Για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-2 Ιανουαρίου 2026

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι' αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.

Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.

Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.

«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου

«Εδώ είναι Βαλκάνια» και η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωταγωνίστρια σ’ αυτή τη «γειτονιά»…Αντί γι’ αυτό παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, ανέχεται προκλήσεις και όπως συνηθίζει ειδικά τα τελευταία χρόνια, σιωπά και ακολουθεί πιστά και υπάκουα τις εντολές των «συμμάχων» της στη Δύση…

 «Εδώ είναι Βαλκάνια» και τα πράγματα ήταν ,είναι και μάλλον θα παραμείνουν ζόρικα και σε κάποιες περιπτώσεις επικίνδυνα. Με τη προσοχή μας στραμμένη στον τουρκικό κίνδυνο δεν συζητάμε σχεδόν καθόλου για όσα γίνονται δίπλα μας.

 Αντιθέτως η Τουρκία όχι απλά συζητά τι γίνεται στα Βαλκάνια ,αλλά παρεμβαίνει και ασκεί επιρροή, εκμεταλλευόμενη την ελληνική απουσία. Για τα Βαλκάνια συζητάμε με τον Ηλία Παπαναστασίου, οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα. Μια συζήτηση που δεν μπορεί να μην ξεκινήσει από την ιστορία της περιοχής, που πάντα είναι εκρηκτική.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος:Τι είναι αμαρτία

O Καποδίστριας των συντηρητικών

από Μανώλης Γ. Βαρδής

-30 Δεκεμβρίου 2025

Δεν θέλω να ασχοληθώ με την ταινία για τον Καποδίστρια του Γιάννη Σμαραγδή (2025). Οι κινηματογραφικές ταινίες κρίνονται από την αίσθηση και το συναίσθημα που διεγείρουν στον θεατή, και όχι από την επιστημονική τους ακρίβεια. Νομίζω ο σκηνοθέτης το προσδιόρισε αρκούντως αυτό, λέγοντας πως δεν κάνει ντοκιμαντέρ. Κατά συνέπεια, το πλήθος της ανταπόκρισης και ο ενθουσιασμός του κοινού έχουν κατακυρώσει τη συγκεκριμένη ταινία.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς. Οπωσδήποτε, λόγω του ασφυκτικού κλίματος της έκπτωσης των αξιών της Πολιτικής, ο λαός θέλει να δει πως ήταν, κάποτε, οι κυβερνήτες αυτού του δύσμοιρου τόπου. Οι συγκρίσεις είναι δυσανάλογες. Ο Καποδίστριας θυσίασε την ζωή του, την ώρα που υπερασπιζόταν μία βιώσιμη και ανεξάρτητη Ελλάδα, όχι μία Ελλάδα έξω από την εποχή της. Αυτό θα πρέπει να το έχουμε υπόψη μας. Όπως θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας το γεγονός πως ο (δυτικός) συνταγματισμός των ετών προ του Καποδίστρια είχε διαποτίσει ακόμα και τις αγροτικές μάζες (That constitutional government had a meaning for the common people was revealed to President Capodistrias when a Peloponnesian peasant defined the constitution as "an agreement which prescribes our duties to you and your duties to us¨, Ν. Κaltchas, Introduction to the Constitutional History of Modern Greece, AMS Press, New York, 1965, σ. 40).

Άρα, με τη θέληση της ή όχι η νέο-ελληνική κοινωνία είχε εισέλθει στον αστερισμό της Δύσης. Αυτό ήταν το πλαίσιο δράσης του Κυβερνήτη. Σε αυτά τα όρια, και με το πνεύμα της εποχής, η λύση του Καποδίστρια ήταν η λύση ενός αυταρχικού-συγκεντρωτικού Κράτους, κατά το πρότυπο της Ρωσικής κρατικής πολιτικής. Αυτό δεν θα πρέπει να μας ξενίζει. Εάν μάλιστα θέλει κάποιος να είναι περισσότερο τολμητίας, θα διαπιστώσει ότι σε ανάλογες συνθήκες κατάρρευσης και επαναστατικού πολέμου, μετά την Γερμανική Κατοχή, ίδιες ιδέες κρατικού συγκεντρωτισμού επικράτησαν (με αριστερό αλλά και με δεξιό πρόσημο). Αυτό είναι για τους συντηρητικούς κάτι το ιστορικά “τραγικό”. Αναφέρομαι στους συντηρητικούς, διότι αυτοί είναι που-και με αφορμή την ταινία του Σμαραγδή-συγκινούνται με τον Καποδίστρια. Μάλιστα, οι ίδιοι θα πουν ότι- ακόμα κι αν η ταινία δεν είναι τέλεια, καλύτερο είναι να βλέπει κανείς τέτοιες προσωπικότητες από τίποτα «θολο-κουλτουριάρικα» σενάρια (sic!).

Πως η παγκοσμιοποίηση αλλάζει την ταυτότητα των λαών της Δύσης- Δ.Δαββέτας στον Σ.Σουρμελίδη

Militaire News

Η ταυτότητα των ατόμων και των λαών τροποποιούνται ριζικά και γρήγορα μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Η συζήτηση στο Real Politics με τον Σπύρο Σουρμελίδη και τον Δημοσθένη Δαββέτα, καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης, εικαστικό και συγγραφέα, αναδεικνύει τις αλλαγές, τις δραστικές μεταβολές που βλέπουμε σε επιλογές, σε συμπεριφορές, στο επίπεδο του πολιτισμού, πρωτίστως στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα θέματα ταυτότητας κερδίζουν συνεχώς έδαφος, όπως και οι πολιτικές δυνάμεις που τα εκφράζουν. Και οι οποίες κατα κύριο λόγο κινούνται ακροδεξιό.

Η συζήτηση με τον Δ. Δαββέτα εξηγεί το πως η παγκοσμιοποίηση επιδρά στην συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων στη Γαλλία αλλά και γενικώς στην Ευρώπη, αλλά και στις συμπεριφορές των μεγάλων δυνάμεων παγκοσμίως.

Το φάντασμα της Ακροδεξιάς εξυπηρετεί συμφέροντα των κυρίαρχων κύκλων

23.12.2025 

Νίκος Τόσκας

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση.

Αυτή τη φορά το φάντασμα που πλανιέται πάνω από την Ευρώπη αλλά και την Λατινική Αμερική δεν είναι του Κομμουνισμού, της Αριστεράς και της δημοκρατικής πορείας, είναι αυτό της Ακροδεξιάς και του αυταρχισμού.

Τα κόμματα του Κέντρου (Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά) προσπαθούν να ανακόψουν την πορεία της Ακροδεξιάς όμως με την συντηρητική πολιτική τους της στρώνουν το έδαφος αντί να την αποτρέπουν.

Ακροδεξιοί πολιτικοί προηγούνται στις δημοσκοπήσεις στη Γαλλία, στη Βρετανία ακόμη και στη Γερμανία. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Στάρμερ είναι αποδεκτός μόλις στο 21%, ο Μακρόν ακόμη χαμηλότερα στο 11%. Ο Μέρτς έχει μόνο το 52% των θέσεων στη Γερμανική Βουλή και κινδυνεύει από κάποια αποχώρηση. Η φόν ντερ Λαιεν στηρίζεται στις ψήφους των ακροδεξιών για να περάσει τα νομοσχέδια στις Βρυξέλλες.

Στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφάλειας ο Τράμπ καλεί σε «αντίσταση» στην ευρωπαϊκή πολιτική για το μεταναστευτικό, κινδυνολογεί ότι σε 20 χρόνια η Ευρώπη θα είναι αγνώριστη και υποστηρίζει τα «πατριωτικά» κόμματα.



Οι τελευταίες οριακές εκλογικές νίκες του Κέντρου στη Γαλλία, Βρετανία και Ολλανδία άφησαν μόνο παρωδικές ελπίδες στην φον ντερ Λαιεν ότι «το Κέντρο κρατάει». Ήταν στην πραγματικότητα νίκες με την βοήθεια των προοδευτικών πολιτών που προσπάθησαν να αποφύγουν το χειρότερο.

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης (B΄ μέρος)

Ο Ιωάννης Καποδίστριας, πίνακας του Διονυσίου Τσόκου

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες το κεφάλαιο για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Ο υπουργός και η Επανάσταση

Το 1821, κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Ιεράς Συμμαχίας στο Λάιμπαχ (Λιουμπλιάνα, 26 Ιανουαρίου-12 Μαΐου 1821), έφθασε η είδηση για την είσοδο του Αλέξανδρου Υψηλάντη στη Μολδοβλαχία. Ακολούθησε η επίσημη καταδίκη της Επανάστασης, η απόταξη του Υψηλάντη και η άδεια εισόδου του τουρκικού στρατού στις Ηγεμονίες. Ο Καποδίστριας κατόρθωσε in extremis να αποσοβήσει την αποστολή βοήθειας από τις μεγάλες δυνάμεις προς την οθωμανική Αυτοκρατορία.

Αυτή η στάση του τσάρου εξηγείται εν πολλοίς και από τον αυξανόμενο φόβο του απέναντι σε κάθε επαναστατικό κίνημα. Άλλωστε, οι αντιτσαρικές προκηρύξεις που κυκλοφόρησαν στο Σύνταγμα Σεμενόφσκι, τον Οκτώβριο του 1820, η ανταρσία που ακολούθησε και οι αυξανόμενες πληροφορίες για τις επαναστατικές κινήσεις των «Δεκεμβριστών» οδήγησαν σε γενικότερη σκλήρυνση την πολιτική του. Ταλαντευόταν διαρκώς ανάμεσα στην προσωπική του συμπάθεια προς τους Έλληνες και τον παθολογικό σχεδόν φόβο του απέναντι σε κάθε επαναστατικό κίνημα. Στην Επισκόπηση, ο Καποδίστριας περιγράφει αναλυτικά την ύστατη προσπάθειά του –από τον Αύγουστο του 1821 μέχρι τον χειμώνα του 1821-1822– να πείσει τον Αλέξανδρο να παρέμβει ενεργά, με στρατό, στις παρίστριες ηγεμονίες, και να απαιτήσει από την Πύλη την εγγύηση της ζωής και της ασφάλειας των Ελλήνων, των Σέρβων, των Μολδαβών και των Βλάχων·

“…επανηρχόμην κατ’ επανάληψιν εις τας ιδιαιτέρας συνομιλίας μου μετά του Αυτοκράτορος επί της απαραιτήτου ανάγκης να δράσωμεν… οι Έλληνες θα έπαυον ευρισκόμενοι εντός της σφαίρας της ρωσσικής επιρροής, τα συμφέροντα της Ρωσσίας εν Ανατολή θα ευρίσκοντο εν προφανεί κινδύνω …”

Και προς στιγμήν, το καλοκαίρι του 1821, οι προσπάθειές του έμοιαζαν να φέρνουν καρπούς. Πραγματοποιήθηκαν μάλιστα και διαπραγματεύσεις για τη χορήγηση μεγάλου ρωσικού δανείου στους επαναστατημένους Έλληνες, ο δε Αυστριακός πρεσβευτής Λεβτσέρτεν, έντρομος, γράφει πως «τα πράγματα εδεινώθησαν και ο Καποδίστριας επικρατεί». Όμως οι φόβοι του δεν θα επαληθευτούν καθώς μια ασήμαντη επαναστατική κίνηση στην Πολωνία, και οι φιλοτουρκικές πιέσεις της Αυστρίας και της Αγγλίας, θα κάμψουν τον Αλέξανδρο. Ηττημένος, ο Καποδίστριας θα αποχωρήσει από τη θέση του υπουργού Εξωτερικών, τον Αύγουστο του 1822.

Ο Καποδίστριας είχε ελπίσει, ματαίως, πως θα μετέστρεφε τον ρου της ρωσικής πολιτικής, προσδοκία που αποτυπώνεται και στο μάλλον σπαρακτικό υπόμνημα που έστειλε στον Ιγνάτιο, τον Ιούλιο του 1821:

Η Μαρία Καρυστιανού στο Kontra

Τέμπη: Η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, αναφέρθηκε το βράδυ της Δευτέρας 5 Ιανουαρίου 2026, σε συνέντευξή της στο Kontra, στο εγχείρημα δημιουργίας νέου κόμματος, υποστηρίζοντας ότι η κινητικότητα γύρω από την προσπάθεια «οργανώνεται πολύ γοργά», χωρίς ωστόσο να ξεκαθαρίσει ούτε αυτή τη φορά αν προτίθεται να τεθεί η ίδια επικεφαλής του πολιτικού σχηματισμού.

«Η κοινωνική αφύπνιση έχει κινητοποιήσει τους Έλληνες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Είναι συγκινητική η επιθυμία ανθρώπων με εντυπωσιακά βιογραφικά να συμβάλλουν σε αυτή την προσπάθεια» δήλωσε απόψε η Μαρία Καρυστιανού σε συνέντευξή της στο Kontra όταν ρωτήθηκε για το εγχείρημα δημιουργίας νέου κόμματος και πρόσθεσε ότι «οργανώνεται πολύ γοργά αυτή η προσπάθεια». Ωστόσο η πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών δεν ξεκαθάρισε ούτε σήμερα αν θα τεθεί επικεφαλής του νέου πολιτικού σχηματισμού.

Στη συνέχεια, η κ. Καρυστιανού έκανε λόγο για πρόοδο στο εγχείρημα, σημειώνοντας: «Αυτό το διάστημα υπάρχουν βήματα προς τα μπροστά». Παράλληλα, έθεσε ως βασικά κριτήρια για τη συγκρότηση της προσπάθειας την εμπειρία και τη γνώση και υπογράμμισε ότι δεν επιθυμεί συμμετοχές από πρόσωπα με πολιτική εμπλοκή. «Αυτό το διάστημα υπάρχουν βήματα προς τα μπροστά» σημείωσε χαρακτηριστικά στη συνέντευξή της και ξεκαθάρισε ότι στα προαπαιτούμενα είναι η εμπειρία και η γνώση και όπως τόνισε με έμφαση δεν επιθυμούμε ανθρώπους με εμπλοκή σε πολιτικούς χώρους.

Μήπως η «εισβολή και απαγωγή» είναι στημένα παιχνίδια;

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ

«Τα διεθνή ΜΜΕ και ειδικά τα συστημικά από τα ξημερώματα της 4ης Ιανουαρίου, γράφουν(πανηγυρίζουν καλύτερα) για την σύλληψη του "δικτάτορα" Μαδούρο, μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο στο Καράκας, και την μεταφορά του με ελικόπτερο εκτός χώρας. Κυκλοφορούν και μερικά βίντεο που έδωσε στην δημοσιότητα η αμερικάνικη κυβέρνηση με μερικά ελικόπτερα black hawk  να χτυπούν στόχους εντός της πρωτεύουσας μέσα στο βαθύ σκοτάδι και χωρίς να ξεχωρίζει κάτι ιδιαίτερα, εκτός από τις σκιές των ελικοπτέρων σε χαμηλό ύψος και τα φωτιζόμενα πυρά τους να χτυπούν …κάπου. Όλα τα θλιβερά αθύρματα με επικεφαλής τα φασισταριά της κομισιόν, αν προσέξετε τις δηλώσεις τους συνιστούν "αυτοσυγκράτηση και ΟΜΑΛΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΣΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ". Αυτό άλλωστε δήλωσε μαζί με άλλα και ο δικός μας άκαπνος βουτυρόκωλος («Δεν είναι η στιγμή να σχολιαστεί η νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών»!!!), που λόγω κάποιων ιδιαίτερων συγκυριών, βρέθηκε στην θέση του πρωθυπουργού στην χώρα μας...

Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα που δέχεται την ανάσα των ΗΠΑ πολλά χρόνια και η πολεμική της ετοιμότητα βρίσκεται στο 100% σε μόνιμη βάση. Ειδικά τους τελευταίους μήνες που αμερικανικά πλοία έχουν κάνει ναυτικό αποκλεισμό έξω από τα χωρικά ύδατα της χώρας. Αυτό πρακτικά και στρατιωτικά σημαίνει ότι η αεράμυνα της χώρας αποτελούμενη απο τα Ρωσικά S-300, TOR M1 και μερικά κινεζικά αντιπυραυλικά συστήματα είναι και σύγχρονη και ενεργή συνεχώς. 

Αν δούμε τον γεωγραφικό χάρτη παρακάτω(δεξιά και αριστερά της κάθετης κόκκινης γραμμής) του αεροδρομίου του Καράκας που βρίσκεται στις ακτές της χώρας, και η πρωτεύουσα βρίσκεται 30 χλμ απόσταση προς την ενδοχώρα, και σημειωτέον δεξιά και αριστερά της βρίσκονται δυο οροσειρές με ύψος περί τα 2000+ υψόμετρο. Τα περίφημα ελικόπτερα black hawk που πήραν μέρος στην "επιτυχημένη" επιχείρηση μετέφεραν και την ειδική ομάδα Δέλτα και ήταν και φορτωμένα με πυραύλους αέρος εδάφους  για τις επιθέσεις στα κτίρια στόχους. Τα black hawk μπορούν να πετάξουν ιδανικά σε πολύ χαμηλά υψόμετρα (terrain-following), αλλά και σε μεσαία (π.χ., 8.000 πόδια - 2.600 μέτρα περίπου) , αλλά αν απαιτηθεί σε ιδανικές συνθήκες και με το κατάλληλο βάρος μπορούν να φτάσουν και στο διπλάσιο ύψος απλά αντιμετωπίζουν προβλήματα με το Βαρομετρικό Αλτίμετρο στα μεγάλα ύψη και μπορεί να παρουσιάσουν δυσλειτουργία πτήσης όπου και αποφεύγεται αυτή η δοκιμασία συνήθως γιατί είναι και πιο ευάλωτα στην αντίπαλη αεράμυνα επειδή οι ελιγμοί είναι δύσκολοι στα όρια ενός τέτοιου σκάφους . Άρα το πιο πιθανό σενάριο είναι να πέταξαν ανάμεσα στις δύο οροσειρές που η παρουσία της αεράμυνας είναι αναγκαία όσο τίποτα άλλο στην θωράκιση της χώρας, κάτι σαν τα στενά των Θερμοπύλων ένα πράγμα...

Για τις ΗΠΑ και όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα και μας αφορούν

Της Ιωάννας Τσιβάκου

Με αφορμή την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα αναρτώ ένα απόσπασμα από άρθρο του David Stockman, με τίτλο «Ο Μεγάλος Πόλεμος Ήταν το Μεγάλο Λάθος» που δημοσιεύτηκε 28 Δεκεμβρίου 2025. 

Ο Στόκμαν είναι Senior Scholar στο Brownstone Institute, συγγραφέας πολλών βιβλίων για την πολιτική και τα οικονομικά. Επίσης, πρώην μέλος του Κογκρέσου από το Μίσιγκαν και πρώην Διευθυντής του Γραφείου Διαχείρισης και Προϋπολογισμού του Κογκρέσου. Διευθύνει τον ιστότοπο ανάλυσης ContraCorner 

(η  μετάφραση δεν είναι δική μου)

Το άρθρο γράφηκε προκειμένου να δείξει ότι η συνεχής προπαγάνδα των ΗΠΑ για έναν πιθανό εξωτερικό κίνδυνο και ο συνεχής στρατιωτικός εξοπλισμός τους είναι ένα ψέμα που υπηρετεί το αμερικανικό στρατιωτικό κατεστημένο (ή όπως το αποκαλεί ο Στόκμαν, το κόμμα του Πόταμοκ, εννοώντας την Ουάσιγκτον). Η δική μου σκέψη να το αναρτήσω οφείλεται στο να καταλάβουμε αφενός την αμερικανική επιθετικότητα και αφετέρου γιατί επιτρέπεται στην αμερικανική υπερδύναμη να κάνει ό,τι κάνει, χωρίς καμία αντίσταση.

«Οι ΗΠΑ διαθέτουν 3.700 ενεργές πυρηνικές κεφαλές, εκ των οποίων περίπου 1.800 είναι επιχειρησιακές ανά πάσα στιγμή. Με τη σειρά τους, αυτά είναι διασκορπισμένα κάτω από τις επτά θάλασσες, σε σκληρυμένα σιλό και σε έναν στόλο βομβαρδιστικών 66 B-2 και B-52 - όλα πέρα από τον εντοπισμό ή την εμβέλεια οποιασδήποτε άλλης πυρηνικής δύναμης.

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης (Α΄ μέρος)

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες το κεφάλαιο για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η οικογένεια του Καποδίστρια πιστεύεται ότι κατάγεται από το ακρωτήριο Ίστρια της Αδριατικής (Capo d’Istria)· εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα το 1375 και ενεγράφη στη Χρυσή Βίβλο (Libro d’ Oro) της Κέρκυρας το 1477. Ο Ιωάννης γεννήθηκε στην Κέρκυρα, στις 10 Φεβρουαρίου 1776, δευτερότοκο παιδί του δικηγόρου Αντωνίου-Μαρία Καποδίστρια και της Διαμαν­τίνας Γονέμη, κυπριακής καταγωγής, επίσης γραμμένης στο Libro d’ Oro,που είχαν ακόμα τρία αγόρια, τον Βιάρο, τον Ιωάννη-Αυγουστίνο και τον Γεώργιο, καθώς και τρία κορίτσια, τη Στέλλα, και τις δίδυμες, Ευφροσύνη και Ευφημία που έγιναν μοναχές. Ο Ιωάννης φοίτησε αρχικώς στο μοναστήρι της Αγίας Ιουστίνης, έμαθε λατινικά, ιταλικά και γαλλικά ενώ εν συνεχεία, το 1794-1797, σπούδασε ιατρική και χειρουργική στην Πάδοβα όπου παρακολούθησε και μαθήματα φιλοσοφίας, αναφέρεται δε ότι μελέτησε τον Τζων Λοκ (Locke) και τον Γάλλο Κοντιγιάκ (Condillac), που εισήγαγε τον «Λώκειον» στην ηπειρωτική Ευρώπη.

Ενώ βρισκόταν ακόμα στην Πάδοβα, τα στρατεύματα του Βοναπάρτη εισέβαλαν στην Ιταλία και κατέλαβαν τη γενέτειρά του, Κέρκυρα, όπου ο νεαρός κόμης, όταν επέστρεψε, άσκησε αμισθί την ιατρική. Ωστόσο, όταν ο ρωσικός και ο τουρκικός στόλος πολιόρκησαν την Κέρκυρα, το 1799, η γαλλική φρουρά συνθηκολόγησε και ο Ιωάννης διορίστηκε αρχίατρος του στρατιωτικού νοσοκομείου.

Όταν, το 1800, ιδρύθηκε η Δημοκρατία της Επτανήσου Πολιτείας υπό την κηδεμονία των Ρώσων, ουσιαστικά το πρώτο ημιανεξάρτητο ελληνικό κράτος, ο πατέρας του Αντώνιος ορίστηκε πρώτος Πρόεδρος της Γερουσίας και γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον δευτερότοκο γιο του ο οποίος, το 1803, διορίστηκε «γραμματέας» στο τμήμα των εξωτερικών υποθέσεων, εγκαινιάζοντας έτσι την ενασχόλησή του με τη διπλωματία.

Ο Καποδίστριας κατέδειξε, ήδη από την πρώτη περίοδο της πολιτικής του σταδιοδρομίας, τις μεγάλες πολιτικές αρετές του και κατέστη σύντομα η δεύτερη πολιτική προσωπικότητα της Επτανήσου Πολιτείας, μετά τον διοικητή Μοντσενίγο. Παράλληλα όμως κατεδείχθη και η φύση του πολιτικού του δαιμονίου: δεν υπήρξε επαναστάτης, ούτε τότε ούτε μετά, ήταν πάντοτε θεσμικός πολιτικός, συναγελαζόμενος με τους «αντιδραστικούς», χωρίς όμως να ταυτίζεται μαζί τους. Από τις σπουδές του, τη μέριμνά του για τις λαϊκές τάξεις, την αδιαφορία του για τη συσσώρευση πλούτου και τη συμπάθειά του για τους Έλληνες ενόπλους, έρρεπε προς τη δημοκρατία· από την καταγωγή του όμως και τις συνάφειές του με τους ευγενείς και τη ρωσική διοίκηση, ανεχόταν αντιδημοκρατικές και απολυταρχικές επιλογές, ενίοτε και παρά τη θέλησή του.

''Εἰ ἐμεγαλοφρόνησα, εἰ περιεβλήθην πλούσια ἱμάτια...''.

Στό ἀποχαιρετιστήριο γεῦμα του στοῦ Μπαρμπαγιάννη ὁ κύρ Ἀλέξανδρος κερνάει ὅποιον περάσει ἀπ' τό μαγαζί.

 Τοῦ διαλέγει μονάχος του μεζέ, τοῦ γεμίζει τήν κούπα καί τόν βάζει νά τσουγκρίσουν καί νά συχωρεθοῦν. Ὁ Μαλακάσης τόν ρωτάει ἄν ἀγόρασε, ὅπως ἔπρεπε, παπούτσια καί ροῦχα γιά νά πάει στό νησί του. 

- Ἀγόρασα, Μιλτιάδη μου. Δέν ψεύδομαι ἐγώ. Ἀλλά τά πῆρα παλιά. Θέλεις ν' ἁμαρτήσω τώρα στά γεροντάματα; Κι ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα μου, πῶς θά ἐπικαλεστῶ τή μεγάλη εὐχή: ''Εἰ ἐμεγαλοφρόνησα, εἰ περιεβλήθην πλούσια ἱμάτια...''.   

Ὅταν  ἔρχεται ἡ ὥρα γιά τό λογαριασμό ὁ Μπαρμπαγιάννης κάνει τόν ἀνήξερο. Δέ θέλει νά πάρει χρήματα. 

- Δέν πειράζει, κύρ Ἀλέξανδρε. Κρατησέ τα νά οἰκονομηθεῖς κι ἀργότερα μοῦ τά στέλνεις. 

-Ὄχι. Ὄχι. Τόν πιάνει ἀπ' τό μπράτσο, τό Μπαρμπαγιάννη, τόν τραβάει λίγο παράμερα καί τοῦ βάζει στό χέρι δυό χαρτονομίσματα. 

-Εἶσαι καλός ἄνθρωπος καί σ' ἔχω στήν ψυχή μου. Κι ἄν σοὔφταιξα καμμιά φορά, ἄνθρωποι εἴμαστε. Δῶσε μου ἄφεση. 

Τήν ἄλλη μέρα, πρωί, ὁ κύρ Ἀλέξανδρος παίρνει παράμερα τήν κυρά-Μαρία, τή σπιτονοικοκυρά του. 

-Αὐτά τά ὀλίγα διά τό ἐνοίκιον. 

 -Μά γιατί, κύρ- Ἀλέξανδρε; Ἀκόμα δέ βγῆκε ὁ μήνας. 

-Λάβε τα τώρα ὁπού τά ἔχω. Ἄλλωστε εἶναι τά τελευταῖα. Φεύγω γιά τήν πατρίδα.

 - Ἀργότερα τῆς λέει: νά μοῦ ἀνάβεις κανένα κερί, κυρά -Μαρία, ὅταν πεθάνω.

 -Καί ποῦ θά τό μάθω  ἐγώ, κύρ- Ἀλέξανδρε, ὅταν πεθάνεις; Ἐσύ θἄσαι στήν πατρίδα σου.

 -Θά τό μάθεις, κυρά-Μαρία. Νά εἶσαι βέβαιη πώς θά τό μάθεις...".   

Αὐτή ἤτανε στά θλιβερά σκοτάδια τῆς Ἀθήνας ἡ ἐκπληχτική ἀποκορύφωση τοῦ μουσικοῦ συχώριου τῆς Ὀρθοδοξίας μέσα σ' ἕνα παπαδοπαίδι πού βασανίστηκε ἀνυπεράσπιστο. 

Ὑποκλίνομαι.

Νίκος Καροῦζος, Πεζά κείμενα, σ. 263-264

Για την αντιγραφή Δημήτρης Μπαλτάς 

ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1BWt6DiziB/

 Ανάρτηση από:geromorias.blogspot.com

«...Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύση εις την καρδίαν μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης...»

Άννυ Λιγνού

Ενα πρώτο σχόλιο για τον «Καποδίστρια» του Σμαραγδή ΧΩΡΙΣ να έχω δει την ταινία ακόμη: 

Και μόνο που το Λονδίνο τσαντίστηκε που εμφανίζεται ο σκοτεινός ρόλος της Βρετανίας στην δολοφονία του Καποδίστρια και κατ΄ επέκταση στην τύχη και τα σύνορα του Ελληνικού Κράτους, κι έστειλε στην Αθήνα πύρινο διάβημα για την ενόχλησή της Βρετανικής Κυβέρνησης, για μένα άξιζε τον κόπο. Well done! 

---ΤΕΛΟΣ ΣΧΟΛΙΟΥ---(μπορείτε και να φύγετε).

_________________________________________________

Αν δε φύγατε, σταχυολογώ μερικές από τις κριτικές και σκέφτομαι τα εξής:

🔸«Η ταινία αποτελεί μία εμμονική αγιογραφία του Καποδίστρια που δεν βλέπεται»

Μήπως, λέω γω τώρα, με το επίπεδο των πολιτικών που διαθέτουμε  έχουμε ξεσυνηθίσει να βλέπουμε τέτοια πρότυπα που δεν χωρούν στον σημερινό κυνισμό και τα υπονομεύουμε; Υπάρχει και σχετική πάθηση λέει η ψυχολογία.

🔸Τα κοστούμια του Καποδίστρια ήταν πολύ ωραία και των κομπέρσων χάλια. Τι τα έκανε τόσα λεφτά (που δνε πήρε;)

Τόσα δίνω, πόσα θες, στα λαδάδικα πουλάν αυτό που θες.

Πως προδόθηκε η Κύπρος – Χούντα, CIA και Μακάριος-Μ.Σιζόπουλος στον Δ.Κωνσταντακόπουλο

Μια συζήτηση του Μαρίνου Σιζόπουλου με τον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο

 Τον Σεπτέμβρη του 2017 βρέθηκα στην Κύπρο για τις ανάγκες μιας έρευνας που έκανα για το κυπριακό και πιθανώς ενός ντοκυμανταίρ για την ιστορία του, που τελικά δεν γυρίστηκε. Στα πλαίσια αυτής της έρευνας πήρα και συνεντεύξεις από αριθμό πρωταγωνιστών ή ανθρώπων που, για διάφορους λόγους, γνώριζαν ή είχαν μελετήσει το θέμα, συνεντεύξεις που δεν αξιώθηκα να χρησιμοποιήσω έως τώρα, αλλά που διατηρούν ασφαλώς την αξία τους ως ντοκουμέντα. Σκέπτομαι όμως ότι δεν πρέπει να αργήσω άλλο να δώσω αυτά τα ντοκουμέντα στη δημοσιότητα, αλλά και προς χρήση από τους ιστορικούς ερευνητές, με δεδομένη μάλιστα την ισχύ διαφόρων ρευμάτων «ιστορικού αναθεωρητισμού» της «αριστεράς» ή της δεξιάς, που θέλουν να διαστρεβλώσουν και να αντιστρέψουν ακόμα το νόημα της ελληνικής ιστορίας, ξεκινώντας τουλάχιστο από την Επανάσταση του 1821. 

Aλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Μια αμφιμαχία για το ροκ του μέλλοντός μας

115 χρόνια από την κοίμηση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

από Στέλιος Κούκος

-4 Ιανουαρίου 2026

Εδώ και μερικά κείμενα προσπαθώ να πω κάποια πράγματα για τον Παπαδιαμάντη και την... αρνητική παπαδιαμαντολογία τα οποία, τελικά, δεν τα λέω γιατί αυτό ουσιαστικά πρέπει να αποτελούν μια εκτεταμένη μελέτη με την παράθεση στοιχείων και ντοκουμέντων.

Έτσι εκεί, λοιπόν, που αρχίζω για να τα πω μένω μετέωρος ωσάν να μην έχω ήχο, να μην έχω υλικό (Δ. Σαββόπουλος). Ή αλλιώς εκεί που πάω να τα πω εν συντομία δεν μπορώ να τα πω πραγματικά. Ή έστω να τα σκιαγραφήσω και από την φούρια μου δεν λέω τίποτα για αυτήν την παπαδιαμαντική, παραπαδιαμαντική ταμπακιέρα που υπερχειλίζει.

Δηλαδή, πως διαβάζοντάς τον ως αναγνώστης, μελετητής, ερευνητής*, έχοντας κατά νουν τους πάλαι ποτέ αρνητές του, γιατί τείνουν να εκλείψουν στις μέρες μας, θα δεις τις τερατώδεις αστοχίες τους, μπορεί και «φάρσες» τους εναντίον ενός ανθρώπου που δεν πείραξε κανένα. (Μήπως και κακόβουλες φάρσες);

Τις περισσότερες φορές οι άστοχες κριτικές τους δεν ξεκινούν από το ίδιο το έργο του Παπαδιαμάντη, ήτοι δεν εδράζονται επί του πραγματικού, όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο σερ Παπαδιαμάντης, αλλά εκ του φαντασιακού, αν όχι εκ του φανταστικού. Συνήθως, αν όχι πάντα, ξεκινούν από τις ιδεολογικές αυταπάτες που τους διακατέχουν και μάλιστα όλης της ιδεολογικής κλίμακας από την αριστερή μέχρι την δεξιά. Ιδιότυπη είναι και η αρνητική κριτική από ανθρώπους της Εκκλησίας προς τον κατά τα άλλα «Άγιο των γραμμάτων» -όπως εξίσου για μένα ενοχλητικά τον αποκαλούν μερικοί. Η αρνητική κριτική των ανθρώπων της Εκκλησίας έχει κυρίως ηθικολογικά, ηθικοπλαστικά χαρακτηριστικά.

Πριν προχωρήσουμε θα πρέπει να πούμε και να ομολογήσουμε πως άνθρωποι απ’ όλη την ιδεολογική βεντάλια, από την αριστερά μέχρι την δεξιά, και βεβαίως από την Εκκλησία, θαύμασαν και προσκύνησαν ευλαβικά το έργο Παπαδιαμάντη και την προσωπικότητά του. Του συγγραφέα ο οποίος έζησε ως ένας απλός λαϊκός άνθρωπος και μάλλον στο περιθώριο του κόσμου, ήσυχα, αν όχι «κατανυκτικά», και το έργο του προκάλεσε τόση συγκίνηση, αλλά και τόση ταραχή.

Γ.Κοντογιώργης:Υπαρξιακό θέμα η είσοδος της κοινωνίας στη πολιτική Οι παρακαταθήκες του Καποδίστρια

Ο ομότιμος καθηγητής της πολιτικής επιστήμης Γιώργος Κοντογιώργης , εξηγεί τι είναι αυτό που σήμερα "ενοχλεί" τόσο από την ιστορία που συνέγραψε ο ίδιος ο Καποδίστριας με το Ρίζο Νερουλό, όσο και από την ταινία του Σμαραγδή, ένα ολόκληρο σύστημα της πολιτικής και της διανόησης , στην Ελλάδα αλλά και εκτός αυτής.

 Στέκεται στις μορφές της επικαιρότητας, όπως τις κινητοποιήσεις των αγροτών, το κίνημα των Τεμπών αλλά και την νέα ψηφιακή εποχή, για να διατυπώσει την άποψη ότι οι κοινωνίες πρέπει να βγουν από τα μοντέλα της σύγχρονης φεουδαρχίας και της εκλόγιμης μοναρχίας η οποία έχει εξελιχθεί σε ένα εκφυλισμένο καθεστώς σήμερα, από τις διάφορες οικονομικές και πολιτικές ελίτ.

 Όπως υποστηρίζει, οι κοινωνίες είναι η αιτία της ύπαρξης της οικονομίας και της πολιτικής κι όχι το αντίστροφο. Η κοινωνία λοιπόν πρέπει σε πρώτη φάση να διαμορφώσει με τους δικούς όρους την συμμετοχή στη πολιτική και την λήψη αποφάσεων , μαζί με το αντιπροσωπευτικό σύστημα, σε μια όμως άμεση προοπτική μετάβασης στη γνήσια δημοκρατία. Αυτό είναι πλέον κατά τον ίδιο, το υπαρξιακό ζήτημα της χώρας αλλά και του Ελληνισμού. Χωρίς πολιτικές δημοσίου συμφέροντος, απλά θα παραμένουμε ιδιώτες που κάθε 4 χρόνια θα αναθέτουν την συμμετοχή τους στη πολιτική και την λειτουργία της πολιτείας , σε αντιπροσώπους που αυτοί λειτουργούν, όπως το κάνουν επί δεκαετίες, ως εκλόγιμες μοναρχίες , που μετατρέπουν το ίδιο το κράτος σε ιδιωτική τους υπόθεση αναπαραγωγής της εξουσίας τους. 

Ο κεντρικός έλεγχος της τροφής πίσω από το πρόβλημα…

Οργισμένοι και οι Ευρωπαίοι αγρότες – Η ΕΕ σκοτώνει την πρωτογενή παραγωγή με… κανονισμούς, θα τρώμε σκουπίδια

Αυτό που απορρίπτουν οι αγρότες είναι κανονισμοί αποκομμένοι από την πραγματικότητα που θα τους απομακρύνουν από την παραγωγή

Κανείς δεν θέλει να ανήκει στη γενιά που χάσει την πρωτογενή παραγωγή, αλλά είμαστε πιο κοντά απο ποτέ.

Πέραν, όμως, από τις εξελίξεις στην Ελλάδα που σχετίζονται με το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής, αυτό ακριβώς εξελίσσεται αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη…

Τα τελευταία δύο χρόνια, οι αγρότες σε όλη την Ευρώπη έχουν κινητοποιηθεί σε κλίμακα που θα έπρεπε να κυριαρχεί στους τίτλους των ειδήσεων.

Αντίθετα, αντιμετωπίζεται ως υπόκωφος θόρυβος – καθώς αθροίζονται πολλά συμφέροντα που θέλουν να διαστρέψουν τις διατροφικές μας συνήθειες – να τρώμε ακόμη και κατσαρίδες!

Στην Ολλανδία, οι αγρότες διαμαρτυρήθηκαν για τους κανονισμούς αζώτου που θα οδηγούσαν στη μαζική χρεοκοπία αγροκτημάτων — ακόμη και για επιχειρήσεις που ακολουθούν καινοτόμες μεθόδους.

Στη Γαλλία, οι αγρότες έχουν αποκλείσει αυτοκινητόδρομους και έχουν περικυκλώσει το Παρίσι με τρακτέρ, διαμαρτυρόμενοι για τους φόρους καυσίμων, τους περιορισμούς χρήσης γης και τα αδύνατα βάρη συμμόρφωσης με μια παρανοϊκή νομοθεσία.

Δεν είναι μια ταινία... Αντίδωρο είναι.

Του Βασίλη Λαμπόγλου

Ναι, ο Σμαραγδής είναι του συστήματος...

Ναι, οι ταινίες του είναι άνευρες...

Ναι,"αγιογραφει" τους ήρωες του...

Ναι, η αισθητική του διχάζει...

Αλλά πείτε μου, πότε ξανά κάποιος στα μέρη  μας έκανε ταινία τον Καποδίστρια,τον Καζαντζάκη,τον Δομίνικο,τον Καβάφη,τον Βαρβάκη...

Πείτε μου ,πότε ξανά το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου αρνήθηκε (δασκαλεμενο)ρητά την όποια χρηματοδότηση για τη ταινία.

Πείτε μου γιατί η ΔΕΗ και η Εθνική τράπεζα πήραν πίσω τις συμφωνηθεισες χορηγήσεις τους(100.000+300.000).

Πείτε μου  γιατί ο Άδωνης στο υπουργείο ανάπτυξης και στη συνέχεια ο Παπαθανάσης στη θέση του αρνήθηκαν τα συμφωνηθέντα 1.300.000 επιδότησης.

Πείτε μου , γιατί πλέον προστρέξε η υπουργός πολιτισμού με το alter ego της στη πρώτη παρουσίαση στην Αμερική για τους ομογενείς...

Πείτε μου γιατί ο Άδωνης μίλησε για λάθος του στην άρνηση της επιδότηση και δήλωσε πως θα παραστεί στη πρεμιέρα.

Λυσσαξανε να μην γυριστεί η ταινία και τώρα τρέχουν να φωτογραφηθούν "πρώτοι".

Θα ήταν λέει "φιλορωσική"...μα εγώ πιστεύω πως τους τρομάζει η σύγκριση.

Δεν θέλουν να ακουστεί και να συζητηθεί το όνομα του Καποδίστρια,μια εποχή που πάσχει από πρότυπα και ζεχνει διαφθορά και προδοσία.

Το αγροδιατροφικό και η υπόσταση της χώρας

Από δρόμος

του Δημήτρη Κοδέλα

Ας παρακάμψουμε για λίγο τον τρόπο που γίνεται η συζήτηση για τα αιτήματα των αγροτών. Υπάρχουν κάποια δεδομένα. Το αγροτικό εισόδημα μειώνεται, οι τιμές παραγωγού σε σχέση με το κόστος παραγωγής είναι χαμηλές, πολλοί είναι στο όριο της εγκατάλειψης, ειδικά η κτηνοτροφία απειλείται με αφανισμό, η ύπαιθρος ερημώνει και οι νέοι δεν μένουν πίσω, η χώρα εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από εισαγωγές για να καλύψει τις διατροφικές ανάγκες της.

Εάν είναι έτσι η κατάσταση, που αναγκάζει ακόμα και τους κυβερνώντες να αναγνωρίσουν ότι υπάρχει πρόβλημα, τότε το μείζον ζήτημα είναι τι προτείνει και τι θα κάνει η κυβέρνηση για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, που παρεμπιπτόντως είναι αποτέλεσμα και των πολιτικών της…

Το ίδιο ερώτημα απευθύνεται στο σύνολο του πολιτικού συστήματος το οποίο περιορίζεται σε μια εύκολη αντιπολίτευση και ασχολείται με το αγροδιατροφικό ζήτημα μόνο όταν αυτό έρχεται, μέσω κινητοποιήσεων, στην επικαιρότητα.

Η απάντηση είναι «σχεδόν τίποτα» ή «μια από τα ίδια». Το μόνο που η κυβέρνηση αντιτείνει είναι ότι:

α) θα πληρώσει τις επιδοτήσεις που ούτως ή άλλως κάθε χρόνο οφείλει να δίνει (ανάθεμα πώς τις δίνει και αυτές) και

Πού είστε, υποκριτές;

Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Αλλά πού είναι αυτός ο ανθεκτικός, φιλόξενος, συμπεριληπτικός, περιβαλλοντικός κ.λπ. κόσμος που τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιαστεί ως η ουσία του Καλού; Άραγε, αρκούσε απλώς να αμφισβητηθούν ορισμένες πτυχές του, ακόμη και οι πιο υπερβολικές, για να καταδικαστούν στον πιο φρικτό κύκλο της Κόλασης του Δάντη; 

Αυτός ο κόσμος είναι πλέον ιδιαίτερα σιωπηλός - και, όπως γνωρίζουμε, η σιωπή είναι συναίνεση - σχετικά με την δίωξη εκείνων των οικογενειών που προσπαθούν να ζήσουν μια εναλλακτική λύση στους κανόνες της νεωτερικότητας, για τους οποίους έχουν επιλέξει τρόπους ζωής που δεν ταιριάζουν στη συμβατική κανονικότητα. Καμία αντίρρηση, πόσο μάλλον διαμαρτυρία, δεν εγείρεται μπροστά στην αλαζονεία των δικαστών που, από τα ύψη της εξουσίας τους, αποφασίζουν ποια πρότυπα διαβίωσης πρέπει να ακολουθούνται για να γίνουν δεκτοί στην «πολιτισμένη» κοινότητα. Εκτός από το ότι όταν αυτά τα πρότυπα δεν τηρούνται από τις οικογένειες Ρομά, δεν γίνεται τίποτα, και το γεγονός ότι τα παιδιά από αυτούς τους πληθυσμούς πολύ συχνά ζουν σε συνθήκες απόλυτης υποβάθμισης, με έλλειψη υγιεινής, παραμελώντας την υποχρεωτική εκπαίδευση και συχνά εκπαιδεύονται σε παράνομες πρακτικές, αγνοείται πλήρως και επαίσχυντα. Εν τω μεταξύ, οι γονείς που δίνουν αγάπη και φροντίδα στα παιδιά τους, αλλά απορρίπτουν τη «νεωτερικότητα», διατάσσονται να χωριστούν από αυτά, τουλάχιστον μέχρι να επιδείξουν μετάνοια, μεταμέλεια και να αναγνωρίσουν το λάθος και την ενοχή τους. Αυτό συνέβη με την πλέον (δυστυχώς) διαβόητη οικογένεια Trevillon, ή με την άλλη οικογένεια του «δάσους» (Arezzo), της οποίας τα δύο παιδιά (ηλικίας 5 και 9 ετών) κλάπηκαν κυριολεκτικά πριν από δύο μήνες μετά από έφοδο των Carabinieri (με εξάρτυση καταστολής) και των κοινωνικών λειτουργών. Αυτοί οι γονείς δεν κατηγορούνται για κακοποίηση ή βία, αλλά ένα πιστοποιημένο email που τους έστειλαν οι υπηρεσίες που πήραν τα παιδιά παρέχει λόγους που οι γονείς θεωρούν εντελώς ψευδείς. Όποιος θέλει να διαβάσει αυτούς τους λόγους θα πρέπει να επισκεφθεί τη σελίδα στο Facebook της κοινότητας «Είμαστε, είμαι», μιας ένωσης στην οποία ανήκουν οι γονείς των απαχθέντων παιδιών. Αλλά επιστρέφω στο αρχικό ερώτημα. Γιατί δεν υπάρχει ξέσπασμα αλληλεγγύης, πόσο μάλλον κατανόησης, από τον ανθεκτικό κόσμο κ.λπ.; Έχω μια απάντηση. Είναι ότι αυτός ο κόσμος είναι υποκριτικός και ψεύτικος, υποταγμένος στην «πράσινη» ιδεολογία — συμπτωματικά ο ίδιος με τη σάπια και διεφθαρμένη ΕΕ.

Dove siete, ipocriti?

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ "ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑΣ" ΑΣ ΤΟ ΠΡΟΣΕΞΟΥΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ.

Το αστάθμητο 2026, η Δύση, η ΕΕ και η Ελλάδα

από Βασίλης Βιλιάρδος - 26 Δεκεμβρίου 2025

Η ξέφρενη ανοδική πορεία των πολυτίμων μετάλλων, του χρυσού, του ασημιού και της πλατίνας, είναι ένας πολύ κακός οιωνός για το νομισματικό μέλλον του πλανήτη – ειδικά βέβαια για το δολάριο και για το ευρώ. Επειδή όμως αποτελούν τα δύο κυρίαρχα παγκόσμια αποθεματικά νομίσματα, προφανώς τυχόν απαξίωση τους, λόγω μαζικής εκτύπωσης και πληθωρισμού, θα επηρεάσουν τους πάντες – πόσο μάλλον όταν κυρίως η Δύση είναι αθεράπευτα υπερχρεωμένη, οπότε προβλέπονται αλλεπάλληλες κρίσεις χρέους. Ας ελπίσουμε πάντως ότι, η διέξοδος που θα επιλεχθεί δεν θα είναι ο πόλεμος – όπως συνέβαινε ανέκαθεν.

.

Ανάλυση

Οι προβλέψεις για το 2026 είναι δύσκολες – αφού υπάρχουν πολλοί αστάθμητοι παράγοντες. Στην Ευρώπη, μαίνεται ο πόλεμος της Ουκρανίας που δεν φαίνεται πως θα τελειώσει σύντομα – κυρίως λόγω της στάσης των Ευρωπαίων που όμως συνεχίζουν τη δουλική τους σχέση με τις ΗΠΑ, παρά το ότι μας εκμεταλλεύονται για να διατηρήσουν το δικό τους σχετικό πλούτο.

Εν προκειμένω, είναι αδιανόητες οι δεσμεύσεις της von der Leyen για την αγορά φυσικού αερίου και πετρελαίου αξίας 750 δις, σε τριπλάσιο κόστος από το ρωσικό – με αντάλλαγμα την επιβολή δασμών 15% και όχι 30% στις εξαγωγές της ΕΕ! Όπως άλλωστε και η δέσμευση για ευρωπαϊκές επενδύσεις στην αμερικανική επικράτεια – αφού έτσι στηρίζονται οι ανταγωνιστές των Ευρωπαίων.

Βέβαια η ευρύτερη στάση της Γερμανίας, η οποία χρησιμοποιεί τον πόλεμο ως πρόσχημα για να επανεξοπλιστεί, είναι αμφιλεγόμενη – πόσο μάλλον όταν ο καγκελάριος της αναφέρεται σε Pax Germanica, θεωρώντας πως έχουμε ξεχάσει τα γερμανικά πολεμικά εγκλήματα. Το ότι βύθισε την ήπειρο μας δύο φορές μέσα σε μισό αιώνα σε δύο αιματηρούς παγκοσμίους πολέμους – για τους οποίους δεν ήταν υπεύθυνοι κάποιο ναζί, αλλά οι ίδιοι οι Γερμανοί.

Επίσης αδιανόητη είναι η υστερική συμπεριφορά της K. Kallas, η οποία ισχυρίσθηκε δημόσια ότι, «η Ρωσία έχει επιτεθεί 19 φορές στην Ευρώπη στην πρόσφατη ιστορία, ενώ η Ευρώπη δεν έχει επιτεθεί ποτέ στη Ρωσία» – ξεχνώντας προφανώς το Ναπολέοντα και το Χίτλερ.

🇬🇷Αλληλεγγύη στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας!🇻🇪

🇻🇪Ούγκο Τσάβες:

«Ο Ιησούς, ήταν μαζί μου σε δύσκολους καιρούς, και σε κρίσιμες στιγμές.

 Λοιπόν, ο Ιησούς Χριστός είναι αναμφίβολα μια ιστορική προσωπικότητα –ήταν κάποιος που επαναστάτησε, ένας αντιιμπεριαλιστής.

 Αντιμετώπισε την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία….

 Επειδή, ποιος μπορεί να πιστέψει πως ο Ιησούς ήταν καπιταλιστής; 

Όχι. Ο Ιούδας ήταν ο καπιταλιστής, που πήρε τα νομίσματα! 

Ο Χριστός ήταν επαναστάτης. Αντιμετώπισε τις θρησκευτικές ιεραρχίες.

 Αντιμετώπισε την οικονομική δύναμη της εποχής του. Προτίμησε τον θάνατο υπερασπίζοντας τα ανθρωπιστικά ιδεώδη του, με τα οποία προώθησε την αλλαγή…. 

Αυτός είναι ο δικός μας Ιησούς Χριστός.»

🇬🇷Αλληλεγγύη στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας!🇻🇪

🚩Η αναφορά για Ιούδα και προδοσία, με την κατάθεση του αδιάψευστου λόγου του Κυβερνήτη στην πρώτη φωτογραφία, αφού εκ των έσω άνοιξε η κερκόπορτα για να εισβάλουν οι ιμπεριαλιστές.

🚩Ο πίνακας του Ελευθερωτή Σίμων Μπολίβαρ έργο του εικαστικού Γιάννη Γίγα 

Χειμῶνας ἦταν. Τὸ ἡμερολόγιο ἔδειχνε 3 Ἰανουαρίου 1911.

[ ἐκ τοῦ γὰρ ἐσορᾶν γίγνετ' ἀνθρώποις ἐρᾶν

ΠΛΑΤΩΝ, Συμπόσιον ]

4 Μαρτίου τοῦ 1851.

Ἀπόγονος γενεῶν ναυτικῶν καὶ κληρικῶν, γεννιέται στὴν Σκιάθο ὁ "Βυζαντινός".

Ἀπό τὰ πρῶτα του βήματα, καλλιεργεῖται στὴν ψυχή του ἡ θρησκευτικότητα καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ θαλασσινὸ στοιχεῖο. Παιδὶ ἀκόμη, μὲ πρώτη ὕλη τὰ λειτουργικὰ βιβλία καὶ τὰ συναξάρια, ζωγράφιζε Ἁγίους. 

Τὶς γυμνασιακὲς του σπουδές τὶς ὁλοκληρώνει στὴν Ἀθήνα καὶ, τὸ 1874, εἰσάγεται στὴν Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐνῶ παράλληλα μαθαίνει ξένες γλῶσσες.

Ὀλιγαρκὴς καὶ αὐτάρκης, δημοσιεύει τὰ πονήματά του σὲ ἐφημερίδες καὶ περιοδικά. Ἀνάμεσα σὲ ἁπλοῦς καὶ ταπεινοὺς ἀνθρώπους, ζεῖ ζωὴ στερήσεων καὶ φτώχειας. Καί, παρά τὶς ἀντιξοότητες, μένει ἀκέραιος καὶ ἀφιερώνεται στὸν σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του.

1879. Δημοσιεύεται τὸ πρῶτο του μυθιστόρημα, Ἡ Μετανάστις. Ἦταν στὸν Νεολόγο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀκολουθοῦν οἱ Ἔμποροι τῶν Ἐθνῶν καὶ ἡ Γυφτοπούλα. Μεταφράζει ξένα μυθιστορήματα καὶ διηγήματα. Ἐμφανίζεται ἡ Σταχτομαζώχτρα. Ἡ Νοσταλγός. Ἡ Γλυκοφιλοῦσα. Ὁ Ἔρωτας στὰ χιόνια. Τὸ Ὄνειρο στὸ κῦμα. Καὶ ἄλλα πολλά. Σχεδὸν ὅλα τὰ ἐμβληματικὰ του ἔργα ἀναδεικνύονται μέσα ἀπὸ ἐφημερίδες, περιοδικὰ καὶ ἡμερολόγια.

Ὁ Ἀλέξανδρος τῶν Γραμμάτων ἀτενίζει τὴν ζωὴ τῆς Πατρίδος. Καὶ τὴν στεριανὴ καὶ τὴν θαλασσινή. Κινεῖται διαρκῶς μέσα στὸ Ἑλληνικὸ Τοπίο, στὴν Ἑλληνικὴ Γραμμή. Ἀνατρέχει στὴν Ἱστορία καὶ τοὺς Θρύλους καί, προσηλωμένος στὴν Παράδοση, ἀπηχεῖ τὸ Βυζάντιο.

ΤΑ ΦΙΛΟΔΟΞΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΤΕΛΗ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Γράφει ο αείμνηστος Δημήτρης Γληνός στο ιδρυτικό μανιφέστο ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΕΑΜ. 

"Ὅταν ὁ Χίτλερ ἐπροετοίμαζε στὰ κρυφὰ τὰ ἐγκληματικά του σχέδια γιὰ τὴν ὑποδούλωση τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν, συζητώντας κάποιαν ἡμέρα μ' ἕνα φίλο του ποὺ τὸν ἐρωτοῦσε μὲ ποιὸν τρόπο θὰ νικήσει τὴν ἐσωτερικὴ ἀντίσταση τῶν λαῶν καὶ θὰ τὴν παραλύσει, εἶπε μὲ τὴ συνειθισμένη του ξετσιπωσιά : «Σὲ κάθε

τόπο θὰ βρεθοῦνε κάμποσα φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελῆ καθάρματα, ποὺ θὰ ἐξυπηρετήσουν πρόθυμα τοὺς σκοπούς μου, γιατὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ ἀναδειχτοῦν καὶ νὰ πλουτίσουνε στὴ χώρα τους». 

Καὶ ἡ πρόβλεψή του αὐτὴ ἐπραγματοποιήθηκε δυστυχῶς. Γιατὶ σ' ὅλες τὶς χῶρες βρέθηκαν οἱ διάφοροι Λαβάλ καὶ Κουΐσλιγκ γιὰ νὰ προδώσουνε τὸν τόπο τους. Ἔτσι καὶ στὴ δική μας χώρα ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἔτρεξαν κοντὰ στοὺς καταχτητὲς τὰ φιλόδοξα καὶ ἰδιοτελή καθάρματα".

Έτσι και στην Βενεζουέλα σήμερα. Όπως φαίνεται, υπήρξαν κι εκεί -όπως υπάρχουν κι εδώ, να είμαστε βέβαιοι- κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα που εξυπηρέτησαν τους σκοπούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. 

Στη φωτο, μέσα στο αεροπλάνο που ανάρτησε ο Τραμπ, με καλυμμένα μάτια και δεμένα χέρια μεταφέρεται ο Πρόεδρος της Βενεζουέλας...

«Εγώ γράφω όπως μου κατεβαίνει»: Ο Παπαδιαμάντης ως ποιητής και το ήθος της έμπνευσης. 115 χρόνια από την κοίμησή του

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1851-1911)

Γράφει ο Στέλιος Κούκος

«Εγώ γράφω όπως μου κατεβαίνει». Τι τραγικό και τι πιο ωραίο! Τραγικό για έναν επαγγελματία του Τύπου όταν του ζητάνε να γράψει ένα άρθρο και αυτός μπλοκάρεται, αποσυντονίζεται, δεν ξέρει από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει· και ευλογία όταν πρόκειται για έναν ποιητή τον οποίο θα καθοδηγήσει η έμπνευσή του, να γράψει κάτι μέσα στην προσωπική φόρμα που έχει καθιερώσει για τον εαυτό του.

Αυτό συμβαίνει και για έναν πεζογράφο της τάξεως του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ο οποίος είπε την πιο πάνω φράση. Ήταν ιδιαίτερα τραγικό γι’ αυτόν να του ζητάνε να αυτοσχεδιάσει, κατά κάποιον τρόπο, και επί τόπου πάνω σε ένα επίκαιρο θέμα, γράφοντας κάποιο άρθρο για να δημοσιευτεί στην εφημερίδα. Ουδέν πιο σοκαριστικό για έναν ποιητή, όπως ο μεγάλος σκιαθίτης συγγραφέας! Ακόμη και τον ίδιο άνθρωπο που εργαζόταν μέσα στον Τύπο ως μεταφραστής από τις αγγλικές και γαλλικές εφημερίδες.

Παρ’ όλα αυτά ο Παπαδιαμάντης, μάλλον, εκτέθηκε απέναντι στον εργοδότη του τον θρυλικό Κωνσταντινουπολίτη εκδότη Βλάση Γαβριηλίδη ο οποίος του το ζήτησε ή καλύτερα του το εμπιστεύτηκε. Πίστευε πως αυτός θα ήταν ο πιο κατάλληλος για να το γράψει. Ίσως, μάλιστα να εξέφραζε και την «γραμμή» του εκδότη και της εφημερίδας.

Να πως ο Παύλος Νιρβάνας μας μεταφέρει τα λόγια του Παπαδιαμάντη σχετικά με το γεγονός αυτό ο οποίος του είπε:

Λίγα λόγια για τη Βενεζουέλα και τους ανιστόρητους

Του Ανδρέα Ρουμελιώτη 

Τι δεν καταλαβαίνεις; ΣΤΑ 1998 ΤΟ 59% ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ στη Βενεζουέλα βρισκόταν σε εξαθλίωση. Το 42% ζούσε κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ άλλο ένα 17% σε συνθήκες ΠΟΛΥ ΑΚΡΑΙΑΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ. Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΗΤΑΝ ΣΤΟ 30%.

 ΤΟ 40% του πληθυσμού ήταν εντελώς ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΙ και το 70% των Βενεζουελάνων δεν είχαν στοιχειώδη πρόσβαση ΣΕ ΒΑΣΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ, ενώ το 70% της γης ήταν στα χέρια του 3% του πληθυσμού.

ΟΜΩΣ, ΣΤΙΣ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1999 ορκίστηκε ένας από τους σπουδαιότερους ηγέτες στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, ο ΟΥΓΚΟ ΤΣΑΒΕΣ, ο οποίος εξελέγη πρόεδρος (και επανεξελέγη το 2006 και το 2012).      

                                                                       Ακολούθησε νίκη του και στις βουλευτικές εκλογές, με το κόμμα του να καταλαμβάνει τις 120 από το σύνολο των 131 εδρών.                        Στα επόμενα χρόνια, η χώρα μετονομάστηκε σε «Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας», για να τιμηθεί ο ήρωας της ανεξαρτησίας Σιμόν Μπολίβαρ.

ΠΕΡΙΠΟΥ 14 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ (πέθανε από καρκίνο στις 5 Μαρτίου 2013), η φτώχεια είχε πέσει στο 23%.          

                                                 

  Ο Τσάβες, με τον ερχομό του στην εξουσία, έδωσε ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΙΣΜΟ και καθιέρωσε πλήρη πρόσβαση όλων των πολιτών ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΠΑΡΟΧΕΣ ΥΓΕΙΑΣ με τη βοήθεια 46.000 Κουβανών γιατρών.         

                                                     

   ΜΕΙΩΣΕ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ από το 30% στο 6%. Ο κατώτερος μισθός ΑΥΞΗΘΗΚΕ 600%!       

ΜΠΟΛΙΒΑΡ!

ΜΠΟΛΙΒΑΡ!

Κράζω τ’ όνομά σου ξαπλωμένος

στην κορφή του βουνού Έρε,

Την πιο ψηλή κορφή της νήσου Ύδρας.

Από δω η θέα εκτείνεται μαγευτική μέχρι των νήσων

του Σαρωνικού, τη Θήβα,

Μέχρι κει κάτω, πέρα απ’ τη Μονεβασιά, το τρανό

Μισίρι,

Αλλά και μέχρι του Παναμά, της Γκουατεμάλα, της

Νικαράγκουα, του Οντουράς, της Αϊτής,

του Σαν Ντομίγκο, της Βολιβίας,

της Κολομβίας, του Περού, της Βενεζουέλας,

της Χιλής, της Αργεντινής, της Βραζιλίας,

Ουρουγουάη, Παραγουάη, του Ισημερινού,

Ακόμη και του Μεξικού.

Μ’ ένα σκληρό λιθάρι χαράζω τ’ όνομά σου πάνω στην

πέτρα, νάρχουνται αργότερα οι ανθρώποι να προσκυνούν.

Τινάζονται σπίθες καθώς χαράζω ― έτσι είτανε, λεν, ο

Μπολιβάρ ― και παρακολουθώ

Το χέρι μου καθώς γράφει, λαμπρό μέσα στον ήλιο.

Σοκαριστικές και δραματικές ειδήσεις από την Βενεζουέλα

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Η νέα πειρατική πολεμική εισβολή των ΗΠΑ του «ειρηνοποιού» Τραμπ (με βομβαρδισμούς πόλεων και χερσαίες επιχειρήσεις) ενάντια σε μια κυρίαρχη χώρα, με την πρωτοφανή απαγωγή του προέδρου της χώρας και την μεταφορά του σε ξένο έδαφος, δείχνουν περίτρανα τα σημάδια μιας νέας εποχής στις διεθνείς σχέσεις. 

Η αρπαγή των πετρελαίων της Βενεζουέλας και ο έλεγχος ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής είναι ο άμεσος στόχος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Βλέπουμε μια «μπακλαβαδοποίηση» του πλανήτη και μια αλλαγή των συνόρων και καθεστώτων, με επικεφαλής το πραγματικό κόμμα του πολέμου (ΗΠΑ – Ισραήλ και ΕΕ) και με στόχο την τρομοκράτηση όλων των χωρών και λαών. Δεν ξέρουμε σε ποιο βαθμό η «μπακλαβαδοποίηση» και η άγρια επιθετικότητα ΗΠΑ και Ισραήλ, γίνεται με κάποια είδους συνεννόηση, ενημέρωση, ανεκτικότητα με άλλες μεγάλες δυνάμεις (Ρωσία – Κίνα)∙ ξέρουμε όμως πως οι χώρες που θέλουν να μείνουν ανεξάρτητες πρέπει να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις και σε στέρεες συμμαχίες κι όχι υποσχέσεις στήριξης.

Για τον καινούργιο χρόνο

*

WISHLIST

Να ξυπνώ περισσότερο ήλιος

και να πέφτω πιο λίγο σκοτάδι.

Να με θες όπως είμαι. Το χάδι

στο κορμί μου ν’ απλώνει ζεστό.

Στο ποτήρι να μη λείπει ο φίλος.

Να ξεχάσω το ρήμα «χρωστώ».

Το πλοκάμι του νου να γουλίσω

στης καρδιάς τον ιερό μετεωρίτη.

Να χυθώ στου σκοπού μου την κοίτη

και στη βύθια που προσπερνώ

τη φωνή, να κρατήσω το ίσο.

Το «εν δυνάμει» να κάνω ικανό.

Να φυτεύω τα λόγια μου χάμω

να βλαστήσουν μετά από μένα.

Να πετώ τα ξεχαρβαλωμένα.

Να γελάω. Κι αν είναι γραφτό

ν’ αγαπιέμαι ίσα που ν’ αποκάμω.

Να θυμάμαι το ποίημα μου αυτό.

ΑΝΝΑ ΣΠΥΡΑΤΟΥ

Ἰδεολογία καὶ ἰσχὺς στὴ σύγχρονη διεθνή πολιτική

από Στρατής Ψάλτου

-1 Ιανουαρίου 2026

Μιὰ σειρὰ γεγονότων ποὺ σημάδεψαν τόσο τὸ ἔτος 2025, ὅσο καὶ τὰ προηγούμενα ἔτη, μᾶς βοηθοῦν νὰ ἀνιχνεύσουμε τὶς διαφορετικὲς λογικὲς καὶ στρατηγικὲς ποὺ διέπουν τὴ σύγχρονη διεθνὴ σκηνή. Αὐτὲς μποροῦν νὰ συνοψιστοῦν σὲ δύο τύπους. Ὁ ἕνας ἐκφράζεται ἀπὸ τὸν σημερινὸ Γενικὸ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ, τὸν Mark Rutte, τὸ ἐπιτελεῖο τοῦ Δημοκρατικοῦ κόμματος τῶν ΗΠΑ, καθὼς καὶ ἀπὸ τὶς πολιτικὲς ἡγεσίες Εὐρωπαϊκῶν κρατῶν, ὅπως ἡ Γερμανία καὶ ἡ Γαλλία. Ὁ ἄλλος τύπος ἀποτυπώνεται στὴ σκέψη καὶ τὴ στρατηγική του ἐπιτελείου τοῦ Donald Trump καὶ τῶν Ἀμερικανῶν Ρεπουμπλικάνων.

Ο Mark Rutte ἀνέλαβε καθήκοντα Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ ΝΑΤΟ τὴν 1η Ὀκτωβρίου 2024, ἔχοντας ἐπιλεγεῖ μὲ ὁμοφωνία τῶν κρατῶν-μελῶν τὸν Ἰούνιο τοῦ ἴδιου ἔτους. Ἡ ἐπιλογή του δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὴ συγκυρία τῆς κυβέρνησης Biden καὶ ἀπὸ τὴ σαφὴ στήριξη ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὶς ΗΠΑ καὶ τὶς βασικὲς εὐρωπαϊκὲς δυνάμεις. Ὁ Rutte δὲν εἶναι μιὰ οὐδέτερη τεχνοκρατικὴ φιγούρα, ἀλλὰ ἕνας πολιτικὸς ποὺ ἐνσαρκώνει μιὰ στρατηγικὴ λογική: τὴ λογικὴ ὅτι ἡ διεθνὴς πολιτικὴ εἶναι, σὲ μεγάλο βαθμό, ἰδεολογικὴ ἀντιπαράθεση ἀνάμεσα στὸν νεοφιλελευθερισμὸ καὶ στὰ καθεστῶτα ποὺ τὸν ἀμφισβητοῦν. Ἡ λογικὴ αὐτὴ ἔχει βρεῖ καἰ σύγχρονους ἰδεολογικοὺς ἐκφραστὲς, ὅπως ὁ Alexander Wendt, ὁ ὁποῖος σημειώνει: «οἱ κοινὲς ἰδέες διαμορφώνουν τὴ συμπεριφορὰ τῶν κρατῶν σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο καὶ δὲν ἐξηγοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ στρατηγικὲς ἰσχύος ἢ οἰκονομικὰ συμφέροντα» (Social Theory of International Politics, 1999). Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, γιὰ παράδειγμα, ἡ Ρωσία ἢ τὸ Ἰρὰν ἀντιμετωπίζονται ὡς συστημικὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴν ἐπιδιωκόμενη νεοφιλελεύθερη τάξη.

Κατὰ παράδοξο τρόπο δὲν θεωροῦνται στὸν ἴδιο βαθμὸ ἀπειλὲς αὐταρχικὰ καθεστῶτα ὅπως αὐτὰ τῆς Κίνας ἢ τῆς Σαουδικῆς Ἀραβίας. Ἡ πρώτη γιατί εἶναι πλήρως ἐναρμονισμένη μὲ τὸν οἰκονομικὸ νεοφιλευθερισμό, ἐνῶ ἡ δεύτερη γιατί ἀποτελεῖ στρατηγικὸ σύμμαχο. Ὅμως τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑποτιθέμενη προτεραιότητα τῶν κοινῶν ἰδεῶν δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ρητορική. Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ John Mearsheimer «οἱ φιλελεύθερες ἀξίες καὶ ἰδανικὰ δὲν μποροῦν νὰ ὑπερβοῦν τὶς δομικὲς ἀπαιτήσεις τῆς ἰσχύος καὶ τῆς ἀσφάλειας στὸ διεθνὲς σύστημα» (The Great Delusion, 2018). Ἡ νεοφιλελεύθερη στρατηγική, ποὺ προωθεῖται κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο, εἶναι ἐκείνη τῆς ἑδραίωσης μιᾶς παγκόσμιας τάξης μὲ τὴν ἐνίσχυση τῶν ἐξοπλισμῶν, τὴ διεύρυνση καὶ θωράκιση τοῦ ΝΑΤΟ, τὴ διαρκὴ πολιτικὴ καὶ στρατιωτικὴ πίεση. Ἐπισήμως, ἡ στρατηγικὴ αὐτὴ παρουσιάζεται ὡς ἀμυντική. Ὡστόσο, γιὰ πολλοὺς παρατηρητές, παράγει μιὰ δυναμικὴ κλιμάκωσης ποὺ κινδυνεύει νὰ γίνει αὐτοεκπληρούμενη προφητεία.