Γερομοριάς

08 Ιανουαρίου 2026

Πετροβολώντας τον Σμαραγδή...

Του Θανάση Κ.

Την ταινία του Σμαραγδή «Καποδίστριας» δεν την είδα. Ακόμα…

Άλλωστε τα εισιτήρια είναι sold out.

Είδα στο διαδίκτυο κάποια πολύ σύντομα αποσπάσματα, άκουσα να τη συζητάνε με πάθος γνωστοί μου που πρόλαβαν και την είδαν και διάβασα πλήθος κριτικές…

Δεν θα γράψω για την ταινία, λοιπόν...

Θα γράψω για τις κριτικές της ταινίας.

Και για την πρωτοφανή απήχησή της, παρά τις κριτικές.

* Πρώτον.

Ήδη κάνει ρεκόρ εισιτηρίων.

Σε τέσσερις μέρες παίχθηκε σε 90 αίθουσες και έκοψε 145 χιλιάδες εισιτήρια – τον μεγαλύτερο αριθμό πρώτων ημερών από τις «Σειρήνες του Αιγαίου» (2005).

Ήδη προστέθηκαν άλλες 32 αίθουσες και παίζεται σε περίπου 120, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί.

Τις επόμενες τρείς μέρες ήδη ξεπερνά τις 250 χιλιάδες εισιτήρια!

Μετριοπαθείς εκτιμήσεις προεξοφλούν πώς σύντομα θα ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εισιτήρια.

Μια ταινία που πολεμήθηκε πριν υπάρξει, της κόπηκε χρηματοδότηση και «πυροβολείται» από κριτικούς πριν ακόμα προβληθεί...

Αληθινό ιστορικό ρεκόρ!

Κι αυτό κάτι λέει.

* Δεύτερον.

Οι επαγγελματίες κριτικοί την κατηγορούν για «εύκολη χρήση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων» και για «αγιογραφία».

Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί αυτό θεωρείται "κατηγορία".

Ο «Αντρέι Ρουμπλιόφ» του Ταρκόφσκι είναι αγιογραφία. Γεμάτη θρησκευτικούς συμβολισμούς.

Ο Αϊζενστάιν στον «Ιβάν τον Τρομερό» χρησιμοποιεί ωμούς εθνικούς συμβολισμούς για να δικαιολογήσει απερίγραπτη σκληρότητα «για το καλό της χώρας».

«Ο ἴδιος ὁ Κώστας Καραβίδας μᾶς διηγεῖται πῶς γνώρισε τήν κοινοτική μας παράδοση. Γράφει: «’Εν πρώτοις στον κοινοτισμό μέ εἰσήγαγε ὁ πατέρας μου, ὅταν, ἐφαρμόζοντας ἕναν ἀπό τούς οὐσιωδέστερους κανόνες τοῦ κοινοτισμοῦ, ἀνάγκασε διά τῆς βίας τούς συγχωριανούς μας νά μιλοῦν ἕνας ἕνας καί μέ τή σειρά άνεβαίνοντας στό πεζούλι τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ἀπό κάτω κι ὅλοι μαζί· κι ὅταν ἔπειτα, σέ μιά περίστασι πού προέκυψε διαφωνία ποιά γνώμη ἦταν ἡ ὀρθότερη, ὁ πατέρας μου ἐπρότεινε να γράφωνται οἱ γνώμες τοῦ καθενός καί μάλιστα ἀγόρασε ειδικό μεγάλο βιβλίο καί κάρινο ὡραῖο κιβώτιο μέ κλειδί καί τά δώρισε στό χωριό μας πρός αὐτόν τό σκοπό, γιά νά φυλάγωνται γραπτές οἱ γνῶμες στό κοινοτικό βιβλίο και ἀπό τήν δοκιμασία τοῦ χρόνου νά διακριθοῦν ὅσες μείνουν ὄρθιες. Αὐτά ἀπό τή μαθητική μου περίοδο.....

Ο Κώστας Καραβίδας δίνει ὡς ἑξῆς τόν ὁρισμό τῆς κοινότητος: Κοινότητα… λέμε σ᾿ ἕνα ωρισμένο μέρος τῆς χώρας μίαν ὁμάδα ἀνθρώπων πού ἔχουν ὀργανώσει ἐργασία παραγωγική καί πού ὡς ἐκ τούτου ἀντιμετωπίζουν ὡρισμένα ὁμαδικά ζητήματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς των, ζητήματα πού τούς πιέζουν γιά νά τούς δίνουν ὁλοένα μιάν ἄμεση λύση καί πού πρός αὐτό τό σκοπό, ὅπως ἐκ τῆς φύσεως τῶν πραγμάτων ἔτσι καί ἐκ τοῦ Νόμου, πρέπει νά διαθέτουν μιάν ἀπόλυτη ἐξουσία γιά νά αὐτοδιοικοῦνται, ὑπέχοντας συνάμα αὐτοί οἱ ἴδιοι καί τήν εὐθύνη γιά τήν κάθε ἐνέργειά τους…» (Ἡ Δημοκρατία καί ἡ αὐτοδιοίκησις ἐν Ελλάδι. Ανάτυπο ἀπό τό ἀρχεῖο τῶν οἰκονομικῶν καί Κοινωνικών Επιστημῶν. ’Αθ. 1930, σ. 141-142).

«‘Η κοινότητα, γράφει ὁ Καραβίδας, προϋπῆρξε τοῦ κράτους· πώς ἡ κοινότητα δέν εἶναι παράγωγο τοῦ κράτους· ἀλλ᾽ ἀντίθετα τό κράτος, ἡ θρησκεία, τό ἔθνος, ὁ πολιτισμός, εἶναι παράγωγά της, ὅλα δέ μάλιστα αὐτά ὀφείλονται σέ δευτερεύουσες κοινοτικές λειτουργίες» (Ἡ Δημοκρατία καί ἡ αὐτοδιοίκησις, ὅπ. παρ., σ.151).

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης (Δ΄ μέρος)

Δημοσιεύουμε σε συνέχειες το κεφάλαιο για τον Ιωάννη Καποδίστρια από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, 1821-2021, Ρέκβιεμ ή Αναγέννηση (Εναλλακτικές Εκδόσεις).

Η όξυνση των εσωτερικών αντιθέσεων και ο διχασμός

Ο Καποδίστριας, φοβούμενος τη φατριαστική λογική που πρυτάνευε στα ελληνικά πολιτικά πράγματα, είχε επιχειρήσει αρχικώς να ικανοποιήσει τουλάχιστον συμβολικά τις περισσότερες πολιτικές ομάδες με τη συμπερίληψη εκπροσώπων τους στο Πανελλήνιον. Ο Σπυρίδων Τρικούπης, που χρημάτισε μέλος της κυβέρνησής του μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1829, τον χαρακτηρίζει «ἄτολμον πολιτευτὴν» διότι, αντί να στηριχτεί στη Συνέλευση την οποία μπορούσε να κατευθύνει, προτίμησε να την καταργήσει, δημιουργώντας περισσότερες αντιπαλότητες. Και σε μια τέτοια συμπεριφορά δεν τον προδιέθετε μόνο η πολιτική διαδρομή του στην Ιόνιο Πολιτεία και τη ρωσική κυβέρνηση αλλά και η πολύ αρνητική άποψη του για τους «φατριαστές Έλληνες» και οι ελλιπείς γνώσεις του για το ελληνικό σύστημα εξουσίας. Επιπλέον, έχει βάσιμα υποστηριχτεί πως ένας από τους όρους που έθεσε ο τσάρος Νικόλαος για να τον στηρίξει ήταν η κατάργηση του φιλελευθέρου ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Ο Καποδίστριας, εξαιρετικά ακέραιος ο ίδιος, ένιωθε ιδιαίτερη αποστροφή για τις ελληνικές «ελίτ». Θεωρούσε τους κοτζαμπάσηδες τουρκόφρονες και πολλούς από τους οπλαρχηγούς πλιατσικολόγους· απεχθανόταν τους Φαναριώτες και τους έμπορους της Σύρου, τους οποίους κατηγορούσε ότι συναλλάσσονταν ακόμα και με τον Ιμπραήμ· τους νεαρούς λογίους τους θεωρούσε κενούς φρασεολόγους, τους δε Υδραίους κατ’ εξοχήν «μεταλλοθέους». Τους μόνους που υποστήριζε με κάθε μέσο ήταν οι βιοτέχνες και οι αγρότες, που του το ανταπέδιδαν με βαθιά αισθήματα αγάπης και τον αποκαλούσαν «μπάρμπα Γιάννη» διασφαλίζοντάς του και την πολιτική πλειοψηφία.

Ωστόσο, η αποξένωσή του από όλες τις διοικούσες ελίτ, ακόμα και αυτές που είχαν αναδειχθεί στη διάρκεια της Επανάστασης, και ο μάλλον αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης τον υποχρέωναν να στηρίζεται, ιδιαίτερα μετά το 1830, σε λίγους επιλεγμένους οπλαρχηγούς, όπως τον Κολοκοτρώνη, τον Νικηταρά, και σε όλο και περισσότερους ετερόχθονες. Και αν ο Ηπειρώτης Κωνσταντίνος Ράδος και ο Κεφαλλονίτης Κωνσταντίνος Μεταξάς είχαν πρωτοστατήσει στην Επανάσταση, με οργή αντιμετωπίζονται οι πολυπληθείς απόλεμοι Επτανήσιοι που τον περιστοιχίζουν – οι δύο αδελφοί του, ο Αυγουστίνος και ο Βιάρος, ο Ιωάννης Γεννατάς, ο Μουστοξύδης και πολλοί άλλοι. Ιδιαίτερα αρνητικό ρόλο θα διαδραματίσουν οι αδελφοί του, κυρίως ο Βιάρος, καθώς και οι Γεννατάς και Μεταξάς, που αντιστρατεύονταν συστηματικά κάθε προσπάθεια συνδιαλλαγής με τους αντιπολιτευόμενους την οποία επιχειρούσε ο Καποδίστριας.

Πως ο Καποδίστριας προσπάθησε να δημιουργήσει σύγχρονο κράτος

07/01/2026

ΑΠΕ-ΜΠΕ/NOVA TELECOMMUNICATIONS/Leonidas Zarkos

ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή “Καποδίστριας”, είχε ως αποτέλεσμα να επαναφέρει μια πλατιά συζήτηση για τον Καποδίστρια. Το γεγονός αυτό αντανακλάται με τη σειρά του στην ιδιαίτερα αυξημένη προσέλευση του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες. Το στοιχείο τούτο, που επιβραβεύει το εγχείρημα του Σμαραγδή, συνιστά, κατά τη γνώμη μου, το σημαντικό γεγονός και όχι το δευτερεύουσας σημασίας στοιχείο των αδυναμιών της ταινίας.

Εκείνο που ενδεχομένως χρειάζεται είναι μια ερμηνεία για το σημαντικό. Γιατί μια διαδρομή ενός πολιτικού προσώπου, πριν από 200 χρόνια, προκαλεί τόσο έντονο ενδιαφέρον, συγκινώντας ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα, πρέπει να συμπεριλάβει μια διάσταση ιστορική και μια σύγχρονη και αυτό θα επιχειρηθεί στο παρόν άρθρο, που είναι χωρισμένο σε δύο μέρη.

Η στιγμή “Ιωάννης Καποδίστριας” εκτυλίσσεται στο ιστορικό πλαίσιο του καταλυτικής σημασίας γεγονότος του σύγχρονου πολιτικού των βίου των Ελλήνων, με εκείνον στη θέση του πρωταγωνιστή. Η 3η δεκαετία του 19ου αιώνα, μέσα από μία επαναστατική διαδικασία, οδηγεί στην κρατογένεση, στην ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους. Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια, στις 27-9-1831, αποτυπώνει την αδυναμία των επαναστατημένων Ελλήνων να αυτοκυβερνηθούν, θεμελιώνοντας ταυτόχρονα ένα από τα δομικά στοιχεία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, που είναι ο εξαρτημένος χαρακτήρας του, μέσα στην κίνηση της διεθνούς ενσωμάτωσής του ως κυρίαρχου-κυριαρχούμενου.

Η “καποδιστριακή περίοδος 1828-1831”, μπορεί να διαβαστεί στην ιστορικότητά της και μέσα από τα αναλυτικά εργαλεία της κοινωνιολογίας, της πολιτικής επιστήμης, της πολιτικής κοινωνιολογίας. Ειδικότερα της χαρισματικού τύπου εξουσίας, του κόμματος στελεχών, των διαιρετικών τομών. Μια πρώτη προσέγγιση με αυτή την οπτική είχα επιχειρήσει στο κείμενο Η επανάσταση του 1821 και η στιγμή Ιωάννη Καποδίστρια, στο αφιέρωμα του ηλεκτρονικού περιοδικού e-Δίαυλος, “1821-Η Ελληνική Επανάσταση“, τχ 27ο/2021.

από τον Matt Martini - 21 Δεκεμβρίου 2025

Πηγή: Ματ Μαρτίνι

Οι διαπραγματεύσεις για τη συγχώνευση της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς με τη Mercosur έχουν ελάχιστη σχέση με τη γεωπολιτική, αν και, πρέπει να πούμε, η Νότια Αμερική, την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες, βάσει του ανανεωμένου Δόγματος Μονρόε, θεωρούν «πίσω αυλή» της, είναι στην πραγματικότητα ο μόνος μη εντελώς «αναθεωρητικός» ηπειρωτικός χώρος με τον οποίο η Ευρώπη και το Χρυσό Δισεκατομμύριο μπορούν ακόμα να εξετάσουν το ενδεχόμενο συναλλαγών χωρίς να χρηματοδοτήσουν τους εχθρούς της φιλελεύθερης ιερής τάξης: η Αφρική, κουρασμένη από την αποικιακή κοροϊδία, προτιμά να συνάπτει συμφωνίες με τη Ρωσία, την Κίνα, την Τουρκία ή τις πετρελαιομοναρχίες. Υπό αυτή την έννοια, μια συμφωνία για το εμπόριο αγροδιατροφικών προϊόντων με τη Λατινική Αμερική θα συμπλήρωνε την CETA (η οποία τέθηκε σε ισχύ προσωρινά) και την TTIP, η οποία εκτροχιάστηκε από την δασμολογική πολιτική του Τραμπ.

Εδώ τελειώνει η γεωπολιτική πτυχή και ξεκινά η πολύ πιο ανησυχητική της ευρωπαϊκής εσωτερικής πολιτικής.
Η Ευρώπη θα ήταν πλήρως αυτάρκης σε τρόφιμα, αν δεν υπήρχαν οι πράσινες, πολυτελείς και «βιώσιμες» πολιτικές με τις οποίες η ευρωγραφειοκρατία αποφάσισε να καταστρέψει την ευρωπαϊκή γεωργία. Πολιτικές για την καταπολέμηση των εκπομπών αζώτου, στις οποίες η Ολλανδία υπήρξε πρωτοπόρος τα τελευταία χρόνια, με μια συστηματική επίθεση στους αγροδιατροφικούς και κτηνοτροφικούς τομείς, καρότα και μαστίγια που περιλαμβάνουν λίγο-πολύ συγκαλυμμένη απαλλοτρίωση γεωργικής γης και επιδοτήσεις σε αγρότες και κτηνοτρόφους για την αναστολή της παραγωγής.
Η καταστροφή της επισιτιστικής αυτάρκειας είναι μια εγγενώς αυτοκτονική ιδέα, και όταν κάποιοι αποκαλούν την ιδεολογία της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης «παγκοσμιοποιητική», έχουν δίκιο να χρησιμοποιούν αυτήν την έκφραση σε σχέση με επιλογές αυτού του είδους.

Η ιδέα της παροπλισμού της εντατικής γεωργίας και της μετατροπής της ηπείρου σε έναν οικολογικό κήπο για τους πλούσιους κρύβει επίσης μια άλλη μορφή υποκρισίας. Αυτό το είδος γεωργίας θα ήταν βιώσιμο αν η ευρωπαϊκή ήπειρος είχε 50 ή 60 εκατομμύρια κατοίκους, αντί για τα 400 εκατομμύρια που είναι στην πραγματικότητα. Τελικά, αυτό αποκαλύπτει το μαλθουσιανό υπόγειο ρεύμα που πάντα κρυβόταν πίσω από το δημόσιο πρόσωπο της δυτικής περιβαλλοντικής ιδεολογίας.

Η «ΣΙΩΠΗΛΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ» ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΛΕΗΛΑΤΙΚΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

του ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΛΟΦΩΛΙΑ

Μετά τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού στο Kontra Channel, είδαν το φως δημοσιότητας πολλές αναλύσεις, που βλέπουν ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό, με τις οποίες συμφωνώ.

1. Εκτιμώ, όμως, ότι ΥΠΟΤΙΜΟΥΝ ΕΝΑΝ ΚΡΙΣΙΜΟ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ: τη δυναμική μιας μεγάλης, μέχρι σήμερα «σιωπηλής» δεξαμενής ψηφοφόρων και τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει η Μαρία Καρυστιανού με ένα νέο κίνημα, που δημιουργείται από την κοινωνία και όχι στις κομματικές γραφειοκρατίες.

Στις εκλογές του Ιουνίου 2021 ψήφισαν περίπου 5,2 εκατομμύρια πολίτες. Αυτή είναι η 1η δεξαμενή ψήφων . Από αυτούς, θεωρώ ρεαλιστικό ότι η Καρυστιανού μπορεί να προσελκύσει το 20%, δηλαδή περίπου 1.000.000 ψηφοφόρους. Πρόκειται κυρίως για ψηφοφόρους που επέλεγαν το «μη χείρον», χωρίς πραγματική πολιτική ταύτιση με κανένα από τα υπαρκτά κόμματα. Το υπόλοιπο 80% αυτής της 1ης δεξαμενής είναι προσδεδεμένο στα υπαρκτά κόμματα, είτε με προσωπικά συμφέροντα, είτε με ιδεολογίες, είτε από παράδοση και δεν έχουν «φιλίκοον ούς» για κάτι καινούργιο και ανατρεπτικό της σημερινής πολιτικής κατάστασης.

2. Υπάρχει όμως μία ακόμη κρίσιμη 2η δεξαμενή: τα περίπου 2,5 εκατομμύρια πολιτών που τα τελευταία χρόνια δεν προσήλθαν στις κάλπες, γιατί δεν τους εκφράζουν τα σημερινά συστημικά και στην πλειοψηφία τους διεφθαρμένα και ολιγαρχικά κόμματα. Από αυτή τη 2η δεξαμενή , εκτιμώ ότι τουλάχιστον το 60% (περίπου 1.500.000 άνθρωποι) μπορεί να κινητοποιηθούν,για κάτι εντελώς νέο και έξω από τα σημερινά φθαρμένα κόμματα, από την ανάγκη να εκφραστεί μια βαθύτερη κοινωνική αγανάκτηση και ένα πάνδημο αίτημα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια και επιτέλους να σταματήσει η διαφθορά η ατιμωρησία των πολιτικών (βλέπε άρθρο 86 του Συντάγματος) και τελικά η παρακμιακή πορεία της χώρας μας.

3. Σε αυτή την χρονική στιγμή μόνο ένα αυθεντικά λαϊκό κίνημα με την Μαρία Καρυστινού μπορεί να εμπνεύσει! Το άθροισμα αυτών των δύο ρευμάτων οδηγεί σε περίπου 2,5 εκατομμύρια ψήφους. Σε ένα εκλογικό σώμα της τάξης των 6,7 εκατομμυρίων ψηφισάντων, αυτό αντιστοιχεί σε ποσοστό 37,3%. Ωστόσο, λόγω της στρέβλωσης του εκλογικού συστήματος, ένα τέτοιο ποσοστό μπορεί να μεταφραστεί σε εκλογικό αποτέλεσμα της τάξης του 46–47%, δηλαδή σε άνετη αυτοδυναμία. (γιατί επί των περίπου 10 εκατομμυρίων εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους περιλαμβάνονται και ανενεργοί ή αποβιώσαντες, που εκ του πονηρού δεν έχουν διαγραφεί).

ΔΕΝ ΕΞΑΦΑΝΊΖΕΤΑΙ Η ΑΓΡΟΤΙΑ ΑΛΛΑ ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!

ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΡΟΤΟΔΙΑΤΡΟΦΗ ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

"...Η ιστορία του καπιταλισμού συνδέεται, σε κάθε στάδιο, με τον αγώνα για την εξάλειψη της αγροτιάς και την αντικατάστασή της από την καπιταλιστική βιομηχανική γεωργία...

Η εξαφάνιση της αγροτιάς ήταν προγραμματισμένη εδώ και καιρό.

Οι τρελοί επιστήμονες την είχαν προβλέψει. Μιλώντας για την κατάσταση του έτους 2000, ο Μαρσελέν Μπερθελό αναφώνησε:

«Εκείνη την εποχή, δεν θα υπάρχει πια γεωργία, ούτε βοσκοί, ούτε αγρότες στον κόσμο: το πρόβλημα της ύπαρξης μέσω της καλλιέργειας θα έχει εξαλειφθεί από τη χημεία!» (Ομιλία στο Συμπόσιο της Χημικής Βιομηχανίας, 5 Απριλίου 1894)..."

Διαβάστε την καταγγελία από τους αγρότες της Μεσσηνίας:

45 δισ. ευρώ σε όλη την Ευρώπη για να σταματήσουν οι αγρότες να παράγουν – και ο Πρωθυπουργός χαίρεται

Η Ευρώπη πληρώνει τη συρρίκνωση της αγροτικής παραγωγής

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοινώνει πακέτο 45 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα μοιραστεί σε όλους τους ευρωπαίους αγρότες. Όμως πίσω από τους αριθμούς κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: τα χρήματα αυτά δεν δίνονται για να αυξηθεί η παραγωγή, αλλά για να περιοριστεί. Πολιτικές που επιβάλλουν μειώσεις, εγκατάλειψη καλλιεργειών και «πράσινους» περιορισμούς οδηγούν τους αγρότες σε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: παράγετε λιγότερο ή σταματήστε να υπάρχετε.

Οι Έλληνες αγρότες στο περιθώριο

Στην Ελλάδα, η κατάσταση είναι ακόμη πιο δραματική. Οι ενισχύσεις που φτάνουν στους παραγωγούς είναι ελάχιστες, ανεπαρκείς για να καλύψουν το κόστος καυσίμων, λιπασμάτων και ενέργειας. Τα λεγόμενα «μέτρα στήριξης» μεταφράζονται σε ψίχουλα, ενώ η καθημερινότητα στα χωράφια γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.

«Σταματήστε να παράγετε με ψίχουλα» – αλλά μόνοι σας

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ζητά από τους αγρότες να σταματήσουν να «παράγουν με ψίχουλα» και να επενδύσουν περισσότερο. Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση δεν εξασφαλίζει τους πόρους που απαιτούνται για να συνεχίσει η αγροτική παραγωγή να υπάρχει. Η αντίφαση είναι προκλητική: ζητούν από τον αγρότη να επιβιώσει χωρίς στήριξη, σε ένα περιβάλλον που τον ωθεί εκτός επαγγέλματος.

Η τελική μάχη μεταξύ κεφαλαίου και αγροτών;

από τον Denis Collin - 16 Δεκεμβρίου 2025

Πηγή: GRECE Ιταλίας

Η γεωργική κρίση που προκλήθηκε από την εξόντωση κοπαδιών όταν μια αγελάδα μολύνεται με μη μεταδοτική νόσο, για παράδειγμα στις περιοχές Ντουμπ και Αριέζ , εγείρει ευρύτερα ερωτήματα. Πέρα από τις τεχνικές πτυχές, η εξόντωση κοπαδιών, που ονομάζεται «μέτρα αποπληθυσμού» στη γραφειοκρατική ορολογία, θεωρείται από πολλούς αγρότες ως ένα νέο πλήγμα για την επιτάχυνση της εξαφάνισης της τάξης των αγροτών. Είναι γνωστό ότι οι Γιάνκηδες εξόντωσαν βουβάλια για να απαλλαγούν από τους ιθαγενείς Αμερικανούς, και δίνεται η εντύπωση ότι μια νέα εκδοχή αυτής της ιστορίας επαναλαμβάνεται εδώ. Για να κατανοήσουμε πλήρως τι διακυβεύεται, πρέπει να υιοθετήσουμε μια ευρύτερη ιστορική προοπτική.

Ο νόμος του κεφαλαίου

Η ιστορία του καπιταλισμού συνδέεται, σε κάθε στάδιο, με τον αγώνα για την εξάλειψη της αγροτιάς και την αντικατάστασή της από την καπιταλιστική βιομηχανική γεωργία. Η γέννηση του αγγλικού καπιταλισμού ήταν το τεράστιο κίνημα των περιφράξεων , το οποίο είδε τους γαιοκτήμονες να κλείνουν τα κοινά βοσκοτόπια και να εκδιώκουν τους αγρότες. Στο Κεφάλαιο , ο Μαρξ αφιερώνει εκτενείς αναλύσεις σε αυτό το επεισόδιο. Τα πρόβατα επρόκειτο να αντικαταστήσουν τους αγρότες και να παρέχουν μαλλί για τη βιομηχανία που μόλις άρχιζε να απογειώνεται. Γενικότερα, η παλιά παραδοσιακή γεωργία έπρεπε να εξαφανιστεί, επειδή και εδώ, η καπιταλιστική βιομηχανική παραγωγή έπρεπε να επεκταθεί. Η συσσώρευση κεφαλαίου είναι μια συνεχώς επεκτεινόμενη συσσώρευση και κανένας τομέας δεν πρέπει να την ξεφύγει.

Του Βασίλη Βιλάρδου

«ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ: 11 δις € εσόδων και 6,9 δις € λειτουργικών κερδών από τη λειτουργία της 35ετούς παραχώρησης της Εγνατίας Οδού» (εις υγείαν των κορόιδων που την κατασκεύασαν πληρώνοντας περί τα 7 δις € με τους φόρους τους).

Αμέσως μόλις παραχωρήθηκε η Εγνατία στην ΤΕΡΝΑ για 35 χρόνια, με 226 εκ. € λιγότερα από τα συμφωνηθέντα πριν 5 σχεδόν χρόνια (1,269 δις € αντί 1,495 δις €, όταν μας κόστισε περί τα 7 δις €), χωρίς να δώσει η κυβέρνηση σε κανέναν λογαριασμό γιατί μείωσε την τιμή παραχώρησης, η ΤΕΡΝΑ αύξησε κατά 20% τα διόδια της - ενώ αυξήθηκαν περί το 13%, στη διαδρομή από την Αθήνα έως τη Θεσσαλονίκη, από το καρτέλ των διοδίων.

Προφανώς εις βάρος της οικονομίας της περιφέρειας, των αγροτών, του κόστους των μεταφορών και της ακρίβειας – ενώ γίνεται λιγότερα ανταγωνιστική η χώρα μας, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αυξηθούν οι μισθοί.

Σε κάθε περίπτωση, όπως εύστοχα ενημερώθηκα, για να πάει κάποιος με ένα μεσαίο αυτοκίνητο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, θα επιβαρυνθεί με 36,5 € σε διόδια (όπου το 24% ΦΠΑ, δηλαδή τα 8,76 €, πηγαίνει απευθείας στο κράτος) – καθώς επίσης με 66,5 € σε καύσιμα. Συνολικά λοιπόν με 103 €.

Από τα καύσιμα, τα 39,9 € (περίπου 60% φόροι) πηγαίνουν επίσης στο κράτος – οπότε, από τη διαδρομή με αυτοκίνητο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, εισπράττει το κράτος σχεδόν 48,7 € ή το 47% του κόστους! Εάν αυτό δεν είναι υπερφορολόγηση, τότε τι είναι;

Του Χάρη Κουγιουμτζόπουλου

Παρακολούθησα την τηλεοπτική συνέντευξη της Μαρίας Καρυστιανού στο kontra tv. Και διαπίστωσα (αν και ήμουνα αρνητικά προκατειλημμένος) ότι το εγχείρημα αξίζει την προσοχής μας.

Αρχικά έβαλε ένα σωστό συνολικό πολιτικό πλαίσιο περιγράφοντας μια ζοφερή εικόνα απόλυτης διαφθοράς, διαπλοκής, έλλειψης δικαιοσύνης, συγκαλύψεων, σήψης και συναλλαγών. Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό είναι το πολιτικό πλαίσιο που βιώνουμε σε κάθε πτυχή της διαχείρισης των κοινών πόρων.

Έβαλε ως προμετωπίδα της εθνικής ανασυγκρότησης την Δικαιοσύνη, την Αξιοκρατία και την Ισοτιμία σε όλους τους τομείς.

Συνέδεσε τη διαφθορά και την διαπλοκή με την γενικευμένη μεθόδευση αποδόμησης του κράτους και τις ιδιωτικοποιήσεις. «Το κράτος είπε δεν είναι επιχείρηση».

Συγκροτούνται ομάδες είπε για τη δημιουργία προγράμματος σε όλους του τομείς από εθελοντές, καταξιωμένους, ανιδιοτελείς ανθρώπους με βαθιές γνώσεις σε κάθε αντικείμενο. Όπως ανέφερε καθημερινά λαμβάνει δεκάδες βιογραφικά τα οποία αξιολογούνται με μεγάλη προσοχή. Κριτήριο είναι η και η εμπειρία (δηλαδή δοκιμασμένοι και πετυχημένοι άνθρωποι). Ίσως τελικά αποτελέσει κόμβο μιας επιστημονικής δυναμικής.

Με πολύ απλοϊκό τρόπο μίλησε για την ανάγκη ευρείας κατανομής του κοινωνικού πλούτου.

Δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν θα έχει χρηματοδότες διότι όπως είπε στο μοντέλο κοινωνικού κόμματους που αναπτύσσει δεν χρειάζονται χρηματοδότες.

Κατόρθωσε είπε, να μετατρέψει τον πόνο σε δύναμη. Ο οργανωμένος πόνος υπήρξε διαχρονικά η μαμή των εξελίξεων (λέω εγώ τώρα).

του Παναγιώτη Σάμιου*

Εισαγωγή:

Η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα της εποχής της. Ήταν το πρώτο επαναστατικό κίνημα του 19ου αιώνα το οποίο πέτυχε και κατέληξε, μετά από πολλές περιπέτειες, στη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους. Η επανάσταση του ’21 ήταν ένα σύνθετο, κοσμογονικό γεγονός που έθεσε δύσκολα ερωτήματα και τελικά ανέτρεψε την εξωτερική πολιτική της απολυταρχικής Ευρώπης των Μεγάλων Αυτοκρατοριών. Δεν είναι τυχαίο που σε κάθε μεγάλη καμπή της ιστορίας μας ο λαός στρέφει τη μνήμη του και τη σκέψη του σε εκείνη την Επανάσταση. Η Επανάσταση είναι επικίνδυνη γιατί φέρνει μαζί της μνήμες, γεγονότα, προδοσίες, διχασμούς, πάθη, ηρωισμούς, ανθρωπιά, το μήνυμα της ανατροπής και της απελευθέρωσης. Οι κυρίαρχες ελίτ έχουν συμφέρον να σβήσουν από τη μνήμη του λαού την Επανάσταση μαζί με όλες τις ιστορικές, αγωνιστικές του παραδόσεις. Αυτός είναι ο λόγος που όλα αυτά τα χρόνια η Επανάσταση έχει ταφεί κάτω από ψέματα, παραποιήσεις και πλαστογραφήσεις οι οποίες εξυπηρετούν τις επικοινωνιακές ανάγκες της εκάστοτε εξουσίας. Τα 100 χρόνια της Επανάστασης καλύφθηκαν από τις οιμωγές, τον πόνο, τον ξεριζωμό και το θάνατο μετά την καταστροφή του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, τα 150 χρόνια γιορτάστηκαν από τη Χούντα των συνταγματαρχών στο Παναθηναϊκό στάδιο με εκείνες τις τρισάθλιες, κιτς αναπαραστάσεις του στρατού και της Ε.Σ.Α και για τα 200 χρόνια ετοιμάζονται γιορτές επίδειξης κατ’ εικόνα και ομοίωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Ο κυρίαρχος μεταμοντέρνος ιδεολογικός αχταρμάς απέχει πολύ από το πνεύμα της Επανάστασης του 1821.

Ο τόπος όμως χρειάζεται πραγματική αυτογνωσία, αληθινή παιδεία και τεκμηριωμένη γνώση για να ξέρει που πατά και που πηγαίνει, για να κατανοούμε κάθε φορά τι μας συμβαίνει, πού βρισκόμαστε και κυρίως γιατί. Το άρθρο συγκεντρώνει όλα τα μεγάλα διπλωματικά γεγονότα τα οποία συνδέονται με την ελληνική επανάσταση, τα αναλύει για να δείξει πώς αντιμετώπισαν οι Μεγάλες Δυνάμεις εκείνης της εποχής την εξέγερση των ραγιάδων.

Α. Το πολιτικό κλίμα στην Ευρώπη:

από Γιώργος Τασούδης

-31 Δεκεμβρίου 2025

Η παρουσία του Ιωάννη Καποδίστρια στην ιστορική διαδρομή του νεοσύστατου ελληνικού κράτους υπήρξε όχι απλώς καθοριστική, αλλά σχεδόν σωτηριολογική. Σε μια Ελλάδα εξουθενωμένη από τον Αγώνα και βαθιά διχασμένη, πολιτικά άπειρη και θεσμικά εύθραυστη, η έλευσή του έμοιαζε με δωρεά θείας πρόνοιας· όχι επειδή υπήρξε αλάνθαστος, αλλά διότι ενσάρκωνε εκείνο που έλειπε δραματικά: το μέτρο, την πνευματική ποιότητα της εξουσίας, την ανιδιοτελή διακονία του κοινού καλού.

Ο Καποδίστριας δεν υπήρξε τέκνο συγκυριών. Το κύρος του είχε κατακτηθεί στα μεγάλα ευρωπαϊκά κέντρα της διπλωματίας, εκεί όπου ο λόγος ζυγίζεται και η πολιτική απαιτεί βάθος νου και πλάτος ψυχής. Άνδρας υψηλής μόρφωσης, βαθιάς πίστης και σπάνιας ηθικής ακεραιότητας, δεν προσήλθε στην Ελλάδα ως σωτήρας, αλλά ως υπηρέτης. Η θεοσέβειά του δεν ήταν ρητορική· ήταν βιωματική, μετουσιωμένη σε εγκράτεια, θυσία και αυστηρότητα πρώτα προς τον εαυτό του.

Ακριβώς γι’ αυτό και κατέστη δυσβάστακτος. Διότι ο άριστος, όταν εμφανίζεται, δεν καθησυχάζει· κρίνει. Η παρουσία του απογυμνώνει τις ιδιοτέλειες, αποκαλύπτει τις ανασφάλειες, στερεί τα άλλοθι. Σε έναν τόπο όπου ο εγωισμός συχνά μεταμφιέζεται σε ελευθερία και η φατριαστική βούληση βαπτίζεται πολιτικό δικαίωμα, ο Καποδίστριας δεν μπορούσε παρά να θεωρηθεί απειλή. Όχι επειδή καταπίεζε, αλλά επειδή μετρούσε. Και ό,τι μετριέται, εκθέτει.

Η δολοφονία του δεν υπήρξε απλώς ένα πολιτικό έγκλημα· υπήρξε γεγονός βαθύτατα παιδαγωγικό, με την πιο αρνητική έννοια. Για να αντέξει η συνείδηση το βάρος της πράξης, έπρεπε να ανατραπεί η αξιολόγηση του προσώπου. Ο ανιδιοτελής βαφτίστηκε αυταρχικός, ο συγκροτημένος δεσποτικός, ο οραματιστής επικίνδυνος. Δεν επρόκειτο απλώς για συκοφαντία εκ των υστέρων, αλλά για αναγκαστική διαστροφή των κριτηρίων: αν ο άριστος ήταν πράγματι άριστος, τότε το έγκλημα ήταν ασυγχώρητο. Άρα έπρεπε να πάψει να είναι άριστος.

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο κυβερνήτης (Γ΄ μέρος)

Η οργάνωση του Κράτους

Ο Καποδίστριας έσπευσε να δημιουργήσει κρατικό μηχανισμό, κυριολεκτικώς εξ υπαρχής, εργαζόμενος με πυρετώδεις ρυθμούς. Ο ίδιος είχε αρνηθεί να λαμβάνει τον οποιοδήποτε μισθό και προσπάθησε να επιβάλει την αντίληψη και τους ρυθμούς του σε ολόκληρη τη διοίκηση. Από τα 180 άτομα της κεντρικής διοίκησης διατήρησε μόλις ένδεκα(!) οι οποίοι μαζί με τον κυβερνήτη εργάζονταν ασταμάτητα από τις πέντε το πρωί έως τις δέκα το βράδυ και τις περισσότερες ημέρες κοιμόντουσαν πάνω στα γραφεία τους. Έτσι περιέκοψε αποφασιστικά τις κρατικές δαπάνες στρέφοντας όμως εναντίον του ένα μεγάλο μέρος των άεργων νεαρών λογίων της πρωτεύουσας. Δημιούργησε ενιαία διοικητική μηχανή και περιόδευε διαρκώς σε όλες τις επαρχίες συνομιλώντας κατ’ εξοχήν με τους ίδιους τους ξωμάχους και τους βοσκούς για να σχηματίζει προσωπική εικόνα της κατάστασης.

Φρόντισε να δημιουργήσει αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες και ενίσχυσε τις αστυνομικές δυνάμεις, χωρίς βέβαια να λείπουν οι υπερβάσεις και η κατάχρηση εξουσίας από αστυνομικά όργανα, οι οποίες θα πολλαπλασιαστούν μετά το 1830 ενισχύοντας τις αιτιάσεις για αστυνομικό κράτος. Ανέθεσε ταυτόχρονα στον Ανδρέα Μιαούλη το καθήκον της εξάλειψης της πειρατείας – μόνιμη πηγή αντιπαράθεσης με εκείνους τους Ευρωπαίους οι οποίοι, με αφορμή την πειρατεία, υποστήριζαν πως οι Έλληνες δεν είχαν τη δυνατότητα να αυτοκυβερνηθούν.

Ως προς τα οικονομικά, η διακυβέρνησή του κατόρθωσε να αυξήσει τα έσοδα του κράτους μέσω της κεντρικής φορολογίας επιτυγχάνοντας παράλληλα σημαντικές εισφορές από τον παροικιακό ελληνισμό και τους φιλέλληνες (όπως ο Εϋνάρδος). Ίδρυσε τη βραχύβια «Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα», ενώ προσπάθησε να εισαγάγει και εθνικό νόμισμα, τον φοίνικα. Μάλιστα, για να χτυπήσει τα μεγάλα τοπικά συμφέροντα, η εκμίσθωση των προσόδων των επαρχιών έπαψε να πραγματοποιείται σε ενιαία σύνολα αλλά επιμερίζονταν σε φορολογικές ενότητες, ώστε να μπορούν να συμμετέχουν στη δημοπρασία περισσότεροι υποψήφιοι εκμισθωτές.

Η ψυχοπολιτική από τη Βενεζουέλα στα Τέμπη

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Η αξιοπρέπεια δεν είναι συναίσθημα. Είναι πολιτική συνθήκη.

Αξιοπρέπεια είναι να μη χρειάζεται να απολογείσαι για το δικαίωμά σου να ζεις, να μιλάς και να θρηνείς.

Και όταν αυτή διαρρηγνύεται, κανένα πρόγραμμα, καμία μεταρρύθμιση, καμία υπόσχεση «ανάπτυξης» δεν μπορεί να σταθεί.

Αυτό που συνέβη στη Βενεζουέλα με την απαγωγή και τη δημόσια ταπείνωση του εκλεγμένου προέδρου της δεν ήταν απλώς μια διεθνής αυθαιρεσία.

Ήταν μια ωμή απόπειρα ακύρωσης εκείνου που είχε οικοδομηθεί επί χρόνια: της αποκατάστασης της λαϊκής αξιοπρέπειας. Ό,τι χτίστηκε με τον Τσάβες ως αυτοεκτίμηση ενός λαού επιχειρήθηκε να διαλυθεί ως «λάθος», ως «παρέκκλιση», ως κάτι που έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά. Η ψυχοπολιτική στα καλύτερα της.

Αυτό το μοτίβο δεν είναι ξένο στην ελληνική εμπειρία. Η Ελλάδα των Μνημονίων δεν φτωχοποιήθηκε μόνο υλικά. Ταπεινώθηκε. Παρουσιάστηκε ως ανώριμη, διεφθαρμένη, ανίκανη να αυτοκυβερνηθεί. Οι πολίτες ορίστηκαν ως "τεμπέληδες", μετατράπηκαν σε «αριθμούς», σε «κόστος», σε πρόβλημα προς διαχείριση. Η συλλογική αξιοπρέπεια διαβρώθηκε συστηματικά: με την επιτήρηση, με τη λιτότητα, με τη θεσμική ατιμωρησία, με την αίσθηση ότι «ό,τι κι αν κάνεις, αποφασίζουν άλλοι» και πως «τέτοιος που είσαι, ό,τι και να πάθεις σου αξίζει», αφού «όλοι μαζί τα φάγαμε» και «όλοι μαζί τους σκοτώσαμε».

Σειρά της Γροιλανδίας; Σάλος από μήνυμα της…συζύγου του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου!

January 4, 2026

Ο πρεσβευτής της Δανίας στις ΗΠΑ ζήτησε σήμερα «απόλυτο σεβασμό» στην εδαφική ακεραιότητα της Γροιλανδίας, μετά από ένα tweet της συζύγου του αναπληρωτή προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Στίβεν Μίλερ, η οποία ανήρτησε μια φωτογραφία της Γροιλανδίας με τα χρώματα της σημαίας των ΗΠΑ.

Η Κέιτι Μίλερ, σύζυγος του αναπληρωτή προσωπάρχη της αμερικανικής προεδρίας, ανήρτησε στον λογαριασμό της στο X χθες Σάββατο μια φωτογραφία της Γροιλανδίας χρωματισμένης με την αμερικανική σημαία. Η φωτογραφία συνοδευόταν από μια λεζάντα που έγραφε με κεφαλαία γράμματα: «ΣΥΝΤΟΜΑ».

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει αρκετές φορές στη διάρκεια των ετών ότι η Γροιλανδία, ένα έδαφος της Δανίας που διαθέτει εκτεταμένη αυτονομία, θα πρέπει να γίνει τμήμα των Ηνωμένων Πολιτειών, επικαλούμενος λόγους ασφαλείας και το ενδιαφέρον για τους ορυκτούς πόρους του νησιού.

Η Γροιλανδία και η Δανία έχουν απορρίψει την ιδέα.

Για την αμυντική θωράκιση της Ευρώπης

από Ευάγγελος Κοροβίνης

-2 Ιανουαρίου 2026

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για την ανάγκη αμυντικής ενηλικίωσης της Ευρώπης. Έχουν μάλιστα εξευρεθεί πόροι και κονδύλια άνω του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ γι' αυτόν το σκοπό (150 δις. από ευρωομόλογα και τα υπόλοιπα από πόρους των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ).Η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων επιχειρεί να νομιμοποιήσει τον θεμιτό κατά τα άλλα στόχο της ενίσχυσης της ευρωπαϊκής άμυνας επισείοντας την ρωσική απειλή. Ο πόλεμος, λένε, στην Ουκρανία δεν είναι το τέλος της ρωσικής επιθετικότητας. Μετά την Ουκρανία, τονίζουν, σειρά στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας έχουν και άλλες γειτνιάζουσες προς την μεγάλη αυτήν δύναμη χώρες.

Ιστορικά, όμως, η επιθετικότητα της Ρωσίας εκδηλώνεται μόνον όταν νοιώθει ότι απειλούνται ζωτικά της συμφέροντα, όπως η πρόσβασή της στην Μαύρη Θάλασσα μέσω της Κριμαίας ή ο διάδρομος μεταφοράς όπλων και πολεμοφοδίων μέσω των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ή τέλος όταν τίθεται υπό αμφισβήτηση η επάρκεια του βάθους της άμυνάς της στον Καύκασο.

Η αμυντική ενίσχυση της Ευρώπης δεν πρέπει να νομιμοποιείται με ψεύδη και φαντασιοπληξίες περί επικείμενης ρωσικής επίθεσης και σε άλλες χώρες. Ούτε, εξάλλου, πρέπει να συνδέεται με θεμιτές σε ένα βαθμό οικονομικές στοχεύσεις. Γίνεται λόγος για την προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η τρέχουσα οικονομική καχεξία της Ευρώπης με την στροφή σε μια πολεμική οικονομία.

«Εδώ είναι Βαλκάνια» αλλά η Ελλάδα αρνείται να το καταλάβει! Ηλίας Παπαναστασίου

«Εδώ είναι Βαλκάνια» και η Ελλάδα θα έπρεπε να είναι πρωταγωνίστρια σ’ αυτή τη «γειτονιά»…Αντί γι’ αυτό παρακολουθεί απλά τις εξελίξεις, ανέχεται προκλήσεις και όπως συνηθίζει ειδικά τα τελευταία χρόνια, σιωπά και ακολουθεί πιστά και υπάκουα τις εντολές των «συμμάχων» της στη Δύση…

«Εδώ είναι Βαλκάνια» και τα πράγματα ήταν ,είναι και μάλλον θα παραμείνουν ζόρικα και σε κάποιες περιπτώσεις επικίνδυνα. Με τη προσοχή μας στραμμένη στον τουρκικό κίνδυνο δεν συζητάμε σχεδόν καθόλου για όσα γίνονται δίπλα μας.

Αντιθέτως η Τουρκία όχι απλά συζητά τι γίνεται στα Βαλκάνια ,αλλά παρεμβαίνει και ασκεί επιρροή, εκμεταλλευόμενη την ελληνική απουσία. Για τα Βαλκάνια συζητάμε με τον Ηλία Παπαναστασίου, οικονομολόγο και πολιτικό επιστήμονα. Μια συζήτηση που δεν μπορεί να μην ξεκινήσει από την ιστορία της περιοχής, που πάντα είναι εκρηκτική.

π. Νικόλαος Λουδοβίκος:Τι είναι αμαρτία

από Μανώλης Γ. Βαρδής

-30 Δεκεμβρίου 2025

Δεν θέλω να ασχοληθώ με την ταινία για τον Καποδίστρια του Γιάννη Σμαραγδή (2025). Οι κινηματογραφικές ταινίες κρίνονται από την αίσθηση και το συναίσθημα που διεγείρουν στον θεατή, και όχι από την επιστημονική τους ακρίβεια. Νομίζω ο σκηνοθέτης το προσδιόρισε αρκούντως αυτό, λέγοντας πως δεν κάνει ντοκιμαντέρ. Κατά συνέπεια, το πλήθος της ανταπόκρισης και ο ενθουσιασμός του κοινού έχουν κατακυρώσει τη συγκεκριμένη ταινία.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς. Οπωσδήποτε, λόγω του ασφυκτικού κλίματος της έκπτωσης των αξιών της Πολιτικής, ο λαός θέλει να δει πως ήταν, κάποτε, οι κυβερνήτες αυτού του δύσμοιρου τόπου. Οι συγκρίσεις είναι δυσανάλογες. Ο Καποδίστριας θυσίασε την ζωή του, την ώρα που υπερασπιζόταν μία βιώσιμη και ανεξάρτητη Ελλάδα, όχι μία Ελλάδα έξω από την εποχή της. Αυτό θα πρέπει να το έχουμε υπόψη μας. Όπως θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας το γεγονός πως ο (δυτικός) συνταγματισμός των ετών προ του Καποδίστρια είχε διαποτίσει ακόμα και τις αγροτικές μάζες (That constitutional government had a meaning for the common people was revealed to President Capodistrias when a Peloponnesian peasant defined the constitution as "an agreement which prescribes our duties to you and your duties to us¨, Ν. Κaltchas, Introduction to the Constitutional History of Modern Greece, AMS Press, New York, 1965, σ. 40).

Άρα, με τη θέληση της ή όχι η νέο-ελληνική κοινωνία είχε εισέλθει στον αστερισμό της Δύσης. Αυτό ήταν το πλαίσιο δράσης του Κυβερνήτη. Σε αυτά τα όρια, και με το πνεύμα της εποχής, η λύση του Καποδίστρια ήταν η λύση ενός αυταρχικού-συγκεντρωτικού Κράτους, κατά το πρότυπο της Ρωσικής κρατικής πολιτικής. Αυτό δεν θα πρέπει να μας ξενίζει. Εάν μάλιστα θέλει κάποιος να είναι περισσότερο τολμητίας, θα διαπιστώσει ότι σε ανάλογες συνθήκες κατάρρευσης και επαναστατικού πολέμου, μετά την Γερμανική Κατοχή, ίδιες ιδέες κρατικού συγκεντρωτισμού επικράτησαν (με αριστερό αλλά και με δεξιό πρόσημο). Αυτό είναι για τους συντηρητικούς κάτι το ιστορικά “τραγικό”. Αναφέρομαι στους συντηρητικούς, διότι αυτοί είναι που-και με αφορμή την ταινία του Σμαραγδή-συγκινούνται με τον Καποδίστρια. Μάλιστα, οι ίδιοι θα πουν ότι- ακόμα κι αν η ταινία δεν είναι τέλεια, καλύτερο είναι να βλέπει κανείς τέτοιες προσωπικότητες από τίποτα «θολο-κουλτουριάρικα» σενάρια (sic!).

Πως η παγκοσμιοποίηση αλλάζει την ταυτότητα των λαών της Δύσης- Δ.Δαββέτας στον Σ.Σουρμελίδη

Militaire News

Η ταυτότητα των ατόμων και των λαών τροποποιούνται ριζικά και γρήγορα μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης. Η συζήτηση στο Real Politics με τον Σπύρο Σουρμελίδη και τον Δημοσθένη Δαββέτα, καθηγητή φιλοσοφίας της τέχνης, εικαστικό και συγγραφέα, αναδεικνύει τις αλλαγές, τις δραστικές μεταβολές που βλέπουμε σε επιλογές, σε συμπεριφορές, στο επίπεδο του πολιτισμού, πρωτίστως στις ευρωπαϊκές κοινωνίες.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα θέματα ταυτότητας κερδίζουν συνεχώς έδαφος, όπως και οι πολιτικές δυνάμεις που τα εκφράζουν. Και οι οποίες κατα κύριο λόγο κινούνται ακροδεξιό.

Η συζήτηση με τον Δ. Δαββέτα εξηγεί το πως η παγκοσμιοποίηση επιδρά στην συμπεριφορά των πολιτικών κομμάτων στη Γαλλία αλλά και γενικώς στην Ευρώπη, αλλά και στις συμπεριφορές των μεγάλων δυνάμεων παγκοσμίως.