Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ… ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ... ΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ ΤΗΣ

Του Γιώργου Καστρινάκη 

Κι όμως δεν έγκειται στο δίλημμα «Ανατολή ή Δύση;» το κρίσιμο στοίχημα της νεοελληνικής ιστορίας. Ούτε καν στο ακροζύγισμα «Παράδοση ή Εκσυγχρονισμός;».

• Επ’ αυτών των διπόλων θα μπορούσαν, ναι, να ανιχνευθούν συνθετικές απαντήσεις – ας σκεφτούμε, π.χ., την ταυτότητα που ενσάρκωσαν πρόσωπα όπως του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου ή όπως του Διονύση Σαββόπουλου.

Ο βαθύς όμως διχασμός που διέπει την επιχώρια εξέλιξη έγκειται σε όσα ενέχει το δίπολο «(με την) Κοινωνία ή (με την) Ιντελιγκέντσια;»

ΟΧΙ πως ήταν μοιραίο – σπεύδω να σαφηνίσω – να τίθενται δ ι α ζ ε υ κ τ ι κ ά οι δύο όροι αυτής της αντίστιξης. Συμβαίνει όμως έτσι απ’ αρχής των Νέων Καιρών μας, σε όλο το εύρος της προηγμένης οικονομικά οικουμένης. Ενώ λαβαίνει χώρα εισέτι εμφατικώτερα, τούτο, μέσα στην ημεδαπή επικράτεια.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

του Γιώργου Σιγάλα.

Θεωρώ ότι παρόλη την προσωπική μου έρευνα στα αρχεία της βρετανικής αυτοκρατορίας και τη γενική μου γνώση, υπάρχουν πολλά κομμάτια ανεξερεύνητα για τον Ι. Καποδίστρια. Εδώ θα προσπαθήσω να αρκεστώ σε μερικά σημεία:

- Γεννήθηκε το 1776 σε μια αριστοκρατική οικογένεια από πατέρα Κερκυραίο και μάνα Κύπρια με βαθιά θρησκευτική (όχι δογματική) συνείδηση. Ήρθε σε σύγκρουση με το κομμάτι του ιερατείου, το οποίο εξυπηρετούσε τον Σουλτάνο όταν ανέλαβε κυβερνήτης.

- Είχε ένα ατύχημα ως έφηβος με το άλογο και τη ζωή του την απέδωσε σε θαύμα της Παναγίας (Μονή Πλατυτέρας). 

- Γνώριζε ότι δεν είχε τα προσόντα του στρατιωτικού. Θεωρούσε ότι η διπλωματία και η κρατική οργάνωση είναι ο καλύτερος τρόπος για να υπηρετήσει την Ελλάδα.

- Πήρε τρία διδακτορικά ιατρικής, νομικής και φιλοσοφίας. Θεωρείται από τους πιο άριστους φοιτητές του πανεπιστημίου της Πάδοβας που υπήρξαν.

- Πρώτα δείγματα γραφής είναι ο ρόλος του στα Επτάνησα. Λήγει ένα μικρό εμφύλιο στο Ληξούρι Κεφαλονιάς, ενώ οχυρώνει την Λευκάδα ματαιώνοντας τα σχέδια του Αλή Πασά. 

- Επιλέγει σε ποιον θα προσφέρει τις υπηρεσίες του. Θεωρεί σωστά ότι γεωπολιτικά η Ρωσία είχε μεγαλύτερο όφελος από την αποδυνάμωση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από ότι η Βρετανία και η Γαλλία.

ΑΠΟ ΤΗΝ MADRE TIERRA ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Πνευματικότητα, πολιτική και το χαμένο μάθημα της ελληνικής Αριστεράς

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτικού λόγου –ιδίως εκείνου που αυτοπροσδιορίζεται ως «προοδευτικός»– αντιμετωπίζει την πίστη του λαού μας είτε με αμηχανία είτε με ευθεία περιφρόνηση. Η πίστη παρουσιάζεται ως κατάλοιπο του παρελθόντος, ως ιδιωτική ιδιορρυθμία ή, στη χειρότερη εκδοχή, ως εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό και τη χειραφέτηση.

Αυτή η στάση δεν είναι ουδέτερη. Παράγει πολιτικά αποτελέσματα. Και το βασικό της αποτέλεσμα είναι ότι κόβει τον δεσμό ανάμεσα στον λαό και την πολιτική.

Γιατί για μεγάλα τμήματα της ελληνικής κοινωνίας η λαϊκή πίστη δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι δόγμα προς υπεράσπιση ούτε μηχανισμός εξουσίας. Είναι τρόπος ζωής. Είναι μνήμη, πένθος, γιορτή, κοινότητα. Είναι η γλώσσα με την οποία ο λαός έμαθε να αντέχει την ήττα, την κατοχή, τη φτώχεια, την απώλεια. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έμαθε να στέκεται όρθιος όταν όλα γύρω του κατέρρεαν.

Όταν αυτή η πίστη λοιδορείται, δεν αποδυναμώνεται η Εκκλησία ως θεσμός εξουσίας. Αποξενώνεται ο ίδιος ο λαός από τον συλλογικό του εαυτό. Και τότε η πολιτική μένει χωρίς κοινωνικό σώμα, χωρίς ρίζες, χωρίς μνήμη, χωρίς εμπιστοσύνη. Ό,τι καλύτερο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, δηλαδή. 

Το μάθημα των Ζαπατίστας

Ένα από τα λιγότερο κατανοημένα –και συχνά αποσιωπημένα– στοιχεία της εμπειρίας των Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας είναι ότι δεν αρνήθηκαν τις τοπικές πνευματικές και θρησκευτικές παραδόσεις των ιθαγενών κοινοτήτων. Δεν τις θεώρησαν «οπισθοδρομικές», ούτε εμπόδιο στον πολιτικό αγώνα. Αντίθετα, τις ενσωμάτωσαν πολιτικά, τις μετέτρεψαν σε έδαφος συλλογικής αξιοπρέπειας, κοινοτικής συνοχής και αντίστασης.

Σταθακόπουλος: Ποιοί και γιατί σκότωσαν τον Καποδίστρια

Η Επανάσταση του 1821 είναι πιθανώς η πιο σημαντική επανάσταση του 19ου αιώνα, διότι είναι η μόνη επανάσταση ενός έθνους που επαναστατεί κατά ενός αλλόφυλου και αλλόθρησκου δυνάστη και το οποίο επιθυμεί να οικοδομήσει ένα νέο ελεύθερο μέλλον, απέναντι στους θεσμούς της μοναρχίας που κυριαρχούσαν στην Ευρώπη εκείνης της περιόδου. 

Αυτός είναι και ο λόγος που η Επανάσταση αυτή αντιμετωπίστηκε με καχυποψία από το κατεστημένο της Ευρώπης, το οποίο όταν έκρινε ότι η απελευθέρωση της Ελλάδας ήταν αναπόφευκτη, προσπάθησε να την ποδηγετήσει. Απόσπασμα συζήτησης του Δ. Σταθακόπουλου με τον Γ. Σαχίνη για την Επανάσταση του 1821. 

Η συζήτηση αυτή είναι ιδιαίτερα επίκαιρη λόγω της προβολής στους κινηματογράφους της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή, η οποία είναι αφιερωμένη στη ζωή και στον θάνατο του Ιωάννη Καποδίστρια.

Τα Χριστουγεννιάτικα του Χρήστου Γιανναρά

Τα Χριστουγεννιάτικα του Χρήστου Γιανναρά - Ανάγνωση και στοχασμοί | Αέναη επΑνάσταση

👇

👇

ΚΛΙΚ  εικόνα ή ΕΔΩ για να διαβάσετε την ανάρτηση 

📖 Τα Χριστουγεννιάτικα του Χρήστου Γιανναρά – Ανάγνωση και στοχασμοί - Διαβάζοντας τον αείμνηστο φιλόσοφο Χρήστο Γιανναρά για τα Χριστούγεννα, συνειδητοποιεί κανείς ότι το ερώτημα δεν είναι «τι πιστεύω», αλλά πώς υπάρχω. Ο Γιανναράς δεν «αναλύεται». Αναγιγνώσκεται!

Η Καρυστιανού, η κομματοκρατία και το ξόρκι της ακροδεξιάς

Όταν η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους επαγγελματίες «πολιτικούς»

30.12.2025 

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Πολύς ο θόρυβος από τις δηλώσεις της Μαρίας Καρυστιανού περί ενδεχόμενης δημιουργίας πολιτικού κινήματος. Ωσάν να μην ισχύει το συνταγματικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι, παρά μόνον για τα παιδιά των κομματικών σωλήνων. Ή τουλάχιστον, να θεωρούμε ότι αφαιρείται τούτο το δικαίωμα, από ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους σε ένα κρατικό έγκλημα.

Δεν θα ήθελα να ασχοληθώ με την χυδαιολογία των κυβερνητικών τρολ, ούτε με το ψυχολογικό προφίλ όσων θεωρούν ότι μια γυναίκα που έχασε το παιδί της, το περισσότερο που μπορεί να κάνει, είναι να διεκδικήσει μια δικαστική απόφαση αποζημίωσης.

Περί πολιτικής

Αφορμή για να γράψω κάποιες σκέψεις, ήταν κάποια άρθρα συναδέλφων, σε διάφορα Μέσα, που ξεκάθαρα ξορκίζουν την πιθανότητα να δημιουργηθεί κάποιος νέος πολιτικός φορέας, στον οποίο θα ηγείται η Μαρία Καρυστιανού, διότι “η πολιτική είναι σοβαρή υπόθεση για να την αναλάβουν οι εκτός πολιτικής”.

Αρχικά, αν μου επιτρέπονται κάποιες παρατηρήσεις σε -κατά τα άλλα- εξαίρετους συναδέλφους, θα έλεγα ότι οι τίτλοι, αν και καταλαβαίνω ότι πρέπει να είναι “πιασάρικοι” για να “πουλήσουν” στο διαδικτυακό παζάρι της ειδησεογραφίας, αδικούν πολλές φορές το περιεχόμενο των κειμένων τους και σίγουρα την σοβαρότητα του ζητήματος.

Από ΄κει και πέρα, επειδή σε όλα τα εν λόγω άρθρα, αντιμετωπίζεται η Μαρία Καρυστιανού ως ένας άνθρωπος που θα ήταν σχεδόν… καταστροφικό να αναλάβει μια τέτοια πρωτοβουλία, διότι δεν έχει σχέση με την “πολιτική”, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ:

ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΩΣ ΛΑΟ;

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Η νέα χρονιά δεν έρχεται ως απλή αλλαγή ημερολογίου. Μας βρίσκει, τους περισσότερους, κουρασμένους, πληγωμένους, αλλά όχι ηττημένους. Μας βρίσκει σε μια στιγμή που το ερώτημα δεν είναι πια «τι φταίει», αλλά αν θα επιτρέψουμε να συνεχιστεί η αργή μας εξάντληση, η σιωπηλή συλλογική μας εξόντωση. 

Γι’ αυτό το πιο βαθύ και πολιτικό ερώτημα της εποχής δεν είναι τεχνικό, είναι υπαρξιακό: 

πώς θα αγαπήσουμε τον εαυτό μας ως λαό;

Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας δεν σημαίνει να ωραιοποιήσουμε το παρελθόν, ούτε να κρυφτούμε πίσω από σύμβολα. 

Σημαίνει να κοιτάξουμε κατάματα όσα μας έκαναν: τη φτωχοποίηση, την απαξίωση της ζωής, την κανονικοποίηση της αδικίας.

Σημαίνει να σταθούμε απέναντι στην πραγματικότητα χωρίς φόβο και χωρίς αυταπάτες.  Να αναγνωρίσουμε ότι μας φτώχυναν, μας διαίρεσαν, μας έμαθαν να ντρεπόμαστε για τις ανάγκες μας και να θεωρούμε την αδικία «κανονικότητα». 

Αλλά, αυτή η ντροπή δεν είναι δική μας, μας επιβλήθηκε. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Και κανένας λαός δεν μπορεί να αγαπήσει τον εαυτό του όσο αποδέχεται να ζει σκυφτός.

Ο Δημήτρης Γληνός, στο «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ», όταν μιλούσε για «τους προδότες και τα τσακάλια», δεν περιέγραφε απλώς πρόσωπα μιας κατοχικής εποχής. Περιέγραφε έναν διαχρονικό μηχανισμό: εκείνους που, σε στιγμές κρίσης, σπεύδουν να πείσουν τον λαό ότι δεν αξίζει να αγωνιστεί, ότι «οι ισχυροί είναι ανίκητοι», ότι η σωτηρία περνά μόνο μέσα από την υποταγή. 

Η Οικονομική Πολιτική του Ιωάννη Καποδίστρια: Ο Επιφανέστερος Κυβερνήτης της Ελλάδας

Από το πρόσφατο εκδοθέν βιβλίο του Γεώργιου Α. Βάμβουκα

Γιώργος Τασιόπουλος 

Ο Ιωάννης Καποδίστριας ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας σε μια στιγμή πλήρους οικονομικής και θεσμικής κατάρρευσης. Μέσα σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια έθεσε τις βάσεις ενός σύγχρονου κράτους, με συγκροτημένη οικονομική, νομισματική και κοινωνική πολιτική.

Όταν την πρωία της 8ης Ιανουαρίου 1828, ο Καποδίστριας αποβιβάστηκε στην πόλη του Ναυπλίου, η Επανάσταση των Ελλήνων «έπνεε τα λοίσθια». Η φατρία Κουντουριώτη – Μαυροκορδάτου – Κωλέττη, που την περίοδο 1822-1827 κρατούσε τα ηνία της κυβερνητικής εξουσίας, άφησε κάκιστη κληρονομιά στον Καποδίστρια. Τα στρατεύματα των αρχιστράτηγων Κιουταχή και Ιμπραήμ κατείχαν το σύνολο σχεδόν της τότε ελληνικής επικράτειας. Η Πτώχευση του 1827 άφησε πεσκέσι στον Καποδίστρια το εξωτερικό χρέος των 2.800.000 αγγλικών λιρών ή 205.800.000 γροσιών. Εκτός του εξωτερικού υπήρχε και το εσωτερικό δημόσιο χρέος των 34.593.534 γροσιών. ∆ηλαδή, το 1827 το υπό εκκόλαψη νεοελληνικό κράτος έφερε στις ασθενείς πλάτες του, το κολοσσιαίο εξωτερικό και εσωτερικό δημόσιο χρέος των 240.393.534 γροσιών που αντιπροσώπευε το 961,6% του ΑΕΠ!

Ορισμένες από τις καινοτόμες πτυχές της Οικονομικής Πολιτικής του Καποδίστρια, που αναδεικνύονται μέσα από τις σελίδες του παρόντος βιβλίου επιγραμματικά είναι:

Το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο: προκλήσεις για την Ελλάδα

* Παρέμβαση του Φίλιππου Σαχινίδη στην εκδήλωση του  ENA Institute for Alternative Policies, «Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το νέο Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο: προκλήσεις για την Ελλάδα» *, 

Αθήνα, 18 Δεκεμβρίου 2025

Πριν από περίπου 30 χρόνια, οικονομολόγοι από διαφορετικές σχολές οικονομικής σκέψης, που ασχοληθήκαμε με τις προβλέψεις της Συνθήκης του Μάαστριχτ για το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Ευρωζώνης, επισημαίναμε δύο σημαντικά θεσμικά ελλείμματα.

Το πρώτο σχετιζόταν με το γεγονός ότι η Συνθήκη δεν επέτρεπε στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να λειτουργεί ως Lender of Last Resort. Τις συνέπειες αυτής της επιλογής –σε χαμένο ΑΕΠ, χαμένες θέσεις εργασίας, πολιτική αστάθεια, αλλά και στον κίνδυνο που δημιουργήθηκε για την ίδια την ύπαρξη της Ευρωζώνης– τις βιώσαμε με την εκδήλωση της κρίσης χρέους. 

Ο φόβος της πιθανής κατάρρευσης των οικονομιών της Ευρωζώνης κατά τα χρόνια της πανδημίας οδήγησε τελικά την

ΕΚΤ να αναλάβει αυτόν τον ρόλο.

Η δεύτερη θεσμική αδυναμία αφορά την απουσία ενός ισχυρού ομοσπονδιακού προϋπολογισμού.

Μια ακόμη μακεδονική ιστορία και οι “χρήσιμοι ηλίθιοι”

30/12/2025

Φωτό: SLpress.gr

ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Το 1852 νεαροί απόφοιτοι της Σχολής του Βαρνάβα στο ακόμα οθωμανικό Μοναστήρι (Bitola, ή αρχαία Ηράκλεια Λυγκηστίς), στο οποίο κυριαρχούσαν πληθυσμιακά, πνευματικά και οικονομικά οι κυρίως βλαχόφωνοι Έλληνες, ίδρυσαν ένα είδος Λέσχης με το όνομα “Καζίνο”. Κύριος σκοπός αυτού του σωματείου – με την “ουδέτερη” ονομασία – ήταν «η αναζωπύρωσις του πατριωτικού αισθήματος των πολιτών και η κατά του ενός προστασία των Χριστιανών κατά πάσης βιοπραγίας εκ μέρους των Τούρκων.»

Σημειωτέον ότι στα μέσα του 19ου αιώνα και πολύ πριν την δημιουργία της “Βουλγαρικής Εξαρχίας” το 1870, οι Βούλγαροι δεν είχαν δείξει ακόμα εμπράκτως τις εθνικές διαθέσεις τους για την Μακεδονία, πόσο μάλλον να γίνεται λόγος για “μακεδονικό έθνος”. Οι Τούρκοι που γνώριζαν από την αρχή την ύπαρξη του “Καζίνο” δεν αντιδρούσαν για αρκετό διάστημα καθώς δεν υπήρχε κάποια “έμπρακτος έκφανσις” των πραγματικών στόχων των νεαρών Ελλήνων του Μοναστηρίου.

Μέχρι που ένα συνταραχτικό τυχαίο γεγονός προκάλεσε “αναβρασμό” στους Τούρκους και μεγάλη ανησυχία στους Χριστιανούς. Κάποιος “νέος Χριστιανός υπερασπιζόμενος την τιμή και την ζωή του σκότωσε έναν νέον Τούρκον”. Ο άτυχος δράστης συνελήφθη σχεδόν αμέσως και όπως αναμένονταν καταδικάστηκε σε θάνατο.

Το Μακεδονικό μέσα από μία τραγική ιστορία

Η ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ 1828-1832

«Καποδιστριακή Πολιτεία».

 

Tο επεισόδιο από την σειρά της ΕΡΤ, γυρισμένη στα τέλη της δεκαετίας του ’80, απηχεί το ιδεολογικό κλίμα της εποχής, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση ήταν «φιλοκαποδιστριακό».

 

 Την επιστημονική επιμέλεια είχαν οι καθηγητές Γιώργος Κασιμάτης και Παύλος Πετρίδης. 

ΚΛΙΚ στην ή ΕΔΩ για να μεταφερθείτε στο σύνδεσμο της εκπομπής 

ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ 1750-1940

Κύκλος:Α Επεισόδιο:009 ΙΙΙ Η ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ 1828-1832

Ιστορική σειρά του ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΙΔΕΡΑΤΟΥ, που πραγματεύεται θέματα της πολιτικής ιστορίας της Ελλάδας της περιόδου 1750-1940, μέσα από τη ματιά διακεκριμένων επιστημόνων. Το ένατο επεισόδιο της σειράς, στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας “Η Καποδιστριακή Πολιτεία 1828-1832” είναι αφιερωμένο στη φυσιογνωμία και την πολιτική του ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Πώς το 2025 δικαίωσε προβλέψεις του Μπρούσκο

02/01/2026

EPA/MACIEJ KULCZYNSKI POLAND OUT

ΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΣ

Ο Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας στην προεδρία Τζιμ Κάρτερ, σύμβουλος άλλων τριών προέδρων, καθηγητής Αμερικανικής Εξωτερικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Τζονς Χόπκινς και συγγραφέας, εξέδωσε την περίοδο 1997-2012 έξι βιβλία. Τα πνευματικά πονήματα του σκιαγράφησαν αριστοτεχνικά, επιχειρησιακά και λεπτομερειακά τους άξονες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στη μεταψυχροπολεμική εποχή.

Κανένας άλλος αναλυτής δεν διέθετε (και δεν διαθέτει έως και τώρα, εννέα σχεδόν χρόνια από το θάνατο του Μπρεζίνσκι) την οξυδέρκεια στο βαθμό που τολμούσε να κάνει προβλέψεις σεναρίων, τα όποια στο μεγαλύτερο μέρος επιβεβαιώθηκαν και συνεχίζουν να επιβεβαιώνονται ακόμη και σήμερα.

Στο βιβλίο του “Στρατηγικό Όραμα. Η Αμερική και η Κρίση της Παγκόσμιας Δύναμης“, που ήταν το τελευταίο του και εκδόθηκε το 2012, επιχειρεί να περιγράψει το παγκόσμιο γίγνεσθαι στην μετα-αμερικανική εποχή. Συγκεκριμένα στο τρίτο κεφάλαιο επικεντρώνεται στις εξελίξεις που θα λάβουν χώρα μέχρι το 2025. Αναλυτικά:

Ο Μπρεζίνσκι για το Διεθνές Σύστημα

Θεωρoύσε ότι «Ο κόσμος δεν θα είναι υπό την κινέζικη κυριαρχία που θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ, αλλά χαοτικός. Το πιο πιθανόν είναι να υπάρξει μια παρατεταμένη φάση μη καθορισμένων και σχετικά χαοτικών ανακατανομών στην παγκόσμια και περιφερειακή τάξη, χωρίς μεγάλους νικητές, αλλά με αρκετούς χαμένους, σε μια διαδικασία διεθνούς αβεβαιότητας και ακόμη δυνητικών θανάσιμων κινδύνων για την παγκόσμια ευμάρεια».

Σωστά ο Μπρεζίνσκι περιγράφει το μεταβαλλόμενο, ρευστό, συγκρουσιακό, πολυπολικό, πολυκεντρικό και μετα-δυτικόκεντρικο διεθνές σύστημα στο όποιο βρισκόμαστε, λόγω του επαναπροσδιορισμού ισχύος και της ανακατανομής συμφερόντων. Ταυτόχρονα αναφέρει ότι «Η διεθνής συνεργασία είναι πολύ πιθανόν να μειωθεί, με ορισμένες δυνάμεις να προωθούν αποκλειστικά σχήματα περιφερειακής συνεννόησης ως ευέλικτα πλαίσια για την ενίσχυση των συμφερόντων τους».

Το ψωμί που φυ­λάς στην απο­θή­κη σου εί­ναι του φτω­χού...

π. Κώστας Λαγός 

Αυτές τις ημέρες έχουμε την τάση, ειδικά τα τελευταία χρόνια να κάνουμε μια εντελώς αδόκιμη σύγκριση. Λατρεύουμε να συγκρίνουμε τον Άγιο Βασίλειο με τον Santa Claus, τη χριστουγεννιάτικη αυτή φιγούρα του δυτικού καταναλωτισμού, όπως επίσης μας αρέσει πολύ να λέμε τον τελευταίο. 

Και αυτό το κάνουμε για να δείξουμε την υπεροχή του "δικού μας" Αγίου έναντι μιας κατασκευασμένης φιγούρας που έχει δανειστεί το όνομα ενός άλλου αγίου(ο Santa Claus βασίστηκε στον  Άγιο Νικόλαο). 

Πολύ ωραία είναι όλα αυτά. Αφού λοιπόν τόσο πολύ αγαπάμε και τιμούμε τον "δικό μας" Άγιο Βασίλειο ας δούμε λίγα μόνο από τα λόγια του: Τιμή Αγίου, μίμηση Αγίου μας λέει ο Μ.Βασίλειος.  Πόσο πολύ τον τιμούμε λοιπόν αυτόν τον Άγιο που μας δίνει και μια αίσθηση πνευματικής υπεροχής; 

"Γνω­ρί­ζω ότι πολ­λοί νη­στεύ­ουν, προ­σεύ­χον­ται, στε­νά­ζουν, φα­νε­ρώ­νουν όλη την ανέ­ξο­δο ευ­λά­βεια, δεν αφή­νουν όμως έναν οβο­λό σ΄αυ­τούς που θλί­βον­ται. Ποιό εί­ναι το όφε­λος, από την υπό­λοι­πη αρε­τή τους; Διό­τι η Βα­σι­λεία των Ου­ρα­νών, δεν τους πα­ρα­δέ­χε­ται" μας λέει ο Άγιος και μας βάζει δύσκολα από την αρχή. Οι μεγάλοι σταυροί και οι μετάνοιες είναι εύκολα πράγματα και ανέξοδα και εντελώς χαμένα όταν δεν συνοδεύονται με το ενδιαφέρον για όλους τους φτωχούς, τους αδικημένους και τους κατατρεγμένους του κόσμου τούτου. 

Ὅσοι Ζωντανοί. Μὲ Ὁμοψυχία καὶ Πίστη, θὰ γυρίσουμε καὶ αὐτὴν τὴν σελίδα.

[Ἔθνος Ἑλληνικὸ ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει καὶ δὲν κατέπεσεν ποτέ

ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ]

31η Δεκεμβρίου 1821.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ὑποφέρει. Σωματικά καὶ ψυχικά. Ἀποφασίζει νὰ γράψει στὸν Τσάρο ὅτι τὴν ἑπομένη θὰ ἔμενε κλεισμένος στὸ σπίτι του. Διατυπώνει γραπτῶς τὶς εὐχές του καὶ μαζί, ὁρισμένα παράπονα. Ἐδῶ καὶ δύο χρόνια, ἰδίως μετά τὰ συνέδρια σὲ Laibach καὶ Troppau, περνοῦσε κάθε μέρα καὶ μιὰ δοκιμασία.

"(..) Μεγαλειότατε, ἀπό τὸ ὕψος ὅπου ἡ Θεία Πρόνοια σᾶς τοποθέτησε, σκεφθεῖτε ἐμένα καὶ θὰ κρίνετε γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ μὲ βρίσκει ὁ καινούργιος χρόνος. Μὲ βρίσκει σὲ πολύ βαθειά κατάθλιψη, ἀλλ' ὄχι ἀνάξιο τῆς εὐμένειάς σας. Ἡ ἀφοσίωσή μου στὸ σεπτό πρόσωπό σας εἶναι αἴσθημα ποὺ ταυτίζεται μὲ ἐκεῖνο τῆς ζωῆς μου, καὶ ποὺ θὰ σβήσει μαζί της. Καὶ ὅπως δὲν μπορῶ νὰ τὸ ὑποβάλω σὲ καμμιὰ ἐκλογίκευση καὶ σὲ κανένα ὑπολογισμό, ἔτσι μοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ τὸ κάμω νὰ σωπάσει. Τὸ αἴσθημα αὐτό μὲ ἐνθαρρύνει νὰ σᾶς ζητήσω μιὰ διπλή χάρη.

Μὴ μὲ κρίνετε χωρίς νὰ μὲ ἀκούσετε καὶ, ὅποιες εἶναι οἱ ἀποφάσεις σας γιὰ μένα, μὴ μοῦ ἀρνηθεῖτε τὴν παρηγοριὰ νὰ ἐλπίζω ὅτι ἡ Υ.Α.Μ. θὰ δείχνει πάντοτε καλωσύνη γιὰ μένα."

Ὅμως. Ἡ Φλόγα ποὺ θέρμαινε τὸν Καποδίστρια, πάγωνε τὸν Τσάρο.

Ὁ Μέγας Βασίλειος πολέμιος τῆς ἀδικίας

1 Ιανουαρίου, 2025

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος, βοηθοῦσε πάντοτε τοὺς ἀδικημένους καὶ κουρασμένους, τοὺς πεινασμένους καὶ τοὺς ἀρρώστους, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ γένος, τὴ φυλὴ καὶ τὸ θρήσκευμα. Ἔτσι τὸ ὅραμά του τὸ ἔκανε πραγματικότητα ἰδρύοντας ἕνα πρότυπο καὶ γιὰ τὶς μέρες μας κοινωνικὸ καὶ φιλανθρωπικὸ σύστημα, τὴ «Βασιλειάδα». Ἕνα ἵδρυμα ποὺ λειτουργοῦσε νοσοκομεῖο, ὀρφανοτροφεῖο, γηροκομεῖο καὶ ξενῶνας γιὰ τὴν φροντίδα καὶ ἰατρικὴ περίθαλψη τῶν φτωχῶν ἀρρώστων καὶ ξένων. Τὶς ὑπηρεσίες τοῦ τὶς πρόσφερε τὸ ἵδρυμα δωρεὰν σὲ ὅποιον τὶς εἶχε ἀνάγκη. Τὸ προσωπικὸ τοῦ ἱδρύματος αὐτοῦ ἦταν ἐθελοντὲς ποὺ προσφέρανε τὴν ἐργασία γιὰ τὸ καλό του κοινωνικοῦ συνόλου. Ἦταν ἕνα πρότυπο καὶ σὲ ἄλλες ἐπισκοπὲς καὶ στοὺς πλουσίους ἕνα μάθημα νὰ διαθέτουν τὸν πλοῦτο τους μὲ ἕνα ἀληθινὰ χριστιανικὸ τρόπο. Πραγματικὰ εἶναι ἄξιο θαυμασμοῦ ἡ ἔμπνευση ποὺ εἶχε ὁ Ἅγιος Βασίλειος ,τὸν 4ο αιώνα μ.Χ. νὰ ἱδρύσει καὶ νὰ λειτουργήσει ἕνα τέτοιο ἵδρυμα – πρότυπο. (Ἀπὸ Ἰστοσελίδα Μητρόπολης Κηφισιᾶς).
Ὁμιλία στὸ χωρίο τοῦ Εὐαγγελίου “Καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω” (Λουκ. 12, 18).

Τί δὲν μηχανεύεσαι, στ’ ἀλήθεια, γιὰ νὰ ἀποκτήσεις χρυσάφι; Τὸ σιτάρι σου γίνεται χρυσός. Τὸ κρασὶ μετατρέπεται σὲ χρυσό. Τὸ μαλλὶ τῶν προβάτων σοῦ δίνει χρυσό. Κάθε ἐμπορικὴ δουλειά, κάθε ἐφεύρεση σοῦ ἐπιδαψιλεύει χρυσό. Ὁ ἴδιος ὁ χρυσὸς σοῦ γεννάει χρυσό, μὲ τὸ νὰ πολλαπλασιάζεται μὲ τὰ δανείσματα καὶ τοὺς τόκους ποὺ ἐπιβάλλεις. Παρὰ ταῦτα, δὲν ἐπέρχεται σὲ σένα κορεσμὸς καὶ ἡ ἐπιθυμία σου δὲν ἔχει τέλος. Στὰ λαίμαργα παιδιά, πολλὲς φορές, ἁπλόχερα τοὺς δίνουμε ὅ,τι ζητοῦν καὶ τοὺς ἐπιτρέπουμε νὰ παραχορτάσουν μὲ ὅσα ἐκεῖνα ὀρέγονται, ὥστε μὲ τὸν ὑπερβολικὸ κορεσμὸ νὰ τὰ βοηθήσουμε νὰ ἀποστραφοῦν καὶ νὰ σιχαθοῦν ἐκεῖνο ποὺ ἐπιθυμοῦν. Στὸν πλεονέκτη δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο. Ἀλλὰ ὅσο πιὸ πολλὰ ἔχει, τόσο περισσότερα ἐπιθυμεῖ. «Ἂν ὁ πλοῦτος ρέει καὶ αὐξάνει, μὴν ἀφήνετε τὴν καρδιὰ σας νὰ προσκολληθεῖ σ’ αὐτόν», λέει ὁ Ψαλμωδός. […] [5]

Τί σὲ ἐμποδίζει λοιπὸν νὰ δώσεις τώρα κάτι ἀπὸ τὰ πολλὰ σου ἀγαθά; Δὲν ὑπάρχουν φτωχοὶ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα σου; Δὲν εἶναι γεμάτες οἱ ἀποθῆκες σου; Δὲν εἶναι ἐπαγγελμένη ἡ ἀνταπόδοση καὶ ἡ Χάρη ποὺ θὰ λάβεις; Δὲν εἶναι ξεκάθαρη ἡ ὑπόσχεση τοῦ Κυρίου; Ὁ πεινασμένος σβήνει ἀπὸ τὴν πείνα. Ὁ γυμνὸς ξεπαγιάζει ἀπὸ τὸ κρύο. Ὁ ὀφειλέτης πεθαίνει ἀπὸ τὸ ἄγχος καὶ σὺ ἀναβάλλεις γιὰ αὔριο τὴ συμπαράσταση σου πρὸς αὐτούς; Ἄκου τὸν προφήτη Σολομώντα ποὺ λέει: «Μὴν πεῖς στὸν φτωχό, πήγαινε τώρα καὶ ἔλα αὔριο καὶ τότε θὰ σοῦ δώσω». Διότι «δὲν γνωρίζεις τί τέξεται ἡ ἐπιούσα». [6]

Καὶ ποιὸν ἀδικῶ, λέει ὁ πλεονέκτης πλούσιος, μὲ τὸ νὰ ἐνδιαφέρομαι γιὰ τὴν περιουσία μου; Ἀλήθεια; Ἀλλὰ πές μου, ποιὰ εἶναι ἡ περιουσία σου, ποιὰ εἶναι τὰ δικά σου; Ἀπὸ ποῦ τὰ ἔλαβες καὶ τὰ ἔφερες στὴ ζωή; Πραγματικά, συμπεριφέρονται πολλὲς φορὲς οἱ πλούσιοι ὅπως κάποιος ποὺ πιάνει θέση στὸ θέατρο, γιὰ νὰ ἔχει καλὴ θέα, καὶ ἔπειτα ἐμποδίζει τοὺς μετέπειτα εἰσερχόμενους νὰ βροῦν κι αὐτοὶ κάποια θέση, δικαίωμα ποὺ εἶναι κοινὸ γιὰ ὅλους. Δηλαδὴ καταλαμβάνουν οἱ πλούσιοι τὰ κοινὰ ἀγαθά, τὰ ἰδιοποιοῦνται, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ἔτυχε νὰ ἔλθουν στὰ χέρια τοὺς πρὶν ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Εἶναι ἀληθινὸ πώς, ἂν ὁ καθένας κρατοῦσε αὐτὸ ποὺ τοῦ χρειαζόταν, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει τὶς ἀνάγκες του, καὶ τὸ περίσσευμα τὸ ἔδινε σὲ ὅσους τὸ εἶχαν ἀνάγκη, τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένας φτωχός. Δὲν βγῆκες γυμνὸς ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας σου; Δὲν θὰ ἐπιστρέψεις πάλι γυμνὸς στὴ γῆ; Κι αὐτὰ ποὺ ἔχεις τώρα ἀπὸ ποῦ τὰ ἔχεις; Ἂν μοῦ πεῖς ὅτι τὰ ἔχεις ἀπὸ τὴν τύχη, εἶσαι ἄθεος, διότι δὲν ἀναγνωρίζεις τὸν Δημιουργό, οὔτε εὐχαριστεῖς τὸν Δωρεοδότη. Ἂν ὅμως παραδέχεσαι ὅτι τὰ ἔλαβες ἀπὸ τὸν Θεό, πές μου τὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο τὰ ἔλαβες. Μήπως ὁ Θεὸς εἶναι ἄδικος καὶ μοιράζει σὲ μᾶς ἄνισα ὅσα χρειαζόμαστε σ’ αὐτὴ τὴ ζωή; Γιατὶ ἐσὺ νὰ εἶσαι πλούσιος καὶ ἐκεῖνος νὰ εἶναι φτωχός; Γιὰ κανένα ἄλλο λόγο, παρὰ γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖς ἐσὺ καλὸς οἰκονόμος καὶ νὰ λάβεις τὴ Χάρη καὶ τὸν μισθὸ τῆς καλῆς διαχειρήσεως καὶ τῆς πονετικῆς καρδιᾶς σου πρὸς τοὺς ἀδελφούς. Καὶ ἐκεῖνος, ὁ φτωχός, γιὰ νὰ τιμηθεῖ μὲ τὰ μεγάλα ἔπαθλα τῆς ὑπομονῆς ποὺ θὰ καταθέσει, λόγω τῆς ἔλλειψης τῶν ἀναγκαίων.

Ο Μητσοτάκης είναι επικίνδυνος.

Του Δημήτρη Παλάσκα

Ο Μητσοτάκης είναι επικίνδυνος.

Όχι γιατί είναι αρχηγός συμμορίας.

Όχι γιατί προσπαθεί με κάθε τρόπο να εμπλέξει τη χώρα και τους Έλληνες σε μια πολεμική σύρραξη που δεν μας αναλογεί.

Όχι γιατί ελέγχει τα κανάλια και τις δημοσκοπήσεις με τα πετσώματα.

Όχι γιατί φέρθηκε όπως φέρθηκε στις υποκλοπές.

Όχι γιατί υποκλίνεται στον Ερντογάν δια του Γεραπετρίτη.

Όχι γιατί φέρθηκε όπως φέρθηκε στα Τέμπη.

Όχι γιατί έφτασε να νομοθετήσει αντισυνταγματικά ιδιωτικά "πανεπιστήμια" της πλάκας.

Όχι γιατί γίνεται χαμός με τον πραγματικό πληθωρισμό.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2025

 # 3post2post

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ  ΑΟΡΑΤΗ ΧΕΊΡΑ ΡΥΘΜΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΓΟΡΏΝ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ νο2 ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ

Η πιο κάτω σοκαριστική εικόνα περιγράφει εύγλωττα το τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια και εδώ μέσα,  στο Facebook, στην προσπάθεια να αντικατασταθεί εκείνη η "αόρατος χείρα των αγορών" του νεοφιλελευθερισμού νο1, που τα έπαιξε.  Με μια άλλη "χείρα", για να εδραιωθεί η κυριαρχία της δεύτερης έκδοσης του, ένας νεοφιλελευθερισμός νο2. Έστω και στον μισό πλανήτη, αφού για τον άλλο μισό επιχειρείται η συντήρησή της σημερινής χείρας με όσα αποφασισαν πέρσι οι BRICS+ στο Καζάν. 

✔️Απόδειξη:

Τα άρθρα που διέρρευσαν από το ΔΝΤ και τις λοιπές "δημοκρατικές δυναμεις" επί μιας επερχόμενης νομισματικής μεταρρυθμισης που στηρίζεται στην δεύτερη "Μεγάλη Ιδέα" που αποφασίστηκε από τους G7 στην Κορνουάλη, την περίφημη Ψηφιακή Μετάβαση (αν δεν βαριέσαι, δες ενδεικτικά στα σχόλια #1 και #2 περί αυτού).

 Ποιό είναι αυτό το σχέδιο επί τροχάδην:

🔺️Κατ αρχάς η διασφάλιση της διατήρησης του σημερινού μοντέλου υπερσυγκέντρωσης data προσωπικών δεδομένων επί της σημερινής έκδοσης web2.0 του Internet. Από τις 5 BigTech της Δύσης (Facebook, Amazon, Apple, Netflix, Google), όσο στην Κίνα κάνουν κάτι ανάλογο οι δικοί της τεχνολογικοί κολοσσοί παίζοντας τον ρόλο των predators.

“Πρωτοχρονιά” του Γεωργίου Σουρή

…κι αρχή καλός μας χρόνος.

Με την ευκαιρία άλλης μίας Πρωτοχρονιάς ας θυμηθούμε ένα ποίημα, από τα σχετικά άγνωστα, του μεγάλου μας σατιρικού και Τσιριγώτη Γεωργίου Σουρή, μαζί με ένα μικρό εορταστικό που δείχνει τη στιχουργική του δεινότητα.

Καινούργιος χρόνος!… τί χαρά!… τί εὐτυχία πάλι!

ὅλοι βαστοῦνε κἄτι τὶ καὶ εἰς τὰ δυό των χέρια,

ὅλοι χαρούμενοι κτυποῦν στὸν τοῖχο τὸ κεφάλι

καὶ βλέπουν τοὺς λογαριασμοὺς καὶ τὰ παλῃὰ τεφτέρια.

Βλέπω κι’ ὁ δύστυχος ἐγὼ σ’ ἕνα μικρὸ τεφτέρι,

κανεὶς σ’ ἐμένα δὲν χρωστᾷ, σ’ ἄλλους ἐγὼ χρωστῶ,

βλέπω δυὸ ἐπιτύμβια εἰς ἕνα καροτσέρη

καὶ δώδεκα ἑξάστιχα στὸν Ἰησοῦ Χριστό.

Χρόνος Καιρός και Αιώνας - Δημήτρης Μαυρόπουλος

«Ἡ ὀμορφιὰ θὰ σώσει τὸν κόσμο»

Ντοστογιέφσκυ

Προσπαθῶ νὰ κάνω τεράστιο ἅλμα πίσω στὴ ζωή μου, νὰ θυμηθῶ πότε αἰσθάνθηκα τὴν ὕπαρξη τοῦ χρόνου. Ὅ,τι καταλαβαίνω πὼς πρέπει νὰ συνέβη ὀφείλεται στὶς διηγήσεις τῆς μάνας μου. Ἀναπληρώνω ἀπὸ τὴν πείρα τοῦ μεγαλώματος τῶν δικῶν μου παιδιῶν, ἢ τῶν παιδιῶν φίλων μου.

Πότε ἕνα μικρὸ παιδὶ φτάνει τελικὰ νὰ λέει «αὔριο» ἢ «χθὲς» ἔχοντας συνείδηση ἑνὸς χρονικοῦ μεγέθους ἴδιου μὲ αὐτὸ ποὺ ἔχουν οἱ γύρω του; Θὰ πρέπει νὰ παιδεύτηκα, ἀπ’ ὅ,τι ἔλεγε ἡ μάνα μου ― εἶχα κλείσει τὰ τρία καὶ μπέρδευα τὶς χρονικὲς ἀλληλουχίες. Προηγήθηκε ἡ αἴσθηση τοῦ «αὔριο» ἀπὸ τὴν αἴσθηση τοῦ «σήμερα» καὶ τοῦ «χθές». Κι ὅταν ἔμαθα πιὰ νὰ τὰ προσδιορίζω σωστὰ αὐτὰ τὰ τρία χρονικὰ σημεῖα, χαιρόμουν γιὰ τὶς ἐπιβραβεύσεις τῶν μεγάλων. Τὸ μπέρδεμα ὅμως ἐλλόχευε ὕπουλα στὴ ζωή μου, πάντα ἀγωνιοῦσα γιὰ τοὺς σωστοὺς προσδιορισμούς. Συχνὰ αἰσθανόμουν τὸ «αὔριο» ὡς «σήμερα», καμιὰ φορὰ καὶ ὡς «χθές», ἀλλὰ τέτοια αἰσθήματα τὰ κρατοῦσα γιὰ τὸν ἑαυτό μου. Στοὺς γύρω μου φανέρωνα πάντοτε αὐτὸ ποὺ περίμεναν ἀπὸ μένα, ἐπιδίωκα ἀπὸ μικρὸς νὰ σέβομαι τὶς κοινὲς συμβάσεις. Ἕνα μυστικὸ ἄρχισε σιγὰ σιγὰ νὰ διαμορφώνεται στὴ ζωή μου, ἕνα μυστικὸ ποὺ πῆρε ὑπαρξιακὲς διαστάσεις ὅταν πῆγα σχολεῖο καὶ οἱ δάσκαλοι βάλθηκαν, μὲ ζῆλο καὶ ἐπιμέλεια, νὰ μοῦ μάθουν τοὺς κανόνες τῆς ζωῆς. Τώρα δὲν ἦταν μόνο τὰ τρία βασικὰ μεγέθη (χθές, σήμερα, αὔριο), ἀλλὰ προστέθηκαν καὶ ἄλλοι χρονικοὶ προσδιορισμοί: ὁ μήνας, τὸ ἔτος, ἡ χρονικὴ περίοδος, τὸ μέτρημα τῆς ὥρας καὶ τῶν λεπτῶν ― καὶ στὸ μάθημα τῆς ἱστορίας τὸ «πρὸ Χριστοῦ» καὶ «μετὰ Χριστόν».

ΓΙΑΤΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ;

Από Γιώργος Λιερός 

Λίγο πριν είδα τον Καποδίστρια του Σμαραγδή. Η ταινία κινηματογραφικά είναι μηδαμινή, η ιστορία σε πολλά σημεία κακοποιείται, αυτά όμως κάνουν ακόμα ποιό προκλητικό το ερώτημα: ΓΙΑΤΙ Η ΤΑΙΝΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ; ΓΙΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΚΟΣΜΟΣΥΡΡΟΗ;

Η γνώμη μου είναι πως η ταινία με όλα της τα ελαττώματα, ή ίσως και χάρη σε αυτά, κατάφερε να επικοινωνήσει με ένα (σκοτεινό;) λαϊκό ασυνείδητο που εξακολουθεί να παραμένει ολοζώντανο παρά τον θρίαμβο των νεοφιλελεύθερων  κατά τους εορτασμούς των 200 χρόνων από την επανάσταση. Κάνοντας τον απολογισμό των εκδηλώσεων, εκδόσεων, συνεδρίων κ.λ.π. ο Ευάγγελος Βενιζέλος περιέγραφε ορθά τον στόχο που είχε τεθεί: "Η επέτειος του 1821 είναι μια καλή ευκαιρία να δώσουμε ένα τελικό χτύπημα σ' αυτό το εθνικολαϊκίστικο σχήμα". Στα πλαίσια αυτής της αντιλαϊκίστικης επίθεσης, που έβλεπε την επανάσταση μέσα από την αντίθεση εκσυγχρονισμός/ παράδοση, αγιοποιήθηκε ο Μαυροκορδάτος, υψώθηκε 200 χρόνια μετά στον Ουάσιγκτον της Επανάστασης του 1821, δαιμονοποιήθηκε ότι είχε να κάνει με τους άτακτους και το λαϊκό στοιχείο, εξαγλαϊστηκε η αγγλική και γαλλική συμβολή κ.λπ.

Οι διανοούμενοι της αριστεράς στην μεγάλη τους πλειοψηφία υιοθέτησαν σχεδόν αυτούσιο το φιλελεύθερο σχήμα, κάνοντας του απλά μια πρόχειρη μετάφραση στην γλώσσα ενός χυδαίου  (ψευτο)μαρξιστικού εξελικτικισμού.

Στα 150χρονα είχαμε τον Σκαρίμπα, στα 100χρονα ο Ζεύγος μιλώντας για το 1821 έβαζε τις θεωρητικές βάσεις για το ΕΑΜ. Το 2021 οι δικές μας πλάτες, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κάναμε, ήταν πολύ αδύνατες για να σηκώσουν, να αναδείξουν, τον "αγνό λαϊκισμό του 21"(η φράση είναι του Γιώργη Λαμπρινού).

Πάνω στο κενό δημιουργήθηκε κατ΄ αυτό τον τρόπο πατάει η ταινία. Εκφράζει "από τα δεξιά", παραμορφωμένο και στρεβλωμένο, τον λαϊκισμο του 21. Ο Σμαραγδής τερατολογεί αναμφίβολα. Όμως τουλάχιστον δεν ισχυρίζεται πως κάνει επιστήμη. Οι τερατολογίες  των φιλελεύθερων υπερ Μαυροκορδάτου Κωλέτη και των ολιγαρχικών (κοτσαμπάσηδων, φαναριωτών, πλοιοκτητών  κ.λπ.) δεν ήταν ούτε μικρότερες ούτε λιγότερες 

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΟΥ 2025

#2ΤΡΕΙΣ  ΗΤΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΗΔΕΊΑ 

(Ή πώς η ΕΕ από εξαγωγέας αγροτοδιατροφικών κινδυνεύει τώρα να πεινάσει)

Post2Post 

Τρεις είναι οι κύριοι παράγοντες που διαμόρφωσαν την σημερινή πραγματικότητα, που δικαιολογεί τον πιο πάνω τίτλο και υπότιτλο::

🔸Το μοντέλο της υπερεντατικής εκμετάλλευσης που έχει επιλέξει να επιδοτεί, απαιτεί χημικά λιπάσματα, που τώρα βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο του ανεξέλεγκτου Πούτιν, άμεσα ή μέσω του ελέγχου της αγοράς ενέργειας.  

Το 35-40% του κόστους κάθε τροφής που βάζουμε στο στόμα μας είναι κόστος ενέργειας. Περίπου άλλο τόσο είναι και το ποσοστό των αγροεφοδίων, δηλαδή των λιπασμάτων, των φυτοφάρμακα και των ζωοτροφών (που είναι πάλι ενέργεια για την κτηνοτροφία). Η αλόγιστη εξάρτηση της ΕΕ από την εισαγόμενη ενέργεια και τις πρώτες ύλες από την Ρωσία και άλλες πηγές που διαμορφώθηκε στην περίοδο των παλιών αγελάδων της προηγούμενης παγκόσμιοποίησης για να διατηρηθεί το τρέχον μοντέλο των υπερεντατικών εκμεταλλεύσεων, οδήγησαν στην πρώτη ήττα της ΕΕ. Με αυτογκόλ.

🔸Οι τρεις τελευταίες ΚΑΠ στηρίζονται στην στρεμματική βασική επιδότηση των παραγωγών  ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ και τι αυτή καταναλώνει σε ενέργεια ή άλλους φυσικούς πόρους. Αυτές αντικατέατησαν  μια προηγούμενη ΚΑΠ που επιδοτούσε παραγόμενο προϊόν, και που οδήγησε σε υπερπαραγωγή (και πτώση τιμών).

Αφιέρωμα από Αντίφωνο: Μέγας Βασίλειος - Χρόνος

ΚΛΙΚ στον σύνδεσμο που ακολουθεί ή στην εικόνα...

π. Αθ. Γιέφτιτς, Δημ. Μαυρόπουλος, Χρ. Γιανναράς, π. Νικ. Λουδοβίκος, π. Δημήτριος Stăniloae

https://antifono.gr/vasilios_xronos/

Γιὰ τὸν Καποδίστρια τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ

*

τοῦ ΓΙΑΝΝΗ Α. ΤΑΧΟΠΟΥΛΟΥ

Σινεφὶλ δὲν εἶμαι, γιὰ πολλοὺς καὶ διάφορους λόγους. Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔφτιαξαν τὸ θέατρο, οἱ Χριστιανοὶ τὴ θεία λειτουργία, καὶ οἱ Δυτικοὶ περιορίστηκαν σὲ ἕνα φθηνὸ ἀλλὰ λουσάτο μέσο, στὸν κινηματογράφο, ὅπου ὁ ἠθοποιὸς δὲν ἔχει νὰ ἀντικρίσει τὸ κοινό του, ὅπου τὰ ἐφὲ πᾶνε σύννεφο καὶ κατακυριεύουν τὴν ταινία, ὅπου τὸ μέσο εἶναι κατάλληλο ὡς προπαγάνδα γιὰ κάθε λογῆς δικτάτορες καὶ παράφρονες ἐναλλακτικούς, ὅπου κάθε σκηνὴ γυρίζεται 200 φορὲς ὥσπου ἀναπόφευκτα νὰ βγεῖ τὸ τέλειο (σκηνοθετικὰ τέλειο) ἀποτέλεσμα. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν λεφτὰ γιὰ ἄπειρα γυρίσματα: Τῆς εὐκολίας τὸ ἀνάγνωσμα. Ἴσως ἡ φράση, στὸ Μὲ λένε Ἀρτέμη, «πολὺ νόημα!» νὰ εἶναι ἡ τελικὴ δίκη καὶ καταδίκη γιὰ τὸν ψαγμένο καὶ μὴ κινηματογράφο. Καλῶς ἢ μᾶλλον κακῶς, αὐτὸ ἔχουμε σήμερα, ὅπως τὸν 8ο αἰώνα καὶ σ’ ὄλη τὴν Ἀρχαιότητα εἴχαμε τὶς εἰκονογραφίες καὶ τὰ ἀγάλματα. Ὅπως τότε ἐπικρατοῦσε ἡ δύναμη τῶν εἰκόνων, τώρα κυριαρχεῖ ἡ δύναμη τῆς ταινίας.

Ὅτι οἱ ταινίες ἐποχῆς ἔχουν ἕνα πολιτικὸ μήνυμα εἶναι προφανές. Οἱ 300 ἦταν ἐμμέσως καὶ μιὰ ἀπειλὴ γιὰ τὸ Ἰράν, ἕνας χαρακτηρισμός του ὡς τεράτων. Ἡ Ὑπατία στὴν Agora εἶναι μιὰ λαχταριστὴ νέα, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ὅταν δολοφονήθηκε ἦταν μιὰ μπάμπω βάσει τοῦ προσδόκιμου ζωῆς στὴν ρωμαιοβυζαντινὴ Αἴγυπτο (ἡ παρουσίασή της ὡς μπάμπως θὰ μείωνε τὸ ἀντιχριστιανικὸ μένος -πάντα οἱ ἀντιχριστιανὲς εἶναι αἰσθησιακὲς «ἁμαρτωλὲς» τὸ πολὺ 19 χρόνων), καὶ ἦταν ντυμένη ὡς πόρνη γιὰ τὰ δεδομένα καὶ τῆς παγανιστικῆς ἑλληνορωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας (βλ. σχετικὰ καὶ τὸν Πλούταρχο γιὰ τὴν ἰδεατὴ «σώφρονα γυναίκα»)· μεταξὺ ἄλλων, ἐνάντια σὲ κάθε ἱστορικότητα, στὴν ἴδια ταινία ὅσοι χαρακτῆρες προσηλυτίζονται στὸ Χριστιανισμό, ξαφνικὰ παύουν νὰ φοροῦν (τουριστικά…) ἀρχαιοελληνικὰ ροῦχα καὶ φοροῦνε κελεμπίες / χιτζάμπ (!! Ξανά: Ἰράν, πὲς ἀλεύρι…). Στὰ διάφορα ὁμηρικὰ ἔργα τοῦ Χόλυγουντ, οἱ μαῦροι Ἀχιλλέες παίρνουν ποσόστωση γιατὶ ἔτσι γουστάρουν οἱ σκηνοθέτες, ἐνῶ σὲ ταινία γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο τὴν ὁποία πλήρωσαν Ἕλληνες μεγιστάνες, ὁ Ἀλέξανδρος εἶναι μὲν Ἕλληνας 100%, ἀλλὰ εἶναι ὁμοφυλόφιλος. Στὴν ταινία Ἒλ Γκρέκο, ὁ Θεοτοκόπουλος παρουσιάζεται νὰ δικάζεται ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, κάτι ποὺ δὲν ἔγινε· ὡστόσο, κανένας ταινιοκριτικὸς ποὺ κοσκινίζει ὅλα τὰ ἐθνικιστικὰ στὸν Καποδίστρια δὲν πετάχτηκε νὰ τὸ ἐπισημάνει, σὰν ὑστερικὴ γεροντοκόρη ποὺ εἶναι, προφανῶς γιατὶ τὸν βόλευε ἰδεολογικὰ ἡ φανταστικὴ δίκη.

O κλειστός μου κόσμος και η εξορία του Χριστού στην Αίγυπτο

O κλειστός μου κόσμος και η εξορία του Χριστού στην Αίγυπτο

π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Ήταν ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ εκπρόσωπος των φεουδαρχικών δυνάμεων;

Γεώργιος Τερτσέτης

[...Ο Ιωάννης Καποδίστριας δεν ήτον εχθρός του συντάγματος, αλλά ήθελε να πρωτοπεράσει, να προαποφασισθεί με τάξιν και ώριμότητα η διανομή, η μοιρασιά της εθνικής γης, και ν' αρχίσει η διανομή από τους μικρούς, να υπάγει εις τούς μεγάλους•

 αυτός ήτον ο φρόνιμος λογισμός του Κυβερνήτου...

...Ήτον τέλη Ιουνίου του έτους 1831, και ο κυβερνήτης Καποδίστριας επροσκάλεσε διαφόρους γερουσιαστάς εις την οικίαν του. Επήγαμεν, μας είπε (εκρατούσε μία εφημερίδα εις το χέρι του) 

"η ανάγνωσις αυτής της εφημερίδος είναι αφορμή που σας προσκάλεσα•

διαβάζω ότι ο στρατηγός Μπολιβάρ, πρόεδρος της Κολουμβίας εις την Αμερικήν, διατάττει την διανομήν της εθνικής γης εις τους πολίτας, 

και εγώ σας έδωσα έναν σχέδιον διανομής•

αργοπορείτε βλέπω να γνωμοδοτήσετε. 

Ίσως δεν σας αρέσει• 

αρχίζει από τους μικρούς η διανομή του σχεδίου μου. Θα έλθει έπειτα και η αράδα των μεγάλων• 

γρηγορεύσετε, άλλος θα έλθη, βασιλόπαιδο, να σας διοικήση, 

με τον οποίον δεν θα έχετε ούτε την ευκολίαν της γλώσσης, 

ούτε να ανοίγετε την θύραν του δωματίου του, όταν θέλετε. 

Εγώ επιθυμώ να σας παραδώσω εις αυτόν ως λογικά όντα, ελευθέρους, με την ενδυμασίαν της ιδιοκτησίας.  

Κάτι γίνεται λάθος στο υπουργείο της «πλατφόρμας»

Φώτης Ε. Αλεξάκος (Πληροφορικός, εκπαιδευτικός, μέλος τους ΔΣ της Ένωσης Πληροφορικών)

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής (δάσκαλος ειδ. Αγωγής)

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης πολλά και εντεινόμενα. Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» φαντάζει πολύ αδύναμο για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα! Για όσους είναι στο μεταίχμιο του εργασιακού βίου και της αποστρατείας, είναι εύκολη μια σύγκριση. 

Μπορεί στο παρελθόν να είχαμε λιγότερες τεχνολογικές διευκολύνσεις, είχαμε όμως καλύτερη επικοινωνία και συνεργασία με όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης, μαθητές, γονείς, συναδέλφους και διοίκηση. Δεν το καταλαβαίναμε τότε, το αναπολούμε σήμερα! Παρόλο που δεν είχαμε ειδικότητες, είχαμε δημιουργικό χρόνο. Σήμερα, ενώ θα έπρεπε, τόσοι εκπαιδευτικοί, από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, να έχουν θεαματικά αποτελέσματα, το πρόσημο δεν είναι θετικό. Οι ιθύνοντες που σχεδιάζουν και επιβάλλουν τις πολιτικές, προφανώς, κάτι κάνουν λάθος.

Τη στιγμή που χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών (κι ενώ έχουμε φτάσει στη μέση της σχολικής χρονιάς), που υπάρχουν τμήματα πολυπληθή, που μαθητές μένουν χωρίς υποστήριξη παρά τις διαγνώσεις των ΚΕΔΑΣΥ, που τα τμήματα ένταξης μετατρέπονται, και επίσημα, σε μορφές παράλληλης στήριξης, διαβάζουμε ότι η υπουργός Παιδείας, κ. Ζαχαράκη, πρόλαβε και συμφώνησε, στο άψε σβήσε, στη δαπάνη πολλών εκατομμυρίων σε διάφορες πλατφόρμες!!! Δια πάσα νόσο και πάσα «αμαρτία», φτιάχνουμε και μια πλατφόρμα.

Ενδεικτικά, αν επιλέξουμε να ασχοληθούμε μόνο με όσες δαπάνες του Υπουργείου έχουν σχέση με Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) θα έχουμε τα παρακάτω ποσά:

·       EDUQUALITY (Σύστημα πολυκριτηριακής αξιολόγησης σχολείων) ~2,5 εκ. €

·       ConnectEdParents+ (Πλατφόρμα ενδυνάμωσης γονέων, σε θέματα bullying και    εξαρτήσεων.) ~3,5 εκ. €

·       Eduplan.ai (Έξυπνο Σύστημα Προβλεπτικής Στελέχωσης) ~4,6 εκ. €

·       EDUCONTACT (για την αυτόματη εξυπηρέτηση πολιτών και εκπαιδευτικών 24/7) ~5,7 εκ. €

ΣΛΑΒΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ: Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΙΔΑ.

Από Γιώργος Λιερός

Ο μεγάλος κοινοτιστης και συγχρόνως ενας πολύ οξυδερκής home d' etat  Καραβίδας, έγραψε το κύριο έργο του, τα Αγροτικά, ένα βιβλίο αγροτικής κοινωνιολογίας, αλλά εξίσου ένα βιβλίο γεωπολιτικής, με αφετηρία την μελέτη που του ζήτησε ο υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Βενιζέλου Αλ. Κ. Καραπάνος τον Οκτώβριο του 1928. Το αντικείμενο της μελέτης ήταν οι σλαβόφωνοι της Δ. Μακεδονίας. Σκοπός της έρευνας ήταν να υποδείξει τρόπους για την εδραίωση της πολύ ασταθούς και αβέβαιης ακόμα κυριαρχίας του ελληνικού στοιχείου στη Δ. Μακεδονία. 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΕΣ; διαβάζουμε:

«πρόκειται περί ενός αμαλγάματος σχηματισθέντος ήδη από των πρώτων εισβολών του 5ου και του 6ου αιώνος εξ αναμίξεως Ελλήνων, Θρακών, Ρωμαίων, Ιλλυριών και επηλύδων Σλαύων… εις την συνείδησιν αυτών λανθάνει ένα πολύ ζωτικόν κύτταρον, το της απλής δηλαδή βαλκανικής γηγένειας, αχρώμου από απόψεως τόσον ελληνικής όσον και σερβικής και βουλγάρικης, προσφορωτάτης δε ακριβώς δια τούτο, όπως εις δεδομένην στιγμήν ευνοϊκήν, αποτελέση τον πρώτον πυρήνα μιας πραγματικής αναχωνεύσεως των βαλκανικών ακάρπων και πολυδάπανων σωβινισμών εις ευρυτέραν μόνιμον ειρηνικήν σύνθεσιν» (σελ.283).

 

Εκατό περίπου σελίδες πιο κάτω γράφει: 

«οι πληθυσμοί των περιοχών αυτών, ευρισκόμενοι εις το μεταίχμιον των από βορρά σλαυικών και από νότου ελληνικών επιδράσεων και εις ουδεμίαν τούτων υποκύψαντες εντελώς, εστάθησαν κατά το πλείστον εις τας παλαιάς πατριαρχικάς και βυζαντινάς παραδόσεις και αποτελούν τους κυρίως φορείς και τας εστίας της μάλλον γηγενούς καθαρώς βαλκανικής συνειδήσεως, η οποία δηλαδή ούτε ελληνική ούτε σλαβική είνε εντελώς αλλά είναι κυρίως συνείδησις βαλκανική». Από τη στιγμή που ο υπερεθνικισμός θα αρχίσει να μετριάζεται, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια «θετική ενωτική εστία εις το θάλπος της οποίας η ενιαία βαλκανική συνείδησις θα ημπορέση να υψωθεί και να απλώσει ισχυρούς κλώνους και προς βορράν και προς νότον»(σελ. 381) .

Λαογραφικά στοιχεία για τους καλικάντζαρους:

π. Κώστας Λαγός 

Είναι δαιμονικά όντα, που κατά τη λαϊκή αντίληψη, έρχονται στη γη και ενοχλούν κατά τις νύχτες τους ανθρώπους, από την παραμονή των Χριστουγέννων μέχρι τα Θεοφάνεια. Σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία τις μέρες αυτές τα «νερά είναι αβάφτιστα» και οι καλικάντζαροι βγαίνουν από τη γη για να πειράξουν τους ανθρώπους τώρα που ο Χριστός είναι και εκείνος αβάφτιστος. 

Οι καλικάντζαροι, έρχονται από κάτω από τη γη, όπου ολόκληρο το χρόνο, προσπαθούν με τσεκούρι, πριόνια κ.λ.π. να κόψουν το δέντρο που βαστάει τη γη. Κόβουν-κόβουν, μέχρι που έχει μείνει πολύ λίγο ακόμα, αλλά τότε έρχονται τα Χριστούγεννα και λένε “χάιστε να πάμε πάνω στη γη και θα πέσει μοναχό του”. Ανεβαίνουν λοιπόν πάνω στη γη και τα Θεοφάνεια που γυρίζουν, βλέπουν το δέντρο ολάκερο, ακέραιο, άκοπο. Και πάλι κόβουν και πάλι έρχονται τα Χριστούγεννα, και όλο απ’ την αρχή.

Συνήθη μέρη που μένουν μετά τον ερχομό τους είναι οι μύλοι, τα γεφύρια, τα ποτάμια και τα τρίστρατα (μεγάλα μονοπάτια) όπου παραμονεύουν μόνο κατά τη νύκτα και φεύγουν με το τρίτο λάλημα του πετεινού.

Είναι γνωστοί με διάφορα ονόματα, όπως «Καλικάντζαροι» (Πανελλαδική κοινή ονομασία), «καρκάντζαλοι», «καρκάντζαροι», «λυκοκάντζαροι», «καλκατζόνια», «καλκάνια», «καλιτσάντεροι», «σκαλικαντζέρια», «σκαντζάρια», «τζόγιες», «καλοκυράδες», «βερβελούδες», «κωλοβελόνηδες» κ.ά.

Θόδωρος Μαραγκός για Ιωάννη Καποδίστρια

Θόδωρος Μαραγκός:

Θα  μου επιτρέψετε να πω δυο λόγια για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή, ΙΩΑΝΝΗΣ 'ΚΑΠΟΔΊΣΤΡΙΑΣ.

Χαίρομαι που ο Ελληνικός κιν/φος καταπιάνεται με εθνικά θέματα μεγάλου βεληνεκούς.

 Το έχουμε ανάγκη σαν Ελλάδα και για την τέχνη του Ελληνικού κιν/φου, ο οποίος είναι πολύ κατώτερος του Ελληνικού πολιτισμού, σε σχέση με τις άλλες τέχνες. Αρκεί βέβαια αυτός που θα δημιουργήσει μια τέτοια ταινία να έχει και την γνώση και την καλλιτεχνική ικανότητα να αναδείξει το θέμα του.  Αν συμβεί το αντίθετο θα γυρίσει το φιλόδοξο έργο μπούμερανγκ και για τον ίδιο που το έκανε και γιατί θα δυσφημίσει το θέμα του και γιατί θα απογοητεύσει τον κόσμο.

 Το λέω αυτό γιατί έχει συμβεί στο παρελθόν αρκετές φορές΄όπου η υπέρμετρη φιλοδοξία  υπερεύει τις μέτριες ικανότητες και να είχαμε παταγώδη αποτυχία σε ταινίες με εθνικό περιεχόμενο

Την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή δεν την έχω δει ακόμα. 

Θέλω όμως να τον συγχαρώ μέσα από την καρδιά μου για  τους εξείς λόγους.

🔴 Πρώτον γιατί άνοιξε το κλειδωμένο συρτάρι της ιστορίας μας και έφερε στο φως την μοναδική εκείνη ιστορική στιγμή όπου στο πρόσωπο του δολοφονημένου  κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, η Ελλάδα έχασε την ελπίδα της να γίνει ένα κράτος ελεύθερο και ανεξάρτητο.

🔴 Δεύτερον γιατί  αφύπνισε και ευαισθητοποίησε την Ελληνική συνείδηση του λαού μας. Τον Ιωάννη Καποδίστρια θα του θυμούνται και οι επόμενες γενιές

"Προοδευταριό": ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Αντώνης Ανδρουλιδάκης

🚩...Και είναι εδώ που συναντάμε τον πυρήνα της σύγχρονης αυτο-αποικιοποίησης.

Η κλασική αποικιοκρατία έλεγε:

«Δεν έχετε ώριμη ιστορία, θα σας τη δώσουμε εμείς».

Η σύγχρονη, εγχώρια εκδοχή λέει:

«Έχετε ιστορία, αλλά είναι κυρίως ντροπή. Αν θέλετε να προοδεύσετε, αποστασιοποιηθείτε από αυτήν».

🚩...Το παρ' ημίν "προοδευταριό" για δεκαετίες αποδόμησε, αλλά δεν επανασυνέθεσε.

Αφαίρεσε το κοινό αφήγημα χωρίς να προσφέρει ένα νέο που να συγκινεί, να ενώνει, να νοηματοδοτεί.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν αυτές οι ταινίες ή οι σειρές είναι ιστορικά άρτιες.

Το ερώτημα είναι γιατί μόνο εκεί επιτρέπεται πλέον στον λαό να νιώσει ότι ανήκει.

🚩Και η απάντηση είναι ενοχλητική:

Διότι ο κυρίαρχος προοδευτικός λόγος δεν εμπιστεύεται τη λαϊκή κρίση, δεν αντέχει τη λαϊκή συγκίνηση, φοβάται το κοινό “εμείς”.

Κι έτσι, αφού έκλεψε από τον Λαό μας "το ανήκειν", τον κατηγορεί τώρα επειδή το αναζητά...

🚩...Όταν αφαιρείς το “εμείς”, μένει μόνο ένα πλήθος απομονωμένων ατόμων, εύκολα διαχειρίσιμων, κυνικών ή παραιτημένων....

...Διότι λαός χωρίς μνήμη δεν γίνεται “προοδευτικός” - γίνεται απλώς διαθέσιμος στην εξαπάτηση και στη χειραγώγηση από τις κυρίαρχες ελίτ. 

🔴Και το παρ' ημίν "προοδευταριό" υπήρξε για δεκαετίες το καλύτερο εργαλείο τους.

Διαβάστε όλη την ανάρτηση όπως ακολουθεί και μετά ξαναδιαβάστε την και ξανά και ξανά θα μας λυθούν πολλές απορίες γι'αυτό που μας συμβαίνει...

____________

"Προοδευταριό": 

ΑΥΤΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!

Κάθε φορά που μεγάλα πλήθη ανθρώπων προστρέχουν να παρακολουθήσουν ιστορικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές με έντονο εθνικό ή λαϊκό φορτίο, ο εγχώριος «προοδευτικός» χώρος αντιδρά σχεδόν αντανακλαστικά με ειρωνεία, απαξίωση, παιδαγωγική αυθεντία. Ο κόσμος «δεν ξέρει ιστορία», «χειραγωγείται», «καταναλώνει μύθους» «ο λαός δεν πέρασε Διαφωτισμό», «όλα αυτά είναι ανορθολογισμός και αναχρονιστικά κατάλοιπα»