Του Δημήτρη Τσίρκα
Η αντιπαράθεση που έχει ξεκινήσει με αφορμή το άρθρο του Σ. Καλύβα για τις φωτογραφίες των εκτελεσμένων κομμουνιστών της Καισαριανής είναι μια μετατοπισμένη αντιπαράθεση.
Όσο πιο έντονα διεξάγεται, μάλιστα, τόσο πιο κρυμμένο/απωθημένο είναι το αντικείμενό της.
Είναι όμως μια αντιπαράθεση που εξυπηρετεί και τα δύο μέρη της, αν και περισσότερο τον Καλύβα, ο οποίος σκόπιμα και επιτηδευμένα την πυροδότησε.
Ξεκινώντας, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν πρόκειται για μια αντιπαράθεση ιστορικών, για ένα ιστορικό ζήτημα. Είναι μια κατεξοχήν πολιτική αντιπαράθεση για το σήμερα και διόλου για το 1944.
Το γεγονός ότι εμφανίζεται ως μια ιστορική αντιπαράθεση συγκαλύπτει μεν τον πολιτικό της χαρακτήρα, αλλά δεν τον ακυρώνει - απλά τον μετατοπίζει, σε βάρος των αριστερών που έπεσαν στην παγίδα που τους έστησε, με προκλητικές φράσεις.
Η ίδια η ιστοριογραφία, άλλωστε, δεν είναι παρά η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα, για να παραφράσουμε τον Κλαούζεβιτς.
Ο Καλύβας στο άρθρο του κατηγορεί τους αριστερούς ότι εκμεταλλεύονται συγκινησιακά τη δύναμη των συγκεκριμένων εικόνων (άνθρωποι που βαδίζουν αγέρωχα προς τον θάνατό τους) για να κερδίσουν πολιτικούς πόντους, ως οι σημερινοί πολιτικοί κληρονόμοι τους.
Δίκιο έχει σε αυτό, πράγματι όσοι αριστεροί – ιστορικοί ή μη – έγραψαν για τις φωτογραφίες, το έκαναν, αφενός από δέος για το θάρρος εκείνων των ανθρώπων, αφετέρου, από υπερηφάνεια που μοιράζονται την ίδια ιδεολογία και παράδοση μαζί τους.
Πού είναι, όμως, το πρόβλημα; Κάθε αριστερός και αριστερή νομιμοποιείται να αισθάνεται υπερηφάνεια από το παράδειγμα των κομμουνιστών της Καισαριανής.
Όπως κάθε Έλληνας μπορεί να αισθάνεται υπερηφάνεια για το παράδειγμα των «ελεύθερων πολιορκημένων» του Μεσολογγίου.
Πρώτη φορά το βλέπει αυτό ο Καλύβας; Ο ίδιος στο άρθρο του αναφέρει ως υποδειγμα εκτελεσμένης αντιστασιακής τη Λέλα Καραγιάννη, για την οποία παραπονιέται ότι δεν έτυχε της αναγνώρισης που έτυχαν οι κομμουνιστές.
Εμμέσως πλην σαφώς ταυτίζεται περισσότερο με εκείνη, παρά με τους κομμουνιστές αντιστασιακούς. Δικαίωμά του, ασφαλώς.
Αλλά ο Καλύβας λέει και κάτι διαφορετικό: ότι η συγκινησιακή φόρτιση που προκάλεσαν οι φωτογραφίες και την οποία ενίσχυσαν με τις αναρτήσεις τους οι αριστεροί ιστορικοί, είναι πολιτικά επικίνδυνη διότι χρησιμοποιείται για να ξεπλύνει μια ολοκληρωτική ιδεολογία – την κομμουνιστική.
Εδώ ο καθηγητής εργαλειοποιεί την ταυτότητα του ιστορικού για να επιδοθεί σε έναν άκρατο πολιτικαντισμό.
Κατ’ αρχάς, μετακινεί ύπουλα το θέμα: από τον ηρωισμό κάποιων ανθρώπων που εκτελέστηκαν από τους ναζί κατακτητές, ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση των συντρόφων τους - όπως δείχνουν οι φωτογραφίες - επιδίδεται σε ένα καταιγιστικό whataboutism (άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε).
Πρώτα μας λέει ότι δεν έκαναν μόνο οι κομμουνιστές αντίσταση. Ποιος είπε το αντίθετο;
Ύστερα ότι η πλειονότητα όσων εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς ως αντίποινα δεν ήταν κομμουνιστές, ήταν απλοί πολίτες. Ξανά ποιος είπε ότι ήταν όλοι κομμουνιστές;
Τέλος, μας λέει ότι και οι κομμουνιστές άσκησαν φονική βία κατά άλλων αντιστασιακών (Ψαρρός – ΕΚΚΑ).
Μπορεί όχι αυτοί που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή, καθώς ήταν στη φυλακή από το 1936, αλλά οι σύντροφοί τους στο ΚΚΕ!
Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός που καταγράφουν οι φωτογραφίες; Καμία, φυσικά!
Μήπως αναιρούν το ιστορικό γεγονός ότι εκτελέστηκαν από τους ναζί επειδή ήταν κομμουνιστές, ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση των συντρόφων τους; Όχι βέβαια!
Τότε γιατί τα αναφέρει ο Καλύβας; Γιατί τον ενοχλεί που ήταν κομμουνιστές και κυρίως τον εξοργίζει που επιδοκιμάζονται ακόμα και σήμερα, 82 χρόνια μετά.
Θυμίζει τον ασθενή του Φρόυντ που είδε στο όνειρό του ότι δανείστηκε μια τσαγέρα από το γείτονά του και για να δικαιολογηθεί που την επέστρεψε σπασμένη δίνει διαδοχικά μια σειρά από αντιφατικές εξηγήσεις:
Την επέστρεψα άθικτη/ ήταν ήδη σπασμένη όταν τη δανείστηκα/ δεν τη δανείστηκα ποτέ - οι οποίες αποδεικνύουν το αντίθετο, ότι όντως την έσπασε.
Αν δεν υπήρχε αυτή η επάρατη ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, ο Καλύβας θα ήταν ελεύθερος να γράψει: «τι κάνετε μωρέ, ηρωοποιείτε τους κομμουνιστές;» και αμέσως μετά: «στο Βίτσι και στο Γράμμο, σας θάψαμε στην άμμο!».
Αλλά, για να μην καταλήξει γραφικός σαν τον Τζήμερο, πρέπει να κρατά τα προσχήματα, οπότε επιδίδετε σε συνδικαλισμούς και λογικές πλάνες.
Αν καλούταν ως καθηγητής να βαθμολογήσει το άρθρο του, όχι μόνο ως ιστορικό δοκίμιο, αλλά και ως απλή έκθεση ιδεών, θα έκοβε τον εαυτό του διότι το γραπτό του βρίθει από μεθοδολογικά, πραγματολογικά και λογικά λάθη.
Αλλά όπως είπαμε, ο Καλύβας δεν κάνει ιστοριογραφία, ούτε γράφει έκθεση, κάνει πολιτική παρέμβαση στο σήμερα.
Λέει στους οπαδούς του – ακροδεξιούς, δεξιούς, ακροκεντρώους – μην «ψαρώνετε» από τις φωτογραφίες, οι αριστεροί δεν έχουν κανένα ηθικό πλεονέκτημα.
Κι αν είστε απόγονοι ταγματασφαλιτών και Χιτών, πρέπει να αισθάνεστε υπερήφανοι που οι πρόγονοί σας έσωσαν τη χώρα από τους κομμουνιστές.
Σε αυτούς απευθύνεται ο Καλύβας, όχι στους αριστερούς. Οι αριστεροί απλώς τον διευκολύνουν πέφτοντας στην παγίδα του και απαντώντας στις προκλήσεις του, γεγονός που τον κάνει να φαντάζει ακόμα πιο ήρωας στα μάτια των οπαδών του.
Για να τον βρίζουν οι κομμουνιστές κάτι καλό θα κάνει, πείθονται. Πονάτε κομμούνια γιατί διαψεύδει την προπαγάνδα σας!
Είναι με δυο λόγια ένας αποτελεσματικός προβοκάτορας, ένας Άδωνις με πολιτικά.
Οι αριστεροί δυστυχώς δεν το αντιλαμβάνονται αυτό ή όσοι το αντιλαμβάνονται, δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό να απαντήσουν.
Και χάρη στις αντιδράσεις τους, πέτυχαν να το άρθρο του δεκαπλάσιοι από όσους θα το διάβαζαν διαφορετικά.
Πώς όμως απαντούν; Καταφεύγοντας στην ηθικολογία και την αυταρέσκεια.
Ο Καλύβας γράφουν, ενοχλήθηκε από το τεράστιο κοινωνικό ενδιαφέρον και την πανεθνική συγκίνηση που προκάλεσαν οι φωτογραφίες, που αντικειμενικά ενισχύουν την αριστερά.
Μα καλά πού ζουν; Ας κάνουν μια βόλτα να ρωτήσουν τους περαστικούς, πόση ψυχική ανάταση αισθάνθηκαν βλέποντας τις φωτογραφίες.
Η απάντηση που θα λάβουν θα είναι του τύπου: «για τον Ακύλα στον τελικό της Eurovision λες;».
Πόσες φορές πρέπει η Αριστερά να ηττηθεί με double score στις εκλογές για να συνειδητοποιήσει ότι αυτά που συζητά η ίδια στις διαδικτυακές της φούσκες δεν είναι αυτά που απασχολούν την κοινωνία.
Και ότι όσο κι αν προβάλλει τον ηρωισμό των κομμουνιστών το 1944, δεν πρόκειται να κερδίσει πολιτικούς πόντους το 2026.
Πολιτικούς πόντους θα κερδίσει αν αποδείξει τη χρησιμότητά της για τις λαϊκές τάξεις στο σήμερα, όπως την είχαν αποδείξει οι κομμουνιστές στην Κατοχή.
Ο Καλύβας λέει - μην ηρωοποιείτε τους κομμουνιστές γιατί ήταν οπαδοί μιας ολοκληρωτικής ιδεολογίας.
Αυτό που δεν εξηγεί, ωστόσο, είναι πώς έφτασαν αυτοί οι οπαδοί του «ολοκληρωτισμού» να κερδίσουν την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων ανθρώπων το 1944, σε σημείο οι αντίπαλοί τους να προκαλέσουν έναν αιματηρό εμφύλιο για να τους εξοντώσουν στρατιωτικά, αφού πολιτικά δεν μπορούσαν να τους νικήσουν;
Δεν λέει ότι πριν το ΕΑΜ, δημιουργήθηκε το εργατικό ΕΑΜ που οργάνωσε μια τεράστια απεργία και εμπόδισε τους Γερμανούς να επιστρατεύσουν τους Έλληνες εργάτες για να τους στείλουν δούλους στα πολεμικά τους εργοστάσια.
Δεν λέει, ότι τα συσσίτια – του ΕΑΜ, όχι αυτά που έτρωγε, τρία τρία, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης - έσωσαν χιλιάδες κόσμου από τον λιμό.
Δεν λέει ότι στην ύπαιθρο το ΕΑΜ ήταν το μοναδικό «κράτος» που προστάτευε τους ανθρώπους από τις εγκληματικές συμμορίες που λυμαίνονταν τα χωριά τους.
Και άλλα πολλά.
Κάπως έτσι κατάφερε το ΕΑΜ να είναι η ηγεμονική παράταξη στην Ελλάδα εκείνης της εποχής και όχι επειδή οι Έλληνες παρασύρθηκαν και αγάπησαν ξαφνικά τον ολοκληρωτισμό και τα Γκουλαγκ.
Αλλά αν τα πει αυτά θα πρέπει να εξηγήσει τι έκανε το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας την ίδια περίοδο - γιατί δεν πρωτοστάτησε εκείνο στον αντίσταση και άφησε τόσο χώρο στους κομμουνιστές;
Επειδή κάποιοι δραπέτευσαν στην Αίγυπτο, άλλοι λούφαξαν και έκαναν χρυσές δουλειές με τους ναζί και άλλοι συνεργάζονταν ανοικτά μαζί τους, είναι η απάντηση.
Αλλά ας τους δώσουμε το προνόμιο της αμφιβολίας, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για αντίσταση. Τι έκανε όμως η ίδια αστική πολιτική και οικονομική τάξη αμέσως μετά την απελευθέρωση;
Διαβάζουμε:
«Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα. Αντ' αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.
Υπάρχει μεγάλη ανομοιομορφία εις το βιοτικόν έπίπεδον και τα εισοδήματα ανά την Ελλάδα. Οι κερδίζοντες, δηλαδή οι βιομήχανοι, οι έμποροι, οι κερδοσκόποι και οι μαυραγορίται, διάγουν έν πλούτω και χλιδή, το πρόβλημα δε αυτό ουδεμία κυβέρνησις το αντιμετώπισεν αποτελεσματικώς.
Εν τω μεταξύ αι λαϊκαί μάζαι περνούν μιαν αθλίαν ζωή. Οι κερδίζοντες είναι σχετικώς ολίγοι τον αριθμόν και ο συνολικός πλούτος των, περιερχόμενος εις τό σύνολον του πληθυσμού θα έπέφερεν ελάχιστην βελτίωσιν των γενικών συνθηκών διαβιώσεως.
Αλλ' ο πολυτελής τρόπος ζωής των εν μέσω της πτώχειας συντείνει εις το να εξοργίζη τας μάζας και να υπογραμμίζη την δυστυχίαν των πτωχών.
... η Ελλάς ευρίσκεται εις μίαν κατάστασιν νεκρώσεως παρά την ούσιαστικήν έξωτερικήν βοήθειαν και την αρμοδίαν εξωτερικήν καθοδήγησιν. Εις ολόκληρον την χώρα, απ΄ άκρου εις άκρη, κυριαρχεί μία γκρίζα ανυπεράσπιστη, βαθιά έλλειψη πίστης για το μέλλον - μία έλλειψη πίστης που οδηγεί σε πλήρη απραξία προς το παρόν.»
Αυτά δεν τα λέει κάποιος «εσμός κομματικών και παρακομματικών» ιστορικών της Αριστεράς, αλλά ο Πωλ Πόρτερ, ο διορισμένος από τον Τρούμαν, επικεφαλής της Αμερικανικής Οικονομικής Αποστολής στην Ελλάδα, στην περιβόητη Έκθεση Πόρτερ, το 1947.
Αν, μάλιστα, αφαιρέσετε τις ημερομηνίες, τα ίδια πάνω κάτω θα μπορούσαν να γραφτούν και για το σήμερα, για την πρακτική και τη νοοτροπία της τωρινής πολιτικής και οικονομικής άρχουσας τάξης της χώρας.
Ποια είναι αυτή η νοοτροπία και πρακτική;
Ο κατσαπλιαδισμός!
Ο δε Μητσοτάκης, είναι ο αρχηγός του κατσαπλιαδισμού – ένας «Χασάπης» με πτυχίο από το Κολάμπια.
Αυτή την τάξη υπερασπίζεται, λόγω και έργω, ο Καλύβας - την τάξη των Τεμπών, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των ατελείωτων σκανδάλων.
Με το αζημίωτο φυσικά, εξαργυρώνοντας σε θέσεις, προβολή και αναγνώριση.
Είναι ένας οργανικός διανοούμενος του κατσαπλιαδισμού. Ένας «Φραπές» με τήβεννο και απόσπαση στην Οξφόρδη.
Φωτογραφία: Ταγματασφαλίτες – οι πρωταγωνιστές της Ελλάδας 1.0.
Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.