασίλειος Θερμός,
Ψυχίατρος παιδιῶν καὶ ἐφήβων, Καθηγητὴς στὴν Ἀνωτάτη Ἐκκλ. Ἀκαδημία Ἀθηνῶν
Θέμα: «Ποιά πίστη; Σὲ ποιόν Θεό; Ἂς ἐξετάσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποίο θρησκεύουμε»

Έρχεται παγκόσμιο σοκ;

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Σε μια απόκρημνη γωνιά ψηλά στις ελβετικές Άλπεις, στέκεται σκαρφαλωμένη μια μέχρι πρότινος ασήμαντη πολίχνη, που όμως από το 1971 αποκτά σταδιακά δεσπόζουσα θέση στην διεθνή πολιτικοοικονομική σκηνή, καθώς φιλοξενεί αδιαλείπτως τις εργασίες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

Στις πρώτες εβδομάδες του Ιανουαρίου κάθε έτους, το Νταβός της Ελβετίας προσελκύει το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας, αφού η αφρόκρεμα της πολιτικής, της οικονομίας και των επιχειρήσεων συγκεντρώνεται στο δημοφιλές χειμερινό θέρετρο των Άλπεων, όπου εν κρυπτώ και παραβύστω συμφωνούνται και καθορίζονται οι πολιτικές που θα επηρεάσουν την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Σημειώνουμε ότι στην ετήσια συνάντηση του Νταβός προσέρχονται δεκάδες πολιτικοί ηγέτες, οικονομικοί σύμβουλοι και διακεκριμένα στελέχη τεχνολογικών και τραπεζικών κολοσσών από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, προκειμένου να αναβαπτιστούν στην νεοταξίτικη κολυμβήθρα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF), που έχει εξελιχθεί σε μία άτυπη, αλλά αποφασιστικής σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας παγκοσμιοποιητική δομή της υπερεθνικής ολιγαρχίας.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, που αποτελεί «πνευματικό τέκνο» του αδυσώπητου αρχινεοταξίτη Κλάους Σβαμπ, βασικού εμπνευστού και διαπρύσιου κήρυκα της «Μεγάλης Επανεκκίνησης», υποδέχεται κάθε χρόνο τον σκληρό πυρήνα της παγκόσμιας ελίτ, δηλ. αυταρχικούς ηγέτες, διαπλεκόμενους ολιγάρχες και διευθύνοντες συμβούλους καινοτόμων επιχειρήσεων, οι οποίοι στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις ανταλλάσσουν φιλοσοφημένες απόψεις για τα ζητήματα της παγκοσμιοποίησης, του διεθνούς εμπορίου και των γεωπολιτικών συγκρούσεων.

Οι δεσμοί του Τζέφρι Έπσταϊν με το Ισραήλ

Francesca Gnetti

Πηγή: Διεθνές

«Πώς γράφεται, με δύο «i»;» ρωτάει ο Ισραηλινός πολιτικός Εχούντ Μπαράκ τον πρώην χρηματοδότη και σεξουαλικό παραβάτη Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος προσφέρεται να τον βοηθήσει να ενταχθεί στο διοικητικό συμβούλιο της Palantir, μιας εταιρείας λογισμικού παρακολούθησης για την οποία ο Μπαράκ δεν έχει ακούσει ποτέ. Ο Έπσταϊν προσθέτει ότι κατέχοντας αυτή τη θέση σε μια τέτοια εταιρεία θα μπορούσε εύκολα να κερδίσει ένα εκατομμύριο δολάρια ετησίως. Η ανταλλαγή, που φέρεται να έγινε τον Φεβρουάριο του 2013, περιέχεται σε εκατομμύρια έγγραφα που δημοσίευσε στα τέλη Ιανουαρίου το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, το οποίο αποκαλύπτει το δίκτυο παγκόσμιων παικτών εξουσίας που συνδέονται με τον δισεκατομμυριούχο που βρέθηκε νεκρός στο κελί του στις 10 Αυγούστου 2019, πέντε εβδομάδες μετά τη σύλληψή του, υποτίθεται ότι αυτοκτόνησε.

Η φιλία μεταξύ του Επστάιν και του Μπαράκ, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός του Ισραήλ μεταξύ 1999 και 2001 και υπουργός σε διάφορες κυβερνήσεις, ήταν μακροχρόνια και τα έγγραφα αποκαλύπτουν δεκάδες ηλεκτρονικά μηνύματα μεταξύ τους, τα οποία εμπλέκουν επίσης τη σύζυγο του πολιτικού, Νίλι Πριέλ Μπαράκ, και διάφορους συνεργάτες. Μεταξύ 2015 και 2019, μετά την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του Επστάιν για προσέλκυση πελατών σε πορνεία, ο Μπαράκ και η σύζυγός του ήταν τακτικοί θαμώνες στο διαμέρισμα του χρηματοδότη στο κέντρο της Νέας Υόρκης. Το προσωπικό το αποκαλούσε «διαμέρισμα του Εχούντ», αποκαλύπτει ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Οι ανταλλαγές συνεχίστηκαν μέχρι λίγες εβδομάδες πριν από τη δεύτερη σύλληψη του Επστάιν το 2019. Τον Ιούνιο, ο Πριέλ Μπαράκ τον ενημέρωσε για την άφιξή τους στο διαμέρισμα στις 21 του ίδιου μήνα, περίπου δύο εβδομάδες πριν από τη σύλληψή του.